سرمایه‌گذاری در جمهوری آذربایجان

فضای کلی سرمایه‌گذاری در آذربایجان علیرغم چالش‌های قابل توجه همچنان رو به رشد است. در سال‌های اخیر، این کشور تلاش‌هایی برای ادغام کامل‌تر در بازار جهانی و جذب سرمایه‌گذاری خارجی انجام داده است.

## تاریخچه
### تاریخ اولیه
چندین شرکت و کارآفرین خارجی در اواخر قرن نوزدهم به قفقاز آمدند. آنها فرصت‌ها و استخراج منابع را مشاهده کردند. سرمایه‌گذاری شرکت‌های خارجی، به ویژه شرکت‌های غربی در آذربایجان از اواخر قرن نوزدهم آغاز شد.

برادران زیمنس تقریباً همزمان با ورود برادران نوبل به صنعت نفت باکو، با معدن مس در گدابای آشنا شدند. شرکت زیمنس و هالسکه ای‌جی در دهه‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ قراردادی برای ساخت و نگهداری خطوط تلگراف در روسیه، از جمله قفقاز، منعقد کرده بود. در این دوره، والتر فون زیمنس فرصت تجاری پرسود را در گدابای کشف کرد و برادران بزرگترش، کارل و ورنر، را متقاعد کرد که در آن سرمایه‌گذاری کنند.

خرید معدن توسط برادران زیمنس مورد پسند شریک آنها، یوهان هالسکه، قرار نگرفت و همین امر باعث جدایی او از شرکت زیمنس و هالسکه شد. دلیل این امر این بود که تمرکز اصلی صنعتی این شرکت نه معدن، بلکه خدمات تلگراف، ارتباطات و تولید برق بود. این برادران صنعت معدن را در شرکت اصلی خود ادغام نکردند. آنها این صنعت را به عنوان یک تجارت خصوصی برادران زیمنس - ورنر، کارل و والتر - اداره می‌کردند. گبرودر زیمنس (برادران زیمنس) معادن مس در گدابای را در سال ۱۸۶۴ خریداری کرد. معدن مس گدابای یکی از قدیمی‌ترین معادن در دوران ماقبل تاریخ است. آنها معادن و کارخانه‌ها را بازسازی کردند، یک سیستم راه‌آهن، روستاها و پل‌ها ساختند. در سال ۱۸۶۵ آنها یک کارخانه ذوب مس ساختند و در سال ۱۸۷۳ آن را با یک راه‌آهن باریک ۶ کیلومتری به معدن متصل کردند. شرکت راه‌آهن آذربایجان و شرکت آلمانی زیمنس هنوز در تلاشند تا همکاری خود را افزایش دهند.

نیروگاه بی‌بی هیبت با مشارکت زیمنس در سال ۱۹۰۱ تأسیس شد. زیمنس ۱۱۰۰۰ واحد را تکمیل کرد. کیلومتر خط تلگراف هند و اروپایی از لندن به کلکته در سال ۱۸۶۷، که بخشی از آن از خاک آذربایجان می‌گذشت. زیمنس در سال ۱۹۹۸ یک دفتر نمایندگی در باکو، آذربایجان تأسیس کرد. زیمنس از توسعه و بهبود شبکه تولید، انتقال و توزیع برق این کشور حمایت می‌کند.

شرکت‌های آلمانی در طول تاریخ در صنعت آذربایجان نقش داشته‌اند. برادران وهرر (Gebruder Vohrer) در سال ۱۸۴۷ شروع به چسباندن برچسب خود روی بطری‌ها کردند. برادران هامل (Gebruder Hummel) در سال ۱۸۷۸ کسب و کار تولید شراب خود را تأسیس کردند و اولین کارخانه برندی را در سال ۱۸۹۵ ساختند.

#### برادران نوبل در باکو
بندانگشتی|شرکت تولیدی نفتا برادران نوبل
سرمایه‌گذاران خارجی جذب نفت آذربایجان شدند. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (نوامبر ۲۰۱۹)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D; برادران نوبل اولین شرکت خارجی است که در «صنعت نفت باکو» سرمایه‌گذاری می‌کند. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (نوامبر ۲۰۱۹)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D; تا اوایل قرن بیستم، شرکت برادران نوبل، شرکت پیشرو در آذربایجان بود. این شرکت از بیش از ۲۰ شرکت تابعه با مجموع سرمایه‌گذاری بیش از ۱۳۰ میلیون روبل در سال ۱۹۱۷ تشکیل شده بود نفت آذربایجان سرمایه‌گذاری بزرگی برای برادران نوبل بود، اما همچنین عامل مهمی در اقتصاد سوئد و جهان بود. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (نوامبر ۲۰۱۹)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D; شرکت برادران نوبل کار خود را در سال ۱۸۷۹ آغاز کرد. این شرکت توسط برادران رابرت، لودویگ و آلفرد تأسیس شد. این شرکت به معتبرترین و ارزشمندترین شرکت نفتی در روسیه و جهان تبدیل شد.

#### برادران روتچیلدز
برادران روچیلد در ۱۶ مه ۱۸۸۳ انجمن صنعت و تجارت نفت دریای خزر و دریای سیاه را تأسیس کردند. وزیر دارایی دولت، مایکل استروسکی، در ماه سپتامبر به همراه برادرش، نمایشنامه‌نویس الکساندر استروسکی (۱۸۱۸–۱۸۸۳)، برای بحث در مورد مسائل مربوط به نفت به باکو آمد. برادران روچیلد انجمن حمل و نقل مازوت را تأسیس کردند. این انجمن ۱۳ نفتکش بزرگ در دریای خزر و همچنین کشتی‌های کمکی دیگری داشت.

### تاریخ مدرن
این توافقنامه در ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۴ در کاخ گلستان باکو امضا شد پس از آن، این توافقنامه به عنوان قرارداد قرن نامگذاری شد. در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۴، در جلسه‌ای با حضور سران کشورها و دولت‌های کشورهای مستقل مشترک‌المنافع (CIS)، حیدر علی‌اف اسنادی را امضا کرد. ۱۳ شرکت (آموکو، بی‌پی، مک‌درموت، یونوکال، سوکار، لوک‌اویل، استات‌اویل، اکسون، تی‌پی‌او، پنزویل، ایتوچو، رامکو، دلتا) از ۸ کشور (آذربایجان، ایالات متحده آمریکا، بریتانیای کبیر، روسیه، ترکیه، نروژ، ژاپن، عربستان سعودی) در امضای قرارداد قرن شرکت کردند. تیم اگار، وزیر انرژی بریتانیا؛ جان براون، بی‌پی؛ رئیس‌جمهور حیدر علی‌اف؛ بیل وایت، معاون وزیر انرژی ایالات متحده؛ آسام جعفری، بانک توسعه اسلامی، مترجم بی‌پی؛ استانیسلاو پوگاچ، وزارت سوخت و انرژی روسیه؛ نبیل الخویتر، دی ان کی ال؛ تام همیلتون، پنزویل؛ مترجم بریتانیا؛ لوک اویل، یوهان نیک ولد، استات اویل؛ جان ایمله، یونوکال؛ ناطق علی اف، سوکار؛ توماس یانگ، سفیر بریتانیا؛ سیتکی سانجار، شرکت نفت ترکیه. ردیف عقب: ریچارد کازلریچ، سفیر ایالات متحده؛ الدار نمازوف، مشاور رئیس‌جمهور؛ حسن حسنوف، وزیر امور خارجه در امضای قرارداد حضور داشتند. این قرارداد مستلزم سرمایه‌گذاری در مجموع ۷٫۴ میلیارد دلار طی ۳۰ سال در سه میدان نفتی است. ساختارهای کاری توسط طرفین توافق‌نامه - کمیته راهبری، شرکت عملیات بین‌المللی آذربایجان (AIOC) و شورای مشاوره پس از امضا - تدوین شد.

پس از این توافق، افزایش سریعی در میزان سرمایه‌گذاری خارجی در کشور مشاهده شد. این کشور ۱۰۸ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری جذب کرده است. ۴۳٫۴٪ یا ۴۶٫۶ میلیارد دلار از خارج از کشور آمده است. بخش غیرنفتی نیز ۴۵٫۳٪ یا ۲۱٫۱ میلیارد دلار از کل این سرمایه‌گذاری را به خود اختصاص داده است. پس از امضای «قرارداد قرن»، ۳۱ قرارداد بین‌المللی مرتبط با سایر میدان‌ها در بخش آذربایجانی دریای خزر با سایر شرکت‌های نفتی امضا شد.

## منابع

رده:اقتصاد جمهوری آذربایجان
رده:سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده