دینو آلفیری

**ادواردو (دینو) آلفیری** (بولونیا، ۸ ژوئن ۱۸۸۶ - میلان، ۱۹۶۶) سیاستمدار و دیپلمات فاشیست ایتالیایی بود. او به عنوان وزیر مطبوعات و تبلیغات بنیتو موسولینی و سفیر در برلین خدمت کرد.

## سال‌های نخستین و تحصیلات
[بندانگشتی|250x250پیکسل|دینو آلفیری از فرمان [دینو گراندی حمایت کرد که منجر به سقوط دولت فاشیست از قدرت شد.]]
آلفیری در سال ۱۸۸۶ در بولونیا از آنتونیو و ماریا بدونی زاده شد. او در دوران کودکی و نوجوانی از نظر سیاسی فعال بود و در سال ۱۹۱۰ به انجمن ملی‌گرایان پیوست.

او مدرک حقوق خود را در سال ۱۹۱۵ از دانشگاه جنوا دریافت کرد و اندکی پس از آن داوطلبانه به خدمت سربازی رفت. آلفیری به سرعت به درجه ستوان ارتقا یافت و در سال ۱۹۱۶ مدال برنز و در سال ۱۹۱۷ مدال نقره شجاعت نظامی را دریافت کرد. او در ژوئیه ۱۹۱۹ از خدمت مرخص شد.

در سال ۱۹۱۱، تحصیلات حقوق خود را به پایان رساند و اندکی پس از آن به گروه ملی‌گرایانی که توسط انریکو کرادینی تشکیل شده بود، پیوست. او که داوطلب جنگ جهانی اول بود، از ادغام گروه کورادینی و حزب ملی فاشیست بنیتو موسولینی انتقاد کرد. با این وجود، در سال ۱۹۲۴ در فهرست حزب ملی فاشیست به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد.

## حرفه سیاسی
در دوران حکومت موسولینی، آلفیری وظایف متعددی را بر عهده داشت: بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴، او مدیر مشترک نمایشگاه انقلاب فاشیستی، معاون دبیر Corporazioni و از سال ۱۹۳۵ معاون دبیر مطبوعات و تبلیغات بود و وظایف وزیر گالئاتسو چانو را در طول مأموریت اخیرش در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی بر عهده گرفت. هنگامی که چانو به سمت وزیر امور خارجه منصوب شد، دینو آلفیری در سال ۱۹۳۷ به عنوان وزیر فرهنگ عامه منصوب شد و خود را موافق قوانین جداسازی نژادی یهودستیزانه مصوب ۱۹۳۸ اعلام کرد.

او از ۷ نوامبر ۱۹۳۹ فرستاده ایتالیا به واتیکان و پنج ماه بعد به آلمان نازی بود، جایی که اغلب با آدولف هیتلر ملاقات می‌کرد. در آنجا، او دائماً به کارگران ایتالیایی و کارکنان کنسولگری کمک می‌کرد. با پیشرفت جنگ و نیاز ایتالیا به کمک، او تلاش کرد تا از آلمان کمک مادی درخواست کند، اما با وجود اطمینان‌ها، نتیجه چندانی حاصل نشد. هنگامی که جنگ برای محور رو به وخامت گذاشت، او اطلاعیه‌هایی نوشت و به طور شفاهی به موسولینی ابراز کرد که آلمانی‌ها ایتالیا را صرفاً به عنوان یک کشور حائل در برابر متفقین متجاوز می‌بینند و از دوچه خواست تا با متفقین صلح کند، اما همزمان به آلمانی‌ها اطمینان داد که ایتالیا به آنها خیانت نمی‌کند.

در ژوئیه ۱۹۴۳، آلفیری توسط اعضای شورای عالی به رم فراخوانده شد تا در جلسه‌ای شرکت کند. مشخص نیست که آیا او واقعاً از آنچه در جلسه پیشنهاد شده بود، آگاه بود یا خیر. آلفیری، عضو شورای عالی فاشیسم، در ژوئیه ۱۹۴۳ به کودتای دینو گراندی رأی مثبت داد که منجر به دستگیری موسولینی و سقوط او از قدرت دولت فاشیست ایتالیا شد.

وقتی ورماخت آلمان ایتالیا را اشغال کرد (نک. عملیات آخسه)، آلفیری به سوئیس فرار کرد.

در ژانویه ۱۹۴۴، او در جریان دادگاه ورونا، توسط یک دادگاه نمایشی به صورت غیابی به اعدام محکوم شد. دولت سوئیس به او پناهندگی سیاسی نداد، اما حضور او در سوئیس را تحمل کرد.

در ۱۲ نوامبر ۱۹۴۶، دادگاهی در ایتالیا بی‌گناهی او را اعلام کرد. در ۶ فوریه ۱۹۴۷، تحقیقات وزارت امور خارجه ایتالیا پایان یافت. سپس، او رسماً بازنشسته شد.

## دوران پس از جنگ
در سال ۱۹۴۷، آلفیری به ایتالیا بازگشت و یک سال بعد خاطرات خود را با عنوان «دو دیکتاتور رو در رو» (*Due dittatori di fronte*) منتشر کرد. این کتاب، فراتر از خاطرات شخصی، اطلاعات کمی در مورد روابط ایتالیا و آلمان در طول جنگ فاش می‌کند.

## مرگ
آلفیری در ۲ ژانویه ۱۹۶۶ در بیمارستانی در میلان درگذشت. جزئیات مرگ او به مدت سه روز مخفی نگه داشته شد. در زمان مرگش، آلفیری رئیس انجمن تولیدکنندگان نساجی و پوشاک میتام بود.

## منابع و مآخذ
 
* Christian Zentner, Friedemann Bedürftig (1991). *[[The Encyclopedia of the Third Reich]]*.  Macmillan, New York. 
* Dino Alfieri, (1967) Dos Dictadores Frente a Frente. Barcelona: Plaza & Janes.
 

## پانویس
    

## پیوند به بیرون
*  (online at Archive.org)
*