خشونت فرقه‌ای در عراق

**خشونت فرقه‌ای در عراق** به درگیری‌هایی اشاره دارد که پس از حمله سال ۲۰۰۳ به عراق در نتیجه افزایش تنش‌های فرقه‌ای بین گروه‌های مذهبی و قومی مختلف عراق، به‌ویژه درگیری بین گروه‌های افراطی شیعه و گروه‌های افراطی سنی، که بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ به یک جنگ داخلی تمام عیار تبدیل شد و پس از شکست داعش در سال ۲۰۱۷ در طول جنگ ۲۰۱۷–۲۰۱۳ در عراق، تا حد زیادی متوقف شد، ایجاد شده بود.

طبق اکثر منابع، از جمله *[[کتاب حقایق جهانی|کتاب حقایق جهان]]* سازمان سیا، اکثر عراقی‌ها مسلمان شیعه عرب هستند که حدود ۶۴ تا ۶۹ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند، در حالی که مسلمانان سنی بین ۳۲ تا ۳۷ درصد از جمعیت را تشکیل می‌دهند. علاوه بر این، سنی‌ها از نظر قومیتی به اعراب، کردها و ترکمن‌ها تقسیم شده‌اند.

## پیشینه تاریخی
پیش از تشکیل کشور عراق، قلمرو عراق متعلق به امپراتوری عثمانی با نام عراق عثمانی بود و به سه ولایت (استان) تقسیم می‌شد: ولایت بغداد (۱۸۶۹–۱۹۱۸)، ولایت بصره (۱۸۸۴–۱۹۱۸) و ولایت موصل (۱۸۷۸–۱۹۱۸). این سه ولایت در مجموع، محل سکونت طیف گسترده‌ای از گروه‌های قومی و مذهبی مختلف بودند که همگی در دوران حکومت عثمانی با تساهل نسبی زندگی می‌کردند، اگرچه جامعه شیعه تا حد زیادی از مناصب اداری و ارتش محروم بود. پس از جنگ جهانی اول، جمعیت سه ولایت تحت قیمومیت بریتانیا در یک دولت-ملت متحد شدند. در راستای «راه حل شریف»، بریتانیایی‌ها یک عرب سنی را به عنوان پادشاه منصوب کردند: فیصل اول، پادشاه عراق. زوئی پرستون اظهار می‌کند که این تصمیم برای حمایت از رهبری سیاسی اعراب سنی، با وجود اینکه در عراق در اقلیت هستند، باعث محرومیت سایر گروه‌های مذهبی و قومی شد.

با اعطای استقلال به کشور عراق در سال ۱۹۳۲، تلاش برای ایجاد هویت ملی عراقی آشکارتر شد. اگرچه فیصل اول بارها تلاش کرد تا ارزش‌ها و رسوم فرهنگی شیعیان، سنی‌ها و سایر جمعیت‌ها را در چارچوب پان‌عربیسم گرد هم آورد، اما نتیجه، تمایز آشکارتری بین گروه‌های قومی و مذهبی عراق بود. بسیاری از اعراب شیعه به دلیل ترس از به حاشیه رانده شدن با پان عربیسم مخالفت کردند، در حالی که بسیاری از کردها به دلیل تقاضایشان برای یک دولت مستقل کردی با پان عربیسم مخالفت کردند. بنابراین از یک سو، شیعیان، کردها و دیگر فرقه‌ها حاضر به دست کشیدن از ارزش‌ها و رسوم فرهنگی خود نشدند. در حالی که از سوی دیگر، سنی‌های در قدرت سعی کردند این ارزش‌ها و رویه‌ها را در انسجام با پان‌عربیسم از بین ببرند. در نهایت، این امر منجر به اتحاد آشکارتر جوامع مختلف شد که نتیجه آن افزایش تفرقه میان جمعیت عراق بود. کردها از سلطه اعراب از سوی قدرت مرکزی در بغداد نگران بودند. علاوه بر این، استقلال عراق و مبارزه برای ایجاد هویت ملی منجر به قیام‌ها و درگیری‌های قبیله‌ای ناموفق مختلفی در دهه ۱۹۳۰ شد. با این حال، دولت بارها موفق شد شورش‌ها را سرکوب کند و هژمونی خود را حفظ کند.

اولین تلاش رسمی و مستند برای ترسیم سرخوردگی‌های فرقه‌ای پس از تأسیس دولت عراق، با سند منشور نجف در سال ۱۹۳۵ انجام شد. در این بیانیه ۱۲ ماده‌ای، گروهی از وکلای شیعه نارضایتی خود را از تبعیض فرقه‌ای علیه اکثریت جمعیت شیعه ابراز کردند و خواستار انتصاب قضات و دادگاه‌های شیعه در مناطق عمدتاً شیعه‌نشین و پروژه‌های توسعه در سراسر کشور، به ویژه در جنوب، شدند. اگرچه این بیانیه اولین تلاش برای ارائه سرخوردگی‌های سیاسی، آرزوها و خواسته‌های شیعیان به نخبگان فرقه‌ای بود، اما این خواسته‌ها شنیده نشد.

پس از سال ۱۹۳۲، دولت عراق به گسترش بوروکراسی خود ادامه داد و کنترل سنی‌ها بر دستگاه دولتی را افزایش داد. اگرچه کنترل بیشتر دولت به معنای کاهش قیام‌ها و شورش‌ها بود، اما تنش‌های فرقه‌ای در میان مردم عراق همچنان رو به افزایش بود. این تنش‌های فرقه‌ای با توزیع بسیار نابرابر ثروت بین نخبگان شهری و جمعیت روستایی تکمیل شد. این تنش‌های مختلف سرانجام منجر به انقلاب ۱۴ ژوئیه ۱۹۵۸ شد که در آن سلطنت هاشمی توسط گروهی از افسران ارتش به رهبری ژنرال عبدالکریم قاسم سرنگون شد و سپس جمهوری عراق را تأسیس کرد. ژنرال عبدالکریم قاسم که پیشینه‌ای مختلط از شیعه و سنی داشت، رسم محدود کردن شیعیان و افرادی با پیشینه‌های قومی دیگر در ارتش را لغو کرد. اگرچه این اقدام او را تا حدودی محبوب کرد، اما تنش‌های فرقه‌ای با جمعیت کرد عراق به درگیری خشونت‌آمیزی تبدیل شد که در سال ۱۹۶۱ پس از آنکه قاسم نتوانست به وعده خود در مورد حقوق ملی کردها عمل کند، آغاز شد. علاوه بر این، اجرای اصلاحات ارضی و اصلاحات مربوط به قانون خانواده توسط او، قدرت رهبران مذهبی و زمین‌داران را تضعیف کرد، به این معنی که تنش بین رژیم او و رهبران مذهبی افزایش یافت.

این تنش‌ها، همراه با اختلاف نظر در درون دولت بر سر اینکه آیا باید دستور کار ملی‌گرایانه یا پان‌عربیستی عراق را دنبال کرد، در نهایت منجر به سرنگونی خونین رژیم قاسم در فوریه ۱۹۶۳ شد که به انقلاب رمضان نیز معروف است. پس از نبردهای خیابانی خونین مختلف بین طبقه کارگر شیعه و شبه‌نظامیان بعثی، تعدادی از افسران ارتش ملی‌گرای عرب، عمدتاً افسران وابسته به اهل سنت، قدرت را به دست گرفتند. از میان آنها، عبدالسلام عارفِ پان‌عربیست رئیس‌جمهور شد. با این حال، قدرت او دائماً توسط اعضای کابینه‌اش که مسیر فرقه‌ای‌تر و خشونت‌آمیزتری را انتخاب کرده و عضو حزب بعث بودند، به چالش کشیده می‌شد. به منظور آرام کردن این عناصر، وفاداری‌های فرقه‌گرایانه و فرقه‌گرایانه در دوران ریاست جمهوری عارف و همچنین قدرت سیاسی ملی‌گرایان عرب سنی احیا شد؛ بنابراین سیاست‌های فرقه‌ای همچنان پابرجا ماند و تنش‌های فرقه‌ای و بین فرقه‌ای را بیشتر افزایش داد. در این فضای پرتنش، افسران و گروه‌های مختلف کودتاهای نظامی را برای سرنگونی حکومت عارف و به دست گرفتن قدرت برنامه‌ریزی کردند. سرانجام، در یک کودتای بدون خونریزی در سال ۱۹۶۸، حزب بعث برای دومین بار در یک دهه قدرت را به دست گرفت.

## تلاش‌های ضد فرقه‌ای تحت حکومت بعث
با بازگشت قدرت به حزب بعث، عراق وارد مرحله جدیدی از ملت‌سازی شد. این شامل دو استراتژی اصلی برای پرورش هویت ملی تحت حکومت بعث در طول دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بود. اولین استراتژی، افزایش ادغام اجتماعی از طریق موفقیت برنامه‌های توسعه تحت حمایت دولت بود که با رشد اقتصاد عراق امکان‌پذیر شده بود. در دهه ۱۹۷۰، دولت صنعت نفت عراق را ملی کرد و با درآمد حاصل از صادرات این نفت، عراق پروژه نوسازی و ملت‌سازی را آغاز کرد. علاوه بر سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها و صنعت، دولت عراق برنامه‌ای را برای سرمایه‌گذاری در کالاهای عمومی اساسی مانند مدارس، دانشگاه‌ها و بیمارستان‌ها نیز آغاز کرد. با انجام این کار، عراق به یک دولت رفاه تبدیل شد: شهروندان در سراسر کشور، صرف نظر از پیشینه قومی، قبیله‌ای یا مذهبی خود، از پیشرفت اقتصادی، افزایش درآمد و تحرک اجتماعی بهره‌مند شدند.

این به استراتژی دوم که کم‌اهمیت جلوه دادن هویت فرقه‌ای بود، مرتبط است. ایدئولوژی بعث را می‌توان به‌عنوان یک ایدئولوژی پان‌عربی با مؤلفه‌های سوسیالیستی آشکار طبقه‌بندی کرد. در راستای این ایدئولوژی، حزب بعث عراق از تمرکز بر هویت ملی‌گرایانه عراقی بدون جایی برای وابستگی‌های فرقه‌ای حمایت می‌کرد. در نتیجه، حزب هرگونه وابستگی مذهبی را کم‌اهمیت جلوه داد و در عوض، یک عراق سکولار و ملی‌گرا را دنبال کرد. بعدها، تحت رهبری صدام حسین، قرار بود این عراق ملی‌گرا بر اساس گذشته مشترک بین‌النهرین بنا شود تا جمعیت شیعه و کرد را در پروژه دولت‌سازی ملی‌گرا بگنجاند.

## خشونت فرقه‌ای در آغاز حکومت بعث
حزب بعث در راستای ماهیت ملی‌گرایانه خود، پس از سال ۱۹۶۸ موفق شد گروه‌های قومی و مذهبی مختلف را در نظام حکومتی خود بگنجاند. و اگرچه اعراب و کردهای شیعه به بالاترین سطوح قدرت سیاسی نرسیدند، اما همچنان موفق شدند به سطوح بالایی از نفوذ در درون رژیم دست یابند. با این حال، با افزایش نفوذ صدام حسین در دهه ۱۹۷۰، او متحدان قبیله‌ای و منطقه‌ای خود را در تأثیرگذارترین مناصب درون حکومت منصوب کرد. در حالی که حزب بعث سعی داشت بر هویت ملی مشترک به قیمت هویت‌های فرقه‌ای فرقه‌ای تأکید کند، سیاست‌های احمد حسن البکر و جانشینش صدام حسین مبنی بر ایجاد حلقه کوچکی از متحدان مورد اعتماد، باعث ایجاد شکاف بین تأکید ملی حزب بعث و منافع فرقه‌ای خودشان شد.

از دهه ۱۹۷۰ به بعد، تنش‌های فرقه‌ای در زیر سطح پدیدار شد و مخالفت‌ها و خشونت‌های فرقه‌ای شروع به بروز کرد و گاهی اوقات بسیار آشکار بود. در درجه اول، اکثریت قریب به اتفاق شیعیان از محرومیت خود از حکومت ناراضی بودند. اگرچه حزب بعث، لغو ایدئولوژی‌های فرقه‌ای و گنجاندن فرقه‌های مختلف در ارتش و سایر نهادهای دولتی را تبلیغ می‌کرد، اما تا سال ۱۹۷۷ تنها چهره‌های قبیله‌ای سنی نزدیک به صدام حسین، مناصبی را در شورای فرماندهی انقلاب، بالاترین شکل اقتدار، حفظ کردند. علاوه بر این، جمعیت کرد نیز احساس می‌کردند که توسط حزب بعث به حاشیه رانده شده‌اند. در اواخر دهه ۱۹۶۰، حزب بعث برای جلب وفاداری شمال عراق، کارزار عربی‌سازی این منطقه را آغاز کرد. این به معنای آواره شدن بسیاری از خانواده‌های کرد و جایگزینی آنها با خانواده‌های عرب بود. نمونه‌ای از مخالفت آشکار و خشونت‌آمیز فرقه‌ای با چنین سیاست‌هایی، جنگ دوم عراق و کردستان است که در سال‌های ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ رخ داد، زمانی که گروه‌های مختلف شورشی کرد با راه‌اندازی شورش‌ها، تلاش ناموفقی برای کسب استقلال در شمال عراق انجام دادند. در همان دوره، حزب الدعوة شیعه در عراق محبوبیت پیدا کرد. پس از تأسیس آن در سال ۱۹۷۰، فعالان حزب شورش‌های مختلفی را آغاز کردند که از جمله مهم‌ترین آنها می‌توان به شورش‌های سال‌های ۱۹۷۴ و ۱۹۷۷ اشاره کرد.

رژیم بعث به دلیل برتری نظامی و منابع خود، توانست به سرعت چنین شورش‌هایی را که ماهیت فرقه‌ای داشتند، سرکوب کند. از همان ابتدا، رژیم بعث کنترل شدیدی بر جمعیت عراق برقرار کرده بود. تمام کسانی که غیروفادار تلقی می‌شدند، کنار گذاشته شدند و متحدان نزدیک، که اغلب بر اساس فرقه‌گرایی انتخاب می‌شدند، به صحنه آورده شدند. در حالی که حزب بعث بدین ترتیب هویت ملی را تبلیغ می‌کرد و گروه‌های قومی و مذهبی مختلف را در دولت مشارکت می‌داد، این حزب همچنین در ایجاد فضایی پرتنش که در آن جایی برای بی‌وفایی یا مخالفت وجود نداشت، نقش داشت. در دوران رژیم بعث، موارد خشونت فرقه‌ای به سرعت سرکوب می‌شد.

## خشونت‌های فرقه‌ای در دوران صدام حسین
در سال ۱۹۷۹، پس از استعفای احمد حسن البکر به دلیل مشکلات سلامتی، صدام حسین رسماً رئیس‌جمهور عراق شد. در دوران حکومت حسین، سیستمی که در آن شهروندان، سازمان‌ها و احزاب تحت نظر بودند، تشدید شد تا از دست دادن سلطه سیاسی بر عراق جلوگیری شود. حسین از طریق نظارت گسترده و با خلاص شدن از شر هرگونه مخالف سیاسی بالقوه، وفاداری کامل خود را تضمین کرد. تنها شش روز پس از انتصاب رسمی‌اش، حسین ۶۶ عضو حزب بعث را دستگیر و برخی از آنها را در جریان آنچه که به پاکسازی خلد معروف است، به قتل رساند، زیرا به وفاداری آنها شک داشت. این رویداد زمینه را برای دهه‌های بعدی فراهم کرد که در آن چهره‌هایی که مظنون به بی‌وفایی به او بودند، می‌توانستند با سال‌ها زندان روبرو شوند. از آنجا که بسیاری از کسانی که دشمن یا خائن تلقی می‌شدند، پیشینه فرقه‌ای دیگری داشتند، تنش‌های فرقه‌ای نیز افزایش یافت. برای مثال، شهروندان کرد، شیعه و ایرانی با انگیزه خارجی بودن از عراق اخراج می‌شدند، که در آن زمان اغلب به عنوان یک اقدام پاکسازی فرقه‌ای از آن یاد می‌شد.

تنش‌های فرقه‌ای با انقلاب ایران و وقوع جنگ ایران و عراق در سال ۱۹۸۰ آشکار شد. در سال ۱۹۷۹، انقلاب ایران به رهبری آیت‌الله العظمی روح‌الله خمینی، مرجع تقلید شیعیان، رخ داد و او سلسله پهلوی را سرنگون کرد و راه را برای تأسیس جمهوری اسلامی ایران هموار نمود. خمینی یک کمپین تبلیغاتی را با هدف تشویق شیعیان عراق به پیروی از ایدئولوژی خمینی و شورش علیه رژیم سنی حسین آغاز کرد تا در نهایت آن را سرنگون کند. در سال ۱۹۸۰، صدام حسین علیه ایران اعلام جنگ کرد و سعی کرد استان نفت‌خیز خوزستان ایران را ضمیمه خاک خود کند. دلایل شروع جنگ شامل این باور حسین بود که ایران توافق‌نامه ۱۹۷۵ الجزایر در مورد آبراه را نقض کرده و در سیاست عراق دخالت می‌کند. با این حال، علیرغم این انگیزه‌های سیاسی و اقتصادی برای رفتن به جنگ، این جنگ همچنین به دلایل مذهبی نیز صورت گرفت. همان‌طور که حسین بعدها به یاد آورد، خمینی معتقد بود که جمعیت شیعه در جنوب عراق از او پیروی خواهند کرد، اما آنها این کار را نکردند و به عراق وفادار ماندند و با ایرانی‌ها جنگیدند.

حسین برای جلوگیری از پیوستن شیعیان به ایران، بر ویژگی عربی عراق در مقابل ویژگی فارسی ایرانیان تأکید بیشتری داشت. علاوه بر این، او سعی کرد با کمک‌های سخاوتمندانه به جوامع خود، حمایت شهروندان با پیشینه‌های قومی مختلف را جلب کند. نمونه‌هایی از آن شامل حمایت مالی از اوقاف شیعه و بازسازی مقبره امام علی است. با وجود این تلاش‌های گسترده برای جلب حمایت در میان فرقه‌های مختلف، تنش‌های فرقه‌ای، عمدتاً به دلیل جنگ ایران و عراق، همچنان رو به افزایش بود. برآوردها نشان می‌دهد که حدود ۲۵۰٬۰۰۰ عراقی در طول جنگ جان باختند. این تلفات از هر دو طرف سنی و شیعه، رقابت بین گروه‌های قومی و مذهبی مختلف را بیشتر تشدید کرد. علاوه بر این، بسیاری از سربازان، افسران و شهروندان شیعه از کشور گریختند و به جاهای دیگر، عمدتاً در ایران و سوریه بعثی تحت سلطه علویان، پناه بردند.

در شمال، آوارگی مردم کرد به‌عنوان بخشی از کارزار عرب‌سازی در طول دهه ۱۹۸۰ ادامه یافت. اگرچه اکثر افراد با پیشینه کرد در طول جنگ تلفات بالایی نداشتند، اما حسین فعالیت‌های گروه‌های سیاسی کرد را خیانت به رژیم خود می‌دانست و آنها را به همکاری نظامی و اطلاعاتی فرامرزی با ایران متهم می‌کرد. رژیم بعث این گروه‌های فعال در شمال عراق را با استفاده از خشونت گسترده در عملیات انفال در پایان دهه ۱۹۸۰ مجازات کرد. این استفاده از خشونت شدید باعث تلفات زیادی شد که تخمین زده می‌شود حدود ۱۵۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ نفر باشد و این موضوع در جامعه کردها نیز بیشتر انعکاس یافت و به تقویت احساسات فرقه‌ای دامن زد.

در پی جنگ ایران و عراق، بی‌اعتمادی فرقه‌ای به اوج خود رسید و در طول جنگ اول خلیج فارس که توسط صدام حسین با حمله عراق به کویت در اوت ۱۹۹۰ آغاز شد، بیشتر نمایان شد. نیروهای ائتلاف با بمباران اهداف عراقی، عمدتاً در مناطق جنوبی عراق، به این حمله پاسخ دادند. این حملات متقابل به ویژه شیعیان را تحت تأثیر قرار داد که هم تلفات جانی و هم خساراتی به زیرساخت‌ها وارد کرد. پس از عقب‌نشینی از کویت در سال ۱۹۹۱، قیام‌هایی در ۱۴ استان از ۱۸ استان عراق رخ داد. شورشیان عمدتاً اعراب شیعه و کردها بودند که به قدرت سیاسی موجود و محرومیت اجتماعی خود در دوران حکومت بعث حمله کردند. این قیام‌ها عمدتاً ماهیت فرقه‌ای داشتند و معترضان تصاویر رهبران مذهبی شیعه، مانند خمینی، و نمادهای مذهبی را نشان می‌دادند.

این قیام‌ها سرانجام با استفاده از نیروی وحشیانه و خشونت گسترده توسط رژیم مانند اعدام‌های دسته جمعی شورشیان سرکوب شدند. در شمال، بسیاری از شهروندان کرد به دلیل ترس از انتقام رژیم صدام حسین، مجبور به فرار شدند. به دلیل شرایط بد زندگی در کوهستان، بیش از ۲۰٬۰۰۰ نفر از این پناهندگان در ماه‌های بعدی جان باختند.

اگرچه بازگرداندن کنترل و امنیت دولت سنی برای رژیم بعث مانعی بود، اما آنها موفق شدند نظم را برقرار کنند. در دهه بعد، حسین حتی بیشتر به متحدان خانواده و قبیله خود و کسانی که به او وفادار بودند، تکیه کرد. با این حال، علیرغم تمرکز فرقه‌ای مجدد حسین، سایر مظاهر هویت فرقه‌ای در دهه ۱۹۹۰ توسط رژیم به شدت سرکوب شدند. گذشته از ترورهای مختلف چهره‌های سیاسی و مذهبی بانفوذ، خشونت‌های فرقه‌ای گسترده در عراق تنها پس از برکناری صدام حسین از قدرت در سال ۲۰۰۳ و پس از حمله آمریکا به این کشور، دوباره شعله‌ور شد.

## خشونت‌های فرقه‌ای پس از حمله آمریکا
پس از حمله آمریکا به عراق و سرنگونی صدام حسین، این کشور به آرامی در ورطه جنگ داخلی فرقه‌ای فرورفت. این افزایش تنش‌های فرقه‌ای نتیجه عوامل متعددی بود. اول از همه، حکومت موقت ائتلاف، تحت رهبری پل برمر، کمپین بعث‌زدایی را آغاز کرد و ارتش و امنیت عراق را منحل کرد. این دو اقدام باعث بیکاری گسترده، به‌ویژه در میان جمعیت سنی کشور، شد. علاوه بر این، انحلال نیروهای امنیتی منجر به سطح بالایی از جرم و جنایت شد. بسیاری از غیرنظامیان عراقی برای محافظت از خود، به شبه‌نظامیان، عمدتاً با ماهیت فرقه‌ای، پیوستند یا به آنها پول دادند.

هم‌زمان، جامعه عرب سنی که در زمان صدام حسین بر کشور تسلط داشتند، از قدرت برکنار شد، در حالی که اعراب شیعه و کردها به قدرت رسیدند. شورای حکومتی جدید عراق بر اساس ترکیب جمعیتی کشور تشکیل شد: ۱۳ شیعه، ۵ عرب سنی، ۵ کرد، ۱ مسیحی و ۱ ترکمن. در درون این شورا، جامعه سنی برای نمایندگی از خود و طرح خواسته‌هایش با مشکلات زیادی روبرو بود. از آنجایی که بسیاری از رهبران قدیمی این جامعه عمدتاً وابسته به بعث بودند، یا دستگیر شدند یا از شرکت در گروه بحران بین‌المللی منع شدند. علاوه بر این، هیچ حزب سیاسی سنی سازمان‌یافته‌ای وجود نداشت، زیرا تمام اشکال سیاسی نمایندگی سنی‌ها به جز حزب بعث در زمان صدام حسین به شدت سرکوب شده بود. اکثر سنی‌ها در رد نظم سیاسی جدید، تصمیم گرفتند در انتخابات پارلمانی ژانویه ۲۰۰۵ رأی ندهند که منجر به محرومیت آنها از حق رأی در دولت تازه تشکیل شده شد. در عوض، ائتلاف متحد عراق، متشکل از دو حزب شیعه، شورای عالی انقلاب اسلامی عراق و حزب الدعوه، پیروزی بزرگی به دست آورد.

با نارضایتی از اشغال عراق توسط نیروهای چندملیتی، شورشی از تابستان ۲۰۰۳ به بعد آغاز شد. این شورش در استان‌های سنی‌نشین شدیدتر بود، زیرا جامعه سنی احساس می‌کرد که هم توسط نیروهای ائتلاف و هم توسط دولت تازه تأسیس تحت سلطه شیعیان به حاشیه رانده شده است. از آنجا که بسیاری از سنی‌ها، سقوط خود از قدرت را با به قدرت رسیدن شیعیان مرتبط می‌دانستند، این شورش نیز ماهیتی فرقه‌ای به خود گرفت. به ویژه با ظهور القاعده در عراق، حمله به اماکن و افراد شیعه رایج‌تر شد. دیگر گروه‌های فرقه‌ای برجسته در جناح سنی، ارتش اسلامی عراق و گردان‌های انقلاب ۱۹۲۰ بودند.

تا آغاز سال ۲۰۰۵، این حملات فرقه‌ای به سختی از سوی جمعیت شیعه پاسخ داده می‌شد. تنها سازمان بدر به ارتکاب حملات تلافی‌جویانه علیه مقامات رژیم سابق و اعضای برجسته حزب بعث متهم شد. با این حال، با انتخابات ژانویه ۲۰۰۵، اعضای سپاه بدر در نیروهای امنیتی نفوذ کردند و اقدامات تلافی‌جویانه علیه جمعیت سنی را آغاز کردند. در این لحظه بود که ارتش مهدی، تحت رهبری مقتدی صدر، درگیر پاکسازی فرقه‌ای نیز شد. این حملات تلافی‌جویانه منجر به چرخه‌ای از خشونت شد که در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ کشور را فرا گرفت.

با بمب‌گذاری در مسجد العسکریین در سامرا در فوریه ۲۰۰۶، خشونت به جنگ داخلی تبدیل شد که از سال ۲۰۰۶ تا آغاز سال ۲۰۰۸ ادامه یافت. در این جنگ، شبه‌نظامیان فرقه‌گرا در فعالیت‌های پاکسازی فرقه‌ای مشارکت داشتند. اگرچه تعداد دقیق تلفات نامشخص است، اما تخمین زده می‌شود که تنها در سال ۲۰۰۶ بیش از ۲۰٬۰۰۰ غیرنظامی کشته شده‌اند. تا آغاز سال ۲۰۰۸، ده‌ها هزار غیرنظامی عراقی کشته و حدود ۴ میلیون نفر آواره شده بودند. به‌ویژه، پایتخت بغداد به شدت آسیب دید زیرا شهر بر اساس فرقه گرایی دوباره سازماندهی شد. محله‌های سابقاً مختلط، تحت حکومت شبه‌نظامیان فرقه‌ای درآمدند و هر کسی را که وابستگی فرقه‌ای دیگری داشت، بیرون راندند. علاوه بر کشتارهای فرقه‌ای توسط جوخه‌های مرگ، خشونت شامل آدم‌ربایی برای باج‌گیری و شکنجه در بازداشتگاه‌های مخفی تحت کنترل شبه‌نظامیان نیز می‌شد.

## جستارهای وابسته
* مداخله ایران در عراق (۲۰۱۴–اکنون)
* تظاهرات ۲۰۱۹–۲۰۱۸ عراق
* اعتراضات ۲۰۱۹–۲۰۲۱ عراق

## منابع

رده:بغداد در ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:بغداد در ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:تاریخ اجتماعی عراق
رده:خشونت دینی در عراق
رده:خشونت فرقه‌ای