مجلس سنای پادشاهی ایتالیا

**مجلس سنای پادشاهی ایتالیا** () مجلس علیای پارلمان دو مجلسی پادشاهی ایتالیا بود که رسماً در ۴ مارس ۱۸۴۸ تأسیس شد و به عنوان تکاملی از سنای اولیهٔ ساب‌آلپین عمل می‌کرد. این مجلس در ۱ ژانویه ۱۹۴۸ با سنای جمهوری امروزی جایگزین شد. همه اعضای آن توسط پادشاه منصوب می‌شدند.

## تاریخچه
سنا پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۰، پس از اتحاد ایتالیا، به عنوان جانشین مستقیم سنای ساب‌آلپین پادشاهی ساردینیا، با اضافه شدن اعضایی از سرزمین‌های به دست آمده در طول جنگ دوم استقلال ایتالیا و لشکرکشی هزار، به شهرت ملی رسید.

سنا در ابتدا تا سال ۱۸۶۴ در پالازو ماداما در تورین مستقر بود، زمانی که به پالازو وکیو در فلورانس منتقل شد. سرانجام، در سال ۱۸۷۱، به پالازو ماداما در رم منتقل شد.

در طول رژیم فاشیستی، هیچ «فاشیستی شدن» در سنا، معادل آنچه در مجلس عوام انجام شد، وجود نداشت. اعضای سنا که قبل از راهپیمایی به سوی رم منصوب شده بودند، مانند لوئیجی ایناودی و بندتو کروچه، کرسی‌های خود را در سنا حفظ کردند. با این حال، در سال ۱۹۳۹، هنگامی که مجلس عوام به مجلس فاشیست‌ها و شرکت‌ها تبدیل شد، ۲۱۱ عضو جدید به سنا اضافه شدند. هنگامی که فاشیسم در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ سقوط کرد، پادشاه ویکتور امانوئل سوم، پائولو تائون دی روئل را به عنوان رئیس سنا منصوب کرد و او در ۲ اوت ۱۹۴۳ به این سمت منصوب شد.

در ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴، پیترو توماسی دلا تورتا به عنوان رئیس نهایی سنا منصوب شد، سمتی که تا ۲۵ ژوئن ۱۹۴۶ در آن باقی ماند. در اوت ۱۹۴۴، همه «سناتورهایی که مسئول حفظ فاشیسم و فعال کردن جنگ، از طریق رأی و اقدامات فردی خود، از جمله تبلیغات انجام شده در داخل یا خارج از سنا بودند» از سمت خود برکنار شدند.

## تبدیل به سنای جمهوری
پس از همه‌پرسی نهادی سال ۱۹۴۶ و انتخابات مجلس مؤسسان، سنای پادشاهی در ۲۵ ژوئن ۱۹۴۶ از کار افتاد. این مجلس رسماً در ۷ نوامبر ۱۹۴۷ منحل شد و بدین ترتیب سنا منقرض شد، اگرچه در واقع تقریباً تمام قدرت محدود خود را در سال‌های پایانی دولت فاشیستی از دست داده بود. در دوره فاشیسم، سنا شامل چندین عضو فاشیست بود، اما از آنجا که سناتورها مادام‌العمر در این سمت بودند، تا حدودی خارج از سیستم دولتی حزب باقی ماند و بنابراین، با گذشت زمان، بیشتر به حاشیه زندگی سیاسی رانده شد.

سنا پادشاهی الهام‌بخش سنای فعلی جمهوری بود که در ۱ ژانویه ۱۹۴۸ تأسیس شد. سنای امروزی ایتالیا هنوز اعضای مادام‌العمر دارد که توسط رئیس دولت منصوب می‌شوند. با این حال، برخلاف پادشاهی، چنین اعضایی فقط پنج کرسی دارند و ۲۰۰ کرسی دیگر برای سناتورهایی که با رأی مستقیم عمومی انتخاب می‌شوند، محفوظ است.

## ساختار
سناتورهای پادشاهی به صورت مادام العمر توسط پادشاه منصوب می‌شدند. آنها از امتیازات کمی بالاتر از نمایندگان منتخب مجلس عوام برخوردار بودند. با گذشت زمان، اگرچه رسماً یک قدرت سلطنتی باقی ماندند، اما انتصاب سناتورها عمدتاً به توصیه‌های نخست‌وزیر انجام می‌شد، که همیشه در موقعیتی بود که می‌توانست بر تصمیمات پادشاه تأثیر بگذارد و از طریق انتصاب «دسته‌هایی» از سناتورها، حمایت از دولت را در سنا افزایش دهد. طبق ماده ۳۳ قانون آلبرتین، تعداد سناتورها محدود نبود، اما آنها باید بیش از چهل سال سن داشتند و از یکی از دسته‌های زیر انتخاب می‌شدند:
* اسقف‌های اعظم و اسقف‌های ایالت؛
* رئیس مجلس نمایندگان؛
* اعضای مجلس نمایندگان که در سه مجلس قانونگذاری یا بیش از شش سال خدمت کرده بودند؛
* وزرای دولت؛
* معاونان وزرای دولت؛
* سفیران؛
* وزرای تام‌الاختیار، که بیش از سه سال خدمت کرده بودند؛ اولین رؤسای کل و رؤسای دادگاه تجدیدنظر و دیوان محاسبات؛
* اولین رؤسای دادگاه تجدیدنظر؛
* دادستان کل دیوان محاسبات و دادستان کل، پس از پنج سال خدمت؛
* رؤسای طبقه قضات دادگاه‌های تجدیدنظر، که بیش از سه سال خدمت کرده باشند؛
* اعضای دادگاه تجدیدنظر و دیوان محاسبات، پس از ۵ سال خدمت؛
* دادستان کل و مالی، پس از ۵ سال خدمت؛
* افسران کل زمینی و دریایی، اگرچه سرلشکر و دریاسالار باید بیش از پنج سال در آن رتبه خدمت کرده باشند؛
* مشاوران دولتی که بیش از پنج سال خدمت کرده باشند؛
* مشاوران بخش که سه دوره به عنوان رئیس شورا خدمت کرده باشند؛
* سرلشکرهای ناظر که بیش از هفت سال خدمت کرده باشند؛
* اعضای آکادمی ملی علوم پس از هفت سال عضویت؛ اعضای عادی شورای عالی آموزش عمومی، پس از هفت سال خدمت
* هر کسی که با خدمات یا شایستگی برجسته، ملت را سرافراز کرده باشد؛
* هر کسی که در طول سه سال، سه هزار لیره مالیات بر واردات برای ملک یا شرکت خود پرداخت کرده باشد.

اعضای مرد خانواده سلطنتی به اعتبار سمت خود عضو سنا بودند و بلافاصله پشت سر رئیس سنا می‌نشستند. آنها پس از رسیدن به بیست و یک سالگی، شروع به حضور در سنا می‌کردند و پس از رسیدن به بیست و پنج سالگی، اجازه رأی دادن داشتند.

## سناتورهای قانونی
همان‌طور که در ماده ۳۴ قانون آلبرتین پیش‌بینی شده است، شاهزادگان مرد خانواده سلطنتی اعضای قانونی بودند. هیچ محدودیتی برای درجه خویشاوندی با پادشاه وجود نداشت؛ بین پادشاه وقت، ویتوریو امانوئل دوم، و اوژنیو امانوئل، شاهزاده کارینیانو، درجه هفتم خویشاوندی وجود داشت.

این قانون شامل شرط سنی بود: سناتورها پس از رسیدن به سن بیست و یک سالگی سناتور می‌شدند و پس از رسیدن به سن بیست و پنج سالگی حق رأی پیدا می‌کردند.

این مقام تنها پس از به سلطنت رسیدن (امبرتو اول، ویتوریو امانوئل سوم، امبرتو دوم) یا پس از از دست دادن تابعیت ایتالیایی متوقف می‌شد. این مورد در مورد آمدئو، دوک آئوستا، صدق می‌کرد که وقتی در سال ۱۸۷۰ پادشاه اسپانیا شد، از فهرست سناتورها حذف شد و تنها در سال ۱۸۷۳ پس از کناره‌گیری و بازیابی تابعیت ایتالیایی خود، دوباره به مقام خود بازگشت.

«من اعلامیه رسمی از والاحضرت دوک آئوستا دریافت کردم که مایل به بازیابی تابعیت ایتالیایی و حقوق مدنی و سیاسی مرتبط با آن است؛ بنابراین، ما بلافاصله طبق مفاد قانون خود، اقدام به اجرای اقدام مربوطه کردیم. آقایان، می‌دانید که در نتیجه این امر، و مطابق با ماده ۳۴ قانون، والاحضرت مقام خود را به عنوان سناتور پادشاهی در این تالار از سر می‌گیرند.»

## سناتورهای منصوب سلطنتی
انتصاب سناتور پادشاهی توسط پادشاه مادام العمر بود و امتیازات کمی بیشتری نسبت به امتیازات اعطا شده توسط انتخاب به عنوان عضو پارلمان، از جمله صلاحیت کیفری دادگاه ویژه که توسط همان همکاران در دیوان عالی دادگستری نمایندگی می‌شد، به او اعطا می‌کرد. از آنجایی که تعداد سناتورها محدود نبود، با گذشت زمان، انتصابات سلطنتی اغلب توسط نخست وزیران، عمدتاً از طریق «دسته بندی» (یعنی انتصاب چندین سناتور جدید) به منظور کسب آرای مثبت برای قوانین آنها، پیشنهاد می‌شد.

حکم انتصاب به تنهایی برای سناتور محسوب شدن کافی نبود. این فرایند باید با تأیید انتصاب توسط سنا و سوگند سناتور تکمیل می‌شد.

## منابع

*  Francesco Bartolotta (ed), *Parlamenti e governi d'Italia dal 1848 al 1970*, Roma, Vito Bianco Ed. , 1971.
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۸۶۱ (میلادی) در ایتالیا
رده:پارلمان ایتالیا