ارتش چهارم ایتالیا

**ارتش چهارم ایتالیا** () ارتش میدانی ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم بود.

در طول جنگ جهانی اول، ارتش چهارم بین فلات آسیاگو و کوه‌های آلپ کارنیک مستقر بود. در طول فاجعه کاپورتو، این ارتش مجبور به عقب‌نشینی به توده کوه گراپا شد، جایی که در نبرد دفاعی کوه گراپا پیروز شد. سپس در نبرد موفقیت‌آمیز رودخانه پیاوه (ژوئن ۱۹۱۸) و نبرد ویتوریو ونتو (اکتبر-نوامبر ۱۹۱۸) شرکت کرد.

در آغاز جنگ جهانی دوم، ارتش چهارم یکی از سه ارتشی بود که گروه ارتش غرب را به فرماندهی شاهزاده ژنرال اومبرتو دی ساوویا تشکیل می‌داد. ارتش چهارم به همراه ارتش اول ایتالیا و ارتش هفتم ایتالیا (که در حالت ذخیره نگه داشته شده بود)، در طول حمله ایتالیا به فرانسه به نیروهای فرانسوی حمله کرد.

پس از آتش‌بس فرانسه-ایتالیا، ارتش چهارم منطقه کوچکی از فرانسه را اشغال کرد که در نوامبر ۱۹۴۲ گسترش یافت، زمانی که در جریان پرونده آنتون، ایتالیایی‌ها تمام جنوب شرقی فرانسه و کرس را اشغال کردند.

پس از آتش‌بس کاسیبیل در سپتامبر ۱۹۴۳، ارتش چهارم تسلیم آلمانی‌ها شد.

## تاریخچه
ارتش چهارم از فرماندهی ارتش تعیین‌شده در بولونیا مشتق شده بود که در اکتبر ۱۹۱۴ به فرماندهی ارتش چهارم تبدیل شد.

هنگامی که پادشاهی ایتالیا در ۲۴ مه ۱۹۱۵ وارد جنگ شد، ارتش چهارم، تحت فرماندهی سپهبد لوئیجی ناوا و با مقر در ویتوریو ونتو، سپاه اول ارتش به فرماندهی سپهبد اوتاویو راگنی، سپاه نهم ارتش به فرماندهی ژنرال پیترو مارینی و فرماندهی منطقه کارنیا به فرماندهی سپهبد کلمنته لِکیو را تحت فرماندهی خود داشت. رئیس ستاد ارتش سرلشکر اورسته باندینی بود.

این واحد بزرگ نیروهای خود را از گذرگاه سردا تا مونته پرالبا (منبع پیاوه) در جبهه‌ای به طول تقریبی ۷۵ کیلومتر مستقر کرد و طبق نیات ژنرال لوئیجی کادورنا، فرمانده عالی ارتش سلطنتی، قرار بود به حمله عمومی با تصرف قلعه‌های سکستن، لندرو و والپارولا با عملیاتی با ویژگی و قدرت مشخص، آغاز کند. اولین هدف این عملیات، تصرف تقاطع توبلاخ در سمت راست و تپه‌های اطراف رشته کوه سلا در سمت چپ بود.

ارتش چهارم نتوانست انتظارات را برآورده کند و ژنرال ناوا خود را به عنوان محتاط‌ترین فرمانده ارتش ایتالیا معرفی کرد. در پایان ژوئن ۱۹۱۵، ناوا درخواست برکناری ژنرال پیترو مارینی، فرمانده سپاه نهم ارتش، را به دلیل اشغال بی‌احتیاط زین اسب ساسو دی استریا، کرد. کادورنا که از احترامی که تقریباً به اتفاق آرا برای ناوا قائل بودند، برخوردار نبود، این درخواست را پذیرفت، اما در ۲۵ سپتامبر همان سال، ناوا را نیز برکنار کرد و او را با سپهبد ماریو نیکولیس دی روبیلانت جایگزین کرد.

دلیل رسمی این بود که: در پانزده روز اول عملیات، او به سرعت و با انرژی عمل نکرده بود، از برتری نیروهای خود سوءاستفاده کرده بود و فرماندهی را با قاطعیت ناکافی انجام داده بود.

ارتش چهارم در نبرد مونته پیانا، یک سری طولانی و خونین از نبردهای کوهستانی که در قله مونته پیانا، یکی از خونین‌ترین و ایستاترین صحنه‌های کل جنگ، بخشی از رشته کوه سستو دولومیت، رخ داد، شرکت کرد، جایی که بین سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۷ برخی از خشونت‌آمیزترین درگیری‌ها بین سربازان ایتالیایی و اتریش-مجارستانی رخ داد که به مدت دو سال در قله مسطح این کوه جنگیدند.

پس از شکست در کاپورتو، ارتش چهارم توسط ژنرال کادورنا دستور عقب‌نشینی در نزدیکی مونته گراپا را دریافت کرد، اما نیکولیس دی روبیلانت، که شاید وخامت اوضاع را درک نکرده بود، دستور عقب‌نشینی را با تأخیر صادر کرد که منجر به اسارت تقریباً ۱۱۵۰۰ نفر شد که در دام نیروهای اتو فون بیلو گرفتار شده بودند. با این حال، نیکولیس دی روبیلانت اندکی پس از آن با پیروزی در نبرد اول پیاوه به این خطای فاحش پاسخ داد. در فوریه ۱۹۱۸، نیکولیس دی روبیلانت فرماندهی ارتش چهارم را ترک کرد تا فرماندهی ارتش پنجم را به سپهبد گائتانو جیاردینو، فرمانده ارتش، بسپارد. جیاردینو نگران افزایش استحکامات رشته‌کوه گراپا بود که آخرین مانع طبیعی بین جبهه و دشت ونتو محسوب می‌شد. او همچنین به بهبود ارتباطات و مهم‌تر از همه، شرایط زندگی سربازانی که از این موقعیت دفاع می‌کردند، چه در سنگرها و چه در زمان استراحت، توجه داشت. علاوه بر این، در زمینه به‌کارگیری تاکتیکی سربازان، او به نوآوری در روش‌های نبرد و معرفی واحدهای تهاجمی و آتش ضد آماده‌سازی توپخانه به دکترین تاکتیکی ارتش خود می‌پرداخت. این آموزش نیروها با استفاده از دستورالعمل‌های تاکتیکی مدرن‌تر در طول نبرد انقلاب زمستانی مفید واقع شد، زمانی که جبهه، پس از یک بی‌نظمی اولیه، با استفاده از واحد تهاجمی نهم به فرماندهی سرگرد جیووانی مسه و توپخانه ترکیبی ارتش‌های چهارم و ششم دوباره برقرار شد. در طول نبرد ویتوریو ونتو، ارتش گراپا، که شامل سپاه نهم به فرماندهی سپهبد امیلیو د بونو و سپاه ششم به فرماندهی سپهبد استفانو لومباردی بود، در عملیاتی که از ۲۴ تا ۲۹ اکتبر ۱۹۱۸ رخ داد، جنگید و ۲۵۰۰۰ نفر را از دست داد.

در ۱۸ ژوئیه ۱۹۱۹، ارتش گراپا منحل شد.

### جنگ جهانی دوم
در ژوئن ۱۹۳۸، فرماندهی ارتش چهارم در رم تأسیس شد که در اوت ۱۹۳۹ به فرماندهی ارتش چهارم تبدیل شد.

در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، روزی که پادشاهی ایتالیا وارد جنگ جهانی دوم شد، ارتش چهارم، بخشی از گروه ارتش غرب، در امتداد مرز فرانسه، به همراه سپاه اول ارتش، سپاه چهارم ارتش و سپاه آلپاین مستقر شد. این ارتش بخش شمالی ارتش اول، بین مونته روزا و مونویزو را کنترل می‌کرد. این ارتش نقش حاشیه‌ای در نبرد علیه فرانسه داشت و فعالیت آن از ۱۰ تا ۲۰ ژوئن به اقدامات پراکنده برای تصرف گذرگاه‌های مرزی و نقاط مورد توجه تاکتیکی در دره‌های آرک و ایزر محدود شد، زیرا آب و هوای نامساعد در محیط کوهستانی مرتفع، مانع از عملیات در مقیاس بزرگتر می‌شد. در ۲۰ ژوئن، حرکت برای نفوذ به خاک دشمن آغاز شد و دستاوردهای ارضی حاصل شد، به ویژه در بخش مونت سنیس-باردونکیا با اشغال روکا دی شاردونه و شهر فورنو، و در بخش مونتژنور، با تصرف تپه‌های شمال شهر. آتش‌بس ۲۵ ژوئن، ارتش چهارم را در مواضعی که به آن رسیده بود، متوقف کرد.

در پایان عملیات جنگی علیه فرانسه، واحدهای ارتش چهارم تا ۱۱ نوامبر ۱۹۴۲ در پادگان‌های پیمونت و لیگوریا باقی ماندند و منتظر عملیات بیشتر بودند. در این تاریخ، با پیش‌بینی فرود احتمالی دشمن در امتداد سواحل جنوبی فرانسه، ارتش چهارم برای استقرار در منطقه دوفینه، پرووانس و ساووی وارد خاک فرانسه شد و سپاه اول، سپاه پانزدهم و سپاه بیست و دوم را بین گرنوبل، مارسی و نیس مستقر کرد و به دفاع ضد پیاده شدن و فعالیت پادگانی در جنوب فرانسه تا ۸ سپتامبر ادامه داد و در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳، در نتیجه وقایع پس از آتش‌بس کاسیبیل و انحلال آن در کارالیو، در استان کونئو، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳، تمام فعالیت‌ها را متوقف کرد.

## منابع

* 
* 

رده:ارتش‌های میدانی ایتالیا در جنگ جهانی اول
رده:ارتش‌های میدانی ایتالیا در جنگ جهانی دوم