لینکلن-زفیر

**لینکلن-زفیر (Lincoln-Zephyr)** نام یک خط تولید از خودروهای لوکس است که توسط بخش لینکلن شرکت فورد از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۲ تولید می‌شد. این خط تولید با پر کردن شکاف بین فورد V8 د لوکس و لینکلن مدل K (از نظر اندازه و قیمت)، خط تولید لینکلن را به دومین خط تولید خود گسترش داد و با کرایسلر ایرفلو، لاسال و پاکارد وان-توینتی رقابت کرد.

پس از توقف تولید مدل K پس از سال ۱۹۴۰، لینکلن تولید خود را به‌طور انحصاری بر طرح لینکلن-زفیر تغییر داد. پس از جنگ جهانی دوم، نام زفیر نیز کنار گذاشته شد.

زفیر اساس نخستین مدل لینکلن کانتیننتال بود که در سال ۱۹۴۰ عرضه شد و به طولانی‌ترین نام تجاری تولیدی لینکلن تبدیل گردید. این مدل برخلاف رقبایش که از موتورهای V8 و خطی هشت سیلندر (inline-8) استفاده می‌کردند، از موتور V12 بهره می‌برد.

لینکلن-زفیر توسط ادسل فورد ایده‌پردازی و توسط یوجین تورن «باب» گرگوری طراحی شد. این خودرو در کارخانهٔ شرکت موتور لینکلن در دیترویت، میشیگان مونتاژ شد.

## نمای کلی
لینکلن-زفیر که در ۲ نوامبر ۱۹۳۵، به عنوان مدل ۱۹۳۶ معرفی شد، بسیار مدرن بود و شیشه جلوی آن شیب کمی داشت، گلگیرهای یکپارچه و طراحی آیرودینامیکی ساده شده‌ای داشت که نام «زفیر» را که از واژهٔ یونانی زفوروس یا خدای باد غرب گرفته شده بود، تحت تأثیر قرار داد. این خودرو یکی از نخستین نمونه‌های موفق طراحی آیرودینامیک پس از شکست تجاری کرایسلر ایرفلو در بازار و خودروی مفهومی پیرس سیلور ارو بود که هرگز به تولید انبوه نرسید. در واقع، لینکلن-زفیر ضریب پسا یا همان درگ (مقاومت آیرودینامیکی) کمتری نسبت به ایرفلو داشت که بخشی از آن به دلیل جلوپنجرهٔ سینه‌کشتی مانند زفیر بود که نشان دهنده محبوبیت قایق موتوری تفریحی مانند کریس-کرافت بود. لینکلن-زفیر موفق شد در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ فروش نمایندگی‌های لینکلن را دوباره رونق ببخشد، و از مدل سال ۱۹۴۱ به بعد، تمامی خودروهای لینکلن بر پایهٔ پلتفرم زفیر طراحی شدند و برند لینکلن-زفیر به تدریج از رده خارج شد. تولید سالانهٔ این مدل در هیچ‌یک از سال‌ها بالا نبود، اما سهم قابل‌توجهی از فروش کلی برند لینکلن را تشکیل می‌داد. در نخستین سال عرضه، ۱۵٬۰۰۰ دستگاه فروخته شد که معادل ۸۰٪ از کل فروش لینکلن بود.

زفیر به عنوان یک سِدان با دو یا چهار درب عرضه می‌شد و برای صادرات به صورت فرمان راست تولید می‌شد. تنها تجهیزات سفارشی فهرست‌شده برای این خودرو شامل ساعت برقی، تودوزی چرمی و یک ست چمدان هماهنگ از برند لویی ویتون بود. سدان دو در با قیمت ۱۲۷۵ دلار آمریکا (۲۸٬۸۹۱ دلار در سال  ) و سدان چهار در با قیمت ۱۳۲۰ دلار آمریکا (۲۹٬۹۱۱ دلار در سال  ) اعلام شده بودند.

تولید تمامی خودروهای آمریکایی در سال ۱۹۴۲ با ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم توسط دولت متوقف شد و لینکلن آخرین مدل لینکلن زفیر را در ۱۰ فوریه تولید کرد. پس از جنگ، بیشتر خودروسازان تولید مدل‌های پیش از جنگ خود را از سر گرفتند و لینکلن نیز از این قاعده مستثنا نبود. با این حال، نام زفیر پس از سال ۱۹۴۲ دیگر مورد استفاده قرار نگرفت و خودروها به سادگی لینکلن نامیده می‌شدند.

ایدهٔ ساخت یک خودروی لوکس کوچک‌تر و مدرن‌تر برای پر کردن جای خالی در خط تولید سنتی لینکلن، در مدل‌های لینکلن لیدو ۱۹۵۰ (هرچند لیدو از نظر ابعاد هم‌اندازهٔ سایر لینکلن‌های دو در بود)، لینکلن ورسایلس ۱۹۷۷، کانتیننتال ۱۹۸۲ و لینکلن ال‌اس ۲۰۰۰ دوباره مورد توجه قرار گرفت.

این نام دوباره برای لینکلن زفیر ۲۰۰۶ استفاده شد که متعاقباً برای مدل سال ۲۰۰۷ به MKZ تغییر نام داد.

## نگارخانه

پرونده:Lincoln_Zephyr_V12_4-D_Sedan_1936.jpg|جایگزین=Lincoln-Zephyr V-12 four-door sedan 1936| لینکلن-زفیر V-12 سدان چهار در، مدل ۱۹۳۶
پرونده:Lincoln_Zephyr_V12_Coupe_1937.jpg|جایگزین=Lincoln-Zephyr V-12 coupe 1937| لینکلن-زفیر V-12 کوپه ۱۹۳۷
پرونده:Lincoln_Zephyr_V12_Convertible_Coupe_1938.jpg|جایگزین=Lincoln-Zephyr V-12 convertible coupe 1938| کوپه کروکی لینکلن-زفیر V-12 مدل ۱۹۳۸
پرونده:1938_Lincoln_Zephyr_4dr_Convertible.jpg|جایگزین=Lincoln-Zephyr V-12 convertible sedan 1938| سدان کروکی لینکلن-زفیر V-12 مدل ۱۹۳۸
پرونده:Lincoln_Zephyr_V12_4-D_Sedan_1939.jpg|جایگزین=Lincoln-Zephyr V-12 four-door sedan 1939| لینکلن-زفیر V-12 سدان چهار در، مدل ۱۹۳۹
پرونده:Lincoln_Zephyr_1939.jpg|جایگزین=Lincoln-Zephyr 1939| لینکلن-زفیر ۱۹۳۹
پرونده:Lincoln_Zephyr_V12_Convertible_Coupe_1939.jpg|جایگزین=Lincoln-Zephyr V-12 convertible coupe 1939| کوپه کروکی لینکلن-زفیر V-12 مدل ۱۹۳۹
پرونده:Lincoln_Zephyr_V12_Coupe_1942.jpg|جایگزین=Lincoln Zephyr club coupe 1942| کوپه کلاب لینکلن زفیر ۱۹۴۲


## مدل‌ها
بندانگشتی|لینکلن زفیر کوپه مدل ۱۹۴۲
مدل‌های زفیر در سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۰ به شرح زیر بودند:
* لینکلن-زفیر وی-۱۲ (۱۹۳۶–۱۹۴۰)
** در سال ۱۹۳۶، این خودرو در دو نسخهٔ سدان دو در و سدان چهار در عرضه شد. جعبه‌داشبورد قفل‌دار به‌صورت استاندارد ارائه می‌شد و رادیو به‌طور اختیاری در دسترس بود. شعاع گردش  بود. در سال ۱۹۳۷، سدان دو در به کوپه-سدان تغییر نام داد، یک کوپه (۳ پنجره) ببه خط تولید اضافه شد و همچنین یک مدل رسمی به نام «لیموزین شهری» معرفی گردید. در سال ۱۹۳۸، یک کوپه کروکی و یک سدان کروکی اضافه شد. برای سال ۱۹۴۰، کوپه-سدان با کوپه کلاب جایگزین شد، سدان کروکی دیگر تولید نشد. فضای صندوق عقب در سال ۱۹۴۰ افزایش یافت.
* سال ۱۹۴۰ نخستین باری بود که نام «کانتیننتال» بر روی خودرویی از لینکلن ظاهر شد؛ این مدل تحت برند لینکلن-زفیر عرضه شد و به‌عنوان یک مدل مستقل شناخته نمی‌شد. این خودروها تا حدی با دست ساخته می‌شدند، زیرا قالب‌های پرس ماشینی تا سال ۱۹۴۱ ساخته نشده بودند. تولید در ۱۳ دسامبر ۱۹۳۹ با مدل کانتیننتال کابریولت آغاز شد، و از ژوئن ۱۹۴۰، مدل کانتیننتال کلاب کوپه نیز در دسترس قرار گرفت. تنها ۳۵۰ دستگاه کابریولت و ۵۴ دستگاه کلاب کوپه ساخته شد.

زمانی که آخرین دستگاه از مدل V-12 لینکلن (مدل K) در تاریخ ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۴۰ تحویل داده شد، شرکت خودروسازی لینکلن به‌زودی به «بخش لینکلن» (Lincoln Division) تبدیل شد که از اول مهٔ ۱۹۴۰ به‌طور رسمی اجرایی گردید و از سال مدل ۱۹۴۱، لینکلن-زفیر دیگر یک برند جداگانه نبود. همهٔ مدل‌های سال ۱۹۴۱ تحت نام لینکلن بودند و لینکلن سفارشی که بر پایهٔ زفیر طراحی شده بود، جایگزین خودروهای بزرگ سری K لینکلن و لیموزین شهری لینکلن-زفیر شد. همچنین دارای تجهیزات کامل بود.

### مشخصات
زفیر توسط جان تیاردا (۱۸۹۷–۱۹۶۲) طراحی شده بود، که شیفتهٔ هواپیماها بود و این علاقه منجر به استفاده از ساختار یکپارچهٔ بدنه شد. با توجه به اندازه‌اش نسبتاً سبک و سخت است و ضریب پسا (درگ) ۰٫۴۵ دارد.&#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (ژوئن ۲۰۲۵)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D; وزن آن ۱۵۲۰ کیلوگرم (۳۳۵۰ پوند) بود.

زفیرهای پیش از جنگ با یک پیشرانهٔ V12 تخت (Flathead) به حجم ۴٫۸ لیتر (۲۹۲ اینچ مکعب) و زاویهٔ ۷۵ درجه مجهز بودند. موتور V12 سر تخت لینکلن-زفیر که از موتور V8 سر تخت فورد توسعه یافته و هیچ ارتباطی با موتورهای بزرگتر V12 سر تخت سری K لینکلن نداشت. موتور با دریچه سوپاپ در بلوک کاملاً جمع و جور بود و امکان کاپوت با ارتفاع کم را فراهم می‌کرد. با این حال، مانند موتورهای V8 فورد در همان دوران، موتور V12 زفیر نیز اغلب دچار نقاط داغ (hot spots) می‌شد، چرا که مسیرهای خروجی اگزوز از درون بلوک سیلندر عبور می‌کردند. افزون بر این، نخستین مدل‌های زفیر با مشکل فشار پایین روغن مواجه بودند که در نهایت منجر به ارتقای پمپ روغن شد.

مدل‌های سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ دارای موتور ۴٫۴ لیتری (۲۶۷ اینچ مکعب) بودند و در سال ۱۹۳۸ بالابرهای هیدرولیکی به آن‌ها افزوده شد. خودروهای مدل ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ از موتور بزرگ‌تر ۴٫۸ لیتری (۲۹۲ اینچ مکعب) استفاده می‌کردند، در حالی که مدل‌های ۱۹۴۲ و اوایل ۱۹۴۶ به موتور ۵٫۰ لیتری (۳۰۶ اینچ مکعب) مجهز بودند، اما به دلیل استفاده از سرسیلندرهای چدنی، نسبت تراکم پایین‌تری داشتند. لینکلن‌های اواخر ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ که بر پایهٔ زفیر ساخته شده بودند، مجدداً از موتور ۴٫۸ لیتری (۲۹۲ اینچ مکعب) بهره می‌بردند.

موتور اولیه ۱۱۰ اسب‌بخار (۸۲ کیلووات) توان داشت و حداکثر سرعت خودرو را به ۱۴۵ کیلومتر بر ساعت (۹۰ مایل بر ساعت) می‌رساند. سیستم تعلیق از نوع فنرهای عرضی در جلو و عقب بود که به دوران هنری فورد تعلق داشت، همراه با محور جلو از نوع صُلب (dead axle) و محور عقب با لولهٔ گشتاوری (torque tube) که حتی در زمان معرفی خودرو نیز ساختاری نسبتاً منسوخ به‌شمار می‌رفت.&#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (ژانویه ۲۰۱۷)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D; ترمزها در سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸ از نوع کابلی بودند و از سال ۱۹۳۹ به بعد، هیدرولیکی شدند. زفیر نخستین محصول فورد بود که سقف تمام‌فولادی داشت، به‌جز کامیون مدل AA اواخر سال ۱۹۳۱.

### مدل‌های میراث
مدل‌های میراث لینکلن-زفیر زیر پس از ادغام لینکلن-زفیر در برند لینکلن برای مدل سال ۱۹۴۱، تحت نام لینکلن فروخته شدند:
* لینکلن زفیر V-12 (۱۹۴۱–۱۹۴۲) هر دو سال به صورت سدان، کوپه، کوپه کلاب و کوپه کروکی موجود بود.
* لینکلن سفارشی (۱۹۴۱–۱۹۴۲) سدان و لیموزین، برخی با آپشن سقف بازشو تولید شد
* لینکلن کانتیننتال (۱۹۴۱–۱۹۴۸) در دو نسخهٔ کابریولت و کوپه به بازار عرضه شد.

مدل‌های زیر از لینکلن که از زفیر مشتق شده بودند، پس از جنگ جهانی دوم به فروش رسیدند:
* لینکلن (۱۹۴۶–۱۹۴۸)، یا *سری H*

## لینکلن‌های سری اچ

زمانی که لینکلن پس از جنگ جهانی دوم تولید خود را از سر گرفت، نام زفیر حذف شد و مدل‌های اندازه بزرگ لینکلن در طول سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ بدون نام مدل اختصاصی فروخته می‌شدند و در عوض با سبک بدنه خود - سدان، کوپه کلاب یا کوپه کانورتیبل - شناخته می‌شدند. برای اهداف شناسایی، آنها معمولاً به عنوان **سری اچ** لینکلن (Lincoln **H-series**) شناخته می‌شوند، در حالی که رویکرد ارائه یک وسیله نقلیه مجهز به امکانات لوکس در اندازه کوچکتر در سال ۱۹۳۸ به برند تازه‌تأسیس مرکوری واگذار شده بود.

ظاهر لینکلن‌های اندازه بزرگ بسیار شبیه به لینکلن کانتیننتال کوپه و کانورتیبل هم‌دوره‌اش بود. یک ساعت برقی به صورت استاندارد روی آن نصب شده بود. این سری از خودروها همچنان از موتور لینکلن V12 از نوع L-head با زاویهٔ ۶۵ درجه و حجم ۴٫۸ لیتر (۲۹۲ اینچ مکعب) استفاده می‌کردند. مدل سدان چهاردر با کد بدنهٔ Style 73 و تریم داخلی از نوع سفارشی با قیمت ۲۴۸۶ دلار آمریکا (۴۰٬۰۸۶ دلار در سال  ) عرضه شد.

### مشخصات

## جستارهای وابسته
* فورد زفیر
* مرکوری زفیر
* لینکلن MKZ

## منابع

## برای مطالعهٔ بیشتر

* 
* 
* 
* 
* Tech sheets for 1946-1948 Lincoln 66H, 76H, and 876H vehicles

## پیوند به بیرون
* باشگاه مالکان لینکلن-زفیر
* پروژه دفترچه راهنمای خودروهای قدیمی، اطلاعات فروش لینکلن اصلی و لینکلن-زفیر برای مقایسه.

رده:خودروهای سایز متوسط
رده:خودروهای سدان
رده:خودروهای کروکی
رده:خودروهای کوپه
رده:خودروهای لوکس
رده:خودروهای لینکلن
رده:خودروهای محور عقب
رده:خودروهای معرفی‌شده در ۱۹۳۶ (میلادی)
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده