آکیله استاراچه

**آکیله استاراچه**   (گالیپولی؛ ۱۸ اوت ۱۸۸۹ - میلان ۲۹ آوریل ۱۹۴۵) رهبر برجسته ایتالیای فاشیست قبل و در طول جنگ جهانی دوم بود.

## سال‌های نخستین و حرفه
استاراچه در گالیپولی، استان لچه، در جنوب آپولیا متولد شد. پدرش تاجر شراب و روغن بود.

استاراچه در موسسه فنی لچه تحصیل کرد و مدرک حسابداری گرفت. در سال ۱۹۰۹ به ارتش سلطنتی ایتالیا پیوست و تا سال ۱۹۱۲ به درجه ستوان دومی (sottotenente) از ارتش برسالیری رسید. او که یک جنگجوی فداکار بود، در اوت ۱۹۱۴ به تنهایی در یک درگیری با تظاهرکنندگان صلح‌طلب در کافه بیفی در میلان شرکت کرد و با این اقدام شهرت زیادی کسب کرد.

استاراچه که در طول جنگ جهانی اول شاهد نبرد بود، به خاطر خدماتش مفتخر به دریافت یک مدال نقره شجاعت نظامی به علاوه چهار مدال برنز شد. پس از جنگ، ارتش را ترک کرد و به ترنتو نقل مکان کرد، جایی که برای نخستین بار با جنبش رو به رشد فاشیست آشنا شد. او همچنین در مارس ۱۹۱۷ به لژ فراماسونری «نگهبان» () در اودینه پیوست.

استاراچه، یک ملی‌گرای پرشور، در سال ۱۹۲۰ به جنبش فاشیستی در ترنتو پیوست و به سرعت دبیر سیاسی محلی آن شد. در سال ۱۹۲۱، تلاش‌های او توجه بنیتو موسولینی را جلب کرد، که استاراچه را مسئول سازمان فاشیستی در ونتسیا تریدنتینا قرار داد. در اکتبر ۱۹۲۱، استاراچه معاون دبیر حزب ملی فاشیست (PNF) شد. در سال ۱۹۲۲، استاراچه در راهپیمایی إّ رم شرکت کرد و رهبری دسته‌ای از پیراهن سیاه‌ها را در حمایت از موسولینی بر عهده داشت.

## برجستگی

بعداً در سال ۱۹۲۲، استاراچه به عنوان بازرس حزب در سیسیل منصوب شد و به عضویت کمیته اجرایی حزب ملی فاشیست ایتالیا (PNF) درآمد. در سال ۱۹۲۳، پس از استعفا از سمت معاون دبیر حزب، به فرماندهی شبه‌نظامیان داوطلب امنیت ملی (Milizia Volontaria per la Sicurezza Nazionale یا MVSN) در تریسته منصوب شد. شبه‌نظامیان داوطلب امنیت ملی یک گروه شبه‌نظامی کاملاً داوطلب بود که برای سازماندهی پیراهن‌سیاه‌های سابق ایجاد شده بود.

در سال ۱۹۲۴، استاراچه به عضویت مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد و بازرس ملی حزب شد. در سال ۱۹۲۶، آکیله استاراچه بار دیگر به عنوان معاون دبیر حزب ملی فاشیست منصوب شد و در سال ۱۹۲۸ به عنوان دبیر شاخه میلان حزب منصوب شد.

### دبیری حزب
در سال ۱۹۳۱، دوران حرفه‌ای او به اوج خود رسید، زمانی که به عنوان دبیر حزب ملی فاشیست منصوب شد. او در درجه اول به دلیل وفاداری بی‌چون و چرا و متعصبانه‌اش به موسولینی به این سمت منصوب شد. (موسولینی زمانی اظهار داشت که استاراچه "یک احمق، اما مطیع" است.) به عنوان دبیر، استاراچه رژه‌ها و راهپیمایی‌های بزرگی برگزار می‌کرد، اقدامات جداسازی نژادی یهودستیزانه را پیشنهاد می‌داد و کیش شخصیت موسولینی را تا حد زیادی گسترش می‌داد. او در انظار عمومی حضورهای زیادی داشت و تقریباً هر روز دستوراتی را به شکل  «برگه‌های فرمان» (fogli d'ordine) به اعضای حزب صادر می‌کرد، که مورد تمسخر عمومی قرار گرفت و تا پایان دوره تصدی‌اش، انتقاد آشکار سایر فاشیست‌های ارشد را به همراه داشت.

اگرچه استاراچه در افزایش اعضای حزب موفق بود، اما در سال‌های پایانی دوران تصدی خود به عنوان دبیر، در سازماندهی مجدد سازمان جوانان فاشیست ایتالیا (*Opera Nazionale Balilla*) در راستای جوانان هیتلری (*Hitler-Jugend*&thinsp;) شکست خورد. او همچنین نتوانست شور و شوق سراسری برای فاشیسم را به اندازه محبوبیتی که حزب نازی در آلمان داشت، برانگیزد. استاراچه در مجموع هشت سال به عنوان دبیر خدمت کرد. این مدت طولانی‌ترین مدت خدمت هر دبیر دیگری بود. اما، تا اواسط دهه ۱۹۳۰، او دشمنان زیادی در سلسله مراتب حزب پیدا کرده بود. شایعاتی مبنی بر اینکه خانواده استاراچه، به ویژه برادرانش، معاملات غیرقانونی پرسودی انجام داده‌اند، منتشر شده بود.

### نقش در حمله به اتیوپی
در سال ۱۹۳۵، استاراچه، سرهنگ، به عنوان دبیر حزب ملی فشیست مرخصی گرفت تا در حمله ایتالیا به اتیوپی شرکت کند و در جبهه شمالی جنگید. در مارس ۱۹۳۶، پس از نبرد شایر، فرماندهی گروهی مختلط از پیراهن سیاه‌ها و هنگ سوم برسالیری که در اسمره، اریتره، در حال جمع شدن بودند، به او سپرده شد. در اواخر همان ماه، استاراچه و "ستون مکانیزه" قابل حمل با کامیون او آماده پیشروی از مسیرهای ناهموار برای تصرف قندار، مرکز استان بگمدر، شدند. قبل از حرکت، "مرد پلنگی" (L'uomo pantera، لقب استاراچه) سخنرانی زیر را برای افرادش ایراد کرد: 

مهارت‌های جاده‌سازی مردان استاراچه نقش مهمی در قدرت رزمی آنها داشت. صبح روز بعد، اول آوریل، استاراچه و ستون وارد قندار شدند و دو روز بعد به دریاچه تانا رسیدند و منطقه مرزی با سودان بریتانیا را تأمین کردند. ستون تندروی شرق آفریقا (Colonna Celere dell'Africa Orientale) تقریباً ۱۲۰ کیلومتر را در سه روز طی کرده بود.

خشونت استاراچه در طول حمله برخی از رفقایش را شوکه کرد. گفته می‌شود که او خودسرانه اسیران جنگی را اعدام می‌کرد و به طور متناوب به قلب و اندام تناسلی آنها شلیک می‌کرد.

### بازگشت به دبیری حزب
پس از اتیوپی، استاراچه وظایف خود را به عنوان دبیر حزب از سر گرفت. او همچنان جنجالی عمل می‌کرد. برای نمونه، او دستور داد که تمام پرچم‌های حزب باید از پارچه‌ای نساجی به نام "لانیتال" ساخته شوند که توسط ایتالیایی‌ها تولید می‌شد. لانیتال که براساس کازئین، یک فسفوپروتئین رایج در شیر پستانداران، ساخته شده بود، در سال 1935اختراع شد و به گفته استاراچه، "محصول نبوغ ایتالیایی" بود. در سال 1936، دینو گراندی، سفیر ایتالیا در بریتانیای کبیر، با کت و شلواری که گفته می‌شد از چهل و هشت پیمانه شیر بدون چربی ساخته شده بود، در لندن ظاهر شد.

در جریان بحران مونیخ در سال ۱۹۳۸ که با الحاق سودتنلند به آلمان نازی پایان یافت، استاراچه از طرفداران سرسخت واگذاری تونس به ایتالیا توسط فرانسه بود.

### استاراچه در ورزش ایتالیا
استاراچه یک عاشق ورزش و رئیس رسمی کمیته ملی المپیک ایتالیا (CONI) بود. او به خاطر حرکات نمایشی ورزشی غیرمعمولی مانند پریدن از میان حلقه آتش در ورزشگاه مارمی در سال ۱۹۳۸ یا پرش با اسب از روی یک ماشین سدان به یاد آورده می‌شود.

او به طور خاص و مهم‌تر به خاطر سیاست ثبت‌نام مردم ایتالیا (چه جوان و چه غیر جوان) در سازمان‌های وابسته به حزب فاشیست که تا حدودی شبیه جنبش پیشاهنگی بودند، به یاد آورده می‌شود: اپرا بالیلا، فیگلی دلا لوپا، آوانگاردیستی، جووانه فاشیستا و سازمان کارگری Organizzazione del Dopolavoro (ورزش‌های پس از کار).

ورزش در تبلیغات فاشیستی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بود و به شدت از موفقیت‌های ورزشکاران ایتالیایی در مسابقه‌های بین‌المللی (مانند بوکسور پریمو کارنرا یا تیم ملی فوتبال ایتالیا) بهره‌برداری می‌شد و استاراچه در این زمینه بسیار مؤثر بود و هم به سازماندهی توده مردم و هم به جنبه نخبگان ورزش ایتالیا می‌پرداخت.

### عزل
در اکتبر ۱۹۳۹، استاراچه سرانجام از دبیری حزب برکنار شد و جای خود را به خلبان محبوب، اتوره موتی، داد. او به عنوان رئیس ستاد پیراهن سیاه‌ها منصوب شد و این سمت را تا زمان برکناری به دلیل بی‌کفایتی در مه ۱۹۴۱ حفظ کرد، که بعد انزو گالبیاتی جانشین او شد.

## زندانی شدن و مرگ

در سال ۱۹۴۳، پس از فروپاشی رژیم موسولینی، استاراچه توسط دولت سلطنتی پیترو بادولیو دستگیر شد. او در حالی دستگیر شد که قدرت واقعی او در زمان موسولینی دو سال پیش از آن به پایان رسیده بود.

پس از تلاش ناموفق برای جلب نظر موسولینی در جمهوری سوسیال ایتالیا (سالو) که تحت حمایت آلمان بود، استاراچ هدوباره دستگیر شد. این بار او در یک اردوگاه کار اجباری در ورونا زندانی شد و توسط همکاران سابقش به اتهام تضعیف حزب در دوران تصدی دبیری حزب دستگیر شد.

استاراچه سرانجام آزاد شد و به میلان نقل مکان کرد. در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵، در حین دویدن صبحگاهی، توسط پارتیزان‌های ضد فاشیست ایتالیایی شناسایی و دستگیر شد. استاراچه به میدان لورتو برده شد و جسد موسولینی را به او نشان دادند که درست قبل از اعدام به آن ادای احترام کرد. جسد او متعاقباً در کنار جسد موسولینی آویزان شد.

## افتخارات و جایزه‌ها
### ایتالیایی

### خارجی

## مطالب مرتبط
* جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی

## پانویس
  

## کتابشناسی

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

* *[[Time (magazine)|Time]]*, April 13, 1936 "Hit & Run"
* *Time*, August 29, 1938 "Wool from Cows"
* *[[The New Yorker]]*, Description of his death

رده:زادگان ۱۸۸۹ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۴۵ (میلادی)
رده:مردم ایتالیایی اعدام شده
رده:سیاستمداران اعدام‌شده
رده:ژنرال‌های اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:اعدام‌شدگان با جوخه آتش اهل ایتالیا
رده:دریافت‌کنندگان مدال سیمین برای تهور نظامی