شاهزاده فردیناندو، دوک جنووا

**شاهزاده فردیناندو، دوک جنووا** (;  – ) بنیانگذار شاخه جنوایی دودمان ساووی بود. وی از ۱۸۲۲ تا ۱۸۵۰ به‌عنوان دوک جنووا فعالیت می‌کرد.

## زندگی‌نامه
شاهزاده فردیناندو در فلورانس به عنوان پسر دوم چارلز آلبرت، شاهزاده کاریگنانو و ماریا ترزا از اتریش متولد شد. پدرش رئیس خاندان ساووی-کاریگنانو، شاخه‌ای از خاندان ساووی بود. دودمان ارشد این خاندان در سال ۱۸۳۱ منقرض شد و پدرش به عنوان پادشاه ساردینیا جانشین او شد. با به سلطنت رسیدن پدرش، او به عنوان دوک جنوا منصوب شد.

در طول جنگ‌هایی که در شبه جزیره ایتالیا در سال‌های ۱۸۴۸ و ۱۸۴۹ رخ داد، شاهزاده فردیناندو فرماندهی یک لشکر ارتش را بر عهده داشت. پس از برقراری صلح در ایتالیا، او به فرماندهی کل توپخانه منصوب شد و شروع به انجام پیشرفت‌هایی کرد.

در نتیجه انقلاب استقلال سیسیل، او نامزد تاج و تخت شد. او قابل قبول‌ترین نامزد برای بریتانیا بود و وزیر بریتانیا در تورین به او اطلاع داد که به محض تصاحب تاج و تخت، او را به عنوان پادشاه به رسمیت خواهند شناخت. در ۱۱ ژوئیه ۱۸۴۸، مجلس ملی سیسیل به اتفاق آرا به پیشنهاد تاج و تخت به او رأی داد. هنگامی که هیئت سیسیلی برای پیشنهاد تاج و تخت به او رسید، او در ستاد سلطنتی غایب بود زیرا فرماندهی لشکری در ارتش را بر عهده داشت. پس از شکست ساردینیا توسط نیروهای امپراتوری اتریش به فرماندهی جوزف رادتزکی فون رادتز، او احساس کرد که مجبور است فرصت پادشاه شدن سیسیل را رد کند.

مجسمه فردیناندو ساووی، اثر آلفونسو بالزیکو، تورین، قرن نوزدهم.

در طول جنگ کریمه، قرار بود به فرماندهی سپاه کمکی پادشاهی ساردینیا منصوب شود، اما وضعیت سلامتی رو به وخامت او به این معنی بود که نمی‌تواند این سمت را بر عهده بگیرد.

سلامتی او بهبود نیافت و در سن سی و دو سالگی در تورین درگذشت. او در سردابه سلطنتی کلیسای سوپرگا به خاک سپرده شده است. پسر یک ساله‌اش توماس، عنوان دوک جنوا را به دست آورد.

## دوران کودکی
فردیناند ساووی در ۱۵ نوامبر ۱۸۲۲ در فلورانس، فرزند چارلز آلبرت ساووی و ماریا ترزا از هابسبورگ-توسکانی، متولد شد. او برادر کوچکتر ویکتور امانوئل ساووی، پادشاه آینده ایتالیا بود. با به تخت نشستن پدرش در ساردینیا در سال ۱۸۳۱، او دوک جنوا لقب گرفت.

## پادشاه سیسیل
پس از آنکه پادشاهی ساردینیا در ۲۳ مارس ۱۸۴۸ علیه امپراتوری اتریش اعلام جنگ کرد، چارلز آلبرت فرماندهی توپخانه را به فردیناند سپرد و با کمک ژنرال آگوستینو چیودو، او را مأمور رهبری محاصره پشیرا کرد.

در ۱۸ مه، او به روی نیروهای اتریشی مستقر در پشیرا دل گاردا آتش گشود. پس از سه روز بمباران، ارتش ساووی بلافاصله نیروهای دشمن را با مشکل جدی مواجه کرد. در ۲۶ مه، فردیناند تسلیم بی‌قید و شرط را به ژنرال فون رات پیشنهاد داد، اما پس از ۲۴ ساعت مهلت داده شده، رات امتناع کرد و به لطف حمایت ژنرال جوزف رادتزکی که از ریوولی ورونزه رسیده بود، به مقاومت خود ادامه داد.

در ۲۹ مه، نبرد کرتاتونه و مونتانارا رخ داد. ستونی از سربازان اتریشی از ریوولی رسیدند، اما از رسیدن به مقصد خود بازماندند، زیرا منطقه به خوبی توسط داوطلبان ایتالیایی محافظت می‌شد؛ بنابراین اتریشی‌ها مجبور به عقب‌نشینی شدند. هنگامی که خبر تسلیم اتریش به چارلز آلبرت رسید، پادشاه بلافاصله به پِشیِرا دِل گاردا رفت و در آنجا به پسرش فردیناند ادای احترام کرد و به او مدال طلا برای شجاعت نظامی اعطا کرد.

در شب بین ۱۱ و ۱۲ ژوئیه ۱۸۴۸، پارلمان سیسیل، در جریان انقلاب سیسیل در سال ۱۸۴۸، فردیناند را با نام «آلبرتو آمِدئو اول» به عنوان پادشاه سیسیل منصوب کرد تا او را از پادشاه قبلی، فردیناند دوم بوربون متمایز کند. با این حال، او از تاج و تخت پادشاهی سیسیل چشم‌پوشی کرد تا ارتش پیدمونت درگیر در جنگ اول استقلال را که هنوز در وضعیت شکننده‌ای بود و به تازگی در کاستوزا شکست خورده بود، رها نکند.

در مارس ۱۸۴۹، او در نبرد بیکوکا علیه اتریشی‌ها، جایی که فرمانده لشکر چهارم بود، خود را متمایز کرد.

## ازدواج و فرزندان
شاهزاده فردیناندو در ۲۲ آوریل ۱۸۵۰ در درسدن در کلیسای جامع درسدن با پرنسس الیزابت ساکسونی، دختر پادشاه جان ساکسونی و پرنسس آمالی باواریا ازدواج کرد. آنها صاحب دو فرزند شدند:
* شاهزاده مارگاریتا از ساووی-جنوا (۲۰ نوامبر ۱۸۵۱، کاخ چیابلس - ۴ ژانویه ۱۹۲۶، بوردیگرا)؛ با اومبرتو اول ایتالیا ازدواج کرد و صاحب فرزند شد.
* شاهزاده توماسو، دومین دوک جنوا (۶ فوریه ۱۸۵۴، کاخ چیابلس - ۱۵ آوریل ۱۹۳۱، تورین)؛ با پرنسس ایزابلا از باواریا ازدواج کرد و صاحب فرزند شد.

## سال‌های پایانی و مرگ
در طول جنگ کریمه در سال ۱۸۵۵، قرار بود فرماندهی نیروی اعزامی پیدمونت را بر عهده بگیرد، اما وخامت حالش مانع از پذیرش این سمت شد. وضعیت سلامتی او بهبود نیافت و در ۱۰ فوریه ۱۸۵۵ در تورین درگذشت. او در سردابه سلطنتی باسیلیکای سوپرگا، بر روی تپه‌های بالای پایتخت پیدمونت، آرمیده است.

یکی از دو مجسمه قرن نوزدهمی که در کنار ورودی کاخ سیویکو در تورین و پل کورسو جولیو چزاره که بر روی رودخانه استورا دی لانزو قرار دارد، و همچنین مجسمه سوارکاری در میدان سولفرینو، به او تقدیم شده‌اند.

تا پایان جنگ جهانی دوم، تورین همچنین خیابانی را در محله کروچتا به او اختصاص داد که اکنون کورسو استاتی یونیتی نام دارد.

در پالرمو، خیابانی به نام او، کورسو آلبرتو آمادئو، نامگذاری شد؛ نامی که بعدها به عنوان پادشاه سیسیل برای خود برگزید.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد ایتالیایی لهستانی‌تبار
رده:پسران شاهان
رده:درگذشتگان ۱۸۵۵ (میلادی)
رده:دودمان‌های پادشاهی ایتالیا
رده:زادگان ۱۸۲۲ (میلادی)