تئاتر رجو دوکاله

چپ|بندانگشتی|300x300پیکسل|Cutaway drawing of the theatre (''Descrizione di Milano'', 1737)

تئاتر رجو دوکاله ، از ۲۶ دسامبر ۱۷۱۷ تا ۲۵ فوریه ۱۷۷۶، زمانی که در جریان یک جشن کارناوال به آتش کشیده شد، ساختمان اپرایی در میلان بود.

اولین ساختمان‌های اپرا در میلان، تئاترهای درباری بودند که به طور متناوب در حیاط کاخ سلطنتی قرار داشتند: سالن مارگاریتا، که در سال ۱۵۹۸ ساخته شد و در ۵ ژانویه ۱۷۰۸ در آتش سوخت، و تئاتر رجیو دوکال، که با هزینه اشراف میلانی و با طرحی از جان دومنیکو باربیری، از شاگردان فرانچسکو گالی دا بیبینا ساخته شد.

شروع ساخت و ساز در ۲۶ آوریل ۱۷۱۷، همزمان با ورود اولین فرماندار اتریشی، ماکسیمیلیان چارلز آلبرت از لوونشتاین-ورتهایم-روشفور، به شهر بود و بنابراین می‌توان آن را به عنوان یک عملیات سیاسی هوشمندانه تفسیر کرد. دولت جدید با ارائه ساختمانی جدید به یکی از والاترین مظاهر فرهنگی شهر، در پی ایجاد گسست بین سلطه قدیم و جدید و در عین حال، جلب نظر تأثیرگذارترین بخش جامعه بود.

این سالن، با پلان U شکل و بال‌های کمی واگرا، شامل چهار ردیف سی و شش تایی و یک گالری، در 26 دسامبر همان سال با نمایش «کوستانتینو» اثر فرانچسکو گاسپارینی افتتاح شد. صحنه و جایگاه‌ها توسط دو راه پله بزرگ به هم متصل می‌شدند تا بتوان از اولی برای رقص استفاده کرد. در بالای صحنه دو مدالیون قرار داشت، یکی امپراتور کارل ششم و دیگری ققنوس، پرنده‌ای که از خاکستر خود دوباره متولد شده است. یک اتاق رقص (Ridottino)‌ در کنار تئاتر ساخته شدند، اتاق‌هایی که برای قمار استفاده می‌شدند، اما همچنین شیرینی‌فروشی‌ها، شراب‌فروشی‌ها و مغازه‌هایی که جواهرات و ماسک می‌فروختند.

فضای ساختمان‌های اپرا در آن زمان بسیار اجتماعی و دوستانه بود و تئاتر سلطنتی دوک‌ها نیز از این قاعده مستثنی نبود. چارلز برنی، جهانگرد و نویسنده موسیقی انگلیسی، میزهای بازی قمار فارو آن را اینگونه توصیف می‌کند:

تئاتر اینجا بسیار بزرگ و باشکوه است؛ در هر طرف پنج ردیف صدتایی لژ؛ و به موازات این‌ها، یک راهروی وسیع وجود دارد... به عنوان مسیری به هر ردیف جایگاه: هر جایگاه گنجایش شش نفر را دارد که در طرفین و روبروی یکدیگر می‌نشینند. و هر جایگاه یک اتاق کامل، شامل یک شومینه و تمام امکانات رفاهی برای پذیرایی و ورق‌بازی، به موازات راهرو دارد. در ردیف چهارم، در هر طرف، یک میز فارو وجود دارد که در طول اجرای اپرا استفاده می‌شود. 

بسیاری از آهنگسازان مشهور و اپراهای آنها با این مکان مرتبط هستند، از جمله نخستین اجرای اپراهای مهرداد، شاه پونتوس و آسکانیو در آلبا و لوچو سیلا اثر ولفگانگ آمادئوس موتزارت؛ و کورش در ارمنستان اثر ماریا ترزا آنیزی پینوتینی، یکی از اولین اپراهای موفق یک آهنگساز زن (در سال ۱۷۵۳). همچنین اپراهای سیفاس،‌ اثر نیکولا پورپورا، قلعه در محک آزمایش، اثر توماسو آلبینونی، اپراهای اردشیر، دموفون، سوفونیسبا و هیپولیتوس، اثر کریستوف ویلیبالد گلوک و تیمورلنگ کبیر، اثر جوزف میزلیوچک در این تئاتر به روی صحنه رفتند.

پس از اجرای نمایش «لا مِروپه» اثر توماسو تراتّا، فصل کارناوال ۱۷۷۶ با برگزاری مراسم رقص در ۲۴ فوریه، به پایان رسید. شاید به دلیل سهل‌انگاری یا نیت بدخواهانه (فعالیت‌های تئاتری پر سر و صدا بود و نزدیکی جمعیتی که هر شب در طول فصل تئاتر در چند قدمی اتاق‌های او جمع می‌شدند برای فرماندار خطرناک بود)، بعدازظهر دوشنبه‌ی بعد آتش‌سوزی رخ داد.

پس از آتش گرفتن و تخریب تئاتر سلطنتی دوک‌ها، که بخشی از کاخ سلطنتی میلان (Palazzo Reale) بود، دو تئاتر جدید در نزدیکی محل آن ساخته شد که هر دو توسط جوزپه پیرمارینی طراحی شده بودند: نخست، تئاتر آلا اسکالا نوئو رِجو دوکال، که امروزه لا اسکالا نامیده می‌شود، در ۳ آگوست ۱۷۷۸ افتتاح شد؛ و تئاتر آلا کانوبیانا، که پس از بازسازی‌های متاخر، تئاتر لیریکو جورجو گابر نام گرفته، در ۲۱ آگوست ۱۷۷۹ افتتاح شد.

## پانویس

**Cited sources**
* Sadie S., and Zaslaw, N., *Mozart: The Early Years 1756-1781*, OUP, 2006 
**Other sources**
* Colussi, P., 2002, 'Palazzo Reale dagli Spagnoli ai Savoia', Storia di Milano. (Accessed 27 January 2009)
* Fondazione Giorgio Gaber, Press Release: "Nasce a Milano il Teatro Lirico Giorgio Gaber", April 19, 2007. (Accessed 27 January 2009)

* John A. Rice, "Mide-Eighteenth-Century Opera Seria Evoked in a Print by Marc'Antonio dal Re"
*

رده:تالارهای اپرا در ایتالیا
رده:سالن‌های نمایش در میلان