بهداشت و درمان در قطر

**استاندارد مراقبت‌های بهداشتی در [[قطر]]** به‌طور کلی بالا است. شهروندان قطری تحت پوشش یک طرح بیمه بهداشتی ملی قرار دارند، در حالی که مهاجران باید یا بیمه درمانی از کارفرمایان خود دریافت کنند، یا در مورد خودکاران، بیمه خرید. هزینه‌های بهداشتی قطر در میان بالاترین هزینه‌های خاورمیانه است، با سرمایه‌گذاری ۴٫۷ میلیارد دلار در مراقبت‌های بهداشتی در سال 2014. این افزایش ۲٫۱ میلیارد دلار از سال ۲۰۱۰ بود. اولین ارائه دهنده خدمات بهداشتی در کشور شرکت پزشکی حماد است که توسط دولت به عنوان یک ارائه دهنده خدمات درمانی غیرانتفاعی تأسیس شده است که شبکه ای از بیمارستان‌ها، خدمات آمبولانس و خدمات مراقبت‌های بهداشتی خانگی را اداره می‌کند که همه آنها توسط کمیسیون مشترک اعتباربخشی سازمان‌های مراقبت سلامت معتبر هستند.

## تاریخچه
پیش از کشف نفت، نظام مراقبت‌های بهداشتی بر پایه طب سنتی استوار بود. سلمانی‌ها عمل ختنه و برخی اقدامات جزئی دیگر را انجام می‌دادند و عطاری‌ها داروهای طبیعی تجویز می‌کردند. داغ‌گذاری (سوزاندن با فلز داغ) یکی از روش‌های رایج در طب عامیانه بود. پیش از آغاز سفرهای غواصی برای صید مروارید، معمولاً ملوانان را داغ می‌کردند تا از بروز مشکلات گوش جلوگیری شود. از این روش همچنین برای درمان انواع بیماری‌ها استفاده می‌شد. «عبدالعزیز بن احمد آل ثانی»، یکی از مقامات دولتی در دهه ۱۹۳۰ و از اعضای خانواده حاکم قطر، به دلیل درمان بیماری‌ها از طریق داغ‌گذاری شهرت داشت. بادکش درمانی نیز یکی از عناصر مهم طب سنتی به‌شمار می‌رفت و اغلب همراه با درمان‌های گیاهی به کار می‌رفت؛ درمان‌هایی که بر پایه استفاده از گیاهان دارویی در طب اسلامی شکل گرفته بودند. در میان این گیاهان، صبر زرد (آلوئه تلخ) بیشترین ارزش را داشت. سایر داروهای طبیعی مورد استفاده قطری‌ها شامل بخور، آویشن و زعفران بود. در فرهنگ بومی عشایری، ملخ‌ها به‌خاطر خواص درمانی فرضی خود مورد احترام بودند و به دلیل ارزش غذایی بالا، هم به‌عنوان خوراک انسان و هم به‌عنوان غذای دام استفاده می‌شدند. در میان همه اشکال طب سنتی، درمان‌های گیاهی محبوب‌ترین بودند. این روش‌های سنتی به‌ندرت به‌صورت مکتوب ثبت می‌شدند و بیشتر از راه شفاهی منتقل می‌گردیدند.

در سال ۱۹۴۳، شیخ عبدالله بن جاسم تصمیم گرفت که اولین بیمارستان کشور را برای ارائه درمان برای پسرش، حماد بن عبدالله تأسیس کند. قبل از این، ساکنان قطر مجبور بودند تا به خارج از کشور سفر کنند تا برای بیماری‌های شدید تر درمان شوند، معمولاً به بیمارستان‌های مأموریت آمریکایی در کویت عمان یا بحرین یا به ایران می‌روند. به دلیل کمبود منابع عبدالله بن جاسم، او از ساکنین سیاسی بریتانیا در قطر کمک خواست. نماینده پیشنهاد او را رد کرد و به مأموریت آمریکایی که موافقت کرد کمک کند و یک بیمارستان بسازد، رسید. این بیمارستان در سال ۱۹۴۷ با ظرفیت ۱۲ تخت افتتاح شد و توسط یک پزشک از مأموریت آمریکایی که به صورت مکرر به دور می‌رفت، کار می‌کرد. در سال ۱۹۴۸، حدود ۷۵ بیمار خارج از بیمارستان در روز به این شهر می‌رفتند. مأموریت آمریکایی در اواخر دهه ۱۹۴۰ یا اوایل دهه ۱۹۵۰ از ارسال کارکنان به بیمارستان متوقف شد و در نتیجه، دولت مسئولیت کامل عملیات خود را بر عهده گرفت. بیمارستان ال رومایلا، اولین بیمارستان دولتی در کشور، در سال ۱۹۵۷ تأسیس شد. برنامه‌های تأسیس آن در اوایل دهه ۱۹۵۰ تهیه شد و ثبت اختراع برای طراحی آن توسط موسسه سلطنتی معماران بریتانیا به دو معمار انگلیسی در سال ۱۹۵۲ اعطا شد.

رشد خدمات اجتماعی از جمله خدمات بهداشتی پس از روی کار آمدن «خلیفه بن حمد» در سال ۱۹۷۲ سرعت گرفت. او به‌طور چشمگیری نحوه تخصیص درآمدهای نفتی را تغییر داد و از جمله، سهم ۲۵ درصدی حاکم از درآمد نفت را به بودجه عمومی کشور منتقل کرد. با این حال، بودجه بخش سلامت به‌زودی تحت‌تأثیر کاهش درآمدهای نفتی آسیب دید. برای نمونه، در سال ۱۹۸۶ کاهش ۱۰ درصدی در تعداد کارکنان درمانگاه‌ها اعمال شد.

## توسعه
روند توسعه خدمات بهداشتی در میانه قرن بیستم سرعت گرفت، زیرا بخشی از درآمدهای چشمگیر حاصل از صنعت نفت به گسترش نظام سلامت اختصاص یافت. در حال حاضر، پوشش خدمات بهداشتی و درمانی در سراسر کشور برقرار است. قطر با اجرای برنامه «چشم‌انداز ملی ۲۰۳۰» توسعه یک نظام سلامت عمومی در سطح جهانی را به‌عنوان یکی از اهداف اصلی خود تعیین کرده است.

در ژوئن ۲۰۰۹، به منظور همکاری بین متخصصان بهداشت، شورای بین حرفه ای بهداشت قطر تشکیل شد. این امر منجر به پیاده‌سازی آموزش بین حرفه ای (IPE) در برنامه‌های بهداشتی موجود در مدارس مختلف خواهد شد.

در سال ۲۰۱۲، کشور برنامه‌های خود را برای معرفی یک سیستم مراقبت‌های بهداشتی جهانی اعلام کرد. برنامه مراقبت‌های بهداشتی جهانی دارای پنج مرحله است که تا سال ۲۰۱۵ به‌طور کامل اجرا خواهد شد. در *گزارش بهداشت* در سال ۲۰۱۴ توسط شرکت «آلپن اینترنشنال» منتشر شد، بخش سلامت قطر به‌عنوان سریع‌ترین بخش در حال رشد در میان کشورهای شورای همکاری خلیج فارس رتبه‌بندی شد.

شورای عالی بهداشت که بر بخش بهداشت نظارت دارد، برنامه «خطای اصلی تاسیسات بهداشتی قطر» (QHFMP) را در سال ۲۰۱۴ اعلام کرد. به عنوان بخشی از این برنامه، تا سال ۲۰۲۰ در قطر تا ۴۸ پروژه زیرساخت بهداشت توسعه داده خواهد شد. این برنامه برای تقویت رقابت بین ارائه دهندگان خدمات بهداشتی دولتی و خصوصی طراحی شده است. یک شورای تحقیقات پزشکی قطر تأسیس شده است. مرکز پزشکی و تحقیقاتی سیدرا که در سال ۲۰۱۷ باز خواهد شد، برای ترجمه تحقیقات به درمان‌های عملی است.

دانشکده پزشکی دانشگاه قطر در سال ۲۰۱۵ افتتاح خواهد شد. کالج پزشکی ویل کورنل در قطر از سال ۲۰۰۲ به دنبال آموزش پزشکان است. حدود ۱۰ درصد از نیروی کار مراقبت‌های بهداشتی قطری هستند.

## سها
دولت شرکت بیمه درمانی ملی را تأسیس کرده که سیستم بیمه درمانی ملی «سیه» را مدیریت و اداره می‌کند. از ژوئیه ۲۰۱۳ این گزارش شامل زنان قطری از سن ۱۲ سال و بالاتر در زمینه زنان و زنان، زایمان، زایمان و شرایط مربوطه زنان است. از ۳۰ آوریل ۲۰۱۴، پوشش بیمه جامع را برای شهروندان قطر برای نیازهای بهداشتی اساسی فراهم می‌کند که شامل تقریباً تمام درمان‌های پزشکی، دندانپزشکی و نظری به جز جراحی زیبایی، پزشکی جایگزین و داروهای بدون نسخه است.

هدف از گسترش این طرح به کارگران خارجی از سال ۲۰۱۶ بود. اما، این در اواخر سال ۲۰۱۵ به دلیل اینکه بیش از حد گران می‌شود، کاهش یافت.

## زیرساخت
در سال ۲۰۱۰، هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی ۲٫۲٪ از تولید ناخالص داخلی کشور را تشکیل می‌داد؛ بالاترین میزان در خاورمیانه. در سال ۲۰۰۶، به ازای هر ۱۰۰۰۰ نفر جمعیت، ۲۳٫۱۲ پزشک و ۶۱٫۸۱ پرستار وجود داشت. امید به زندگی در بدو تولد در سال ۲۰۱۴، ۸۲٫۰۸ سال بود، یا ۸۳٫۲۷ سال برای مردان و ۷۷٫۹۵ سال برای زنان، که بالاترین امید به زندگی در خاورمیانه را نشان می‌دهد. قطر نرخ مرگ و میر نوزادان پایینی معادل ۷ در ۱۰۰۰۰۰ نفر دارد.

در سال ۲۰۰۶، در مجموع ۲۵ تخت به ازای هر ۱۰۰۰۰ نفر، و ۲۷٫۶ پزشک و ۷۳٫۸ پرستار به ازای هر ۱۰۰۰۰ نفر وجود داشت. در سال ۲۰۱۱، تعداد تخت‌ها به ۱۲ تخت به ازای هر ۱۰۰۰۰ نفر کاهش یافت، در حالی که تعداد پزشکان به ۲۸ تخت به ازای هر ۱۰۰۰۰ نفر افزایش یافت. در حالی که این کشور یکی از کمترین نسبت‌های تخت‌های بیمارستانی را در منطقه دارد، دسترسی به پزشکان در بین کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس بالاترین است.

## جستارهای وابسته
* سلامت در قطر

## منابع

رده:انتساب منبع
رده:مراقبت‌های بهداشتی بر پایه کشور