خانواده بنتیوولیو

**خانواده بنتیوولیو** () یک خانواده اشرافی ایتالیایی بود که در دوران رنسانس عملاً حاکم بولونیا شدند و مسئول اعطای خودمختاری سیاسی به شهر بودند، اگرچه حکومت آنها یک قرن دوام نیاورد.

## تاریخچه
حضور خانواده بنتیوولیو در بولونیا برای اولین بار در سال ۱۳۲۳ ثبت شده است. این خانواده که اصالتاً اهل قلعه‌ای به همین نام در همسایگی بولونیا بودند، ادعا می‌کردند که از نسل انزیو، پادشاه ساردینیا، پسر نامشروع فردریک دوم، امپراتور مقدس روم، هستند.

در طول قرن چهاردهم، این خانواده که متعلق به یکی از اصناف کارگری در بولونیا بود، به عنوان رهبران طرفدار پاپ در قرن چهاردهم به قدرت رسیده بودند. در بحبوحه درگیری‌های جناحی کمون، در ۱۴ مارس ۱۴۰۱، جیووانی اول بنتیوولیو، با کمک جیان گالئاتزو ویسکونتی، خود را سینیوره و گونفالونیه دی جوستیزیا اعلام کرد. با این حال، ویسکونتی‌ها از جووانی دلخور شدند و او در ۲۶ ژوئن ۱۴۰۲ در نبرد کازالکیو شکست خورد و کشته شد و در کلیسای سن جاکومو ماجوره به خاک سپرده شد.

در طول چند دهه بعد، وضعیت سیاسی شهر - و سرنوشت خانواده - غیرقابل پیش‌بینی باقی ماند. پسر جووانی اول، آنتون گالئاتزو (یا آنتونگالئاتزو، حدود ۱۳۸۵–۱۴۳۵)، مدرس حقوق مدنی بود که برای مدت کوتاهی در سال ۱۴۲۰ قدرت را در بولونیا به دست گرفت، اما به سرعت سرنگون شد. او به یک کوندوتیرو تبدیل شد و در ۲۳ دسامبر ۱۴۳۵ به دلیل ترس از قدرت روزافزونش توسط مقامات پاپ ترور شد (او در ماه دسامبر به بولونیا بازگشته بود). در طول سلطنت خود، بنتیوولیو تیول قلعه بولونیز را دریافت کرد.

در سال ۱۴۳۸، آنیبال اول بنتیوولیو، پسر فرضی آنتون گالئاتزو (گفته می‌شود مادرش، لینا کانیجیانی، از نسب پسر مطمئن نبود و این موضوع با تاس حل شد)، شورشی را در شهر علیه پاپ رهبری کرد. او سعی کرد با ویسکونتی میلان صلح کند و پاپ را متقاعد کند که بولونیا را تحت سلطه پاپ قرار ندهد. در سال ۱۴۴۲، نیکولو پیچینینو، از کوندوتیرهای ویسکونتی، آنیبال و هوادارانش را در وارانو زندانی کرد، اما آنیبال در سال ۱۴۴۲ توسط گالئاتزو مارسکوتی آزاد شد. هنگامی که آنیبال به بولونیا بازگشت، اختیارات حکومت به او واگذار شد، نشانه‌ای از اینکه شهر اهمیت سیاسی خانواده را به رسمیت شناخته است. با این حال، در ۲۴ ژوئن ۱۴۴۵، با حمایت پاپ اوژن چهارم، باتیستا کانشی، موفق به ترور رقیب خود آنیبال شد.

سانته اول (۱۴۲۶–۱۴۶۳) جانشین آنیبال شد. سانته نیز از پدر و مادری مشکوک برخوردار بود، اما گفته می‌شود که پسر ارکوله بنتیوولیو، پسرعموی آنیبال اول، بوده است. سانته که در اصل شاگرد صنف پشم فلورانس بود، از سال ۱۴۴۲ به عنوان رئیس بولونیا حکومت کرد. سانته بنتیوولیو که توسط کوزیمو د مدیچی حمایت مالی می‌شد، دوره کوتاهی از آرامش سیاسی را آغاز کرد. این شهر که همیشه از نظر فنی تحت حاکمیت پاپ بود، به نوعی خودمختاری واقعی دست یافت و رژیمی از نوع فئودالی را با یک سنای اشتراکی متشکل از اشراف زمین‌دار، ثروتمندان جدید و اشراف پاپ بازسازی کرد. بولونیا همچنین روابط خود را با ونیز، میلان و فلورانس تقویت کرد.

جانشین سانته، جیووانی دوم (۱۴۴۳–۱۵۰۸)، پسر آنیبال اول، بود که به عنوان مستبد واقعی بولونیا حکومت می‌کرد. در سال ۱۵۰۶، خانواده اشرافی بنتیوولیو توسط پاپ ژولیوس دوم، زمانی که جووانی دوم را از بولونیا اخراج کرد، به نابودی کشیده شدند.

آنیباله دوم (۱۴۶۹–۱۵۴۰)، پسر جووانی دوم، در سال ۱۴۸۷ با لوکرزیا دِسته، دختر نامشروع دوک ارکوله اول فرارا، ازدواج کرد. او به عنوان یک کوندوتیر خدمت می‌کرد. در جریان شورشی در سال ۱۵۱۱ علیه ژولیوس دوم، آنیباله دوم با کمک فرانسوی‌ها کنترل بولونیا را به دست گرفت، اما تنها یک سال توانست حکومت کند. او مورد نفرت سایر خانواده‌های رقیب، مانند گیسلیری و کانِتولی، قرار گرفت و متعاقباً ترور شد. آنیباله دوم آخرین حاکم از نسل او بود. در تبعید، خانواده بنتیوولیو در فرارا مستقر شدند و چندین اسقف برجسته را تربیت کردند.

## منابع

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:خاندان‌های والای ایتالیا