دولچه ستیل نوو

دولچه ستیل نووُ (تلفظ ایتالیایی: [doltʃe ˌstil 'nɔːvo']، به معنای «سبک شیرین نو») یک جنبش ادبی در قرن سیزدهم و چهاردهم ایتالیا بود. هنرمندان سبک شیرین نو، *استیلنویستی* نامیده می‌شوند. 

مضمون اصلی این سبک که تحت تأثیر مکتب سیسیلی و شعر توسکانی قرار دارد عشق الهی است. نام دولچه ستیل نوو را برای اولین بار دانته آلیگیری در برزخ، دومین بخش کمدی الهی، استفاده کرد. در بخش برزخ از کمدی الهی، او با بوناگیونتا اوربیکیانی، شاعر ایتالیایی قرن سیزدهم، ملاقات می‌کند که به دانته می‌گوید خودِ دانته، گوئیدو گویینیزللی و گوئیدو کاوالکانتی توانسته‌اند ژانر جدیدی خلق کنند: یک *سبک نو*.

شعر این مکتب با ستایش از شکل انسان، توصیفات واضح از زیبایی زنانه و مقایسه مکرر زنی مورد نظر با موجودی از بهشت مشخص می‌شود. زن به عنوان "فرشته" یا "پلی به سوی خدا" توصیف می‌شود. عشق در این سنت ادبی به جای اینکه ماهیت مادی داشته باشد، نوعی عشق الهی است. اشعار این جنبش اغلب شامل درون‌نگری عمیق نیز می‌شود. بسیاری از منتقدان ادبی معتقدند که درون‌نگری در آثار ادبی ایتالیایی ابتدا توسط شاعران این سبک معرفی شد و بعدها توسط فرانچسکو پترارکا توسعه یافت. بنابراین دو مفهوم اصلی (درون‌نگری و عشق) با ورود شاعر به دنیای درونی خود برای بیان درونی‌ترین احساسات خود، که ناشی از زیباییِ زنانه ی الهی است، گرد هم می‌آیند.

اولین بیان این سبک به گوئیدو گویینیزللی و شعر او "Al cor gentil rempaira sempre amore" (به قلبِ رام، همیشه باز خواهد گشت، عشق) نسبت داده می‌شود. پیشگامان سبک شیرین نو در آثار پروانسی تروبادورها، مانند لانفرانک سیگالای جنوایی، پیدا می‌شوند. 

اهمیت «دولچه ستیل نوو» در این واقعیت نهفته است که گذشته از اینکه تجلی اولین سنت ادبی واقعی در ایتالیا بود، به زبان بومی توسکانی که بعداً به زبان ملی ایتالیا تبدیل شد، اعتلا و رونق بخشید.

## در ''برزخ'' دانته
در سرود بیست و چهارم برزخ از کمدی الهی دانته آلیگیری، در ششمین طبقه برزخ، بوناگیونتا اوربیکیانیِ شاعر، پس از تأیید اینکه دانته همان شاعری است که شعر «بانوانی که هوش عشق دارند» از محموعه‌ی زندگانی نو را سروده از عبارت dolce stil novo (سبک شیرین جدید)، که برای اولین بار در زبان ایتالیایی به کار رفته، برای توصیف سبک دانته به عنوان یک شاعر و اینکه چگونه این سبک، نشان‌دهنده تغییر سبک او از سبک شاعران پیش از او مانند جاکومو دا لنتینی و گیتون دآرتزو است، استفاده می‌کند. دانته‌شناسان تلاش کرده‌اند تا این «سبک شیرین نو» را تعریف کنند، و این موضوع همچنان محل بحث و جدل بسیار است. دانته، شخصیت اصلی داستان، ادعا می‌کند: «من کسی هستم که وقتی عشق به من الهام می‌بخشد، توجه می‌کنم و همانطور که او در درونم فرمان می‌دهد، آن را بیان می‌کنم»(برزخ، سرود 24، سطرهای 52-54)  معنای «عشق» در این قطعه، بسیاری از محققان دانته را دچار اختلاف کرده است، آنها این سوال را مطرح می‌کنند که آیا منظور از آمور(عشق)، خدای عشق است یا این نام دیگری برای همان خدای مسیحی است. رابرت هالندر این فرضیه را مطرح می‌کند که این عبارت را می‌توان از نظر علم کلام فهمید. دانته با استفاده از بوناگیونتا برای توصیف سبک خود به عنوان «ملایم اما نو»، خود را به عنوان چیزی بیش از یک شاعر عاشقانه معمولی معرفی می‌کند، زیرا بئاتریس اهمیت کلامی دارد. بئاتریس مظهر عشق خدا به دانته است و بئاتریس که به عنوان راهنمای دانته عمل می‌کند، می‌تواند او را به سوی خدا هدایت کند. فوریو برونولو همچنین استدلال می‌کند که چینو دا پیستویا، که دانته معتقد بود تنها کسی است که اهمیت بئاتریس را درک کرده هم به این «مکتب» شعر تعلق دارد.

در خصوص شیرین بودن این سبک باید گفت زیگموند جی. بارانسکی، دانته‌شناس، اظهار می‌کند که تعریف این عبارت را نباید در بیرون جستجو کرد، زیرا می‌توان آن را در متن خود شعر یافت: این سبکی است که در آن شکل و محتوا با هم هماهنگ هستند و این هماهنگی همان چیزی است که این سبک را «شیرین» می‌کند. معنایی دیگر برای dulcis وضوح است، و خود دانته معتقد بود که برای اینکه شعر شیرین باشد، باید تا حد امکان قابل فهم باشد. 

در قرن نوزدهم، محققان شروع به بررسی و مطالعه‌ی سبک شیرین نو به عنوان یک «مکتب» شعری کردند. محققان، برای تمایز قائل شدن بین تفاخر دانته به شیرین بودن این سبک در «برزخ» و بررسی تاریخی و غیرجانبدارانه از این جنبش ادبی، این جنبش را «سبک نو» نامیدند.

## منابع

رده:جنبش‌های ادبی
رده:کمدی الهی
رده:شعر ایتالیا
رده:واژه‌ها و عبارت‌های ایتالیا
رده:ادبیات قرون وسطی