روند بازسازی ملی

**فرایند بازسازی ملی** ( **PRN** ; اغلب به سادگی  به معنی "روند" نامیده می‌شود)  اصطلاحی است که به یک حکومت دیکتاتوری نظامی که از کودتای ۲۴ مارس ۱۹۷۶ تا انتقال قدرت در ۱۰ دسامبر ۱۹۸۳ در آرژانتین حکومت می‌کرد، اطلاق می‌شود. در آرژانتین، این حکومت اغلب به سادگی به عنوان  شناخته می‌شود؛ یعنی "آخرین حکومت نظامی (خونتا)" - زیرا در تاریخ این کشور چندین مورد مشابه دیگر وجود داشت و از زمان پایان آن هیچ مورد دیگری مانند آن وجود نداشته است. حکومت مذکور به شکل یک دولت بوروکراتیک-اقتدارگرا بود و با ایجاد یک برنامه سیستماتیک تروریسم دولتی شامل قتل، آدم‌ربایی، شکنجه، ناپدید شدن قهری و ربودن نوزادان (و پنهان کردن هویت آنها) شناخته می‌شود. این دوره «خونین‌ترین دیکتاتوری در تاریخ آرژانتین» محسوب می‌شود.

نیروهای مسلح آرژانتین در جریان کودتای مارس ۱۹۷۶ علیه ریاست جمهوری ایزابل پرون، جانشین و بیوه رئیس‌جمهور سابق خوان پرون، در زمانی که بی‌ثباتی اقتصادی و سیاسی رو به افزایش بود، قدرت سیاسی را به دست گرفتند. کنگره ملی به حالت تعلیق درآمد، احزاب سیاسی ممنوع شدند، حقوق مدنی محدود شد و سیاست‌های بازار آزاد و مقررات‌زدایی اعمال شد. رئیس‌جمهور آرژانتین و وزرایش از میان پرسنل نظامی منصوب شدند در حالی که چپ‌گرایان و پرونیست‌ها تحت آزار و اذیت قرار می‌گرفتند. خونتا (دولت نظامیان) جنگ کثیف را آغاز کرد، کمپینی از تروریسم دولتی علیه مخالفان که شامل شکنجه، قتل‌های فراقضایی و ناپدید شدن‌های قهری سیستماتیک می‌شد. مخالفت عمومی به دلیل نقض حقوق مدنی و ناتوانی در حل بحران اقتصادی رو به وخامت در آرژانتین، باعث شد که خونتا در آوریل ۱۹۸۲ به جزایر فالکلند حمله کند. پس از شروع جنگ با بریتانیا، خونتا در جنگ فالکلند شکست خورد و در ماه ژوئن شروع به فروپاشی کرد و سرانجام در سال ۱۹۸۳ با انتخاب رئیس‌جمهور رائول آلفونسین قدرت را واگذار کرد.

اعضای «روند بازسازی ملی» در سال ۱۹۸۵ در دادگاه خونتاها تحت پیگرد قانونی قرار گرفتند و به دلیل سوء مدیریت در جنگ فالکلند، احکامی از حبس ابد تا دادگاه نظامی دریافت کردند. آن‌ها در سال ۱۹۸۹ توسط رئیس‌جمهور کارلوس منم عفو شدند، اما در اوایل دهه ۲۰۰۰ دوباره به اتهامات جدیدی دستگیر شدند. تقریباً همه اعضای بازمانده خونتا در حال حاضر در حال گذراندن دوران محکومیت خود به جرم جنایت علیه بشریت و نسل‌کشی هستند. برخی از محققان این رژیم را به عنوان یک رژیم نئوفاشیستی توصیف می‌کنند.

## پیشینه

[راست|بندانگشتی|ژنزال خورخه [خورخه رافائل ویدلا|رافائل ویدلا در حال ادای سوگند به عنوان رئیس‌جمهور]]
ارتش آرژانتین همواره در سیاست آرژانتین بسیار تأثیرگذار بوده است و تاریخ آرژانتین مملو از دوره‌های مکرر و طولانی حکومت نظامیان است. خوان پرون، رهبر محبوب آرژانتین و رئیس‌جمهور سه دوره‌ای، خود یک سرهنگ در ارتش بود که برای اولین بار پس از کودتای نظامی ۱۹۴۳ به قدرت سیاسی رسید. او از سیاست جدیدی به نام عدالت‌گرایی پرده برداشت که یک سیاست ملی‌گرایانه و به ادعای او «موضع سوم» و جایگزینی برای سرمایه‌داری و کمونیسم بود. پرون پس از انتخاب مجدد به عنوان رئیس‌جمهور با رأی مردم، در سال ۱۹۵۵توسط  برکنار و تبعید شد.

پس از یک سری دولت‌های ناکارآمد و ضعیف و یک دولت نظامی هفت ساله، پرون در سال ۱۹۷۳ پس از ۱۸ سال تبعید و غربت در اسپانیای فرانکو، در بحبوحه تشدید ناآرامی‌های سیاسی، اختلافات در جنبش پرونیستی و وقوع مکرر خشونت‌های سیاسی، به کشور بازگشت. بازگشت او با قتل‌عام ایزیزا در ۲۰ ژوئن ۱۹۷۳ همزمان شد، که پس از آن جناح راست در جنبش پرونیستی مسلط شد.

پرون در سال ۱۹۷۳ به صورت دموکراتیک به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد، اما در ژوئیه ۱۹۷۴ درگذشت. معاون رئیس‌جمهور و همسر سومش، ایزابل پرون، طبق بند پیش‌بینی شده در قانون جانشین او شد، اما او ثابت کرد که حاکمی ضعیف و ناکارآمد است. تعدادی از سازمان‌های انقلابی - که در راس آنها  قرار داشت - موج خشونت سیاسی خود (از جمله آدم‌ربایی و بمب‌گذاری) را علیه کمپین اقدامات سرکوبگرانه و تلافی‌جویانه شدید اعمال شده توسط ارتش و پلیس تشدید کردند. علاوه بر این، گروه‌های شبه‌نظامی راست‌گرا وارد چرخه خشونت شدند، مانند جوخه مرگ *[[تریپل ای|تریپل اِی]]*، که توسط خوزه لوپز رگا، وزیر رفاه اجتماعی پرون و عضو لژ ماسونی پی۲ تأسیس شده بود. اوضاع تا سرنگونی خانم پرون تشدید شد. او در ۲۴ مارس ۱۹۷۶ توسط یک گروه نظامی به رهبری ژنرال خورخه رافائل ویدلا جایگزین شد.

## جنگ کثیف
بندانگشتی| ''گزارش نهایی'' از دولت نظامی در مورد ناپدید شدن‌های اجباری. کانال ۷، تلویزیون عمومی آرژانتین (۱۹۸۳).
تحقیقات رسمی انجام شده پس از پایان جنگ کثیف توسط کمیسیون ملی ناپدید شدگان، ۸۹۶۱ مورد از افراد گم شده (قربانیان ناپدید شدن قهری) را ثبت کرده استضمن این که تعداد صحیح باید بیشتر باشد. بسیاری از موارد هرگز گزارش نشدند، همچون زمانی که تمام خانواده‌ها ناپدید می‌شدند. ارتش نیز بسیاری از سوابق خود را ماه‌ها قبل از بازگشت دموکراسی از بین برد. در میان "ناپدیدشدگان" زنان بارداری بودند که تا زمان زایمان در شرایط اغلب بدوی در زندان‌های مخفی زنده نگه داشته می‌شدند. نوزادان عموماً به‌طور غیرقانونی توسط خانواده‌های نظامی یا سیاسی وابسته به دولت به فرزندی پذیرفته می‌شدند و مادران عموماً کشته می‌شدند. هزاران نفر از بازداشت‌شدگان مواد مخدر مصرف می‌کردند، آنها را سوار هواپیما می‌کردند، برهنه می‌کردند و سپس به ریو د لا پلاتا یا اقیانوس اطلس پرتاب می‌کردند تا در آنچه که به عنوان " پروازهای مرگ " شناخته می‌شود، غرق شوند.

فیلم *«[[گزارش رسمی]]*» (۱۹۸۴) که در سال ۱۹۸۵ برنده جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی شد، به این وضعیت می‌پردازد. سرویس مخفی آرژانتین، SIDE (دبیرخانه اطلاعات ایالتی) نیز با DINA در شیلیِ پینوشه و دیگر سازمان‌های اطلاعاتی آمریکای جنوبی همکاری داشت. هشت کشور آمریکای جنوبی از تلاش‌ها برای ریشه‌کن کردن گروه‌های چپ‌گرا در این قاره، معروف به عملیات کوندور، یک کمپین سرکوب ضد دموکراتیک و سیاسی و ترور دولتی مورد حمایت ایالات متحده، حمایت می‌کردند. تخمین زده می‌شود که این عملیات باعث مرگ بیش از ۶۰۰۰۰ نفر شده باشد. SIDE همچنین - به عنوان مثال در پایگاه لپاتریک هندوراس - کنتراهای نیکاراگوئه را که با دولت ساندینیست در آنجا می‌جنگیدند، آموزش می‌داد.

رژیم، مجلس قانونگذاری را تعطیل کرد و آزادی مطبوعات و آزادی بیان را محدود کرد و سانسور شدید رسانه‌ها را در پیش گرفت. جام جهانی ۱۹۷۸ که آرژانتین میزبان و برنده آن بود، به عنوان پروپاگاندایی برای بسیج مردم خود تحت لوای ناسیونالیسم مورد استفاده قرار گرفت.

فساد، اقتصاد ورشکسته، افزایش آگاهی عمومی از اقدامات سرکوبگرانه شدید رژیم و شکست نظامی در جنگ فالکلند، وجهه رژیم را خدشه‌دار کرد. آخرین رئیس‌جمهور *بالفعل*، رینالدو بینیونه، به دلیل عدم حمایت در ارتش و فشار فزاینده افکار عمومی مجبور به برگزاری انتخابات شد. در ۳۰ اکتبر ۱۹۸۳، انتخابات برگزار شد و دموکراسی رسماً در ۱۰ دسامبر، زمانی که رئیس‌جمهور رائول آلفونسین سوگند یاد کرد، احیا شد.

## سیاست‌های اقتصادی
ویدلا به عنوان رئیس‌جمهور جدید *و بالفعل* آرژانتین، با اقتصادی در حال فروپاشی مواجه بود که با تورم فزاینده ویران شده بود. او تا حد زیادی سیاست‌های اقتصادی را به دست وزیر خوزه آلفردو مارتینز د هوز سپرد که سیاست تجارت آزاد و مقررات‌زدایی اقتصادی را در پیش گرفت.

مارتینز دِ هوز اقداماتی را برای بازگرداندن رشد اقتصادی انجام داد و پرونیسم را به نفع اقتصاد بازار آزاد اصلاح کرد. اقدامات اقتصادی او نسبتاً موفق بود.

او از دوستی شخصی با دیوید راکفلر برخوردار بود، کسی که وام‌های تقریباً ۱ میلیارد دلاری بانک چیس منهتن و صندوق بین‌المللی پول را تسهیل کرد.

او تمام کنترل‌های قیمت و رژیم کنترل ارز را لغو کرد. بازار سیاه و کمبودها از بین رفتند.

او صادرات (ممنوعیت‌ها و سهمیه‌های موجود را لغو کرد و مالیات صادرات لغو شد) و واردات را آزاد کرد (ممنوعیت‌ها، سهمیه‌ها و مجوزهای موجود را حذف کرد و به تدریج تعرفه‌های واردات را کاهش داد).

در دوران تصدی او، بدهی خارجی چهار برابر شد و نابرابری بین طبقات بالا و پایین شدت یافت. این دوره با کاهش ده برابری ارزش پول و یکی از بدترین بحران‌های مالی در تاریخ آرژانتین به پایان رسید.

ویولا، لورنزو سیگات را به عنوان وزیر دارایی منصوب کرد و مشخص شد که سیگات به دنبال راه‌هایی برای معکوس کردن برخی از سیاست‌های مارتینز د هوز است. نکته قابل توجه این است که سیگات پس از لاف زدن مبنی بر اینکه «کسانی که روی دلار قمار می‌کنند، خواهند باخت»، مکانیسم نرخ ارز شناور را کنار گذاشت و ارزش پزو را کاهش داد. آرژانتینی‌ها پس از زیاده‌روی‌های سال‌های «پول شیرین» که موقعیت ویولا را بی‌ثبات کرد، خود را برای رکود اقتصادی آماده می‌کردند.

او روبرتو آلِمان، اقتصاددان و ناشر محافظه‌کار، را به عنوان وزیر اقتصاد منصوب کرد. آلمان پس از سیاست‌های مارتینز دِ هوز، اقتصادی را در رکود عمیق به ارث برد. آلمان هزینه‌های دولت را کاهش داد، شروع به فروش صنایع دولتی کرد (که تنها موفقیت اندکی داشت)، یک سیاست پولی انقباضی را اجرا کرد و دستور داد حقوق‌ها (در بحبوحه تورم ۱۳۰ درصدی) ثابت بماند.

بخشنامه ۱۰۵۰ بانک مرکزی که نرخ وام مسکن را به ارزش دلار آمریکا در سطح محلی گره می‌زد، حفظ شد و منجر به تعمیق بیشتر بحران شد؛ تولید ناخالص داخلی ۵ درصد و سرمایه‌گذاری تجاری ۲۰ درصد نسبت به سطوح ضعیف سال ۱۹۸۱ کاهش یافت

بیگنون، دومینگو کاوالو را به ریاست بانک مرکزی آرژانتین برگزید. کاوالو یک برنامه تضمین اقساط بدهی خارجی را به ارث برد که میلیاردها بدهی خصوصی را از سقوط پزو محافظت می‌کرد و میلیاردها دلار برای خزانه‌داری هزینه داشت. او کنترل‌هایی بر این تسهیلات، مانند شاخص‌بندی پرداخت‌ها، برقرار کرد، اما این اقدام و لغو بخشنامه ۱۰۵۰، بخش بانکی را علیه او برانگیخت. کاوالو و داگنینو پاستوره در ماه اوت جایگزین شدند.

رئیس بانک مرکزی، خولیو گونزالس دل سولار، بسیاری از این کنترل‌ها را لغو کرد و میلیاردها دلار دیگر از بدهی‌های خارجی خصوصی را به بانک مرکزی منتقل کرد، اگرچه از بازگرداندن رقم منفور «۱۰۵۰» خودداری کرد.

شش سال توقف متناوب دستمزدها، دستمزدهای واقعی را نزدیک به ۴۰ درصد کمتر از دوران تصدی پرون گذاشته بود که منجر به افزایش ناآرامی‌های کارگری شد. تصمیم بیگنون برای بازگرداندن حقوق محدود آزادی بیان و حق تجمع، از جمله حق اعتصاب، منجر به افزایش فعالیت اعتصابات شد. سائول اوبالدینی، رهبر کنفدراسیون عمومی کار، بزرگ‌ترین اتحادیه کارگری آرژانتین، به ویژه فعال شدند. خورخه وهبه، وزیر اقتصاد جدید، یک مدیر اجرایی بانکی با تجربه قبلی در این سمت، با اکراه دو افزایش بزرگ و اجباری دستمزد را در اواخر سال ۱۹۸۲ اعطا کرد.

## حکومت‌های نظامی
در طول این دوران «روند بازسازی ملی»، چهار گروه از نظامیان (خونتا) متوالی وجود داشت که هر کدام متشکل از روسای سه شاخه نیروهای مسلح آرژانتین بودند:

## منابع

رده:آرژانتین در دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:آرژانتین در دهه ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:انحلال‌های ۱۹۸۳ (میلادی) در آرژانتین
رده:ایالت‌ها و سرزمین‌های منحل‌شده در ۱۹۸۳ (میلادی)
رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۷۶ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۷۶ (میلادی) در آرژانتین
رده:حکومت‌های تمامیت‌خواه
رده:دیکتاتوری نظامی
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:ضدکمونیسم در آرژانتین
رده:عملیات کندور
رده:مقاله‌های دارای ویدئو
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان اسپانیایی