تاریخ سیاست خارجی ایالات متحده، ۱۸۹۷–۱۹۱۳

[بندانگشتی|ایستاده=1.5|«کلاه عید پاک کلمبیا». روی کلاه برچسب «قدرت جهانی» زده شده است. ''[مجله پاک* (نیویورک)، ۶ آوریل ۱۹۰۱، اثر اِرهارت بر اساس طرحی از دالریمپل.]]

*'تاریخ سیاست خارجی ایالات متحده از ۱۸۹۷ تا ۱۹۱۳*' به [[سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا|سیاست خارجی ایالات متحده]] در دوران ریاست‌جمهوری ویلیام مک‌کینلی، تئودور روزولت و ویلیام هوارد تافت می‌پردازد. این دوره پس از تاریخ سیاست خارجی ایالات متحده، ۱۸۶۱–۱۸۹۷ و با آغاز به کار مک‌کینلی در سال ۱۸۹۷ شروع شد. این دوره با روی کار آمدن [[وودرو ویلسون]] در سال ۱۹۱۳ و آغاز [[جنگ جهانی اول]] در سال ۱۹۱۴ به پایان می‌رسد، که سرآغاز عصر جدیدی در سیاست خارجی آمریکا بود.

در این دوران، ایالات متحده به عنوان یک [[ابرقدرت]] ظهور کرد که حتی خارج از حوزه نفوذ سنتی خود در [[نیم‌کره غربی]] نیز فعال بود. رویدادهای مهم این دوره شامل [[جنگ آمریکا و اسپانیا]]، الحاق دائمی هاوایی، الحاق موقت فیلیپین، الحاق پورتوریکو، الحاقیه روزولت در مورد نظارت بر آمریکای لاتین، ساخت [[کانال پاناما]] و سفر ناوگان بزرگ سفید بود که نیروی دریایی قدرتمند و بازسازی‌شده ایالات متحده را به جهانیان نشان داد.

جنگ استقلال کوبا علیه اسپانیا در سال ۱۸۹۵ آغاز شد و بسیاری از آمریکایی‌ها از بی‌رحمی اسپانیا خشمگین بودند و از واشینگتن می‌خواستند برای متوقف کردن آن اقدام کند. جامعه تجاری و رهبران ارشد حزب جمهوری‌خواه از این کار خودداری کردند. این موضوع زمانی در اولویت قرار گرفت که کشتی *یواس‌اس مِین* در حالی که در یک مأموریت صلح در بندر هاوانا بود، منفجر و غرق شد. علت انفجار مشخص نبود، اما این حادثه فضا را برای مداخله نظامی تشدید کرد. مک‌کینلی از اسپانیا خواست تا کنترل خود بر کوبا را کاهش دهد، اما مادرید نپذیرفت. مک‌کینلی موضوع را به کنگره سپرد که به‌سرعت در آوریل ۱۸۹۸ اعلام جنگ کرد. ایالات متحده به‌سرعت اسپانیا را در [[جنگ آمریکا و اسپانیا]] شکست داد و کنترل متصرفات اسپانیا یعنی کوبا، [[پورتوریکو]] و [[فیلیپین]] را به دست گرفت. پس از جنگ، کوبا به یک [[تحت‌الحمایه]] دفاکتوی ایالات متحده تبدیل شد و آمریکا [[جنگ فیلیپین و آمریکا|شورش فیلیپین]] را سرکوب کرد. به دلیل مخالفت دموکرات‌ها در سنا، مک‌کینلی نتوانست اکثریت دو-سوم آرا را برای تصویب معاهده الحاق هاوایی به دست آورد، بنابراین او با کسب رأی اکثریت در قطعنامه نیولندز در سال ۱۸۹۸ به همان نتیجه دست یافت. نتیجه این کار، ایجاد یک پایگاه استراتژیک مهم در [[اقیانوس آرام]] بود. بدین ترتیب، دولت مک‌کینلی اولین [[امپریالیسم آمریکا|امپراتوری فرادریایی]] را در تاریخ آمریکا تأسیس کرد.
رئیس‌جمهور روزولت مصمم بود که گسترش نفوذ ایالات متحده را ادامه دهد و بر نوسازی ارتش کوچک و گسترش چشمگیر نیروی دریایی بزرگ تأکید داشت. روزولت بر تنش‌زدایی با بریتانیا نظارت کرد و الحاقیه روزولت را اعلام نمود که بر اساس آن، ایالات متحده برای جلوگیری از مداخله مستقیم اروپا، در امور مالی کشورهای بی‌ثبات حوزه کارائیب و [[آمریکای مرکزی]] مداخله می‌کرد. تا حدی در نتیجه «الحاقیه روزولت»، ایالات متحده درگیر مجموعه‌ای از مداخلات در [[آمریکای لاتین]] شد که به جنگ‌های موز معروف است. پس از آنکه [[کلمبیا]] معاهده‌ای را که به آمریکا اجازه اجاره باریکه‌ای در [[باریکه پاناما]] را می‌داد رد کرد، روزولت از جدایی پاناما حمایت کرد و متعاقباً معاهده‌ای با پاناما برای تأسیس منطقه کانال پاناما امضا نمود. [[کانال پاناما]] در سال ۱۹۱۴ تکمیل شد و زمان حمل‌ونقل بین اقیانوس اطلس و آرام را به شدت کاهش داد. اقدامات روزولت که به‌طور گسترده‌ای بازتاب یافت، مورد تحسین همگان قرار گرفت. رئیس‌جمهور تافت با احتیاط عمل می‌کرد و سیاست «[[دیپلماسی دلار]]» را دنبال می‌کرد که بر استفاده از قدرت مالی ایالات متحده در آسیا و آمریکای لاتین تأکید داشت. تافت موفقیت چندانی کسب نکرد.

[[سیاست درهای باز]] در زمان رئیس‌جمهور مک‌کینلی و وزیر خارجه جان هی، راهنمای سیاست ایالات متحده در قبال چین بود، زیرا آنها به دنبال حفظ فرصت‌های تجاری برابر برای همه کشورها در چین بودند. روزولت در صلحی که به [[جنگ روسیه و ژاپن]] پایان داد، میانجیگری کرد و به توافق شرافتمندانه ۱۹۰۷ برای محدود کردن مهاجرت ژاپنی‌ها دست یافت. روزولت و تافت به دنبال میانجیگری و داوری در سایر اختلافات بودند و در سال ۱۹۰۶، روزولت با شرکت در کنفرانس الجزیره به حل [[نخستین بحران مراکش]] کمک کرد. [[انقلاب مکزیک]] در سال ۱۹۱۰ آغاز شد و مدیریت ناآرامی‌ها در مرز، دولت تافت را پیش از تشدید اوضاع در دوره ویلسون، به بوته آزمایش گذاشت.

== رهبری ==
=== دولت مک‌کینلی، ۱۸۹۷–۱۹۰۱ ===
مک‌کینلی در سال ۱۸۹۷ پس از شکست دادن [[ویلیام جنینگز برایان]] در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۸۹۶ به قدرت رسید. ناگوارترین انتصاب مک‌کینلی در کابینه، انتخاب سناتور سالخورده [[جان شرمن]] به عنوان وزیر امور خارجه بود تا کرسی سنا برای مدیر کمپینش، [[مارک هانا]]، خالی شود. ناتوانی ذهنی شرمن پس از تصدی این پست به‌طور فزاینده‌ای آشکار شد. او اغلب توسط دستیار اولش، دوست مک‌کینلی [[ویلیام آر. دی]]، و توسط معاون دوم، آلوی ای. ادی، دور زده می‌شد. دی، وکیلی از اوهایو که با دیپلماسی ناآشنا بود، اغلب در جلسات کم‌حرف بود؛ ادی نیز تا حدی ناشنوا بود. یک دیپلمات این وضعیت را این‌گونه توصیف کرد: «رئیس وزارت‌خانه چیزی نمی‌دانست، دستیار اول چیزی نمی‌گفت و معاون دوم چیزی نمی‌شنید». مک‌کینلی در سال ۱۸۹۸ از شرمن خواست استعفا دهد و دی وزیر امور خارجه جدید شد. در اواخر همان سال، [[جان هی]]، دیپلمات و محقق کهنه‌کار، جانشین دی شد. رهبری [[وزارت نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا|وزارت نیروی دریایی]] به جان دیویس لانگ، نماینده کنگره از ماساچوست و همکار قدیمی مک‌کینلی، سپرده شد. اگرچه مک‌کینلی در ابتدا تمایل داشت به لانگ اجازه دهد تا دستیار وزیر نیروی دریایی خود را انتخاب کند، اما فشار قابل توجهی بر رئیس‌جمهور منتخب برای انتصاب [[تئودور روزولت]]، رئیس کمیسیون پلیس شهر نیویورک، وجود داشت. سمت [[وزیر جنگ ایالات متحده آمریکا|وزیر جنگ]] به [[راسل ای. آلگر]]، ژنرال سابق که به عنوان فرماندار نیز خدمت کرده بود، رسید. آلگر که در زمان صلح به اندازه کافی شایسته بود، با شروع [[جنگ آمریکا و اسپانیا]] ناکارآمدی خود را نشان داد. در حالی که [[وزارت جنگ ایالات متحده آمریکا|وزارت جنگ]] درگیر رسوایی بود، آلگر به درخواست مک‌کینلی در اواسط سال ۱۸۹۹ استعفا داد و الیهو روت که بسیار شایسته بود، جانشین او شد.

=== دولت روزولت، ۱۹۰۱–۱۹۰۹ ===
[[پرونده:Theodore Roosevelt by the Pach Bros.jpg|بندانگشتی|ایستاده=1.0|رئیس‌جمهور [[تئودور روزولت]] شخصاً سیاست خارجی ایالات متحده را از ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۹ هدایت می‌کرد.]]

مک‌کینلی در سپتامبر ۱۹۰۱ ترور شد و معاون رئیس‌جمهور، تئودور روزولت، جانشین او شد. روزولت بدون هیچ هدف خاصی در سیاست داخلی و با پایبندی کلی به اکثر مواضع جمهوری‌خواهان در مسائل اقتصادی، به قدرت رسید. او دیدگاه‌های قوی در مورد سیاست خارجی داشت و می‌خواست ایالات متحده خود را به عنوان یک [[ابرقدرت]] در روابط بین‌الملل مطرح کند. روزولت که مشتاق اطمینان از یک انتقال آرام قدرت بود، اعضای کابینه مک‌کینلی، به ویژه وزیر خارجه [[جان هی]] و وزیر خزانه‌داری لایمن جی. گیج را متقاعد کرد تا در سمت خود باقی بمانند. یکی دیگر از بازماندگان کابینه مک‌کینلی، وزیر جنگ الیهو روت، سال‌ها محرم اسرار روزولت بود و به عنوان متحد نزدیک رئیس‌جمهور روزولت به خدمت خود ادامه داد. روت در سال ۱۹۰۴ به بخش خصوصی بازگشت و [[ویلیام هوارد تافت]] که پیش از آن به عنوان [[فرماندار کل فیلیپین]] خدمت کرده بود، جایگزین او شد. رئیس‌جمهور به تافت اعتماد داشت و در بسیاری از مسائل سیاست خارجی از توصیه‌های او استفاده می‌کرد. پس از مرگ هی در سال ۱۹۰۵، روزولت روت را متقاعد کرد تا به عنوان وزیر خارجه به کابینه بازگردد و روت تا روزهای پایانی دوره ریاست‌جمهوری روزولت در این سمت باقی ماند.

=== دولت تافت، ۱۹۰۹–۱۹۱۳ ===
[[پرونده:Monroe doctrine.jpg|بندانگشتی|چپ|دکترین مونرو: اروپا بیرون بمان، کاریکاتور تحریریه سال ۱۹۱۲ از *مینیاپولیس ژورنال*.]]
روزولت در سال ۱۹۰۸ برای انتخاب مجدد نامزد نشد، اما در عوض حمایت قاطعانه‌ای از وزیر جنگ خود، ویلیام هوارد تافت، کرد. در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۰۸، تافت به راحتی رهبر حزب دموکرات، [[ویلیام جنینگز برایان]] را شکست داد. روت می‌خواست به کار وکالت خود بازگردد و تافت با توصیه او برای انتصاب فیلاندر سی. ناکس به عنوان وزیر خارجه موافقت کرد. تافت به ناکس اعتماد داشت و او مسئولیت کامل دیپلماسی را بر عهده گرفت. با این حال، ناکس روابط ضعیفی با سنا، رسانه‌ها و دیپلمات‌های خارجی داشت. ناکس وزارت امور خارجه را بازسازی کرد، به ویژه با ایجاد بخش‌هایی برای مناطق جغرافیایی از جمله خاور دور، آمریکای لاتین و اروپای غربی. اولین برنامه آموزش ضمن خدمت این وزارت‌خانه تأسیس شد و منصوب‌شدگان پیش از اعزام به پست‌های خود، یک ماه را در واشینگتن می‌گذراندند.

توافق گسترده‌ای بین تافت و ناکس در مورد اهداف اصلی سیاست خارجی وجود داشت؛ ایالات متحده در امور اروپا دخالت نمی‌کرد و در صورت لزوم برای حفظ [[دکترین مونرو]] در قاره آمریکا از زور استفاده می‌کرد. دفاع از کانال پاناما که در تمام دوره ریاست‌جمهوری تافت در حال ساخت بود (و در سال ۱۹۱۴ افتتاح شد)، راهنمای سیاست در کارائیب و آمریکای مرکزی بود. با این حال، آنها در مورد خاور دور اختلاف نظر داشتند.

==== دیپلماسی دلار ====

دولت‌های پیشین برای ترویج منافع تجاری آمریکا در خارج از کشور تلاش کرده بودند، اما تافت یک گام فراتر رفت و از شبکه دیپلمات‌ها و کنسول‌های آمریکایی در خارج برای پیشبرد تجارت استفاده کرد. این سیاست «[[دیپلماسی دلار]]» نامیده شد. تافت امیدوار بود که چنین پیوندهایی صلح جهانی را ترویج دهد. دیپلماسی دلار برای اجتناب از قدرت نظامی و در عوض استفاده از قدرت بانکی آمریکا برای ایجاد منافع ملموس برای آمریکا در چین طراحی شده بود تا دامنه نفوذ سایر قدرت‌ها را محدود کند، فرصت تجارت و سرمایه‌گذاری آمریکا را افزایش دهد و به حفظ سیاست درهای باز برای فرصت‌های تجاری همه کشورها کمک کند. در حالی که تئودور روزولت می‌خواست ژاپن را راضی نگه دارد و به آن در خنثی‌سازی روسیه کمک کند، تافت و ناکس سیاست و توصیه‌های روزولت را نادیده گرفتند. دیپلماسی دلار بر این فرض نادرست استوار بود که منافع مالی آمریکا می‌توانند قدرت بالقوه خود را بسیج کنند و مایل به انجام این کار در شرق آسیا هستند. با این حال، سیستم مالی آمریکا برای مدیریت مالی بین‌المللی، مانند وام‌ها و سرمایه‌گذاری‌های بزرگ، آماده نبود و باید عمدتاً به لندن تکیه می‌کرد. بریتانیایی‌ها نیز خواهان یک در باز در چین بودند، اما آماده حمایت از مانورهای مالی آمریکا نبودند. در نهایت، سایر قدرت‌ها دارای منافع سرزمینی، از جمله پایگاه‌های دریایی و مناطق جغرافیایی مشخصی بودند که در داخل چین بر آنها تسلط داشتند، در حالی که ایالات متحده از هرگونه اقدام مشابهی خودداری می‌کرد. بانکداران تمایلی نداشتند، اما تافت و ناکس همچنان آنها را برای سرمایه‌گذاری تحت فشار قرار می‌دادند. اکثر تلاش‌ها با شکست مواجه شد، تا اینکه سرانجام ایالات متحده با زور وارد وام بین‌المللی راه‌آهن هوکوآنگ شد. این وام سرانجام توسط به اصطلاح کنسرسیوم چین در سال ۱۹۱۱ اعطا شد و به برانگیختن یک شورش گسترده «جنبش حفاظت از راه‌آهن» علیه سرمایه‌گذاری خارجی کمک کرد که دولت چین را سرنگون کرد. این اوراق قرضه باعث ناامیدی و مشکلات بی‌پایانی شد. تا سال ۱۹۸۳، بیش از ۳۰۰ سرمایه‌گذار آمریکایی ناموفق تلاش کردند تا دولت چین را مجبور به بازخرید اوراق بی‌ارزش هوکوآنگ کنند. هنگامی که وودرو ویلسون در مارس ۱۹۱۳ رئیس‌جمهور شد، بلافاصله تمام حمایت‌ها از دیپلماسی دلار را لغو کرد. مورخان موافقند که دیپلماسی دلار تافت در همه جا یک شکست بود. در خاور دور، این سیاست ژاپن و روسیه را بیگانه کرد و سوءظن عمیقی را در میان سایر قدرت‌ها نسبت به انگیزه‌های آمریکا ایجاد کرد.

تافت از دخالت در رویدادهای بین‌المللی مانند [[بحران اقادیر]]، [[جنگ عثمانی و ایتالیا]] و [[جنگ نخست بالکان]] خودداری کرد. با این حال، تافت از ایجاد یک دیوان داوری بین‌المللی حمایت کرد و خواستار یک توافق بین‌المللی برای [[کنترل تسلیحات|کاهش تسلیحات]] شد.

== ارتباطات اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی با جهان ==
با رفت‌وآمد تاجران، دانش آمریکایی‌ها از جهان به‌طور تصاعدی افزایش یافت. بانک برجسته [[جی‌پی مورگان]] پایگاهی دوگانه در شهر نیویورک و لندن داشت. [[استاندارد اویل]] در بسیاری از کشورها به عنوان تأمین‌کننده اصلی نفت سفید برای چراغ‌ها و سوخت برای موتورهای دیزل جدید، فعالیت‌های تجاری داشت. گردشگری با کاهش هزینه‌ها و ارائه تورهای بسته‌بندی‌شده توسط آژانس‌های جدید به یک گزینه مناسب برای تعطیلات تبدیل شد. تعداد آمریکایی‌هایی که به اروپا می‌رفتند از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در سال ۱۸۸۵ به ۲۵۰٬۰۰۰ نفر تا سال ۱۹۱۳ افزایش یافت که شامل گردشگران، مسافران تجاری و مهاجرانی بود که برای آوردن خانواده‌هایشان رفت‌وآمد می‌کردند.

با گسترش اقتصاد داخلی و ایجاد کارخانه‌ها، معادن و شرکت‌های بزرگ جدید، تجارت آمریکا با جهان به سرعت رشد کرد. شرکای تجاری اصلی بریتانیا و آلمان بودند که آنها نیز در حال رشد بودند، و همچنین کانادا. به غیر از بریتانیا، اکثر کشورها در آن زمان تعرفه‌های بالایی داشتند، از جمله ایالات متحده. سیاست تعرفه بالای آمریکا بر پایه حمایت از صنعت رو به رشد آمریکا و محافظت از دستمزدهای بالای آمریکایی‌ها بود. در واقع، [[عصر طلایی ایالات متحده#دستمزدها|دستمزدها آنقدر بالا بود]] که صدها هزار کارگر ماهر از بریتانیا و آلمان برای کار به عنوان سرکارگر، کارگر ماهر و صنعت‌گر به ایالات متحده مهاجرت کردند.

بیشتر دموکرات‌ها خواهان تعرفه پایین‌تر بودند، اما نتوانستند تفاوت چندانی ایجاد کنند. حزب جمهوری‌خواه بر هدف رشد سریع اقتصادی و همچنین نرخ دستمزد بالا برای کارگران صنعتی تأکید می‌کرد. در واقع، نرخ بالای دستمزد در آمریکا تعداد زیادی از کارگران ماهر اروپایی را جذب کرد که رده‌های بالای طبقه کارگر آمریکا را پر کردند. به گفته بنجامین او. فوردهام:
<blockquote>*حمایت‌گرایی چندین پیامد مهم برای سیاست خارجی آمریکا در مسائل اقتصادی و امنیتی داشت. این سیاست منجر به تمرکز بر مناطق کمتر توسعه‌یافته جهان شد که کالاهای تولیدی به ایالات متحده صادر نمی‌کردند، به جای تمرکز بر بازارهای ثروتمندتر اروپایی. این سیاست تاکتیک‌های موجود برای ترویج صادرات آمریکا را محدود کرد و سیاست‌گذاران را به جای ترتیبات چندجانبه، به سمت توافق‌های دوجانبه انحصاری یا امتیازات یک‌جانبه از شرکای تجاری سوق داد. این سیاست همکاری سیاسی با دیگر قدرت‌های بزرگ را مهار کرد و موضعی تهاجمی در قبال این دولت‌ها را القا نمود.*</blockquote>

فرقه‌های پروتستان و کاتولیک آمریکایی فعالیت‌های تبلیغی گسترده‌ای را حمایت می‌کردند که بیشتر آنها در داخل ایالات متحده بود اما تعداد فزاینده‌ای از آنها در خارج از کشور انجام می‌شد. اگرچه تعداد نسبتاً کمی به این ادیان گرویدند، اما این هیئت‌ها به ترویج آموزش، پزشکی مدرن و ارتقای جایگاه زنان کمک کردند. کلیساهای محلی اغلب سخنرانی‌ها و کمپین‌های جمع‌آوری کمک‌های مالی برای این هیئت‌ها برگزار می‌کردند که دانش آمریکایی‌ها را از جهان خارج، به ویژه در مورد چین که موضوعی مورد علاقه زنان آمریکایی بود، به شدت افزایش داد. جامعه آفریقایی-آمریکایی، به رهبری دوست روزولت، [[بوکر تی. واشینگتن]]، برنامه تبلیغی خود را به ویژه در آفریقا داشت.

== الحاق هاوایی ==
[[پرونده:Annexation Here to Stay.jpg|بندانگشتی|408x408px|الحاق [[جمهوری هاوایی]] در سال ۱۸۹۸]]

هاوایی از دیرباز به عنوان یک الحاق بالقوه به ایالات متحده مورد توجه توسعه‌طلبان بود و یک معاهده متقابل در دهه ۱۸۷۰، [[پادشاهی هاوایی]] را به «ماهواره مجازی» ایالات متحده تبدیل کرده بود. پس از آنکه ملکه [[لیلی‌اوکالانی]] برنامه‌هایی برای صدور قانون اساسی جدید با هدف بازگرداندن قدرت خود اعلام کرد، توسط جامعه تجاری سرنگون شد. آنها از ایالات متحده درخواست الحاق کردند و در نهایت [[جمهوری هاوایی]] را تأسیس نمودند. رئیس‌جمهور هریسون تلاش کرد هاوایی را الحاق کند، اما دوره ریاست‌جمهوری او قبل از کسب تأیید سنا برای معاهده الحاق به پایان رسید و کلیولند این معاهده را پس گرفت. کلیولند به دلیل اعتقاد شخصی که اقدام غیراخلاقی علیه یک پادشاهی کوچک را تحمل نمی‌کرد، عمیقاً با الحاق مخالف بود. علاوه بر این، الحاق با مخالفت منافع داخلی شکر که با واردات شکر هاوایی مخالف بودند، و برخی از دموکرات‌ها که با تصاحب جزیره‌ای با جمعیت بزرگ غیرسفیدپوست مخالف بودند، روبرو شد.

مک‌کینلی پس از به قدرت رسیدن، الحاق جمهوری هاوایی را به عنوان یکی از اولویت‌های اصلی سیاست خارجی خود دنبال کرد. در دست آمریکایی‌ها، هاوایی به عنوان پایگاهی برای تسلط بر بخش بزرگی از اقیانوس آرام، دفاع از سواحل اقیانوس آرام و گسترش تجارت با آسیا عمل می‌کرد. ویلیام سالزر، نماینده جمهوری‌خواه کنگره، اظهار داشت که «جزایر هاوایی کلیدی خواهد بود که تجارت شرق را به روی ما باز خواهد کرد.» مک‌کینلی گفت: «ما به هاوایی به همان اندازه و حتی خیلی بیشتر از کالیفرنیا نیاز داریم. این سرنوشت آشکار است.» موضع رئیس‌جمهور مک‌کینلی این بود که هاوایی هرگز نمی‌تواند به تنهایی دوام بیاورد. این جزایر به سرعت توسط ژاپن بلعیده می‌شدند—در آن زمان یک‌چهارم جمعیت جزایر ژاپنی بودند. ژاپن در آن صورت بر اقیانوس آرام تسلط می‌یافت و امیدهای آمریکا برای تجارت در مقیاس بزرگ با آسیا را از بین می‌برد. مسئله الحاق به یک موضوع سیاسی مهم تبدیل شد که در سراسر ایالات متحده به شدت مورد بحث قرار گرفت و به انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۰۰ نیز کشیده شد. تا آن زمان، اجماع ملی به نفع الحاق هاوایی و فیلیپین بود. مورخ هنری گراف می‌گوید که در اواسط دهه ۱۸۹۰، «بدون شک، احساسات در داخل کشور با نیرویی عظیم در حال بلوغ بود تا ایالات متحده به قدرت‌های بزرگ جهان در جستجوی مستعمرات فرادریایی بپیوندد.»

حرکت به سمت توسعه‌طلبی با یک جنبش ملی قدرتمند ضد توسعه‌طلبی که به عنوان لیگ ضد امپریالیستی آمریکا سازماندهی شده بود، مخالفت می‌شد. ضد امپریالیست‌ها به برایان و همچنین صنعت‌گری چون [[اندرو کارنگی]]، نویسندگانی چون [[مارک توین]]، جامعه‌شناس [[ویلیام گراهام سامنر]] و بسیاری از اصلاح‌طلبان قدیمی دوران جنگ داخلی گوش می‌دادند. ضد امپریالیست‌ها معتقد بودند که [[امپریالیسم]] اصل بنیادین حکومت [[جمهوری‌خواهی|جمهوری‌خواهانه]] عادلانه را که باید از «[[رضایت حکومت‌شوندگان]]» نشأت بگیرد، نقض می‌کند. لیگ ضد امپریالیستی استدلال می‌کرد که چنین فعالیتی مستلزم کنار گذاشتن آرمان‌های آمریکایی خودگردانی و [[عدم مداخله]] است—آرمان‌هایی که در اعلامیه استقلال، سخنرانی وداع جورج واشینگتن و [[نطق گتیسبرگ]] [[آبراهام لینکلن]] بیان شده بود. با این حال، ضد امپریالیست‌ها نتوانستند نیروهای پرانرژی‌تر امپریالیسم را متوقف کنند. رهبری این نیروها بر عهده وزیر خارجه هی، استراتژیست نیروی دریایی آلفرد تایر ماهان، سناتور هنری کابوت لاج، وزیر جنگ روت و تئودور روزولت بود. این توسعه‌طلبان از حمایت شدید ناشران روزنامه [[ویلیام راندولف هرست]] و [[جوزف پولیتزر]] برخوردار بودند که هیجان عمومی را برانگیختند. ماهان و روزولت یک استراتژی جهانی طراحی کردند که خواستار یک نیروی دریایی مدرن و رقابتی، پایگاه‌هایی در اقیانوس آرام، یک کانال در باریکه پاناما (از طریق نیکاراگوئه یا پاناما) و مهم‌تر از همه، یک نقش قاطع برای ایالات متحده به عنوان بزرگ‌ترین قدرت صنعتی بود. آنها هشدار دادند که ژاپن در حال فرستادن یک کشتی جنگی است و آماده تصرف یک هاوایی مستقل است و بدین ترتیب در محدوده کالیفرنیا قرار خواهد گرفت—تهدیدی که سواحل غربی را نگران کرد. نیروی دریایی اولین طرح‌ها را برای جنگ با ژاپن آماده کرد.
مک‌کینلی در ژوئن ۱۸۹۷ یک معاهده الحاق ارائه کرد، اما ضد امپریالیست‌ها مانع از کسب حمایت دوسوم سنا شدند. در اواسط سال ۱۸۹۸، در جریان جنگ آمریکا و اسپانیا، مک‌کینلی و متحدانش در کنگره تلاش دیگری برای کسب موافقت کنگره برای یک اقدام الحاقی انجام دادند. با حمایت مک‌کینلی، نماینده دموکرات، [[فرانسیس جی. نیولندز]] از نوادا، یک قطعنامه مشترک را معرفی کرد که الحاق هاوایی را فراهم می‌کرد. قطعنامه نیولندز با مقاومت قابل توجهی از سوی دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان ضد توسعه‌طلبی مانند رئیس مجلس نمایندگان رید روبرو شد، اما فشار مک‌کینلی به تصویب این لایحه با اختلاف آرای زیاد در هر دو مجلس کنگره کمک کرد. مک‌کینلی در ۸ ژوئیه ۱۸۹۸ قطعنامه نیولندز را امضا و به قانون تبدیل کرد. زندگی‌نامه‌نویس مک‌کینلی، اچ. وین مورگان، می‌نویسد: «مک‌کینلی روح هدایت‌کننده پشت الحاق هاوایی بود و … در پیگیری آن قاطعیت نشان داد». کنگره در سال ۱۹۰۰ قانون ارگانیک هاوایی را تصویب کرد و [[قلمرو هاوایی]] را تأسیس نمود. مک‌کینلی، سنفورد بی. دول را که از سال ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۸ به عنوان رئیس‌جمهور جمهوری هاوایی خدمت کرده بود، به عنوان اولین فرماندار قلمرو منصوب کرد.

== جنگ آمریکا و اسپانیا ==


=== بحران کوبا ===
[[پرونده:Judge-2-6-1897.jpg|بندانگشتی|350px|کاریکاتور تحریریه که خواستار مداخله بشردوستانه در کوبا است. کلمبیا (مردم آمریکا) برای کمک به کوبای تحت ستم در سال ۱۸۹۷ دست دراز می‌کند، در حالی که [[عمو سام]] (دولت ایالات متحده) نسبت به این بحران نابیناست و از سلاح‌های قدرتمند خود برای کمک استفاده نمی‌کند. مجله *جاج*، ۶ فوریه ۱۸۹۷.]]

زمانی که مک‌کینلی به قدرت رسید، شورشیان در [[کوبا]] دهه‌ها بود که یک مبارزه متناوب برای آزادی از سلطه استعماری اسپانیا به راه انداخته بودند. تا سال ۱۸۹۵، این درگیری به یک جنگ برای استقلال گسترش یافته بود. ایالات متحده و کوبا از روابط تجاری نزدیکی برخوردار بودند و شورش کوبا بر اقتصاد آمریکا که پیش از این به دلیل رکود اقتصادی ضعیف شده بود، تأثیر منفی گذاشت. با فراگیر شدن شورش در جزیره، اقدامات تلافی‌جویانه اسپانیا شدیدتر شد و مقامات اسپانیایی شروع به انتقال خانواده‌های کوبایی به اردوگاه‌های تحت حفاظت در نزدیکی پایگاه‌های نظامی اسپانیا کردند. شورشیان اولویت بالایی برای جلب همدردی مردم عادی آمریکا قائل بودند و افکار عمومی به‌طور فزاینده‌ای به نفع شورشیان بود. رئیس‌جمهور کلیولند از ادامه کنترل اسپانیا بر جزیره حمایت کرده بود، زیرا
او می‌ترسید که استقلال کوبا به یک جنگ نژادی یا مداخله یک قدرت اروپایی دیگر منجر شود. مک‌کینلی نیز رویکردی صلح‌آمیز را ترجیح می‌داد، اما امیدوار بود که اسپانیا را متقاعد کند تا به کوبا استقلال دهد، یا حداقل به کوبایی‌ها میزانی از خودمختاری اعطا کند. ایالات متحده و اسپانیا در سال ۱۸۹۷ مذاکراتی را در این زمینه آغاز کردند، اما مشخص شد که اسپانیا هرگز استقلال کوبا را نخواهد پذیرفت، در حالی که شورشیان و حامیان آمریکایی آنها هرگز به چیزی کمتر از آن رضایت نخواهند داد.

منافع تجاری به‌طور قاطع از سیاست‌های محتاطانه مک‌کینلی حمایت می‌کردند. کسب‌وکارهای بزرگ، محافل مالی سطح بالا و بازاریان در سراسر کشور به صراحت مخالف جنگ بودند و خواستار صلح بودند، زیرا عدم قطعیت‌های یک جنگ بالقوه طولانی و پرهزینه، تهدیدی جدی برای بهبود کامل اقتصادی به‌شمار می‌رفت. مجله پیشرو راه‌آهن در سرمقاله‌ای نوشت: «از دیدگاه تجاری و سودجویانه، بسیار تلخ به نظر می‌رسد که این جنگ در زمانی رخ دهد که کشور پیش از این رنج‌های بسیاری کشیده و به استراحت و صلح نیاز داشت.» اجماع قوی ضد جنگ جامعه تجاری، عزم مک‌کینلی را برای استفاده از دیپلماسی و مذاکره به جای زور برای پایان دادن به استبداد اسپانیا در کوبا تقویت کرد. از سوی دیگر، احساسات بشردوستانه به اوج خود رسید و رهبران کلیسا و فعالان صدها هزار نامه به رهبران سیاسی نوشتند و خواستار مداخله در کوبا شدند. این رهبران سیاسی نیز به نوبه خود به مک‌کینلی فشار آوردند تا تصمیم نهایی برای جنگ را به کنگره واگذار کند.

در ژانویه ۱۸۹۸، اسپانیا قول امتیازاتی به شورشیان داد، اما هنگامی که [[کنسول (نماینده)|کنسول]] آمریکایی فیتژیو لی از شورش در [[هاوانا]] گزارش داد، مک‌کینلی اجازه اسپانیا را برای اعزام ناو جنگی یواس‌اس *مِین* به هاوانا برای نشان دادن نگرانی آمریکا به دست آورد. در ۱۵ فوریه، *مِین* منفجر شد و با ۲۶۶ نفر کشته غرق شد. افکار عمومی از اسپانیا به دلیل از دست دادن کنترل اوضاع خشمگین بود، اما مک‌کینلی اصرار داشت که یک هیئت تحقیق نیروی دریایی مشخص کند که آیا انفجار *مِین* تصادفی بوده است یا خیر. مذاکرات با اسپانیا در حالی ادامه یافت که هیئت تحقیق در حال بررسی شواهد بود، اما در ۲۰ مارس، هیئت اعلام کرد که *مِین* توسط یک [[مین دریایی|مین زیرآبی]] منفجر شده است. با افزایش فشار برای جنگ در کنگره، مک‌کینلی به مذاکره برای استقلال کوبا ادامه داد. اسپانیا پیشنهادات مک‌کینلی را رد کرد و در ۱۱ آوریل، مک‌کینلی موضوع را به کنگره واگذار کرد. او درخواست جنگ نکرد، اما کنگره در ۲۰ آوریل به هر حال اعلام جنگ کرد و متمم تلر را به آن افزود که هرگونه قصد برای الحاق کوبا را رد می‌کرد. قدرت‌های اروپایی از اسپانیا خواستند مذاکره کرده و تسلیم شود؛ بریتانیا از موضع آمریکا حمایت کرد. اسپانیا این درخواست‌ها را نادیده گرفت و برای دفاع از شرافت خود و حفظ بقای سلطنت، به تنهایی در جنگی ناامیدانه جنگید.

=== تفاسیر تاریخی از نقش مک‌کینلی ===
اجماع قریب به اتفاق ناظران در دهه ۱۸۹۰ و مورخان از آن زمان تاکنون این است که خیزش دغدغه‌های بشردوستانه نسبت به مصیبت کوبایی‌ها، نیروی محرکه اصلی جنگ با اسپانیا در سال ۱۸۹۸ بود. مک‌کینلی در اواخر سال ۱۸۹۷ به‌طور خلاصه بیان کرد که اگر اسپانیا نتواند بحران خود را حل کند، ایالات متحده «وظیفه‌ای را که تعهدات ما نسبت به خودمان، تمدن و بشریت بر ما تحمیل می‌کند، برای مداخله با زور» خواهد دید. لوئیس پرز می‌گوید: «یقیناً به عوامل تعیین‌کننده اخلاقی جنگ در سال ۱۸۹۸، وزن توضیحی غالبی در تاریخ‌نگاری داده شده است.» با این حال، در دهه ۱۹۵۰، دانشمندان علوم سیاسی آمریکا شروع به حمله به این جنگ به عنوان اشتباهی مبتنی بر ایدئالیسم کردند و استدلال نمودند که سیاست بهتر، واقع‌گرایی بود. آنها با این ادعا که مردم عمداً توسط تبلیغات و [[روزنامه‌نگاری زرد]] پرهیاهو گمراه شده‌اند، این ایدئالیسم را بی‌اعتبار کردند. دانشمند علوم سیاسی، رابرت آسگود، که در سال ۱۹۵۳ می‌نوشت، حمله به فرایند تصمیم‌گیری آمریکا را به عنوان ترکیبی گیج‌کننده از «خودبرتربینی و شور اخلاقی واقعی» در قالب یک «جنگ صلیبی» و ترکیبی از «جوانمردی و самоутверди‌ملی» رهبری کرد. آسگود استدلال کرد:
:جنگی برای آزاد کردن کوبا از استبداد، فساد و بی‌رحمی اسپانیا، از کثافت و بیماری و وحشیگری اردوگاه‌های بازداشت ژنرال 'قصاب' ویلر، از ویرانی مزارع، نابودی خانواده‌ها و هتک حرمت زنان؛ این ضربه‌ای برای بشریت و دموکراسی خواهد بود… هیچ‌کس نمی‌توانست در آن شک کند اگر اغراق‌های تبلیغات *خونتای کوبا* و تحریف‌های هولناک و دروغ‌های خیالی که توسط «ورق‌های زرد» هرست و پولیتزر با تیراژ ترکیبی ۲ میلیون [نسخه روزنامه] در روز منتشر می‌شد را باور می‌کرد – و شک و تردید محبوبیتی نداشت.

در بخش بزرگی از قرن بیستم، مورخان و کتاب‌های درسی، مک‌کینلی را به عنوان یک رهبر ضعیف تحقیر می‌کردند — بازتابی از نظر روزولت که او را «بی‌اراده» می‌خواند. آنها مک‌کینلی را به خاطر از دست دادن کنترل سیاست خارجی و موافقت با یک جنگ غیرضروری سرزنش می‌کردند. موجی از تحقیقات جدید در دهه ۱۹۷۰، هم از جناح راست و هم از چپ، تفسیر قدیمی را معکوس کرد. رابرت ال. بایزنر دیدگاه‌های جدید در مورد مک‌کینلی به عنوان یک رهبر قدرتمند را خلاصه کرد. او گفت که مک‌کینلی خواستار جنگ شد — نه به این دلیل که جنگ‌طلب بود، بلکه به این دلیل که می‌خواست:
<blockquote>آ*نچه را که تنها جنگ می‌توانست به ارمغان آورد — پایانی بر شورش کوبا، که انگیزه‌های بشردوستانه او را جریحه‌دار کرده بود، بی‌ثباتی در اقتصاد را طولانی کرده بود، سرمایه‌گذاری‌ها و تجارت آمریکا با کوبا را نابود کرده بود، تصویری خطرناک از آمریکایی ناتوان در تسلط بر امور کارائیب ایجاد کرده بود، تهدید به برانگیختن طغیان غیرقابل کنترل جنگ‌طلبی افراطی کرده بود، و توجه سیاست‌گذاران ایالات متحده را از اتفاقات تاریخی در چین منحرف کرده بود. مک‌کینلی، نه بی‌اراده و نه جنگ‌طلب، چیزی را طلب کرد که به نظرش از نظر اخلاقی اجتناب‌ناپذیر و برای منافع آمریکا ضروری بود.*</blockquote>

نیک کاپور می‌گوید که اقدامات مک‌کینلی بر اساس ارزش‌های او یعنی داوری‌گرایی، صلح‌جویی، بشردوستی و خویشتن‌داری مردانه بود و نه فشارهای خارجی. در راستای همین خط فکری، جوزف فرای ارزیابی‌های پژوهشی جدید را این‌گونه خلاصه می‌کند:
<blockquote>مک‌کینلی مردی نجیب و حساس با شجاعت شخصی قابل توجه و مهارت سیاسی بالا بود. او که استاد مدیریت افراد بود، تصمیمات سیاستی را در دولت خود به شدت کنترل می‌کرد… با آگاهی کامل از منافع اقتصادی، استراتژیک و بشردوستانه ایالات متحده، او در اوایل دولت خود «سیاستی» را تدوین کرده بود که در نهایت و به‌طور منطقی به جنگ منجر شد. اگر اسپانیا نمی‌توانست شورش را از طریق جنگ «متمدنانه» سرکوب کند، ایالات متحده باید مداخله می‌کرد. در اوایل سال ۱۸۹۸، شورش‌های هاوانا، نامه د لومه، تخریب کشتی مِین، و سخنرانی ردفیلد پراکتور، مک‌کینلی را متقاعد کرد که پروژه خودمختاری شکست خورده و اسپانیا نمی‌تواند شورشیان را شکست دهد. او سپس خواستار استقلال کوبا شد تا هم به رنج در جزیره و هم به عدم قطعیت در امور سیاسی و اقتصادی آمریکا پایان دهد.</blockquote>

=== سیر جنگ ===
تلگراف و تلفن به مک‌کینلی کنترل بیشتری بر مدیریت روزانه جنگ نسبت به رؤسای جمهور پیشین داده بود. او اولین [[اتاق جنگ]] را راه‌اندازی کرد و از فناوری‌های جدید برای هدایت حرکات ارتش و نیروی دریایی استفاده کرد. مک‌کینلی با فرمانده کل ارتش، نلسون ای. مایلز، رابطه خوبی نداشت. رئیس‌جمهور با دور زدن مایلز و وزیر جنگ آلگر، ابتدا از سلف مایلز، ژنرال [[جان شوفیلد]] و بعداً از آجودان ژنرال هنری کلارک کوربین مشاوره استراتژیک می‌گرفت. مک‌کینلی بر توسعه ارتش منظم از ۲۵٬۰۰۰ به ۶۱٬۰۰۰ نفر نظارت کرد؛ با احتساب داوطلبان، در مجموع ۲۷۸٬۰۰۰ نفر در طول جنگ در ارتش خدمت کردند. مک‌کینلی نه تنها می‌خواست در جنگ پیروز شود، بلکه به دنبال اتحاد دوباره شمال و جنوب نیز بود، زیرا جنوبی‌های سفیدپوست با شور و شوق از تلاش جنگی حمایت می‌کردند و یک فرماندهی ارشد به یک ژنرال سابق [[ایالات مؤتلفه آمریکا|کنفدراسیون]] سپرده شد. ایده‌آل او وحدتی بود که در آن شمالی و جنوبی، سفید و سیاه، در کنار هم برای ایالات متحده می‌جنگیدند.

از سال ۱۸۹۵، نیروی دریایی برنامه‌ریزی کرده بود که در صورت وقوع جنگ بین ایالات متحده و اسپانیا، به [[فیلیپین]] حمله کند. در ۲۴ آوریل، مک‌کینلی به اسکادران آسیایی تحت فرمان کمودور جورج دیویی دستور داد تا حمله‌ای را به فیلیپین آغاز کند. در اول مه، نیروی دیویی نیروی دریایی اسپانیا را در [[نبرد خلیج مانیل]] شکست داد و قدرت دریایی اسپانیا را در اقیانوس آرام نابود کرد. ماه بعد، مک‌کینلی تعداد نیروهای اعزامی به فیلیپین را افزایش داد و به فرمانده نیرو، سرلشکر وسلی مریت، قدرت ایجاد نظام‌های حقوقی و جمع‌آوری مالیات — ضروریات یک اشغال طولانی — را اعطا کرد. زمانی که نیروها در اواخر ژوئن ۱۸۹۸ به فیلیپین رسیدند، مک‌کینلی تصمیم گرفته بود که اسپانیا باید مجمع‌الجزایر را به ایالات متحده تسلیم کند. او وانمود می‌کرد که پذیرای همه دیدگاه‌ها در این زمینه است؛ با این حال، او معتقد بود که با پیشرفت جنگ، افکار عمومی خواستار حفظ جزایر به عنوان غنیمت جنگی خواهند شد و می‌ترسید که [[ژاپن]] یا احتمالاً [[آلمان]] ممکن است جزایر را تصرف کنند.

در همین حال، در جبهه کارائیب، نیروی بزرگی از سربازان منظم و داوطلبان در نزدیکی [[تمپا، فلوریدا]] برای تهاجم به کوبا گرد آمدند. ارتش حتی قبل از عزیمت به کوبا با مشکلاتی در تأمین تدارکات نیروی در حال گسترش سریع مواجه بود، اما تا ماه ژوئن، کوربین در حل مشکلات پیشرفت کرده بود. نیروی دریایی ایالات متحده در ماه آوریل محاصره کوبا را آغاز کرد، در حالی که ارتش برای حمله به جزیره آماده می‌شد، که اسپانیا در آن پادگانی متشکل از تقریباً ۸۰٬۰۰۰ نفر را حفظ کرده بود. بیماری یک عامل اصلی بود: به ازای هر سرباز آمریکایی که در سال ۱۸۹۸ در نبرد کشته شد، هفت نفر بر اثر بیماری جان باختند. سپاه پزشکی ارتش ایالات متحده پیشرفت‌های بزرگی در درمان بیماری‌های گرمسیری کرد. تأخیرهای طولانی در فلوریدا وجود داشت — سرهنگ ویلیام جنینگز برایان تمام جنگ را در آنجا گذراند زیرا واحد شبه‌نظامی او هرگز به نبرد اعزام نشد.

[[پرونده:Well, I hardly know which to take first! 5-28-1898.JPG|بندانگشتی|«خب، به سختی می‌دانم اول کدام را بردارم!» عمو سام در این کاریکاتور تحریریه ۱۸ مه ۱۸۹۸ در حال جشن گرفتن غنائم پیروزی فریاد می‌زند.]]

ارتش رزمی، به رهبری سرلشکر ویلیام روفس شافتر، در ۲۰ ژوئن از فلوریدا حرکت کرد و دو روز بعد در نزدیکی [[سانتیاگو د کوبا]] فرود آمد. پس از درگیری در نبرد لاس گواسیموس در ۲۴ ژوئن، ارتش شافتر در ۲ ژوئیه در نبرد سن خوان هیل با نیروهای اسپانیایی درگیر شد. در یک نبرد شدید یک روزه، نیروی آمریکایی پیروز شد، هرچند هر دو طرف تلفات سنگینی متحمل شدند. [[لئونارد وود]] و تئودور روزولت، که از سمت دستیار وزیر نیروی دریایی استعفا داده بود، «سواران سرسخت» را به نبرد رهبری کردند. подвиги روزولت در میدان نبرد بعداً او را به فرمانداری نیویورک در انتخابات پاییز ۱۸۹۸ رساند. پس از پیروزی آمریکا در سن خوان هیل، اسکادران کارائیب اسپانیا، که در بندر سانتیاگو پناه گرفته بود، به سوی دریای آزاد گریخت. ناوگان اسپانیا توسط اسکادران آتلانتیک شمالی دریابان ویلیام تی. سمپسون در نبرد سانتیاگو د کوبا، بزرگ‌ترین نبرد دریایی جنگ، رهگیری و نابود شد. شافتر شهر سانتیاگو را محاصره کرد که در ۱۷ ژوئیه تسلیم شد و کوبا را تحت کنترل مؤثر آمریکا قرار داد. مک‌کینلی و مایلز همچنین دستور حمله به [[پورتوریکو]] را صادر کردند که در هنگام فرود در ژوئیه با مقاومت کمی روبرو شد. فاصله از اسپانیا و نابودی نیروی دریایی اسپانیا، تدارکات مجدد را غیرممکن ساخت و دولت اسپانیا — که شرافتش پس از شکست در برابر ارتش و نیروی دریایی بسیار قدرتمندتر حفظ شده بود — به دنبال راهی برای پایان دادن به جنگ بود.

=== معاهده صلح ===
[[پرونده:Jules Cambon signs Treaty of Paris, 1899.JPG|بندانگشتی|امضای پیمان پاریس]]

در ۲۲ ژوئیه، اسپانیا به ژول کامبون، سفیر فرانسه در ایالات متحده، اجازه داد تا به نمایندگی از اسپانیا در مذاکرات صلح شرکت کند. اسپانیایی‌ها در ابتدا می‌خواستند خسارت سرزمینی خود را به کوبا محدود کنند، اما به سرعت مجبور شدند بپذیرند که سایر متصرفات آنها به عنوان غنائم جنگی ادعا خواهد شد. کابینه مک‌کینلی به اتفاق آرا موافقت کرد که اسپانیا باید کوبا و پورتوریکو را ترک کند، اما آنها در مورد فیلیپین اختلاف نظر داشتند؛ برخی مایل به الحاق کل مجمع‌الجزایر بودند و برخی فقط می‌خواستند یک پایگاه دریایی در منطقه حفظ کنند. اگرچه افکار عمومی عمدتاً از الحاق فیلیپین حمایت می‌کرد، دموکرات‌های برجسته‌ای مانند برایان و گروور کلیولند، به همراه برخی روشنفکران و جمهوری‌خواهان مسن‌تر، با الحاق مخالفت کردند. این مخالفان الحاق، اتحادیه ضد امپریالیستی آمریکا را تشکیل دادند. مک‌کینلی در نهایت تصمیم گرفت که چاره‌ای جز الحاق فیلیپین ندارد، زیرا معتقد بود اگر ایالات متحده این کار را نکند، ژاپن کنترل آنها را به دست خواهد گرفت.

مک‌کینلی پیشنهاد داد که مذاکرات با اسپانیا بر اساس آزادسازی کوبا و الحاق پورتوریکو آغاز شود و وضعیت نهایی فیلیپین منوط به بحث‌های بیشتر باشد. او حتی زمانی که وضعیت نظامی در کوبا با شیوع [[تب زرد]] در میان ارتش آمریکا رو به وخامت گذاشت، بر این خواسته خود پافشاری کرد. اسپانیا سرانجام در ۱۲ اوت با آتش‌بس بر اساس این شرایط موافقت کرد و مذاکرات پیمان در سپتامبر ۱۸۹۸ در پاریس آغاز شد. مذاکرات تا ۱۸ دسامبر ادامه یافت، زمانی که پیمان پاریس امضا شد. ایالات متحده پورتوریکو و فیلیپین و همچنین جزیره [[گوام]] را به دست آورد و اسپانیا از ادعاهای خود بر کوبا چشم‌پوشی کرد؛ در ازای آن، ایالات متحده موافقت کرد که ۲۰ میلیون دلار به اسپانیا بپردازد. مک‌کینلی برای متقاعد کردن سنا برای تصویب پیمان با رأی دو سوم لازم، با مشکل مواجه شد، اما لابی‌گری او و معاون رئیس‌جمهور هوبارت، سرانجام به موفقیت انجامید، زیرا سنا در ۶ فوریه ۱۸۹۹ با ۵۷ رأی موافق در برابر ۲۷ رأی مخالف، به تصویب پیمان رأی داد. اگرچه یک گروه قابل توجه از سناتورها با این پیمان مخالف بودند، اما نتوانستند بر سر یک جایگزین برای تصویب آن متحد شوند.

== پیامدهای جنگ آمریکا و اسپانیا ==
[[پرونده:American Colonies.png|بندانگشتی|۱٫۵|ایالات متحده و متصرفات استعماری آن در زمان آغاز ریاست‌جمهوری روزولت]]

=== فیلیپین ===
مک‌کینلی از به رسمیت شناختن دولت بومی فیلیپین به رهبری امیلیو آگینالدو خودداری کرد و روابط بین ایالات متحده و حامیان آگینالدو پس از پایان جنگ آمریکا و اسپانیا رو به وخامت گذاشت. مک‌کینلی معتقد بود که آگینالدو تنها نماینده اقلیت کوچکی از مردم فیلیپین است و حکومت خیرخواهانه آمریکا به یک اشغال مسالمت‌آمیز منجر خواهد شد. در فوریه ۱۸۹۹، نیروهای فیلیپینی و آمریکایی در نبرد مانیل با یکدیگر درگیر شدند که سرآغاز [[جنگ فیلیپین و آمریکا]] بود. درگیری‌ها در فیلیپین، انتقادات فزاینده‌ای را از سوی جنبش ضد امپریالیستی داخلی برانگیخت؛ همان‌طور که استقرار مداوم هنگ‌های داوطلب نیز چنین تأثیری داشت. تحت فرماندهی ژنرال الول استفن اوتیس، نیروهای آمریکایی ارتش شورشی فیلیپین را نابود کردند، اما آگینالدو به تاکتیک‌های [[جنگ چریکی]] روی آورد. مک‌کینلی کمیسیون تفت به رهبری ویلیام هوارد تفت را برای تأسیس یک دولت غیرنظامی فرستاد و بعدها تفت را به عنوان فرماندار غیرنظامی فیلیپین منصوب کرد. شورش فیلیپینی‌ها با دستگیری آگینالدو در مارس ۱۹۰۱ فروکش کرد و عمدتاً با دستگیری میگل مالوار در سال ۱۹۰۲ به پایان رسید.

در مناطق دورافتاده جنوبی، موروهای مسلمان در یک درگیری مداوم معروف به شورش مورو در برابر حکومت آمریکا مقاومت کردند، اما در سایر نقاط، شورشیان حاکمیت آمریکا را پذیرفتند. روزولت سیاست‌های مک‌کینلی را در زمینه برکناری راهبان کاتولیک (با پرداخت غرامت به [[پاپ]])، ارتقای زیرساخت‌ها، معرفی برنامه‌های بهداشت عمومی و راه‌اندازی برنامه‌ای برای نوسازی اقتصادی و اجتماعی ادامه داد. شور و اشتیاق نشان داده شده در سال‌های ۱۸۹۸–۹۹ برای مستعمرات سرد شد و روزولت این جزایر را «[[پاشنه آشیل]] ما» می‌دانست. او در سال ۱۹۰۷ به تفت گفت: «خوشحال می‌شوم ببینم که این جزایر مستقل شوند، شاید با نوعی تضمین بین‌المللی برای حفظ نظم، یا با هشداری از جانب ما که اگر نظم را حفظ نکنند، دوباره مجبور به مداخle خواهیم شد.» تا آن زمان، رئیس‌جمهور و مشاوران سیاست خارجی‌اش از مسائل آسیایی رویگردان شده و بر آمریکای لاتین متمرکز شدند و روزولت سیاست فیلیپین را برای آماده‌سازی این جزایر به عنوان اولین مستعمره غربی در آسیا که به خودگردانی دست می‌یابد، تغییر جهت داد. اگرچه بیشتر رهبران فیلیپینی طرفدار استقلال بودند، برخی گروه‌های اقلیت، به ویژه چینی‌ها که بخش بزرگی از تجارت محلی را کنترل می‌کردند، می‌خواستند برای همیشه تحت حاکمیت آمریکا باقی بمانند.

فیلیپین هدف اصلی اصلاح‌طلبان ترقی‌خواه بود. گزارشی به وزیر جنگ، تفت، خلاصه‌ای از دستاوردهای دولت غیرنظامی آمریکا را ارائه می‌داد. این دستاوردها، علاوه بر ساخت سریع یک نظام مدارس دولتی مبتنی بر آموزش زبان انگلیسی، شامل موارد زیر بود:
: اسکله‌های فولادی و بتنی در بندر مانیل که به تازگی بازسازی شده بود؛ لایروبی [[رود پاسیگ]]؛ کارآمدسازی دولت جزیره‌ای؛ حسابداری دقیق و قابل فهم؛ ساخت شبکه ارتباطی تلگراف و کابل؛ تأسیس بانک پس‌انداز پستی؛ ساخت‌وساز گسترده جاده و پل؛ پلیس بی‌طرف و فسادناپذیر؛ مهندسی عمران با بودجه مناسب؛ حفاظت از معماری قدیمی اسپانیایی؛ پارک‌های عمومی بزرگ؛ فرایند مناقصه برای حق ساخت راه‌آهن؛ قانون شرکت‌ها؛ و یک بررسی ساحلی و زمین‌شناسی.

=== کوبا ===
کوبا از جنگ و شورش طولانی علیه حکومت اسپانیا ویران شده بود و مک‌کینلی از به رسمیت شناختن شورشیان کوبایی به عنوان دولت رسمی جزیره خودداری کرد. با این وجود، مک‌کینلی خود را به [[متمم تلر]] متعهد می‌دانست و یک دولت نظامی در جزیره تأسیس کرد با این هدف که در نهایت به کوبا استقلال اعطا کند. بسیاری از رهبران جمهوری‌خواه، از جمله روزولت و احتمالاً خود مک‌کینلی، امیدوار بودند که رهبری خیرخواهانه آمریکا بر کوبا، در نهایت کوبایی‌ها را متقاعد کند که پس از کسب استقلال کامل، داوطلبانه درخواست الحاق کنند. حتی اگر الحاق محقق نمی‌شد، مک‌کینلی می‌خواست به تأسیس یک دولت باثبات کمک کند که بتواند در برابر مداخله اروپا مقاومت کرده و دوست منافع آمریکا باقی بماند. با نظر دولت مک‌کینلی، کنگره متمم پلت را تصویب کرد که شرایط خروج آمریکا از جزیره را مشخص می‌کرد؛ این شرایط، با وجود وعده خروج، امکان نقش‌آفرینی قوی آمریکا را فراهم می‌کرد.

کوبا در سال ۱۹۰۲ استقلال یافت اما به یک [[تحت‌الحمایه]] دفاکتوی ایالات متحده تبدیل شد. روزولت در دسامبر ۱۹۰۲ موافقت کنگره را برای یک توافقنامه متقابل با کوبا به دست آورد که به موجب آن تعرفه‌های تجاری بین دو کشور کاهش یافت. در سال ۱۹۰۶، شورشی علیه رئیس‌جمهور کوبا، توماس استرادا پالما، به دلیل تقلب انتخاباتی ادعایی او، درگرفت. هم استرادا پالما و هم مخالفان لیبرال او خواستار مداخله ایالات متحده شدند، اما روزولت تمایلی به مداخله نداشت. هنگامی که استرادا پالما و کابینه‌اش استعفا دادند، وزیر جنگ تفت اعلام کرد که ایالات متحده تحت شرایط متمم پلت مداخله خواهد کرد و دومین اشغال کوبا آغاز شد. نیروهای آمریکایی صلح را به جزیره بازگرداندند و اشغال کمی قبل از پایان ریاست‌جمهوری روزولت متوقف شد.

=== پورتوریکو ===
پس از آنکه پورتوریکو توسط طوفان عظیم سن سیریاکوی ۱۸۹۹ ویران شد، وزیر جنگ روت پیشنهاد حذف تمام موانع تعرفه‌ای با پورتوریکو را داد. پیشنهاد او باعث اختلاف نظر جدی بین دولت مک‌کینلی و رهبران جمهوری‌خواه در کنگره شد که نگران کاهش تعرفه‌ها بر سرزمین‌های تازه به دست آمده بودند. مک‌کینلی به جای اتکا به آرای دموکرات‌ها برای تصویب لایحه بدون تعرفه، با رهبران جمهوری‌خواه بر سر لایحه‌ای به توافق رسید که تعرفه‌های کالاهای پورتوریکویی را به کسری از نرخ‌های تعیین شده توسط تعرفه دینگلی کاهش می‌داد. هنگام بررسی لایحه تعرفه، سنا همچنین جلسات استماع دربارهٔ لایحه‌ای برای تأسیس دولت غیرنظامی برای پورتوریکو را آغاز کرد که سنا آن را با رأی حزبی تصویب کرد. مک‌کینلی در ۱۲ آوریل ۱۹۰۰ قانون فوراکر را امضا کرد. طبق مفاد این لایحه، تمام درآمدهای حاصل از تعرفه بر کالاهای پورتوریکویی برای پورتوریکو استفاده می‌شد و پس از اینکه دولت پورتوریکو نظام مالیاتی خود را تأسیس کرد، این تعرفه لغو می‌شد. در پرونده‌های جزیره‌ای سال ۱۹۰۱، دیوان عالی از سیاست‌های دولت مک‌کینلی در سرزمین‌های به دست آمده در جنگ آمریکا و اسپانیا، از جمله تأسیس دولت پورتوریکو، حمایت کرد.

اگرچه پورتوریکو در جنگ آمریکا و اسپانیا عمدتاً یک مسئله فرعی بود، اما به دلیل موقعیتش در دریای کارائیب به یک دارایی استراتژیک مهم برای ایالات متحده تبدیل شد. این جزیره یک پایگاه دریایی ایده‌آل برای دفاع از کانال پاناما فراهم می‌کرد و همچنین به عنوان یک پیوند اقتصادی و سیاسی با بقیه آمریکای لاتین عمل می‌کرد. نگرش‌های نژادپرستانه رایج، ایالت شدن پورتوریکو را غیرمحتمل می‌ساخت، بنابراین ایالات متحده وضعیت سیاسی جدیدی برای این جزیره ایجاد کرد. قانون فوراکر و پرونده‌های بعدی دیوان عالی، پورتوریکو را به عنوان اولین [[قلمروهای ایالات متحده#قلمروهای ضمیمه‌نشده|قلمرو ضمیمه‌نشده]] ایالات متحده تثبیت کردند، به این معنی که قانون اساسی ایالات متحده به‌طور کامل در مورد پورتوریکو اعمال نمی‌شد. اگرچه ایالات متحده بر بیشتر واردات پورتوریکو تعرفه اعمال کرد، اما در زیرساخت‌ها و نظام آموزشی این جزیره نیز سرمایه‌گذاری کرد. احساسات ناسیونالیستی در جزیره قوی باقی ماند و پورتوریکویی‌ها به جای انگلیسی، عمدتاً به زبان اسپانیایی صحبت می‌کردند.

== روزولت به عنوان رئیس‌جمهور ==
[[پرونده:The Administration's Promises Have Been Kept.jpg|بندانگشتی|راست|311x311px|مک‌کینلی با تأکید بر موفقیت‌های سیاست خارجی و اقتصادی خود، در انتخابات سال ۱۹۰۰ دوباره پیروز شد.]]پیروزی در جنگ، ایالات متحده را به یک قدرت در اقیانوس اطلس و آرام تبدیل کرد. مک‌کینلی با تکیه بر دستاوردهای سیاست خارجی خود، در انتخابات سال ۱۹۰۰ به پیروزی قاطعی دست یافت. رقیب او، [[ویلیام جنینگز برایان]]، به امپریالیسم حمله کرد، هرچند که خود یکی از رهبران خواهان جنگ در سال ۱۸۹۸ بود. پس از ترور مک‌کینلی در سال ۱۹۰۱، روزولت قول داد که سیاست‌های او را ادامه دهد و نفوذ آمریکا در امور جهانی را افزایش دهد. روزولت با بازتاب این دیدگاه، در سال ۱۹۰۵ اظهار داشت: «ما به یک ملت بزرگ تبدیل شده‌ایم که به دلیل عظمت خود، مجبور به برقراری روابط با دیگر ملت‌های زمین شده‌ایم و باید آن‌گونه رفتار کنیم که شایسته مردمی با چنین مسئولیت‌هایی است.» روزولت معتقد بود که ایالات متحده وظیفه دارد [[موازنه قدرت (روابط بین‌الملل)|موازنه قدرت]] را در روابط بین‌الملل حفظ کند و به دنبال کاهش تنش‌ها در میان ابرقدرت‌ها باشد. او همچنین در دفاع از [[دکترین مونرو]]، سیاست آمریکا در مخالفت با [[تاریخ استعمار|استعمار]] اروپایی در نیم‌کره غربی، سرسخت بود. روزولت [[امپراتوری آلمان]] را بزرگ‌ترین تهدید بالقوه برای ایالات متحده می‌دید و می‌ترسید که آلمانی‌ها برای ایجاد پایگاهی در [[دریای کارائیب]] تلاش کنند. با توجه به این ترس، روزولت به دنبال روابط نزدیک‌تر با بریتانیا، رقیب آلمان، بود و به تلاش‌های قیصر آلمان [[ویلهلم دوم]] برای جلب نظر ایالات متحده با دیده تردید می‌نگریست. روزولت همچنین تلاش کرد تا نفوذ ایالات متحده را در [[آسیای شرقی]] و اقیانوس آرام، جایی که [[امپراتوری ژاپن]] و [[امپراتوری روسیه]] قدرت قابل توجهی داشتند، گسترش دهد.
معاهداتی میان [[پاناما]]، [[کلمبیا]] و ایالات متحده برای حل‌وفصل اختلافات ناشی از [[جدایی پاناما از کلمبیا|انقلاب ۱۹۰۳ پاناما]] در اوایل سال ۱۹۰۹ توسط دولت روزولت امضا شد و به تأیید سنا و همچنین تصویب پاناما رسید. با این حال، کلمبیا از تصویب این معاهدات خودداری کرد و پس از انتخابات ۱۹۱۲، ناکس مبلغ ۱۰ میلیون دلار (که بعداً به ۲۵ میلیون دلار افزایش یافت) به کلمبیایی‌ها پیشنهاد داد. کلمبیایی‌ها این مبلغ را ناکافی دانستند و این موضوع در دولت تافت حل‌وفصل نشد. کانال در سال ۱۹۱۴ تکمیل شد.

== داوری و میانجی‌گری ==
یک نقطه عطف بزرگ در تثبیت نقش آمریکا در امور اروپا، بحران مراکش در سال‌های ۱۹۰۵–۱۹۰۶ بود. فرانسه و بریتانیا توافق کرده بودند که فرانسه بر مراکش تسلط یابد، اما آلمان ناگهان با بی‌توجهی به دیپلماسی آرام که از ویژگی‌های قیصر ویلهلم بود، به شدت اعتراض کرد. برلین از روزولت خواست تا به عنوان میانجی عمل کند و او به برگزاری یک کنفرانس چندملیتی در الجزیره، مراکش کمک کرد که در آنجا بحران حل شد. روزولت به اروپایی‌ها توصیه کرد که در آینده، ایالات متحده احتمالاً از هرگونه دخالت در اروپا، حتی به عنوان میانجی، خودداری خواهد کرد؛ بنابراین وزرای خارجه اروپا دیگر ایالات متحده را به عنوان یک عامل بالقوه در موازنه قدرت اروپا در نظر نگرفتند.

=== جنگ روسیه و ژاپن ===
روسیه در پی شورش باکسرها در سال ۱۹۰۰، منطقه [[منچوری]] چین را اشغال کرده بود و ایالات متحده، ژاپن و بریتانیا همگی به دنبال پایان دادن به حضور نظامی آن در منطقه بودند. روسیه در سال ۱۹۰۲ با خروج نیروهای خود موافقت کرد، اما این وعده را زیر پا گذاشت و به دنبال گسترش نفوذ خود در منچوری به زیان دیگر قدرت‌ها بود. روزولت تمایلی به استفاده از ارتش برای مداخله در این منطقه دورافتاده نداشت، اما ژاپن برای بیرون راندن روسیه از منچوری، خود را برای جنگ با آن آماده کرد. هنگامی که [[جنگ روسیه و ژاپن]] در فوریه ۱۹۰۴ آغاز شد، روزولت با ژاپنی‌ها همدردی می‌کرد اما به دنبال ایفای نقش میانجی در این درگیری بود. او امیدوار بود که سیاست درهای باز در چین را حفظ کند و از تبدیل شدن هر یک از دو کشور به قدرت مسلط در آسیای شرقی جلوگیری نماید. در طول سال ۱۹۰۴، هم ژاپن و هم روسیه انتظار پیروزی در جنگ را داشتند، اما ژاپنی‌ها پس از [[محاصره پورت آرتور|تصرف]] پایگاه دریایی روسیه در پورت آرتور در ژانویه ۱۹۰۵، برتری قاطعی به دست آوردند. در اواسط سال ۱۹۰۵، روزولت طرفین را متقاعد کرد تا در یک کنفرانس صلح در پورتسموث، نیوهمپشایر، که از ۵ اوت آغاز می‌شد، شرکت کنند. میانجی‌گری مصرانه و مؤثر او منجر به امضای پیمان پورتسموث در ۵ سپتامبر و پایان جنگ شد. به پاس تلاش‌هایش، روزولت [[جایزه صلح نوبل|جایزه صلح نوبل سال ۱۹۰۶]] را دریافت کرد. پیمان پورتسموث منجر به خروج نیروهای روسی از منچوری و واگذاری کنترل [[کره]] و نیمه جنوبی [[ساخالین|جزیره ساخالین]] به ژاپن شد.

==== پوگروم‌ها علیه یهودیان در روسیه ====
تکرار [[پوگروم]]‌های مرگبار و گسترده در روسیه در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، به‌طور فزاینده‌ای خشم افکار عمومی آمریکا را برانگیخت. یهودیان آلمانی‌تبار که در ایالات متحده ریشه دوانده بودند، با وجود اینکه مستقیماً تحت تأثیر پوگروم‌های روسیه قرار نداشتند، به خوبی سازمان‌دهی شده بودند و واشینگتن را متقاعد کردند که از آرمان یهودیان در روسیه حمایت کند. آن‌ها به رهبری اسکار استراوس، [[جیکوب شیف]]، مایر سولزبرگر و خاخام استیون ساموئل وایز، جلسات اعتراضی برگزار کردند، اعلامیه‌هایی منتشر کردند و با پرزیدنت روزولت و وزیر خارجه [[جان هی]] دیدار نمودند. استوارت ای. نی گزارش می‌دهد که در آوریل ۱۹۰۳، روزولت ۳۶۳ بیانیه، ۱۰۷ نامه و ۲۴ طومار امضاشده توسط هزاران رهبر مسیحی، عمومی و کلیسایی دریافت کرد که همگی از تزار می‌خواستند آزار و اذیت یهودیان را متوقف کند. تجمعات عمومی در ده‌ها شهر برگزار شد که اوج آن در ماه مه در [[کارنگی هال]] نیویورک بود. تزار پس از پوگروم کیشینف، که روزولت صراحتاً آن را محکوم کرد، کمی عقب‌نشینی کرد و یک مقام محلی را برکنار نمود. اما روزولت در حال میانجی‌گری در جنگ روسیه و ژاپن بود و نمی‌توانست علناً از یک طرف حمایت کند؛ بنابراین، وزیر هی ابتکار عمل را در واشینگتن به دست گرفت. سرانجام روزولت طوماری را برای تزار فرستاد که او با ادعای مقصر بودن یهودیان، آن را رد کرد. روزولت در پیروزی قاطع خود در انتخابات مجدد سال ۱۹۰۴، حمایت یهودیان را به دست آورد. پوگروم‌ها ادامه یافتند و صدها هزار یهودی از روسیه گریختند که بیشتر آن‌ها به لندن یا نیویورک رفتند. با رویگردان شدن افکار عمومی آمریکا از روسیه، کنگره در سال ۱۹۰۶ رسماً سیاست‌های آن را محکوم کرد. روزولت و وزیر خارجه جدیدش، الیهو روت، موضعی محتاطانه اتخاذ کردند. با این حال، در اواخر سال ۱۹۰۶، روزولت اولین یهودی را به کابینه منصوب کرد و اسکار استراوس وزیر بازرگانی و کار شد.

=== کنفرانس الجزیره ===
در سال ۱۹۰۶، به درخواست قیصر ویلهلم دوم، روزولت [[جمهوری سوم فرانسه|فرانسه]] را متقاعد کرد تا در کنفرانس الجزیره به عنوان بخشی از تلاش برای حل [[بحران اول مراکش]] شرکت کند. پس از امضای تفاهم قلبی با بریتانیا، فرانسه به دنبال تثبیت سلطه خود بر [[مراکش]] بود و با اعتراض آلمان به این اقدام، بحرانی آغاز شد. قیصر ویلهلم دوم با درخواست از روزولت برای تشکیل یک کنفرانس بین‌المللی دربارهٔ مراکش، به دنبال آزمودن اتحاد جدید انگلیس و فرانسه، مهار گسترش فرانسه و به‌طور بالقوه کشاندن ایالات متحده به اتحادی علیه فرانسه و بریتانیا بود. سناتور آگوستوس اکتاویوس بیکن به دخالت ایالات متحده در امور اروپا اعتراض کرد، اما وزیر امور خارجه روت و متحدان دولت مانند سناتور لاج به شکست قطعنامه بیکن که مشارکت ایالات متحده در کنفرانس الجزیره را محکوم می‌کرد، کمک کردند. این کنفرانس در شهر [[الخسیراس|الجزیره]]، اسپانیا، با حضور ۱۳ کشور برگزار شد. موضوع اصلی، کنترل نیروهای پلیس در شهرهای مراکش بود و آلمان با یک هیئت دیپلماتیک ضعیف، خود را در اقلیت آشکاری یافت. روزولت به امید جلوگیری از گسترش قدرت آلمان در [[آفریقای شمالی]]، مخفیانه از فرانسه حمایت کرد و با سفیر فرانسه همکاری نزدیک داشت. توافقی میان قدرت‌ها که در ۷ آوریل ۱۹۰۶ به دست آمد، با تأیید مجدد استقلال سلطان مراکش و استقلال اقتصادی و آزادی عملیات تمام قدرت‌های اروپایی در داخل کشور، نفوذ فرانسه را اندکی کاهش داد. آلمان هیچ دستاورد مهمی کسب نکرد اما آرام گرفت و تهدید به جنگ را متوقف کرد.

=== سیاست‌های تافت ===
[[پرونده:Official souvenir of groundbreaking by President Taft at Panama Pacific International Exposition.jpg|بندانگشتی|چپ|۱٫۹|پرزیدنت تافت در سال ۱۹۱۱ کلنگ [[نمایشگاه بین‌المللی پاناما-پسیفیک]] را به زمین زد - این نمایشگاه در سال ۱۹۱۵ افتتاح شد.]]
تافت با رویه سنتی پاداش دادن به حامیان ثروتمند با پست‌های کلیدی سفارت مخالف بود و ترجیح می‌داد دیپلمات‌ها زندگی مجللی نداشته باشند و مردانی را انتخاب می‌کرد که به قول تافت، «وقتی یک آمریکایی را می‌بینند، او را بشناسند». در صدر فهرست برکناری او، سفیر در فرانسه، هنری وایت، قرار داشت که تافت از بازدیدهایش از اروپا او را می‌شناخت و از او خوشش نمی‌آمد. برکناری وایت باعث شد دیگر کارمندان حرفه‌ای وزارت امور خارجه نگران شوند که ممکن است مشاغل خود را به دلیل مسائل سیاسی از دست بدهند. تافت همچنین می‌خواست سفیر منصوب روزولت در لندن، وایتلا رید، را جایگزین کند، اما رید، صاحب روزنامه *نیویورک تریبون*، در طول مبارزات انتخاباتی از تافت حمایت کرده بود و هم ویلیام و هم نلی تافت از گزارش‌های پرحاشیه او لذت می‌بردند. رید تا زمان مرگش در سال ۱۹۱۲ در سمت خود باقی ماند.

تافت رهبر حل‌وفصل اختلافات بین‌المللی از طریق داوری بود. در سال ۱۹۱۱، تافت و وزیر امور خارجه‌اش، فیلاندر سی. ناکس، معاهدات مهمی را با بریتانیای کبیر و فرانسه مذاکره کردند که مقرر می‌داشت اختلافات از طریق داوری حل شوند. اختلافات باید به [[دیوان دائمی داوری|دادگاه لاهه]] یا دادگاه دیگری ارجاع داده می‌شد. این معاهدات در اوت ۱۹۱۱ امضا شدند اما برای تصویب نیاز به رأی دوسوم سنا داشتند.
نه تافت و نه ناکس در طول فرایند مذاکره با اعضای سنا مشورت نکردند. تا آن زمان بسیاری از جمهوری‌خواهان با تافت مخالف بودند و رئیس‌جمهور احساس می‌کرد که لابی‌گری بیش از حد برای معاهدات ممکن است به شکست آن‌ها منجر شود. او در ماه اکتبر چند سخنرانی در حمایت از معاهدات انجام داد، اما سنا اصلاحیه‌هایی را اضافه کرد که تافت نمی‌توانست بپذیرد و این توافقات را از بین برد.

مسئله داوری، پنجره‌ای به سوی اختلاف شدید میان ترقی‌خواهان باز می‌کند. بسیاری از ترقی‌خواهان به [[داوری (حقوق)|داوری]] حقوقی به عنوان جایگزینی برای جنگ می‌نگریستند. تافت یک وکیل قانون اساسی بود که بعدها رئیس دیوان عالی شد؛ او درک عمیقی از مسائل حقوقی داشت. پایگاه سیاسی تافت جامعه تجاری محافظه‌کار بود که عمدتاً از جنبش‌های صلح قبل از سال ۱۹۱۴ حمایت می‌کرد—اشتباه او در این مورد، ناتوانی در بسیج آن پایگاه بود. بازرگانان معتقد بودند که رقابت‌های اقتصادی عامل جنگ هستند و تجارت گسترده به جهانی وابسته منجر می‌شود که جنگ را به یک پدیده بسیار پرهزینه و بی‌فایده تبدیل می‌کند. یکی از موفقیت‌های اولیه، در اختلاف بر سر ماهیگیری در نیوفاندلند بین ایالات متحده و بریتانیا در سال ۱۹۱۰ به دست آمد. معاهدات ۱۹۱۱ تافت با فرانسه و بریتانیا توسط روزولت، که در سال ۱۹۱۰ از شاگرد خود جدا شده بود، از بین رفت. آن‌ها برای کنترل حزب جمهوری‌خواه با یکدیگر در رقابت بودند. روزولت با دوست نزدیک خود، سناتور [[هنری کابوت لاج]]، برای اعمال اصلاحیه‌هایی که اهداف معاهدات را نابود می‌کرد، همکاری کرد. لاج فکر می‌کرد که این معاهدات بیش از حد به اختیارات سناتوری لطمه می‌زنند. با این حال، روزولت برای خرابکاری در وعده‌های انتخاباتی تافت اقدام می‌کرد. در سطحی عمیق‌تر، روزولت واقعاً معتقد بود که داوری یک راه‌حل ساده‌لوحانه است و مسائل بزرگ باید با جنگ تعیین شوند. رویکرد روزولتی ایمانی تقریباً عرفانی به ماهیت تعالی‌بخش جنگ داشت و ناسیونالیسم جنگ‌طلبانه را در مقابل محاسبه سود و منفعت ملی بازرگانان تأیید می‌کرد.

اگرچه هیچ معاهده داوری عمومی منعقد نشد، دولت تافت چندین اختلاف با بریتانیای کبیر را از راه‌های مسالمت‌آمیز، که اغلب شامل داوری بود، حل کرد. این موارد شامل حل‌وفصل مرز بین مین و نیوبرانزویک، اختلاف طولانی‌مدت بر سر شکار فوک در [[دریای برینگ]] که ژاپن نیز در آن دخیل بود، و اختلاف مشابهی در مورد ماهیگیری در سواحل نیوفاندلند بود.

=== کانادا پیمان تجارت متقابل را رد می‌کند ===
[[پرونده:JackCanuckOYes.jpg|بندانگشتی|نیوتن مک‌کانل، کاریکاتوریست تورنتویی، سوءظن کانادایی‌ها را نشان می‌دهد که آمریکایی‌ها فقط به دنبال رفاه خود هستند.]]
احساسات ضدآمریکایی در سال ۱۹۱۱ در کانادا به اوج خود رسید.
تافت امیدوار بود با یک پیمان تجارت متقابل با کانادا که گامی به سوی تجارت آزاد از نوع رایج در سال‌های ۱۸۵۴–۱۸۶۶ بود، شتاب خود را بازیابد. دولت لیبرال در اتاوا تحت نخست‌وزیری ویلفرد لوریر با خوشحالی یک پیمان تجارت متقابل را مذاکره کرد که تعرفه‌ها را کاهش می‌داد و بسیاری از موانع تجاری را از میان برمی‌داشت. منافع تولیدی کانادا نگران بودند که تجارت آزاد به کارخانه‌های بزرگتر و کارآمدتر آمریکایی اجازه دهد بازارهای کانادایی آن‌ها را تصاحب کنند. محافظه‌کاران در کانادا با این توافق مخالفت کردند، زیرا می‌ترسیدند با تغییر جهت کانادا از بریتانیا، که در حال از دست دادن جایگاه اقتصادی خود بود، به سمت اقتصاد عظیم جنوب، آمریکایی‌سازی بیشتری رخ دهد. به کاتولیک‌های کبک هشدار داده شد که اگر کانادا بخشی از ایالات متحده شود، کلیسا از رسمیت خواهد افتاد.
[[پرونده:Reciprocity pigs.jpg|بندانگشتی|250px|چپ|پوستر انتخاباتی محافظه‌کاران در سال ۱۹۱۱ هشدار می‌دهد که شرکت‌های بزرگ آمریکایی ("تراست‌ها") تمام مزایای تجارت متقابل پیشنهادی لیبرال‌ها را به خود اختصاص خواهند داد و چیز کمی برای منافع کانادا باقی خواهند گذاشت.]]

منافع کشاورزی و شیلات آمریکا و کارخانه‌های کاغذ به دلیل از دست دادن حمایت تعرفه‌ای، اعتراض کردند. با این وجود، تافت در اوایل سال ۱۹۱۱ با مقامات کانادایی به توافق رسید و کنگره آن را در اواخر ژوئیه ۱۹۱۱ تصویب کرد. با این حال، [[پارلمان کانادا]] بر سر این موضوع به بن‌بست رسید و کانادا انتخابات ۱۹۱۱ را فراخواند. این انتخابات بر پایه ترس‌های اقتصادی و به ویژه ناسیونالیسم کانادایی چرخید. ترس از زیان بالقوه بر امید به دستاوردهای احتمالی غلبه کرد، زیرا محافظه‌کاران آن را به یک مسئله اصلی تبدیل کردند و هشدار دادند که این یک «خیانت» به ایالات متحده خواهد بود و الحاق اقتصادی یک تهدید جدی است. شعار محافظه‌کاران «نه داد و ستد با یانکی‌ها» بود، زیرا آن‌ها برای کسب یک پیروزی بزرگ به ناسیونالیسم کانادایی و نوستالژی برای امپراتوری بریتانیا متوسل شدند. این پیمان از بین رفت و این شکست غیرمنتظره برای تافت، اعتبار او را بیش از پیش خدشه‌دار کرد. 

== دیپلماسی دلار ==

[[پرونده:Presidents_Taft_and_Diaz,_Oct._1909.jpg|بندانگشتی|تافت و [[پورفیریو دیاس]]، سیوداد خوارس، مکزیک، ۱۹۰۹]]
تافت و وزیر امور خارجه ناکس، سیاست [[دیپلماسی دلار]] را در قبال آمریکای لاتین بنا نهادند، با این باور که سرمایه‌گذاری ایالات متحده به نفع همه طرف‌ها خواهد بود و نفوذ اروپا در منطقه را به حداقل خواهد رساند. اگرچه صادرات در دوران ریاست‌جمهوری تافت به شدت افزایش یافت، سیاست دیپلماسی دلار او در میان کشورهای آمریکای لاتین که نمی‌خواستند به [[تحت‌الحمایه|تحت‌الحمایه مالی]] ایالات متحده تبدیل شوند، محبوبیتی نداشت. دیپلماسی دلار همچنین با مخالفت در سنای ایالات متحده روبرو شد، زیرا بسیاری از سناتورها معتقد بودند که ایالات متحده نباید در خارج از کشور دخالت کند.

در [[نیکاراگوئه]]، دیپلمات‌های آمریکایی مخفیانه از نیروهای شورشی تحت فرماندهی [[خوان خوزه استرادا]] علیه دولت رئیس‌جمهور [[خوزه سانتوس زلایا]]، که می‌خواست امتیازات تجاری اعطا شده به شرکت‌های آمریکایی را لغو کند، حمایت کردند. گفته می‌شود وزیر ناکس سهامدار عمده یکی از شرکت‌هایی بود که از چنین اقدامی آسیب می‌دید. این کشور به چندین قدرت خارجی بدهکار بود و ایالات متحده نمی‌خواست که این کشور (به همراه مسیر جایگزین کانال آن) به دست اروپایی‌ها بیفتد. زلایا و جانشین منتخب او، [[خوزه مادریز]]، نتوانستند شورش را سرکوب کنند و در اوت ۱۹۱۰، نیروهای استرادا پایتخت، [[ماناگوآ]]، را تصرف کردند. ایالات متحده نیکاراگوئه را وادار به پذیرش یک وام کرد و مقامات خود را برای اطمینان از بازپرداخت آن از درآمدهای دولتی فرستاد. کشور همچنان بی‌ثبات بود و پس از کودتای دیگری در سال ۱۹۱۱ و ناآرامی‌های بیشتر در سال ۱۹۱۲، تافت نیرو اعزام کرد؛ اگرچه بیشتر آن‌ها به زودی خارج شدند، برخی تا سال ۱۹۳۳ در آنجا باقی ماندند.

== انقلاب مکزیک ==


هیچ مناقشه سیاست خارجی‌ای به اندازه فروپاشی رژیم [[مکزیک]] و آشفتگی متعاقب آن در [[انقلاب مکزیک]]، کشورداری و تعهد تافت به صلح را به چالش نکشید. هنگامی که تافت به قدرت رسید، مکزیک تحت دیکتاتوری دیرینه [[پورفیریو دیاس]] به‌طور فزاینده‌ای ناآرام بود. دیاس با مخالفت سیاسی قوی از سوی [[فرانسیسکو مادرو]]، که از حمایت بخش قابل توجهی از جمعیت برخوردار بود، مواجه شد و همچنین با ناآرامی‌های اجتماعی جدی ناشی از اقدامات [[امیلیانو زاپاتا]] در جنوب و [[پانچو وییا]] در شمال روبرو بود. در اکتبر ۱۹۰۹، تافت و دیاس در دو سوی [[مرز ایالات متحده آمریکا و مکزیک|مرز مکزیک و ایالات متحده]]، در [[ال پاسو، تگزاس]] و سیوداد خوارس، مکزیک با یکدیگر دیدار کردند. این دیدارها اولین ملاقات بین یک رئیس‌جمهور آمریکا و یک رئیس‌جمهور مکزیک و همچنین اولین باری بود که یک رئیس‌جمهور آمریکا از مکزیک بازدید می‌کرد. دیاس امیدوار بود از این دیدار به عنوان ابزاری تبلیغاتی برای نشان دادن حمایت بی‌قید و شرط ایالات متحده از دولتش استفاده کند. از سوی دیگر، تافت عمدتاً به حفاظت از سرمایه‌گذاری‌های شرکت‌های آمریکایی در مکزیک علاقه‌مند بود. این دیدارهای نمادین به هموار کردن راه برای آغاز ساخت پروژه سد الفنت بیوت در سال ۱۹۱۱ کمک کرد.

وضعیت در مکزیک در طول سال ۱۹۱۰ رو به وخامت گذاشت و چندین مورد از عبور شورشیان مکزیکی از مرز ایالات متحده برای به دست آوردن اسب و اسلحه وجود داشت. پس از اینکه دیاس نامزد مخالف، مادرو را پیش از انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۹۱۰ زندانی کرد، حامیان مادرو با به دست گرفتن سلاح علیه دولت پاسخ دادند. این ناآرامی‌ها هم به سرنگونی دیاس و هم به [[انقلاب مکزیک|انقلابی]] منجر شد که ده سال دیگر ادامه یافت. در قلمرو آریزونا، دو شهروند کشته و نزدیک به دوازده نفر زخمی شدند که برخی از آن‌ها ناشی از تیراندازی از آن سوی مرز بود. تافت تحریک به جنگ نشد و به فرماندار قلمرو دستور داد به تحریکات پاسخ ندهد. در مارس ۱۹۱۱، او ۲۰٬۰۰۰ سرباز آمریکایی را به مرز مکزیک فرستاد تا از شهروندان آمریکایی و سرمایه‌گذاری‌های مالی در مکزیک محافظت کنند. او به دستیار نظامی خود، آرچیبالد بات، گفت: «من می‌خواهم روی درپوش بنشینم و نیروی زیادی لازم است تا مرا از آن جدا کند».

== روابط با ژاپن، ۱۸۹۷–۱۹۱۳ ==


=== هاوایی ===
الحاق هاوایی به آمریکا در سال ۱۸۹۸ تا حدی ناشی از این ترس بود که در غیر این صورت، ژاپن جمهوری هاوایی را به عنوان بخشی از [[امپراتوری استعماری ژاپن]] خود تصاحب خواهد کرد. به همین ترتیب، ژاپن جایگزین تصرف فیلیپین توسط آمریکا در سال ۱۹۰۰ بود. این رویدادها بخشی از هدف آمریکا برای تبدیل شدن به یک قدرت دریایی جهانی بود، اما نیاز داشت راهی برای جلوگیری از رویارویی نظامی در اقیانوس آرام با ژاپن بیابد. یکی از اولویت‌های اصلی تئودور روزولت در دوران ریاست‌جمهوری‌اش و حتی پس از آن، حفظ روابط دوستانه با ژاپن بود. دو تن از تأثیرگذارترین دولتمردان ژاپنی که روزولت برای ترویج حسن نیت با آن‌ها متحد شد، [[شیبوساوا ایچی|بارون شیبوساوا ایچی]] و [[توکوگاوا ایه‌ساتو|شاهزاده توکوگاوا ایه‌ساتو]] بودند.

=== وضعیت کره ===
روزولت ژاپن را به عنوان قدرت نوظهور آسیا از نظر قدرت نظامی و نوسازی اقتصادی می‌دید. او [[کره]] را کشوری عقب‌مانده می‌دانست و با تلاش ژاپن برای به دست آوردن کنترل بر کره مخالفتی نداشت. با خروج هیئت نمایندگی آمریکا از سئول و امتناع وزیر امور خارجه از پذیرش یک هیئت اعتراضی کره‌ای، آمریکایی‌ها نشان دادند که برای جلوگیری از تصرف برنامه‌ریزی‌شده کره توسط ژاپن، مداخله نظامی نخواهند کرد. در اواسط سال ۱۹۰۵، تافت و نخست‌وزیر ژاپن، [[کاتسورا تارو]]، مشترکاً توافق‌نامه تفت–کاتسورا را تدوین کردند. این گفتگو مشخص کرد که هر کشور دقیقاً چه موضعی دارد. ژاپن اعلام کرد که هیچ علاقه‌ای به فیلیپین ندارد، در حالی که ایالات متحده اعلام کرد که کره را بخشی از [[حوزه نفوذ]] ژاپن می‌داند.

=== تحریکات ضد ژاپنی ===
احساسات تند ضد ژاپنی در میان آمریکایی‌های ساحل غربی، روابط را در نیمه دوم دوره ریاست‌جمهوری روزولت تیره کرد. در سال ۱۹۰۶، هیئت مدیره آموزش و پرورش سان‌فرانسیسکو با صدور فرمان جداسازی تمام دانش‌آموزان مدرسه‌ای در این شهر، یک حادثه دیپلماتیک ایجاد کرد. دولت روزولت نمی‌خواست با تصویب قوانینی برای منع مهاجرت ژاپنی‌ها به ایالات متحده، همان‌طور که قبلاً برای مهاجرت چینی‌ها انجام شده بود، ژاپن را خشمگین کند. در عوض، دو کشور به رهبری وزیر روت و وزیر امور خارجه ژاپن [[هایاشی تاداسو]]، به توافق‌نامه غیررسمی جنتلمن در سال ۱۹۰۷ دست یافتند. ژاپن موافقت کرد که مهاجرت کارگران غیرماهر ژاپنی به ایالات متحده و هاوایی را متوقف کند. دستور جداسازی هیئت مدیره مدارس سان‌فرانسیسکو لغو شد. این توافق تا زمان تصویب [[قانون مهاجرت ۱۹۲۴]]، که در آن کنگره تمام مهاجرت از ژاپن را ممنوع کرد، پابرجا بود. با وجود این توافق، تنش‌ها با ژاپن به دلیل بدرفتاری دولت‌های محلی با مهاجران ژاپنی همچنان ادامه داشت. روزولت هرگز در دوران تصدی خود از جنگ با ژاپنی‌ها نمی‌ترسید، اما اصطکاک با ژاپن باعث تشویق به تقویت بیشتر نیروی دریایی و تمرکز بیشتر بر امنیت موقعیت آمریکا در اقیانوس آرام شد.

تافت سیاست‌های روزولت در مورد مهاجرت از چین و ژاپن را ادامه داد. یک معاهده دوستی و ناوبری تجدیدنظر شده که در سال ۱۹۱۱ بین ایالات متحده و ژاپن منعقد شد، حقوق متقابل گسترده‌ای به ژاپنی‌ها در آمریکا و آمریکایی‌ها در ژاپن اعطا می‌کرد، اما بر اساس ادامه توافق‌نامه جنتلمن (۱۹۰۷) بود. هنگامی که معاهده به سنا ارائه شد، در ساحل غربی مخالفت‌هایی وجود داشت، اما تافت به سیاستمداران اطلاع داد که هیچ تغییری در سیاست مهاجرت ایجاد نشده است.

== روابط با چین، ۱۸۹۷–۱۹۱۳ ==
وزیر امور خارجه جان هی تا سال ۱۹۰۴، زمانی که جنگ بین روسیه و ژاپن درگرفت و روزولت خود مسئولیت را بر عهده گرفت، مسئول سیاست چین بود. هر دوی آن‌ها با جاه‌طلبی‌های بزرگی در مورد دخالت‌های جدید آمریکا در منطقه شروع کردند، اما هر یک، در عرض یک سال یا بیشتر، عقب‌نشینی کردند و متوجه شدند که افکار عمومی آمریکا خواهان دخالت عمیق‌تر در آسیا نیستند؛ بنابراین تلاش‌های آن‌ها برای یافتن یک بندر دریایی، ساخت راه‌آهن یا افزایش تجارت به جایی نرسید.

حتی قبل از شروع مذاکرات صلح با اسپانیا، هی از رئیس‌جمهور خواست تا از کنگره بخواهد کمیسیونی برای بررسی فرصت‌های تجاری در آسیا تشکیل دهد و از «[[سیاست درهای باز]]» حمایت کرد که در آن همه کشورها آزادانه با چین تجارت کنند و هیچ‌کدام به دنبال نقض تمامیت ارضی آن کشور نباشند. هی دو یادداشت برای ترویج درهای باز به قدرت‌های اروپایی ارسال کرد. بریتانیای کبیر از این ایده حمایت کرد، اما روسیه با آن مخالفت نمود؛ فرانسه، آلمان، ایتالیا و ژاپن به هی گفتند که در اصل موافق هستند، اما تنها در صورتی که همه کشورهای دیگر نیز همراهی کنند. هی سپس اعلام کرد که این اصل با اجماع پذیرفته شده است و در واقع هر قدرتی قول داد که از درهای باز حمایت کند و هنگامی که روسیه یا ژاپن سعی در نادیده گرفتن آن داشتند، با صدای بلند اعتراض کرد.

=== شورش باکسرها ۱۹۰۰ ===
[[پرونده:Siege of Peking, Boxer Rebellion.jpg|بندانگشتی|alt=سربازان آمریکایی از قلعه‌ای در پکن دفاع می‌کنند در حالی که یک ژنگ‌یانگمن در پس‌زمینه می‌سوزد|سربازان آمریکایی در اوت ۱۹۰۰ برای نجات محاصره هیئت‌های دیپلماتیک خارجی از دیوارهای [[پکن]] بالا می‌روند.]]
با تهدید شدن مبلغان مذهبی آمریکایی و به خطر افتادن تجارت با چین به دلیل شورش باکسرها در سال ۱۹۰۰ که خارجی‌ها و اموالشان را در چین تهدید می‌کرد، آمریکایی‌ها و دیگر غربی‌ها در [[پکن]] محاصره شدند و مک‌کینلی در ژوئن ۱۹۰۰ با همکاری هفت قدرت دیگر، دستور اعزام ۵٬۰۰۰ سرباز را در قالب عملیات امداد چین به شهر صادر کرد. عملیات نجات به خوبی پیش رفت، اما چندین دموکرات در کنگره به اعزام نیرو توسط مک‌کینلی بدون مشورت با کنگره اعتراض کردند. اقدامات مک‌کینلی سابقه‌ای را ایجاد کرد که منجر به اعمال کنترل مستقل مشابهی بر ارتش توسط اکثر جانشینان او شد. پس از پایان شورش، ایالات متحده تعهد خود را به سیاست درهای باز، که به اساس سیاست آمریکا در قبال چین تبدیل شد، تأیید کرد. این کشور از غرامت‌های نقدی پرداخت‌شده توسط چین برای آوردن دانشجویان چینی به مدارس آمریکایی استفاده کرد.

=== تحریم چینی ۱۹۰۵ ===
در پاسخ به محدودیت‌های شدید بر مهاجرت چینی‌ها به ایالات متحده، چینی‌های مقیم خارج از کشور که در ایالات متحده زندگی می‌کردند، تحریمی را سازماندهی کردند که به موجب آن مردم در چین از خرید محصولات آمریکایی خودداری می‌کردند. این پروژه توسط یک سازمان اصلاح‌طلب مستقر در ایالات متحده، بائوهوانگ هویی، سازماندهی شد. برخلاف باکسرهای مرتجع، این اصلاح‌طلبان مدرن‌ساز بودند. دولت منچو از باکسرها حمایت کرده بود، اما این اصلاح‌طلبان—که [[سون یات سن]] نماینده آن‌ها بود—با دولت مخالف بودند. این تحریم توسط بازرگانان و دانشجویان در جنوب و مرکز چین اجرا شد. تأثیر اقتصادی آن اندک بود، زیرا چین به جز نفت سفید استاندارد اویل، محصولات آمریکایی کمی خریداری می‌کرد. واشینگتن خشمگین شد و این تحریم را به عنوان یک حمله خشونت‌آمیز مشابه باکسرها تلقی کرد و از دولت پکن خواست آن را متوقف کند وگرنه… رئیس‌جمهور تئودور روزولت از کنگره بودجه ویژه‌ای برای یک هیئت دریایی درخواست کرد. واشینگتن از بررسی نرمش در قوانین محرومیت خودداری کرد زیرا این قوانین پاسخی به تعصبات عمیق ضد چینی بود که به ویژه در ساحل غربی گسترده بود. اکنون واشینگتن شروع به محکوم کردن ناسیونالیسم چینی کرد. تأثیر آن بر مردم چین، در چین و خارج از کشور، گسترده بود. جین لارسون استدلال می‌کند که این تحریم «نشانگر آغاز سیاست توده‌ای و ناسیونالیسم مدرن در چین بود. هرگز پیش از این، آرمان‌های ناسیونالیستی مشترک، چینی‌ها را در سراسر جهان در اقدامی سیاسی بسیج نکرده بود و آرمان مهاجران چینی را با سرنوشت ملت چین پیوند نداده بود.»

=== پرزیدنت تافت ===
[[پرونده:William Howard Taft, head-and-shoulders portrait, facing front.jpg|بندانگشتی|alt=ویلیام تافت در ۱۹۰۹|[[ویلیام هوارد تافت|ویلیام تافت]] در ۱۹۰۹]]
تافت که به عنوان [[فرماندار کل فیلیپین|فرماندار]] فیلیپین خدمت کرده بود، به شدت به امور آسیا و اقیانوسیه علاقه‌مند بود. به دلیل پتانسیل تجارت و سرمایه‌گذاری، تافت پست وزیرمختار در چین را مهم‌ترین پست در خدمات خارجی می‌دانست. ناکس موافق نبود و پیشنهاد سفر به چین برای بررسی واقعیت‌ها را رد کرد. صادرات آمریکا به چین از ۵۸ میلیون دلار در سال ۱۹۰۵ به شدت کاهش یافته و به تنها ۱۶ میلیون دلار در سال ۱۹۱۰ رسیده بود. تافت وزیر منصوب روزولت، ویلیام وودویل راکهیل را به دلیل بی‌توجهی به مسائل تجاری جایگزین کرد و [[ویلیام جی. کلهون]] را به جای او منصوب نمود. ناکس به نظرات کلهون در مورد سیاست توجهی نمی‌کرد و اغلب بین آن‌ها درگیری وجود داشت. تافت و ناکس безуспешно تلاش کردند تا [[سیاست درهای باز]] جان هی را به منچوری گسترش دهند. در سال ۱۹۰۹، یک کنسرسیوم به رهبری بریتانیا مذاکراتی را برای تأمین مالی «وام هوکوانگ» جهت ساخت راه‌آهنی از [[هانکو]] به [[سیچوآن]] آغاز کرد. تافت سال‌ها به دنبال مشارکت آمریکا در این پروژه بود اما ابتدا بریتانیا و سپس چین مانع تلاش‌های او شدند. سرانجام قدرت‌های غربی در سال ۱۹۱۱ چین را مجبور به تصویب این پروژه کردند. مخالفت گسترده در سراسر چین، به ویژه در ارتش چین، با امپریالیسم غربی که وام هوکوانگ نماینده آن بود، جرقه‌ای بزرگ بود که انقلاب ۱۹۱۱ را برانگیخت.

=== انقلاب ۱۹۱۱ ===
پس از وقوع انقلاب ۱۹۱۱، رهبران شورش، [[سون یات سن]] را به عنوان رئیس‌جمهور موقت [[جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲)|جمهوری چین]] برگزیدند و [[دودمان چینگ]] را سرنگون کردند. تافت در به رسمیت شناختن دولت جدید مردد بود، هرچند افکار عمومی آمریکا موافق آن بود. مجلس نمایندگان ایالات متحده در فوریه ۱۹۱۲ قطعنامه‌ای در حمایت از جمهوری چین تصویب کرد، اما تافت و ناکس احساس می‌کردند که به رسمیت شناختن باید به صورت یک اقدام هماهنگ از سوی قدرت‌های غربی صورت گیرد. تافت در آخرین [[سخنرانی وضعیت کشور|پیام سالانه خود به کنگره]] در دسامبر ۱۹۱۲، اشاره کرد که به سمت به رسمیت شناختن حرکت می‌کند، به شرطی که جمهوری به‌طور کامل تثبیت شود، اما تا آن زمان او در انتخابات مجدد شکست خورده بود و این کار را پیگیری نکرد.

== روابط با فرانسه ==
[[پرونده:Construction-of-Statue-of-Liberty-10.jpg|بندانگشتی|راست|180px|ساخت [[تندیس آزادی]] در پاریس]]
برکناری ناپلئون سوم در سال ۱۸۷۰ پس از [[جنگ فرانسه و پروس]] به بهبود روابط فرانسه و آمریکا کمک کرد. در طول محاصره پاریس توسط آلمان، جمعیت کوچک آمریکایی‌ها به رهبری الیهو بی. واشبورن، وزیر مختار ایالات متحده در فرانسه، حمایت‌های پزشکی، بشردوستانه و دیپلماتیک فراوانی از پاریسی‌ها به عمل آوردند و اعتبار زیادی برای آمریکایی‌ها کسب کردند. در سال‌های بعد، توازن قدرت در این رابطه تغییر کرد، زیرا ایالات متحده با رشد بسیار سریع در ثروت، صنعت و جمعیت، قدرت‌های قدیمی را تحت‌الشعاع قرار داد. تجارت در سطح پایینی قرار داشت، فرانسه فعالیت بانک‌ها و شرکت‌های بیمه آمریکایی را به حداقل رساند، تعرفه‌ها بالا بود و سرمایه‌گذاری‌های متقابل غیرمعمول بود.

در تمام این دوره، روابط دوستانه باقی ماند—نماد آن [[تندیس آزادی]] بود که در سال ۱۸۸۴ به عنوان هدیه‌ای از مردم فرانسه به ایالات متحده تقدیم شد. از سال ۱۸۷۰ تا ۱۹۱۸، فرانسه تنها جمهوری بزرگ در اروپا بود که این امر آن را برای ایالات متحده عزیز می‌داشت. بسیاری از فرانسوی‌ها برای ایالات متحده به عنوان سرزمین فرصت‌ها و منبع ایده‌های مدرن احترام زیادی قائل بودند. تعداد کمی از فرانسوی‌ها به ایالات متحده مهاجert کردند. با این حال، روشنفکران، ایالات متحده را سرزمینی می‌دانستند که بر [[ماده‌باوری|مادی‌گرایی سخیف]] بنا شده، فاقد فرهنگ قابل توجه است و به بی‌اعتمادی خود به روشنفکران می‌بالد. تعداد بسیار کمی از روشنفکران خودخوانده فرانسوی از تحسین‌کنندگان آمریکا بودند.

همزمان با رشد قدرتمند اقتصادی آمریکایی‌ها و برقراری روابط نزدیک‌تر با بریتانیا، فرانسوی‌ها به‌طور فزاینده‌ای از یک تهدید آنگلوساکسونی برای فرهنگ خود صحبت می‌کردند.

== جستارهای وابسته ==
* [[تفاهم مثلث]] ۱۹۰۴، بریتانیا و فرانسه
* [[بحران اول مراکش]] مارس ۱۹۰۵ – مه ۱۹۰۶
* [[بحران اگادیر|بحران دوم مراکش]] ۱۹۱۱

== منابع ==


=== آثار ذکر شده ===


* 
* Beale, Howard K. *Theodore Roosevelt and the Rise of America to World Power* (Johns Hopkins University Press, 1956). [https://archive.org/search.php?query=title%3A(Theodore%20Roosevelt%20and%20the%20Rise%20of%20America%20to%20World%20Power) online]
* 
* 
* 
* 
*  [https://archive.org/details/presidencyoftheo0000goul_k0b9 online]
* Gould, Louis L. *The William Howard Taft Presidency* (UP of Kansas, 2009) [https://www.amazon.com/William-Howard-Taft-Presidency-American/dp/0700616748/  excerpt]
* Griswold, A. Whitney. *The Far Eastern Policy of the United States* (1938). [https://archive.org/details/fareasternpolicy0000gris online free to borrow]
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* .
* Minger, Ralph Eldin. *William Howard Taft and United States Foreign Policy: The Apprenticeship Years, 1900-1908* (U of Illinois Press, 1975).
* 
* 
* 
* 
* , covers the start of his presidency
**  vol 2 covers most of the presidency
*  [https://archive.org/details/foreignpolicieso00scho online]
* Spence, Jonathan D. *The Search for Modern China* (1990).



== برای مطالعه بیشتر ==

* Auxier, George W. "The propaganda activities of the Cuban Junta in precipitating the Spanish–American War, 1895–1898." *Hispanic American Historical Review* 19.3 (1939): 286–305. [https://www.jstor.org/stable/2507259 online]
** Auxier, George W. "The Cuban question as reflected in the editorial columns of Middle Western newspapers (1895–1898)” (PhD dissertation, Ohio State University, 1938) [https://etd.ohiolink.edu/!etd.send_file?accession=osu148527637822284&disposition=inline complete text online] 
* Burns, Adam D. "Adapting to Empire: William H. Taft, Theodore Roosevelt, and the Philippines, 1900–08." *Comparative American Studies: An International Journal* 11.4 (2013): 418-433.
* Burns, Adam David. "Imperial vision: William Howard Taft and the Philippines, 1900-1921.". (PhD dissertation, University of Edinburgh, 2010) [https://www.era.lib.ed.ac.uk/bitstream/handle/1842/4506/Burns2010.pdf?sequence=2&isAllowed=y online]
* Challener, Richard D. *Admirals, Generals, and American Foreign Policy, 1898-1914* (1973). [https://press.princeton.edu/titles/270.html online at many schools]
* Coletta, Paolo E. “The Diplomacy of Theodore Roosevelt and William Howard Taft. ” In *American Foreign Relations: A Historiographical Review,* edited by Gerald K. Haines and Samuel J. Walker, 91-114. (Westport, CT: Greenwood Press, 1981).
* Coletta, Paolo E. "Bryan, McKinley, and the Treaty of Paris." *Pacific Historical Review* (1957): 131–146. [https://www.jstor.org/stable/3637040 in JSTOR]
* Collin, Richard H. "Symbiosis versus Hegemony: New Directions in the Foreign Relations Historiography of Theodore Roosevelt and William Howard Taft." *Diplomatic History* 19.3 (1995): 473–497. [https://www.jstor.org/stable/24912399 online]
* Collin, Richard H. *Theodore Roosevelt's Caribbean: The Panama Canal, the Monroe Doctrine, and the Latin American Context* (1990), a defense of TR's policies. [https://www.jstor.org/stable/2703187 online review]
* Dennett, Tyler. *John Hay From Poetry To Politics* (1934); Secretary of State; Pulitzer Prize scholarly biography; [https://archive.org/details/johnhayfrompoetr017987mbp/page/n13 online]
* Dobson, John. *America's Ascent: The United States becomes a great power, 1880-1914* (1978)
* Dobson, John M. *Reticent Expansionism: The Foreign Policy of William McKinley* (1988)
* Dobson, John M. *Belligerents, Brinkmanship, and the Big Stick: A Historical Encyclopedia of American Diplomatic Concepts* (ABC-CLIO, 2009) pp 131-200.
* Dulles, Foster Rhea. *Prelude to world power: American diplomatic history, 1860-1900* (1965) [https://archive.org/details/preludetoworldpo00dull online]
* Dulles, Foster Rhea. *America's rise to world power, 1898-1954* (1963) [https://archive.org/details/americasrisetowo0000dull online]
* Faulkner, Harold U. *The decline of laissez-faire: 1897-1917* (1951), volume 7 of The Economic History of the United States. [https://archive.org/details/declineoflaissez0000faul online]
* Fry, Joseph A. "William McKinley and the coming of the Spanish–American War: A study of the besmirching and redemption of an historical image." *Diplomatic History* 3#1 (1979): 77–98 https://doi.org/10.1111/j.1467-7709.1979.tb00302.x
* Gould, Lewis. *The William Howard Taft Presidency* (U Press of Kansas, 2009).
* Gould, Lewis L. *The Spanish–American War and President McKinley* (University Press of Kansas, 1982). [https://archive.org/details/spanishamericanw00goul/page/n3/mode/2up online]
* Graebner, Norman, ed. *An Uncertain Tradition: American Secretaries of State in the Twentieth Century* (1961) ch 1-3 cover Hay, Root and Knox, pp. 22–78. [https://archive.org/details/uncertaintraditi011319mbp/page/n14 online free]
* Green, Michael J. *By more than providence: Grand strategy and American power in the Asia Pacific since 1783* (Columbia UP, 2017). [https://cup.columbia.edu/book/by-more-than-providence/9780231180429 online]
* Grenville, John A. S. and George Berkeley Young. *Politics, Strategy, and American Diplomacy: Studies in Foreign Policy, 1873–1917* (1966) pp 239–66 on "The breakdown of neutrality: McKinley goes to war with Spain."
* Hannigan, Robert E. *The new world power: American foreign policy, 1898-1917* (U of Pennsylvania Press, 2013). [https://www.amazon.com/gp/product/0812236661/ excerpt]
* Healy, David. "Ro [ugh Rider and Big Stick in the Caribbean." *Reviews in American History* 19#3 (1991), pp. 402–407. [https://www.jstor.org/stable/270318 online]
* Hendrix, Henry J. *Theodore Roosevelt's Naval Diplomacy: The U.S. Navy and the Birth of the American Century* (2009) [https://www.amazon.com/Theodore-Roosevelts-Naval-Diplomacy-American/dp/1591143632 excerpt]
* Hilderbrand, Robert C. *Power and the People: Executive Management of Public Opinion in Foreign Affairs, 1897–1921* (U of North Carolina Press, 1981).
* Holbo, Paul S. "Presidential leadership in foreign affairs: William McKinley and the Turpie-Foraker Amendment." *American Historical Review* 72.4 (1967): 1321–1335. [https://www.jstor.org/stable/1847795 in JSTOR]
* Holmes, James R. *Theodore Roosevelt and world order: Police power in international relations* (2006). [https://www.h-net.org/reviews/showrev.php?id=14280 online review]
* Jones, Howard. *Crucible of Power: A History of American Foreign Relations from 1897* (2nd ed. 2008) pp 1–52.
* Kapur, Nick. "William McKinley's Values and the Origins of the Spanish‐American War: A Reinterpretation." *Presidential Studies Quarterly* 41.1 (2011): 18–38. https://doi.org/10.1111/j.1741-5705.2010.03829.x
* McCartney, Paul T. "Religion, the Spanish-American War, and the idea of American mission." *Journal of Church and State *54.2 (2012): 257-278. [https://www.southerncolloqrhetoric.net/resources/Readings-FA15/McCartney.pdf online] 
* May, Ernest R. *From imperialism to isolationism, 1898-1919* (1964) 90pp survey.
* Merry, Robert W. *President McKinley: Architect of the American Century* (Simon and Schuster, 2017). [https://www.amazon.com/President-McKinley-Architect-American-Century/dp/1451625448/ excerpt]; also [https://muse.jhu.edu/article/715186/summary online review]
* Miller III, John W. "President McKinley and American Imperialism: A Study on United States Foreign and Domestic Policy in the Philippines 1898-1900" (by Defense Technical Information Center, 1998) [https://archive.org/details/DTIC_ADA399126 online]
* Offner, John L. "McKinley and the Spanish‐American War." *Presidential Studies Quarterly* 34.1 (2004): 50–61. https://doi.org/10.1111/j.1741-5705.2004.00034.x
* Offner, John. "United States Politics and the 1898 War over Cuba." in Angel Smith and Emma Davilla-Cox eds. *The Crisis of 1898* (Palgrave Macmillan UK, 1999) pp. 18–44.
* Peifer, Douglas Carl. *Choosing War: Presidential Decisions in the Maine, Lusitania, and Panay Incidents* (Oxford UP, 2016).
* Pratt, Julius W. *Expansionists of 1898: the acquisition of Hawaii and the Spanish islands* (1936) [https://archive.org/details/expansionistsof11964prat online]
* Pratt, Julius W. *Challenge and Rejection: America and World Leadership, 1900-1921* (1967) [https://archive.org/details/challengerejecti0000prat online]
* . Pulitzer prize. [https://archive.org/details/ISBN -0156889439 online]; 2nd edition 1956 is updated and shortened. [https://archive.org/details/theodoreroosevel00prin 1956 edition online]
* Russell, Greg. "Theodore Roosevelt's diplomacy and the quest for great power equilibrium in Asia." *Presidential Studies Quarterly* 38.3 (2008): 433-455.
* Saul, Norman E. *Concord and Conflict: The United States and Russia, 1867-1914* (1996).
* Smith, Ephraim K. "William McKinley's Enduring Legacy: The Historiographical Debate on the Taking of the Philippine Islands" in *Crucible of Empire,* ed. James C. Bradford. (1993) pp 205–49.
* Taliaferro, John. *All the Great Prizes: The Life of John Hay, from Lincoln to Roosevelt* (Simon and Schuster, 2013).
* Thompson, John M. *Great Power Rising: Theodore Roosevelt and the Politics of U.S. Foreign Policy* (Oxford University Press, 2019)
* Varg, Paul. * Missionaries, Chinese and Diplomats: The American Protestant Missionary Movement in China, 1890-1952* (Princeton UP, 1958) [https://archive.org/details/missionarieschin0000varg online].
* Wells, Samuel F. *The Challenges of Power: American Diplomacy, 1900-1921'' (1989) 137pp

رده:تاریخ روابط خارجی ایالات متحده آمریکا
رده:ریاست‌جمهوری تئودور روزولت
رده:ریاست‌جمهوری ویلیام مک‌کینلی
رده:ریاست‌جمهوری ویلیام هاوارد تافت