الف‌وین، همسر اتلستن هاف-کینگ

**الف‌وین** (درگذشته ۸ ژوئیه ۹۸۳) عضوی از یک خانواده ثروتمند آنگلوساکسون در هانتینگدون‌شایر بود که در حدود سال ۹۳۲ با اتلستن هاف-کینگ، الدورمن قدرتمند آنگلیای شرقی ازدواج کرد. او بیشتر به دلیل اینکه پس از مرگ مادرش در سال ۹۴۴، زمانی که شاه ادگار آینده (سلطنت ۹۵۹–۹۷۵) نوزاد بود، مادرخواندهٔ او شد، شناخته می‌شود. او چهار پسر داشت که کوچک‌ترین آن‌ها، اتلواین، به بزرگ‌ترین بزرگ‌زادهٔ غیرروحانی و حامی اصلی جنبش اصلاحات صومعه‌ها تبدیل شد. الف‌وین املاک خود را برای تأسیس دیری ری توسط پسرش در سال ۹۶۶ اهدا کرد و احتمالاً در همان‌جا به خاک سپرده شد.

## زندگی و خانواده
الف‌وین همسر اتلستن هاف-کینگ، الدورمن آنگلیای شرقی بود. او را هاف-کینگ (نیمه‌شاه) می‌نامیدند، زیرا چنین می‌پنداشتند که آن‌چنان قدرتمند است که شاه ادموند یکم ( ۹۴۰–۹۴۶) و برادرش شاه ادرد ( ۹۴۶–۹۵۵) به توصیه‌های او وابسته بودند. او حامی سرسخت جنبش اصلاحات صومعه‌ها و دوست صمیمی دونستان بود که یکی از رهبران آن و بعدها اسقف اعظم کانتربری و قدیس شد. اتلستن مدت کوتاهی پس از آن‌که در سال ۹۳۲ به مقام الدورمنی رسید، با الف‌وین ازدواج کرد. والدین او ناشناخته هستند، اما او از خانواده‌ای ثروتمند در هانتینگدون‌شایر بود. نویسندهٔ اواخر قرن دهم، بیرتفرد رمزی، نوشت که پسرش اتلواین: "از طرف مادرش نسبی برجسته داشت. اسقف اعظم دونستان در ستایش او گفت که او و خویشاوندانش مبارک هستند." او یک برادر به نام اتلزیگ داشت که زمانی که املاکی در هانتینگدون‌شایر به دیری پیتربورو فروخته شد، به عنوان ضامن عمل کرد.

الف‌وین چهار پسر داشت: اتلولد، الف‌ولد، اتلزیگ (هم‌نام دایی‌اش) و اتلواین. اتلولد توسط پسر بزرگ ادموند، شاه ادویگ ( ۹۵۵–۹۵۹)، در سال ۹۵۶ به عنوان الدورمن بخشی از قلمرو پدرش در آنگلیای شرقی منصوب شد، شاید به عنوان مقدمه‌ای برای بازنشستگی اتلستن مدت کوتاهی پس از آن برای راهب شدن در دیری گلستونبری. در همان سال، اتلولد با الفتریت ازدواج کرد و پس از مرگ او در سال ۹۶۲، او همسر شاه ادگار صلح‌جو ( ۹۵۹–۹۷۵) و مادر شاه اتلرد بدسامان ( ۹۷۸–۱۰۱۶) شد. الف‌ولد از سال ۹۵۸ تا ۹۷۲ به عنوان یک ثین در فرمان‌های شاه ادگار گواهی داد. سومین پسر الف‌وین، اتلزیگ، نیز از سال ۹۵۸ به عنوان ثین گواهی داد. او بخشی از حلقهٔ نزدیکان ادگار بود و تا سال ۹۶۳ به عنوان  (رئیس تشریفات) او خدمت کرد.

پسر کوچک شاه ادموند، شاه آینده ادگار، حدود سال ۹۴۳ به دنیا آمد و مادرش الفیفوی در سال ۹۴۴ درگذشت. ادگار برای پرورش به الف‌وین سپرده شد، که مایکل لاپج، متخصص لاتین قرون وسطی، آن را «نشانی از قدرت و نفوذ او» می‌داند. این امر خانوادهٔ اتلستن را قادر ساخت تا پیوندهای خود را با خانوادهٔ سلطنتی تقویت کند. ادگار احتمالاً در هانتینگدون‌شایر بزرگ شد، جایی که املاک الف‌وین و بعدها خانهٔ اتلواین در آنجا قرار داشت. در حدود سال ۹۵۸، ادگار املاکی به مساحت ده هاید در الد وستن در هانتینگدون‌شایر را به نشانهٔ سپاس به الف‌وین اعطا کرد. مورخ رابین فلمینگ اظهار می‌کند که این اتلینگ (شاهزاده) عمیقاً تحت تأثیر تربیت خود قرار گرفت:
:بدین‌سان، اتلینگ در خانوادهٔ یکی از نزدیک‌ترین متحدان پدرش پرورش یافت و در میان برادران و پسران خود هاف-کینگ بزرگ شد که پنج تن از آن‌ها در مقاطعی الدورمن بودند. از آنجا که هاف-کینگ با حلقهٔ اصلاحات، به ویژه با سنت دونستان، دوستی نزدیک داشت، ادگار در فضایی بزرگ شد که تحت سلطهٔ آرمان‌های اصلاحات صومعه‌ها بود. بخشی از علاقهٔ ادگار به راهبان و عزم او برای احیای رهبانیت بندیکتین باید در این خانوادهٔ دوران جوانی‌اش کسب شده باشد.

کوچک‌ترین پسر الف‌وین، اتلواین، چند سال از ادگار بزرگ‌تر بود و احتمالاً با او بزرگ شد. اتلواین زمانی که اتلولد در سال ۹۶۲ درگذشت، به عنوان الدورمن آنگلیای شرقی منصوب شد و پس از مرگ رقیب اصلی خود، الفهیر، الدورمن مرسیا، در سال ۹۸۳، او به چهرهٔ غالب غیرروحانی در دولت تبدیل شد و در میان الدورمن‌ها در جایگاه نخست فرمان‌ها را گواهی می‌کرد. پس از آن‌که اتلزیگ خدمت به ادگار را ترک کرد، در ادارهٔ برادرش در آنگلیای شرقی فعال بود تا اینکه در ۱۳ اکتبر ۹۸۷ درگذشت.

اتلواین  (دوست خدا) نامیده می‌شد، زیرا او (پس از ادگار) حامی اصلی غیرروحانی جنبش اصلاحات صومعه‌ها بود و در سال ۹۶۶ به همراه اسوالد، اسقف ووستر و بعدها اسقف اعظم یورک، دیری ری را تأسیس کرد. الف‌وین از ری به جای خانه‌های مذهبی مورد علاقهٔ همسرش حمایت کرد و املاک او، از جمله اموال اهدایی ادگار، بخشی از وقفنامهٔ ری را تشکیل داد. او ممکن است نقش مهمی در تأسیس آن ایفا کرده باشد. پسر دوم او، الف‌ولد، حامی سرسخت اصلاحات صومعه‌ها بود که دستور قتل مردی را صادر کرد که به‌طور غیرقانونی ادعای مالکیت اموال متعلق به دیری پیتربورو را داشت. او و همسرش نیز از حامیان ری بودند و پس از مرگش در ۱۴ آوریل ۹۹۰ در همان‌جا به خاک سپرده شد. اتلواین از گواهی‌دادن فرمان‌ها در سال ۹۹۰ بازماند و پس از یک بیماری طولانی در ۲۴ آوریل ۹۹۲ درگذشت. او نیز در ری به خاک سپرده شد.

## مرگ
الف‌وین در ۸ ژوئیه ۹۸۳ درگذشت. همسرش در دیری گلستونبری به خاک سپرده شد، در حالی که الف‌وین احتمالاً در ری دفن شد. نام او در کلیساشناس ری به عنوان «خواهر ما»، اهداکنندهٔ الد وستن، ثبت شده بود و مرگ او هر سال در ۸ ژوئیه، همان روز شاه ادگار، گرامی داشته می‌شد.

## یادداشت‌ها

## منابع

## کتاب‌شناسی

* 
* 
* 
* 
* 
*  
*  
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  

رده:زنان انگلیسی سده ۱۰ (میلادی)

رده:درگذشتگان ۹۸۳ (میلادی)

رده:سال تولد نامشخص