open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
دوست‌پسر لعنتی

«**دوست‌پسر لعنتی**»  ترانه‌ای از گروهٔ موسیقی دونفرهٔ آمریکایی د برد اند د بی می‌باشد. این تک‌آهنگ که در دسامبر سال ۲۰۰۶ در صدر جدول ترانه‌های برتر باشگاه رقص ایالات متحده به رتبهٔ نخست رسید، در ئی‌پی این گروه با نام ''دوباره و دوباره و دوباره و دوباره'' در سال ۲۰۰۶ و همچنین در آلبوم کامل سال ۲۰۰۷ آن‌ها تحت عنوان ''د برد اند د بی'' قرار گرفت. نسخهٔ ئی‌پی توسط هنرمند و دی‌جی الکترونیک کانادایی پیچز ریمیکس شد، و نسخه‌های سی‌دی مکسی توسط رالفی روزاریو و جودی دن برودر ریمیکس شدند.

منتقد جان یانگ از نشریه مادر جونز ترانهٔ «دوست‌پسر لعنتی» را نمونه‌ای از این دانست که د برد اند د بی که «آن‌ها نیت زیرکانه‌تر و زیرپوستی‌تری دارند و افکار خورنده‌شان را در قالب آثار شیرین خود پنهان می‌کنند». مارگارت کوبل از ''کورو'' نیز این ترانه را اینگونه توصیف نمود «قطعهٔ کوتاه، سبک‌روح و بانشاط مناسب رقصی که احساس دلشوره و دلبستگی عاشقانه‌ای را منعکس می‌کند که برای قلب هر عاشقی قابل درک است.»

## منابع
*

رده:تک‌آهنگ‌های ۲۰۰۶ (میلادی)
رده:ترانه‌های ۲۰۰۷ (میلادی)
رده:ترانه‌های الکترونیک
رده:ترانه‌های ساخته گرگ کرستین
رده:تک‌آهنگ‌های بلو نت رکوردز
رده:ترانه‌های تهیه‌شده توسط گرگ کرستین
رده:ترانه‌های ساخته اینارا جورج
رده:ترانه‌های ایندی پاپ آمریکایی
رده:ترانه‌های داون‌تمپو
بروشیتی

**بروشیتی** (، لمباردی: *brüscitt*) یک غذای تک‌دوره‌ای ایتالیایی است که در آشپزی لمباردی، پیه‌مونتی و تیچین تهیه می‌شود و با گوشت گاو خردشده که به‌مدت طولانی پخته می‌شود، درست می‌گردد. این غذا یک غذای معمول زمستانی است و معمولاً همراه با پولنتا، پوره یا ریزوتو آلا میلانزه سرو می‌شود.

بروشیتی اصالتاً متعلق به کومونهٔ، بوستو آرسیتسیو در ناحیهٔ لمباردی ایتالیا است. بروشیتی در بخش‌های شمال‌غربی لمباردی (ایتالیا)، شمال‌شرقی پیه‌مونت (ایتالیا) و کانتون تیچینو (سوئیس) رواج دارد. این غذا احتمالاً در قرون وسطی پدید آمده است.

## ریشه‌شناسی
در زبان لمباردی، واژهٔ brüscitt (بروشیتی) به‌معنای «خُرده‌ها» است، به اندازهٔ گوشت اشاره دارد که به قطعات ریز خُرد می‌شود.

## توضیحات
این خوراک از گوشت گاوِ خردشدهٔ ریز درست می‌شود و برای مدت طولانی (۲ ساعت تا ۴ ساعت) بر روی شعلهٔ ملایم پخته می‌گردد. دیگر مواد آن شامل کره، سیر، دانه‌های رازیانه و چربی خوک یا پانچتا هستند. در پایان پخت، این خوراک با شراب‌های سرخِ خوش‌ساختی مانند باربِرا، بارولو یا نِبّیولو ترکیب می‌شود. هنگام سرو بروشیتی نباید بیش‌ازحد آبکی یا بیش‌ازحد خشک باشد. این غذا از خوراک‌های معمول زمستانی است و همراه با پولِنتا ریزوتو یا پوره سرو می‌شود.

هر ۱۰۰ گرم از غذای بروشیتی حدود ۱۱۲٫۶۳ کیلوکالری (۴۷۲ کیلوژول) انرژی دارد. ترکیبات تغذیه‌ای آن شامل ۶٫۷۳ گرم پروتئین، ۴٫۹۳ گرم چربی که ۲٫۲۹ گرم آن اسید چرب است، ۱٫۱۴ گرم فیبر و ۱۰٫۰۵ گرم کربوهیدرات که ۱٫۲۱ گرم آن قند می‌باشد، تشکیل می‌دهد.

## گسترش جغرافیایی
این غذا در کل منطقهٔ اینسوبریا شناخته شده است. منشأ آن در کومونه در منطقهٔ آلتو میلانزه استان وارزه در لمباردی است و در آنجا بسیار محبوب است. علاوه بر لمباردی، این خوراک در استان وربانو-کوزیو-اوسولا در پیه‌مونت و همچنین در جنوب کانتون تیچینو در سوئیس نیز رایج است.

## تاریخچه
[بندانگشتی|چپ|سرو بروشیتی با [پوره]]
بروشیتی اصالتاً از کومونه در لمباردی، ایتالیا است. این غذا بخشی از سنت قدیمی کشاورزان است. احتمالاً این غذا در دوران قرون وسطی پدید آمده است. بر اساس اولین فرضیه‌ها، این غذا از تکه‌های گوشت گاوی پدید آمده است که پس از دباغی پوست‌ها باقی می‌ماندند. در آن‌زمان، بسیاری از دباغی‌ها در بوستو آرسیتزیو فعال بودند. تا پیش‌از رونق اقتصادی ایتالیا در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، برای تهیهٔ بروشیتی از گوشت‌های سفت‌تر گاو استفاده می‌شد که پخت طولانی‌تری نیاز داشت. بعدها از گوشت‌های نرم‌تر هم استفاده شد؛ مانند کاپلودل‌پرته، دیافراما، فوزلّو و رئاله.
[بندانگشتی|چپ|سرو بروشیتی با حریره [پولنتا]]

در آغاز، از بخش‌های سفت‌تر یا معمولاً دور ریختهٔ گوشت گاو استفاده می‌شد. این خوراک، ساده اما مقوی بود و با هدف نیرو بخشیدن به کشاورزانی ساخته می‌شد که در زمین‌ها کار می‌کردند. این خوراک از نیاز به غذایی پدید آمد که بتواند روی خاکسترهای شومینه به‌آرامی بپزد، بدون آنکه به مراقبت زیادی نیاز داشته باشد، و در پایان پخت با کمی شراب کامل می‌شد. طبق سنت، گوشت با چاقو به قطعات کوچک خرد می‌شود تا طمع آن از دست نرود.

در سال ۱۹۷۵ در شهر بوستو آرسیتزیو انجمنی به نام ماجیسترو دئی بروشیتی تأسیس شد که هدف آن گسترش شناخت از خوراکی‌های روستایی محلی بود. در ۱۶ دسامبر ۲۰۱۲، شهردار بوستو آرسیتزیو روزی به نام «روز بروشیتی» (به لمبارد: Ul dí di bruscitti) بنیان گذاشت که هر سال در دومین پنج‌شنبهٔ ماه نوامبر برگزار می‌شود.

## یادداشت‌ها

## منابع

رده:آشپزی ایتالیایی
رده:آشپزی سوئیسی
رده:ایتالیا
رده:بوستو آرسیتسیو
رده:غذاهای پیمونت
رده:غذاهای گوشتی (گاو)
رده:غذاهای گوشتی ایتالیایی
رده:فرهنگ ایتالیا بر پایه منطقه
رده:آشپزی لمباردی
شراب و زن‌ها

«**شراب و زن‌ها**»  ترانه‌ای است که توسط بری گیب نوشته شد و در سپتامبر سال ۱۹۶۵ توسط او و بی جیز از سوی شرکت لیدن رکوردز در استرالیا منتشر گردید. ترانهٔ سمت بی این صفحه، «باد را دنبال کن» بود. این تک‌آهنگ در استرالیا به رتبهٔ ۴۷ رسید. آن‌ها این موفقیت را با تشویق هرچه بیشتر طرفدارانشان به خرید صفحه به‌دست آوردند و به این ترتیب توجه دیسک‌جوکی‌ها را جلب کردند.

هر دو ترانه بعداً در نخستین آلبوم گروه با عنوان ''بی جیز ۱۴ ترانه از بری گیب را می‌خوانند و می‌نوازند'' گنجانده شدند، و همچنین در آنتولوژی سال ۱۹۹۸ از ضبط‌های استرالیایی گروه با نام *ماهر از بدو تولد* منتشر شدند.

## منابع
*

رده:تک‌آهنگ‌های ۱۹۶۵ (میلادی)
رده:ترانه‌های ۱۹۶۵ (میلادی)
رده:ترانه‌های بی جیز
رده:ترانه‌های ساخته بری گیب
نذیر عرباوی

**نذیر عرباوی** ( (متولد ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۹)) سیاستمدار، حقوقدان و دیپلمات الجزایری است که از سال ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵ به عنوان نخست‌وزیر الجزایر مشغول به کار بود.

## اوایل زندگی
عرباوی در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۹ در تبسا، الجزایر (در زمان حکومت فرانسه) متولد شد. در جوانی، عضو تیم ملی هندبال مردان الجزایر بود.

## شغل
[راست|بندانگشتی|عرباوی و [رابرت گولوب نخست‌وزیر اسلوونی؛ مه ۲۰۲۴]]
پس از بازنشستگی از هندبال، او در دانشکده حقوق دانشگاه الجزایر ثبت نام کرد و مدرک کارشناسی خود را در رشته حقوق و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته حقوق بین‌الملل عمومی و خصوصی و دریافت کرد و به این ترتیب وکیل شد. او در وزارت امور خارجه مشغول به کار شد و به عنوان مدیر بخش امور حقوقی و کنسولی، مدیر بخش روابط اقتصادی بین‌المللی و مدیر بخش مغرب عربی خدمت کرد. او بعداً به عنوان دیپلمات به عنوان سفیر در سازمان ملل متحد، پاکستان، اتحادیه عرب، اتحادیه مغرب عربی و مصر خدمت کرد.
عرباوی در مارس ۲۰۲۳ رئیس دفتر رئیس‌جمهور الجزایر عبدالمجید تبون شد.
رئیس‌جمهور تبون در ۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، عرباوی را به عنوان نخست‌وزیر منصوب کرد و به این ترتیب او جایگزین ایمن بن عبدالرحمن، که اخراج شده بود، شد. تبون در ۲۸ اوت ۲۰۲۵، عرباوی را از سمت نخست‌وزیری برکنار کرد و سیفی غریب به عنوان نخست‌وزیر موقت به جای او منصوب شد.

## جستارهای وابسته

* نخست‌وزیران الجزایر

## منابع

رده:افراد زنده
رده:اهالی الجزایر در سده ۲۱ (میلادی)
رده:اهالی تبسه، الجزایر
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه الجزیره
رده:زادگان ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:سفیران الجزایر در مصر
رده:مسلمانان اهل الجزایر
رده:نخست‌وزیران الجزایر
سیفی غریب

**سیفی غریب** (زادهٔ ۱۹۷۳) سیاستمدار اهل الجزایر است. او از سال ۲۰۲۴ به عنوان وزیر صنایع و از سال ۲۰۲۵ به عنوان نخست‌وزیر موقت الجزایر خدمت می‌کند.

## منابع

* 

رده:افراد زنده بدون سال تولد
رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۷۳ (میلادی)
رده:سیاستمداران سده ۲۱ (میلادی) اهل الجزایر
رده:نخست‌وزیران الجزایر
رده:زادگان ۱۹۷۱ (میلادی)
رده:اهالی تبسه، الجزایر
نخست‌وزیر الجزایر

**نخست‌وزیر** **الجزایر** () رئیس دولت الجزایر است. نخست‌وزیر به همراه سایر وزرا و اعضای دولت که نخست‌وزیر جدید توصیه می‌کند، توسط رئیس‌جمهور الجزایر منصوب می‌شود. مجلس ملی خلق باید برنامه قانونی دولت جدید را تصویب کند، در غیر این صورت مجلس منحل شده و نخست‌وزیر باید استعفا دهد.
هیچ محدودیتی در قانون اساسی برای دوره نخست‌وزیری وجود ندارد. طولانی‌ترین دوره نخست‌وزیری متعلق به محمد بن احمد عبدالغنی بود که از ۸ مارس ۱۹۷۹ تا ۲۲ ژانویه ۱۹۸۴ در زمان ریاست جمهوری شاذلی بن جدید خدمت کرد.

## نقش و قانون اساسی
عنوان نخست‌وزیر از زمان استقلال در سال ۱۹۶۲ به شرح زیر تکامل یافته است:
* *رئیس دولت:* ۲۷ سپتامبر ۱۹۶۲–۱۵ سپتامبر ۱۹۶۳
* *نخست‌وزیر:* ۸ مارس ۱۹۷۹–۵ نوامبر ۱۹۸۸
* *رئیس دولت:* ۵ نوامبر ۱۹۸۸–۱۲ نوامبر ۲۰۰۸
* *نخست‌وزیر:* ۱۲ نوامبر ۲۰۰۸–۳۰ دسامبر ۲۰۲۰
* *نخست‌وزیر یا رئیس دولت:* از ۳۰ دسامبر ۲۰۲۰

مجلس مؤسسان ۱۹۶۲ تصمیم گرفت تا زمان تصویب قانون اساسی، رئیس دولت، رئیس شورا، را تعیین کند. قانون اساسی ۱۹۶۳ شامل سمت نخست‌وزیری نمی‌شود.
در قانون اساسی ۱۹۷۶، این سمت اختیاری است و در زمان ریاست جمهوری هواری بومدین به او واگذار نشده بود. از زمان بازنگری قانون اساسی در سال ۱۹۸۸، این سمت به عنوان رئیس دولت شناخته می‌شد.
در جریان بازنگری قانون اساسی در سال ۲۰۰۸، دوباره از نخست‌وزیری که توسط رئیس‌جمهور منصوب می‌شود، نام برده شد.

## دوره تصدی
نخست‌وزیر یا رئیس دولت مانند هر عضو دیگر دولت توسط رئیس‌جمهور منصوب می‌شود. نخست‌وزیر ابتدا به عنوان رئیس کابینه منصوب می‌شود و سپس افرادی را برای مناصب خالی دولتی پیشنهاد می‌دهند. اگر دولت فعلی استعفا نداده باشد، نخست‌وزیر جدید وظیفه تشکیل دولت جدید را ندارد. مجلس ملی خلق باید برنامه و سیاست کلی نخست‌وزیر را تصویب کند، در غیر این صورت ممکن است از سمت خود برکنار شود.

هیچ محدودیتی در قانون اساسی برای مدت زمان نخست‌وزیری وجود ندارد. محمد عبدالغنی از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۴ تقریباً پنج سال متوالی این سمت را بر عهده داشت. با این حال، از سال ۲۰۰۵، احمد اویحیی رکورد طولانی‌ترین دوره تصدی را در اختیار دارد و ده سال از ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸، ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶، ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ و از ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ به عنوان نخست‌وزیر خدمت کرده است. او همچنین تنها فردی است که بیش از یک بار این سمت را بر عهده داشته است.

## جستارهای وابسته
* رئیس‌جمهور الجزایر

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۶۲ (میلادی) در الجزایر
رده:دولت الجزایر
رده:سیاست در الجزایر
رده:فهرست‌های کارمندان سیاسی در الجزایر
رده:فهرست‌های نخست‌وزیران بر پایه کشور
رده:نخست‌وزیران الجزایر
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان فرانسوی
هیستری (آلبوم دف لپارد)

***هیستری***  چهارمین آلبوم استودیویی از گروهٔ موسیقی راک انگلیسی دف لپارد می‌باشد که در ۳ اوت سال ۱۹۸۷ از سوی مرکوری رکوردز منتشر گردید. این آلبوم دنبالهٔ آلبوم موفق گروه در سال ۱۹۸۳ ''جنون آتش‌افروزی'' می‌باشد. ساخت هیستری بیش از سه سال به طول انجامید و با تأخیرهای متعددی مواجه شد، از جمله پیامدهای حادثهٔ درامر گروه، ریک آلن، که در ۳۱ دسامبر سال ۱۹۸۴ باعث از دست دادن دست چپش شد. دف لپارد پس از انتشار این آلبوم کتابی با عنوان غریزهٔ حیوانی: داستان دف لپارد منتشر کرد که توسط دیوید فریک، سردبیر ارشد مجله ''رولینگ استون'' نوشته شده بود. این کتاب به فرآیند سه‌سالهٔ ضبط آلبوم *هیستری* و دوران سختی که گروه در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ تجربه کرد، می‌پردازد. این آلبوم با مدت زمان ۶۲ دقیقه و ۳۲ ثانیه، تا کنون طولانی‌ترین آلبوم استودیویی گروه محسوب می‌شود.

## منابع
*

رده:آلبوم‌های ۱۹۸۷ (میلادی)
رده:آلبوم‌های دف لپارد
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط رابرت جان «موت» لنگ
رده:آلبوم‌های مرکوری رکوردز
رده:آلبوم‌های ورتیگو رکوردز
برسائولا

بندانگشتی|250x250پیکسل|
**برسائولا**  گوشت گاو است که پس از فرآیند خشک‌کردن غذا در هوا و نمک‌زنی تهیه می‌شود، اما باید دانست که می‌توان آن را از گوشت اسب، گوشت گوزن و حتی گوشت خوک نیز تولید کرد. این گوشت پس از نمک‌زنی و خشک شدن در هوای آزاد، برای مدت دو تا سه ماه نگهداری می‌شود تا به تدریج سخت شده و رنگ آن تیره و نزدیک به بنفش شود. برسائولا معمولاً از استیک بالاران داخلی گوشت گاو تهیه می‌شود و به همین دلیل گوشت حاصل کم‌چرب، نرم و لطیف است و دارای عطری شیرین و کمی کهنه یا خاکی است که به آن هویت منحصر به فردی می‌بخشد.

این محصول در اصل از منطقه کوهستانی والتلینا سرچشمه می‌گیرد؛ دره‌ای سرسبز و تاریخی که در قلب رشته‌کوه‌های آلپ و در شمال ایتالیا، در ناحیهٔ لمباردی واقع شده است. والتلینا از گذشته‌های دور به دلیل شرایط آب‌وهوایی خاص، مراتع حاصل‌خیز و سنت‌های غذایی دیرینه‌اش شهرت داشته و همین بستر طبیعی و فرهنگی، زمینه‌ساز پیدایش و تکامل محصولی چون برسائولا شده است.

برسائولا تنها یک خوراک معمولی نیست؛ بلکه نمادی از مهارت و تجربهٔ نسل‌های پی‌درپی مردمان این سرزمین است که با دقت و ظرافت، گوشت گاو را با روش‌های سنتی نمک‌سود و خشک می‌کردند تا غذایی سالم، ماندگار و خوش‌طعم فراهم آورند. این فرآیند نه‌تنها طعمی متمایز و عطری دل‌انگیز به گوشت می‌بخشد، بلکه ارزش غذایی آن را نیز حفظ می‌کند و به همین دلیل در میان دوستداران غذاهای ایتالیایی جایگاه ویژه‌ای یافته است. امروزه برسائولا در آشپزی مدیترانه‌ای و به‌ویژه سفره‌های ایتالیایی به‌عنوان پیش‌غذا یا همراهی‌کنندهٔ غذاهای اصلی بسیار پرطرفدار است. معمولاً آن را به صورت ورقه‌های بسیار نازک برش می‌دهند و با ترکیباتی همچون سبزیجات تازه، برگ‌های معطر، برش‌های پنیر کهنه یا چند قطره روغن زیتون بکر سرو می‌کنند. این ترکیب ساده اما دلنشین، جلوه‌ای از تعادل و سادگی غذاهای ایتالیایی را نشان می‌دهد و به همین دلیل، برسائولا نه تنها در شمال ایتالیا، بلکه در سراسر جهان به عنوان یک غذای اصیل، سالم و خوش‌مزه شناخته می‌شود.

این کلمه از مصغر کلمه لومبارد  گرفته شده است. (« پخته شده »).   

## خدمت رسانی
به عنوان پیش‌غذا ( آنتی‌پاستو )، برساولا معمولاً به نازکی کاغذ برش داده می‌شود و در دمای اتاق یا کمی سرد سرو می‌شود. 

## منابع

رده:گوشت دودی‌شده
رده:گوشت گاو
رده:سالامی
رده:صفحه‌های دارای الفبای آوانگاری بین‌المللی ایتالیایی
لطیف‌تر، لطیف‌ترین

«**لطیف‌تر، لطیف‌ترین**»  ترانه‌ای از گروهٔ موسیقی آلترناتیو راک آمریکایی هول می‌باشد که توسط خوانندهٔ اصلی گروه، کورتنی لاو و گیتارزن اصلی اریک ارلندسون نوشته شده‌است. این ترانه به‌عنوان هشتمین قطعهٔ آلبوم و چهارمین و آخرین تک‌آهنگ آلبوم دوم گروه تحت عنوان ''از این جان سالم به‌در ببر''، در ژانویهٔ سال ۱۹۹۶ منتشر گردید. این تک‌آهنگ تنها در استرالیا و هلند عرضه شد، درست پس از آنکه گروه تور گستردهٔ خود در سال ۱۹۹۵ را به پایان رساند.

## جدول‌ها

## منابع
*

رده:تک‌آهنگ‌های ۱۹۹۶ (میلادی)
رده:ترانه‌های ۱۹۹۳ (میلادی)
رده:ترانه‌های هول (گروه موسیقی)
رده:تک‌آهنگ‌های دی‌جی‌سی رکوردز
رده:ترانه‌های ساخته اریک ارلندسون
رده:ترانه‌های ساخته کورتنی لاو
اوتگرونان

thumb|اوتگرونان، ۲۰۱۵
**فانوس دریایی اوتگرونان**  یک رادار و فانوس دریایی است که در سال ۱۹۶۰ در کوارکن، ۲۱ کیلومتری غرب بیورکوبو ساخته شده است. ساختمان فانوس دریایی در جزیره سنگی اوتگرونان، در نیمه راه بین والاسارت و نورسکار واقع شده است. این فانوس دریایی از بتن مسلح ساخته شده است و در حال حاضر با انرژی باد و خورشید کار می‌کند. برج فانوس دریایی به شش طبقه با طبقات میانی تقسیم شده است و طبقات توسط نردبان‌های فولادی قابل دسترسی هستند. این برج همچنین دارای یک چراغ رادار است. فانوس دریایی یک وسیله ایمنی مهم برای کشتیرانی بین واسا و اومئو است.

وقتی فانوس دریایی اوتگرونان در سال ۱۹۶۰ تکمیل شد و سومین کشتی فانوس دریایی، «اسنیپان» که حدود پنج مایل دریایی از جزیره فاصله داشت، از سرویس خارج شد. در ابتدا، برد نور فانوس دریایی ۱۵ مایل دریایی بود. امروزه، این برد ۱۲ مایل دریایی است.

## جزیره اوتگرونان
جزیره اوتگرونان از یخ‌نهشته و سنگ‌های بزرگ تشکیل شده است. علف و قاصدک در این جزیره رشد می‌کنند. گونه‌های متعددی از پرندگان را می‌توان در اوتگرونان یافت، از جمله مرغابی شمالگان معمولی، کاکاییان و پرستودریایی. در این جزیره یک کلبه ماهیگیری وجود دارد که قدمت آن به قرن نوزدهم برمی‌گردد.

## منابع
*
خوشحالم که ندیدمت

***خوشحالم که ندیدمت*** (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی با بازی لی جونگ جه، لیم جی یون، کیم جی هون و سو جی هه است. این مجموعه در نیمهٔ دوم سال ۲۰۲۵، روزهای دوشنبه و سه‌شنبه ساعت ۲۰:۵۰ (کی‌اس‌تی) از شبکهٔ تی‌وی‌ان پخش خواهد شد.

## خلاصه داستان
ماجرا پیرامون ایم هیون جون (لی جونگ جه) می‌گردد؛ بازیگری کلیشه‌ای که آرزوی شروعی تازه در یک ملودرام را دارد. او با وی جونگ سوک (لیم جی یون)، روزنامه‌نگار باسابقه‌ای که ناگهان به بخش سرگرمی منتقل شده است، روبه‌رو می‌شود.

## بازیگران
### اصلی
* لی جونگ جه در نقش ایم هیون جون
* لیم جی یون در نقش وی جونگ سوک
* کیم جی هون در نقش لی جه هونگ
* سو جی هه در نقش یون هوا یونگ

### مکمل
* پارک هه رین در نقش بان سو جونگ
* اوه یون سو در نقش کوان سه نا
* چوی گی هوا در نقش مدیر عامل هوانگ
* جون سونگ وو در نقش پارک بیونگ گی
* کیم جه چول در نقش لی ده هو
* نا یونگ هی در نقش سونگ ئه سوک
* جون سو کیونگ در نقش اوه می ران
* کیم هیون جین در نقش ایم سون وو
* جین هو اون در نقش وی هونگ شین
* کیم بوپ ره در نقش هونگ گوک کانگ
* جو هی بونگ در نقش مدیر عامل سون

## تولید
در ۱۸ اوت ۲۰۲۵، استودیو اند نیو اعلام کرد که قراردادی برای تولید مشترک با آرتیست کامپنی به امضا رسانده است تا سه مجموعه از جمله *خوشحالم که ندیدمت* را به‌طور مشترک تولید کنند. کارگردانی این مجموعه بر عهدهٔ کیم گا رام است که پیش‌تر مجموعه‌های تلویزیونی *[[با وجود اینکه می‌دانم]]* (۲۰۲۱) و *[[پارتنر خوب]]* (۲۰۲۴) را کارگردانی کرده بود. فیلم‌نامه نیز توسط جونگ یو رانگ نوشته شده که نویسندهٔ مجموعه‌های *[[پنج تا بچه بسه]]* (۲۰۱۶) و *[[دکتر چا]]* (۲۰۲۳) بوده است. این مجموعه به وسیلهٔ استودیو دراگون برنامه‌ریزی و توسط استودیو اند نیو و آرتیست کامپنی تولید می‌شود.

### فیلم‌برداری
در ۲۱ مارس ۲۰۲۵ اعلام شد که جلسهٔ فیلم‌نامه خوانی این مجموعه به پایان رسیده و فیلم‌برداری آغاز شده است.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
* 
* 

رده:برنامه‌های تلویزیونی به زبان کره‌ای
رده:درام‌های تلویزیونی تی‌وی‌ان (شبکه تلویزیونی کره جنوبی)
رده:مجموعه‌های تلویزیونی تولیدشده توسط نکست انترتینمنت ورلد
رده:مجموعه‌های تلویزیونی ساخته‌شده توسط استودیو دراگون
رده:مجموعه‌های تلویزیونی عاشقانه کره جنوبی
رده:مجموعه‌های تلویزیونی کره جنوبی آغازشده در ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:مجموعه‌های تلویزیونی کمدی عاشقانه کره جنوبی
رده:مجموعه‌های تلویزیونی کره جنوبی پایان‌یافته در ۲۰۲۵ (میلادی)
استبان لازو هرناندز

**خوان استبان لازو هرناندز** (زاده ۲۶ فوریه ۱۹۴۴) سیاستمدار کوبایی است که از سال ۲۰۱۹ به عنوان هجدهمین رئیس شورای دولتی و از سال ۱۹۸۱ عضو مجلس ملی قدرت خلق خدمت کرده است. پیش از این ریاست شورا، او از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۳ معاون رئیس‌جمهور بود.

## اوایل زندگی
خوان استبان لازو هرناندز در ۲۶ فوریه ۱۹۴۴ در جوولانوس، کوبا متولد شد. او در یک محیط روستایی بزرگ شد و تا کلاس پنجم به مدرسه رفت زیرا خانواده‌اش قادر به تأمین هزینه تحصیل او نبودند. او برای تأمین معاش خود که از نظر جسمی ضعیف بود، به عنوان کشاورز کار می‌کرد و در سن ۱۴ سالگی در یک آسیاب برنج کار می‌کرد که فیدل کاسترو انقلاب کوبا را به پیروزی رساند.

## حرفه سیاسی
لازو پس از تأسیس انجمن جوانان شورشی به آن پیوست و آن را در منطقه خود رهبری کرد. او در سال ۱۹۶۱ به شبه‌نظامیان انقلابی ملی و در سال ۱۹۶۳ به حزب کمونیست کوبا (PCC) پیوست. او به عنوان بخشی از کمپین سوادآموزی کوبا، معلم سوادآموزی بود.

در سال ۱۹۶۴، لازو عضو کمیته شهری حزب کمونیست کوبا در جوولانوس شد. او تا سال ۱۹۶۶، زمانی که برای شرکت در مدرسه عالی حزبی نیکو لوپز انتخاب شد، به عنوان سازمان‌دهنده فعالیت داشت. او این برنامه را در سال ۱۹۶۷ به پایان رساند و به عنوان دبیر اول حزب کمونیست کوبا در سن پدرو د مایابون منصوب شد. او در سال ۱۹۶۹ به سازمان‌دهنده دفتر منطقه‌ای حزب در کولون، کوبا، و بعداً به دبیر اول حزب کمونیست کوبا در استان کولون ارتقا یافت.

لازو در سال ۱۹۷۱ به دفتر استانی در استان ماتانزاس منتقل شد و در سال ۱۹۷۹ به عضویت دفتر استانی حزب درآمد. او در سال ۱۹۸۰ دبیر دوم کمیته استانی حزب و سپس در سال ۱۹۸۱ دبیر اول شد. او از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۴ دبیر اول حزب در استان سانتیاگو د کوبا بود و سپس به عنوان دبیر اول حزب در هاوانا منصوب شد.

لازو در سال ۱۹۸۰ به کمیته مرکزی حزب کمونیست کوبا پیوست. لازو هنگام تشکیل حزب کمونیست کوبا در سال ۲۰۰۶ به عنوان دبیر این حزب انتخاب شد. در پنجمین کنگره حزب کمونیست کوبا، او چهارمین عضو عالی‌رتبه، تنها پس از کاسترو، رائول کاسترو و خوزه رامون ماچادو ونتورا بود.

در انتخابات سال ۱۹۸۱، لازو به مجلس ملی قدرت خلق راه یافت و تا به امروز آن را حفظ کرده است. او در سال ۲۰۱۳ به عنوان رئیس مجلس انتخاب شد. در شورای دولت، او از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۳ معاون رئیس‌جمهور و از سال ۲۰۱۹ رئیس‌جمهور بود.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:انقلابیون کوبا
رده:اهالی استان ماتانزاس
رده:زادگان ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب کمونیست کوبا
رده:افراد کوبایی آفریقایی‌تبار
رده:وزیران دولت کوبا
افی دفرین

**افرایم «افی» دفرین** (به عبری: אפרים (אפי) דֶפְרין؛ زادهٔ ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۷۲) افسر نیروهای دفاعی اسرائیل و سخنگوی فعلی ارتش اسرائیل از ۲۷ مارس ۲۰۲۵ است که جانشین دنیل هاگاری شده است. سمت قبلی او رئیس لشکر تِوِل بود. او همچنین به عنوان معاون فرمانده تشکیلات گاعش و فرمانده تیپ ۲۷ خدمت کرده است.

## اوایل زندگی و تحصیلات
افرایم دفرین در گیوات اولگا متولد شد. پدرش باروخ از رومانی و مادرش آلیزا از مراکش مهاجرت کرده بودند. در جوانی، او در یک مدرسه فنی و حرفه‌ای تحصیل کرد.&#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (ژوئن ۲۰۲۵)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

## شغل
پس از ثبت نام، به تیپ هفتم زرهی پیوست و دوره‌های آموزشی رزمی و فرماندهی تانک را گذراند. سپس دوره افسری را به پایان رساند و به عنوان فرمانده دسته تانک خدمت کرد. در سال ۱۹۹۷، فرمانده گروهان در گردان ۷۵، تیپ هفتم شد.&#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (ژوئن ۲۰۲۵)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

در جنگ ۲۰۰۶ لبنان، او فرماندهی گردان نهم تیپ ۴۰۱ را در طول نبرد وادی سلوکی بر عهده داشت، جایی که به شدت زخمی شد. پس از چند هفته بهبودی، او به فرماندهی گردان خود بازگشت.&#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (ژوئن ۲۰۲۵)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

بعدها، او فرماندهی گردان ۵۳۲ در تیپ ۴۶۰ را بر عهده گرفت و به عنوان افسر عملیات (جی۳) لشکر ۱۶۲ خدمت کرد. پس از اتمام دوره فرماندهان تیپ، به فرماندهی تیپ ۲۷ منصوب شد. پس از انحلال تیپ، در سال ۲۰۱۴ به عنوان معاون فرمانده تشکیلات گاعش منصوب شد و تا سال ۲۰۱۵ در این سمت خدمت کرد. در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۶، او به عنوان وابسته نظامی ارتش اسرائیل در هند منصوب شد.&#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (ژوئن ۲۰۲۵)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

دفرین به سرتیپ ارتقا یافت و رئیس بخش روابط خارجی در اداره برنامه‌ریزی شد و پس از بازسازی آن تحت عنوان اداره استراتژی و دایره سوم به عنوان بخش تِوِل به کار خود ادامه داد. او در اوت ۲۰۲۴ پس از ۳۳ سال خدمت از ارتش اسرائیل بازنشسته شد.

او به عنوان معاون بازاریابی در شرکت سامانه‌های دفاعی پیشرفته رافائل خدمت کرد.&#x5B; *[[ویکی‌پدیا:شیوه‌نامه/تاریخ‌ها و اعداد|<span title="The time period mentioned near this tag is ambiguous. (ژوئن ۲۰۲۵)">چه زمانی؟</span>]]* &#x5D;

در ۹ مارس ۲۰۲۵، ایال زمیر، رئیس ستاد کل ارتش اسرائیل، او را به عنوان سخنگوی ارتش اسرائیل منصوب کرد. در ۲۷ مارس ۲۰۲۵، او رسماً این سمت را آغاز کرد. در جریان حملات ۱۴۰۴ اسرائیل به ایران، به درخواست دفرین، هاگاری به عنوان مدیر موقت واحد سخنگو برای رهبری عملیات داخلی بازگشت، در حالی که دفرین به عنوان چهره عمومی این واحد باقی ماند. انتظار می‌رفت هاگاری تا پایان درگیری در این سمت باقی بماند.

## منابع

## برای مطالعهٔ بیشتر
* آموس هارل و آوی ایساخاروف، *تار عنکبوت*، انتشارات یدیعوت آحارانوت، ۲۰۰۸.
* الیشیو شیمشی، *پیروزی دیگری مانند این…: دربارهٔ روحیه رزمی در جنگ دوم لبنان*، بن شمن: انتشارات مودان، ۲۰۱۳.

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۷۲ (میلادی)
هنگ ۵ آلپینی

**هنگ ۵ آلپینی** () یک هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که در استرزینگ در تیرول جنوبی مستقر است. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپین "جولیا" اختصاص داده شده است. در ۱ نوامبر ۱۸۸۲، ارتش سلطنتی ایتالیا هنگ ۵ آلپینی را تشکیل داد که منطقه جذب نیرو آن در دره‌های لومباردی شمالی بود که عمدتاً در آلپ‌های لپونتین، آلپ‌های برگاماسک و آلپ‌های لیوینو قرار دارند. منطقه جذب نیرو در هنگ ۵ آلپینی تا ساحل غربی دریاچه گاردا امتداد داشت و منطقه جذب نیرو در هنگ ۶ آلپینی از ساحل شرقی آغاز می‌شد.

در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به ۱۶ گردان گسترش یافت و به بزرگترین هنگی تبدیل شد که تاکنون توسط ارتش ایتالیا به کار گرفته شده است. در طول جنگ، گردان‌های این هنگ به طور جداگانه در مناطق آلپی جبهه ایتالیا جنگیدند.

در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر ۲ آلپاین اختصاص یافت، که در طول جنگ جهانی دوم در حمله به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا حضور داشت. به خاطر خدمات در جبهه یونان، به هنگ ۵ آلپاین بالاترین نشان نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. در تابستان ۱۹۴۲، لشکر ۲ آلپاین به جبهه شرقی در اتحاد جماهیر شوروی منتقل شد، جایی که در زمستان ۱۹۴۲ در جریان عملیات شوروی "ساترن کوچک" نابود شد. بقایای این لشکر در بهار ۱۹۴۳ به ایتالیا بازگردانده شدند. به خاطر خدمات در جبهه یونان و سپس در جبهه شرقی، به هنگ ۵ آلپاین دو بار مدال طلای شجاعت نظامی دوم اهدا شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیل اعلام شد و دو روز بعد، در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی هنگ ۵ آلپینی را منحل کردند.

در ۱ ژانویه ۱۹۵۳، هنگ ۵ آلپینی اصلاح و به تیپ آلپینی اوروبیکا واگذار شد. در سال ۱۹۷۵ این هنگ منحل شد و پرچم، یگان‌ها و تجهیزات آن به گردان آلپینی موربگنو واگذار گردید. در سال ۱۹۹۱، تیپ آلپینی اوروبیکا نیز منحل شد و گردان آلپینی موربگنو به تیپ آلپینی تریدنتینا واگذار شد. این هنگ در سال ۱۹۹۲ سازماندهی مجدد شد. در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۲، تیپ آلپینی تریدنتینا منحل شد و روز بعد، هنگ ۵ آلپینی به تیپ آلپینی جولیا واگذار گردید.

سالگرد تأسیس این هنگ مصادف با ۸ ژوئن ۱۹۱۶، اوج نبرد آسیاگو است که طی آن گردان آلپینی موربگنو این هنگ، به خاطر حفظ مونت فیور و مونت کاستلگومبرتو به همراه دیگر گردان‌های آلپینی، مدال نقره شجاعت نظامی را کسب کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۳ (میلادی)
رده:واحدها و تشکیلات نظامی منحل‌شده در ۱۹۴۳ (میلادی)
رده:هنگ‌های آلپینی ایتالیا
مزمور ۵

**مزمور ۵** پنجمین مزمور از کتاب مزامیر است که در نسخهٔ انگلیسی «کینگ جیمز» با عبارت «به سخنان من گوش بده، ای خداوند، به اندیشه‌ام توجه کن» آغاز می‌شود. در لاتین، این مزمور با عنوان **«Verba mea auribus percipe Domine»** شناخته می‌شود.

این مزمور به طور سنتی به داوود نسبت داده می‌شود و بیانگر دعای درستکار برای رهایی نه تنها از رنج، بلکه برای توانایی خدمت به خداوند بدون حواس‌پرتی است. نسخهٔ جدید «کینگ جیمز» عنوان **«دعایی برای هدایت»** را برای آن برگزیده است.

این مزمور بخشی منظم از آیین‌های یهودیت، کاتولیک، لوترانی، انگلیکان و سایر پروتستان‌هاست. همچنین توسط آهنگسازانی چون هاینریش شوتس، فلیکس مندلسون و ادوارد الگار به موسیقی درآمده است.

## منابع

رده:مزامیر
ریتگروند

ریتگروند  جزیره‌ای در شمال شرقی رپلات در کوارکن است. این جزیره آغاز یک آبراه داخلی مهم از خلیج بوتنی به دریای بوتنی است. متخصصان و ماهیگیران از زمان حکومت سوئد در این جزیره زندگی می‌کردند. سرویس دریانوردی در سال ۱۸۶۳ یک چراغ دریایی چوبی در این جزیره ساخت و آن را به صورت شش ضلعی و بدون سکوهای میانی ساخت. در سال ۱۸۷۱ یک خانه جداگانه برای متصدیان ساخته شد که در سال ۱۹۳۰ به دو طبقه افزایش یافت. این خانه هنوز هم وجود دارد. در سال ۱۹۴۵، ریتگروند به یک فانوس دریایی تبدیل شد. عملیات دریایی در جزیره ریتگروند در سال ۱۹۸۳ متوقف شد و عملیات آن به رپلات منتقل شد.

منطقه دریایی استروبوتنی در سال ۱۹۹۳ فانوس دریایی ریتگروند را بازسازی کرد، زمانی که سازه‌های آن تقویت و تخته‌های بیرونی آن نوسازی و با خاک رس قرمز رنگ‌آمیزی شدند. ریتگروند در حال حاضر تنها فانوس دریایی فنلاند است که از چوب صنوبر ساخته شده است. همچنین تنها فانوس دریایی فنلاند با سازه چوبی است. این فانوس دریایی در حال حاضر با انرژی خورشیدی کار می‌کند.

این جزیره همچنین دارای یک اسکله سنگی و موج‌شکن است که برای یک ایستگاه آزمایشی ساخته شده است.

## منابع
*
Tsest page 1

**محمداسماعیل دولابی** (زادهٔ ۱۲۸۲ در تهران – درگذشتهٔ ۹ بهمن ۱۳۸۱ در تهران)، مشهور به **حاج آقا دولابی**، عارف، واعظ و مدرس اخلاق شیعه در قرن ۱۴ هجری شمسی بود. وی جلسات هفتگی اخلاق و عرفان را با بیانی ساده و دلنشین در تهران برگزار می‌کرد که مخاطبان زیادی، به‌ویژه از نسل جوان و تحصیل‌کرده، داشت. گفتارها و مواعظ او در مجموعه‌هایی مانند «طوبای محبت» و «مصباح‌الهدی» گردآوری و منتشر شده است.

---
## زندگی‌نامه
محمداسماعیل دولابی در سال ۱۲۸۲ شمسی در روستای دولاب (که اکنون یکی از محله‌های جنوب شرقی تهران است) در یک خانواده مذهبی متولد شد. پدرش کشاورز بود و منزل آن‌ها همواره پذیرای علما و بزرگان دین بود.
## سیر عرفانی
نقطهٔ عطف در سیر عرفانی او، سفری است که در جوانی به همراه پدرش به عتبات عالیات داشت. او در حرم امیرالمؤمنین (ع) با التماس فراوان از حضرت خواست که در نجف بماند و به تحصیل بپردازد. اما به توصیه علمای نجف و برای رعایت رضایت پدر، به ایران بازگشت. به گفتهٔ خودش، پس از زیارت حرم امام حسین (ع) در کربلا، آرامشی در قلبش احساس کرد و التهاب تحصیل در نجف برطرف شد.

ویژگی بارز بیان او، استفاده از تمثیلات و مثال‌های ملموس برای فهم بهتر مباحث بود. او محبت به اهل بیت (ع) را کلید اصلی سلوک و رسیدن به قرب الهی می‌دانست و این دیدگاه را در جلسات خود ترویج می‌کرد.

گفتارهای او توسط شاگردان و دوستدارانش گردآوری و در کتاب‌های مختلفی به چاپ رسیده است:
* **طوبای محبت:** این مجموعه شامل چندین جلد است و گفتارهای او در مجالس هفتگی را دربرمی‌گیرد.
* **مصباح‌الهدی:** این کتاب توسط مهدی طیب، یکی از شاگردان او، گردآوری شده و به نگرش و روش عرفانی دولابی می‌پردازد.
* **طوبای کربلا:** این اثر نیز شامل مطالبی دربارهٔ عشق و ارادت او به امام حسین (ع) و تأثیر کربلا بر زندگی عرفانی اوست.---
## وفات
حاج محمداسماعیل دولابی در تاریخ ۹ بهمن ۱۳۸۱ شمسی (مطابق با ۲۵ ذی‌قعده ۱۴۲۳ قمری) در سن ۹۹ سالگی در تهران درگذشت و پیکر پاکش در حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه (س) در قم به خاک سپرده شد.
## منابع

## جستارهای وابسته
* عارفان شیعه
* اخلاق اسلامی

رده:زادگان ۱۲۸۲
رده:درگذشتگان ۱۳۸۱
رده:اهالی تهران
رده:عارفان شیعه
رده:روحانیان شیعه اهل ایران
رده:مدفونان در حرم فاطمه معصومه
کلیسای بیورکوبو

**کلیسای بیورکوبو**  یک کلیسا واقع در بیورکوبو، کرسهلم، فنلاند است. این کلیسا در سال ۱۸۵۹ ساخته شده است. این کلیسا به نام همسر الکساندر دوم ماریا نامگذاری شده است. در سال ۱۹۰۷ یک گالری و چند سال بعد یک ارگ در کلیسا ساخته شد. قبل از اینکه روستا کلیسای خود را داشته باشد، مراسم مذهبی در اتاق مطالعه برگزار می‌شد.

این کلیسا توسط کلیسای رایپالوتو و کلیسای فنلاندی موستاساری استفاده می‌شود. این کلیسا دارای کشتی نذری (Votive ship) و یک شمعدان محلی است.

## منابع
کارخانه شیشه‌سازی گرونویک

**کارخانه شیشه‌سازی گرونویک** (, ) یا به اختصار «گرونویک» یک کارخانه شیشه‌سازی در روستای امروزی گرونویک در کورسهلم، فنلاند غربی بود. این کارخانه توسط تاجر یوهان گرونبرگ تأسیس شد و از سال ۱۸۱۲ تا ۱۹۰۷ فعالیت داشت. چندین نوع محصول شیشه‌ای در گرونویک تولید می‌شد. در ابتدا بطری و ظروف نوشیدنی در اینجا ساخته می‌شدند، اما از دهه ۱۸۹۰ فقط شیشه پنجره تولید می‌شد. همچنین شیشه دارویی نیز تولید می‌شد. این کارخانه شیشه‌سازی به عنوان اولین کارخانه در فنلاند، شیشه پرس شده تولید می‌کرد که از دهه ۱۸۴۰ میلادی به وجود آمد. بازار داخلی شیشه در زمان فعالیت کارخانه‌های شیشه‌گری کوچک بود و محصولات شیشه‌گری به عنوان مثال به لوبک، سنت پترزبورگ، استکهلم و دانمارک و همچنین سایر نقاط اروپا صادر می‌شد. گرونویک توانست با وجود رقابت با سایر کارخانه‌های شیشه‌گری در فنلاند، جایگاه خود را با موفقیت تثبیت کند. در نهایت، این کارخانه به برجسته‌ترین کارخانه در کشور تبدیل شد. این کارخانه‌های شیشه‌گری همچنین به بزرگ‌ترین کارخانه در کشورهای شمال اروپا تبدیل شدند.

کارخانه‌های شیشه‌گری گرونویک اهمیت بسیار زیادی برای مناطق اطراف داشتند. در گرونویک، چوب و خاکستر خریداری می‌شد. ترجیحاً از جنگل‌های خود کارخانه‌های شیشه‌گری به عنوان هیزم استفاده نمی‌شد تا درختان برای حمل الوار رشد کنند. گرونویک علاوه بر این، فرصت کسب درآمد را فراهم می‌کرد. این شهر با مهاجرت از روستاهای اطراف مقابله می‌کرد، زیرا تعداد زیادی از مردم در جونگسوند و ایسکمو در آنجا مشغول به کار بودند. شیشه‌گران که مهارت‌های حرفه‌ای قابل توجهی داشتند، اغلب از راه دور می‌آمدند. کارمندانی از بلژیک، فرانسه، آلمان و سوئد در آنجا مشغول به کار بودند. جامعه صنعتی در زمان رونق کارخانه‌های شیشه‌گری شکوفا شد، فعالیت پرشوری وجود داشت و چندین زبان اروپایی مورد استفاده قرار می‌گرفت.

ساخت شیشه معمولاً هشت ماه در سال ادامه داشت و پس از آن برای تمیز کردن کوره‌ها باید متوقف می‌شد. به کارمندان در این دوره چهارماهه نیز حقوق پرداخت می‌شد. ساختمان‌هایی برای اسکان کارگران نیز ساخته شده بود که در دوران رونق شرکت حدود ۱۰۰ نفر بودند. در تابستان، صندوق‌های شیشه‌ای با دو قایق یدک‌کش کارخانه‌های شیشه‌گری به واسا منتقل می‌شدند.

در ارتباط با کارخانه، مدتی یک کارخانه ذوب کوچک سفال و یک کشتی‌سازی وجود داشت که توسط یوهان گرونبرگ تأسیس شده بود و چندین کشتی در آن ساخته می‌شد، و همچنین از سال ۱۸۳۱ تا ۱۸۷۶ کارخانه کاغذسازی یونگسوند، که آن هم توسط گرونبرگ تأسیس شده بود، در آنجا قرار داشت. علاوه بر این، یک کاشی‌کاری و یک آهنگری مرتبط با کارخانه شیشه وجود داشته است. عمارت گرونویک ساختمان اصلی کارخانه شیشه بود. پس از آتش‌سوزی در سال ۱۹۱۷، تنها ساختمان‌های باقی‌مانده از کارخانه شیشه، عمارت و ویرانه‌های یک اصطبل از سال ۱۸۳۲ است که در آتش‌سوزی ویران شد. در ملک خود، گرونویک گلاسبروک اولین و همچنین گسترده‌ترین باغ‌ها را در ایسکمو-یونگسوند با باغبانی بسیار پیشرفته داشت. در غرب عمارت، باغ بزرگی وجود دارد که در اوایل دوران شیشه‌گری طراحی شده بود.

## منابع

* 

رده:دوک‌نشین بزرگ فنلاند
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در اوستروبوتنیا
رده:فنلاند در سده ۱۹ (میلادی)
زندان واسا

thumb|زندان واسا در مرکز واسا در کنار دریا واقع شده است.
**زندان واسا**  یک زندان بسته ۷۰ تختخوابی متعلق به منطقه مجازات کیفری فنلاند غربی است. این زندان در مرکز واسا در کنار دریا در رانتاکاتو واقع شده است. این زندان دارای مکان‌هایی برای مردان و زنان است. زندان واسا حدود ۶۰ کارمند دارد. ساخت این زندان در سال ۱۸۶۱ آغاز شد و در سال ۱۸۶۳ به پایان رسید.

زندان واسا زندانیان پیش از محاکمه، زندانیان حکم‌دار و جریمه‌های نقدی را به عنوان تخفیف جریمه نگهداری می‌کند. زندانیان عمدتاً از شهرستان‌های اوستروبوتنیا و اوستروبوتنیای جنوبی می‌آیند.

این زندان دارای یک کارگاه فلزکاری است که به زندانیان مطالعات مکانیک و فناوری تولید ارائه می‌دهد. علاوه بر این، زندانیان این فرصت را دارند که از راه دور در مدرسه جامع، دبیرستان و پلی‌تکنیک و همچنین دوره‌های کوتاه‌تر و فعالیت‌های توانبخشی تحصیل کنند. زندانیان می‌توانند در کارگاه رنگ، کارگاه بسته‌بندی یا در تعمیر و نگهداری زندان کار کنند.

## تاریخچه
ریشه‌های اولیه زندان واسا در قلعه کرسهلما است، جایی که زندانیان از قرن هفدهم در آن نگهداری می‌شدند. در اوایل قرن نوزدهم، یک زندان شهرستانی در کورشولم تأسیس شد که در یک ساختمان چوبی زندان قرار داشت. ساخت ساختمان زندان فعلی، که توسط معمار استانی، لودویک ایزاک لیندکویست، طراحی شده بود، در سال ۱۸۶۱ تحت رهبری استاد آهنگر، جی. دبلیو. لوندن، آغاز شد و دو سال بعد به پایان رسید. این زندان برای اولین بار در دهه ۱۸۸۰ گسترش یافت. دیوار چوبی اصلی در سال ۱۹۰۱ با دیوار آجری جایگزین شد. زندان در سال ۲۰۰۱ بازسازی شد.

## منابع
سکه‌های یورو ایتالیا

**سکه‌های یوروی ایتالیا** برای هر اندازه از پولی، طرحی منحصر به فرد دارند، هرچند که در طول تاریخ استفاده از آثار هنری مشهور ایتالیایی برای آن‌ها بسیار رایج است. هر سکه توسط یک طراح متفاوت طراحی شده است، از سکه ۱ سنتی گرفته تا سکه ۲ یورویی که عبارتند از: اوگنیو دریوتی، لوسیانا د سیمونی، اتوره لورنزو فراپیچچینی، کلودیا مومونی، ماریا آنجلا کاسول، روبرتو مائوری، لورا کرتارا و ماریا کارملا کولانری. همه طرح‌ها شامل ۱۲ ستاره اتحادیه اروپا ، سال ضرب، دو حروف روی هم افتاده‌ی «RI» برای *جمهوری ایتالیا* (*Repubblica Italiana*) و حرف «R» برای رم هستند. هیچ سکه یوروی ایتالیایی مربوط به قبل از *سال ۲۰۰۲* وجود ندارد، اگرچه مطمئناً زودتر ضرب شده‌بودند، زیرا برای اولین بار در دسامبر ۲۰۰۱ در دسترس عموم قرار گرفتند.

## تاریخچه
انتخاب طرح سکه‌ها از طریق یک پخش تلویزیونی که در آن طرح‌های گزینه ارائه می‌شد، به مردم ایتالیا واگذار شد و به مردم اجازه داده شد با تماس با یک شماره تلفن خاص رأی دهند. با این حال، سکه ۱ یورویی در این انتخابات وجود نداشت، زیرا کارلو آزگلیو چامپی ، وزیر اقتصاد وقت، قبلاً تصمیم گرفته بود که طرح *[[مرد ویترویوسی|مرد ویتروویوسی]]* لئوناردو داوینچی روی آن نقش ببندد. اثر لئوناردو بسیار نمادین است زیرا نشان دهنده تمرکز رنسانس بر انسان به عنوان معیار همه چیز است و همزمان شکلی گرد دارد که کاملاً با سکه مطابقت دارد. همانطور که چامپی مشاهده کرد، این طرح نشان دهنده "سکه در خدمت انسان" است، نه انسان در خدمت پول.

## طرح یورو ایتالیایی
برای تصاویر روی سکه و شرح مفصلی از سکه‌ها، به بخش سکه‌های یورو مراجعه کنید.

## مقادیر ضرب در گردش

## علائم شناسایی

## سکه‌های یادبود ۲ یورویی

File:€2_commemorative_coin_Italy_2007_TOR.jpg|جایگزین=پنجاهمین سالروز امضای پیمان‌نامه‌ی رم ۲۰۰۷| پنجاهمین سالگرد امضای پیمان رم (۲۰۰۷)
File:€2_commemorative_coin_Italy_2008.jpg|جایگزین=شصتمین سالروز اعلامیه‌ی جهانی حقوق بشر ۲۰۰۸| شصتمین سالگرد اعلامیه جهانی حقوق بشر (۲۰۰۸)


## همچنین ببینید

* تاریخچه سکه‌ها در ایتالیا

## منابع

## پیوندهای خارجی

* بانک مرکزی اروپا - ایتالیا
* بانک ایتالیا > سکه‌ها

رده:اتحادیه اروپا و ایتالیا
رده:سکه‌های ایتالیا
پیپو بائودو

**جوزپه ریموندو ویتوریو "پیپو" بائودو** (;  – ) مجری تلویزیونی اهل ایتالیا بود.

او یکی از برجسته‌ترین مجریان در کشور خود بود و شش دهه فعالیت حرفه‌ای داشت که شامل ۱۳ دوره جشنواره موسیقی سانرمو می‌شد.(بالاترین تعداد برای یک مجری)

بائودو اغلب با لقب «سوپرپیپو» (اشاره به نام ایتالیایی گوفی) شناخته می‌شد. بائودو همچنین از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷ مدیر هنری و رئیس تئاتر استابیل دی کاتانیا بود.

## حرفه
[بندانگشتی|بائودو با [جورجو فالتی|جورجیو فالتی در سانرمو ۱۹۸۷]]
بائودو در میلیتلو این وال دی کاتانیا به دنیا آمد. پدرش وکیل و مادرش خانه‌دار بودند. او در حالی که در دانشگاه کاتانیا در رشته حقوق تحصیل می‌کرد، به عنوان بازیگر و مجری شروع به کار کرد و دستیار کمدین توچو موزومچی شد.  او با وجود علاقه‌اش به هنر، با مدرک حقوق فارغ‌التحصیل شد و هرگز به عنوان وکیل فعالیت نکرد. در پایان دهه ۵۰ میلادی، او خواننده و پیانیست ارکستر مهتاب شد. در سال ۱۹۵۹ برای اولین بار، در یک قسمت از نمایش *«لا کونچیگلیا دورو»* ساخته انزو تورتورا در تلویزیون ایتالیا ظاهر شد. او در سال ۱۹۶۶ به عنوان مجری نمایش موزیکال *«ستِوُچی»* به شهرت رسید.

در سال ۱۹۶۸ برای اولین بار میزبان جشنواره موسیقی سانرمو بود؛ او در نهایت ۱۳ بار میزبان این جشنواره بود که آخرین آن در سال ۲۰۰۸ انجام شد. در شب افتتاحیه جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۹۵، اندکی پس از شروع نمایش، مردی به نام پینو پاگانو از گالری تئاتر آریستون بالا رفت و تهدید به خودکشی با پریدن کرد؛ بائودو در میان تشویق تماشاگران او را متقاعد کرد که عقب‌نشینی کند.

بائودو علاوه بر فعالیت اصلی خود به عنوان مجری تلویزیون، از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷ به عنوان مدیر هنری تئاتر پایدار کاتانیا و از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷ به عنوان رئیس آن خدمت کرد. او همچنین ترانه‌سرا بود؛ از جمله شناخته‌شده‌ترین ساخته‌های او می‌توان به «دونا روسا» اثر نینو فرر، «اونا دومنیکا کوسی» اثر جیانی موراندی، «دوشیزه» اثر نینو مانفردی و «لا کوادریلیا» اثر ساشا دیستل اشاره کرد.

## زندگی شخصی و مرگ
بندانگشتی|بائودو سال ۱۹۷۵
بائودو دو فرزند داشت: الساندرو متولد ۱۹۶۲داز میرلا آدینولفی و تیزیانا متولد ۱۹۷۰ از همسر اولش آنجلا لیپی. پس از روابط با بازیگران زن آلیدا چلی و آدریانا روسو بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۷، بائودو با خواننده سوپرانو ایتالیایی کاتیا ریچارلی ازدواج کرد (که در سال ۲۰۰۴ قبل از نهایی شدن طلاقشان از او جدا شد). در دهه ۹۰ میلادی، به دلیل فعالیت‌های ضد مافیایی‌اش، سه بمب‌گذاری توسط مافیای سیسیلی متحمل شد که یکی از آنها ویلایش در سانتا تکلا را ویران کرد.

باودو در ۱۶ اوت ۲۰۲۵ در سن ۸۹ سالگی در بیمارستان کمپس بیو-مدیکو در رم درگذشت. مراسم تشییع جنازه او در ۲۰ اوت در زادگاهش در سیسیل با نظارت اسقف کالتاجیرونه برگزار شد.

## منابع

## پیوند به بیرون

* 

رده:درگذشتگان ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۳۶ (میلادی)
رده:مجری‌های تلویزیونی اهل ایتالیا
کلیسای سنت نیکلاس (واسا)

«کلیسای سنت نیکلاس»  کلیسایی ارتدکس در واسا، فنلاند است که در میدان کاسارمینتوری واقع شده است. این کلیسا توسط معمار استانی کارل اکسل ستربرگ طراحی و در سال ۱۸۶۲ تکمیل شد. این کلیسا در سال ۱۸۶۶ توسط مطران ایزیدور تقدیس شد.

این کلیسا، کلیسایی صلیبی شکل با راهروی کوتاه و با تأکید مرکزی است. انتهای محراب کلیسا دارای مقابله پایین‌تر و روبروی آن در انتهای ورودی، یک اتاق انتظار پایین‌تر و باریک‌تر با یک برج نوک‌تیز است. نماها توسط ستون‌های مسطح و پنجره‌های قوسی گرد متعدد ساخته شده‌اند. سالن کلیسا با گچ روشن گچ‌کاری شده است و بازوهای صلیبی دارای طاق‌های گهواره‌ای بلند هستند که مستقیماً از سطح کف بالا می‌روند. گنبد مرکزی تا حدی بر روی آویز قرار دارد. برنامه‌ریزی فضایی از سنت کلیسای مرکزی بیزانس پیروی می‌کند.

این کلیسا در بمباران‌های جنگ زمستان آسیب دید و در سال ۱۹۵۹ تعمیر شد. این کلیسا در سال ۱۹۶۲ توسط متروپولیتن لئو بازسازی شد. پس از آن، حداقل در سال‌های ۱۹۷۹-۱۹۸۰ بازسازی شده است.

شمایل‌نگار کلیسا در قرن نوزدهم در سنت پترزبورگ ساخته شده است. این کلیسا شامل شمایل‌های سنت سرافیم ساروف و سنت نیکلاس و همچنین شمایل تدفین مسیح است که در ابتدا در کلیسای پادگان ارتدکس بومارسوند قرار داشت.

مساحت این کلیسا ۱۷۰ متر مربع است. پنج ناقوس در کلیسا وجود دارد.

## منابع
آلپینی

**آلپینی** () یگان پیاده‌نظام متخصص کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است. این گروه که بخشی از سپاه پیاده‌نظام ارتش بود، در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم در نبردها خود را متمایز کرد. در حال حاضر، واحدهای فعال آلپینی در دو تیپ عملیاتی سازماندهی شده‌اند که تابع ستاد نیروهای آلپینی هستند. نام آلپینی از ارتباط اولیه آنها با آلپ، رشته کوهی که ایتالیا با فرانسه، سوئیس، اتریش و اسلوونی مشترک دارد، گرفته شده است. هر سرباز آلپینی، آلپینو نامیده می‌شود.

آلپینی در سال ۱۸۷۲ تأسیس شد و قدیمی‌ترین یگان پیاده‌نظام کوهستانی فعال در جهان است. مأموریت اصلی آنها محافظت از مرز ایتالیا با فرانسه و اتریش-مجارستان بود. در سال ۱۸۸۸، آلپینی در اولین مأموریت خود در خارج از کشور، به آفریقا، اعزام شد. در طول جنگ جهانی اول، یگان آلپینی در رشته کوه‌های آلپ، نبردی سه ساله را علیه کایزریاگر اتریش-مجارستان و آلپنکورپس آلمان انجام دادند که از آن زمان به عنوان «جنگ در برف و یخ» شناخته می‌شود. در طول جنگ جهانی دوم، آلپینی‌ها در کنار نیروهای محور، عمدتاً در نبردهای بالکان و در جبهه شرقی، جنگیدند.

در طول جنگ سرد، آلپینی‌ها پنج تیپ تشکیل دادند که در دهه ۱۹۹۰ به دو تیپ کاهش یافت.

## منابع

* Italian Army- The Alpini
* COMALP- Alpine Troops Command
* ANA Conegliano- History of Alpini units
* The largest picture collection of 2012 Bolzano
* 

## پیوند به بیرون

رده:ارتش ایتالیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۸۷۲ (میلادی) در ایتالیا
رده:سازمان‌های نظامی ایتالیا
هنگ ۷ آلپینی

**هنگ ۷ آلپینی** () یک هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که در بلونو در ونتو مستقر است. این هنگ متعلق به یگان پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپین "جولیا" اختصاص دارد. در ۱ اوت ۱۸۸۷، ارتش سلطنتی ایتالیا با تقسیم هنگ ۶ آلپینی، هنگ ۷ آلپینی را تشکیل داد. منطقه جذب نیرو برای این هنگ جدید در ابتدا شامل دره‌های آلپ بلونس، آلپ کارنیک، پری‌آلپس کارنیک و ضلع غربی آلپ جولیان بود. در سال ۱۹۰۹، این هنگ به هنگ ۸ آلپینی تقسیم شد و پس از آن منطقه جذب نیرو برای این هنگ شامل آلپ بلونس بود.

در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به ده گردان گسترش یافت که به طور جداگانه در مناطق آلپین جبهه ایتالیا می‌جنگیدند. در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر ۵ آلپین "پوستریا" ملحق شد و در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی شرکت کرد. در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ در حمله به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا جنگید. پس از آن، این هنگ در مونته‌نگرو و پس از اشغال فرانسه ویشی، در آلپ-ماریتیم حضور داشت. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیله اعلام شد و چهار روز بعد، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ هفتم آلپین را منحل کردند.

در سال ۱۹۵۳، هنگ هفتم آلپین اصلاح و به تیپ آلپین "کادوره" ملحق شد. در سال ۱۹۷۵، این هنگ منحل و پرچم و سنت‌های آن به گردان آلپین "فلتره" واگذار شد. این هنگ در سال ۱۹۹۲ اصلاح شد. سالگرد تأسیس این هنگ مصادف با ۲۳ آوریل ۱۹۴۱، آخرین روز جنگ یونان و ایتالیا است که طی آن گردان آلپینی "فلتره" این هنگ مدال نقره شجاعت نظامی را کسب کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۳ (میلادی)
رده:واحدها و تشکیلات نظامی منحل‌شده در ۱۹۴۳ (میلادی)
رده:هنگ‌های آلپینی ایتالیا
خوان آندرس

بندانگشتی|خوان آندرس.
**خوان آندرس و مورل** (۱۵ فوریه ۱۷۴۰ در پلنز، آلیکانته۱۲ ژانویه ۱۸۱۷ در رم) یک کشیش یسوعی اسپانیایی، اومانیست مسیحی و منتقد ادبی عصر روشنگری بود. او خالق تاریخ جهان و ادبیات تطبیقی (یعنی ادبیات و علوم قرن هجدهم) از طریق مهم‌ترین و گسترده‌ترین آثارش بود: *خاستگاه، پیشرفت و وضعیت فعلی ادبیات* (چاپ اول. ایتالیایی، پارما، ۱۷۸۲–۱۷۹۹) - *اوریگن، پیشرفت و وضعیت واقعی همه ادبیات* (مادرید، ۱۷۸۴–۱۸۰۶، اما ناقص بود زیرا شامل بخشی اختصاص داده شده به علوم کلیسایی نبود) که اخیراً به یک ویرایش انتقادی و کامل بازگردانده شده است. او به همراه لورنزو هرواس ، آنتونیو اگزیمنو، فرانسیسکو خاویر کلاویژرو یا سلستینو موتیس، یکی از مهم‌ترین نویسندگان مکتب جهان‌شمول‌گرای اسپانیایی قرن هجدهم است.

## محقق
او در اروپای زمان خود، چهره‌ای فوق‌العاده روشنفکر محسوب می‌شد، اما در بیشتر قرن‌های نوزدهم و بیستم نادیده گرفته شد. این امر به دلایل مختلفی، چه به صورت تصادفی و چه به صورت عمومی، صورت گرفت. آندرس در دانشگاه سابق گاندیا آموزش دید، خواس استاد بلاغت بود و در سال ۱۷۶۷ به عنوان یک جوان خوانسوئیتی مجبور به تبعید در ایتالیا شد. او ابتدا در فرارا ساکن شد و سپس مارکیز بیانکی او را در کاخ خود در مانتوا پذیرفت. در آنجا، او از زندگی با خانواده مارکیز لذت برد، تا زمان ورود ناپلئون، بیش از بیست سال اقامت شاد و پربار که به او اجازه داد بخش عمده‌ای از کار خود را تکمیل کند.

در انگلستان، این موضوع عمدتاً توسط هنری هالام مورد مطالعه و پیگیری قرار گرفت.

## آثار ادبی
آندرس همچنین نویسندهٔ کتاب‌های بسیاری از جمله *«نامه‌های خانوادگی» (تور ایتالیا)* (مادرید و والنسیا، ۱۷۸۶–۱۸۰۰) است، این اثر اسپانیایی‌زبان یکی از مهم‌ترین آثار در نوع خود و یک اثر بزرگ اروپایی است که عمدتاً از یک سفر ادبی-علمی و به‌ویژه کتابشناختی تشکیل شده است. افکار آندرس که در اواخر عصر روشنگری نئوکلاسیک ریشه دارد، با یک سنت قوی اسپانیایی-ایتالیایی پاسخ می‌دهد که نه تنها با ژزوئیت‌های بزرگ، قربانیان اخراج، به‌ویژه لورنزو هرواس، سازندهٔ زبان‌شناسی تطبیقی، و نظریه‌پرداز بزرگ موسیقی، آنتونیو اکسیمنو، که به همراه او به عنوان هستهٔ *مکتب جهانی‌گرایان اسپانیایی* قرن هجدهم دیده می‌شدند، قابل شناسایی است، بلکه خط فکری ایگناسیو د لوزان، لودوویکو آنتونیو موراتوری و پیشگام و نابغهٔ بزرگ ، جامباتیستا ویکو، را تقویت کرد. آندرس، در حالی که در اواخر عمرش تقریباً بینایی خود را از دست داده بود، آخرین شغل حرفه‌ای خود را در سمت مسئول کتابخانه سلطنتی ناپل گذراند و سرانجام در رم در حمایت از جماعت مذهبی خود درگذشت. اولین و مهم‌ترین جلد (با توجه به احساسات اصلی حس خود و ماهیت انتقادی نسخه جدید) اثر اصلی او در سال ۱۹۹۷ در مادرید تجدید چاپ شد و خواس آن را در سال ۲۰۰۲ تکمیل کرد.

## پیوند به بیرون

* کتابخانه اومانیسم اروپا https://humanismoeuropa.org
* مؤسسه انتشارات خوان آندرس https://edicionesinstitutojuanandres.com
* نقد مجله ۳:مدارس از *سالامانکا و یونیورسالیست* https://revistarecension.com

## منابع

رده:پژوهشگران ادبیات تطبیقی
رده:درگذشتگان ۱۸۱۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۷۴۰ (میلادی)
رده:فیلسوفان سده ۱۸ (میلادی)
رده:منتقدان ادبی اهل اسپانیا
رده:نویسندگان اسپانیایی‌زبان
رده:نویسندگان ایتالیایی‌زبان
یون پولته

**یون پولته** ()یک گروه موسیقی سه‌گانه فنلاندی است که در فنلاند در سال ۲۰۱۲ تأسیس شد و متشکل از رپر فنلاندی کونینگاس پاهکینه، رپر و تهیه‌کننده سته تامو، و خواننده/رپ استیگ (معروف به Stig Dog) است.

یون پولته از طریق تک آهنگ خود "دختر، تو ستارۀ دریایی هستی" موفق شد رتبه ۷ در جدول‌های رسمی فنلاند در ماه مه ۲۰۱۲ را کسب کند.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:گروه‌های موسیقی فنلاندی
کلودیو گرازیانو

**کلودیو گرازیانو** (;  – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود که در فاصله سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ به‌عنوان بیست و هشتمین رئیس ستاد دفاع ایتالیا فعالیت می‌کرد و از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ ریاست کمیته نظامی اتحادیه اروپا را برعهده داشت.

گرازیانو فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۲ در ارتش ایتالیا آغاز کرد. وی از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ فرماندهی هنگ ۲ آلپینی را برعهده داشت، از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ به‌عنوان فرمانده تیپ آلپاین تاوریننسه فعالیت می‌کرد و از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ فرمانده نیروی سازمان ملل متحد در لبنان (یونیفیل) بود و در فاصله سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ فرماندهی نیروی زمینی ایتالیا را برعهده داشت.

وی در جنگ در افغانستان و جنگ عراق حضور داشت و به‌علت خدماتش، نشان‌های نشان شایستگی جمهوری ایتالیا و لژیون دونور را دریافت کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:اهالی تورین
رده:خودکشی با سلاح گرم در ایتالیا
رده:درگذشتگان ۲۰۲۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۵۳ (میلادی)
رده:فرماندهان شوالیه نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان
رده:خودکشی در ۲۰۲۴ (میلادی)
دختر، تو ستارهٔ دریایی هستی

**دختر، تو ستارهٔ دریایی هستی** () اولین تک‌آهنگ گروه هیپ‌هاپ و رپ فنلاندی یون پولته است. این آهنگ در ۲ ژانویه ۲۰۱۲ به عنوان دانلود دیجیتال در فنلاند منتشر شد. این آهنگ در رتبه ۷ در جدول تک‌آهنگ‌های فنلاند قرار گرفته است. در این آهنگ ماجراهایی در بندر قایق‌رانی گربو روایت می‌شود.

## لیست ​​آهنگ‌ها

## عملکرد نمودار

## تاریخچه توزیع

## منابع

* 

رده:ترانه‌های ۲۰۱۲ (میلادی)
رده:تک‌آهنگ‌های آغازین ۲۰۱۲ (میلادی)
کونینگاس پهینکه

**کونینگاس پهینکه** (؛ زادهٔ ۱۹۷۸) موسیقی‌دان اهل فنلاند است. وی از سال ۱۹۹۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده بدون سال تولد
رده:افراد زنده
پاسکینو

بندانگشتی|پاسکینو سال ۲۰۱۸
بندانگشتی|پاسکینادهایی به زبان ایتالیایی روی پایه مجسمه
**پاسکینو** یا **پاسکوین** (لاتین: *Pasquinus, Pasquillus*) نامی است که رومیان از اوایل دوران نوین آغازین برای توصیف مجسمه‌ای فرسوده به سبک عصر هلنیستی که در قرن پانزدهم در منطقه پاریون رم کشف شد، به کار می‌بردند. این مجسمه در میدانی به همین نام در گوشه شمال غربی کاخ براسکی (موزه رم) و در نزدیکی محلی که در آن کشف شد، قرار دارد.

این مجسمه به دلیل سنت چسباندن انتقادات ناشناس به پایه آن، به عنوان اولین مجسمه سخنگو در روم شناخته می‌شود. گونه ادبی طنزآمیز pasquinade یا pasquil نام خود را از این سنت گرفته است.

موضوع اصلی این مجسمه*، منلائوس است که بدن پاتروکلوس را نگه داشته است* و این موضوع ترکیبی که برای سایر پیکره‌ها مانند مجسمه‌های اسپرلونگا به کار رفته است، بارها در مجسمه‌سازی کلاسیک دیده می‌شود، جایی که اکنون به عنوان «گروه پاسکینو» شناخته می‌شود. شناسایی واقعی موضوع مجسمه در قرن هجدهم توسط انیو کویرینو ویسکونتی عتیقه‌شناس انجام شد که آن را به عنوان نیم‌تنه منلائوس که از پاتروکلوس در حال مرگ حمایت می‌کند شناسایی کرد. مشهورترین نسخه از دو نسخه مدیچی این مجسمه در لوجیا دی لانزی در فلورانس ایتالیا قرار دارد. *پاسکینو* اخیراً به عنوان یک مجسمه هلنیستی قرن سوم پیش از میلاد یا یک کپی رومی شناخته می‌شود.

## تاریخچه
بندانگشتی|نصب پوستر روی مجسمه ممنوع است. «پاسکینادس» باید روی یک تخته کناری قرار داده شود.
شهرت این مجسمه به اوایل قرن شانزدهم میلادی برمی‌گردد، زمانی که کاردینال اولیویه‌رو کارافا به مناسبت جشن سنت مارک، نیم‌تنه مرمری مجسمه را در یک توگا پوشاند و آن را با تقریظ قصار لاتین تزئین کرد.

اقدامات کاردینال منجر به رواج رسم انتقاد از پاپ یا دولت او با نوشتن اشعار طنز به گویش رومانسکو که پاسکوینادس نامیده می‌شد شد. بدین ترتیب پاسکوینو به اولین مجسمه سخنگو روم تبدیل گشت. او در مورد نارضایتی مردم صحبت می‌کرد، بی‌عدالتی را محکوم می‌کرد و به سوءمدیریت اعضای کلیسا حمله می‌کرد. از این سنت، اصطلاحات انگلیسی پاسکویناد و پاسکویل گرفته شده است که به نقیضه ناشناس در نظم یا نثر اشاره دارد.

## ریشه‌شناسی
بندانگشتی|پاسکینو در سال ۱۵۵۰ اثر نیکلاس بئاتریزه
ریشه نام «پاسکینو» همچنان مبهم است. در اواسط قرن شانزدهم گزارش شده است که نام «پاسکینو» از نام خیاطی در همان نزدیکی گرفته شده که به خاطر هوش و ذکاوتش مشهور بود؛ گمانه‌زنی‌ها حاکی از آن بود که میراث او از طریق مجسمه، به «افتخار و یادبود جاودانه خیاط فقیر» منتقل شده است.

## سنت ادبی
دیری نپایید که مجسمه‌های دیگری نیز در صحنه ظاهر شدند و نوعی محفل ادبی یا آکادمی عمومی به نام «کنگره عقل و خرد» (*Congresso degli Arguti*) را تشکیل دادند که در آن پاسکینو همیشه رهبر بود و مجسمه‌هایی که رومی‌ها آنها را مارفوریوس، راهب لوئیجی، ایل فاچینو، ماداما لوکرزیا و ایل بابوینو می‌نامیدند، همکاران صریح او بودند. *کارتلی* (به معنای پوستر، پلاکارد، تخته؛ احتمالاً معادل جزوه) که این اشعار بر روی آنها نوشته شده بود، به سرعت دست به دست می‌شد و نسخه‌هایی از آنها تهیه می‌شد که تعدادشان آنقدر زیاد بود که نمی‌توانستند جلوی انتشار آنها را بگیرند. این اشعار توسط جاکومو مازوکی چاپگر رومی، در اوایل سال ۱۵۰۹، سالانه با عنوان *کارمینا آپوزیتا پاسکینو* جمع‌آوری و منتشر می‌شدند و در سراسر اروپا به خوبی شناخته می‌شدند.

## منابع

## پیوند به بیرون
* مجسمه پاسکینو
* روبرتو پیپرنو، «مجسمه‌های سخنگوی رم»

رده:تندیس‌های مردان در ایتالیا