هی لانگ

**هی لانگ** (;  – ) یک انقلابی کمونیست چینی و مارشال جمهوری خلق چین بود. او از یک خانواده روستایی فقیر در هونان بود و خانواده‌اش قادر به ارائه هیچ گونه آموزش رسمی به او نبودند. او پس از انتقام مرگ عمویش، زمانی که فرار کرد تا به یک یاغی تبدیل شود و یک ارتش شخصی کوچک را در اطراف خود جذب کند، فعالیت انقلابی خود را آغاز کرد. بعداً نیروهای او به کومینتانگ پیوستند و او در لشکرکشی شمالی شرکت کرد.

او پس از آنکه چیانگ کای‌شک شروع به سرکوب خشونت‌آمیز کمونیست‌ها کرد، علیه کومینتانگ شورش کرد، زمانی که او قیام ناموفق نانچانگ را برنامه‌ریزی و رهبری کرد. پس از فرار، او یک شورا در مناطق روستایی هونان (و بعداً گویژو) سازماندهی کرد، اما تحت فشار کمپین‌های محاصره چیانگ مجبور به ترک پایگاه‌های خود شد. او در سال ۱۹۳۵، بیش از یک سال پس از آنکه نیروهای مرتبط با مائو تسه‌تونگ و ژو دِ مجبور به انجام این کار شدند، به راهپیمایی طولانی پیوست. او با نیروهایی به رهبری ژانگ گوتائو ملاقات کرد، اما در مورد استراتژی ارتش سرخ با ژانگ مخالف بود و نیروهایش را به پیوستن و حمایت از مائو سوق داد.

پس از استقرار و تأسیس ستاد در شانشی، او نیروهای چریکی را در شمال غربی چین در جنگ داخلی چین و جنگ دوم چین و ژاپن رهبری کرد و عموماً در گسترش مناطق تحت کنترل کمونیست‌ها موفق بود. او تا پایان سال ۱۹۴۵، زمانی که نیروی او تحت فرماندهی پنگ دهوای قرار گرفت و او به عنوان معاون پنگ منصوب شد، فرماندهی نیرویی متشکل از ۱۷۰ هزار سرباز را بر عهده داشت. او در اواخر دهه ۱۹۴۰ کنترل جنوب غربی چین را بر عهده گرفت و بیشتر دهه ۱۹۵۰ را در جنوب غربی گذراند و منطقه را در نقش‌های غیرنظامی و نظامی اداره کرد.

او پس از تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹، تعدادی از مناصب غیرنظامی و نظامی را بر عهده داشت. در سال ۱۹۵۵، سهم او در پیروزی حزب کمونیست چین با انتخاب شدن به عنوان یکی از ده مارشال مورد تقدیر قرار گرفت و به عنوان معاون نخست‌وزیر چین خدمت کرد. او از تلاش‌های مائو تسه‌تونگ برای پاکسازی پنگ دهوای در سال ۱۹۵۹ حمایت نکرد و تلاش کرد تا پنگ را احیا کند. پس از اعلام انقلاب فرهنگی در سال ۱۹۶۶، او یکی از اولین رهبران ارتش آزادی‌بخش خلق بود که پاکسازی شد. او در سال ۱۹۶۹ درگذشت، زمانی که تزریق گلوکز توسط زندانبانانش دیابت درمان نشده او را تشدید کرد.

## زندگی‌نامه
### اوایل زندگی
هه لونگ عضوی از گروه قومی توجیا بود. او که در سانگژی، هونان متولد شده بود، به همراه خواهر و برادرانش، از جمله هه یینگ، در یک خانواده دهقانی فقیر بزرگ شد، با وجود اینکه پدرش یک افسر نظامی رده پایین چینگ بود. پدرش عضو گلائوهویی (انجمن برادران بزرگتر)، یک انجمن مخفی مربوط به اوایل سلسله چینگ، بود. او در جوانی گاوچران بود و هیچ آموزش رسمی دریافت نکرد. وقتی ۲۰ ساله بود، یک ارزیاب مالیاتی دولت محلی را که عمویش را به دلیل عدم پرداخت مالیات کشته بود، کشت. سپس فرار کرد و به یک یاغی تبدیل شد و این افسانه را به وجود آورد که او حرفه انقلابی خود را تنها با دو چاقوی آشپزخانه آغاز کرده است. پس از شروع زندگی خود به عنوان یک یاغی، به عنوان «شخصیتی شبیه رابین هود» شهرت یافت. سلاح مخصوص او یک چاقوی قصابی بود.

حدود سال ۱۹۱۸ او یک ارتش انقلابی داوطلب تشکیل داد که با یک جنگ سالار محلی هونان همسو بود، و در سال ۱۹۲۰، ارتش شخصی او به ارتش انقلابی ملی پیوست. در سال ۱۹۲۳ او به فرماندهی ارتش بیستم ملی‌گرا ارتقا یافت. در سال ۱۹۲۵ او مدرسه‌ای برای آموزش سربازان کومین‌تانگ اداره می‌کرد. در حین اداره این مدرسه، با برخی از شاگردانش که اعضای حزب کمونیست چین نیز بودند، صمیمی شد. در طول لشکرکشی شمالی ۱۹۲۶، او فرماندهی لشکر اول، سپاه نهم ارتش انقلابی ملی را بر عهده داشت. او در طول لشکرکشی شمالی تحت فرماندهی ژانگ فاکوی خدمت کرد.

در اواخر سال ۱۹۲۶ او به حزب کمونیست چین پیوست. در سال ۱۹۲۷، پس از فروپاشی دولت چپ‌گرای کومین تانگ به رهبری وانگ جینگ‌وی در ووهان و سرکوب کمونیست‌ها توسط چیانگ کای‌شک، او کومین تانگ را ترک کرد و به کمونیست‌ها پیوست و فرماندهی سپاه بیستم، ستون اول ارتش سرخ را بر عهده گرفت.

او و ژو دِ نیروی اصلی قیام نانچانگ را در سال ۱۹۲۷ برنامه‌ریزی و رهبری کردند. در قیام نانچانگ، او و ژو نیروی مشترکی متشکل از ۲۴۰۰۰ نفر را رهبری کردند و تلاش کردند شهر نانچانگ را تصرف کنند، اما نتوانستند آن را در برابر تلاش اجتناب‌ناپذیر کومین‌تانگ برای بازپس‌گیری شهر ایمن کنند. این لشکرکشی با مشکلات لجستیکی مواجه شد و کمونیست‌ها در دو ماه جنگ، ۵۰٪ تلفات متحمل شدند. اکثر سربازان هه که زنده ماندند، تسلیم شدند، فرار کردند و/یا دوباره به کومینتانگ پیوستند. تنها ۲۰۰۰ نفر از بازماندگان در نهایت در سال ۱۹۲۸ برای جنگیدن برای کمونیست‌ها بازگشتند، زمانی که ژو نیروهای خود را در هونان اصلاح کرد.

پس از شکست نیروهایش، او به لوفنگ، گوانگدونگ گریخت. او مدتی را در هنگ کنگ گذراند، اما بعداً توسط حزب کمونیست چین به شانگهای و سپس به ووهان فرستاده شد. چیانگ کای‌شک پیوسته تلاش می‌کرد تا او را متقاعد کند که دوباره به کومینتانگ بپیوندد، اما موفق نشد.

### چریک کمونیست
پس از شکست قیام نانچانگ، او پیشنهاد کمیته مرکزی حزب کمونیست چین برای تحصیل در روسیه را رد کرد و به هونان بازگشت، جایی که در سال ۱۹۳۰ نیروی جدیدی را تشکیل داد. نیروی او منطقه وسیعی از حومه شهر در منطقه مرزی هونان-هوبئی، در اطراف منطقه دریاچه هونگ را کنترل می‌کرد و این منطقه را به عنوان یک شورای روستایی سازماندهی کرد. در اواسط سال ۱۹۳۲، نیروهای کومین تانگ به عنوان بخشی از چهارمین عملیات محاصره، شورای هی را هدف قرار دادند. نیروهای او پایگاه‌های خود را رها کردند، به سمت جنوب غربی حرکت کردند و در اواسط سال ۱۹۳۳ پایگاه جدیدی را در شمال شرقی گویژو تأسیس کردند.

در سال ۱۹۳۴، رن بیشی پس از آنکه مجبور به ترک شورای خود در یک عملیات محاصره دیگر شد، به همراه نیروهای بازمانده خود در گویژو به او پیوست. رن و هی نیروهای خود را ادغام کردند و هی فرمانده نظامی و رن کمیسر شد. او در نوامبر ۱۹۳۵، بیش از یک سال پس از آنکه نیروهای تحت رهبری ژو دِه و مائو تسه‌تونگ مجبور به تخلیه شورای خود در جیانگشی شدند، به راهپیمایی طولانی پیوست. توانایی او در مقاومت در برابر کومینتانگ تا حدی به دلیل موقعیتش در حاشیه قلمرو تحت کنترل کمونیست‌ها بود. در طول راهپیمایی طولانی، نیروهای او در ژوئن ۱۹۳۶ با نیروهای کمونیست به رهبری ژانگ گوتائو روبرو شدند، اما هم او و هم رن با ژانگ در مورد جهت راهپیمایی طولانی اختلاف نظر داشتند و او سرانجام نیروهای خود را تا پایان سال ۱۹۳۶ به شانشی هدایت کرد تا به مائو تسه‌تونگ بپیوندند. در سال ۱۹۳۷، او نیروهای خود را در شمال غربی شانشی مستقر کرد و یک ستاد جدید در آنجا تأسیس کرد. از آنجا که ارتش دوم ارتش سرخ چین تحت فرماندهی هه لانگ یکی از معدود نیروهای کمونیستی بود که تقریباً سالم به یانان رسید، نیروی او توانست پس از ورودشان مسئولیت حفاظت از پایتخت جدید را بر عهده بگیرد.

هنگامی که ارتش سرخ در سال ۱۹۳۷ به ارتش هشتم مسیر سازماندهی مجدد شد، او به فرماندهی لشکر ۱۲۰ منصوب شد. از اواخر سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰، او هم با ارتش ژاپن و هم با چریک‌های وابسته به کومینتانگ در هوبئی جنگید. مسئولیت‌های او در طول جنگ دوم چین و ژاپن افزایش یافت و در سال ۱۹۴۳ به فرماندهی کل نیروهای کمونیست در شانشی، شانشی، گانسو، نینگشیا و مغولستان داخلی ارتقا یافت. در پایان جنگ جهانی دوم، او فرماندهی نیرویی تقریباً ۱۷۵۰۰۰ نفره را در سراسر شمال غربی چین بر عهده داشت. از جمله زیردستان برجسته او می‌توان به ژانگ زونگشون، شو گوانگدا و پنگ شائوهویی اشاره کرد.

او در گسترش مناطق پایگاه کمونیستی در طول دوره جنگ جهانی دوم موفق بود. بخشی از موفقیت او به دلیل سردرگمی اجتماعی ناشی از حمله ایچی گو ژاپن در مناطقی از چین بود که عملیات ژاپنی‌ها در آنها انجام می‌شد. او اغلب می‌توانست با اتحاد با نیروهای چریکی محلی و مستقل که با ژاپنی‌ها نیز می‌جنگیدند، مناطق عملیاتی کمونیست‌ها را گسترش دهد. تجربه او در جنگ با کومینتانگ و ژاپنی‌ها، او را به زیر سؤال بردن تأکید بی‌قید و شرط مائو بر اهمیت جنگ چریکی ایدئولوژیک به قیمت نادیده گرفتن تاکتیک‌های متعارف و سازمان نظامی سوق داد.

در اکتبر ۱۹۴۵، یک ماه پس از تسلیم ژاپن، فرماندهی نیروهای هه به پنگ دهوای منتقل شد که به عنوان «ارتش میدانی شمال غربی» فعالیت می‌کرد. او به عنوان جانشین پنگ منصوب شد، اما بیشتر دوران جنگ داخلی چین را در ستاد مرکزی حزب کمونیست چین، در داخل و اطراف یانان گذراند. پس از تسلیم ژاپن، در سال ۱۹۴۵، او به کمیته مرکزی حزب کمونیست چین انتخاب شد و نفوذ او هم در ارتش و هم در سیستم سیاسی کمونیستی افزایش یافت. نزدیک به پایان جنگ داخلی چین، او به فرماندهی ارتش میدانی اول که در جنوب غربی چین فعال بود، ارتقا یافت. پس از پیروزی کمونیست‌ها در جنگ داخلی در سال ۱۹۴۹، او بیشتر دهه ۱۹۵۰ را در نقش‌های غیرنظامی و نظامی در جنوب غربی گذراند.

### در جمهوری خلق
دستاوردهای نظامی او زمانی مورد تقدیر قرار گرفت که در سال ۱۹۵۵ به عنوان یکی از ده مارشال ارتقا یافت و در تعدادی از مناصب غیرنظامی خدمت کرد. او معاون نخست‌وزیر شد. او ریاست کمیسیون ملی ورزش را بر عهده داشت و در این نقش، تبادلات ورزشی با اتحاد جماهیر شوروی و کشورهای اروپای شرقی را تسهیل می‌کرد. او یکی از اعضای پرسفر نخبگان حزب کمونیست چین بود و هیئت‌های متعددی را به خارج از کشور رهبری می‌کرد و با رهبران سایر کشورهای آسیایی، اتحاد جماهیر شوروی و آلمان شرقی دیدار می‌کرد.

پس از آنکه مائو تسه‌تونگ در سال ۱۹۵۹ پنگ دهوای را پاکسازی کرد، مائو هی را به عنوان رئیس دفتری برای بررسی گذشته پنگ و یافتن دلایلی برای انتقاد از پنگ منصوب کرد. او این سمت را پذیرفت اما با پنگ همدردی داشت و بیش از یک سال قبل از ارائه گزارش خود، در این سمت تعلل کرد. اعتبار مائو زمانی تضعیف شد که به‌طور گسترده مشخص شد که جهش بزرگ مائو به جلو یک فاجعه بوده است، و او سرانجام گزارشی مثبت ارائه داد که در آن سعی در تبرئه پنگ داشت. پنگ در سال ۱۹۶۵ تا حدی اعاده حیثیت شد، اما سپس در آغاز انقلاب فرهنگی ۱۹۶۶ دوباره پاکسازی شد. او در فوریه ۱۹۶۴، پس از سفری به اتحاد جماهیر شوروی به همراه ژو انلای، به شورش متهم شد. شوروی از جهت‌گیری چین ناراضی بود. انقلاب فرهنگی اندکی پس از آن آغاز شد تا گرایش‌های کمونیستی و راست‌گرایانه در چین پاکسازی شود.

جیانگ چینگ در دسامبر ۱۹۶۶، هی را به «راست‌گرا» بودن و جناح‌بندی درون حزب کمونیست چین محکوم کرد. به دنبال اتهامات جیانگ، او و هوادارانش به عنوان عنصری ضد حزب کمونیست چین شناخته شدند و به سرعت پاکسازی شدند. آزارگران او با برچسب زدن به او به عنوان «بزرگترین راهزن» او را از بقیه متمایز کردند. او در زمان پاکسازی، دومین عضو عالی‌رتبه کمیسیون امور نظامی بود و روشی که او و نزدیکانش برای پاکسازی به کار بردند، الگویی برای پاکسازی‌های بعدی رهبری ارتش آزادی‌بخش خلق در طول انقلاب فرهنگی شد.

پس از پاکسازی، او دو سال و نیم آخر عمرش را در حصر خانگی نامحدود گذراند. او شرایط حبس خود را به عنوان یک دوره شکنجه تدریجی توصیف کرد که در آن اسیرکنندگانش «قصد داشتند سلامتی‌ام را نابود کنند تا بتوانند بدون ریختن خونم مرا بکشند». در طول سال‌های حبس، اسیرکنندگانش دسترسی او را به آب محدود کردند، گرمای خانه‌اش را در زمستان قطع کردند و از دسترسی او به دارو برای درمان دیابتش جلوگیری کردند. او در سال ۱۹۶۹ پس از بستری شدن در بیمارستان به دلیل سوء تغذیه شدید ناشی از بازداشت خانگی درگذشت. او اندکی پس از بستری شدن در بیمارستان، پس از تزریق گلوکز که دیابت مزمن او را تشدید کرد، درگذشت.

مائو در سال ۱۹۷۴ پس از مرگش، تا حدی از او اعاده حیثیت کرد و سپس پس از به قدرت رسیدن دنگ شیائوپینگ در اواخر دهه ۱۹۷۰، به‌طور کامل از او اعاده حیثیت شد. در سال ۱۹۸۷، استادیومی در چانگشا به نام او نامگذاری شد.

## منابع

* ''The Cambridge History of China''. Vol 15: "The People's Republic". Part 2: "Revolutions". Eds. Roderick MacFarquhar & John K. Fairbank. Cambridge: Cambridge University Press. 1991. .
* "Intelligence Report: Mao's 'Cultural Revolution' III. The Purge of the P.L.A. and the Stardom of Madame Mao". *Central Intelligence Agency*. June 1968. Retrieved May 27, 2012.
* ''China at War: An Encyclopedia''. Ed. Li Xiaobing. United States of America: ABC-CLIO. 2012. . Retrieved May 21, 2012.
* جونگ چانگ. ''White Swans: Three Daughters of China''.  New York, NY: Touchstone. 2003. .
* Domes, Jurgen. ''Peng Te-huai: The Man and the Image''. London: C. Hurst & Company. 1985. .
* Rice, Edward E. ''Mao's Way''. Berkeley: University of California Press. 1974. .
* Leung, Edward Pak-wah. ''Historical Dictionary of the Chinese Civil War''. United States of America: Scarecrow Press. 2002. .
* Lew, Christopher R. *The Third Chinese Revolutionary War, 1945-1949: An Analysis of Communist Strategy and Leadership*. The USA and Canada: Routelage. 2009. 
* Whitson, William W., & Huang Chen-hsia. *The Chinese High Command: A History of Communist Military Politics, 1927-71*. New York: Praeger Publishers. 1973.
* Winchester, Simon. "China's Ancient Skyline". *The New York Times*. July 5, 2007. Retrieved May 21, 2012.

* 

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۹۶۹ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۹۶ (میلادی)
رده:مقاومت‌کنندگان مالیاتی