تأثیرات زیست‌محیطی جنگ ویتنام

[بندانگشتی|یک هواپیمای [نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا|نیروی هوایی ایالات متحده در حال پاشیدن سم برگ‌ریز در ویتنام.]]
جنگ ویتنام تأثیر عمده و طولانی مدتی بر محیط زیست کشورهای آسیب دیده داشت. محیط زیست ویتنام به دلیل استفاده از علف‌کش‌ها، بمباران و سایر فعالیت‌های نظامی به شدت تخریب شد. ویتنام شمالی از جغرافیا و بوم‌شناسی منطقه برای پنهان کردن فعالیت‌ها و جابجایی منابع خود، مانند شبکه پیچیده تونل‌ها و مسیرها در مسیر هوشی مین، استفاده کرد. در پاسخ، ایالات متحده فناوری‌ها و کمپین‌هایی را برای پاکسازی جنگل‌ها و بی‌ثبات کردن خاک توسعه و به کار گرفت که تأثیر زیادی بر محیط زیست گذاشت. با گذشت زمان، بهره‌وری کشاورزی بلندمدت در بخش‌هایی از ویتنام توسط بسیاری از عوامل علف‌کش و کمپین‌های بمباران کاهش یافت. این جنگ همچنین با جنگل‌زدایی گسترده مرتبط بوده و بر هیدرولوژی منطقه مکونگ تأثیر گذاشته است.

## علف‌کش‌های رنگین‌کمانی و عامل نارنجی
ایالات متحده عملیات نظامی بلندمدت خود را که با نام عملیات کارگر مزرعه شناخته می‌شد، آغاز کرد. هدف ایالات متحده ریشه‌کن کردن جنگل‌ها و پوشش گیاهی ویتنام بود تا ویت‌کنگ‌ها را از منابع ارزشمندی مانند غذا خلاص کند و پنهان شدن ویت‌کنگ‌ها در جنگل‌های وسیع ویتنام را دشوارتر سازد. این عملیات که از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۱ ادامه داشت، عمدتاً شامل استفاده از علف‌کش‌ها و برگ‌زداها، مانند علف‌کش‌های رنگین‌کمانی، بود. علف‌کش‌های رنگین‌کمانی شامل عامل آبی، عامل سبز، عامل بنفش، عامل صورتی، عامل سفید و بدنام‌ترین آنها عامل نارنجی بود که انواع مختلفی داشت. عامل آبی و بنفش از اولین مواردی بودند که در این عملیات استفاده شدند، پس از آن سبز و صورتی و در نهایت سفید و نارنجی.

عامل نارنجی ۶۱٪ از علف‌کش‌های مورد استفاده در کل عملیات را تشکیل می‌داد و ۳ سال پس از شروع عملیات معرفی شد. تخمین زده می‌شود که ۹۰٪ از استفاده از عامل نارنجی برای برگ‌زدایی جنگل‌ها بوده است، زیرا در بین ۶ عامل، مؤثرترین عامل در تخریب جنگل‌ها و پوشش گیاهی بوده است. جنگل‌های ویتنام به ویژه در برابر ماده شیمیایی مانند عامل نارنجی بسیار آسیب‌پذیر بودند و تا پایان این کمپین ۹ ساله، ۱۱ میلیون گالن عامل نارنجی بر روی منطقه‌ای از جمله لائوس، کامبوج و عمدتاً ویتنام ریخته شده بود. این علف‌کش‌ها نه تنها بر چشم‌انداز ویتنام تأثیر گذاشتند، بلکه اثرات فاجعه‌باری بر بدن انسان نیز داشتند. تخمین زده می‌شود که ۳ میلیون نفر تنها تحت تأثیر عامل نارنجی قرار گرفتند و باعث مشکلات شدید سلامتی شدند که بسیاری از آنها کشنده بودند. تا سال ۱۹۷۰، به دلیل جنجال پیرامون استفاده از جنگ شیمیایی توسط ایالات متحده، کاهش شدیدی در استفاده از این علف‌کش‌ها مشاهده شد. بسیاری، از جمله آمریکایی‌ها، اخلاقی بودن استفاده از چنین مواد شیمیایی خطرناکی را به ویژه بر روی شهروندانی که تحت تأثیر این عوامل قرار گرفته بودند، زیر سؤال بردند. جنگ‌افزارهای شیمیایی که ایالات متحده نزدیک به یک دهه از آنها استفاده می‌کرد، به مخالفت شهروندان آمریکایی با جنگ کمک کرده بود. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (مه ۲۰۲۵)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

## پوشش گیاهی و جنگل‌ها
بسیاری از جنگل‌های ویتنام، به ویژه جنگل‌های حرا، به شدت تحت تأثیر عامل نارنجی قرار گرفتند. این تا حدودی دلیل استفاده زیاد از عامل نارنجی بود، زیرا مقدار بسیار کمی از آن فوراً یک درخت حرا را از بین می‌برد. آنها در آن منطقه از جهان نیز بسیار رایج بودند. از آنجا که آنها بسیار فراوان بودند، استفاده از عامل نارنجی برای ایالات متحده بسیار مفیدتر بود. در جنگ نیز از بمباران‌های سنگین استفاده شد و ایالات متحده در مجموع ۱۳ میلیون تن بمب در لائوس، کامبوج و ویتنام فرو ریخت. برگ‌ریزان‌ها حدود ۷۷۰۰ مایل مربع از جنگل‌ها را نابود کرده بودند که تخمین زده می‌شود حدود ۶٪ از کل زمین‌های ویتنام باشد. اثرات عامل نارنجی پس از جنگ ادامه یافت و منجر به کاهش ۵۰ درصدی پوشش جنگلی ویتنام در سال‌های جنگ و پس از آن شد و به پایین‌ترین حد خود در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ رسید.

## منابع

رده:پیامد زیست‌محیطی جنگ
رده:محیط زیست کامبوج
رده:محیط زیست ویتنام