ریمون ماشرو

**ریمون ماشرو** (؛   – ) هنرمند کمیک اهل بلژیک بود که بیش از همه برای مجموعه‌های طنز «حیوانات بامزه» خود یعنی «*کلروفیل*» و «*سیبیلین*» شهرت داشت. اگرچه او به اندازه همکاران کارتونیست بلژیکی‌اش همچون هرژه یا آندره فرانکن مشهور نیست، اما آثار ماشرو، هم در مقام طراح و هم در مقام نویسنده، همچنان نزد منتقدان و مجموعه‌داران بسیار ارزشمند شمرده می‌شود.

## زندگی‌نامه
### سال‌های فعالیت در مجلهٔ [[تن‌تن (مجله)|تن‌تن]]
ریمون ماشرو در سال ۱۹۲۴ در ورویه)، بلژیک متولد شد. او می‌خواست روزنامه‌نگار یا نقاش شود، اما به دلایل مالی، به تصویرگری و هنرمند کمیک تبدیل شد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، ماشرو فعالیت حرفه‌ای خود را با تولید تعدادی کارتون به سبک ویرجیل پارتچ برای هفته‌نامه طنز «پان»، تحت نام مستعار «زارا» آغاز کرد. در سال ۱۹۵۳، او به مجله کامیکس فرانسوی-بلژیکی *[[تن‌تن (مجله)|تن‌تن]]* پیوست و در آنجا سناریویی برای داستان «لو شوالیه بلان» اثر فرد فانکن نوشت و تصویرگری‌ها و روی‌جلدهای متعددی برای مجله خلق کرد.

در سال ۱۹۵۴، ماشرو مجموعه «کلروفیل» را با حضور حیواناتی با ویژگی‌های انسانی خلق کرد. ماشرو اولین ماجراجویی‌های خود را در حومه شهر روایت می‌کند، جایی که «کلروفیل»، که یک موش زمستان‌خواب) است، و بهترین دوستش «مینیموم»، تلاش می‌کنند تا ویلن‌های (شخصیت‌های شرور) حیوانی را که اغلب بسیار بزرگتر از خودشان هستند و معمولاً توسط یک موش صحرایی خودبزرگ‌بین به نام «آنتراسیت» رهبری می‌شوند، شکست دهند.

با داستان «لو کروکیار» (۱۹۵۷)، ماشرو شخصیت‌های خود را در جزیره «کروک‌فردوی»، کشوری خیالی که تماماً توسط حیوانات «متمدن» مسکونی شده و دارای تکنولوژی، پلیس، دولت و غیره است، قرار داد. داستان حول محور ورود حیوانات گوشت‌خوار (همان «کروکیار» های عنوان داستان) به جزیره است که البته توسط «آنتراسیت» انجام می‌شود. این داستان طنزی سیاه دارد و شخصیت‌های زیادی در نهایت به وعده‌های غذایی لذیذ برای شکارچیان تبدیل می‌شوند. به طرز عجیبی، ناشر ماشرو، *[[لو لومبار]]*، از انتشار داستان‌های «کروک‌فردوی» در قالب کتاب تا سال ۱۹۸۰ خودداری کرد. از سوی دیگر،

در سال ۱۹۵۹، ماشرو «کلنل کلیفتون» را خلق کرد؛ مجموعه‌ای دربارهٔ یک کارآگاه بازنشسته سازمان ام‌آی۵. او محتوای لازم برای سه کتاب را تولید کرد و هم‌زمان به کار روی «کلروفیل» ادامه داد، تا اینکه سرانجام همکاری را قطع کرد و به مجله *[[اسپیرو]]* رفت که توسط ناشر رقیب، دوپویی، اداره می‌شد. *[[لو لومبار]]* حقوق مجموعه‌های رها شده توسط ماشرو را برای خود حفظ کرد. «کلروفیل» توسط تیم‌های پیاپی از نویسندگان، به‌ویژه «دوپا» و گرگ و همچنین «والی» و «بوب دو گروت» با موفقیتی نسبی دنبال شد. در مورد «کلیفتون» نیز، «تورک» و «دو گروت» این مجموعه را به یک اثر نسبتاً پرفروش تبدیل کردند.

### سال‌های فعالیت در مجلهٔ اسپیرو
ماشرو دوره فعالیت خود در «اسپیرو» را با یک مجموعه جدید به نام «*شامینو*» آغاز کرد که دربارهٔ یک گربه، مأمور مخفی پادشاه، بود که در کشور «زولاند» زندگی می‌کرد. با این حال، اولین داستان «*شامینو*» با نام «*شامینو اِ لو کرومپیر*» (۱۹۶۴) مورد استقبال قرار نگرفت و ماشرو «شامینو» را رها کرد. مجموعه «*سیبیلین*» که به فضای «*کلروفیل*» نزدیک‌تر بود، داستان یک موش ماده و نامزدش «تابوم» را روایت می‌کرد. کتاب‌های زیادی در این مجموعه منتشر شد که از موفقیت مناسبی برخوردار گشتند. از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۶، پل دلیژ سناریوهای «*سیبیلین*» را نوشت. ماشرو این مجموعه را هم‌زمان با بازنشستگی خود در سال ۱۹۹۰ به پایان رساند.

دیگر مجموعه‌های خلق شده توسط ماشرو برای *[[اسپیرو]]* عبارتند از «پانتوفل» (با همکاری رنه گوسینی)، «میرلیتون» (با همکاری رائول کوون) و همچنین فعالیت به عنوان سناریست در مجموعه «مولیگان» با همکاری ایوان دلپورت، و «ایزابل» با همکاری دلپورت و آندره فرانکن.[۱] در دهه ۱۹۹۰، «شامینو» دوباره احیا شد؛ ابتدا توسط تیم یان لپنتیه و دنی بودار، و بعدها توسط اولیویه سِیو که تحت نظارت ماشرو، داستان «شامینو اِ لو کرومپیر» را کاملاً بازطراحی کرد، گسترش داد و در دو جلد منتشر نمود. در مورد «سیبیلین» نیز، این مجموعه در سال ۲۰۰۶ توسط آندره تایمانس برای ماجراجویی‌های جدید و باز هم تحت نظارت ماشرو احیا شد.

ریمون ماشرو در شب ۲۵ و ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۸ در خواب درگذشت.

## منابع

رده:اهالی ورویه‌ها
رده:درگذشتگان ۲۰۰۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۴ (میلادی)
رده:نویسندگان کمیک اهل بلژیک