روابط ایالات متحده و ازبکستان

روابط ایالات متحده و ازبکستان رسماً از ۲۵ دسامبر ۱۹۹۱ آغاز شد، زمانی که آمریکا استقلال ازبکستان را به رسمیت شناخت و در مارس ۱۹۹۲ سفارت خود را در تاشکند افتتاح کرد. این روابط در ابتدا به‌ کندی پیش رفت، اما پس از تصمیم آمریکا برای حمله به افغانستان در پی حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به اوج خود رسید.

با این حال، روابط دو کشور در سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ و پس از «انقلاب‌های رنگی» در جمهوری‌های سابق شوروی (گرجستان، اوکراین و قرقیزستان) به‌طور قابل توجهی سرد شد. دولت ازبکستان در این دوره تلاش کرد تا نفوذ ایالات متحده و دیگر سازمان‌های غیردولتی خارجی (NGOs) فعال در حوزهٔ جامعهٔ مدنی، اصلاحات سیاسی و حقوق بشر در داخل کشور را محدود کند.

روابط ایالات متحده و ازبکستان در نیمهٔ دوم سال ۲۰۰۷ اندکی بهبود یافت، اما آمریکا همچنان از ازبکستان می‌خواهد که به تمامی تعهدات خود در چارچوب «اعلامیهٔ مشارکت راهبردی» مارس ۲۰۰۲ پایبند باشد. این اعلامیه نه تنها روابط امنیتی و اقتصادی را دربر می‌گیرد، بلکه شامل اصلاحات سیاسی، اصلاحات اقتصادی و رعایت حقوق بشر نیز هست.

ازبکستان با داشتن بزرگ‌ترین جمعیت در آسیای مرکزی، نقشی حیاتی در تلاش‌های ایالات متحده، منطقه و جامعهٔ بین‌المللی برای ارتقای ثبات و امنیت ایفا می‌کند.

بر اساس نظرسنجی جهانی **Pew** در سال ۲۰۰۲، ‌۸۵٪ ازبک‌ها دیدگاه مثبتی نسبت به ایالات متحده داشتند، در حالی که تنها ۱۰٪ دیدگاه منفی داشتند.

طبق گزارش **Gallup U.S. Global Leadership Report** در سال ۲۰۱۲، ‌۴۰٪ ازبک‌ها رهبری ایالات متحده را تأیید کردند، در حالی که ۲۲٪ مخالفت نشان دادند و ۳۹٪ نیز نظر نامشخص داشتند.

## روابط دوجانبه

### تجارت و سرمایه‌گذاری
روابط تجاری میان ایالات متحده و ازبکستان بر اساس یک توافق‌نامهٔ دوجانبه تنظیم می‌شود که در ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۹۴ لازم‌الاجرا شد. این توافق‌نامه وضعیت «کشور دارای شرایط تجاری مطلوب» (Most-Favored-Nation) را میان دو کشور برقرار کرد.

ایالات متحده همچنین در ۱۷ اوت ۱۹۹۴، ازبکستان را از بسیاری از تعرفه‌های وارداتی آمریکا معاف کرد و به آن وضعیت **GSP** (سامانهٔ ترجیحات عمومی) اعطا نمود.

یک **پیمان سرمایه‌گذاری دوجانبه** نیز در ۱۶ دسامبر ۱۹۹۴ امضا شد. این پیمان توسط ازبکستان تصویب شده و در اکتبر ۲۰۰۰ نیز موافقت سنا با آن اعلام شد. با این حال، اجرای کامل این پیمان بعید است تا زمانی که ازبکستان اصلاحات اقتصادی جدی را آغاز کند.

دولت ازبکستان در حال حاضر گام‌های محدودی برای کاهش محدودیت‌های بوروکراتیک بر بخش خصوصی نوپا برداشته است.

### کمک
کمک‌های بشردوستانه و فنی ایالات متحده به ازبکستان از سال ۲۰۰۴ به‌طور چشمگیری کاهش یافت؛ هم به دلیل اقدامات دولت ازبکستان علیه شرکای اجرایی آمریکایی و هم به دلیل محدودیت‌های اعمال‌شده از سوی دولت آمریکا بر کمک‌ها.

از زمان استقلال، آمریکا حمایت‌های فنی برای تلاش‌های ازبکستان در بازسازی اقتصاد، بهبود محیط زیست، آموزش و نظام سلامت ارائه کرده است. همچنین از سازمان‌های غیردولتی نوپا حمایت کرده و تجهیزات لازم برای بهبود دسترسی و کیفیت آب در منطقهٔ دریای آرال فراهم آورده است.

از طریق **آژانس توسعهٔ بین‌المللی آمریکا (USAID)** و بخش امور عمومی سفارت، دولت آمریکا همچنان از برنامه‌های آموزشی و تبادل حرفه‌ای حمایت می‌کند که فرصت تحصیل در ایالات متحده و ایجاد ارتباطات حرفه‌ای با همتایان آمریکایی را برای شهروندان ازبکستان فراهم می‌سازد. وزارت خارجه و وزارت دفاع نیز کمک‌های فنی شامل تجهیزات و آموزش ارائه می‌دهند تا کنترل ازبکستان بر مرزهای خود و توانایی مقابله با قاچاق مواد مخدر، انسان، کالا و حتی اقلام مرتبط با سلاح‌های کشتار جمعی افزایش یابد.

در سال مالی ۲۰۰۳، ایالات متحده حدود **۸۷٫۴ میلیون دلار** کمک بشردوستانه، کمک فنی، بودجهٔ نظامی-نظامی و حمایت‌های خرد اعتباری به ازبکستان ارائه کرد. این کمک‌ها در سال مالی ۲۰۰۴ به حدود **۱۰۱٫۸ میلیون دلار** افزایش یافت، اما در سال مالی ۲۰۰۵ به **۹۲٫۶ میلیون دلار** کاهش پیدا کرد. این برنامه‌ها با هدف ترویج اصلاحات بازار و ایجاد پایه‌ای برای جامعه‌ای باز، شکوفا و دموکراتیک طراحی شده بودند.

از سال ۲۰۰۴، وزیر خارجهٔ آمریکا نتوانست تأیید کند که ازبکستان به تعهدات خود در چارچوب «توافق‌نامهٔ راهبردی دوجانبهٔ ۲۰۰۲» پایبند بوده است. در نتیجه، کمک‌های آمریکا در سال مالی ۲۰۰۶ به حدود **۲۰ میلیون دلار** کاهش یافت.
[بندانگشتی|[سفارت ازبکستان در واشینگتن|سفارت ازبکستان در واشنگتن دی سی]]
با این حال، پس از قطع مسیرهای تدارکاتی از طریق پاکستان در سال ۲۰۱۲، ممنوعیت کمک نظامی به ازبکستان عملاً لغو شد. 

آژانس توسعهٔ بین‌المللی ایالات متحده (USAID) هم کمک‌های فنی و هم کمک‌های بشردوستانه به ازبکستان ارائه می‌دهد.

کمک‌های فنی USAID شامل موارد زیر است:

* ترویج سیاست‌های مالی و مدیریتی کارآمد
* تقویت محیط کسب‌وکار و افزایش رقابت‌پذیری بخش کشاورزی و صنایع وابسته
* افزایش مشارکت شهروندان در جامعهٔ مدنی و تصمیم‌گیری‌های اقتصادی
* بهبود پایداری خدمات و مزایای اجتماعی
* کاهش خطرات زیست‌محیطی برای سلامت عمومی
* اجرای برنامه‌های اصلاحی چندبخشی

برنامهٔ سلامت USAID در آسیای مرکزی برای ازبکستان بر چهار نیاز اصلی تمرکز دارد:

* اصلاح مراقبت‌های اولیهٔ بهداشتی
* کنترل HIV/AIDS و بیماری‌های واگیردار
* کاهش تقاضا برای مواد مخدر
* سلامت باروری، مادر و کودک

این برنامه‌ها با هدف توسعهٔ ظرفیت‌های محلی و ایجاد سازوکارهایی برای مشارکت شهروندان با دولت‌های محلی طراحی شده‌اند.

علاوه بر این، بودجهٔ دولت آمریکا از فعالیت سازمان‌های غیردولتی برای جلوگیری از قاچاق انسان و حمایت از قربانیان پشتیبانی می‌کند. USAID همچنین از «مؤسسهٔ دموکراسی‌های نوین» در ابتکاراتی برای تقویت حفاظت از حقوق بشر حمایت می‌کند.

کارکنان **صلح‌بانان (Peace Corps)** در اوت ۱۹۹۲ وارد ازبکستان شدند و یک توافق‌نامهٔ دوجانبه برای تأسیس این نهاد در ۴ نوامبر همان سال امضا شد. نخستین داوطلبان در دسامبر ۱۹۹۲ به فعالیت پرداختند. داوطلبان صلح‌بانان در زمینه‌های آموزش زبان انگلیسی، توسعهٔ کسب‌وکارهای کوچک، بهداشت عمومی و مسائل مربوط به زنان فعال بودند.

با این حال، در سال ۲۰۰۵ دولت ازبکستان از تمدید ویزای داوطلبان خودداری کرد و حضور صلح‌بانان در کشور پایان یافت.

علاوه بر این، برنامه‌های تبادل تحت مدیریت وزارت خارجهٔ آمریکا، تبادلات کشاورز-به-کشاورز، و برنامهٔ کارآموزی ویژهٔ کسب‌وکار آمریکایی (SABIT) وزارت بازرگانی، به گسترش دانش فنی و تقویت روابط دوجانبه کمک می‌کنند.

ایالات متحده همچنین از طریق **بانک صادرات-واردات آمریکا** و **شرکت بیمهٔ سرمایه‌گذاری خصوصی خارجی (OPIC)**، تأمین مالی صادرات، ضمانت‌ها و بیمهٔ ریسک سیاسی را برای صادرکنندگان و سرمایه‌گذاران آمریکایی فراهم می‌کند.

در سال ۲۰۰۵، درآمدهای حاصل از برنامهٔ **کالای قابل فروش وزارت کشاورزی آمریکا** برای تأمین مالی بیش از ۳۰ پروژهٔ کمک به کشاورزان و توسعهٔ روستایی اختصاص یافت که با تأیید مشترک مقامات آمریکایی و ازبکستانی تصویب شده بودند. برخی از این پروژه‌ها در همان زمان آغاز به اجرا شدند.

### دوران پس از کریموف
[بندانگشتی|مقامات آمریکایی (چپ)، به رهبری [وندی شرمن ، معاون وزیر امور خارجه، در سال 2021 با مقامات ازبکستان (راست)، به رهبری عبدالعزیز کاملوف ، وزیر امور خارجه، دیدار کردند.]]
شرایط حقوق بشر در ازبکستان تحت ریاست جمهوری شوکت میرضیایف اندکی بهبود یافته است، زیرا او می‌خواهد به سرمایه‌گذارانی مانند ایالات متحده اطمینان دهد که سرمایه‌گذاری‌های آنها تحت تأثیر بی‌ثباتی سیاسی قرار نخواهد گرفت. دولت ازبکستان با شعارهای خوش‌بینانه در صحنه بین‌المللی از طریق استراتژی اقدام ملی 2012-2017، بهبود شرایط حقوق بشر را وعده داده است. این استراتژی، تلاشی برای اصلاحاتی بود که «متعهد به بهبود مدیریت عمومی، تقویت حمایت از اقشار آسیب‌پذیر جمعیت، آزادسازی اقتصاد و افزایش استقلال قضایی» بود.  این طرح شامل اصلاحات اجتماعی و اقتصادی است، زیرا میرضیایف می‌داند که آزادسازی اقتصادی باید همزمان با اصلاحات اجتماعی اتفاق بیفتد. این امر نه تنها ثبات کشورهای غربی را نشان می‌دهد، بلکه تمایل به همسویی بیشتر با آرمان‌های ایالات متحده را نیز نشان می‌دهد و توجیه روابط اقتصادی نزدیک با ازبکستان را برای ایالات متحده آسان‌تر می‌کند.

علاوه بر این، ازبکستان تمایل خود را برای آزادسازی کشور نه تنها از طریق اصلاحات داخلی، بلکه از طریق سفرهای دیپلماتیک نیز نشان داده است. رئیس جمهور میرضیایف در 16 مه 2018 در کاخ سفید با دونالد ترامپ دیدار کرد و به اولین رئیس جمهور ازبکستان تبدیل شد که از مارس 2002 رسماً از ایالات متحده بازدید کرده است.  تغییر رویکرد میرضیایف به سمت ایالات متحده با هدف قبلی او مبنی بر تغییر اقتصاد ازبکستان از طریق ایجاد رابطه قوی با ایالات متحده همسو است. این امر به نوبه خود روند دریافت وام از موسسات بین المللی مانند بانک جهانی را به دلیل نفوذ ایالات متحده در این موسسات تسهیل خواهد کرد. 

در رابطه با همکاری‌های امنیتی، میرضیایف می‌خواهد ایالات متحده سیاست خارجی خود را در قبال افغانستان مبنی بر افزایش کارایی امنیت ملی افغانستان دنبال کند.  با حمایت ایالات متحده، ازبکستان می‌تواند به طور مؤثرتری با تروریسم و قاچاق مواد مخدر مبارزه کند. اگرچه نشانه‌هایی از آزادسازی وجود دارد، اما تأکید ازبکستان همچنان بر امنیت است. بنابراین، ازبکستان باید همچنان اصلاحات قابل توجهی را برای تطبیق با تعریف ایالات متحده از دموکراسی انجام دهد. این سابقه متناقض و پیشرفت کند بهبود حقوق بشر به بهترین وجه در اقدامات آن در اکتبر 2017 نشان داده شده است: زمانی که 5 زندانی سیاسی که مدت‌ها در زندان بودند را آزاد کرد، اما در همان ماه نیز یک نویسنده و روزنامه‌نگار را به طور خودسرانه بازداشت کرد. 

طبق گزارشی از رویترز ، ایالات متحده یک کمپین تبلیغاتی برای انتشار اطلاعات نادرست در مورد واکسن چینی کووید-19 سینوواک به راه انداخته است، از جمله با استفاده از حساب‌های جعلی در رسانه‌های اجتماعی برای انتشار این اطلاعات نادرست که واکسن سینوواک حاوی مواد مشتق شده از گوشت خوک است و بنابراین طبق قانون اسلامی *[[حرام]]* است.  ازبکستان از جمله کشورهای آسیای مرکزی بود که در این کمپین که از بهار 2020 تا اواسط 2021 ادامه داشت، هدف قرار گرفت. 

## روابط نظامی
پس از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر در ایالات متحده، ازبکستان با درخواست فرماندهی مرکزی آمریکا برای دسترسی به پایگاه هوایی قرشی–خان‌آباد در جنوب این کشور موافقت کرد تا حدود ۱٬۵۰۰ نیروی نظامی آمریکا در آن مستقر شوند؛ در ازای این اقدام، آمریکا تضمین‌های امنیتی و کمک‌هایی برای مقابله با تروریسم داخلی ازبکستان ارائه داد.  

با وجود سابقهٔ حقوق بشری اسلام کریم‌اف، رئیس‌جمهور وقت ازبکستان، او صدام حسین را محکوم کرد و از جنگ بحث‌برانگیز عراق حمایت نمود. همچنین اجازه داد آمریکا نیروهای خود را در خاک ازبکستان مستقر کند و از پایگاه هوایی K2 برای فعالیت‌های پشتیبانی و اعزام و فرماندهی نیروهای ویژه به سراسر افغانستان ـ به‌جز منطقهٔ قندهار ـ استفاده نماید.  

اما پس از نا‌آرامی اندیجان در سال ۲۰۰۵ و واکنش انتقادی آمریکا به این رویداد، ازبکستان خواستار خروج نیروهای آمریکایی از پایگاه‌های خود شد. در سال بعد، این کشور به‌طور رسمی به سازمان پیمان امنیت جمعی (CSTO) پیوست.  .  اسلام کریموف ، رئیس جمهور ازبکستان، علیرغم سابقه حقوق بشری خود، صدام حسین را محکوم کرد و از جنگ بحث‌برانگیز عراق حمایت کرد و همچنان به ایالات متحده اجازه داد تا نیروهای زمینی خود را مستقر کند و همچنین از پایگاه هوایی ازبکستان، K2، برای فعالیت‌های پشتیبانی و استقرار و فرماندهی و کنترل نیروهای ویژه در سراسر افغانستان به جز منطقه قندهار استفاده کند. با این حال، ازبکستان پس از ناآرامی‌های اندیجان در سال 2005 و واکنش انتقادی ایالات متحده به این حادثه، خواستار خروج ایالات متحده از پایگاه‌های هوایی شد.  سال بعد، ازبکستان رسماً به سازمان پیمان امنیت جمعی پیوست. 

در سال ۲۰۱۲، ازبکستان تصمیم گرفت رسماً از اتحاد سازمان پیمان امنیت جمعی به رهبری روسیه خارج شود، که منجر به بحث‌هایی در مورد این شد که آیا چنین اقدامی نشان‌دهنده تغییر در سیاست خارجی آن به سمت غرب است یا خیر، که احتمالاً تحت تأثیر موقعیت استراتژیک حیاتی فزاینده آن در آسیای مرکزی و خروج ناتو از افغانستان همسایه است.   با این حال، ازبکستان همچنان بخشی از سازمان همکاری شانگهای است که روسیه و چین هر دو عضو آن هستند و ازبکستان تنها عضو غیربنیانگذار آن است.

در بحبوحه خروج آمریکا و تصرف افغانستان توسط طالبان در اوت 2021، نیروی هوایی افغانستان 22 هواپیمای نظامی آمریکایی و 24 بالگرد را به ازبکستان پرواز داد. در اوت 2024، ایالات متحده و ازبکستان توافق‌نامه‌ای را برای ایجاد یک برنامه مشترک امضا کردند که به کشور دوم اجازه می‌داد هواپیماها را با کمک فنی آمریکا نگه دارد. 

## ماموریت‌های دیپلماتیک
سفارت ایالات متحده در تاشکند واقع شده است. سفارت ازبکستان در خیابان Embassy Row در واشنگتن دی سی واقع شده است.

## منابع

## پیوند به بیرون

* تاریخ روابط ازبکستان و ایالات متحده
* ازبکستان - تحولات اخیر و منافع ایالات متحده

رده:روابط دوجانبه ازبکستان
رده:روابط دوجانبه ایالات متحده آمریکا
رده:روابط ازبکستان و ایالات متحده آمریکا
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده