خطوط بلاشکو

**خطوط بلاشکو** () خطوطی هستند که مسیر رشد طبیعی سلول‌های پوست را بازنمایی می‌کنند. این خطوط در حالت عادی نامرئی‌اند و تنها در افراد مبتلا به بیماری‌های پوستی موزاییکی یا در کیماراها که در آن‌ها رده‌های سلولی مختلف حامل ژن‌های متفاوتند، نمایان می‌شوند. این خطوط با دستگاه عصبی، دستگاه ماهیچه‌ای یا دستگاه لنفاوی زیرین پوست انطباق ندارند و بر اساس فرضیه غالب، مسیر مهاجرت سلول‌های جنینی را در دوران رویان‌زایی ردیابی می‌کنند.

هنگام بروز، خطوط بلاشکو به صورت گردابه‌ها، لکه‌ها، رگه‌ها یا خطوطی در توزیع خطی یا قطعه‌ای بر پوست ظاهر می‌شوند. الگوی آن‌ها در پشت به شکل V، در قفسه سینه و پهلوها به شکل S، و در ناحیه سر به صورت موجی است. این خطوط ممکن است به دلیل تفاوت در میزان ملانین یا آسیب‌پذیری متفاوت در برابر بیماری‌ها نمایان گردند. شایان ذکر است که همه بیماری‌های پوستی موزاییکی از این خطوط پیروی نمی‌کنند.

آلفرد بلاشکو (۱۸۵۸–۱۹۲۲)، متخصص پوست آلمانی مستقر در برلین، نخستین کسی بود که این خطوط را در سال ۱۹۰۱ میلادی (۱۲۸۰ خورشیدی) توصیف و ترسیم کرد. خطوط بلاشکو به پاس خدمات علمی‌او نام‌گذاری شده‌اند و منحصر به انسان نیستند؛ این الگوها در جانوران غیرانسانی دارای موزاییکیسم نیز مشاهده می‌شوند.

## نشانه‌ها و علائم
بندانگشتی|تصویری از خطوط بلاشکو در پوست انسان
ضایعات پوستی‌ای که از خطوط بلاشکو پیروی می‌کنند، گوناگون هستند و بیماری‌های ژنتیکی، مادرزادی و اکتسابی (غیرژنتیکی) را در بر می‌گیرند. همه بیماری‌های پوستی موزاییکی از خطوط بلاشکو پیروی نمی‌کنند.

نمونه‌هایی از بیماری‌ها و حالت‌هایی که از این خطوط پیروی می‌کنند عبارت‌اند از:

* کیمارایسم
* اختلالات رنگدانه‌ای
** خال بی‌رنگ (شامل انکونتینتیا پیگمنتی آکرومیانس، که به هیپوملانوزیس ایتو نیز شناخته می‌شود)
** خال اپیدرمی
*** خال سباسه
*** خال اپیدرمی‌وروکوی التهابی خطی
* بیماری‌های پوستی ژنتیکی وابسته به کروموزوم X
** انکونتینتیا پیگمنتی
** سندرم چایلد
** اختلال رنگدانه‌ای توری‌شکل وابسته به X
* بثورات التهابی پوستی اکتسابی
** لیکن استریاتوس
** لیکن پلان
** لوپوس اریتماتوس
* آتروفودرمی‌خطی مولن
* نشانگان مک‌کین–آلبرایت
* سندرم اسمیت–کینگزمور

## زیست‌شناسی و منشأ
خطوط بلاشکو بر اساس باور پژوهشگران، مسیر مهاجرت سلول‌های جنینی را در دوران رویان‌زایی ردیابی می‌کنند. این خطوط با دستگاه عصبی، دستگاه ماهیچه‌ای یا دستگاه لنفاوی زیرپوست انطباق ندارند و از آن‌ها کاملاً مستقل‌اند.

در حالت‌های موزاییکیسم ژنتیکی، که در آن‌ها سلول‌های مختلف یک ارگانیسم حامل ژنوتیپ‌های متفاوتند، خطوط بلاشکو ممکن است مقادیر متفاوتی از ملانین بیان کنند یا به دلیل آسیب‌پذیری متفاوت در برابر بیماری‌ها مرئی شوند.

رودولف هاپله، متخصص پوست آلمانی، استدلال کرد که خطوط بلاشکو اغلب در ارتباط با اختلالات پوستی ناشی از ناهنجاری‌های کروموزوم X در زنان دیده می‌شوند و از این پدیده نتیجه گرفت که این خطوط نمایانگر تکثیر کلونال دو جمعیت متفاوت از سلول‌هایی هستند که در دوران رویان‌زایی اولیه پوست رشد کرده‌اند. به گفته هاپله، بر خلاف فرضیه آغازین بلاشکو، این خطوط به‌وضوح مستقل از ساختار متامری بدن انسان هستند و نشانگر مسیر رشد طبیعی پوست انسان‌اند.

## تاریخچه
آلفرد بلاشکو، متخصص پوست برلینی با مطب خصوصی، در سال ۱۹۰۱ میلادی (۱۲۸۰ خورشیدی) نخستین بار الگوهای این خطوط را توصیف و ترسیم کرد. او داده‌های خود را از مطالعه بیش از ۱۴۰ بیمار مبتلا به انواع بیماری‌های پوستی خالی و اکتسابی به دست آورد؛ الگوهای مرئی این بیماری‌ها را بر روی عروسک‌ها و مجسمه‌ها منتقل کرد و سپس آن‌ها را در قالب طرحی ترکیبی از بدن انسان گردآوری نمود. وی سیستمی‌از خطوط بر سطح بدن انسان توصیف کرد که خال‌ها و بیماری‌های پوستی تمایل به پیروی از آن‌ها داشتند، بی‌آنکه با درماتوم‌های بدن یا هر ساختار پوستی یا زیرپوستی دیگری ارتباطی داشته باشند.

در همان ماه از سال ۱۹۰۱ میلادی، متخصص پوست آمریکایی داگلاس مونتگومری مقاله‌ای پژوهشی پیش انجمن پوست‌پزشکی آمریکا ارائه داد که بر پایه مطالعاتش درباره خال‌های خطی گسترده در بیماران انسانی بود. مانند بلاشکو، مونتگومری نیز پیشنهاد کرد که الگوهای خطی خال‌ها از «جریان‌های» رشد بافتی که در دوران رویان‌زایی رخ می‌دهند پیروی می‌کنند، نه از ساختارهای پوستی.

در سال ۱۹۴۵ میلادی (۱۳۲۴ خورشیدی)، مجله *Journal of Heredity* پژوهش دانشمند روسی موایسی داویدوویچ زلوتنیکوف را منتشر کرد که در آن زنی ۲۴ساله با خال یک‌طرفه و سیستماتیک در سمت چپ بدنش توصیف شده بود. زلوتنیکوف پیشنهاد کرد که این اختلال به دلیل جهش در مرحله شکافت سلولی رویان است و بر این اساس، موزاییکیسم ژنتیکی را تنها توضیح محتمل برای نامتقارنی ساجیتال بیماری دانست. با این حال، این پیشنهاد تا زمانی که رودولف هاپله در دهه ۱۹۷۰ میلادی (دهه ۱۳۵۰ خورشیدی) آن را دوباره مطرح کرد، چندان مورد توجه قرار نگرفت. این کم‌توجهی بخشی به دلیل وضعیت پژوهش‌های ژنتیکی و پزشکی در اتحاد جماهیر شوروی آن زمان و پایان تازه جنگ جهانی دوم بود.

خطوط بلاشکو پس از سال ۱۹۷۶ میلادی (۱۳۵۵ خورشیدی) و با انتشار مرور و بازنگری رابرت جکسون از پژوهش بلاشکو، در جامعه پزشکی انگلیسی‌زبان با این نام شناخته شدند. جکسون می‌خواست تعامل میان متخصصان پوست که این خطوط را در بیماران مشاهده می‌کردند و زیست‌شناسان تکوینی که رویان‌شناسی و ناهنجاری‌های کروموزومی‌مانند موزاییکیسم را مطالعه می‌کردند، تقویت کند.

دانشمندانی مانند رودولف هاپله و ژان بولونیا خطوط بلاشکو را از سایر پدیده‌های خطی مانند خطوط لانگر متمایز کردند و نقشه خطوط را بر بدن انسان گسترش دادند تا نواحی سر، صورت و گردن را که نقشه‌های اصلی بلاشکو پوشش نمی‌داد، دربرگیرد. در سال ۱۹۸۵ میلادی (۱۳۶۴ خورشیدی)، هاپله پیوندی میان خطوط بلاشکو و لیونیزاسیون پیشنهاد کرد و ارتباط آن‌ها با سایر بیماری‌های پوستی وابسته به کروموزوم X را بررسی نمود. از آن سال، دانشمندان به‌طور مستمر فرضیه تکوینی درباره منشأ خطوط بلاشکو را پی گرفته‌اند و شواهد زیستی‌ای به دست آورده‌اند که این نظریه را تأیید می‌کنند.

## در جانوران
خطوط بلاشکو منحصر به انسان نیستند و در جانوران غیرانسانی دارای موزاییکیسم نیز قابل مشاهده‌اند. در برخی نژادهای سگ مانند باکسر، این خطوط می‌توانند با تفاوت رنگ در پوشش مو منطبق باشند. این نوع رنگ‌بندی که «برینده» (brindle) نامیده می‌شود، در جانوران دیگری مانند موش خانگی، خوکچه هندی، گاو و به‌ندرت اسب نیز دیده می‌شود.

## شناسایی با نور ماورابنفش
بر اساس پژوهش‌های دکتر استار از دانشگاه استنفورد، استفاده از نور ماورابنفش می‌تواند الگوی خطوط بلاشکو را هنگامی‌که تضاد رنگی آن‌ها بسیار اندک است، آشکار سازد.

## همچنین ببینید
* درماتوم‌ها
* خطوط لانگر
* خطوط کرایسل
* فهرست بیماری‌های پوستی

## منابع


## پیوند به بیرون
* خطوط بلاشکو — انجمن پوست‌پزشکی اسکاتلند
* توصیف خطوط بلاشکو در Who Named It

رده:کالبدشناسی پوست
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان آلمانی
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده