آنتونیو بانفی

**آنتونیو بانفی** ()  (۳۰ سپتامبر ۱۸۸۶–۲۲ ژوئیه ۱۹۵۷) فیلسوف و سیاستمدار ایتالیایی بود. او همچنین به خاطر بنیان‌گذاری مکتب فلسفی ایتالیایی به نام عقل‌گرایی انتقادی شناخته می‌شود.

اگرچه بانفی تحت تأثیر نئوکانتی‌ها در ماربورگ و ادموند هوسرل، که شخصاً آنها را می‌شناخت، قرار گرفت، اما از ایده‌آلیسم فاصله گرفت و در عوض بر مارکسیسم، به ویژه ماتریالیسم تاریخی، تمرکز کرد. بانفی در سال ۱۹۴۷ به حزب کمونیست ایتالیا پیوست. او در سال ۱۹۴۸ و دوباره در سال ۱۹۵۳ برای مجلس سنای ایتالیا انتخاب شد.

## زندگی و حرفه
بانفی که در یک خانواده روشنفکر کاتولیک با سنت‌های لیبرال متولد شده بود، دوران جوانی خود را در منتووا که پدرش رئیس مؤسسه فنی در آنجا بود، گذراند. از سال ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۸ در دانشگاه میلان ادبیات خواند، سپس با بورسیه تحصیلی به دانشگاه فریدریش ویلهلم در برلین رفت. در سال ۱۹۱۱ برای تصدی سمت تدریس به ایتالیا بازگشت.

در سال ۱۹۱۶، او در یک مراسم رسمی در تالار شهر بولونیا با کنتس داریا مالاگوزی والری ازدواج کرد. در طول جنگ جهانی اول، که قبلاً از خدمت سربازی مرخص شده بود، خود را وقف تدریس کرد، اما به دلیل کمبود معلمان فراخوانده شده به جبهه، مجبور شد علاوه بر سمت تدریس، نقش‌های دیگری را نیز بر عهده بگیرد.

در سال‌های اولیه پس از جنگ، بانفی، اگرچه عضو جنبش سوسیالیستی نبود، اما در سیاست‌های چپ‌گرایانه مشارکت داشت و به عنوان عضوی از اتاق کار، در سازماندهی فرهنگ عامه همکاری می‌کرد و به سرعت به یکی از برجسته‌ترین چهره‌های دنیای فرهنگی دموکراتیک آلساندریا تبدیل شد. او همچنین به عنوان مدیر کتابخانه آلساندریا منصوب شد، که بعداً توسط جوخه‌های فاشیسم از آنجا برکنار شد. در سال ۱۹۲۵، او از جمله امضاکنندگان بیانیه روشنفکران ضدفاشیسم بود که توسط بندیتو کروچه تدوین شده بود.

در سال ۱۹۳۱، پیرو مارتینتی، که به دلیل امتناع از سوگند وفاداری به فاشیسم به اجبار بازنشسته شده بود، بانفی را به عنوان جانشین خود در ریاست دانشکده تاریخ فلسفه دانشگاه میلان پیشنهاد داد. از شاگردان او دینو فرماجیو و ماریو دال پرا بودند. او از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۹ مجله *استودی فیلوسافایچی* را مدیریت کرد.

در پایان سال ۱۹۴۱، بانفی با حزب کمونیست مخفی ایتالیا ارتباط برقرار کرد و به جنبش مقاومت پیوست. بانفی در کنار اوژنیو کوریل، جبهه جوانان و انجمن استادها و دستیاران را تأسیس کرد که به فعالیت‌های ضد فاشیستی در دانشگاه‌ها می‌پرداختند.

پس از جنگ، بانفی به عنوان نماینده حزب کمونیست برای جبهه دموکراتیک مردمی نامزد شد و در سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۵۳ به عنوان سناتور انتخاب شد که بیشتر به سیاست‌های آموزشی و فرهنگی می‌پرداخت.

## آثار

* فلسفه و زندگی معنوی، میلان، ایسیس، ۱۹۲۲.

* اصول نظریه عقل، فلورانس، لا نووا ایتالیا، ۱۹۲۶.

* پستالوتزی، فلورانس، والکی، ۱۹۲۹.

* زندگی گالیلئو گالیله، لانچانو، آر. کارابا، ۱۹۳۰.

* خلاصه تاریخ آموزش و پرورش، میلان، آ. موندادوری، ۱۹۳۱.

* آثار کلاسیک آموزش و پرورش: روسو، پستالوزی، کاپونی، گابلی، جنتیله، میلان، موندادوری، ۱۹۳۲.

* مطالعات فلسفی: فصلنامه فلسفه معاصر، میلان، ۱۹۴۰-۱۹۴۹. مقاله‌ای در باب قانون و دولت، رم، مجله بین‌المللی فلسفه حقوق، ۱۹۳۵.

* برای عقلانیت انتقادی، کومو، مارزوراتی، ۱۹۴۳.

* درس‌هایی در زیبایی‌شناسی، گردآوری شده توسط ماریا آنتونیتا فراسکینی و آیدا ورگانی. میلان، مؤسسه انتشاراتی سیسالپینو، ۱۹۴۵.

* زندگی هنر، میلان، مینوزیانو، ۱۹۴۷.

* گالیلئو گالیله، میلان، آمبروزیانا، ۱۹۴۹.

* مرد کوپرنیکی، میلان، آ. موندادوری، ۱۹۵۰.

* (با همکاری ام. دال پرا - جی. پرتی - پی. روسی)، بحران استفاده جزمی از عقل، میلان، بوکا، ۱۹۵۳.

* فلسفه قرن هجدهم، میلان، لا گولیاردیسا، ۱۹۵۳.

* فلسفه انتقادی کانت، میلان، لا گولیاردیسا، ۱۹۵۵.

* فلسفه پنجاه سال اخیر، میلان، لا گولیاردیسا، ۱۹۵۷.

* جستجوی واقعیت. جلد ۱، فلورانس، سانسونی، ۱۹۵۹.

* جستجوی واقعیت. جلد ۲، فلورانس، سانسونی، ۱۹۵۹

* مقالاتی در مورد مارکسیسم، رم، ویرایشگر ریونیتی، ۱۹۶۰ (پس از مرگ)

* فلسفه هنر (ویرایش دینو فرماجیو، پس از مرگ)، رم، ویراستاران یونایتد، ۱۹۶۲

## منابع

رده:اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۹۵۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۶ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب کمونیست ایتالیا
رده:ضدفاشیست‌های اهل ایتالیا
رده:فیلسوفان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:ماده‌باوران
رده:منتقدان ادبی اهل ایتالیا