میکربات

**شرکت MakerBot Industries, LLC** یک شرکت تولیدکنندهٔ چاپگرهای سه‌بعدی رومیزی بود که دفتر مرکزی آن در شهر نیویورک قرار داشت. این شرکت در ژانویه ۲۰۰۹ توسط بری پتیس، آدام مایر و زَک «هوکِن» اسمیت با هدف بهره‌گیری از پیشرفت‌های اولیهٔ پروژهٔ رپ‌رپ (رپ‌رپ) تأسیس شد. این شرکت در ژوئن ۲۰۱۳ توسط استراتاسیس (استراتاسیس) خریداری شد. تا آوریل ۲۰۱۶، میکربات بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ دستگاه چاپگر سه‌بعدی رومیزی در سراسر جهان به فروش رسانده بود. این شرکت بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۹، هفت نسل از چاپگرهای سه‌بعدی را منتشر کرد که آخرین آنها مدل‌های متود (METHOD) و متود ایکس (METHOD X) بودند. این شرکت در مقطعی پیشتاز بازار چاپگرهای رومیزی بود و حضور پررنگی در رسانه‌ها داشت، اما سهم بازار آن در اواخر دهه ۲۰۱۰ کاهش یافت. میکربات همچنین پایگاه و جامعهٔ آنلاین تینگیورس (Thingiverse) را که بزرگ‌ترین مخزن و جامعهٔ آنلاین فایل‌های چاپ سه‌بعدی است، تأسیس و اداره می‌کرد. در اوت ۲۰۲۲، این شرکت ادغام خود را با رقیب دیرینه‌اش، آلتیمیکر (اولتیمیکر)، به پایان رساند. شرکت جدید با نام آلتیمیکر (UltiMaker) فعالیت می‌کند، اما نام تجاری میکربات را برای خط تولید اسکچ (Sketch) خود که بر چاپگرهای سه‌بعدی متمرکز بر آموزش است، حفظ کرده است.

## تاریخچه
راست|بندانگشتی|این اولین چاپگر سه‌بعدی است که بری پتیس در پاییز ۲۰۰۷، زمانی که به عنوان هنرمند مقیم در گروه هنری مونوکروم در وین، اتریش، مشغول به کار بود، سرهم‌بندی کرد.
زَک اسمیت یکی از اعضای مؤسس «بنیاد پژوهش رپ‌رپ» (RepRap Research Foundation) بود، یک گروه غیرانتفاعی که برای کمک به پیشرفت پژوهش‌های اولیه در حوزهٔ چاپگرهای سه‌بعدی متن‌باز ایجاد شد. بری پتیس در سال ۲۰۰۷ و در طی یک اقامت هنری در وین با یوهانس گرنزفورت/مونوکروم (Johannes Grenzfurthner/monochrom) الهام گرفت، زمانی که او می‌خواست رباتی بسازد که بتواند برای رویداد روبواگزوتیکا (Roboexotica) شات‌گلاس (لیوان‌های کوچک مشروب) چاپ کند و در همین رابطه، دربارهٔ پروژهٔ رپ‌رپ در هکراسپیس وین، متالَب (Metalab)، تحقیق کرد. شات‌گلاس‌ها در سرتاسر تاریخچهٔ میکربات به یک تم ثابت تبدیل شدند.
[چپ|بندانگشتی|بنیانگذاران MakerBot (از چپ به راست) آدام مایر، زک اسمیت و [بری پتیس به همراه آخرین نمونه‌های اولیه MakerBot Cupcake.]]
این شرکت در آوریل ۲۰۰۹ شروع به ارسال کیت‌های سازه (kits) کرد و تا مارس ۲۰۱۱ حدود ۳۵۰۰ دستگاه فروخته بود. تقاضا برای این کیت‌ها در سال ۲۰۰۹ به قدری زیاد بود که شرکت از مالکین میکربات‌ها درخواست کرد تا قطعات مورد نیاز برای دستگاه‌های آینده را با استفاده از دستگاه‌های میکربات خودشان تولید کنند. سرمایه اولیه (Seed funding) به مبلغ ۷۵٬۰۰۰ دلار توسط جِیک لادویک (۵۰٬۰۰۰ دلار) و آدریان بویِر و همسرش کریستین (۲۵٬۰۰۰ دلار) تأمین شد.

در اوت ۲۰۱۱، شرکت سرمایه‌گذاری ریسک‌پذیر فاوندری گروپ (The Foundry Group) مبلغ ۱۰ میلیون دلار در این شرکت سرمایه‌گذاری کرد و به هیئت مدیره آن پیوست.

در آوریل ۲۰۱۲، زکری اسمیت (Zachary Smith) — یکی از بنیانگذاران — از شرکت خارج شد، که به اختلاف نظر در مورد پایبندی به اصول متن‌باز و همچنین احتمالاً دربارهٔ ادغام با استراتاسیس (Stratasys) مربوط می‌شد. تقریباً در همین زمان، پرسنل امنیتی خصوصی، حدود ۱۰۰ کارمند را که اخراج شده بودند از محل کار خارج کردند.

در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۳، شرکت استراتاسیس (Stratasys Incorporated) اعلام کرد که میکربات را در یک معامله سهام به ارزش ۶۰۴ میلیون دلار خریداری کرده است، که بر اساس ارزش سهام آن زمان استراتاسیس، ۴۰۳ میلیون دلار از آن به صورت سهام و بلافاصله پرداخت شد. در زمان خریداری، میکربات ۲۲٬۰۰۰ دستگاه چاپگر فروخته بود. بر اساس این توافق، میکربات به عنوان یک برند و شرکت تابعهٔ مستقل تحت مالکیت استراتاسیس به فعالیت خود ادامه می‌داد و بخش‌های بازار مصرف‌کننده و رومیزی را هدف قرار می‌داد. بری پتیس به سِمتی در استراتاسیس منتقل شد و جنیفر لاوتون جایگزین او در سمت مدیرعاملی شد. لاوتون در سال ۲۰۱۵ توسط جاناتان جاگلوم (Jonathan Jaglom) جایگزین شد و سپس در ژانویه ۲۰۱۷، ناداو گوشن (Nadav Goshen) به این سمت منصوب گردید.

در آوریل ۲۰۱۵ گزارش شد که به منظور ادغام بهتر فعالیت‌های میکربات با استراتاسیس، جاگلوم حدود ۱۰۰ نفر از ۵۰۰ کارمند شرکت را اخراج کرد و سه فروشگاه خرده‌فروشی میکربات را تعطیل نمود. سپس، ۸۰ کارمند دیگر در اکتبر ۲۰۱۵ از شرکت خارج شدند.

در فوریه ۲۰۱۷، مدیرعامل تازه‌منصوب‌شده میکربات، ناداو گوشن، بیش از ۳۰٪ از نیروی کار شرکت را کاهش داد و موقعیت شرکت را از تمرکز بر بازار مصرف‌کننده، به دو بخش تخصصی (عمودی) مبتنی بر بخش‌های حرفه‌ای و آموزشی تغییر داد. این کاهش نیرو که شباهت به «کشتار روز ولنتاین» (Valentine's Day Massacre) داشت، یک روز پس از آن تاریخ رخ داد. میکربات یک‌شبه از ۴۰۰ کارمند در سراسر جهان به کمتر از ۲۰۰ کارمند رسید.

در ۳۱ اوت ۲۰۲۲، بخش میکربات با شرکت آلتیمیکر (Ultimaker) ادغام شد و استراتاسیس یک سهم اقلیت در شرکت جدید، با نام آلتیمیکر (UltiMaker)، حفظ کرد.

## محصولات
بندانگشتی| یک MakerBot در حال چاپ یک شیء استوانه‌ای
اولین محصولات میکربات به صورت کیت‌های «خودتان انجام دهید» (Do It Yourself) به فروش می‌رسیدند که تنها نیاز به لحیم‌کاری جزئی داشتند و فرایند مونتاژ آنها به سرهم‌کردن مبلمان ای‌کی‌ای (IKEA) تشبیه شده است. مدل‌های فعلی به عنوان محصولاتی با قابلیت استفادهٔ سریع و بدون نیاز به مونتاژ طراحی شده‌اند.

چاپگرهای میکربات با استفاده از موادی همچون پلی‌لاکتیک اسید (PLA)، آکریلونیتریل بوتادین استایرن (ABS)، پلی‌اتیلن با چگالی بالا (HDPE) و پلی‌وینیل الکل (PVA) عمل چاپ را انجام می‌دهند.

### سی ان سی کاپ کیک
بندانگشتی|دستگاه CNC کاپ‌کیک MakerBot؛ پیشگام Thing-O-Matic
کاپکیک سی‌ان‌سی در آوریل ۲۰۰۹ به عنوان یک دستگاه نمونه‌سازی سریع معرفی شد. فایل‌های منبع مورد نیاز برای ساخت این دستگاه‌ها در تینگیورس (Thingiverse) قرار داده شد که به هر فردی امکان می‌داد یکی از آنها را از پایه بسازد. کاپکیک سی‌ان‌سی دارای حجم ساخت قابل استفاده ۱۰۰ در ۱۰۰ در ۱۳۰ میلی‌متر (طول/عرض/ارتفاع) و ابعاد خارجی ۳۵۰ در ۲۴۰ در ۴۵۰ میلی‌متر بود.

به دلیل ماهیت متن‌باز محصول، هرگونه پیشنهاد برای بهبود آن از سوی کاربران ارائه می‌شد. در طول دوره تولید اصلی آن (آوریل ۲۰۰۹ تا سپتامبر ۲۰۱۰)، کیت کاپکیک سی‌ان‌سی چندین بار به‌روزرسانی شد تا ارتقاهای جدید در هر نسخه متوالی گنجانده شود.

### تینگ-او-متیک
بندانگشتی|دستگاه Thing-O-Matic کاملاً مونتاژ شده با سر اکستروژن Stepstruder مدل MK6
تینگ-او-متیک در سپتامبر ۲۰۱۰ در «میکرفِیر نیویورک» (Maker Faire NYC) معرفی شد و دومین کیت تولیدی میکربات بود. این محصول همراه با بسیاری از ارتقاهای پس از بازاری (aftermarket) که برای کاپکیک ساخته شده بودند، عرضه می‌شد. مدل پایه تینگ-او-متیک شامل یک سکوی ساخت خودکار و گرم‌شونده، یک پلاسترودر (Plastruder) مدل MK5، یک مرحله z بازطراحی‌شده و الکترونیک ارتقایافته بود. حجم ساخت آن ۱۰۰ در ۱۰۰ در ۱۰۰ میلی‌متر (۴ در ۴ در ۴ اینچ) و ابعاد خارجی آن ۳۰۰ در ۳۰۰ در ۴۱۰ میلی‌متر (۱۲ در ۱۲ در ۱۶ اینچ) (طول/عرض/ارتفاع) بود. این دستگاه از طریق USB یا کارت حافظه اس دی (SD) با کامپیوتر ارتباط برقرار می‌کند.

تینگ-او-متیک در بهار ۲۰۱۲ متوقف شد. میکربات متعهد شد تا زمان اتمام موجودی قطعات، از تینگ-او-متیک پشتیبانی کند. دستورالعمل‌های مونتاژ به صورت آنلاین در ویکی میکربات در دسترس است.تینگ-او-متیک یک سخت‌افزار متن‌باز است و تحت مجوز GNU GPLv3 منتشر شده است. به همین دلیل، کاربران می‌توانند آن را به شدت تغییر داده و بهبود بخشند. برخی از اپراتورهای میکربات، ارتقاهایی برای این پلتفرم توسعه دادند که بعدها در کیت‌های کارخانه‌ای گنجانده شد. میکربات در مستندات خود از آن نوآوران اولیه قدردانی کرده است، برخی از شرکت‌ها نیز از میکربات الهام گرفتند و نوآوری‌هایی در حوزه چاپ سه‌بعدی، مانند لباس چاپ سه‌بعدی شده، ایجاد کردند.

### تکثیرکننده

در ژانویه ۲۰۱۲، میکربات، دستگاه «رپلیکیتور» (Replicator) را معرفی کرد. این دستگاه حجم ساخت بیش از دو برابری در مقایسه با تینگ-او-متیک ارائه می‌داد، با ابعاد ۲۲٫۵ در ۱۴٫۵ در ۱۵٫۰ سانتی‌متر (۸٫۹ در ۵٫۷ در ۵٫۹ اینچ، طول × عرض × ارتفاع). از دیگر ویژگی‌های آن می‌توان به وجود اکسترودر دوگانه (برای ساخت قطعات دو رنگ)، یک صفحه‌نمایش السیدی و یک پد کنترل اشاره کرد. رپلیکیتور به صورت از پیش مونتاژشده و بدون ارائه نسخه کیت به فروش می‌رسید. این دستگاه آخرین چاپگر متن‌باز میکربات بود.

### چاپگر سه بعدی رومیزی Replicator 2
بندانگشتی|چاپگر سه بعدی رومیزی MakerBot Replicator 2
در سپتامبر ۲۰۱۲، میکربات، مدل «رپلیکیتور ۲» (Replicator 2) را معرفی کرد. این جدیدترین مدل، بار دیگر حجم ساخت را افزایش داد، این بار به ابعاد ۲۸٫۵ در ۱۵٫۳ در ۱۵٫۵ سانتی‌متر (۱۱٫۲ در ۶٫۰ در ۶٫۱ اینچ، طول × عرض × ارتفاع)، و می‌تواند با دقت ۱۰۰ میکرون در هر لایه چاپ انجام دهد. اکسترودر دوگانه به یک هد اکسترودر تکی تغییر یافت، در حالی که الکترونیک ارتقایافته، صفحه‌نمایش ال سی دی و گیم پد مشابه مدل رپلیکیتور اولیه باقی ماندند. بر خلاف مدل‌های قبلی، رپلیکیتور ۲ تنها قادر به چاپ با استفاده از پلاستیک پلی‌لاکتیک اسید (PLA) است که در کیسه‌های مهر و موم شده همراه با ماده رطوبت‌گیر (desiccant) به فروش می‌رسد تا از آن در برابر رطوبت محافظت شود. رپلیکیتور ۲ تنها به صورت از پیش مونتاژشده به فروش می‌رسد.

### چاپگر سه بعدی تجربی Replicator 2X
همزمان با رپلیکیتور ۲، میکربات مدل «رپلیکیتور ۲ایکس» (Replicator 2X) را نیز منتشر کرد. مدل ۲ایکس به عنوان یک نسخه آزمایشی و پیشرفته از مدل ۲ در نظر گرفته شده بود که شامل یک فضای ساخت کاملاً محصور، اکسترودرهای دوگانهی بازطراحی‌شده و یک سکوی ساخت آلومینیومی گرم‌شونده بود. این ویژگی‌ها امکان چاپ با پلاستیک اِی‌بی‌اِس (ABS) و همچنین چاپ با دو ماده را فراهم می‌کردند.

### اسکنر سه بعدی رومیزی دیجیتایزر
بندانگشتی|دیجیتایزر MakerBot
در اوت ۲۰۱۳، میکربات «دیجیتایزر» (Digitizer) را که یک اسکنر سه‌بعدی بود، منتشر کرد. این محصول به گونه‌ای طراحی شده بود که به کاربران میکربات اجازه می‌داد اجسام فیزیکی را اسکن کرده و آن‌ها را به مدل‌های دیجیتال قابل چاپ سه‌بعدی تبدیل کنند. نرم‌افزار همراه این دستگاه، امکان ویرایش مدل‌ها، چاپ فوری یا بارگذاری آن‌ها در تینگیورس (Thingiverse) را فراهم می‌کرد.

### چاپگر سه بعدی رومیزی Replicator نسل پنجم
در ژانویه ۲۰۱۴، میکربات، چاپگر رومیزی سه‌بعدی «رپلیکیتور دسکتاپ» (Replicator Desktop 3D Printer) را با حجم ساخت ۲۵٫۲ در ۱۹٫۹ در ۱۵٫۰ سانتی‌متر (۹٫۹ در ۷٫۸ در ۵٫۹ اینچ، طول/عرض/ارتفاع) منتشر کرد. این نسل پنجم رپلیکیتور، دارای نرم‌افزاری با قابلیت وای‌فای بود که چاپگر را به اپلیکیشن‌های دسکتاپ و موبایل میکربات متصل می‌کرد.

### چاپگر سه بعدی کوچک Replicator
همچنین در ژانویه ۲۰۱۴، میکربات مدل «رپلیکیتور مینی» (Replicator Mini) را با حجم ساخت ۱۰٫۰ در ۱۰٫۰ در ۱۲٫۵ سانتی‌متر (۳٫۹ در ۳٫۹ در ۴٫۹ اینچ، طول/عرض/ارتفاع)، وضوح لایه‌ای ۲۰۰ میکرون و دقت موقعیت‌یابی ۱۱ میکرون در محور x و y و ۲٫۵ میکرون در محور z منتشر کرد.[۱]

### چاپگر سه بعدی Replicator Z18
بندانگشتی|کپی کننده Z18
همزمان با رپلیکیتور مینی و رپلیکیتور نسل پنجم، مدل Z18 با حجم ساخت ۳۰ در ۳۰٫۵ در ۴۷٫۵ سانتیمتر (۱۱ در ۱۲ در ۱۸ اینچ، طول/ارتفاع/عرض) ارائه شد که در مجموع بیش از ۲۰۰۰ اینچ مکعب بود.

### چاپگر سه بعدی METHOD و METHOD X
در دسامبر ۲۰۱۸، میکربات چاپگر سه‌بعدی «مِتود» (METHOD) را به عنوان پلی بین ویژگی‌های دسترسی‌پذیری رومیزی و فناوری‌های چاپ سه‌بعدی صنعتی معرفی کرد. این چاپگر جدید، شامل ۱۵ پتنت از استراتاسیس (شرکت مادر میکربات) و ۱۵ پتنت جدید از میکربات بود. این چاپگر سه‌بعدی جدید دارای یک محفظه گرمادیدهٔ گردشی (با دمای ۶۰ درجه سلسیوس)، اکسترودرهای دوگانه، از مواد پشتیبان پی‌وی‌ای (PVA) محلول استفاده می‌کند و مجهز به شبکه‌ای از ۲۱ حسگر برای نظارت بر تمام جنبه‌های فرایند چاپ سه‌بعدی است. متود دارای یک صفحه ساخت فولادی فنری است که امکان جداکردن آسان قطعات چاپ‌شده را فراهم می‌کند. همچنین دارای محفظه‌های مواد Dry-Sealed (مهروموم‌شده و خشک) با نظارت بر رطوبت و دما است و در زمان راه‌اندازی، قابلیت چاپ با مواد PLA, Tough™ و PET-G را داشت. یک ساختار قاب فلزی فوق‌سخت، خمش حین چاپ را کاهش می‌دهد که منجر به وضوح لایه‌ای دقیق بین ۲۰ تا ۴۰۰ میکرومتر و دقت ابعادی ±۰٫۲ میلی‌متر می‌شود. روش‌های اتصال شامل وای‌فای، اترنت، کابل یواس‌بی و درایو یواس‌بی است.

حجم ساخت متود جدید با اکسترودر دوگانه، ۱۹ در ۱۹ در ۱۹٫۶ سانتی‌متر (طول × عرض × ارتفاع) است.

این پلتفرم جدید به میکربات امکان داد تا در اوت ۲۰۱۹ از مدل «مِتود ایکس» (METHOD X) رونمایی کند که شامل یک محفظه ساخت گرم‌شده (با دمای ۱۰۰ درجه سلسیوس) است که قابلیت چاپ با ماده واقعی ABS، با استفاده از ماده پشتیبان SR-30 و همچنین مواد چاپ سه‌بعدی بیشتری که در حال توسعه هستند را دارا می‌باشد.

### مرکز نوآوری MakerBot
این مرکز که به عنوان راه‌حلی برای مشتریان بزرگ طراحی شده بود، شامل سخت‌افزار (مجموعه‌ای بهینه‌شده از چاپگرهای سه‌بعدی)، نرم‌افزار گردش کار به صورت SAAS (نرم‌افزار به عنوان سرویس)، خدمات آموزشی و پشتیبانی enterprise (سازمانی) بود. اولین مرکز نوآوری در فوریه ۲۰۱۴ در دانشگاه ایالتی نیویورک در نیوپالتز (SUNY New Paltz) تأسیس شد. مشتریان این مراکز عمدتاً دانشگاه‌هایی مانند دانشگاه مریلند، فلوریدا پلی‌تکنیک، دانشگاه ماساچوست آمهرست، و دانشگاه زاویه‌ای (Xavier University) بودند. بسیاری از این مراکز نوآوری، دسترسی جامعه اطراف خود به چاپ سه‌بعدی را افزایش داده‌اند.

## تولید
تا اواسط سال ۲۰۱۶، فرایند تولید در کارخانه‌های متعلق به شرکت در نیویورک انجام می‌شد، اما پس از آن به شرکت جبیل سیرکیت (Jabil Circuit) برون‌سپاری شد. پرسنل تولیدی نیویورک اخراج شدند، در حالی که عملیات توسعه، لجستیک و تعمیرات در نیویورک باقی ماند.

## خدمات
میکربات با شرکت آلتیمیکر (Ultimaker) ادغام شده است که میزبان جامعه آنلاین تینگیورس (Thingiverse) است. کاربران در این پلتفرم می‌توانند فایل‌های قابل چاپ سه‌بعدی را بارگذاری کنند، طراحی‌ها را مستندسازی نمایند و در پروژه‌های چاپ سه‌بعدی و سخت‌افزارهای متن‌باز همکاری کنند. این سایت یک مخزن مشارکتی برای فایل‌های طراحی مورد استفاده در چاپ سه‌بعدی، برش لیزری و سایر فرآیندهای تولید DIY (خودتان انجام دهید) به‌شمار می‌رود.

## پوشش رسانه‌ای
میکربات در اوت ۲۰۱۱ در برنامه «گزارش کولبرت» برجسته شد. جاناتان موناگان، هنرمند مقیم میکربات، یک تندیس نیمتنه از استفان کولبرت را که روی یک چاپگر سه‌بعدی میکربات چاپ شده بود، با کمک یک بالون هواشناسی پر از هلیوم به استراتوسفر فرستاد.

نتفلیکس در سپتامبر ۲۰۱۴ مستند «چاپ افسانه» (Print the Legend) را که دربارهٔ تاریخچه میکربات بود، منتشر کرد.

## جنجال‌ها
بندانگشتی|«اکسترودر هوشمند» MakerBot Z18
به دلیل فاصله‌گیری از جامعه متن‌باز، خروج بنیانگذارانش، مشکلات قابلیت اطمینان مربوط به «اکسترودر هوشمند» آن و بندهای بحث‌برانگیز کاربری در سایت تینگیورس، چندین جنجال حول میکربات به وجود آمد.

### مشکلات «اکسترودر هوشمند»
نسل پنجم چاپگرها به یک اکسترودر قابل تعویض مجهز بود که دارای قابلیت‌های خودتشخیصی محدودی بود. این فناوری در بازار جدید بود و قرار بود به نگهداری چاپگر کمک کند، اما مشکلات مربوط به طول عمر بسیار کوتاه اکسترودر شایع بود و نیاز به تعویض مکرر با هزینه‌ای بالا داشت. این موضوع منجر به یک دادخواهی class action (دعوای جمعی) شد که در نهایت رد شد. در نهایت، میکربات اکسترودر معیوب را با یک نسخه جدید جایگزین کرد.

### سخت‌افزار منبع بسته
در حدود سپتامبر ۲۰۱۲، شرکت اعلام کرد که برای مدل جدید رپلیکیتور ۲، «روش طراحی ماشین فیزیکی یا رابط کاربری گرافیکی (GUI) خود را به اشتراک نخواهد گذاشت». این فاصله‌گیری از مدل سخت‌افزار متن‌باز قبلی، از سوی بخشی از جامعه مورد انتقاد قرار گرفت، از جمله زکری اسمیت، یکی از بنیانگذاران (که اکنون کارمند سابق است). چاپگرهای نسل پنجم (رپلیکیتور جدید، مینی و Z18) به‌طور قابل توجهی بسته‌تر از مدل‌های قبلی بودند.

در سال ۲۰۱۴، این شرکت با انتقادات قابل توجهی روبرو شد هنگامی که برای طرح‌هایی درخواست ثبت اختراع ارائه داد که به ادعای برخی، توسط اعضای جامعه آن ابداع و در تینگیورس منتشر شده بودند، از جمله اکسترودر آزادسازی سریع (quick release extruder). اعضای جامعه، میکربات را متهم کردند که ادعای مالکیت طرح‌های آنان را دارد، در حالی که این طرح‌ها با این پیشفرض که به صورت متن‌باز باقی خواهند ماند، ارائه شده بودند. بری پتیس، مدیرعامل وقت، با انتشار بیانیه‌ای این منتقدان را رد کرد و به اختراعات منحصر به فردی اشاره نمود که پیش از هرگونه طراحی ایجادشده توسط جامعه به ثبت رسیده بودند، و تأکید کرد که اختراع اکسترودر آزادسازی سریع در سال ۲۰۱۲ ثبت شده بود، در حالی که طراحی متن‌باز آن برای اولین بار در سال ۲۰۱۳ در تینگیورس منتشر شده بود.

## جستارهای وابسته
* چاپ سه‌بعدی
* فهرست تولیدکنندگان چاپگر سه بعدی
* پروژه رپ‌رپ
* دِف‌کاد
* مدل‌سازی رسوب ذوب‌شده

## منابع

## پیوند به بیرون

* 
* MakerBot Australia

رده:ادغام‌ها و اکتساب‌های ۲۰۱۳ (میلادی)
رده:اسکنرهای سه‌بعدی
رده:بنیان‌گذاری‌های ۲۰۰۹ (میلادی) در نیویورک
رده:دستگاه‌های خروجی رایانش
رده:شرکت‌های بروکلین
رده:شرکت‌های تولیدی نیویورک سیتی
رده:شرکت‌های صنایع الکترونیکی بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۰۹ (میلادی)
رده:مقاله‌های دارای ویدئو