مانفردی نیکولتی

**مانفردی نیکولتی** (;  – ) یک معمار ایتالیایی بود. مانفردی نیکولتی آموزش خود را زیر نظر هنرمند جاکومو بالا آغاز کرد. از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۴، او در دانشگاه رم لا ساپینزا در رشته معماری تحصیل کرد. در سال ۱۹۵۵، مدرک کارشناسی ارشد معماری خود را از مؤسسه فناوری ماساچوست (ایالات متحده آمریکا) زیر نظر باکمینستر فولر، پیترو بلوشی و ارو سارینن دریافت کرد. پس از کارآموزی در شرکت معماری والتر گروپیوس، برای مینورو یاماساکی در شهر نیویورک کار کرد. از سال ۱۹۵۷، او شرکت معماری خود، «استودیو نیکولتی آسوشیتی»، را در رم اداره می‌کرد.

از سال ۱۹۶۳، نیکولتی همچنین به عنوان مدرس، ابتدا در مدرسه طراحی رود آیلند و بعداً در ایتالیا، تدریس کرد. از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۸، او استاد پالرمو و سپس در رم بود. در سال ۲۰۰۹، او به عنوان استاد ممتاز معماری در دانشگاه رم لا ساپینزا منصوب شد.

مانفردی نیکولتی معاون رئیس و استاد آکادمی بین‌المللی معماری و عضو افتخاری آکادمی‌های معماری روسیه، فرانسه و مسکو بود. در سال ۱۹۶۵، او به همراه پل میمونت، یونا فریدمن و میشل راگون، گروه بین‌المللی معماری آینده‌نگر را در فرانسه تأسیس کرد.

## زندگی‌نامه
نیکولتی از پیشگامان طراحی شهری و معماری زیست‌اقلیمی محسوب می‌شود. در دهه ۱۹۷۰، کتاب او با عنوان «اکوسیستم شهری» - اصطلاحی که او ابداع کرد - ارتباطی بین مسائل زیست‌محیطی و ارزش‌های روانشناختی و فرهنگی ایجاد می‌کند. در این کتاب، متخصصان رشته‌های مختلفی مانند روان‌شناسی، انسان‌شناسی، زیست‌شناسی، مهندسی، گیاه‌شناسی، تاریخ شهری، اقتصاد و آکوستیک به گشودن بحثی غنی در مورد موضوع اکوسیستم‌های شهری کمک می‌کنند.

او در سال ۱۹۷۲ دوره مورفولوژی و بوم‌شناسی شهری و بعداً در سال ۱۹۹۵ دوره معماری بوم‌شناختی را در دانشگاه رم لا ساپینزا تأسیس و رهبری کرد.

مشاور بوم‌شناسی شهری برای دولت ایتالیا و جامعه اروپا. عضو یوروسولار و PLEA، او جایزه بین‌المللی WREN (شبکه جهانی انرژی تجدیدپذیر) را دریافت کرد.

نیکولتی که در ریتی متولد شد، فعالیت هنری و فکری خود را در جوانی در استودیوی جیاکومو بالا آغاز کرد. در رم، او زیر نظر پیر لوئیجی نروی تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۴ در رشته معماری فارغ‌التحصیل شد. در همان سال، بورسیه فولبرایت را از مؤسسه فناوری ماساچوست دریافت کرد و در سال ۱۹۵۵ مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد. در آن زمان، او دانشجوی باکمینستر فولر، پیترو بلوشی، ارو سارینن و لویی کان بود. او در استودیوی والتر گروپیوس کار می‌کرد و دستیار زیگفرید گیدیون در دانشگاه هاروارد بود. تا سال ۱۹۵۷ با استودیوی مینورو یاماساکی همکاری داشت.

مانفردی پس از بازگشت به ایتالیا، با پیر لوئیجی نروی همکاری کرد. او به عنوان عضوی از مؤسسه ملی مطالعات شهری، به همراه برونو زوی، یکی از بنیانگذاران مؤسسه ملی معماری بود. در سال ۱۹۶۲، با کمک هزینه اسلون به ام‌آی‌تی بازگشت و عضو مرکز مشترک مطالعات شهری شد. در طول سال‌های ۱۹۶۳–۱۹۶۴ او به اروپا، خاورمیانه و آسیا سفر کرد و مطالعاتی در مورد معماری غار انجام داد که بعداً در مقاله‌ای در سال ۱۹۸۰ منتشر شد و جایزه کمیته بین‌المللی نقد معماری را برای او به ارمغان آورد. در سال ۱۹۶۳ او معلم معماری در مدرسه طراحی رود آیلند بود. در سال ۱۹۶۵ او به همراه پل میمونت، یونا فریدمن و میشل راگون گروه بین‌المللی معماری آینده‌نگر را تأسیس کرد. او به عنوان یکی از پیشگامان معماری ابرسازه‌ها شناخته می‌شود. او در آکیلا و رم تدریس کرد؛ او از سال ۱۹۸۰ استاد تمام رشته ترکیب معماری در پالرمو و از سال ۱۹۸۸ در رم بود.

مشغول شدن او به مطالعات معماری سبک آرت نوو، او را به کشف مجدد آثار معمار ایتالیایی، ریموندو دارونکو، رساند. او در سال ۱۹۵۵ اولین تک‌نگاری خود را در مورد او نوشت که به نقاشی‌ها و معماری او اختصاص داشت و در سال ۱۹۸۲ نیز دومین تک‌نگاری خود را نوشت.

او به همراه لوکا نیکولتی و جولیا فالکونی، از بنیانگذاران استودیو نیکولتی اسوشیتس، استاد بازنشسته ترکیب معماری در دانشگاه ساپینزا رم، معاون رئیس آکادمی بین‌المللی معماری، عضو آکادمی معماری روسیه، عضو آکادمی بین‌المللی معماری مسکو و عضو آکادمی معماری فرانسه بود. عضو افتخاری مؤسسه معماران آمریکا و مؤسسه سلطنتی معماری کانادا. از وزیر فرهنگ فرانسه عنوان «فرمانده نظم هنر و ادبیات» را دریافت کرد. دو بار جایزه ددالو مینوس را دریافت کرده است. تجربه حرفه‌ای او جنبه‌های بسیاری از طراحی شهری و معماری، به ویژه ساختمان‌های عمومی، را در بر می‌گیرد که در اروپا، ایالات متحده، آفریقا، خاورمیانه و خاور دور انجام شده است، جایی که با متخصصان در بخش‌های مختلف علمی و فناوری ادغام شده‌اند.

بخشی از بایگانی هنری و معماری او به مجموعه‌های صندوق منطقه‌ای هنر معاصر فراک و موزه ملی جدید موناکو که هر دو در فرانسه واقع شده‌اند، سپرده شده است؛ در حالی که بخش عمده آن به مجموعه دانشگاه پارما سپرده شده است.

## سوابق
* بیمارستان در ریتی (۱۹۶۵)
* شبه جزیره مصنوعی در فونتویل، شاهزاده موناکو (۱۹۶۸)
* فرودگاه در رجیو کالابریا (۱۹۷۴)
* ساحل رجیو کالابریا (۱۹۷۶)
* بیمارستان در گلا (۱۹۷۶)
* نقشه شهر گلا (۱۹۷۸)
* فرودگاه در تراپانی، لامپدوزا و پانتلریا (۱۹۷۸)
* فرودگاه و برج مراقبت در کاتانیا (۱۹۷۸)
* خانه مونکادا، باقریه (۱۹۸۷)
* دانشگاه‌های اودینه (۱۹۹۰)
* بیمارستان در آگریجنتو (۱۹۹۱)
* نقشه شهر ریتی (۱۹۹۲)
* گرمخانه علمی دانشگاه کاتانیا (۲۰۰۰)
* موزه جانورشناسی در کاتانیا (۲۰۰۰)
* کاخ ورزش، پالرمو (۲۰۰۱)
* سالن کنفرانس پارلمانی، رم (۲۰۰۲)
* دفتر کارابینری، ریتی (۲۰۰۲)
* پارک هزاره، ابوجا، نیجریه (۲۰۰۳)
* کاخ عدالت، لچه (۲۰۰۴)
* میدان اتحاد ایتالیا، ریتی (۲۰۰۴)
* کاخ عدالت، آریزو (۲۰۰۸)
* سالن کنسرت مرکزی قزاقستان، آستانه، قزاقستان (۲۰۰۹)
* پاویون پتالینگ جایا، کوالالامپور، مالزی (۲۰۱۰)

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* 

رده:اهالی استان ریتی
رده:دانش‌آموختگان مؤسسه فناوری ماساچوست
رده:درگذشتگان ۲۰۱۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۳۰ (میلادی)
رده:فرماندهان نشان ادبیات و هنر
رده:کارکنان دانشگاه هاروارد
رده:معماران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:معماران سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا