شکار در کامبوج

شکار یک سرگرمی تفریحی محبوب و یک فعالیت توریستی در کامبوج است، اما هنوز هم برای بسیاری از مردم کامبوج یک منبع امرار معاش محسوب می‌شود.

## تاریخچه
### دوران آنگکوریان
[بندانگشتی|صحنه‌های شکار با فیل‌ها را می‌توان در چندین جای [انگکور تام|آنگکور تام بر روی دیوار حکاکی کرد.]]
شکار در کامبوج سنت دیرینه‌ای دارد که ممنوع بوده و مختص پادشاه است، در حالی که شکار غیرقانونی و شکار تفریحی مجاز است.

از زمان‌های قدیم، استفاده از کمان پولادی استرا-آسیایی، همان‌طور که از شواهد باستان‌شناسی در آنگکور وات مستند شده است، نشان دهنده یک عمل شکار اجدادی است.

شکار فیل، اصیل‌ترین شکل شکار با اصول و اخلاق خاص خود بود. در سال ۱۹۵۰، چهیم کراسم پیمانی در مورد شکار برای دفتر بایگانی و وقایع‌نگاری کاخ سلطنتی پنوم پن نوشت و شرح آکادمیک مفصلی از آیین سلطنتی ارائه داد. کمیسیون لباس‌ها و آداب کامبوج در تحقیقی که در سال ۱۹۶۲ انجام داد، دید که روایت ارائه شده توسط فیلبان خمر عملی‌تر است اما با اظهارات کراسم مطابقت دارد. با توجه به اینکه بسیاری از آیین‌ها به ادیان ودایی مانند رونمایی از خنجر گانش یا *[[کریس (سلاح)|کریس]]* به عنوان نشانه‌ای شوم اشاره دارند، این آیین‌ها که آخرین بار در سال ۱۹۵۸ مورد استفاده قرار گرفتند، شکار فیل را به ریشه‌های آنگکوریایی آن ردیابی کردند.

### تحت‌الحمایه فرانسه
در دوران تحت الحمایه بودن کامبوج توسط فرانسه، قوانین شکار جمهوری فرانسه در کامبوج اعمال می‌شد؛ بنابراین، فصل شکار بین اولین یکشنبه ژوئن و اولین یکشنبه نوامبر کاملاً تعطیل بود تا اینکه کاملاً ممنوع شد. این فصل شکار با چرخه‌های تولید مثل در آب و هوای اروپایی مطابقت داشت اما با آب و هوای موسمی کامبوج ناسازگار بود.
[راست|بندانگشتی|[هنری موهوت|هنری موهوت، جهانگرد فرانسوی، شادی‌ها و ترس‌های شکار در کامبوج را توصیف می‌کند، زمانی که مسلسل‌های او از کمان‌های صلیبی استرالیایی-آسیایی پیشی می‌گرفتند.]]
با این حال، شکار در کامبوج آنقدر محبوب بود که شکارچیان مشتاق از سایگون یا حتی فیلیپین به آنجا می‌آمدند؛ بنابراین، کاپیتان چارلز پی. اسنایدر، در مارس ۱۹۲۸ با کشتی «سیسیمان» که پر از اسلحه و مهمات بود، از مانیل به کامبوج رسید تا ببر، پلنگ، کرگدن، گراز وحشی و بز پیدا کند. شکارچیان مجاز بودند بدون هیچ گونه مالیاتی، حیوانات را به تعداد نامحدود شکار کنند.

### دوران جنگ داخلی
در سال ۱۹۵۹، ییم دیث، وزیر کشاورزی در دولت سانگکوم به رهبری شاهزاده سیهانوک، یادآوری کرد که شکار در کامبوج غیرقانونی است، در حالی که تیم دونگ، نماینده کل گردشگری، در ۱۳ نوامبر ۱۹۵۹، از طریق خبرگزاری کامپوچیا پرس اعلام کرد که برای توسعه گردشگری در کامبوج به سافاری‌های شکار متکی است و این نشان دهنده تنش‌هایی در رهبری پیرامون موضوع شکار بود؛ بنابراین، طبق برنامه دفتر ملی گردشگری کامبوج برای جذب گردشگران در سال ۱۹۶۰،  کامبوج «برخی از بهترین شکارهای موجود در آسیا» را ارائه می‌داد.

هوور لی این، نماینده مجلس ملی از ناحیه اسنول و بعدها نماینده جمهوری خمر در سازمان ملل متحد در نیویورک، از مروجان اصلی شکار در کامبوج بود. او طرفدار اجرای فصل‌های شکار متناسب با آب و هوای کامبوج و مجازات قتل‌عام و قربانی کردن حیوانات بود. او برای جلوگیری از شکار غیرقانونی، به نفع مجوزهای شکار لابی می‌کرد:

شکار غیرقانونی در آن زمان به چیواپول‌ها، شبه‌نظامیان سلطنتی که توسط شاهزاده سیهانوک محافظت می‌شدند، نسبت داده می‌شد. شکار غیرقانونی با درگیر شدن کشور در جنگ داخلی و رها شدن مردم به حال خود در حالی که بازار سیاه منابع طبیعی آنها را غارت می‌کرد، بیشتر و بیشتر رایج شد.

### دوران مدرن
از سال ۱۹۹۴، جنگلداری اجتماعی با هدف کاهش شکار غیرقانونی و جنگل‌زدایی در کامبوج در نظر گرفته شده بود، اما نتایج در مورد موفقیت چنین برنامه‌هایی نامشخص است.

در سال ۲۰۰۹، دولت کامبوج از ایجاد جنگل حفاظت‌شده اویاداو (OPF) در استان راتاناکیری، اولین منطقه حفاظت‌شده شکار این پادشاهی، با مساحت حدود ۱۰۰۰۰۰ هکتار خبر داد. در این منطقه، شکارچیان مجاز به پرداخت هزاران دلار برای شکار حیوانات وحشی از جمله گاومیش هندی، بانتنگ، گراز وحشی و گوزن هستند. این پروژه از سال ۲۰۰۷ توسط صندوق جهانی طبیعت مورد انتقاد قرار گرفته است.
بندانگشتی|سروهای هندوچینی در حال حاضر به دلیل شکار غیرقانونی و از بین رفتن زیستگاه در کامبوج با انقراض روبرو هستند.
در ماه مه ۲۰۱۷، روستاییانی که از تلاش‌های مقامات برای مهار شکار غیرقانونی و قطع درختان ناراضی بودند، دفتر اداره محیط زیست در منطقه اویادو در استان راتاناکیری را به آتش کشیدند. در واقع، در سراسر کامبوج، هنوز هم وابستگی شدیدی به گوشت حیوانات وحشی وجود دارد و تخمین زده می‌شود که ۸۳ درصد از خانوارهای روستایی به نوعی دربرداشت محصولات کشاورزی مشغول هستند.

طبق اعلام وزارت محیط زیست، در سال ۲۰۲۱، کامبوج ۱۲۰۰ محیط‌بان را برای محافظت از ۷۵ منطقه حفاظت‌شده و کریدورهای تنوع زیستی که ۷٫۳ میلیون هکتار را در ۲۱ استان در سراسر کشور پوشش می‌دهند، مستقر کرد. با این حال، تعداد شکارچیان غیرقانونی که دستگیر می‌شوند، روز به روز کمتر می‌شود.

در مارس ۲۰۲۲، وزارت محیط زیست با همکاری صندوق جهانی طبیعت (WWF) و آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده (USAID) و سایر شرکای توسعه، کمپینی را برای از بین بردن تله‌گذاری، قاچاق و بازار گوشت حیوانات وحشی و محصولات حیات وحش آغاز کرد و در عین حال جایگزین‌هایی برای امرار معاش شکارچیان بالقوه فراهم نمود.

## انواع شکار
### سرو هندوچینی
سرو هندوچینی که در کامبوج با نام សត្វកែះ /sat kɛh/ شناخته می‌شود، محدود به جنگل‌های مناطق کوهستانی کارستی در استان موندولکیری است. شکار برای غذا یا طب سنتی و خرافات و همچنین مین‌های زمینی و سایر مهمات به جا مانده از جنگ داخلی کامبوج، تهدیدی برای بقای آن است.

### پلنگ هندوچینی
پلنگ هندوچینی به حدی شکار شده است که در کامبوج «از نظر عملکردی منقرض شده» است.

### ماکاک دم دراز
در پورسات، شکار میمون دم‌دراز هنوز بسیار رایج است و قیمت‌ها با افزایش کمیابی افزایش یافته است.

## منابع

## کتابشناسی
* Ellul, Jean (1973). "Le traité de la chasse aux éléphants de l'Uknha Maha Pithu Krassem" (in French) in *Annales de l'Université des Beaux-Arts*, Phnom Penh:45-76.
*
رده:ورزش در کامبوج بر پایه ورزش
رده:شکار بر پایه کشور
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:کشتار گزینشی جانوران
رده:محیط زیست کامبوج