کنش کاتولیک

**کنش کاتولیک** () جنبشی متشکل از افراد غیرروحانی در کلیسای کاتولیک است که برای افزایش نفوذ کاتولیک‌ها بر جامعه فعالیت می‌کند. گروه‌های کنش کاتولیک به‌ویژه در قرن نوزدهم در کشورهای کاتولیک که تحت رژیم‌های ضد روحانیت بودند، مانند اسپانیا، ایتالیا، باواریا، فرانسه و بلژیک، فعال بودند.

کنش کاتولیک فی‌نفسه یک حزب سیاسی نیست؛ با این حال، در زمان‌ها و مکان‌های بسیاری، این جنبش‌ها در فعالیت‌های سیاسی مشارکت داشته‌اند. از زمان جنگ جهانی دوم، این مفهوم اغلب جای خود را به احزاب دموکرات مسیحی داده است که برای مبارزه با احزاب کمونیست و ترویج اصول عدالت اجتماعی کاتولیک در مکان‌هایی مانند ایتالیا و آلمان غربی سازماندهی شده بودند.

کنش کاتولیک به‌طور کلی شامل زیرگروه‌های مختلفی برای جوانان، زنان، کارگران و غیره است. در دوره پس از جنگ، سازمان‌های ملی مختلفِ کنش کاتولیک برای کارگران، «جنبش جهانی کارگران مسیحی» را تشکیل دادند که امروزه نیز به‌عنوان صدایی در داخل کلیسا و در جامعه برای کاتولیک‌های طبقه کارگر فعال باقی مانده است.

## تاریخچه

جنبش کنش کاتولیک آغاز خود را در اواخر قرن نوزدهم و در قالب تلاش‌هایی برای مقابله با افزایش احساسات ضدروحانیت، به‌ویژه در اروپا، تجربه کرد.

گروه‌های متنوع و گوناگونی تحت مفهوم کنش کاتولیک شکل گرفتند. این گروه‌ها شامل «کارگران جوان مسیحی»، «دانشجویان جوان مسیحی»، «جنبش کورسیلو»، «نوسازی بین‌الملل»، «لژیون مریم»، «انجمن‌های اخوت»، «جنبش خانواده مسیحی» و گروه‌های مختلف سازمان‌دهی اجتماعی مانند COPS (جوامع سازمان‌یافته برای خدمات عمومی) در سن آنتونیو و «خانه دوستی» در هارلم هستند که دومی تأثیری زودهنگام بر توماس مرتون داشت.

حوالی سال ۱۹۱۲، جوزف کاردین که خدمت کشیشی خود را وقف یاری رساندن به طبقه کارگر کرده بود، در مقام نایب کشیش در محله‌ای در لاکن در حومه بروکسل، شاخه‌ای از «اتحادیه صنفی خیاطان» را برای زنان جوان خیاط تأسیس کرد. او در سال ۱۹۱۹ «اتحادیه صنفی جوانان» را بنیان نهاد. در سال ۱۹۲۴، نام این سازمان به «کارگران جوان مسیحی» تغییر یافت. این سازمان در سراسر جهان رشد کرد؛ اعضای آن اغلب به عنوان «جوسیست‌ها» شناخته می‌شدند (و خود جنبش اغلب «جوسیسم» نامیده می‌شد). تا سال ۱۹۳۸، ۵۰۰٬۰۰۰ عضو در سراسر اروپا وجود داشت؛ در سال ۱۹۶۷، این تعداد به ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ عضو در ۶۹ کشور افزایش یافته بود.

در سال ۱۹۳۴، آدولف هیتلر در جریان شب دشنه‌های بلند، دستور قتل اریش کلاوزنر، رئیس یکی از گروه‌های کنش کاتولیک در آلمان نازی را صادر کرد.

پاپ پل ششم در اولین نامه بخشنامه کلیسایی خود، موسوم به «Ecclesiam suam»، کسانی را که «در صفوف کنش کاتولیک و سایر انجمن‌ها و فعالیت‌های رسولی برای مسیح می‌جنگند» ستود و اقدامات آن‌ها را با گفتگوهای درون و بیرون کلیسا که او آن را ثمره شورای دوم واتیکان می‌دانست، پیوند داد.

به عنوان ثمره‌ای از جنبش معاصر کنش کاتولیک، «اتحادیه بین‌المللی کاتولیک مطبوعات» در سال ۱۹۲۷ در بلژیک تأسیس شد. یک سال بعد، «سازمان بین‌المللی سینمای کاتولیک» در هلند و «دفتر بین‌المللی رادیوپخش کاتولیک» در آلمان تأسیس شدند. این دفتر در سال ۱۹۴۶ به «اوُندا» تبدیل شد. اعضای این انجمن‌های حرفه‌ایِ غیرروحانی کاتولیک که در دنیای رسانه‌های حرفه‌ای فعالیت می‌کردند، می‌خواستند تلاش‌های خود را علیه آنچه سکولارسازی جامعه می‌پنداشتند، متحد کنند. آن‌ها از یک سو معتقد بودند که مطبوعات و رسانه‌های جدید رادیو و سینما به دنیوی‌سازی کمک می‌کنند؛ از سوی دیگر، در رسانه‌های سکولار مشارکت می‌کردند تا از آن‌ها به عنوان ابزاری جدید برای دعوت (تبلیغ مسیحیت) استفاده کنند. آن‌ها به ندای خداوند از طریق کلیسا برای تبشیر در رسانه‌های جمعی سکولار، یا دست‌کم مجهز کردن آن‌ها به ارزش‌های انجیلی پاسخ دادند. در نتیجه ادغام سازمان‌های رسانه‌ای کاتولیک «سازمان بین‌المللی سینمای کاتولیک» و «اوُندا»، سازمان جدیدی در سال ۲۰۰۱ در رم به نام «سیگنیس» تأسیس شد. در سال ۲۰۱۴، سریر مقدس پیشنهاد کرد که «سیگنیس» باید اعضای «اتحادیه بین‌المللی کاتولیک مطبوعات» سابق را نیز در خود ادغام کند.

## منابع

رده:تعلیمات اجتماعی کلیسای کاتولیک
رده:سازمان‌های سکولار کاتولیک
رده:کلیسای کاتولیک رومی سده ۱۹ (میلادی)
رده:کلیسای کاتولیک رومی سده ۲۰ (میلادی)