فردیناند گالی-بیبینا

**فردیناند گالی-بیبینا** (;  – ) معمار، طراح و نقاش ایتالیایی دوران باروک بود.

او پسر نقاش و معمار، جیووانی ماریا گالی دا بیبینا، بود که خود را بیبینا نام نهاد، نامی که از زادگاهش در توسکانی گرفته شده بود. او زیر نظر کارلو سیگنانی تحصیل کرد و به عنوان معمار و دکوراتور تئاتر شهرت زیادی کسب کرد. او برای ساخت تئاتری که برای تاجگذاری چارلز ششم استفاده شد، به پراگ فراخوانده شد. سپس به دربار چارلز ششم در وین آمد و سرانجام در زادگاهش بولونیا کار کرد، جایی که در سال ۱۷۴۳ درگذشت. ساختمان‌های او که از سبک باروک پیروی می‌کنند، تخیل قابل توجه و حس عالی از جلوه‌های نقاشی را نشان می‌دهند. نقاشی‌های معماری او نیز با پرداخت ماهرانه و پرسپکتیو عالی‌شان متمایز هستند.

آلساندرو گالی دا بیبینا، معمار و نقاش تزئینی، که ساختمان‌هایی در هایدلبرگ، مانهایم و شوئتزینگن ساخت، پسر او بود. یکی از شاگردان او در بولونیا و وین، رافائله سوآ بود.

## زندگی‌نامه
بیبینا در ۱۸ اوت ۱۶۵۷ در بولونیا متولد شد. او پسر نقاش جیووانی ماریا گالی (۱۶۲۵–۱۶۶۵) بود و نقاشی را زیر نظر کارلو سیگنانی و معماری را زیر نظر جولیو تروگلی، ملقب به ایل پارادوسو، آموخت.

او که از سال ۱۶۷۶ به عنوان دکوراتور فعال بود، به همراه برادرش فرانچسکو در میراندولا، مودنا و نوولارا کار کرد و مجموعه‌ای از نقاشی‌های دیواری را خلق کرد که همگی از آن زمان تاکنون نابود شده‌اند. بین سال‌های ۱۶۷۸ تا ۱۶۸۴، او سالن رقص پالازو فانتوزی در بولونیا را تزئین کرد که دارای یک ایوان سرپوشیده روی دیوارها بود که به یک باغ باز می‌شد. این ایوان سرپوشیده از سه طرف در پرسپکتیو معمولی دیده می‌شود، در حالی که در چهارم ناگهان به زاویه‌ای می‌لغزد، گویی اتاق را با راه پله عظیم پائولو کانالی که در حال ساخت بود، دوباره متصل می‌کند.

به مدت بیست و هشت سال، از ۱۶۸۵ تا ۱۷۰۸، او به رانوچیو دوم و فرانچسکو فارنیزی در پارما خدمت کرد، از ۱۶۸۷ به عنوان نقاش و از ۱۶۹۷ به عنوان «اولین معمار دوک». بین سال‌های ۱۶۸۵ تا ۱۶۸۷، او نقاشی‌های دیواری و شاید معماری کلیسای مریم مقدس، باغ وحش سن سکوندو و بین سال‌های ۱۶۸۷ تا ۱۶۹۰، دکوراسیون کلیسای مرگ در پیاچنزا را اجرا کرد. بین سال‌های ۱۶۸۷ تا ۱۷۰۰، محراب بوراتی را برای سانتا ماریا دگلی آلامانی در بولونیا ساخت و در سوراگنا، تئاتر را طراحی کرد و به همراه برادرش، دکوراسیون برخی از اتاق‌ها را در قلعه ملی لوپی اجرا کرد. در سال‌های ۱۶۸۷ و ۱۷۰۳، او روی ویلا پاوری فونتانا در کولکیو کار کرد، جایی که با کمک فرانچسکو، فضای داخلی را تزئین کرد، نما را بازسازی کرد و فواره عظیم تریتون را طراحی کرد.

در سال ۱۶۸۸، او در تزئین و سازماندهی مجدد تئاتر دوکال در پارما و تئاتر پیلوتا شرکت کرد. در سال ۱۶۹۰، او کالج اشراف در پارما را بازسازی کرد و نمای کاخ رنگونی فارنزه را طراحی کرد. در همان سال‌ها، او با سیمونه موسکینو در توسعه کاخ دل جیاردینو همکاری کرد. بین سال‌های ۱۶۹۳ تا ۱۶۹۷، او روی کاخ کوستا در پیاچنزا کار کرد. از سال ۱۶۹۹ تا ۱۷۰۸، او نوسازی کاخ و باغ در کولورنو را که توسط جولیانو موتزانی تکمیل شد، رهبری کرد.

در سال ۱۷۰۸، او برای نظارت بر اجراهای عروسی چارلز سوم اتریش، امپراتور آینده چارلز ششم، که در پایان سال ۱۷۱۱ به پارما بازگشت، به بارسلونا سفر کرد. سال بعد، او طرح‌هایی برای طاق دوتایی گروه کر کلیسای سنت آنتونیو آباته ارائه داد و طاق پایینی سوراخ‌دار را که از طریق آن تزئینات طاق بالایی قابل مشاهده است، خلق کرد. از سال ۱۷۱۲ تا ۱۷۱۷، او در وین بود و در ابتدا در کنار برادرش فرانچسکو کار می‌کرد که در سال ۱۷۱۴ به وطن خود بازگشت. در اینجا، به همراه پسرش جوزپه، صحنه‌های به یاد ماندنی برای دربار امپراتوری خلق کرد، مانند صحنه‌ای برای جشنواره تئاتر یوهان جوزف فوکس، آنجلیکا ویکتوریس دی آلسینا، بر اساس لیبرتوی پیترو پاریاتی، که در سپتامبر ۱۷۱۶ در فضای باز در استخر ماهی فاوریتا اجرا شد. در سال ۱۷۱۷، به دلیل بیماری چشم، به بولونیا بازگشت و پروژه‌هایی را برای رصدخانهٔ مؤسسهٔ علوم و در سال ۱۷۲۰ برای راه‌پلهٔ کاخ مالوِتزی، سالن رقص کاخ رانوتزی و آپارتمان گونفالونیه در کاخ عمومی به پایان رساند. در سال ۱۷۲۶، او طرح‌هایی را برای برج ناقوس سانتا کریستینا دلا فوندازا ارائه داد. از سال ۱۷۱۹، به همراه پسرش آنتونیو، کارهای مرمت تئاتر فورتونا در فانو را انجام داد و بین سال‌های ۱۷۱۹ تا ۱۷۲۲، کلیسای سن جیووانی اوانجلیستا در ریمینی را مرمت کرد و بین سال‌های ۱۷۲۳ تا ۱۷۲۴ روی کلیسای تئاتین کار کرد.

در سال ۱۷۲۷، او محراب کلیسای تسبیح در سنتو را طراحی کرد؛ در سال ۱۷۳۴، او سقف‌های کلیسای محلی ویلا پاسکوالی و کلیسای کوچک سانتا ماریا آسونتا در سابیونتا را تکمیل کرد که شامل شبکه‌های منحنی شکلی بود که از میان آنها آسمان نقاشی شده دیده می‌شد.

او قلعه لیسیگانو را به سبک باروک مدرن‌سازی کرد و طبق برخی منابع، کلیسای محلی کادئو را طراحی کرد.

او سه رساله در مورد معماری و پرسپکتیو نوشت. در کتاب «معماری مدنی آماده‌سازی هندسه و رافیناتو همه چشم‌اندازها» در سال ۱۷۱۱، او نظریه «دید از طریق گوشه» را مطرح کرد، ابزاری که برای اولین بار در بولونیا توسط مارکانتونیو کیارینی در سال ۱۶۹۴ مورد استفاده قرار گرفت و امکان ایجاد تصویری متفاوت از صحنه تئاتر را با دوران باروک فراهم می‌کند. در آن دوران، پس‌زمینه بر اساس یک نقطه گریز روی یک محور مرکزی ساخته می‌شد. این امر، اگرچه تداوم فضایی بین صحنه ساختگی و سالن واقعی را ممکن می‌ساخت، اما این منظره را برای ارزیابی‌های زیبایی‌شناختی نیمه اول قرن هجدهم رضایت‌بخش نمی‌ساخت. این سیستم جدید امکان ایجاد یک پس‌زمینه تئاتری را فراهم کرد که از طریق مجموعه‌ای از خطوط پرسپکتیو، مستقل از خطوط اتاق و با شیب نسبت به آن، بر اساس زاویه متغیری که توسط خطوط مورب تعریف می‌شود، ساخته می‌شد و نمای یک ساختمان در مرکز قرار داشت که از آن محورهای پرسپکتیو به سمت دو نقطه کانونی جانبی خارج از صحنه امتداد می‌یافتند. به این ترتیب، با توجه به ایجاد فضایی بی‌نهایت، فراتر از پیش‌صحنه که به یک فرض ساده تبدیل شده بود و دیگر بخش جدایی‌ناپذیر صحنه تئاتر نبود، هم امکان بهبود دید از هر نقطه از اتاق و هم امکان بیشتر برای بسط و تفصیل کارگردانی فراهم شد.

## سوابق
او به توصیه سیگنانی، بیبینا به خدمت دوک پارما درآمد و همچنین به مدت ۳۰ سال برای سلسله فارنیزی در پیاچنزا کار کرد. کار اصلی او در این مدت باغ و ویلای کولورنو بود، اما او همچنین به خاطر طراحی‌های صحنه‌اش شهرت کسب کرد و شروع به کار برای تئاتر کرد.

وی در سال ۱۷۰۸، بیبینا به بارسلونا فراخوانده شد تا تزئینات مربوط به جشن‌های عروسی امپراتور آینده روم مقدس، چارلز ششم، را سازماندهی کند. بیبینا پس از به سلطنت رسیدن، به وین سفر کرد و در آنجا روی طراحی صحنه و تزئینات جشن‌های درباری و اجراهای اپرا کار کرد. بیبینا در تزئینات تئاتر و جشن‌های خود، محور مرکزی (عمودی) را با یک محور مورب جایگزین کرد و پرسپکتیو زاویه‌دار را معرفی کرد.

در مسابقه انتخاب طراح و معمار برای ساخت کلیسای کارل، یوهان برنهارد فیشر فون ارلاخ بر بیبینا برتری یافت. او در سال ۱۷۱۶ به بولونیا بازگشت، جایی که در سال ۱۷۱۷ به عنوان عضو آکادمی کلمنتاین انتخاب شد.

در سال ۱۷۳۱، بیبینا تئاتر سلطنتی مانتوا را ساخت (که ۵۰ سال بعد، در سال ۱۷۸۱، در آتش سوخت). بیبینا در سن ۸۶ سالگی در ۳ ژانویه ۱۷۴۳ درگذشت.

## خانواده
نام خانواده گالی-بیبینا از نام خانوادگی و زادگاه جووانی ماریا گالی (۱۶۲۵–۱۶۶۵) گرفته شده است که در بیبینا (ایتالیا) در خارج از فلورانس متولد شد. جووانی نقاشی را زیر نظر فرانچسکو آلبانی آموخت و پایه‌های هنری را بنا نهاد که توسط نوادگانش، که خود را وقف کارهای صحنه‌ای (با طراحی صحنه) برای تئاتر کردند، ادامه یافت. برای مثال، پسر دوم فردیناندو، آنتونیو، مانند پدرش، به عنوان یک طراح صحنه یا تئاترال، و فعال در هنرهای صحنه‌آرایی هنری، مورد توجه بود.

اعضای خانواده گالی-بیبینا با استفاده از سبک بسیار پر زرق و برق مجسمه‌سازی و معماری اواخر باروک، مجموعه‌ای از طرح‌های نمایشی و غیره را تولید کردند که به دلیل شکوه پیچیده و تناسبات وسیع حاصل از پرسپکتیو دقیق، استثنایی هستند. در میان پیروان آنها فرانچسکو زینانی از رجیو امیلیا بود.

از حدود ۱۶۹۰ تا ۱۷۸۷، هشت بیبینا برای بسیاری از دربارهای اروپا با صحنه‌آرایی‌های پیچیده برای اپراها، عروسی‌ها و مراسم تشییع جنازه طراحی و نقاشی کردند. هابسبورگ‌ها سخاوتمندترین حامیان آنها بودند.

از جمله پیروان یا هنرمندان او در استودیویش، دومنیکو فرانسیا بود.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۷۴۳ (میلادی)
رده:زادگان ۱۶۵۷ (میلادی)
رده:طراحان صحنه اهل ایتالیا
رده:معماران اهل بولونیا
رده:معماران ایتالیایی سده ۱۸ (میلادی)
رده:نقاشان سده ۱۷ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نقاشان سده ۱۸ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نقاشان مرد ایتالیایی
رده:هنرمندان اهل بولونیا