سگ‌های خیابانی در تایلند

بندانگشتی|یک سگ خیابانی در مقابل هتل شانگری-لا در بانکوک
**[[سگ ولگرد|سگ‌های خیابانی]]**، که معمولاً در تایلند **به آنها سگ‌های سوی** (به زبان تایلندی *سوی* به معنی «خیابان کناری»، «کوچه» یا «کوچه» است)، گفته می‌شود، سگ‌های بدون صاحب و آزاد هستند. این سگ‌ها گاهی در ویتنام و چین جمع‌آوری و به عنوان گوشت فروخته می‌شوند. تخمین زده می‌شود که حدود ۸٫۵ میلیون سگ در تایلند وجود دارد که حدود ۷۳۰۰۰۰ سگ توسط صاحبانشان رها شده‌اند. تخمین زده می‌شود که تنها در بانکوک از ۱۰۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰۰ سگ خیابانی وجود دارد. تعداد کمی از آنها علیه بیماری‌های سگ واکسینه شده‌اند.

## مدیریت
در دهه ۱۹۹۰، روزانه بیش از ۲۰۰ سگ به روش اتانازی کشته می‌شدند. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (آوریل ۲۰۱۹)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D; با این حال، در سال ۲۰۰۰، انجمن نگهبانان حیوانات علیه این عمل که به گفته آنها ناقض اصول بودایی است، کمپینی تشکیل داد. آنها یک برنامه عقیم‌سازی در بانکوک راه‌اندازی کردند. این کمپین باعث اعتراض عمومی قابل توجهی علیه اتانازی شد و شهر سیاست طرفدار زندگی سگ را اتخاذ کرد.

طبق آیین‌نامه‌ای، غذا دادن به سگ‌های ولگرد در اماکن عمومی ممنوع است.

در سپتامبر ۲۰۰۵، اداره کلانشهر بانکوک برنامه‌ای برای ثبت اجباری سگ‌ها آغاز کرد. هدف این برنامه جلوگیری از رها کردن سگ‌ها بود، چرا که ردیابی آنها تا صاحبانشان امکان‌پذیر بود. الزامات ثبت شامل کاشت میکروچیپ شناسایی صاحب، وضعیت واکسیناسیون هاری برای سگ‌های کمتر از یک سال و عقیم‌سازی است.

از ۴ ژوئیه ۲۰۰۸، سگ‌هایی که ثبت نشده باشند، ممکن است به لانه سگ در استان شمالی اوتای تانی فرستاده شوند و صاحبان آنها تا ۵۰۰۰ بات جریمه شوند. منتقدان ثبت اجباری ادعا کرده‌اند که این امر در واقع تعداد سگ‌های ولگرد را افزایش داده است، زیرا صاحبان سگ‌هایی که نمی‌خواهند هزینه اجرای این قانون را بپردازند، حیوانات خانگی خود را رها می‌کنند تا اینکه ریسک جریمه شدن را بپذیرند.

قبل از رویدادهای مهم، سگ‌های ولگرد جمع‌آوری و به پناهگاه‌ها فرستاده می‌شدند. این اتفاق قبل از اجلاس همکاری اقتصادی آسیا و اقیانوسیه در سال ۲۰۰۳ رخ داد، زمانی که هزاران سگ از بانکوک جمع‌آوری و به ایستگاه‌های قرنطینه حیوانات اداره توسعه دام در استان‌های پچابوری و سا کائو فرستاده شدند. سگ‌های ولگرد دوباره برای آماده‌سازی جشن سالگرد سلطنت پادشاه در سال ۲۰۰۶ از شهر منتقل شدند و تلاش‌ها بر مناطقی نزدیک هتل‌های گران‌قیمت که مهمانان سلطنتی در آنجا اقامت داشتند، متمرکز بود. این سگ‌های ولگرد به لانه سگ در اوتای تانی فرستاده شدند، جایی که قرار بود تا زمان مرگشان در آنجا بمانند.

کابینه تایلند، در اکتبر ۲۰۱۸، اصلاحیه‌ای بر قانون پیشگیری از ظلم و رفاه حیوانات، بی ای ۲۵۵۷ (۲۰۱۴) تصویب کرد. این اصلاحیه که توسط اداره توسعه دام وزارت کشاورزی آغاز شده بود، ثبت حیوانات خانگی در سراسر کشور را الزامی می‌کرد. اکثر صاحبان حیوانات خانگی، ضرورت ثبت را در اصل پذیرفته‌اند، اما با هزینه ثبت پیشنهادی ۴۵۰ بات برای هر حیوان مخالفند. تایلند در سال ۲۰۰۷ حدود ۳۵۰٬۰۰۰ سگ و گربه ولگرد داشت. تا سال ۲۰۱۷ این تعداد به ۸۶۰٬۰۰۰ نفر افزایش یافته بود. به گفته اداره توسعه دام، «اگر کاری نکنیم، تایلند در سال ۲۰۲۷ تا ۲ میلیون سگ و گربه ولگرد و در سال ۲۰۳۷ تا ۵ میلیون سگ و گربه ولگرد خواهد داشت.»

## در فرهنگ عامه
فیلم تایلندی *«کائو نیو مو پینگ»* محصول ۲۰۰۶ به کارگردانی سیواپورن پونگسووان بر رابطه بین یک دختر فراری و سگ ولگردی که با او دوست می‌شود تمرکز داشت.

در سال ۲۰۰۷ فیلم ما-ما ۴ کا کروب که با *نام اواسط-جاده باند* نیز شناخته می‌شود، اکران شد. این فیلم دربارهٔ گروهی از سگ‌های ولگرد در حومه بانکوک است که می‌خواهند از یک بزرگراه شلوغ عبور کنند به امید اینکه زندگی بهتری در آن سوی جاده پیدا کنند. این اولین فیلم بلند لایو اکشن تایلندی است که شخصیت‌های حیوانی را در نقش‌های اصلی به تصویر می‌کشد.

## منابع

رده:سلامت در تایلند
رده:فرهنگ در تایلند