فرماندهی پیشینه و میراث دریایی

**فرماندهی پیشینه و میراث دریایی** () که پیش‌تر **مرکز تاریخی دریایی** () نام داشت، یک فرماندهی رده دوم (Echelon II) در نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است که مسئولیت نگهداری، تحلیل و گسترش پیشینه و میراث دریایی آمریکا را بر عهده دارد. مقر این فرماندهی در کارخانه کشتی‌سازی تاریخی واشینگتن در واشینگتن دی.سی. جای دارد.

این فرماندهی از ۴۲ تأسیسات در ۱۳ موقعیت جغرافیایی تشکیل شده‌است که دربرمی‌گیرد: کتابخانه وزارت نیروی دریایی، ۱۰ موزه و یک مرکز میراث، تأسیسات تعمیر و گروه ویژه یواس‌اس کانستیتوشن و کشتی تاریخی یواس‌اس ناتیلوس. این نهاد همچنین مسئول تدوین و نگهداری «فرهنگنامه کشتی‌های جنگی نیروی دریایی آمریکا» () است.

## پیشینه فرماندهی
ریشه‌های فرماندهی پیشینه و میراث دریایی به سال ۱۸۰۰ بازمی‌گردد؛ زمانی که رئیس‌جمهور جان آدامز از بنجامین استودرت، نخستین وزیر نیروی دریایی، خواست فهرستی از کتاب‌های تخصصی برای کاربرد در دفتر وزارت تهیه کند. هنگامی که بریتانیایی‌ها در سال ۱۸۱۴ به واشینگتن حمله کردند، این مجموعه که شامل بهترین آثار پیشینه دریایی از آمریکا و سایر کشورها بود، به بیرون از شهر فدرال منتقل و نجات داده شد. پس از آن، کتابخانه جای‌گاه‌های گوناگونی داشت؛ از جمله فضایی ویژه در ساختمان وزارت امور خارجه، جنگ و نیروی دریایی (اکنون اتاق معاهدات هندی در ساختمان اداری آیزنهاور) در کنار کاخ سفید.

### زیر نظر اداره ناوبری
در سال ۱۸۸۲ که کتابخانه زیر نظر اداره ناوبری (Bureau of Navigation) قرار گرفت، رئیس آن، جیمز آر. سولی، حقوقدان برجسته بین‌المللی و استاد آکادمی نیروی دریایی آمریکا، کتاب‌های کمیاب پراکنده در دفترهای وزارت نیروی دریایی را گردآوری کرد، چاپ‌ها و عکس‌های دریایی را جمع‌آوری نمود و در نشریه‌های تخصصی مشترک شد. او همچنین گردآوری و نگهداری اسناد دریایی، به‌ویژه اسناد جنگ داخلی آمریکا، را آغاز کرد. کنگره در آغاز تلاش‌های او را با تخصیص بودجه برای کارکنان دفتر و ادغام بخش‌های کتابخانه و اسناد در «دفتر کتابخانه و اسناد جنگ دریایی» به رسمیت شناخت.

شش سال بعد، کنگره بودجه‌ای برای چاپ نخستین جلد از مجموعه مستندات بزرگ «اسناد رسمی نیروهای دریایی اتحادیه و کنفدراسیون در جنگ شورش» تخصیص داد. این مجموعه در سال ۱۹۲۷ با انتشار جلد ۳۱ به پایان رسید و آغازگر تعهدی برای گردآوری، ویرایش و انتشار اسناد تاریخی دریایی بود؛ مأموریتی که فرماندهی پیشینه همچنان در پروژه‌های مستندسازی انقلاب آمریکا و جنگ ۱۸۱۲ ادامه می‌دهد. در سال ۱۹۱۵ بودجه‌های نشریه‌ها، کتابخانه و اسناد جنگ دریایی ادغام شدند و دفتر نام تازه‌ای دریافت کرد: «دفتر اسناد و کتابخانه دریایی» ().

### جنگ جهانی اول
با ورود آمریکا به جنگ جهانی اول، تمرکز به گردآوری اسناد عملیات‌های جاری دریایی تغییر یافت. وزیر نیروی دریایی، جوزفوس دنیلز، به دریاسالار ویلیام اس. سیمز، فرمانده نیروهای دریایی آمریکا در آب‌های اروپا، دستور داد یادداشت‌های روزانه جنگ، گزارش‌های عملیاتی و دیگر مواد تاریخی جنگی فرماندهی‌های دریایی را در مقر لندن خود گردآوری کند.

برای رسیدگی به اسناد جنگ جهانی اول در واشینگتن، بخش تاریخی در دفتر رئیس عملیات دریایی تأسیس شد و در ساختمان نوین وزارت نیروی دریایی («مین نیوی») در خیابان کانستیتوشن جای گرفت. پس از پایان جنگ، مجموعه لندنی دریاسالار سیمز به همراه عکس‌ها و فیلم‌های نوین از بخش‌های گوناگون نیروی دریایی به بخش تاریخی منتقل شد. کتابخانه با بیش از ۵۰٬۰۰۰ جلد در ساختمان وزارت امور خارجه، جنگ و نیروی دریایی باقی ماند.

### دوره دادلی دبلیو. ناکس
در سال ۱۹۲۱، ناوسروان دادلی دبلیو. ناکس، از اعضای پیشین ستاد جنگی دریاسالار سیمز، رئیس دفتر اسناد و کتابخانه دریایی و بخش تاریخی شد. او طی بیست‌وپنج سال بعد نیروی پیش‌برنده برنامه تاریخی نیروی دریایی بود و برای دفتر شهرتی بین‌المللی در زمینه بایگانی و پیشینه دریایی کسب کرد. بخش تاریخی در سال ۱۹۲۷ در اسناد و کتابخانه دریایی ادغام شد. انتصاب ناکس به سمت نگهبان نیروی دریایی (Curator of the Navy) با هدف نمایش میراث دریایی کشور در یک موزه دریایی در واشینگتن صورت گرفت. در سال ۱۹۶۱ دریاسالار آرلی برک، رئیس عملیات دریایی، مرکز نمایش تاریخی دریایی آمریکا (اکنون موزه نیروی دریایی ایالات متحده) را بنیاد نهاد.

به پیشنهاد رئیس‌جمهور فرانکلین دلانو روزولت، ناکس چند مجموعه مستندسازی آغاز کرد. هفت جلد دربارهٔ «شبه‌جنگ» با فرانسه و شش جلد دربارهٔ جنگ با نیروهای بربری سرانجام منتشر شد. جنگ جهانی دوم برنامه‌های مشابه دربارهٔ انقلاب آمریکا، جنگ ۱۸۱۲، جنگ آمریکا و مکزیک و جنگ جهانی اول را متوقف کرد. در جریان جنگ جهانی دوم، ناکس توجه خود را به گردآوری اسناد تولیدشده از عملیات‌های دریایی در درگیری جهانی معطوف کرد و بی‌درنگ کارزاری برای جمع‌آوری و سازماندهی نقشه‌های عملیاتی، گزارش‌های نبرد و یادداشت‌های روزانه جنگ در بایگانی‌های سامان‌یافته با مدیریت تاریخدانان حرفه‌ای که به‌عنوان افسران ذخیره به خدمت آمده بودند، آغاز کرد.

### برنامه تاریخ شفاهی و پروژه موریسون
برای تکمیل بایگانی‌های عملیاتی جنگ جهانی دوم، گروه ناکس برنامه‌ای پیشگامانه در زمینه تاریخ شفاهی راه‌اندازی کرد. شرکت‌کنندگان در عملیات‌ها و نبردهای مهم اقیانوس اطلس و آرام در نخستین فرصت پس از رویارویی‌های جنگی مصاحبه شدند. هنگامی که ساموئل الیوت موریسون، برنده جایزه پولیتزر و استاد تاریخ دانشگاه هاروارد، از سوی رئیس‌جمهور روزولت مأمور تهیه مجموعه پانزده‌جلدی «تاریخ عملیات دریایی ایالات متحده در جنگ جهانی دوم» شد، نه‌تنها بر تجربه رزمی خود بلکه بر اسناد گردآوری‌شده در بایگانی ناکس تکیه کرد.

### تأسیس دفتر تاریخ دریایی
در سال ۱۹۴۴، وزیر نیروی دریایی جیمز فورستال دفتر تاریخ دریایی (Office of Naval History) را برای هماهنگی پروژه موریسون و تاریخ‌نگاری‌های اداری زمان جنگ که فرماندهی‌های نیروی دریایی می‌نوشتند، زیر نظر رابرت جی. آلبیون، استاد دانشگاه پرینستون، تأسیس کرد. ناکس معاون مدیر تاریخ دریایی زیر فرماندهی دریاسالار ادوارد سی. کالبفوس شد، اما دفتر اسناد و کتابخانه دریایی در آغاز جدا باقی ماند تا اینکه در مارس ۱۹۴۹ با دفتر تاریخ دریایی ادغام شد و «شعبه اسناد و تاریخ دریایی» را تشکیل داد. در سال ۱۹۵۲ نام آن به «شعبه تاریخ دریایی» تغییر یافت.

### انتقال به کارخانه کشتی‌سازی واشینگتن
سرانجام، جایگاه نهایی تاریخدانان نیروی دریایی کارخانه کشتی‌سازی واشینگتن در جنوب شرقی واشینگتن بود که در سال ۱۹۶۱ از تأسیسات صنعتی به مرکز اداری تبدیل شد. نخستین بخش شعبه تاریخ دریایی در این محل، موزه نیروی دریایی بود که در سال ۱۹۶۱ تأسیس شد. در سال ۱۹۶۳ بایگانی عملیاتی و در سال ۱۹۷۰ دیگر بخش‌ها به آنجا منتقل شدند.

تغییر سازمانی سال ۱۹۷۱ شعبه تاریخ دریایی را از نهادی ستادی به فعالیتی میدانی با نام «مرکز تاریخی دریایی» (Naval Historical Center) زیر نظر رئیس عملیات دریایی تبدیل کرد. بیشتر کنش‌های مرکز در سال ۱۹۸۲ در مجتمع ساختمانی تاریخی‌ای گرد آمد که به افتخار دادلی دبلیو. ناکس نام‌گذاری شد.

در سال ۱۹۸۶ مجموعه و نگارخانه هنر نیروی دریایی و شعبه پیشینه و انتشارات هوانوردی دریایی که هر دو در کارخانه کشتی‌سازی واشینگتن قرار داشتند، بخشی از مرکز تاریخی دریایی شدند.

### بازنام‌گذاری به فرماندهی پیشینه و میراث دریایی
سال ۲۰۰۸ سال دگرگونی برنامه تاریخی نیروی دریایی بود. نخست، فرماندهی به چهار بخش اصلی ساده‌سازی شد: تاریخ‌ها و بایگانی، موزه‌ها و مجموعه‌ها، یکپارچه‌سازی و دسترسی عمومی و عملیات. پس از بازسازماندهی دوازده موزه نیروی دریایی زیر نظر مدیر تاریخ دریایی، در ۱ دسامبر ۲۰۰۸ مرکز تاریخی دریایی با نام «فرماندهی پیشینه و میراث دریایی» بازنام‌گذاری شد. در بهار ۲۰۰۹ این فرماندهی در شبکه‌های اجتماعی فیسبوک، توییتر، لینکدین، گودریدز و دلیشز حضور یافت.

## رؤسای فرماندهی
سمت مدیر تاریخ دریایی در سال ۱۹۴۴ پایه‌گذاری شد.
* دریاسالار ادوارد سی. کالبفوس، ژوئیه ۱۹۴۴ – دسامبر ۱۹۴۵
* نایب‌دریاسالار وینسنت آر. مورفی، دسامبر ۱۹۴۵ – ژوئن ۱۹۴۶
* دریابان جان بی. هفرنان، ژوئیه ۱۹۴۶ – اکتبر ۱۹۵۶
* دریابان ارنست ام. الر، اکتبر ۱۹۵۶ – ژانویه ۱۹۷۰
* دریابان اف. کنت لومیس، ۲۴ ژانویه ۱۹۷۰ – ۳۱ ژوئیه ۱۹۷۰
* نایب‌دریاسالار ادوین بی. هوپر، اوت ۱۹۷۰ – ژوئیه ۱۹۷۶
* دریابان جان دی.اچ. کین، اوت ۱۹۷۶ – دسامبر ۱۹۸۵
* دکتر رونالد اچ. اسپکتور، ۲۱ ژوئیه ۱۹۸۶ – ۱۹ ژوئیه ۱۹۸۹
* دکتر دین سی. آلارد، ۲۹ ژوئیه ۱۹۸۹ – ۳۱ ژانویه ۱۹۹۵
* دکتر ویلیام اس. دادلی، ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۵ – ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۵
* دریابان پل ای. توبین جونیور، ۲۵ ژوئیه ۲۰۰۵ – ژانویه ۲۰۰۸
* دریابان جی ای. دلوچ، ۲۳ ژوئن ۲۰۰۸ – ۱۴ مه ۲۰۱۲
* ناوسروان هنری جی. هندریکس، ۱۴ مه ۲۰۱۲ – ۲۷ ژوئن ۲۰۱۴
* دریابان ساموئل جی. کاکس (بازنشسته)، ۲۹ دسامبر ۲۰۱۴ – اکنون

## مجموعه‌ها

فرماندهی پیشینه و میراث دریایی اسناد، دست‌نوشته‌ها، کتاب‌ها، عکس‌ها، اشیا و آثار هنری مستندکننده
پیشینه نیروی دریایی ایالات متحده

را تهیه و نگهداری می‌کند. مجموعه‌های گسترده در مقر فرماندهی در کارخانه کشتی‌سازی واشینگتن دربرمی‌گیرد:
* **بایگانی**: میلیون‌ها سند عملیاتی رسمی، مدارک تاریخی، نامه‌های شخصی، زندگینامه‌های افسران، تاریخ‌های شفاهی و دست‌نوشته‌های مربوط به عملیات‌ها، سیاست‌ها و راهبردهای دریایی از جمله دفترچه‌های عرشه کشتی‌ها از سی سال پیش و گزارش‌های سالانه عملیات فرماندهی کشتی‌ها، یگان‌های هوایی و فرماندهی‌های ساحلی فعال نیروی دریایی
* **اشیای تاریخی**: بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ شیء شامل تجهیزات کشتی، لنگرها، زنگ‌ها، لباس‌های نظامی، پرچم‌ها و سلاح‌ها از برخی نامدارترین کشتی‌های جنگی و پرسنل نیروی دریایی
* **اشیای باستان‌شناختی**: بیش از ۹٬۰۰۰ شیء بازیابی و مستندشده از شناورهای نظامی غرق‌شده مانند وسایل شخصی، مهمات، عناصر بدنه و دکل کشتی و ظروف سفالی
* **عکس‌ها**: بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ عکس تاریخی در مجموعه عکس اختصاصی و هزاران عکس دیگر در مجموعه‌های اسناد بایگانی
* **هنر**: بیش از ۱۸٬۰۰۰ نقاشی، چاپ، طراحی و مجسمه
* **کتابخانه**: بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ کتاب و ۸۰٬۰۰۰ دست‌نوشته دربارهٔ پیشینه دریایی، دریانوردی و نظامی در کتابخانه رسمی وزارت نیروی دریایی

مجموعه‌های مشابهی که پیشینه نیروی دریایی را در زمینه‌های تخصصی مستند می‌کنند در یازده موزه رسمی نیروی دریایی در سراسر کشور وجود دارد.

## موزه‌های نیروی دریایی ایالات متحده
ده موزه رسمی نیروی دریایی برای در دسترس قرار دادن اشیا، اسناد و آثار هنری تجسم‌بخش پیشینه و میراث دریایی آمریکا برای نسل‌های کنونی و آینده اختصاص یافته‌اند:
* موزه ملی نیروی دریایی ایالات متحده – واشینگتن دی.سی.
* موزه ملی ملوان آمریکایی – گریت لیکز، ایلینوی
* موزه دریایی همپتون رودز – نورفولک، ویرجینیا
* موزه ملی هوانوردی دریایی – پنساکولا، فلوریدا
* موزه زیردریایی نیروی دریایی – کی‌پورت، واشینگتن
* موزه دریایی پیوجت ساوند – برمرتون، واشینگتن
* موزه کالج جنگی نیروی دریایی – نیوپورت، رودآیلند
* موزه سی‌بی نیروی دریایی – پورت هوینمی، کالیفرنیا
* کتابخانه و موزه نیروی زیردریایی – گروتون، کانتیکت
* موزه آکادمی نیروی دریایی آمریکا – آناپولیس، مریلند

## یواس‌اس کانستیتوشن و گروه ویژه بوستون
مأموریت گروه ویژه بوستون فرماندهی پیشینه و میراث دریایی دربرمی‌گیرد: برنامه‌ریزی و انجام همه کارهای نگهداری، تعمیر و بازسازی یواس‌اس کانستیتوشن؛ انجام بازرسی‌های سالانه کشتی و گزارش همه کارهای لازم برای حفظ وضعیت مادی رضایت‌بخش کشتی؛ و حصول اطمینان از انطباق مواد و مستندسازی با الزامات تاریخی کشتی تا حد امکان نزدیک به پیکربندی سال ۱۸۱۲ آن. این گروه ویژه در ۲۵ اکتبر ۱۹۹۱ تأسیس شد و زیر نظارت مستقیم مدیر فرماندهی پیشینه و میراث دریایی در واشینگتن قرار دارد. در نزدیکی کشتی، موزه یواس‌اس کانستیتوشن به‌عنوان موزه‌ای خصوصی پیشینه کشتی را بازگو می‌کند.

## یگان‌های ذخیره نیروی دریایی
### گروه مستندسازی رزمی ذخیره دریایی ۲۰۶
این یگان از سال ۱۹۹۱ به فرماندهی پیشینه مأمور شده و تیم‌های خود را به فرماندهی‌های نیروی دریایی آمریکا، فرماندهی‌های مشترک و ائتلافی در سراسر جهان اعزام می‌کند. این تیم‌ها مصاحبه‌های تاریخ شفاهی انجام می‌دهند، اشیا و اسناد دارای اهمیت تاریخی را گردآوری می‌کنند و عملیات را از راه عکاسی و هنر مستند می‌سازند. تیم‌های این یگان نقش نیروی دریایی را در جنگ خلیج فارس، عملیات بازگرداندن امید (هائیتی)، عملیات نیروی متحد (کوزوو)، عملیات‌های ضدمواد مخدر در دریای کارائیب، حمله به یواس‌اس کول و بازسازی آن، حمله ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به پنتاگون و جنگ جهانی علیه تروریسم مستند کرده‌اند. در سال ۲۰۰۱ یازده عضو یگان برای پشتیبانی از تلاش‌های مستندسازی مربوط به عملیات آزادی پایدار به خدمت فعال فراخوانده شدند.

### یگان آموزش داوطلبانه ذخیره تاریخ دریایی ۰۶۱۵
این یگان ذخیره بدون حقوق، پشتیبانی پروژه‌ای به فرماندهی پیشینه و میراث دریایی ارائه می‌دهد. اعضای یگان بر پروژه‌های تاریخی درازمدت با کارکنان فرماندهی کار می‌کنند، مجموعه‌های بایگانی را پردازش می‌کنند، مصاحبه‌های تاریخ شفاهی با بازماندگان پرل هاربر انجام می‌دهند و تاریخ‌نگاری‌ها را برای وبگاه فرماندهی یا انتشار چاپی رقمی‌سازی می‌کنند.

## جستارهای وابسته
* * تاریخ نظامی ایالات متحده

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی فرماندهی پیشینه و میراث دریایی
* بنیاد تاریخی دریایی

رده:تاریخ نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
رده:نظامی‌گری در واشینگتن، دی. سی.
رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۴ (میلادی) در واشینگتن، دی.سی.
رده:مقاله‌های ویکی‌پدیا دارای متن به‌کارگرفته از آثار با مالکیت عمومی دولت ایالات متحده آمریکا
رده:تاریخ ایالات متحده آمریکا بر پایه موضوع
رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۷۷۵ (میلادی)