نبرد آنگیاری (لئوناردو)

[بندانگشتی|نسخه‌ای از «نبرد آنگیاری» که در قرن شانزدهم ساخته شده و متعلق به [پیتر پل روبنس|روبنس و توسعه یافته توسط آن است. ظاهراً از چپ به راست عبارتند از فرانچسکو پیکینینو، نیکولو پیکینینو، لودویکو ترویسان و جیووانی آنتونیو دل بالزو اورسینی.]]

**نبرد آنگیاری** (، ۱۵۰۵) نقاشی‌ای از لئوناردو داوینچی در سالونه دِی چینکوئِچِنتو (تالار پانصد نفر) در پالاتزو وکیو، فلورانس. صحنه مرکزی آن، چهار مرد سوار بر اسب‌های جنگی خشمگین را نشان می‌دهد که در نبرد آنگیاری (۱۴۴۰)، برای تصاحب نشان سلطنتی با هم درگیر شده‌اند.

بسیاری از مطالعات مقدماتی لئوناردو هنوز وجود دارد. ترکیب‌بندی بخش مرکزی بیشتر از طریق نقاشی‌ای که در قرن شانزدهم کشیده شده و بعدها توسط پیتر پل روبنس که لبه‌های نقاشی را گسترش داد، به دست آمد، شناخته می‌شود. این نقاشی در مجموعه لوور در پاریس قرار دارد، جایی که از آن به عنوان «نبرد پرچم» یاد می‌شود. این نقاشی در به تصویر کشیدن خشم، احساسات شدید و حس قدرتی که احتمالاً در نقاشی اصلی وجود داشته، موفق است. شباهت‌هایی بین این «نبرد آنگیاری» و شکار اسب آبی اثر روبنس در سال ۱۶۱۶ مشاهده شده است.

در مارس ۲۰۱۲، تیمی به رهبری مائوریتزیو سراچینی اعلام کرد که شواهدی پیدا کرده‌اند که نشان می‌دهد این نقاشی هنوز روی یک دیوار داخلی پنهان در پشت یک حفره، زیر بخشی از نقاشی دیواری جورجو وازاری در اتاق وجود دارد. جستجو در سپتامبر ۲۰۱۲، بدون هیچ پیشرفت دیگری، به دلیل درگیری بین طرفین درگیر، متوقف شد.

در سال ۲۰۲۰، گروهی از مورخان هنر یافته‌های تحقیقات خود را در مورد این اثر ارائه کردند. نتیجه‌گیری آنها این بود که این اثر هرگز آغاز یا اجرا نشده است زیرا لئوناردو نمی‌توانسته این نقاشی را خلق کند، زیرا تکنیک پیشنهادی جسو و رنگ روغن او برای ساخت لایه نقاشی، اجازه اتصال رنگ به دیوار را نمی‌داد.

## تاریخچه
[بندانگشتی|''مطالعه سر دو جنگجو برای نبرد آنگیاری'' (). گچ سیاه یا زغال، مقداری گچ قرمز روی کاغذ، ۱۹٫۱ × ۱۸٫۸ سانتی‌متر. [موزه هنرهای زیبا (بوداپست)|موزه هنرهای زیبا، بوداپست]]

در سال ۱۵۰۴ لئوناردو داوینچی توسط گونفالونیه پیرو سودرینی، قراردادی که توسط نیکولو ماکیاولی امضا شده بود، مأمور شد تا سالونه دِی چینکوئِچِنتو (تالار پانصد نفر) در کاخ وکیو را تزئین کند. در همان زمان، رقیب او میکل آنژ، که به تازگی اثر «تندیس داوود» خود را به پایان رسانده بود، برای دیوار مقابل تعیین شد. این تنها زمانی بود که لئوناردو داوینچی و میکل آنژ با هم روی یک پروژه کار کردند. نقاشی میکل آنژ، قسمتی از نبرد کاسکینا را به تصویر می‌کشد، زمانی که گروهی از سربازان در حال حمام کردن توسط دشمن غافلگیر شدند. با این حال، میکل آنژ به اندازه کافی در فلورانس نماند تا پروژه را تکمیل کند. او توانست کارتون خود را تمام کند، اما فقط نقاشی را شروع کرد. او در سال ۱۵۰۵ توسط پاپ ژولیوس دوم که به تازگی منصوب شده بود، به رم دعوت شد و مأمور شد تا مقبره پاپ را بسازد.

بندانگشتی|راست|کپی که احتمالاً از اثر ناقص اصلی ساخته شده است

لئوناردو داوینچی کارتون بزرگ خود را در باسیلیکای سنت ماریا نولا، روی دیوار شرقی، ترسیم کرد که صحنه‌ای از زندگی نیکولو پیچینینو، یک کوندوتیرو در خدمت دوک فیلیپو ماریا ویسکونتی میلان را به تصویر می‌کشد. او صحنه‌ای از برخورد شدید اسب‌ها و نبرد خشمگین مردانی را که برای پرچم در نبرد آنگیاری می‌جنگیدند، ترسیم کرد. جورجو وازاری در کتاب خود «زندگی برجسته‌ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران» از شیوه‌ی استادانه‌ای که لئوناردو این صحنه را روی کاغذ آورده بود، تمجید کرد:

بندانگشتی|''مطالعه‌ی سر یک جنگجو برای نبرد آنگیاری''. گچ قرمز روی کاغذ آماده شده به رنگ صورتی بسیار کم‌رنگ، ۲۲٫۶ × ۱۸٫۶ سانتی‌متر. موزه هنرهای زیبا، بوداپست

لئوناردو در تالار پانصد تخته داربستی هوشمندانه ساخت که می‌توانست به شیوه آکوردئون بالا برود یا تا شود. این نقاشی قرار بود بزرگترین و اساسی‌ترین اثر او باشد. از آنجایی که او او که تجربه بدی با نقاشی فرسکو («شام آخر»؛ سفره‌خانه سانتا ماریا دله گراتزیه، میلان) داشت، می‌خواست رنگ روغن را روی دیوار بمالد. او همچنین شروع به آزمایش با چنان لایه زیرین ضخیمی (احتمالاً مخلوط با موم) کرد که پس از اعمال رنگ‌ها، رنگ شروع به چکه کردن کرد. او که سعی می‌کرد نقاشی را با عجله خشک کند و هر چه می‌توانست را نجات دهد، زغال‌های بزرگ منقل را نزدیک نقاشی آویزان کرد. فقط قسمت پایین می‌توانست در حالت دست نخورده نجات یابد. قسمت بالایی به اندازه کافی سریع خشک نمی‌شد و رنگ‌ها با هم مخلوط می‌شدند. لئوناردو سپس این پروژه را رها کرد.

نقاشی‌های ناتمام میکل‌آنژ و لئوناردو تقریباً به مدت یک دهه (۱۵۰۵-۱۵۱۲) در یک اتاق با هم بودند. کارتون نقاشی میکل‌آنژ توسط بارتولومئو باندینلی از روی حسادت در سال ۱۵۱۲ تکه تکه شد. اثر اصلی «نبرد آنگیاری» بسیار مورد تحسین قرار گرفت و کپی‌های متعددی برای دهه‌ها از آن ساخته شد.

## بازسازی اتاق
در اواسط قرن شانزدهم (۱۵۵۵-۱۵۷۲)، تالار توسط واساری و یارانش به دستور کوزیمو د مدیچی اول بزرگ و بازسازی شد تا دوک بتواند در این تالار مهم کاخ، دربار خود را برگزار کند. در جریان بازسازی‌ها، بقایای آثار هنری معروف (اما ناتمام) از طرح قبلی دکوراسیون تالار، از بین رفت؛ از جمله «نبرد کاسینا» اثر میکل‌آنژ و «نبرد آنگیاری» اثر لئوناردو داوینچی.

واساری خودش نقاشی‌های دیواری جدیدی را روی دیوارهایی که اکنون گسترش یافته‌اند، نقاشی کرد. روی دیوارها نقاشی‌های دیواری بزرگ و گسترده‌ای وجود دارد که نبردها و پیروزی‌های نظامی فلورانس بر پیزا و سیه‌نا را به تصویر می‌کشند:
**تسخیر سینا*
**فتح پورتو ارکوله*
**پیروزی کوزیمو اول در مارسیانو در وال دی کیانا*
**شکست پیزایی‌ها در برج سن وینچنزو*
**تلاش ماکسیمیلیان اتریشی برای فتح لگهورن*
**حمله سپاهیان فلورانس به پیزا*

## احتمال کشف مجدد
[بندانگشتی|[کاخ وکیو، جایی که گمان می‌رود نقاشی ممکن است پنهان شده باشد]]

مائوریتزیو سراچینی، متخصص ایتالیایی در تحلیل هنر با فناوری پیشرفته، معتقد است که اثر لئوناردو «آنگیاری» پشت نقاشی «نبرد مارسیانو در وال دی کیانا» اثر وازاری (۱۵۷۲) پنهان شده است. در قسمت بالایی نقاشی دیواری وازاری، ۱۲ متر بالاتر از سطح زمین، یک سرباز فلورانسی پرچم سبزی را با کلمات «Cerca trova» («کسی که می‌جوید، می‌یابد») تکان می‌دهد. گفته می‌شود این کلمات مبهم اشاره‌ای از وازاری است که «نبرد آنگیاری» را در نوشته‌های خود، با وجود ناقص و آسیب‌دیده بودنش، بسیار ستوده است.

سراچینی معتقد است بعید است که وازاری با میل خود اثر لئوناردو را نابود کرده باشد. پنهان کردن و حفظ نقاشی دیگری به نام مازاتچو اثر وازاری، در طول یک پروژه بازسازی بعدی که آن هم توسط کوزیمو اول به او محول شده بود، به عنوان سابقه ذکر شده است.

سراچینی با استفاده از تکنیک‌های غیرتهاجمی، مانند رادار با فرکانس بالا و نفوذ سطحی و یک دوربین ترموگرافی، از سالن بازدید کرد. در میان یافته‌های دیگر، او کشف کرد که واساری یک دیوار حائل در مقابل دیوار شرقی اصلی ساخته و نقاشی دیواری خود را روی دیوار جدید کشیده است. سراچینی معتقد است که نقاشی دیواری اصلی لئوناردو داوینچی روی دیوار قدیمی‌تر، در زیر آن قرار دارد. حسگرها شکافی به اندازه ۱ تا ۳ سانتی‌متر بین دو دیوار پیدا کردند که برای حفظ نقاشی دیواری قدیمی‌تر کافی بود.

alt=بخش بالایی در نقاشی واساری، نبرد مارسیانو در وال دی کیانا، نشان دهنده پرچمی است که با کلمات "CERCA TROVA" حک شده است|بندانگشتی|راست|بخش بالایی در نقاشی واساری، نبرد مارسیانو در وال دی کیانا، نشان دهنده پرچمی است که با کلمات "CERCA TROVA" حک شده است

در اوایل سال ۲۰۰۷، شورای شهر فلورانس و وزیر فرهنگ ایتالیا تحقیقات بیشتر را تصویب کردند. پس از تلاش‌های ناموفق برای تأمین بودجه توسعه یک سیستم اسکن غیرتهاجمی پیشرفته‌تر، در دسامبر ۲۰۱۱، سراچینی و همکارانش سوراخ‌های کوچکی را در قسمت‌هایی از نقاشی دیواری واساری که گمان می‌رفت قبلاً آسیب دیده و مرمت شده است، ایجاد کردند، بنابراین دیگر شامل "رنگ اصلی" از اثر واساری نیست. یک کاوشگر آندوسکوپی با دوربین به داخل حفره پشت دیوار پرده کشیده شد و تیم قطعاتی از رنگدانه و نشانه‌هایی از سطح نقاشی دیواری را روی گچ دیوار داخلی کشف کرد. در آن زمان نمونه‌برداری‌هایی انجام شد و نتایج آن در ۱۲ مارس ۲۰۱۲ به طور عمومی اعلام شد. سراچینی معتقد است که این شواهد قطعی برای ادامه وجود نقاشی دیواری لئوناردو است. تحقیقات سراچینی بسیار بحث‌برانگیز است و انتقادات شدیدی به دلیل ایجاد سوراخ‌ها علیه او مطرح شده است. در مارس ۲۰۱۲ محققان گفتند: «مواد یافت شده در پشت دیوار واساری، ترکیب شیمیایی مشابه رنگدانه سیاه موجود در لعاب‌های قهوه‌ای روی «مون» لئوناردو را نشان می‌دهد.»  یک لیزا» و «سنت. «یوحنای تعمیددهنده» که در یک مقاله علمی که اخیراً توسط موزه لوور منتشر شده و تمام نقاشی‌های داوینچی در مجموعه آن را تجزیه و تحلیل کرده، شناسایی شده است.

در اواسط سال ۲۰۱۲، تلاش‌ها برای بررسی حفره پشت نقاشی دیواری واساری به دلیل دیدگاه‌های متناقض طرفین ذینفع در مورد اینکه آیا و چگونه باید ادامه یابد، متوقف شد.

آلفونسو موسکی و الساندرو ساورلی در دسامبر ۲۰۱۲ مقاله‌ای را در مجله موسسه مطالعات رنسانس ایتالیا در کاخ استروتسی منتشر کردند و تفسیر سراچینی از شعار روی پرچم سبز در نقاشی دیواری واساری را به چالش کشیدند. در مقاله https://www.academia.edu/8835382/A_Musci_A_Savorelli_Giorgio_Vasari_cerca_trova._La_storia_dietro_il_dipinto آنها تلاش کردند تا نوشته «CERCA TROVA» را در متن وقایع واقعی که در طول نبرد رخ داده است، بررسی کنند. از Scannagallo (۱۵۵۴) و از طریق آثار ، آنتونیو ،  شناخته شد.

این آثار حاوی توضیحات مفصلی از نشانه‌های هرالدیکی ضد پزشکی موجود در Marciano della Chiana، از جمله هشت پرچم سبز منقش به آیه دانته آلیگیری است: ", ch'è richi caraut per vitai" () و نشان باستانی "لیبرتاس" به رنگ طلایی. این بنرها توسط هانری دوم به سربازان تبعیدی فلورانس، که توسط بانکدار جمهوری‌خواه بیندو آلتوویتی مسلح شده و توسط پیرو استروزی و جیامباتیستا آلتوویتی رهبری می‌شدند. پس از شکست جمهوری‌خواهان و سربازان فرانسوی، این پرچم‌های سبز به غنیمت برندگان تبدیل شده و به دوک بزرگ کوزیمو اول تحویل داده می‌شدند. آنها در صحن مرکزی کلیسای سن لورنتزو به نمایش عمومی گذاشته می‌شدند.

با پیروی از مضمون شانس و نفرین قدیمی‌ترین «استما»ی فلورانسی (لیبرتاس) در مجموعه نقاشی‌های کوزیمو اول و وینچنزو بورگینی در سالن پنج‌چنتو، موسی و ساورلی معتقدند که شعار «سرکا ترووا» کنایه‌ای به شعر دانته و سرنوشت بوده است. از جمهوری‌خواهان ("جستجوی آزادی و یافتن مرگ")، و بدین ترتیب تفسیر سراچینی از پرچم سبز را به عنوان اشاره‌ای که واساری به جا گذاشته است، مورد بحث قرار می‌دهند.

در اکتبر ۲۰۲۰، گروهی از مورخان هنر به این نتیجه رسیدند که این نقاشی هرگز اجرا نشده است، بر این اساس که لئوناردو نتوانسته تکنیکی برای آن ابداع کند که شامل لایه‌ای از جسو و روغن باشد. سراچینی نتیجه‌گیری‌های آنها را نپذیرفته است.


پرونده: Leonardo da vinci, Study of battles on horseback and on foot 02.jpg|
پرونده: Leonardo da vinci, Study of battles on horseback and on foot.jpg|
پرونده: Leonardo da vinci, Group of riders in the Battle of Anghiari.jpg|


## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:اسب در هنر
رده:نقاشی‌های ازدست‌رفته
رده:نقاشی‌های جنگ
رده:نقاشی‌های لئوناردو دا وینچی