مقبره رگولینی-گالاسی

بندانگشتی|238x238پیکسل|نازک‌نی بزرگ طلایی، ۶۷۵–۶۵۰ پیش از میلاد
بندانگشتی|200x200پیکسل|گردنبندی از مقبره رگولینی-گالاسی، ۶۷۵–۶۵۰ پیش از میلاد
بندانگشتی|229x229پیکسل|سینه طلایی از مقبره رگولینی-گالاسی، حدوداً. ۶۵۰ قبل از میلاد
بندانگشتی|376x376پیکسل|ظرف نقره، ۶۵۰ سال قبل از میلاد
مقبره‌ای که به عنوان **مقبره رگولینی-گالاسی** شناخته می‌شود، یکی از ثروتمندترین مقبره‌های خانوادگی اتروسک در کائره، شهری باستانی در ایتالیا، تقریباً  است. شمال-شمال غربی رم. قدمت این مقبره به بین سال‌های ۶۸۰/۶۷۵–۶۵۰ پیش از میلاد مسیح برمی‌گردد. بر اساس شواهد قدمت این آرامگاه به حدود سال‌های ۶۸۰/۶۷۵ تا ۶۵۰ پیش از میلاد بازمی‌گردد، و شواهد معماری و اشیای تدفینی آن نشان می‌دهد که توسط خانواده‌ای ثروتمند از کائه‌ره ساخته شده است. این مقبره در سال ۱۸۳۶ در منطقه امروزی چرِوِتری در شرایطی دست نخورده کشف شد و به نام کاوشگران، ژنرال وینچنزو گالاسی و کاهن اعظم سِرِوِتری، الساندرو رگولینی، نامگذاری شد. هر دوی این افراد تجربه قبلی در باز کردن و حفاری مقبره‌ها در منطقه کایر داشتند. همراه آنان مجموعه‌ای چشمگیر از اشیای تدفینی قرار دارد، از جمله دیگ‌های برنزی و جواهرات طلای اتروسکی با سبک شرقی.

این آرامگاه در سال ۱۸۳۶، در محدوده‌ای که امروزه بخشی از شهر چروتری به‌شمار می‌رود، به‌طور کاملاً سالم و دست‌نخورده کشف شد. نام آن به افتخار دو نفر از کاوشگران اصلی‌اش انتخاب شده است: ژنرال وینچنزو گالاسی و کشیش اعظم چروتری، الساندرو رِگولینی. هر دو این افراد پیش‌تر سابقه‌ای طولانی و ارزشمند در گشودن و بررسی آرامگاه‌های منطقهٔ کهن کائه‌ره داشتند. کشف این مقبره نه‌تنها نقطهٔ عطفی در مطالعهٔ آیین‌های تدفین و باورهای مذهبی اتروسک‌ها بود، بلکه به شناخت دقیق‌تر هنر، مهارت‌های فلزکاری، و ساختار اجتماعی این تمدن کمک شایانی کرد. مجموعهٔ اشیای ارزشمندی که از دل این آرامگاه بیرون آمد، از طلاهای ظریف گرفته تا اشیای آیینی، تصویری زنده از شکوه و پیچیدگی فرهنگی اتروسک‌ها در اختیار پژوهشگران قرار داد.

محتویات مقبره توسط لوئیجی گریفی در سال ۱۸۴۱ به تفصیل منتشر شد.

## توضیحات
این مقبره شامل دو اتاق دفن است که در دو طرف راهرویی  قرار دارند. طول و  عرض. قسمت پایینی مقبره در سنگ توفا تراشیده شده است در حالی که قسمت بالایی با بلوک‌های سنگی مربعی ساخته شده است که باعث ایجاد برآمدگی ناشی از امتداد بلوک‌های سنگی بر روی یکدیگر شده است. با  پوشیده شده است. *[[گورپشته]]*. این تپه تمام سازه را پوشانده و به آن ظاهری شبیه به یک بنای یادبود می‌دهد. پس از کاوش‌های باستان‌شناسی مقبره، آثار باستانی موجود در آن ابتدا به‌طور ایمن در اتاقی در محل اقامت ژنرال گالاسی، یکی از مقامات کلیدی ارتش پاپ، نگهداری می‌شدند. اشیاء قبر متعاقباً به سریر مقدس فروخته شدند، و در موزه اتروسک گریگوری موزه‌های واتیکان به نمایش گذاشته شده‌اند.

کاوش‌های صورت‌گرفته در آرامگاه رِگولینی–گالاسی نشان داد که با یکی از غنی‌ترین و پیچیده‌ترین ساختارهای تدفینی اتروسکی روبه‌رو هستیم. در ژرف‌ترین بخش مقبره، در سلولی انتهایی، پیکر یک زن با جایگاهی اشرافی و احتمالاً سلطنتی آرام گرفته بود؛ جایگاهی که از جایگاه اجتماعی والا و نقش او در جامعهٔ آن روزگار حکایت داشت. در سوی دیگر، در سلول سمت راست، بقایای سوزانده‌شدهٔ یک مرد به‌دست آمد؛ نشانه‌ای از وجود آیین‌های متفاوت تدفین در میان اتروسک‌ها، و شاید هم بیانگر تمایز جایگاه و نقش جنسیتی در ساختار اجتماعی آنان. افزون بر این، کاوشگران مجموعه‌ای شگفت‌انگیز از اشیای تدفینی را کشف کردند: از زیورآلات زرین و ظروف آیینی گرفته تا اشیای کاربردی و نمادین، که همگی نه‌تنها جلوه‌ای از هنر و صنعتگری پیشرفتهٔ اتروسک‌ها را آشکار می‌کردند، بلکه درک عمیق‌تری از باورهای مذهبی و نمادپردازی آن‌ها در ارتباط با زندگی پس از مرگ به پژوهشگران ارائه دادند.

در اتاق الحاقی، بر روی تختی برنزی، جسد فردی دیگر نیز یافت شد؛ هویتی که تاکنون ناشناخته باقی مانده و به رازآلودگی این آرامگاه افزوده است. بسیاری از اشیای کشف‌شده، نقش‌مایه‌های تزئینی متعلق به قرن هفتم پیش از میلاد و فرهنگ ویلانُوایی را به نمایش می‌گذارند. از جمله، یک فیبولا (سنجاق تزئینی) بزرگ که با پنج شیر کوچک در حال خرامیدن تزئین شده. فیبولا و کاسه‌های فلزی فینیقی، به‌ویژه از نظر فن ساخت، مورد تحسین قرار گرفته‌اند و نمونه‌ای برجسته از هنر فلزکاری اتروسکی در تعامل با جهان مدیترانه‌ای به‌شمار می‌روند. این آرامگاه، نه‌تنها گنجینه‌ای باستان‌شناسی، بلکه سندی زنده از شکوه، پیچیدگی، و چندفرهنگی بودن تمدن اتروسک است.

نفوذ سبک‌های شرقی در آرامگاه رِگولینی–گالاسی به‌وضوح مشهود است؛ ترکیبی هنرمندانه از سنت‌های اتروسکی با عناصر فرهنگی یونان و مدیترانهٔ شرقی. این هم‌نشینی، نه‌تنها در فرم و تزئینات اشیای تدفینی دیده می‌شود، بلکه در انتخاب نمادها، نقش‌مایه‌ها و شیوهٔ ساخت نیز بازتاب یافته است.

تنوع چشمگیر مواد به‌کاررفته در اشیای تدفینی. گواهی بر اهمیت منابع معدنی منطقه است. این ثروت طبیعی، نقش کلیدی در تحول سکونت‌گاه‌های ویلانُوایی ایفا کرد؛ جوامعی که از روستاهای کشاورزی فقیر به شهرهایی پررونق و پیچیده بدل شدند. چنین گذار اقتصادی و اجتماعی، زمینه‌ساز شکوفایی هنر، معماری و آیین‌های تدفین در تمدن اتروسک شد.

## منابع


رده:ایتالیا در سده ۷ (پیش از میلاد)
رده:دهه ۶۴۰ (پیش از میلاد)
رده:ساختمان‌ها و سازه‌های کامل‌شده در سده ۷ (پیش از میلاد)