راهزنی پساوحدت ایتالیا

**دزدی در [[جنوب ایتالیا]]** () از دوران باستان به نوعی وجود داشته است. با این حال، ریشه‌های آن به عنوان یاغی‌هایی که مسافران تصادفی را هدف قرار می‌دادند، بعدها به شکلی از یک جنبش مقاومت سیاسی، به ویژه از قرن نوزدهم به بعد، تکامل یافت. در زمان فتح پادشاهی ناپل توسط ناپلئون، اولین نشانه‌های مقاومت سیاسی راهزنی آشکار شد، زیرا وفاداران بوربون کشور از پذیرش حاکمان جدید بناپارتیست خودداری کردند و تا زمان احیای سلطنت بوربون، به‌طور فعال علیه آنها جنگیدند. برخی ادعا می‌کنند که کلمه راهزنی، حسن تعبیری برای چیزی است که در واقع یک جنگ داخلی بود.

## تاریخچه
[بندانگشتی|225x225پیکسل|راهزنان در کامپانیای روم توسط [ایالات پاپی|نیروهای پاپ غافلگیر شدند. نقاشی اثر هوراس ورنه از سال ۱۸۳۱]]
پس از تحولات دوران گذار سیسیل از فئودالیسم در سال ۱۸۱۲، فقدان نیروی پلیس کارآمد، راهزنی را در قرن نوزدهم به یک مشکل جدی در بیشتر مناطق روستایی سیسیل تبدیل کرد. افزایش قیمت مواد غذایی، از دست دادن زمین‌های عمومی و کلیسا و از دست دادن حقوق مشترک فئودالی، بسیاری از دهقانان ناامید را به راهزنی سوق داد.

نخبگان محلی در شهرهای روستایی، بدون نیاز به پلیس، مردان جوان را در «گروه‌های مسلح» استخدام می‌کردند تا سارقان را شکار کنند و در ازای عفو سارقان و دریافت مبلغی از قربانیان، برای بازگرداندن اموال مسروقه مذاکره کنند - تحولی که اغلب به عنوان منشأ مافیا تلقی می‌شود. این گروه‌های مسلح اغلب از راهزنان و جنایتکاران سابق، معمولاً ماهرترین و خشن‌ترین آنها، تشکیل می‌شدند. اگرچه این امر جوامع را از دردسر حفظ پلیس خود نجات داد، اما ممکن است این گروه‌ها را بیشتر به تبانی با برادران سابق خود متمایل کرده باشد تا نابودی آنها.

پس از سقوط پادشاهی دو سیسیلیِ خاندان بوربون و ادغام آن با پادشاهی ساردینیاِ خاندان ساووی در سال ۱۸۶۱ که منجر به ایجاد پادشاهی ایتالیا شد، مشهورترین شکل راهزنی در جنوب ایتالیا پدیدار شد. به گفته نیکولا زیتارا، نظریه‌پرداز مارکسیست، جنوب ایتالیا به دلیل شرایط نامساعد و این واقعیت که اتحاد ایتالیا فقط به نفع بورژوازی زمین‌دار بود، ناآرامی‌های اجتماعی، به ویژه در میان طبقات پایین، را تجربه کرد. بنابراین بسیاری در کوه‌های باسیلیکاتا، کامپانیا، کالابریا و ابروتزو به راهزنی روی آوردند. با این حال، راهزنان یک گروه همگن نبودند و با هیچ آرمان مشترکی فعالیت نمی‌کردند. راهزنان متشکل از ترکیبی از افراد با پیشینه‌ها و انگیزه‌های مختلف بودند. آنها شامل زندانیان سابق؛ راهزنان و افراد دیگری بودند که دولت ایتالیا آنها را جنایتکاران عادی می‌دانست؛ سربازان سابق و وفاداران از ارتش سابق بوربون؛ مزدوران خارجیِ مزدورِ پادشاه بوربون در تبعید؛ برخی از اشراف؛ کشاورزان فقیر؛ و دهقانانی که خواهان اصلاحات ارضی بودند. زن و مرد هر دو اسلحه به دست گرفتند.

راهزنان نه تنها علیه مقامات ایتالیایی و زمین‌داران، بلکه علیه مردم عادی نیز حملاتی را آغاز کردند، که اغلب روستاها، شهرها و مزارع را غارت می‌کردند و مرتکب سرقت‌های مسلحانه علیه افراد و گروه‌ها، از جمله کشاورزان، مردم شهر و گروه‌های راهزن رقیب می‌شدند. سرقت‌های گروه‌های راهزن اغلب با سایر اقدامات خشونت‌آمیز و خرابکاری، مانند آتش‌سوزی عمدی، قتل، تجاوز، آدم‌ربایی، اخاذی و سوزاندن محصولات کشاورزی همراه بود.
بندانگشتی|225x225پیکسل|پیشکش یک برسالیِر، که در درگیری زخمی شد اما زنده ماند، تقدیم به مریم مقدس اثر کاراواجو
بندانگشتی|225x225پیکسل|راهزنان اعدام شده
سرکوب بسیار شدید راهزنان توسط مقامات ایتالیایی در سال ۱۸۶۳ آغاز شد، به ویژه پس از تصویب *قوانین پیکا* که دستگیری بستگان و افراد مظنون به همکاری یا کمک به یک راهزن را مجاز می‌دانست. روستاهای پونتلاندولفو و کاسالدونی در استان بنونتو به محل قتل‌عام ۱۳ راهزن توسط برساگلیری به عنوان انتقام قتل‌عام ۴۵ سرباز ایتالیایی توسط راهزنان محلی تبدیل شد. در مجموع، چندین هزار راهزن دستگیر و اعدام شدند، در حالی که بسیاری دیگر تبعید یا از کشور فرار کردند (به دیاسپورای ایتالیایی مراجعه کنید). در پالرمو در سال ۱۸۶۶، ۴۰۰۰۰ سرباز ایتالیایی برای سرکوب شورش هفت و نیم روزه مورد نیاز بود.

نشانه ای از تعداد کشته شدگان در طول درگیری، از جمله قتل‌ها و سایر خسارات ناشی از راهزنی، را می‌توان در «نتیجه عملیات»، امضا شده توسط سرهنگ باریولا از اداره ششم نظامی در ناپل، برای نه ماه اول سال ۱۸۶۳ یافت: ۴۲۱ راهزن در نبرد کشته شدند، ۳۲۲ نفر توسط جوخه آتش تیرباران شدند، ۵۰۴ نفر دستگیر و ۲۵۰ نفر تسلیم شدند. در همین دوره، راهزنان ۲۲۸ سرباز را کشتند و ۹۴ نفر را زخمی کردند، ۳۷۹ نفر دیگر را کشتند و ۳۳۱ نفر را ربودند و ۱۸۲۱ راس گاو را کشتند یا دزدیدند.

در حالی که راهزنی در ایالت‌های ضمیمه‌شدهٔ شمال و مرکز ایتالیا پس از اتحاد در سال ۱۸۶۱، مانند پادشاهی لومباردی-ونیز، دوک‌نشین پارما، دوک‌نشین مودنا، دوک‌نشین بزرگ توسکانی و ایالت‌های پاپ، عملاً وجود نداشت، وضعیت در جنوب ایتالیا به دلیل قرن‌های گذشتهٔ تاریخ بسیار متفاوت بود. فرانچسکو ساوریو نیتی، مورخ و سیاستمدار ایتالیایی، در کتاب خود با عنوان «قهرمانان و *راهزنان*»، توضیح می‌دهد که چگونه راهزنی در جنوب ایتالیا قبل از سال ۱۸۶۰ بومی بوده است:«*... هر بخشی از اروپا راهزنان و جنایتکارانی داشته است که در طول جنگ‌ها و بدبختی‌ها بر حومه شهر تسلط یافته و خود را خارج از قانون قرار داده‌اند اما تنها یک کشور در اروپا وجود داشته است که می‌توان گفت راهزنی همیشه در آن وجود داشته است کشوری که راهزنی در آن برای قرن‌ها می‌تواند مانند رودخانه‌ای عظیم از خون و نفرت به نظر برسد کشوری که در آن سلطنت برای قرن‌ها خود را بر راهزنی بنا کرده است که مانند یک عامل تاریخی شده است: این کشور نیمروز است.»» <small>(از کلمه ایتالیایی «Mezzodì» یا «Mezzogiorno»، نامی برای جنوب ایتالیا در قرن نوزدهم)</small>*.نظریه‌ای وجود دارد که می‌گوید راهزنی در جنوب ایتالیا یک شورش مردمی علیه اتحاد ایتالیا و خاندان ساووی بوده است، اما پس از ۱۸۶۵–۱۸۷۰، جنبش راهزنی هرگز با هیچ جنبش ضد ساووی یا ضد اتحاد دنبال نشد. بسیاری از ایتالیایی‌های جنوبی، مانند یازدهمین نخست‌وزیر ایتالیا، فرانچسکو کریسپی، مناصب بالایی در دولت جدید ایتالیا داشتند. ایتالیایی‌های جنوب ایتالیا نیز نقش کلیدی در جنبش فاشیستی فوق ملی‌گرا ایفا کردند، به ویژه جیووانی جنتیله، که به عنوان «فیلسوف فاشیسم» شناخته می‌شود. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (مارس ۲۰۲۲)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D; این تز که جنوب ایتالیا پس از اتحاد با ساووی خصومت داشت، این واقعیت را نیز توضیح نمی‌دهد که در همه‌پرسی ۲ ژوئن ۱۹۴۶، در مورد ایجاد جمهوری ایتالیا، جنوب با اکثریت قاطع به سلطنت ساووی رأی داد، در حالی که شمال به جمهوری رأی داد، و از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۷۲ احزاب سلطنت‌طلب (که در حزب دموکراتیک اتحاد سلطنت‌طلب ایتالیا ادغام شدند) به ویژه در جنوب و در ناپل (شهری که تقریباً ۸۰٪ از سلطنت ساووی حمایت می‌کردند) قوی بودند. 
پرونده:Briganti_1862_from_Bisaccia.jpg|جایگزین=A small band of brigands from Bisaccia, photographed in 1862| گروه کوچکی از راهزنان اهل بیساچیا ، عکس گرفته شده در سال ۱۸۶۲
پرونده:Carmine_Crocco1.jpg|جایگزین=The brigand Carmine Crocco| راهزن کارمین کروکو
پرونده:Michelina_de_Cesare.jpg|جایگزین=The brigand Michelina Di Cesare| سارق میشلینا دی سزار
راهزنی در جنوب ایتالیا پس از دهه ۱۸۷۰ به صورت پراکنده ادامه یافت. راهزنانی مانند جوزپه موسولینو و فرانچسکو پائولو وارسالونا، که هر دو در آغاز قرن بیستم فعالیت می‌کردند، و همچنین سالواتوره جولیانو و گاسپاره پیسیوتا که از دهه ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ در سیسیل فعالیت داشتند، همگی گروه‌های راهزنی در جنوب ایتالیا تشکیل دادند و به عنوان قهرمانان محلی جایگاه مهمی کسب کردند. راهزنان ساردینی و آنونیما ساردا نیز تا قرن بیستم به انواع راهزنی ادامه دادند.

## در فرهنگ عامه
در سال ۲۰۲۴، نتفلیکس سریالی دربارهٔ راهزنی ایتالیایی با عنوان *«راهزنان: در جستجوی طلا»* منتشر کرد.

## جستارهای وابسته
* کارمین کروکو
* اومِرتا

## منابع

## برای مطالعهٔ بیشتر

* آ. مافی، **، *حدود* ۱۸۶۵.
* لوپو، سالواتوره (۲۰۰۹). *[https://web.archive.org/web/20130106225220/http://cup.columbia.edu/book/978-0-231-13134-6/history-of-the-mafia/excerpt تاریخ مافیا]*، نیویورک: انتشارات دانشگاه کلمبیا،
*
رده:ارتجاع
رده:پادشاهی دو سیسیل
رده:شورشیان سیسیلی‌تبار
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:یگانگی ایتالیا