کوستانزا بونارلی

[بندانگشتی|''مجسمه نیم تنه کوستانزا بونارلی'' اثر [جان لورنتسو برنینی|جیان لورنزو برنینی، ج. ۱۶۳۷]]
**کوستانزا بونارلی** (حدود ۱۶۱۴–۳ دسامبر ۱۶۶۲)، که با نام‌های **کوستانزا بونوچلی** یا **کوستانزا پیکولومینی بونوچلی** نیز شناخته می‌شود، یک زن اشراف‌زاده، تاجر و دلال آثار هنری ایتالیایی بود که از یک خانواده اشرافی سیه‌نا آمده بود. او معشوقه جیان لورنزو برنینی، مجسمه‌ساز و معمار، بود که در دهه ۱۶۳۰ مجسمه نیم‌تنه او را ساخت که اکنون در موزه بارجلو در فلورانس به نمایش گذاشته شده است.

## اوایل زندگی و ازدواج
کوستانزا حدود سال ۱۶۱۴ به دنیا آمد، دختر لئوناردو پیکولومینی، عضوی از شاخه‌ای فرعی از یک خانواده مهم سیه‌نا. اولین باری که او در اسناد ظاهر می‌شود، در سال ۱۶۲۵ در رم است، زمانی که ۱۱ سال داشت و در جایی که اکنون ویا دلا ویت نام دارد، به همراه پدر و نامادری‌اش تیبری زندگی می‌کرد. نام مادرش در سند یا در آخرین وصیت‌نامه کوستانزا که حدود سال ۲۳ امضا شده، ذکر نشده است. ژانویه ۱۶۶۲. در آن وصیت‌نامه، او تصریح کرد که همه نوادگان با نام خانوادگی پیکولومینی می‌توانند اموال او را به ارث ببرند.

در روز عروج، ۱۵ اوت ۱۶۲۸، کوستانزا جهیزیه ای به مبلغ ۴۵ پوند دریافت کرد. اسکودی (معادل اجاره سالانه یک خانه متوسط) از انجمن برادری سن روکو، که توسط جامباتیستا بورگزه، برادر پاپ پل پنجم، تأمین مالی می‌شد. در سال ۱۶۳۰، که به عنوان «دختر *ویتربو*» نامگذاری شده بود، به او جهیزیه دوم ۲۶ پوندی وعده داده شد. اسکودی و ۴۴ بایوکی از انجمن برادری گونفالونه. کوستانزا سپس در ۱۶ مارس با مجسمه‌ساز، مرمت‌گر و فروشنده آثار هنری، ماتئو بونارلی (یا بونوچلی) اهل لوکا ازدواج کرد. فوریه ۱۶۳۲ در رم، در کلیسای سن لورنزو در لوسینا. در ۲۸ در فوریه، قرارداد ازدواج بین کوستانزا، پدرش لئوناردو و همسرش ماتئو امضا شد. مهریه ۲۸۹ دلار تعیین شد. کوستانزا ۱۸ ساله و ماتئو ۲۸ ساله بود؛ آنها در دامنه تپه کوئیرینال، جایی که اکنون ویکولو اسکاندربرگ نام دارد، ساکن شدند.

## ارتباط با برنینی
ماتئو بونارلی در کارگاه برنینی استخدام شد. در سال ۱۶۳۶، او برای سه سنگ مرمر برای کلیسای جامع سنت پیتر دستمزد دریافت کرد؛ سال بعد، او به برنینی در ساخت مقبره کنتس ماتیلده در کلیسای جامع کمک کرد. کوستانزا تقریباً ۲۲ ساله بود که برنینی، یک مرد مجرد در اواخر سی سالگی، رابطه نامشروعی با او آغاز کرد. *ساخت مجسمه نیم تنه او از کوستانزا بونارلی* ممکن است در سال ۱۶۳۶ آغاز شده باشد؛ این اثر تا اکتبر ۱۶۳۷ به پایان رسید، زمانی که دوست برنینی، فولویو تستی، در نامه‌ای آن را به عنوان زیباترین پرتره‌ای که برنینی تا به حال خلق کرده است، توصیف کرد. برنینی، کوستانزا را نه به عنوان زنی فروتن و پاکدامن، بلکه به عنوان عاشقی پرشور، با لب‌های باز و چشمانی گشاده، با پیراهنی باز، در چیزی که مورخ هنر، سیمون شاما، آن را «جذاب‌ترین دعوت در تاریخ مجسمه‌سازی اروپا» نامیده است، به تصویر کشیده است.

در تابستان ۱۶۳۸، برنینی متوجه شد که کوستانزا با برادر کوچکترش لوئیجی رابطه نامشروع دارد. او با یک دیلم به لوئیجی حمله کرد و دو دنده او را شکست و سپس با شمشیر به او حمله کرد. لوئیجی با پناه گرفتن در کلیسای سانتا ماریا ماجوره خود را نجات داد. سپس جیان لورنزو خدمتکاری را فرستاد تا صورت کوستانزا را با تیغ ببرد، مجازاتی سنتی برای زنی که به آبروی مردی توهین کرده بود. کوستانزا به جرم زنا و رابطه نامشروع در صومعه کازا پیا زندانی شد، خدمتکار تبعید شد، همان‌طور که لوئیجی برنینی برای محافظت از او تبعید شد و جیان لورنزو برنینی ۳۰۰۰ یورو جریمه شد. مادرش، آنجلیکا گالانته برنینی، به کاردینال فرانچسکو باربرینی، برادرزاده پاپ اوربان هشتم، نامه نوشت و از او برای «رام کردن» او التماس کرد. پاپ متعاقباً با توجه به ازدواج قریب‌الوقوعش، او را بخشید، اما کاستانزا تا سال ۷ «به شوهرش بازگردانده نشد». آوریل ۱۶۳۹، پس از آنکه او نامه‌ای التماس‌آمیز به فرماندار خانه نوشت.

## دلال هنری
پس از بازگشت به نزد همسرش، کوستانزا به عنوان تاجر و فروشنده آثار هنری، از جمله در دوران پاپی الساندرو هفتم چیگی از سیه‌نا، تجارت موفقی را دنبال کرد. در حواله‌های پرداخت، از او به عنوان "سینیورا کوستانزاً یا پس از مرگ شوهرش به عنوان "کوستانزا پیکولومینی" و همچنین "کوستانزا اسکالتورا" ("مجسمه‌ساز") یاد می‌شود. او مجموعه بزرگی از آثار هنری را در طبقه اصلی خانه‌اش و در دو اتاق در طبقه بالا به نمایش گذاشت. یکی از مشهورترین آنها *طاعون اشدود اثر* نیکولا پوسین بود که به سفارش اشراف‌زاده سیسیلی، فابریزیو والگوارنرا، در سال ۱۶۳۰ کشیده شد. در سال ۱۶۶۵، زمانی که برنینی در پاریس بود، نقاشی را در کاخ دوک ریشلیو شناخت و پیشنهاد کرد که برای مشاهده بهتر، در ارتفاع پایین‌تری آویزان شود. ریشلیو در همان سال نقاشی را به شاه لویی چهاردهم فرانسه فروخت و اکنون در موزه لوور است.

## سال‌های گذشته
ماتئو بونارلی در سال ۱۶۵۴ درگذشت؛ در وصیت‌نامه‌اش که در سال ۱۶۴۹ امضا شد، او «سینیورا کاستانزا پیکولومینی میا دیلتیسیما موگلیه» («همسر بسیار عزیزم») را به عنوان تنها وارث خود معرفی کرد. کاستانزا متعاقباً دختری به نام المپیا کاترینا پیکولومینی به دنیا آورد.

او در تاریخ ۳ درگذشت دسامبر ۱۶۶۲. او به همراه همسرش در سردابه کلیسایشان سانتی وینچنزو و آناستازیو آ تروی دفن نشد، بلکه در کلیسای سانتا ماریا ماجوره به خاک سپرده شد.

## در رسانه‌ها
کاستانزا پیکولومینی بونارلی موضوع زندگینامه‌ای از سارا مک‌فی *با عنوان «معشوق برنینی*» است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. نسخه‌ای رمان‌گونه از زندگی او با *عنوان «کوستانزا»* نوشته ریچل بلک‌مور در سال ۲۰۲۴ منتشر شد.

## منابع

## کتابشناسی
* سارا مک‌فی، *معشوق برنینی: تصویری از کاستانزا پیکولومینی*، نیوهیون / لندن: انتشارات دانشگاه ییل، ۲۰۱۲.
* فرانکو مورماندو، ترجمه، *زندگی جان لورنزو برنینی* نوشته دومنیکو برنینی، دانشگاه پارک: انتشارات دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا، ۲۰۱۱.
* سایمون شاما ، «وقتی سنگ زنده شد»، *گاردین*، ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۶.

رده:اشراف سده ۱۷ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:اهالی ویتربو
رده:درگذشتگان ۱۶۶۲ (میلادی)
رده:دلال‌های هنری اهل ایتالیا
رده:زادگان دهه ۱۶۱۰ (میلادی)
رده:فروشندگان سده ۱۷ (میلادی)
رده:مجموعه‌داران هنری اهل ایتالیا
رده:مدل‌های هنرمندان، اهل ایتالیا