پیمان مونیخ

**پیمان مونیخ** در ۱۴ آوریل ۱۸۱۶، روابط پرتنش بین پادشاهی بایرن و امپراتوری اتریش را عادی کرد. این پیمان همچنین منجر به تغییرات ارضی قابل توجهی شد.

## پیش زمینه تاریخی
در طول جنگ‌های ناپلئونی، دوکنشین انتخابگر باواریا، به طرفداری از فرانسه، به عضویت کنفدراسیون راین درآمد و در مقابل از یک دوکنشین به یک پادشاهی ارتقا یافت. باواریا همچنین دستاوردهای ارضی قابل توجهی - با جنگ - به دست آورد. با این حال، پس از از دست دادن سرزمین‌های ساحل چپ  رود خانه راین منطقه ی پالاتینات-باواریا، باواریا در سال ۱۸۰۳  زمینهای ساحل راست پالاتینات را نیز از دست داد و این مناطق به دست دوک‌نشین بزرگ بادن افتادند.

در سال ۱۸۰۳، زمینهای اسقف‌نشین سکولاریزه شده سالزبورگ، به همراه زمینهای «پروپستری برشتسگادن»  (اما بدون مولدورف آم این، که به دست باواریا افتاده بودند)، به‌دست دوک‌ بزرگ فردیناند سوم توسکانی هابسبورگ،افتادند. در سال ۱۸۰۵، این زمینها بخشی از امپراتوری اتریش (که در سال ۱۸۰۴ تأسیس شده بود)، شده بودند. در سال ۱۸۱۰، پس از تغییر مرزی دیگری پس از جنگ ائتلاف  پنجم،، جنگهای ناپلئونی، سالزبورگ به یک شهر  باواریایی تبدیل شد که با نام ناحیه سالزاخ شناخته می‌شد.

پیمان رید  در اکتبر ۱۸۱۳، تغییر  موضع باواریا و پیوستن به اتحاد ضد ناپلئونی را قطعی کرد و باعث شد  حاکمیت باواریا پس از شکست ناپلئون تثبیت شود. پس از شکست ناپلئون و صلح پاریس در ۶ ماه مه ۱۸۱۴، پیمان پاریس بین باواریا و اتریش در ۳ ژوئن ۱۸۱۴ منعقد شد. در این پیمان، باواریا تیرول و فورآرلبرگ را واگذار کرد و در عوض دوباره وورتسبورگ و برای اولین بار آشافنبورگ را دریافت کرد.

پس از کنگره وین، تمرکز به ایجاد پایه جدیدی برای روابط بین دو کشور معطوف شد. پس از کنگره، وسعت سرزمینی اتریش تا حد زیادی به وضعیت قبل از جنگ خود بازگردانده شد. هلند اتریشی دورافتاده و اتریش جلویی  در وین از دست اتریش درآمدند  در حالی که *سالزبورگ* و منطقه *این*،  برای اتریش به طور دائم به  دست آمدند. با این حال، ولیعهد لودویگ باواریا همچنان به سالزبورگ دلبسته بود و تا ژانویه ۱۸۱۶ در میلان، از طریق مذاکرات مستقیم با امپراتور فرانتس اول، تلاش های ناموفقی برای کسب امتیازات بیشتر  انجام داد.

## مفاد قرارداد
باواریا سرزمین‌هایی را که در صلح *تشن* در سال ۱۷۷۹ از دست داده بود و در صلح شونبرون در سال ۱۸۰۹ دوباره به دست آورده بود - ناحیه *این*  - و همچنین سرزمین‌های تازه به دست آمده هاوسروکویرتل و ناحیه ویل در تیرول را به اتریش بازگرداند. همچنین دوک‌نشین سالزبورگ را به اتریش واگذار کرد. در عوض، باواریا پالاتینات غرب ساحل راین را که بخشی از آن تازه به دست آمده بود و بخشهای دیگر به همراه هاملبورگ، بروکناو، بیبرشتاین و ردویتس بازگردانده شده بود، دریافت کرد. در میان سرزمین‌های پالاتینات که باواریا بازپس گرفت، بخش بزرگتر پالاتینات-تسوایبروکن، سرزمین‌های اجدادی خاندان سلطنتی ویتلزباخ باواریا بود. قلمرو شاهزاده-شهرستان سابق برشتسگادن و سرزمین‌های سالزبورگ که پس از سال ۱۸۱۶ به عنوان روپرتیوینکل شناخته می‌شد، همچنان در باواریا باقی ماند. برای واگذاری‌های ارضی مندرج در پیمان رید، باواریا غرامت و سهمی از غنایم جنگی فرانسه را دریافت کرد. این پیمان همچنین به مسائل دیگری نیز پرداخت.

تاریخ الحاق ۱ مه ۱۸۱۶ تعیین شد.

در چندین ماده محرمانه، توافقاتی در مورد مناطق *نکار*، *مای*ن و *تاوبر* متعلق به دوک‌نشین بزرگ بادن و همچنین یک جاده نظامی از طریق دوک‌نشین بزرگ هسن حاصل شد و به باواریا وعده پرداخت سالانه ۱۰۰۰۰۰ گیلدر داده شد.

## نقشه ها

 Rheinbund 1812, political map.png|مرز باوریا با زالتسبورگ در پیمان راین و قبل از کنگره وین 
 Deutscher Bund.svg|مرز اتریش با باوریا بعد از پیمان ۱۸۱۶
 Rupertiwinkel.svg|مرز زالزاخ با باوریا علیا قبل از پیمان مونیخ


## منابع

* پیمان مونیخ ۱۸۱۶  Volker Schäfer: Münchener Vertrag. In: Gerhard Taddey (Hrsg.): Lexikon der deutschen Geschichte. Personen, Ereignisse, Institutionen. Von der Zeitwende bis zum Ausgang des 2. Weltkrieges. 2., überarbeitete Auflage. Kröner, Stuttgart 1983, ISBN 3-520-80002-0, S. 851.

رده:معاهده‌های اتریش