کورنته دی ویتا

***کورنته دی ویتا (*** به ایتالیایی: Corrente di Vita) یک مجله فرهنگی ایتالیایی بود که هر دو هفته یکبار بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰ منتشر می‌شد.

## مجله کورنته
در سال ۱۹۳۸، هنرمند ارنستو ترکانی مجله *«ویتا جووانی»* را با حمایت مالی پدرش، سناتور جووانی ترکانی، تأسیس کرد. این مجله که در ابتدا ماهانه و سپس دوهفته‌نامه منتشر می‌شد، بعدها نام خود را به *«کورنته دی ویتا جووانی»* و در نهایت *به «کورنته»* تغییر داد. ترکانی این مجله را به عنوان یک نشریه مستقل و فارغ از دستورالعمل‌های (گروه فاشیست دانشگاه) در نظر داشت. *کورنته* به سرعت در اواخر دهه ۱۹۳۰ به مرجعی برای فرهنگ ضد فاشیستی ایتالیا تبدیل شد، جایگزینی دموکراتیک برای دستورالعمل‌های رسمی وزارت فرهنگ عامه ارائه داد و به شدت از جنبش‌های هنری همسو با رژیم مانند «نوچنتو ایتالیانو» و «فوتوریسم متأخر» انتقاد کرد.

در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، رژیم فاشیستی با ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، با موفقیت *کورنته را* تعطیل کرد. پس از تعطیلی مجله، فعالیت‌های تحریریه *کورنته* تا سال ۱۹۴۳ با انتشار *«ادیسیونی دی کورنته»* - مجموعه‌ای از کتاب‌ها شامل *[[سالواتوره کوآزیمودو|«کتاب‌های یونانی»]]* اثر سالواتوره کازیمودو، *«کتاب‌های اسپانیایی»* اثر کارلو بو، *«مرز»* اثر ویتوریو سرنی، *«اوکیو کوادراتو»* اثر آلبرتو لاتوادا - و با نمایشگاه‌هایی در گالری بوتگا دی کورنته، در خیابان ویا دلا اسپیگا ۹، که چهره‌های فرهنگی و سیاسی مخالف دولت را به خود جذب می‌کرد، ادامه یافت.

## جنبش کورنته
جنبش کورنت زمینه‌ها و رشته‌های مختلفی را پوشش می‌دهد - فیلم، تئاتر، ادبیات، شعر و هنرهای تجسمی - برخی از درخشان‌ترین نیروهای فکری آن زمان را گرد هم می‌آورد، از جمله لوسیانو آنچسکی، جولیو کارلو آرگان، آنتونیو بانفی، پیرو بیگونگیاری، لوئیجی کومنسینی، ژیجی کومنسینی ، رافاراته دیوآله دی. کارلو امیلیو گادا، آلفونسو گاتو، بنیامینو جوپولو، یوجنیو مونتاله، دویلیو موروسینی، انزو پاچی، واسکو پراتولینی، لوئیجی روگنونی، امبرتو سابا، ویتوریو سرنی، جانکارلو ویگورلی و الیو ویتورینی.

هنرمندان مرتبط با کورنته، هنری سرشار از محتوای انسانی و اخلاقی را جاودانه کردند، در تضاد کامل با هنری که توسط رژیم فاشیستی حمایت می‌شد. آنها قاطعانه به سمت اشکال بصری اکسپرسیونیستی گرایش داشتند و به *مکتب رومانا* و همچنین هنرمندان اروپایی مانند ونسان ون گوگ، جیمز انسور، خایم سوتین و پابلو پیکاسو و جنبش‌هایی مانند فوو، نابیس و دی بروکه ارجاع می‌دادند. این گروه، مناظرات، میزگردها و نمایشگاه‌هایی را ترتیب داد و هنرمندانی مانند رناتو بیرولی، جوزپه میگنکو، برونو کاسیناری، رناتو گوتوزو، آلیجی ساسو و انیو مورلوتی را به خود جذب کرد. با انجام این کار، جنبش کورنته به کانونی برای نسلی از روشنفکران و هنرمندانی تبدیل شد که آرزوی ایجاد پلی فکری به اروپا را داشتند و اخلاق و نقش هنرمند در جامعه را کلید نوسازی اساسی فرهنگ ایتالیا می‌دانستند.

## نمایشگاه‌های کورنته
اولین نمایشگاه کورنت در مارس ۱۹۳۹ در انجمن هنرهای زیبا و موزه نمایشگاه دائمی در میلان برگزار شد. آثاری از رناتو بیرولی، ایتالو والنتی، آرنالدو بادودی، جوزپه میگنکو، ساندرو چرچی، دینو لانارو، برونو کاسیناری، آلفردو مانتیکا، لوئیجی گروسو، جاکومو مانزو، گابریله کانوتوره‌روتایمن، جنی، فیلیپو تالونه و گاستون پانسیرا. برخی از شارحان «مدرنیست» صحنه هنر میلان مانند کارلو کارا، آرتورو توسی، اوگو برناسکونی، پیرو ماروسیگ، چزاره مونتی، آرتورو مارتینی، فرانچسکو مسینا و لوئیجی بارتولینی نیز دعوت شدند.

دومین نمایشگاه کورنت در دسامبر ۱۹۳۹ برگزار شد. ماریو مافای، نینو فرانچینا، لوئیجی بروگینی، پیرو پرامپلینی، آنتونیو فیلیپینی، مائورو رگیانی، جوزپه سانتوماسو، اورفئو تامبوری، پریکل فازینیلا، میرکو آبازارو، میرکو باسانیال، اورفیو تامبوری، پریکله فازینیلا، میرکو باسانروفال، به گروه اضافه شدند. , دومنیکو کاپوتی، فائوستو پیراندلو. آلدو سالوادوری، پیرو مارتینا، ساندرو چرچی و لوسیو فونتانا.

## جستارهای وابسته
* جنبش انحطاط

## منابع

## کتابشناسی
* (به انگلیسی) روت بن گیات مدرنیتهای فاشیستی: ایتالیا، ۱۹۲۲–۱۹۴۵, دانشگاه کالیفرنیا مطبوعات، برکلی، (۲۰۰۰)
* (به انگلیسی) مارلا سوزان استون، دولت سرپرست: هنر و سیاست در ایتالیا فاشیستی، پرینستون دانشگاه چاپ، نیوجرسی، (۱۹۹۸)
* (به انگلیسی) رودریک کونوی موریس، " بازگشت رادیکال ایتالیا به نظم " در *[[نیویورک تایمز]]* ۲۶ دسامبر ۱۹۹۸
* (به ایتالیایی) رافائله دی گرادا، *جنبش جریان* ادیان دیل میلیون، میلان، ۱۹۵۲
* (به ایتالیایی) انریکو کریسپولی ویتوریو فاغون، ناپل، ۱۹۷۹
* (به ایتالیایی) الینا پونتیجیا، حرکت در جریان، آبسکوندیتا، میلان، ۲۰۱۲
* (به ایتالیایی) جیوانلا دیزیدی، گلچین از مجله "کورنت"، با کمک‌های ارنستو ترکانی، جیانسرو فراتا و آلبرتو لاتوادا، گیدا، ناپل، ۱۹۷۹
* ارنستو ترکانی، آرتی پر امرو نوشته‌های در صفحهٔ دیالو، فیلترینیلی، میلان، ۱۹۷۸
* (به ایتالیا) دوئیلو موروسینی، "مصنوعات سال‌های دشوار"، ادیتوری ریونتی، رم، ۱۹۸۵
* (به ایتالیایی) ماریو دی میشلی، رافائله دی گرادا، جریان: جنبش هنر و فرهنگ، میلان، ۱۹۸۵
* (به ایتالیایی) گابریل شمع‌ها، فرصت‌ها گمشده: خاطرات ۱۸۹۹–۱۹۹۳، آرشیوولت، میلان، ۱۹۹۴
* (به زبان ایتالیایی) رناتو گوتسو، حرفه نقاش، ویراستار دِ دوناتو، باری، ۱۹۷۲
* (به زبان ایتالیایی) زنو بیرولی، جیانفرانکو برونو، آناماریا بریزیو، پاولو روسکونی، رناتو بیرولی. میلان و رم دهه ۱۹۳۰، آرکائیو دی اسکوولا رومانا، رم، ۱۹۹۷
* (به زبان ایتالیایی) رافائلی دی گرادا، *"لا گراندی اسجون"* آنتیلیوس، میلان، ۲۰۰۱

## پیوند به بیرون
* گالری تایت در مورد هنرمندان کورنت، دسترسی به ۲۹ مه 2011
* گالری تایت در مورد هنرمندان کورنت، دسترسی به ۳۰ مه 2011
* حرکتِ کرنت" مقاله ای در مورد "*فونداسیون کرنت*" دسترسی به ۳۰ مه 2011
* مقاله ای در مورد رناتو بیرولی  ۲۰۲۲-۰۱-۲۳ در ماشین راه برگشت، توسط آقای ماگینی دسترسی به ۳۰ مه 2011
* بررسی دربارهٔ رناتو گوتوزو دسترسی به ۳۰ مه 2011
* بررسی ارنستو ترکانی دسترسی به ۳۰ مه 2011
* (به زبان ایتالیایی) دا والوری پلاستیکی یک کورنت، در *ایتالیا رای* دسترسی به ۲۹ مه 2011

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۳۸ (میلادی) در ایتالیا
رده:ضدفاشیسم در ایتالیا
رده:مجله‌های ایتالیایی‌زبان
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۳۸ (میلادی)
رده:مجله‌های منتشرشده در میلان
رده:مجله‌های منحل‌شده در ۱۹۴۰ (میلادی)
رده:مجله‌های هنر معاصر
رده:مجله‌های هنری