اردوگاه کار اجباری پلانتونگان

بندانگشتی|زندانیان زن در حال کار در مزرعه در اردوگاه پلانتونگان حدود سال ۱۹۷۳
**اردوگاه کار اجباری پلانتونگان** (، همچنین به «مرکز توانبخشی پلانتونگان» نیز مشهو است) یک اردوگاه بازداشت برای زندانیان سیاسی زن در نظم نوین اندونزی بود. این زندانیان که در مجموع حدود ۵۰۰ نفر بودند، عمدتاً اعضای حزب کمونیست ممنوعه اندونزی، سازمان‌های وابسته مانند لکرا، گروانی یا سایر سازمان‌های چپ‌گرا بودند و عمدتاً زندانیان «دسته B» بودند که طبق اعتراف رسمی هیچ مدرک یا اتهامی علیه آنها وجود نداشت. این مرکز در منطقه کندال ریجنسی در نزدیکی سمارانگ، جاوه مرکزی واقع شده بود و از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۹ فعالیت می‌کرد. از جمله بازداشت‌شدگان سرشناس در پلانتونگان می‌توان به اومی ساردجونو (رئیس گروانی)، صلواتی داود، میا بوستام (هنرمندی که همسر نقاش سیندو سودجوجونو بود)، دکتر سومیارسی سیویرینی، یک فعال چپ‌گرا، و سیتی سوراتیح، همسر اولوان هوتاپیا، رهبر عالی‌رتبه حزب کمونیست، اشاره کرد.

## تاریخچه
### بیمارستان جذامی
این اردوگاه در منطقه پلانتونگان، کندال ریجنسی، استان جاوه مرکزی، در اندونزی، در نزدیکی روستایی که نام آن نیز پلانتونگان بود، واقع شده بود. در قرن نوزدهم، در دوران هند شرقی هلند، این مکان به عنوان یک بیمارستان نظامی اداره می‌شد که بخشی نیز برای بیماران مبتلا به جذام داشت. این مکان عمدتاً به دلیل چشمه آب گرم نزدیک که برای این بیماران درمانی در نظر گرفته می‌شد، انتخاب شد. در اوایل قرن بیستم، پلانتونگان به مرکزی صرفاً برای بیماران جذامی تبدیل شد که اکنون تحت مدیریت ارتش نجات قرار دارد. پس از حمله ژاپن به هند شرقی هلند، کارکنان ارتش نجات توسط ژاپنی‌ها توقیف شدند، اما بیمارستان همچنان به فعالیت خود ادامه داد. پس از استقلال اندونزی، به فعالیت خود ادامه داد و در سال ۱۹۵۷ ملی شد و به بیمارستانی تبدیل شد که توسط وزارت بهداشت اندونزی اداره می‌شد. کلینیک جذام در سال ۱۹۶۰ تعطیل شد. این زندان تا سال ۱۹۶۹ غیرفعال ماند، تا اینکه دولت اندونزی بازسازی این مجموعه را به عنوان یک اردوگاه زندان آغاز کرد.

### سال‌های فعالیت اردوگاه (۱۹۷۱–۱۹۷۹)
این اردوگاه کارکرد جدید خود را به عنوان محل نگهداری زندانیان سیاسی طبقه‌بندی شده به عنوان گروه B () به دست آورد. در سال ۱۹۷۱ تحت هدایت کوپکامتیب، بازوی دولت اندونزی که در سال ۱۹۶۵ در جریان گذار به نظم نوین ایجاد شده بود. گروه B به دسته‌بندی زندانیان سیاسی اشاره داشت که دولت هیچ مدرکی مبنی بر دخالت در کودتای ۱۹۶۵ نداشت، اما با این وجود آنها را به صورت گروهی بازداشت کرده بود. اولین گروه از زندانیان در آوریل ۱۹۷۱ با انتقال چند صد زندانی سیاسی زن از زندان زنان بوکیت دوری در جاکارتا، زندان زنان بولو در سمارانگ و سایر مراکز بازداشت به پلانتونگان رسیدند. چند صد زندانی دیگر در ژوئیه همان سال از جاکارتا، سمارانگ و یوگیاکارتا منتقل شدند. اکثر زندانیان پس از سرکوب ضد کمونیستی پس از جنبش ۳۰ سپتامبر ۱۹۶۵ در مکان‌های مختلف اندونزی دستگیر شده بودند و بسیاری از آنها عضو سازمان‌های زنان توده‌ای مانند گروانی بودند. به جای اینکه پلانتونگان به عنوان زندان تعریف شود، با حسن تعبیر به عنوان یک مکان توانبخشی شناخته می‌شد که کمونیست‌های سابق می‌توانستند تا زمانی که بتوانند دوباره به جامعه بپیوندند، در آنجا زندگی کنند.

در میان بازداشت‌شدگان سرشناس در طول سال‌های فعالیت پلنتونگن، تعدادی از رهبران گروانی و دیگر زنان چپ‌گرا و همچنین همسران کمونیست‌های عالی‌رتبه که در جاهای دیگر زندانی بودند، حضور داشتند. این افراد شامل اومی سارجونو، رئیس سابق گروانی؛ صلواتی داود، روزنامه‌نگار و چهره استقلال‌طلب؛ میا بوستام، هنرمند و همسر نقاش سیندو سودجوجونو؛ دکتر سومیارسی سیویرینی، فعال چپ‌گرا، پزشک و رئیس انجمن فارغ‌التحصیلان دانشگاه اندونزی؛ و سیتی سوراتیح، ماما و همسر رهبر عالی‌رتبه حزب کمونیست، اولوان هوتاپیا، بودند. برخی دیگر از فعالان دهقانی، اعضای اتحادیه‌های کارگری یا اعضای رده پایین سازمان‌های وابسته به کمونیست بودند. برخی حتی قبل از انتقال به پلنتونگن، از مراکز قبلی برای آزادی درخواست داده بودند. دکتر سومیارسی به ویژه در دوران حبس در پلنتونگن شهرت زیادی کسب کرد. او یک واحد پزشکی در اردوگاه را اداره می‌کرد که در نهایت بیماران را از مناطق اطراف جذب می‌کرد. شرایط در اردوگاه به هیچ وجه بدترین شرایط در کل سیستم زندان سیاسی نبود؛ اما هنوز هم خوب نبود، زندانیان مجبور به شرکت در کارهای یدی بودند، از حق تماس با خانواده خود محروم بودند، در معرض حیوانات خطرناک قرار داشتند، مورد آزار و اذیت کلامی قرار می‌گرفتند و اجازه نداشتند چیزی جز متون مذهبی بخوانند. واحدهای کاری به گروه‌های جداگانه‌ای تقسیم می‌شدند: کشاورزی، ماهیگیری، باغبانی، خیاطی، صنایع دستی، تولید و بازاریابی؛ فروش محصولات آنها درآمد متوسطی برای زندانیان فراهم می‌کرد.

در اواخر سال ۱۹۷۵، هیئتی از دانشگاهیان اندونزیایی به رهبری ژنرال سومیترو که اخیراً بازنشسته شده بود، از اردوگاه بازدید کردند و با زندانیان مصاحبه‌های عمیقی انجام دادند و آنها را تحت آزمایش‌های روان‌شناسی قرار دادند. آنها وضعیت زندانیان و سلامت روان آنها را بسیار بالا ارزیابی کردند. این اقدام تبلیغاتی ممکن است در پاسخ به تمرکز فزاینده کمپین‌های حقوق بشر، به ویژه عفو بین‌الملل، صلیب سرخ بین‌المللی و گروه‌های مختلف مسیحی و حقوق بشر، بر زندانیان پلانتونگان بوده باشد. دولت اندونزی، با توجه به توجه بین‌المللی، قول داد که زندانیان را از اوایل سال ۱۹۷۴ آزاد کند، اما اغلب آنها را به اردوگاه‌های دیگر منتقل می‌کرد. بار دیگر، قبل و در طول سفر جرالد فورد، رئیس‌جمهور ایالات متحده، به اندونزی در سال ۱۹۷۵، این کشور قول داد که تا سال بعد همه زندانیان سیاسی را آزاد کند، اما این کار را نکرد؛ بنابراین، دولت برای آزادی برخی از زندانیان پلانتونگان ژست‌هایی گرفت. اما دیگران مانند سومیارسی، هنرمند میا بوستام، و سومارنی، نماینده سابق حزب دموکراتیک خلق، به عنوان کمونیست‌های «متعصب» شناخته شدند و اجازه آزادی به آنها داده نشد. گروه‌های دیگری از زندانیان به تدریج در طول سال ۱۹۷۸ آزاد شدند یا برای زندگی تحت نظارت به جامعه‌ای که از آن آمده بودند، فرستاده شدند. در سال ۱۹۷۹ بود که اردوگاه پلانتونگان سرانجام بسته شد و زندانیان باقی مانده به زندان بولو در سمارانگ منتقل شدند.

## منابع

رده:انحلال‌های ۱۹۷۹ (میلادی) در آسیا
رده:اندونزی در دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۷۱ (میلادی) در اندونزی
رده:نقض حقوق بشر در اندونزی