پاگانو دلا توره

**پاگانو دلا توره** (; – ) کشیش و اسقف کاتولیک اهل جمهوری ونیز بود. از سال ۱۳۱۹ تا ۱۳۳۲ میلادی، پاتریارک آکوئیلیا بود. دیگری با همین نام، پاگانو اول دلا توره، یک رهبر نظامی گوئلف و ارباب والکیاونا در نیمه اول قرن سیزدهم (درگذشته ۱۲۵۶) بود. در میان نوه‌های او مارتینو، ناپلئون، گویدو و فیلیپو دلا توره بودند که همگی در درگیری‌های منطقه‌ای لومباردی شرکت داشتند.

او که پسر فلوریموندو دلا توره بود، عضوی از خانواده‌ای بود که پس از بیرون راندن ویسکونتی‌ها از میلان به فریولی نقل مکان کرده بودند. پاگانو در سال‌های ۱۳۰۲ تا ۱۳۱۹ اسقف پادوا بود و پس از مرگ عمویش کاسانو، پس از نامزدی برای همین سمت در سال ۱۳۰۲، جانشین او به عنوان پاتریارک سکولار آکوئیلیا شد. در سال ۱۳۱۸، او همچنین در تریسته به مقام کاپیتانی رسید.

پاگانو در جنگ صلیبی علیه ویسکونتی شرکت کرد که با فروش آمرزش‌نامه در تریسته تأمین مالی می‌شد. با این حال، او ابتدا در باسینانا (۶ ژوئیه ۱۳۲۲) و سپس در واپریو (۱۶ اوت ۱۳۲۴) شکست خورد. دلا توره برای همیشه از میلان چشم‌پوشی کرد و پاگانو محل اقامت خود را در اودینه مستقر کرد. با این حال، مالیات‌هایی که او برای پر کردن خزانه دولتی وضع کرد، منجر به جدایی چندین شهر (از جمله رووینج، پولا و باله) در دهه ۱۳۳۰ به نفع جمهوری ونیز شد. پاتریارک در پاسخ دستور غارت سرزمین‌های ونیزی‌ها در ایستریا را داد، اما توسط فرمانده دشمن، جیووانی کورنر، دستگیر شد. اوضاع با میانجیگری پاپ ژان بیست و دوم (۱۳۳۲) با پیمان صلحی حل و فصل شد.

در همان سال، پاگانو مجبور شد با تهاجم نیروهای امپراتور لویی چهارم به فریولی نیز روبرو شود، که او توانست با کمک ماستینو دوم دلا اسکالا، ارباب ورونا، آن را متوقف کند. او در اواخر سال ۱۳۳۲ درگذشت و در کلیسای آکویلیا به خاک سپرده شد.

## زندگی‌نامه
پسر اورسینا موندلی و کاورنو - پودستا از مانتوا، که در سال ۱۲۸۰ در بارادلو درگذشت، و برادر ناپلئون، ملقب به ناپو، ارباب میلان، و ریموندو، پاتریارک آکویلیا - او متعلق به خانواده اشرافی میلانی دلا توره بود که پس از اخراج ناپلئون دلا توره از میلان پس از شکست در نبرد دسیو، در فریولی ساکن شدند.

پس از خدمت به عنوان اسقف پادوا از سال ۱۳۰۲ تا ۱۳۱۹، او جانشین عمویش کاسانو دلا توره به عنوان پاتریارک آکویلیا شد (او پیش از این در سال ۱۳۰۲ برای این سمت نامزد شده بود، اما ناموفق). پاگانو همچنین در سال ۱۳۱۸ به عنوان کاپیتان در تریسته منصوب شد. این پدرسالار همچنین در جنگ صلیبی علیه ویسکونتی برای فتح مجدد میلان توسط خانواده دلا توره شرکت کرد که از طریق فروش آمرزش‌نامه‌ها (منتشر شده در ۱۳ ژانویه ۱۳۲۲ در تریسته) تأمین مالی می‌شد. با این حال، او دو شکست سنگین در باسینانا (۶ ژوئیه ۱۳۲۲) و واپریو (۱۶ اوت ۱۳۲۴) متحمل شد و مجبور شد از جاه‌طلبی‌های خود برای شهر میلان دست بکشد. پس از بازگشت به فریولی، در اودینه اقامت گزید و از ساورگنان و دیگر اشراف حمایت کرد، در همین حال پارلمان نیز در قوه مجریه در حال کسب قدرت بود. با این حال، بدهی‌های ناشی از جنگ‌ها او را مجبور به فروش تاج و کتابخانه خود کرد. افزایش مالیات باعث شد رووینیو (۱۳۳۰)، پولا (۱۳۳۱)، واله (۲۲ دسامبر ۱۳۳۲) و دیگر شهرهای ایستریا اقدامی برای وقف خود به سرنیسیما انجام دهند. در پاسخ، پاتریارک دستور غارت سرزمین‌های ونیزی در ایستریا را داد، اما توسط جیووانی کورنر تصرف شد؛ صلح با میانجیگری پاپ ژان بیست و دوم (۱۳۳۲) برقرار شد.

جنگ دیگری توسط پاتریارک برای دفع نیروهای امپراتور لویی «باواریایی» که در سال ۱۳۲۸ به فریولی لشکرکشی کرده بود، درگرفت. پاگانو با ماستینو دوم دلا اسکالا، ارباب ورونا، متحد شد و موفق شد گذرگاه‌های آلپ امپراتور را مسدود کند (۱۳۳۲).

گاستالد سیویدال، پس از مبارزات طولانی اما ناموفق علیه راهزنانی که مسیرهای تجاری را از طریق آلپ جولیان اشغال کرده بودند، به آنها دیپلمی اعطا کرد که به آنها اجازه فعالیت می‌داد، به جز در کانال تولمین (۱۳۲۴)، جایی که مسیرهای تجاری پاتریارک از آنجا می‌گذشت.

انریکو دوم، کنت گوریتزیا، با پاتریارک به توافق رسید و در ازای زمین‌های به دست آمده، درآمد و وثیقه کارنیا، از مقام خود به عنوان کاپیتان کل فریولی صرف نظر کرد. هنگامی که در سال ۱۳۲۰، او به عنوان کاپیتان تریسته نیز منصوب شد، خانواده‌اش به اوج قدرت خود رسیدند؛ اوجی که دیگر هرگز به آن نرسید.

در زمان پاتریارک پاگانو، اولین اشاره به سلاح گرم در فریولی رخ می‌دهد. در طول محاصره قلعه ویلالتا در سال ۱۳۳۱، یک وقایع‌نگار به استفاده از بالیستابانت کوم اسکولوپو اشاره می‌کند.

دانته آلیگیری به عنوان مهمان هوگ ششم، دقیقاً در دوران پاتریارک پاگانو، مدت کوتاهی در اودینه و دوینو اقامت داشت (بسیاری از تبعیدیان گیبلین از فلورانس به تریسته پناه برده و به تجارت روی آورده بودند).

او در کلیسای کوچک سنت آمبروجیو یا توریانی در باسیلیکای آکویلیا به خاک سپرده شده است.

## منابع

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

* 

رده:اسقف‌های پادووا
رده:بدون سال تولد
رده:درگذشتگان ۱۳۳۲ (میلادی)