قاچاق جنسی در ویتنام

چپ|بندانگشتی|436x436پیکسل
**قاچاق جنسی در ویتنام**، قاچاق انسان به منظور استثمار جنسی و بردگی است که در جمهوری سوسیالیستی ویتنام رخ می‌دهد. ویتنام منبع و تا حد کمتری، کشور مقصد برای افراد قاچاق جنسی است.

قربانیان قاچاق جنسی در این کشور از گروه‌های قومی مختلفی در ویتنام هستند. شهروندان ویتنامی، عمدتاً زنان و دختران، به کشورهای دیگر در آسیا قاچاق جنسی شده‌اند و مواردی از این قاچاق حتی در قاره‌های مختلف مانند اروپا نیز وجود داشته است. آنها اغلب مجبور به فحشا و ازدواج می‌شوند. قربانیان تهدید می‌شوند و از نظر جسمی و روانی آسیب می‌بینند. برخی از آنها به بیماری‌های مقاربتی ناشی از تجاوز، سوءاستفاده مبتلا می‌شوند و سوء تغذیه شایع است. برخی از زنان و دختران شکنجه یا به قتل می‌رسند.

مرتکبین زن و مرد از طیف وسیعی از پیشینه‌ها هستند و تعدادی از آنها عضو یا تسهیل‌شده توسط سندیکاها و باندهای جرایم سازمان‌یافته هستند.

تعیین میزان قاچاق جنسی در ویتنام به دلیل عواملی مانند داده‌های محدود، ماهیت مخفیانه فعالیت‌های قاچاق، چالش‌های شناسایی قربانیان و سایر مسائل مرتبط، دشوار است. تلاش‌ها برای اجرای قوانین قاچاق جنسی و بررسی پرونده‌ها معمولاً در گذشته تحت تأثیر چالش‌هایی از جمله فساد، همکاری ناکافی بین بخش‌ها، مسائل مدیریت مرزی و شکاف در قوانین ضد قاچاق قرار گرفته است، اگرچه دولت به‌طور فعال در تلاش برای مبارزه با آن است. تصویب چندین قانون برای مبارزه با قاچاق جنسی، از جمله قانون پیشگیری و مبارزه با قاچاق انسان در سال ۲۰۱۵. که قاچاق را برای استثمار جرم‌انگاری می‌کند و از قربانیان از طریق توانبخشی و حمایت حقوقی محافظت می‌کند و قانون مجازات سال ۲۰۱۵ که قاچاق را به شدت جرم‌انگاری می‌کند و مجازات‌های سنگینی را برای قاچاق افراد زیر سن قانونی و برای گروه‌های جرایم سازمان‌یافته که این کار را انجام می‌دهند معمولاً مجازات اعدام در نظر می‌گیرد. این قانون تضمین می‌کند که به قربانیان محافظت، خدمات توانبخشی و جبران خسارت ارائه می‌شود. همچنین بر همکاری بین‌المللی تأکید دارد و مسئولیت‌های نهادهای مختلف دولتی و سازمان‌های مردم‌نهاد را تعیین می‌کند. طرح اقدام ملی (۲۰۱۶–۲۰۲۰) هماهنگی و تلاش‌های پیگرد قانونی را بهبود می‌بخشد، در حالی که این کشور به پروتکل پالرمو سازمان ملل متحد، پروتکل پیشگیری، سرکوب و مجازات قاچاق انسان، به ویژه زنان و کودکان، پایبند است. با وجود این قوانین، چالش‌های اجرایی هنوز ادامه دارد.

علاوه بر این، افزایش ادغام منطقه‌ای تحت عنوان انجمن کشورهای جنوب شرقی آسیا که امکان جابجایی آزادتر تجارت و سرمایه را فراهم می‌کند، ممکن است چالش‌های جدیدی را در مقابله با قاچاق جنسی ایجاد کند.

## تاریخچه
دزدان دریایی راهزن یاغی کانتونی در مرز دریایی گوانگدونگ با ویتنام در قرن‌های ۱۷، ۱۸ و ۱۹ اغلب زنان و پسران ویتنامی را ربوده و مورد تجاوز قرار می‌دادند.

زنان و دختران ویتنامی در دوران استعمار فرانسه توسط دزدان دریایی و آژانس‌های چینی و ویتنامی به صورت گسترده از ویتنام به چین قاچاق می‌شدند. کاپیتان فرانسوی، لویی دو گراندمازون، ادعا کرد که این زنان ویتنامی «نمی‌خواستند به ویتنام برگردند و در چین خانواده داشتند و در چین وضعیت بهتری داشتند». زنان ویتنامی به دلیل تعداد کمتر زنان چینی موجود در چین مورد تقاضا بودند و در امتداد مرزهای چین، مردان چینی زیادی وجود داشتند که زن نداشتند و به زنان ویتنامی نیاز داشتند. زنان ویتنامی در دلتای رودخانه سرخ توسط آژانس‌های کاریابی چینی و همچنین زنان ویتنامی که از روستاهایی که توسط دزدان دریایی ویتنامی و چینی مورد حمله قرار گرفته بودند، ربوده می‌شدند، به چین برده می‌شدند. زنان ویتنامی به همسر، فاحشه یا برده تبدیل می‌شدند.

زنان ویتنامی در چین به عنوان «زنانی که به سختی‌ها عادت کرده، تسلیم سرنوشت خود شده‌اند و علاوه بر آن، دارای شخصیت بسیار مهربانی» تلقی می‌شدند، بنابراین آنها به عنوان صیغه و خدمتکار در چین مورد نیاز بودند و قاچاق گسترده زنان تونگکینی (ویتنام شمالی) به چین در سال ۱۸۷۵ آغاز شد. تقاضای زیادی برای زنان ویتنامی در چین وجود داشت. بندرها جنوبی چین مقصد کودکان و زنانی بود که توسط دزدان دریایی چینی از منطقه اطراف هایفونگ در ویتنام ربوده می‌شدند. کودکان و زنان زیبا توسط دزدان دریایی در حملات خود به روستاهای ویتنامی ربوده می‌شدند. هایفونگ یکی از مراکز اصلی قاچاق انسان برده‌ها بود. کودکان و زنان ویتنامی ربوده شده و به چین آورده می‌شدند تا توسط دزدان دریایی چینی و ویتنامی به بردگی گرفته شوند.

زنان اقلیت مونگ، میو، تای و نانگ در کوه‌های تونکین توسط دزدان دریایی ویتنامی و دزدان دریایی چینی ربوده شدند تا به چین آورده شوند. شورشیان ضد فرانسوی کان وونگ منبع راهزنان ویتنامی بودند در حالی که شورشیان سابق تایپینگ منبع شورشیان چینی بودند. این دزدان دریایی ویتنامی و چینی علیه ارتش استعماری فرانسه جنگیدند و به نیروهای فرانسوی کمین کردند و از سربازان عادی چینی برای مبارزه با فرانسوی‌ها کمک گرفتند. دزدان دریایی چینی و نانگ علیه میو جنگیدند. تای از ویت مین متنفر بود و در سال ۱۹۴۷ علیه آنها جنگید. گفته می‌شود نانگ‌ها برای راهزنی و دزدی دریایی مناسب بودند.

فاحشه‌خانه‌های بانکوک، زنان ویتنامی ربوده‌شده‌ای را که پس از جنگ ویتنام از ویتنام جنوبی فرار کرده و توسط دزدان دریایی ربوده شده بودند، می‌خریدند.

## منابع

رده:جامعه ویتنام
رده:خشونت در ویتنام
رده:خشونت علیه زنان در ویتنام
رده:زنان در ویتنام
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:نقض حقوق بشر در ویتنام