یوجین امانوئل ساووی

**یوجین امانوئل ساووی** (;  – ) دولتمرد و رهبر نظامی پیمونت-ساردینیا و بعدها پادشاهی ایتالیا بود.

او پسر ژوزف ماری دو ساوا-کاریگنان (۱۷۸۳–۱۸۲۵)، از خویشاوندان نزدیک شاه چارلز آلبرت ساردینیا و پائولین آنتوانت دو کوئلن دو استور دو کوساد (۱۷۸۳–۱۸۲۹)، دختر سفیر فرانسه، پل فرانسوا دو کوئلن دو استور دو کوساد و آنتوانت دو پونز بود. خواهر او پرنسس ماریا فیلیبرتا از ساووی و پدربزرگش پرنس اوژنیو، کنت ویلافرانکا بود.

او از مدرسه سلطنتی نیروی دریایی در جنوا فارغ‌التحصیل شد و پس از آن به عنوان افسر به نیروی دریایی پیوست. در تابستان ۱۸۳۴، با درجه ستوان، از نیروی دریایی به ارتش، در ابتدا به سواره نظام پیمونت، منتقل شد. تا سال ۱۸۳۶ او سرهنگ و در سال ۱۸۴۴ سپهبد شد. به موازات آن، او همچنان در نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا ثبت نام کرد و سرانجام به درجه دریاسالاری ارتقا یافت.

کمی قبل‌تر، در سال ۱۸۴۲، شاهزاده سعی کرد با شاهزاده خانم برزیلی ژانواریا از برزیل ازدواج کند، اما درخواستش رد شد. در سال ۱۸۴۳، او سعی کرد با شاهزاده خانم اتریشی ماریا کارولینا، دختر آرشیدوک راینر از اتریش، ازدواج کند، اما او سال بعد، قبل از عقد ازدواج، درگذشت. از دست دادن عروس آینده‌اش، شاهزاده را در ناامیدی کامل فرو برد و سال‌ها پس از آن، او حتی زمانی که پادشاه به او پیشنهادهای جذابی می‌داد، نمی‌خواست ازدواج کند.

با این حال، بیست سال بعد، او سرانجام با یک بالرین ۱۹ ساله با اصالت نسبتاً ساده به نام فلیسیته کروسیو (۱۸۴۴–۱۹۱۱) ازدواج کرد. از این ازدواج، هشت فرزند به دنیا آمدند که با تصمیم پادشاه اومبرتو، علی‌رغم اینکه ازدواج والدینشان موروثی بود، تمام حقوق مربوط به زمین‌ها و عناوین پدرشان به آنها اعطا شد.

## زندگی‌نامه
پسر جوزپه ماریا و پائولین دو کوئلن دو واگویون، او پسرعموی چارلز آلبرت ساووی بود که متعاقباً ازدواج موروثی والدینش را قانونی کرد.

پس از اتمام تحصیلاتش در مدرسه سلطنتی نیروی دریایی در جنوا، فعالیت خود را در نیروی دریایی تازه تأسیس ساووی آغاز کرد و پس از چندین سال گشت و گذار، در ژوئیه ۱۸۳۴ به درجه ستوانی رسید. در ۱۷ مه ۱۸۳۴، به عنوان کاپیتان در هنگ سواره نظام نووارا به ارتش پیوست. در طول سال‌ها، او در هر دو نیرو پیشرفت کرد: در سال ۱۸۳۶ به عنوان سرهنگ در رأس هنگ سواره نظام سلطنتی پیمونت، سال بعد به عنوان کاپیتان، در سال ۱۸۴۱ به عنوان سرلشکر سواره نظام و در سال ۱۸۴۲ به عنوان دریاسالار. در سال ۱۸۴۴، او به عنوان سپهبد و فرمانده کل نیروی دریایی ساردینیا منصوب شد و تا سال ۱۸۵۱ فرماندهی آن را بر عهده داشت و با درجه افتخاری دریاسالار بازنشسته شد.

او به عنوان شاهزاده خون، با سبک والاحضرت سرن، شناخته شد و بنابراین مجاز به استفاده از عنوان شاهزاده ساووی-کاریگنانو با نامه‌های ثبت اختراع مورخ ۲۸ آوریل ۱۸۳۴ بود. این اختراعات به صراحت این عنوان را اعطا نمی‌کردند، اما از آن تاریخ به بعد، با رضایت پادشاه، اوژن عنوان مرسوم شاهزاده کاریگنانو را که در نشریات مختلف دولتی به او نسبت داده شده بود، به خود اختصاص داد.

در فوریه ۱۸۴۲، با میانجیگری سفیر ساردینیا در وین، ویتوریو بالبو برتونه، کنت سامبوی، و با تلاش‌های شاهزاده مترنیخ، شاهزاده اوژن با رضایت شاه چارلز آلبرت، با فرستادگان امپراتوری برزیل برای ازدواج ولیعهد گنارا از براگانزا مذاکره کرد. این تلاش به دلیل اختلاف نظر بر سر برخی از بندهای پیش از ازدواج، به توافق نرسید و شکست خورد. این ازدواج ناموفق، ناامیدی زیادی را برای شاهزاده مترنیخ به همراه داشت، زیرا او به عنوان یک سیاستمدار، از این بیم داشت که هرگونه ازدواج شاهزاده خانم با خواستگاران دیگر، به ضرر اتریش، اتحادی با یک شاهزاده آلمانی یا پسری از اینفانته دون فرانسیسکو دا پائولا از اسپانیا ایجاد کند.

در سال ۱۸۴۳، او پیوند عاطفی محکمی با ماریا کارولینا از هابسبورگ-لورن، خواهر بزرگتر ماریا آدلاید از هابسبورگ-لورن، برقرار کرد. در سپتامبر همان سال، شاه چارلز آلبرت، با تأیید این انتخاب، رسماً از امپراتور اتریش خواستگاری کرد. شاهزاده اوژن، در آماده‌سازی برای عروسی، شروع به آماده‌سازی اقامتگاه‌ها کرد و کاخ کاریگنانو و ویلای روستایی ویگنا دلا رجینا را به عنوان ملک خود به دست آورد. در مورد اقامتگاه دوم، که در شرایط بسیار بدی بود و نیاز به مرمت پرهزینه‌ای داشت، او مذاکراتی را با شاه چارلز آلبرت برای به دست آوردن ویلای استوپینیجی در ازای آن آغاز کرد. در اوایل دسامبر، کنت سامبوی پیش‌نویس قرارداد ازدواج را به شاهزاده صدراعظم اتریش تحویل داد. با این حال، سلامت پرنسس ماریا کارولینا به‌طور فزاینده‌ای وخیم شد و او در ژانویه ۱۸۴۴ درگذشت. از دست دادن عروس آینده‌اش، شاهزاده یوجین را به ناامیدی مطلق کشاند و برای مدت طولانی از ازدواج با هر پرنسس دیگری خودداری کرد و هر پیشنهادی را که به او می‌شد، حتی زمانی که برای حل یک مشکل سیاسی توجیه می‌شد، رد می‌کرد.

به دلیل روابط نزدیکش با خاندان سلطنتی، او از خویشاوندانی بود که توسط پادشاهان به عنوان سپهبد کل پادشاهی هنگام اعلام جنگ و رفتن به جبهه تعیین شد: در مارس ۱۸۴۸ در اعلام جنگ اول استقلال به همراه چارلز آلبرت، در سال‌های ۱۸۴۹، ۱۸۵۹ و ۱۸۶۶ به همراه ویکتور امانوئل دوم.

ویکتور امانوئل دوم با حکمی به تاریخ ۲۹ مارس ۱۸۴۹ عنوان و سبک والاحضرت سلطنتی را به او اعطا کرد.

او در سال‌های ۱۸۶۰ و ۱۸۶۱ در طول انتقال از دوک‌نشین بزرگ سابق توسکانی و پادشاهی دو سیسیل به پادشاهی تازه تأسیس ایتالیا، همین سمت را داشت. او در محاصره گائتا علیه فرانسیس دوم دو سیسیلی شرکت کرد، جایی که با حکم سلطنتی ۱۳ آوریل ۱۸۶۱، به خاطر شجاعت نظامی، مدال طلا به او اهدا شد، «به خاطر اینکه خود را به عنوان سپهبد اعلیحضرت پادشاه در استان‌های جنوبی، گائتا ۱۸۶۱، متمایز کرده بود.»

او اولین رئیس کنسرسیوم ملی استهلاک بدهی عمومی بود که در سال ۱۸۶۶ تأسیس شد.

او در ۱۵ دسامبر ۱۸۸۸ در تورین درگذشت. مراسم تشییع جنازه رسمی او در ۱۸ دسامبر توسط کاردینال گائتانو آلیموندا، اسقف اعظم تورین، در کلیسای مادر بزرگ دی دیو برگزار شد. او در سردابه سلطنتی باسیلیکای سوپرگا، بر فراز تپه‌های بالای پایتخت پیدمونت آرمیده است.

## جنگ‌های استقلال ایتالیا
شاهزاده اوژن امانوئل در طول جنگ‌های اتحاد ایتالیا (۱۸۴۸–۱۸۷۱) در چندین عملیات نظامی شرکت کرد. چارلز آلبرت اوژن را به عنوان فرمانده کل نیروی دریایی پادشاهی ساردینیا بین سال‌های ۱۸۴۴–۱۸۴۸ و ۱۸۴۹–۱۸۵۱ منصوب کرد.

او چهار بار در طول جنگ (۱۸۴۸، ۱۸۴۹، ۱۸۵۹، ۱۸۶۶) عنوان ستوان پادشاهی را به دست آورد. او نایب‌السلطنه استان‌های متحد ایتالیای مرکزی در توسکانی (مارس ۱۸۶۰) و ستوان در ناپل (ژانویه ۱۸۶۱) بود.

در سال ۱۸۶۱، او در محاصره گائتا، که توسط هواداران پادشاه دو سیسیل، فرانسیس دوم، دفاع می‌شد، خود را متمایز کرد.

پس از اتحاد ایتالیا، او ریاست کمیسیون عمومی دفاع از کشور، کنسرسیوم ملی، میدان تیراندازی ملی و بسیاری از انجمن‌های دیگر از انواع مختلف را بر عهده داشت. او در ۱۵ دسامبر ۱۸۸۸ در تورین درگذشت.

او در طول سلطنت کوتاه پسرعمویش آمادئوس اول، نشان پشم طلایی اسپانیا و همچنین چندین جایزه دیگر را دریافت کرد.

ازدواج و فرزندان
او در ۲۵ نوامبر ۱۸۶۳ در تورین با فلیسیتا کروزیو کانسترو (ورچلی، ۴ مه ۱۸۴۴ - ریوا سان لورنزو، ۱۹۱۱) ازدواج کرد. از این ازدواج او صاحب فرزندان زیر شد:
* ماریا پائولا ویتوریا (۱۸۶۶–۱۹۱۹) با بارون ادواردو ناسی ازدواج کرد
* ماریا ترزا گابریلا (۱۸۶۷–۱۹۴۹)، با جولیو سزار مارنکو، کنت موریوندو ازدواج کرد.
* ماریا یوجنیا (۱۸۷۱–۱۹۶۴)، با مارکی جوزپه گروپالو ازدواج کرد
* جوزپه ماریا امانوئل فیلیبرتو (۱۸۷۳–۱۹۳۳)، کنت ویلافرانکا، در ۹ نوامبر ۱۸۹۸ با کلوتیلد کارولینا فائودا در تورین ازدواج کرد.
* کارلو یوجنیو (۱۸۷۵–۱۸۷۶)
* ویتوریو امانوئل (۱۸۷۶–۱۹۱۳)
* اوژنیو (۱۸۸۰–۱۹۴۸)، با سیلویا سریانا ازدواج کرد.
* ماریا آنونزیاتا (۱۸۷۹–۱۸۸۷)

حق ثبت اختراع نامه‌های سلطنتی در ۱۴ سپتامبر ۱۸۸۸، که توسط اومبرتو اول اعطا شد، ازدواج شاهزاده اوژن ساووی-کارینیانو با فلیسیتا کروسیو کانسترو را به عنوان ازدواج موروثی تأیید کرد و خانواده ویلافرانکا-سواسون را به عنوان دارنده عنوان کنت، که از طریق خط مستقیم مرد قابل انتقال است، به رسمیت شناخت.

عنوان کنت ویلافرانکا سواسون به پسر ارشدش جوزپه ماریا امانوئله فیلیبرتو ویلافرانکا سواسون به ارث رسید.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:امرای نیروی دریایی ایتالیا
رده:اهالی پادشاهی ساردنی
رده:درگذشتگان ۱۸۸۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۱۶ (میلادی)
رده:نشان‌های پشم زرین