روابط ایتالیا و سوئیس

**روابط ایتالیا و سوئیس** () همواره نزدیک بوده و امروزه با مجموعه‌ای پیچیده از معاهدات (از جمله معاهدات با اتحادیه اروپا (EU) که ایتالیا عضو آن است) اداره می‌شود.

این دو کشور یک مرز طولانی مشترک دارند، سه زبان رسمی مشترک (زبان ایتالیایی یکی از چهار زبان رسمی سوئیس است، در ایتالیا زبان‌های آلمانی و فرانسوی به‌عنوان زبان‌های اقلیت به رسمیت شناخته می‌شوند؛ همچنین زبان رومانش به لادین و زبان فریولی در شمال ایتالیا نزدیک است) و یک زبان منطقه‌ای (زبان لومباردی که در کانتون تیچینو سوئیس و لمباردی ایتالیا رایج است). دره والتلینا در منطقه لمباردی از سال ۱۵۱۲ تا ۱۷۹۷ بخشی از سوئیس بود. حدود ۴۸٬۰۰۰ سوئیسی در ایتالیا زندگی می‌کنند و شهروندان ایتالیا بزرگ‌ترین گروه خارجی در سوئیس هستند: ۵۰۰٬۰۰۰ نفر شامل دارندگان تابعیت مضاعف. سوئیس در قرن نوزدهم مقصد محبوب مهاجران ایتالیایی بود و بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ نیمی از جمعیت خارجی سوئیس ایتالیایی بودند. همچنین مدارس سوئیسی در ایتالیا بیشتر از هر کشور دیگری در جهان هستند.

روابط میان این دو کشور در حوزه‌های تجاری، فرهنگی و فناوری نیز نمایان است.

ایتالیا نه تنها دومین شریک تجاری بزرگ اروپا محسوب می‌شود، بلکه در زمینه مهاجرت نیز با کنفدراسیون همکاری نزدیکی دارد. این همکاری با اجرای بهتر قانون دوبلین، به‌ویژه در زمینه بازپذیری، تقویت شده است.

گام دیگری نیز با توافق‌نامه همکاری‌های گمرکی و پلیسی در زمینه کنترل و امنیت مرزی برداشته شد.

## تاریخچه
پیش از شکل‌گیری دولت ایتالیا در سال ۱۸۶۱، روابط میان واحدهای سیاسی ایتالیا و سرزمین‌های سوئیس ماهیت اقتصادی و مذهبی داشت. به‌عنوان نمونه، در سده‌های ۱۳۰۰ و ۱۴۰۰ میلادی بازرگانان و بانکداران ایتالیایی در نمایشگاه‌های ژنو شرکت کرده و به رونق آن‌ها کمک می‌کردند.

سوئیس میلان را بین سال‌های ۱۵۱۲ تا ۱۵۱۵ به‌عنوان تحت‌الحمایه کنفدراسیون اداره می‌کرد. در سال ۱۵۱۵، سوئیسی‌ها در دفاع از دوک‌نشین میلان در برابر حمله فرانسه شرکت کردند.

در دوره بازسازی (۱۸۱۵–۱۸۴۸) جنبش روشنفکری لمباردی تأثیر مهمی بر سرزمین‌های سوئیس داشت و شهر میلان به مرکزی آموزشی برای مردم تیچینو تبدیل شد.

در جریان انقلاب‌های ۱۸۴۸ در دولت‌شهرهای ایتالیا بسیاری از سوئیسی‌ها از جنبش ایتالیایی‌ها حمایت کردند. به‌ویژه در پنج روز میلان، داوطلبان سوئیسی در کنار لومباردی–ونیزیا علیه اتریشی‌ها جنگیدند. پس از سقوط میلان در اوت ۱۸۴۸، شماری از انقلابیون ایتالیایی به سوئیس پناه بردند.

در دوران وحدت ایتالیا، شماری از میهن‌پرستان ایتالیایی از جمله کامیلو دی کاوور، نخست‌وزیر پادشاهی پیمونت–ساردینیا، به تصرف کانتون تیچینو و دره‌های ایتالیایی‌زبان گراوبوندن علاقه‌مند شدند. اعلام پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۱ با آسودگی خاطر از سوی سوئیس پذیرفته شد، چرا که امنیت بی‌طرفی کشور را تضمین می‌کرد.

بین سال‌های ۱۸۷۰ تا ۱۹۱۴ موج بزرگی از مهاجرت ایتالیایی‌ها به سوئیس رخ داد. این روند با معاهده اقامت و کنسولی ۱۸۶۸ که آزادی ورود و اقامت در دو کشور را تضمین می‌کرد، تسهیل شد. مهاجران ایتالیایی بیشتر کارگران غیرماهر بودند که عمدتاً در ساخت راه‌آهن به‌کار گرفته شدند.

در جنگ جهانی اول، دولت ایتالیا به احترام بی‌طرفی سوئیس پایبند بود و پس از جنگ و ظهور فاشیسم، روابط دوجانبه بر پایه دوستی گسترش یافت. دو کشور معاهده جدیدی در زمینه تجارت (۱۹۲۳) و همچنین معاهده آشتی و داوری قضایی (۱۹۲۴) امضا کردند.

همچون جنگ جهانی اول، در جنگ جهانی دوم نیز ایتالیا در سال ۱۹۳۸ بی‌طرفی سوئیس را به رسمیت شناخت. با این حال، در طرح‌های توسعه‌طلبانه‌ای که بنیتو موسولینی در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۸ به شورای عالی فاشیسم ارائه داد، کانتون تیچینو نیز گنجانده شده بود.

با پایان جنگ جهانی دوم موجی از مهاجرت به سوئیس آغاز شد که عمدتاً به این دلیل بود که نظام تولیدی سوئیس از خسارات جنگ آسیب ندیده بود و کارآفرینان سوئیسی به‌دنبال نیروی کار ارزان ایتالیایی بودند. با این حال، دولت سوئیس تلاش کرد مهاجرت را به کارهای فصلی محدود کند و در سال ۱۹۴۸ توافق‌نامه‌ای امضا شد. این توافق بیان می‌کرد که کارگران نمی‌توانند آزادانه در قلمرو سوئیس جابه‌جا شوند و باید در خدمت کارفرمایانی باقی بمانند که آن‌ها را استخدام کرده‌اند. علاوه بر این، پیوستن خانواده‌ها نیز مجاز نبود. این توافق موجب تنش‌هایی میان دو کشور شد و به همین دلیل، توافق‌نامه دیگری در سال ۱۹۶۴ امضا شد که اجازه اتحاد خانواده‌ها را صادر می‌کرد.

پس از بحران نفتی ۱۹۷۳، بسیاری از کارگران ایتالیایی در سوئیس به ایتالیا بازگشتند.

## روابط تجاری
ایتالیا دومین شریک تجاری بزرگ سوئیس است و سوئیس هشتمین سرمایه‌گذار بزرگ در ایتالیا (۲۲ میلیارد فرانک سوئیس) به‌شمار می‌آید که ۷۸٬۰۰۰ شغل ایجاد کرده است. منطقه لمباردی ۹۰٪ از کل تجارت سوئیس با ایتالیا را دربر می‌گیرد، بنا بر گفته اولی ماورر، عضو پیشین شورای فدرال. ایتالیا ۶ میلیارد فرانک در سوئیس سرمایه‌گذاری کرده و ۱۳٬۰۰۰ شغل ایجاد کرده است. دو کشور از طریق معاهدات اتحادیه اروپا با سوئیس به‌طور گسترده یکپارچه شده‌اند و سوئیس همچنین عضو منطقه شنگن است.

## تاریخچه روابط اقتصادی
روابط تجاری میان دو کشور به دلیل نزدیکی جغرافیایی و عضویت در اتحادیه پولی لاتین تقویت شد. افتتاح تونل گوتهارد و بندر ژنو نیز به این روابط کمک کرد.

چرخش حمایتی ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ موجب کندی نسبی روابط تجاری شد که زمینه بازنگری در معاهدات تجاری را فراهم آورد. با وجود انجام بازنگری، تراز تجاری همچنان به‌طور آشکار به سود ایتالیا باقی ماند.

تا سال ۱۹۷۰، بازار سوئیس تنها بازاری بود که ایتالیا از آن سود تجاری مستمر به‌دست می‌آورد. از آغاز قرن بیستم، سرمایه‌گذاران و شرکت‌های سوئیسی نقش مهمی در توسعه شبه‌جزیره ایفا کردند.

تجارت دوجانبه به‌طور محسوسی از مشارکت ایتالیا در جنگ‌ها آسیب ندید. نمونه آشکار آن افتتاح اتاق بازرگانی سوئیس در ایتالیا در سال ۱۹۱۹ بود. این دوره همچنین با کاهش نسبی واردات سوئیس از ایتالیا همراه بود، هرچند صادرات ثابت ماند و این موضوع منجر به کاهش تراز تجاری مطلوب ایتالیا شد.

پس از جنگ اتیوپی، مرکز مالی سوئیس و به‌ویژه مؤسسات اعتباری نقش کلیدی در انتقال اعتبارات به ایتالیا ایفا کردند.

پایان جنگ جهانی دوم آغازی دوباره برای تجارت دوجانبه بود:

در سال ۱۹۵۰ هر دو کشور به اتحادیه پرداخت‌های اروپایی پیوستند. در نتیجه، معاهدات تجاری و روش‌های پرداخت جدید، دوره‌ای تازه از آزادسازی تجارت دوجانبه و ثبات در حجم مبادلات بازرگانی را به همراه داشت.

## جستارهای وابسته
* کامپیونه د ایتالیا
* ایتالیایی سوئیسی

## منابع

## پیوند به بیرون


رده:روابط دوجانبه ایتالیا
رده:روابط دوجانبه سوئیس