open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
وزارت شرکت‌ها و ساخت ایتالیا

**وزارت شرکت‌ها و ساخت ایتالیا** () یا **وزارت کسب‌کارها و ساخت ایتالیا** یک وزارتخانه دولتی جمهوری ایتالیا است. این وزارتخانه با تولید، فعالیت‌های اقتصادی، انرژی و منابع معدنی، ارتباطات از راه دور، مصرف‌کنندگان، گردشگری، بین‌المللی‌سازی و مشوق‌های تجاری سروکار دارد.

وزیر فعلی آدولفو اورسو است که در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۲ توسط نخست‌وزیر جورجیا ملونی منصوب شد. ساختمان مرکزی وزارت شرکت‌ها و ساخت ایتالیا در پالاتزو پیاچنتینی، ویتوریو ونتو، رم واقع شده است.

از زمان اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱، سیاست‌های مربوط به فعالیت‌های تولیدی توسط وزارت کشاورزی، صنعت و تجارت تدوین می‌شد. این وزارتخانه در سال ۲۰۰۶ پس از سازماندهی مجدد وزارت فعالیت‌های تولیدی (که تا سال ۲۰۰۱ وزارت صنعت، تجارت و صنایع دستی نامیده می‌شد) تشکیل شد که در سال ۲۰۰۸ وزارت ارتباطات و وزارت تجارت بین‌الملل در آن ادغام شدند.

## جستارهای وابسته
* وزارت اقتصاد و دارایی ایتالیا
* اقتصاد ایتالیا

## منابع

* 

رده:بنیان‌گذاری‌های ۲۰۰۶ (میلادی) در ایتالیا
رده:وزارت‌خانه‌های ایتالیا
رده:وزارت‌خانه‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۰۶ (میلادی)
وزارت امور خارجه ایتالیا

**وزارت امور خارجه ایتالیا** () وزارت امور خارجه دولت ایتالیا است. همچنین به عنوان فارنزینا به عنوان کنایه‌ای از دفتر مرکزی آن، کاخ فارنزینا در رم، شناخته می‌شود. وزیر امور خارجه فعلی آنتونیو تاجانی است.

اولین نماد رسمی وزارت امور خارجه، وزیر امور خارجه پادشاهی ساردنی بود که اکنون از بین رفته است. نام اصلی از اساسنامه آلبرتین که این وزارتخانه را در سال ۱۸۴۸ تأسیس کرد، گرفته شده است. مکان اصلی آن کاخ مشاوره در رم بود که تا سال ۱۹۲۲ در آنجا باقی ماند.

اولین اصلاحات قابل توجه تحت هدایت وزیر کارلو سفورزا انجام شد که وزارتخانه را بر اساس پایگاه‌های منطقه‌ای سازماندهی مجدد کرد. با این حال، این سیستم بعداً در دوران رژیم فاشیستی بنیتو موسولینی جایگزین شد. در این مدت، وزارتخانه در کاخ چیگی مستقر بود. پس از مدت کوتاهی در بریندیسی در طول جنگ، مارشال پیترو بادولیو، رئیس کابینه، با حکمی از سوی وزیر در ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۴، خدمات کامل وزارتخانه را از سر گرفت.

از سال ۱۹۵۹، وزارتخانه در مکان فعلی خود در کاخ فارنسینا قرار دارد که به همراه کاخ کازرتا یکی از بزرگ‌ترین ساختمان‌های ایتالیا است.

## تاریخچه
اولین نهادی که این نقش را بر عهده گرفت، دبیرخانه امور خارجه پادشاهی اصلی ساردینیا بود. نام آن از اساسنامه آلبرتین ۱۸۴۸ گرفته شده است که این وزارتخانه را تأسیس کرد: یکی از مقرهای آن تا سال ۱۹۲۲، کاخ مشاوره در رم (که اکنون مقر دادگاه قانون اساسی است) بود.

اولین اصلاحات اساسی در زمان وزیر کارلو اسفورزا رخ داد که وزارتخانه را بر اساس منطقه سازماندهی مجدد کرد، موقعیتی که متعاقباً در بیست سال آینده تغییر کرد. در همان دوره، دفتر مرکزی به کاخ چیگی منتقل شد. با جابجایی دولت و دفاتر آن به سالرنو از ۱۱ فوریه ۱۹۴۴ تا ۱۶ اوت ۱۹۴۴ به دلیل جنگ، وزارت امور خارجه به کاخ بارون زیبا در سالرنو منتقل و مستقر شد، قبل از اینکه سرانجام پس از آزادی شهر به رم بازگردد. در این دوره، ژنرال پیترو بادولیو، به عنوان رئیس قوه مجریه، با حکمی از سوی وزیر در تاریخ ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۴، این خدمات را سازماندهی مجدد کرد.

از سال ۱۹۵۹، کاخ فارنسینا محل وزارت امور خارجه بوده است. این ساختمان با ۱۳۲۰ اتاق، در ابتدا برای استقرار دفتر مرکزی حزب ملی فاشیست ساخته شده بود. در دهه ۱۹۵۰، به دفاتر وزارتخانه تبدیل شد و سپس در سیزده شعبه پراکنده شد. این ساختمان با نمایی به طول ۱۶۹ متر و ارتفاع ۵۱ متر، حجمی معادل ۷۲۰۰۰۰ متر مکعب دارد که آن را به همراه کاخ سلطنتی کازرتا، به یکی از بزرگ‌ترین ساختمان‌های ایتالیا تبدیل می‌کند.

## منابع

* Ministry of Foreign Affairs Official Site
* Ministero degli Affari Esteri. Archivio Storico Diplomatico (archives); + collection inventories
* Ministry of Foreign Affairs Official Site
* Ministero degli Affari Esteri. Archivio Storico Diplomatico (archives); + collection inventories
* 

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۸۴۸ (میلادی) در ایتالیا
رده:وزارت‌خانه‌های امور خارجه
رده:وزارت‌خانه‌های ایتالیا
وزارت کشاورزی، حاکمیت غذایی و جنگل‌های ایتالیا

**وزارت کشاورزی، حاکمیت غذایی و جنگل‌های ایتالیا** () یک وزارتخانه در دولت ایتالیا است.

این وزارتخانه در سال ۱۹۴۶ با عنوان «وزارت کشاورزی و جنگل‌ها» تشکیل شد و پس از همه‌پرسی سال ۱۹۹۳ به «وزارت هماهنگی سیاست‌های کشاورزی» تبدیل شد. این وزارتخانه در همان سال با «وزارت کشاورزی، غذا و منابع جنگلی» در سال ۲۰۰۶ بازسازی شد و در سال ۲۰۲۲، پس از تشکیل دولت ملونی، شکل فعلی خود را به خود گرفت.

این وزارتخانه که در کاخ کشاورزی در رم مستقر است و سیاست‌های دولت در زمینه کشاورزی، جنگل‌ها، غذا و شیلات را در سطوح ملی، اروپایی و بین‌المللی تدوین و هماهنگ می‌کند. وزیر فعلی کشاورزی، حاکمیت غذایی و جنگل‌ها، فرانچسکو لولوبریجیدا است.

## تاریخچه
وزارت کشاورزی توسط کامیلو بنسو، کنت کاوور، در طول سومین دولتش در پادشاهی ساردینیا در سال ۱۸۶۰ ایجاد شد. متعاقباً در سال ۱۸۶۱ به اولین دولت پادشاهی ایتالیا به ریاست جوزپه ناتولی منتقل شد و به همین نام نامگذاری شد: وزارت کشاورزی، صنعت و تجارت.

در سال ۱۹۱۶، دولت بوسلی وزارت کشاورزی را تأسیس کرد که شاخه‌ای از وزارتخانه مذکور بود. این وزارتخانه برای تأمین نیازهای غذایی جنگ جهانی اول طراحی و سازماندهی شد. در سال ۱۹۲۳، این وزارتخانه در وزارت تازه تأسیس اقتصاد ملی ادغام شد که وزارت صنعت و تجارت و وزارت کار و تأمین اجتماعی را در دولت موسولینی ادغام کرد.

این وزارتخانه در سال ۱۹۲۹، دوباره تحت دولت موسولینی، با نام وزارت کشاورزی و جنگلداری، وظایف قدیمی خود را از سر گرفت، نامی که پس از تولد جمهوری نیز حفظ شد. در عوض، مسئولیت‌های صنعت و تجارت به وزارتخانه دیگری، وزارت صنعت و تجارت (که اکنون وزارت توسعه اقتصادی است) منتقل شد.

با تأسیس مناطق، که در قانون اساسی جمهوری پیش‌بینی شده و در سال ۱۹۷۰ اتفاق افتاد، بسیاری از وظایف وزارتخانه به مقامات محلی مذکور منتقل شد (مانند، به عنوان مثال، حفاظت از برخی مناطق طبیعی حفاظت شده که به پارک‌های منطقه‌ای تبدیل شدند).

## منابع

*Official site of the Ministero delle Politiche Agricole
* 

## پیوند به بیرون

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۶ (میلادی) در ایتالیا
رده:سازمان‌های کشاورزی ایتالیا
رده:وزارت‌خانه‌های ایتالیا
رده:وزارت‌خانه‌های کشاورزی
کلیسای رپلات

بندانگشتی|قبرهای قهرمانان کلیسای Raippaluoto در تابستان ۲۰۱۰
**کلیسای رپلات** (، ) یک کلیسای چوبی بدون برج است که در سال ۱۷۸۱ در کلیسای رایپالووتو کرسهلم ساخته شده است. همچنین توسط کلیسای فنلاندی موستاساری مورد استفاده قرار می‌گیرد. این کلیسا توسط یوهان الفستروم در سال ۱۷۷۸ طراحی شده است. کلیسای رایپالووتو بخشی از محیط‌های فرهنگی ساخته شده ملی مهم در فنلاند است که توسط سازمان میراث فنلاند تعریف می‌شود، که شامل روستای اطراف و بندر ماهیگیری نزدیک آن است.

## ساختمان کلیسا
شیب شرقی کر کلیسا زاویه‌دار است و سقف شیب‌دار دارد. اتاق اصلی دارای دو راهروی جانبی کوتاه روبروی هم در یک انتها است. دیوارهای بیرونی کلیسا دارای تقسیم ستون‌نما هستند، دیوارهای داخلی دارای ستون‌نماهایی با پایه و سرستون هستند. سقف داخلی یک طاق بشکه‌ای چوبی است. این کلیسا در سال‌های ۱۹۱۱، ۱۹۵۴ و ۱۹۹۲ بازسازی شد. برج ناقوس جداگانه سه مفصلی به سبک رنسانس استروبوتنی است و در سال ۱۷۸۳ ساخته شده است، ناقوس‌های آن مربوط به سال‌های ۱۷۸۴ و ۱۸۴۴ هستند. مساحت کلیسا ۲۹۰ متر مربع است و گنجایش ۲۹۰ نفر را دارد. در داخل کلیسا، بازدیدکنندگان از دیوارهایی که به طور قابل توجهی به سمت جنوب کج شده‌اند، شگفت‌زده می‌شوند.

## سالن کلیسا
ارگ بادی ده پله‌ای کلیسا توسط گبرودر ریگر در سال ۱۹۳۶ ساخته شد، نمای آن ارگ سابق کلیسای ایلمایوکی است که توسط کارل والستروم از سال ۱۷۶۸ ساخته شده بود. مهم‌ترین بخش‌های داخلی کلیسا، محراب و منبر هستند که در دهه ۱۸۴۰ از ویرانه‌های کلیسای سنت ماری قرون وسطایی منتقل شدند. محراب مربوط به سال ۱۶۷۳ است و شامل دو نقاشی از یک هنرمند ناشناس، «نهاد عشای ربانی» و «غسل تعمید عیسی» است. منبر نیز مربوط به همان دوره است. بنابراین محراب و منبر از آتش‌سوزی واسا در سال ۱۸۵۲ در امان ماندند.


پرونده:Replot kyrka 01.jpg|برج ناقوس کلیسا
پرونده:Replot kyrka 08.jpg|محراب و تجهیزات محراب
پرونده:Replot kyrka 10.jpg|منبر
پرونده:Replot kyrka 11.jpg|ارگ بادی


## منابع
پارک طبیعی منطقه‌ای مادونی

**پارک طبیعی منطقه‌ای مادونی** (به زبان ایتالیایی: ***Parco delle Madonie***) یک پارک منطقه‌ای در سیسیل ایتالیا است که میان پالرمو و چفالو قرار گرفته و  را در بر می‌گیرد.

## جغرافیا
چپ|بندانگشتی|منظره‌ای در پارک مادونی
این پارک شامل رشته‌کوه مادونی و برخی از بلندترین کوه‌های سیسیل است. در این پارک شش کوه بیش از  ارتفاع دارند و بسیاری دیگر نیز بالای  هستند. بلندترین آن‌ها پیتسو کاربونارا است با ارتفاع , که پس از کوه اتنا دومین کوه مرتفع سیسیل به‌شمار می‌آید.

این پارک افزون بر اینکه یک ذخیره‌گاه طبیعی است، منطقه‌ای مسکونی نیز هست با ده‌ها روستا و شهرک کوچک که بسیاری از آن‌ها ریشه در قرون وسطی دارند. همچنین در پارک تعدادی قلعه و کلیساهای کهن فراوان وجود دارد.

دامنه‌های کوهستانی وحشی زیستگاه گوزن زرد (که در دهه ۱۹۸۰ معرفی شدند)، گراز وحشی، روباه سرخ، خرگوش اروپایی، گربه وحشی اروپایی و عقاب بونلی هستند و همچنین زیستگاه درخت نادر و در آستانهٔ انقراض سروی نبرودی می‌باشد.

یکی از شاخص‌ترین ویژگی‌های طبیعی پارک، جنگل گستردهٔ راش است که تنها در ارتفاع بالای  یافت می‌شود. این‌ها جنوبی‌ترین جنگل‌های راش در اروپا هستند. در ارتفاعات پایین‌تر، زیر ، جنگل‌های بزرگ بلوط همیشه‌سبز، بلوط پشمی و بلوط پنبه‌ای وجود دارد و پیرامون کاسل‌بونو و پولینا درخت نادر زبان‌گنجشک مَنّا هنوز کشت می‌شود. کوه‌ها حدود ۱۵۰۰ گونه و زیرگونهٔ گیاهی را در خود جای داده‌اند، حدود ۶۰٪ از تمامی گونه‌های سیسیل. این شامل بیش از ۷۰ گونهٔ مختلف ارکیده است.

## تاریخ
[چپ|بندانگشتی|[کاسل‌بونو – قلعه]]
پارک منطقه‌ای به‌طور رسمی در ۹ نوامبر ۱۹۸۹ ایجاد شد. در محدودهٔ پارک برون‌زدگی‌هایی از سنگ وجود دارد که قدمت آن‌ها بیش از ۲۰۰ میلیون سال است و تقریباً همهٔ جنبه‌های زمین‌شناسی سیسیل به‌جز فعالیت آتشفشانی کنونی را نمایندگی می‌کنند. همکاری میان مدیران پارک مادونی و شبکه ژئوپارک‌های اروپا امکان پژوهش برای دانشجویان و استادان دانشگاه پالرمو، دانشکدهٔ زمین‌شناسی و ژئودزی را فراهم ساخته است. پژوهش‌هایی انجام شده، مقالاتی منتشر گردیده و مسیرهای آموزشی ترسیم شده‌اند که با نصب تابلوهایی در محل همراه بوده است. ژئوپارک مادونی عضو شبکه ژئوپارک‌های اروپا و شبکه جهانی ژئوپارک‌های یونسکو است.

این پارک شامل پانزده شهرداری در استان پالرمو است: (کالتاوتورو، کاسل‌بونو، کاستلانا سیکولا، چفالو، کولسانو، جراتسی سیکولو، گراتری، ایزنلّو، پترالیا سوپرنا، پترالیا سوتانا، پولیتسی جنروزا، پولینا، سان مائورو کاستل‌ورده، سیلاتو و اسکلافانی باگنی).

## یادداشت‌ها

## منابع

* 
* 
* 
* Rampulla G. , *La Valle del Fiume Tusa nella Contea di Geraci: Pettineo, Migaido e Castel di Lucio*, Patti 2007, ed. Kimerik. .
* Francesco Alaimo. *The Madonie Park*, Fabbio Orlando Editore، مه ۲۰۰۲
* *The Madonie Park Orchids*, Amedeo Falci & S. Antoine Giardina, Paruzzo Editore، ۲۰۰۵.
* بخش‌هایی برگرفته از ویکی‌پدیای ایتالیایی (بازیابی در ۲۰۰۹-۰۹-۱۷).

## پیوند به بیرون
* —وبگاه رسمی '''پارک طبیعی منطقه‌ای مادونی'''
* —وبگاه رسمی '''Parco delle Madonie'''
* —یونسکو: پارک مادونی
* 

رده:اعضای شبکه ژئوپارک‌های جهان
رده:مختصات در ویکی‌داده
وزارت فرهنگ ایتالیا

**وزارت فرهنگ ایتالیا** () وزارتخانه‌ای در دولت ایتالیا است که مسئول مدیریت موزه‌های ملی و نگهداری از بناهای تاریخی است. ساختمان مرکزی وزارت فرهنگ ایتالیا در کاخ تاریخی کالج رومانو در مرکز رم واقع شده است و وزیر فرهنگ فعلی الساندرو جولی است.

## تاریخچه
این وزارتخانه در سال ۱۹۷۴ به عنوان وزارت دارایی‌ها و محیط‌های فرهنگی توسط کابینه مورو چهارم از طریق فرمانی که در ۱۴ دسامبر ۱۹۷۴، شماره ۶۵۷ خوانده شد، تأسیس شد که (با تغییراتی) از قانون ۲۹ ژانویه ۱۹۷۵، شماره ۵ تبدیل شده است. این وزارتخانه جدید تا حد زیادی وظایف و عملکردهای قبلی وزارت آموزش عمومی (به ویژه بخش‌های باستان‌شناسی و هنرهای زیبا، و آکادمی‌ها و کتابخانه‌ها) را دارد. به این منظور، برخی از وظایف و اختیارات وزارت کشور (بایگانی دولتی) و رئیس شورای وزیران (بایگانی رایانه‌ای دولتی، نشر و اشاعه فرهنگ) به این وزارتخانه واگذار شده است.

با حکم قانونی شماره ۳۶۸ مورخ ۲۰ اکتبر ۱۹۹۸، وزارت امور اقتصادی و دارایی فرهنگی با تمام وظایف وزارتخانه قدیمی و همچنین برخی وظایف جدید مانند ارتقاء ورزش و میدان‌های ورزشی و نیز تبلیغ نمایش‌ها، در همه اشکال آن تأسیس شد. در سال ۲۰۰۶، امور ورزشی به وزارت جدید سیاست جوان و ورزش واگذار شد.

این وزارتخانه عمدتاً به فرهنگ، حفاظت و نگهداری از اماکن و اموال هنری، مناظر طبیعی و گردشگری می‌پردازد (حکم ۱۸۱/۲۰۰۶). در پایان سال ۲۰۰۶، بخش‌های این وزارتخانه منحل و مسئولیت‌های آنها به خود وزارتخانه بازگردانده شد.

در سال ۲۰۰۹، ساختار سازمانی وزارتخانه دستخوش تغییرات قابل توجهی شد (فرمان ۹۱/۲۰۰۹): هماهنگی وظایف وزارتخانه همچنان به یک دبیرکل واگذار شده است، ادارات کل از نه به هشت کاهش یافته‌اند، با نام‌های جدید و تغییر جزئی در مسئولیت‌های آنها. هشت اداره کل همچنان از نظر فنی توسط نهادهای علمی سطح بالا (مؤسسات مرکزی) پشتیبانی می‌شوند.

ساختار وزارتخانه‌ای پیرامونی وزارت میراث و فعالیت‌های فرهنگی، در ۱۷ منطقه از ۲۰ منطقه، توسط ادارات منطقه‌ای میراث و چشم‌انداز فرهنگی و توسط شورای محلی تأمین می‌شود.

در ۱ مارس ۲۰۲۱، «وزارت میراث و فعالیت‌های فرهنگی و گردشگری» به «وزارت فرهنگ» تغییر نام داد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۷۴ (میلادی) در ایتالیا
رده:میراث فرهنگی ایتالیا
رده:وزارت‌خانه‌های ایتالیا
رده:وزارت‌خانه‌های فرهنگ
کلیسای مالاهتی

بندانگشتی|قبرهای قهرمانان کلیسای مالاهتی در تابستان ۲۰۱۰
**کلیسای مالاهتی**  یک کلیسای چوبی با راهروهای مساوی صلیب شکل است که در مالاکس در سال‌های ۱۸۲۸-۱۸۲۹ به سرپرستی هیکی کوئوریکسکی طبق نقشه‌های تهیه شده توسط چارلز باسی در دفتر متصدی در سال ۱۸۲۸ ساخته شده است. بالاخانه کلیسا دارای سقف چادری است و یک فانوس گنبدی تاشو اوجی کوچک از آن بالا می‌رود. ستون‌ها دارای سقف زین اسبی هستند و انتهای آنها مثلث‌های شیروانی دندانه‌دار دارد و دیوارها دارای ستون‌نماهای روستیک هستند. فضای داخلی کلیسا با طاق‌های چوبی کوتاه و گهواره‌ای پوشیده شده است. برج ناقوس جداگانه که توسط یک دروازه به کلیسا متصل است، توسط کارل لودویگ انگل در دفتر متصدی کلیسا طراحی و در سال‌های ۱۸۳۱-۱۸۳۲ ساخته شده است. ناقوس‌ها مربوط به سال‌های ۱۷۲۳ و ۱۸۱۷ هستند. مساحت کلیسا ۶۰۰ متر مربع است و ۸۰۰ نفر را در خود جای می‌دهد. قطعه محراب «عروج مسیح به بهشت» کلیسا توسط الکساندرا فروستروس-سلتین در سال ۱۸۸۱ نقاشی شده است. ارگ ۲۲ قسمتی کلیسا توسط ینس زاخاریاسن در سال ۱۹۶۹ ساخته شد.

کلیسا در دهه ۱۹۵۰ (میلادی) تحت بازسازی اساسی قرار گرفت که در آن، از جمله موارد دیگر، نیمکت‌ها نیز نوسازی شدند.

## منابع
کد کاسامی

**دنباله‌های کاسامی** ، دنباله‌های دودویی با طول  هستند که در آن  یک عدد صحیح زوج است. دنباله‌های کاسامی مقادیر همبستگی متقابل خوبی دارند که کران پایین ولچ نزدیک می‌شوند. دو دسته از دنباله‌های کاسامی وجود دارد - مجموعه کوچک و مجموعه بزرگ.

## مجموعه کاسامی
فرایند تولید یک دنباله کاسامی با تولید یک دنباله با حداکثر طول  آغاز می‌شود، که در آن . دنباله‌های با حداکثر طول، دنباله‌های تناوبی با دوره تناوب دقیقاً  هستند. در مرحله بعد، یک دنباله ثانویه از طریق نمونه‌گیری دسته‌ای چرخه‌ای به صورت  از دنباله اولیه مشتق می‌شود، که در آن . سپس دنباله‌های اصلاح‌شده با اضافه کردن  و نسخه‌های جابجاشدهٔ زمانی متناوب  با استفاده از حساب پیمانه‌ای-دو، که به آن عمل ''انحصاری یا'' (xor) نیز گفته می‌شود، تشکیل می‌شوند. محاسبه دنباله‌های اصلاح‌شده از تمام  جابجاشدهٔ زمانی منحصر به فرد  مجموعه دنباله‌های کد کاسامی را تشکیل می‌دهد.

## جستارهای وابسته
* دنباله گلد (معروف به کد گُلد)
* دنباله جی‌پی‌ال (معروف به کد JPL)

## منابع

* 
* 
* 

رده:کدینگ خط
دانشگاه فنی موزامبیک

**دانشگاه فنی موزامبیک** یکی از دانشگاه‌های خصوصی مهم موزامبیک است. نام این دانشگاه به اختصار به انگلیسی **UDM** نوشته می‌شود. اداره مرکزی و پردیس اصلی این دانشگاه در شهر ماپوتو قرار دارد.

## پیوند به بیرون

*Universidade Técnica de Moçambique official site (in Portuguese)

## منابع

رده:دانشگاه‌های موزامبیک
کوپتا

**کوپتا** () یا copeta (که از *قبیت*  عربی گرفته شده و به معنی 'شیرین کنسرو شده' است) یک دسر است که از عسل، شکر حل شده و بادام خرد شده تهیه می‌شود.

*کوپتا* معمولاً در طول دوره کریسمس در مناطق کالابریا، کامپانیا، آپولیا و سیسیل ایتالیا و همچنین در پوننته لیگوره مصرف می‌شود، از سوی دیگر، در تمام طول سال تهیه می‌شود.

## ریشه‌شناسی
بندانگشتی|''Croccante di mandorle''
منابع متعددی (از جمله منابع رسمی وزارتی ایتالیا) بیان می‌کنند که این نام از کلمه لاتین *cupedia* گرفته شده است؛ با این حال، این یک نسبت ریشه‌شناسی نادرست است که توسط ماتئو کامرا در سال ۱۸۳۸ ارائه شده است. اصطلاحات لاتین مشابه *cupedia* و *copadia* به ترتیب به معنای 'شیرینی‌های عرق* و 'تکه‌های گوشت* هستند.

برخی منابع معتقدند که نام «کوپتا» از کلمه عربی «قبیت» گرفته شده است که به معنای واقعی کلمه «شیرینی شیرین» است و برای اولین بار در سندی از پالرمو مربوط به سال ۱۲۸۷ ثبت شده است، جایی که یک «کوبایداریو» (تولیدکننده «کوبایتا»، دسری ساخته شده از سیب، بادام، نخود برشته و دانه کنجد) به آن اشاره کرده است.

سپس این نام توسط جیامباتیستا باسیل (ناپل، دهه ۶۰۰) دو بار ذکر شده است؛ در «Lo cunto de li cunti overo lo trattamento de peccerille» و در «Le cinco figlie» و همچنین توسط جولیو چزاره کورتزه در «Micco Passaro nnammorato»

## تاریخچه
کلمه «کوپتا» ریشه لاتین یا عربی دارد. اولین سابقه صریح از وجود آن در ایتالیا به سال ۱۲۸۷ میلادی برمی‌گردد.

این دسر بخشی از جشن عروسی بونا اسفورتزا و سیگیسمونت یکم پیر در سال ۱۵۱۷ بود.

## روش تهیه
بندانگشتی|مواد لازم برای تهیه «کوپتا»
«کوپتا» از مخلوط مایع بادام، عسل و شکر تهیه می‌شود؛ که سپس یا برای جامد شدن رها می‌شود یا به صورت نیمه مایع مصرف می‌شود. دستور پخت خاص، که ممکن است شامل مواد اضافی باشد، از منطقه‌ای به منطقه دیگر متفاوت است و بسته به سنت‌های خانوادگی ممکن است تفاوت‌هایی داشته باشد.

روش تهیه آن مشابه روش مورد استفاده برای *[[جورجیولنا]]* است، با این حال در افزودن دانه کنجد متفاوت است.

'کوپتا* به عنوان یک  ('محصول کشاورزی-غذایی سنتی از کالابریا، کامپانیا و آپولیا') شناخته شد.

===انواع===
در [[کامپانیا]]، «کوپتا» در استان‌های [[استان آولینو|آولینو]]، [[استان بنونتو|بنونتو]] و [[استان سالرنو|سالرنو]] تولید می‌شود و به عنوان یک «[[تورون|تورونه]]» سفید، جمع و جور و با طعم [[فندق]]، [[بادام]] و [[پسته]] در نظر گرفته می‌شود.

در [[استان ریتی]]، لاتزیو و در منطقه [[آبروتزو]]، «کوپتا» با [[عسل]] و [[گردو]] خرد شده تهیه می‌شود و معمولاً نرم و به شکل مربع است تا ترد و مستطیل شکل؛ معمولاً روی «[[برگ بو]]» سرو می شود که به عنوان ظرف و نگهدارنده استفاده می شود.
<div align="center"><gallery widths="200">
Copeta.jpg|*کوپتا کامپانیا*
Copeta di Rieti 02.jpg|*کوپتا مربیدا ریتی''


## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:دسرهای بادام
رده:غذاهای کریسمس
موتستا

**موتستا** ()، motzetta یا mocetta یک گوشت خشک طعم‌دار کالباس است که به طور سنتی در آلپ غربی مصرف می‌شود. این گوشت به عنوان یک  (PAT: محصول سنتی کشاورزی-غذایی) شناخته می‌شود.

*موتستا* در سراسر واله دائوستا و همچنین بخش شمالی پیه‌مونت (یعنی در کاناوزه، والسزیا و وال د'اوسولا) تولید می‌شود. گوشت سرد از برش‌های بدون چربی گوشت، عمدتاً ماهیچه یا ران، گرفته می‌شود. گوشت می‌تواند گاو، گوسفند، بز، خوک یا شکار باشد، که در بین گوشت‌های شکاری، بز کوهی و بز کوهی به ویژه مورد توجه هستند.

## آماده‌سازی
گوشت با سیر، برگ‌خشک برگ بو، رزماری، مریم‌گلی و سایر گیاهان کوهی (بسته به دستور پخت) طعم‌دار می‌شود، سپس نمک زده شده و در آب خودش خوابانده می‌شود. پس از مرینیت شدن، گوشت برای مدت زمان متفاوتی در جای خنک قرار می‌گیرد: در مورد «موتستا»ی خانگی، گوشت تا 20 روز طعم‌دار می‌شود. در قصابی‌های صنعتی، گوشت با دستگاه ماساژ داده می‌شود تا رنگ همگن خود را حفظ کرده و رایحه‌های معطر آن حفظ شود. صرف نظر از روش تهیه، گوشت باید خشک شده و در اتاقی خشک و دارای تهویه آویزان شود.

## مصرف
«موتستا» را می‌توان در مراحل مختلف بلوغ خورد. «موتستا»ی جوان‌تر، تازه‌تر و نرم‌تر توصیف می‌شود و با درجه رسیدگی بالاتر، برش سرد آن سفت‌تر و طعم آن قوی‌تر می‌شود و رنگ گوشت نیز تیره‌تر می‌شود. «موتستا» به طور سنتی نازک برش داده می‌شود.

طعم «موتستا» با ترکیب آن با عسل و همچنین روغن گردو بهبود می‌یابد.

منشأ این چارکوتیری باستانی است و از نیاز خانواده‌های دهقانی به نگهداری گوشت در ماه‌های طولانی زمستان در آلپ ناشی می‌شود.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:سالامی
رده:غذاهای پیمونت
رده:کالباس
رده:گوشت خوک
رده:مواد غذایی ایتالیایی بر پایه مبدأ تولید
واکیریا ترادورا

**واکیریا ترادورا** (;  – ) پارتیزان ضد فاشیست اهل پادشاهی ایتالیا در جنگ جهانی دوم بود. وی به این خاطر، مدال نقره نظامی شجاع را دریافت کرد.

## زندگینامه
ترادورا در ۹ ژانویه ۱۹۲۴ در گوبیو استان پروجا متولد شد. او به عنوان یکی از پنج فرزند وکیل ضد فاشیست متعهد گوستاوو ترادورا، در دوران جوانی خود چندین بار شاهد آزار و اذیت و زندانی شدن پدرش بود. نگرش تحقیرآمیز او نسبت به رژیم فاشیستی ایتالیا در آن زمان، باعث شد که بارها در مدرسه مورد سرزنش و بازجویی در ستاد پلیس قرار گیرد.

پس از مدرسه، ترادورا در دانشگاه پروجا در رشته حقوق تحصیل کرد. در ژانویه ۱۹۴۴، هنگامی که مأموران سازمان هوشیاری و سرکوب ضد فاشیسم به خانه‌اش حمله کردند تا پدرش را دستگیر کنند، او پدرش را پنهان کرد و متعاقباً آنها به مونتی دل بورانو گریختند تا به تشکل‌های پارتیزانی در آن منطقه بپیوندند.

آنها به تیپ‌های گاریبالدی که در استان پزارو و اوربینو به ویژه گردان پنجم، تحت فرماندهی ساموئل پانیچی فعالیت می‌کردند، پیوستند. خواهرش لیونلا نیز به همین گروه پیوست. ترادورا تنها زن در یک دسته شش نفره که نام ستبلو را برای خود برگزیده بود، به عنوان رهبر دسته انتخاب شد. وی در مین و مواد منفجره تخصص داشت و عملیات‌هایی را برای تخریب پل‌ها به منظور جلوگیری از تحرکات ارتش‌های ورماخت و فاشیسم ایتالیا انجام می‌داد. او به نمادی از تعهد زنان به جنبش مقاومت در طول جنگ تبدیل شد. هشت حکم بازداشت مختلف علیه او صادر شد، اما او هرگز دستگیر نشد.

وی در طول جنگ با آلفونسو تیله، کاپیتان دفتر خدمات راهبردی  آشنا شد؛ آنها پس از جنگ ازدواج کردند و مدت کوتاهی در ایالات متحده زندگی کردند. پس از بازگشت به ایتالیا، او در سیاست و در انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیایی فعال ماند.

ترادورا در ۵ ژوئیه ۲۰۲۳ در سن ۹۹ سالگی درگذشت. مراسم تشییع جنازه او دو روز بعد در تپه کاپیتولین رم برگزار شد.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۲۰۲۳ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۴ (میلادی)
رده:زنان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:ضدفاشیست‌های اهل ایتالیا
رده:دریافت‌کنندگان مدال سیمین برای تهور نظامی
جمهوری نولی

**جمهوری نولی** (; ) یک جمهوری دریایی ایتالیایی بود که در شهر نولی در لیگوریا متمرکز بود و از سال ۱۱۹۲ تا ۱۷۹۷ وجود داشت. این منطقه اکنون در استان ساونا در ایتالیا قرار دارد. نولی برای محافظت از خود در برابر حملات و تهاجمات احتمالی ساونا و مارکیزات فیناله، در سال ۱۲۰۲ با جمهوری جنوا در قالب نوعی تحت‌الحمایه متحد شد. در واقع، اسناد آن زمان نشان می‌دهد که این رابطه از نوع برابر بوده و نه از نوع تسلیم. این اتحاد به جمهوری نولی اجازه داد تا از چنان اهمیت فزاینده‌ای برخوردار شود که در سال ۱۲۳۹، یک اسقف‌نشین توسط پاپ گرگوری نهم در آنجا تأسیس شد.

## تاریخچه
جمهوری نولی در سال ۱۱۹۲ تأسیس شد. پس از ۱۰ سال موجودیت، این جمهوری کوچک دریایی با جمهوری بزرگتر و قدرتمندتر همسایه، یعنی جمهوری جنوا، متحد شد و این جمهوری به نولی وضعیت یک تحت‌الحمایه جنوا را تا زمان انحلال آن در سال ۱۷۹۷ داد. در طول تاریخ، نولی توسط یک پودستا اداره می‌شد. این جمهوری به مدت ۶۰۵ سال پابرجا ماند تا اینکه در سال ۱۷۹۷ توسط ناپلئون ضمیمه شد.

## اقتصاد
با وجود اندازه کوچکش، کارخانه کشتی‌سازی و بندر خوب نولی به آنها اجازه داد تا به یک قدرت تجاری تبدیل شوند. آنها روابط تجاری خوبی با جنوا داشتند، زیرا فقط باید یک پنی می‌پرداختند تا اجازه تجارت در جنوا را داشته باشند، در حالی که اسپانیایی‌ها باید ۶۰ پنی می‌پرداختند تا اجازه تجارت داشته باشند.

## نظامی
کارخانه کشتی‌سازی کارآمد نولی به آنها اجازه داد تا با وجود اندازه کوچکشان، به نوعی به یک قدرت دریایی تبدیل شوند. اتحاد با جنوا، به ویژه از آنجا که جنوا از بندر نولی برای پناه دادن به کشتی‌های خود استفاده می‌کرد، محافظت زیادی از آنها به عمل آورد.

مشخص است که در جریان درگیری با ساوونا، نولی در سال ۱۲۲۷ شهر اسپورنو را که متعلق به آنها بود، غارت کرد.

## روابط خارجی
در سال ۱۲۰۲، نولی توسط شهرستان ساونا تهدید شد. در پاسخ، نولی با جمهوری قدرتمند جنوا کنفدراسیون تشکیل داد. نولی این اتحاد را تا زمان انحلال آنها در سال ۱۷۹۷ حفظ کرد.

## پرچم
پرچم نولی برای نخستین بار در سده‌ی سیزدهم با یک صلیب سفید و زمینه قرمز، دقیقاً برعکس پرچم جنوا، ایجاد شد. بسیاری از کشتی‌های تجاری نولی ترجیح می‌دادند زیر پرچم جنوا پرواز کنند، زیرا این پرچم احترام بسیار بیشتری را به خود جلب می‌کرد.

## دین
در سال ۱۲۳۹، پاپ اسقفی را برای نولی منصوب کرد.

## ارجاعات

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوندها

* 

رده:جمهوری دریایی
رده:مقاله‌های دارای واژگان به زبان لیگوری
روابط ایتالیا و هند

**روابط هند و ایتالیا** () به روابط بین‌المللی میان هند و ایتالیا اشاره دارد. روابط تجاری و فرهنگی میان این دو کشور به دوران امپراتوری روم و هند باستان بازمی‌گردد. ایتالیا پس از آلمان، یکی از بزرگ‌ترین جمعیت‌های هندی را در اروپای قاره‌ای دارد. هند دارای سفارت در رم، یک کنسولگری در میلان و یک سرکنسول افتخاری در کازرتا است. ایتالیا دارای سفارت در دهلی نو و کنسولگری‌های کلان در بمبئی، کلکته و بنگلور است.

## تاریخچه اولیه
### روابط هند و روم

روابط میان هند و ایتالیا به دوران باستان بازمی‌گردد. آثار نویسندگانی مانند دیودور سیسیلی در *[[Library of History]]*، آریان (مورخ) در *[[Indica (Arrian)|Indika]]* و پلینیوس در *[[تاریخ طبیعی (پلینی)]]* به هند اشاره دارند. فلفل (زبان ایتالیایی: *pepe* یا Pepper) در حدود ۳۰ پیش از میلاد در روم محبوب شد و در نهایت بیش از ۷۰ درصد دستورهای آشپزی رومی‌ها به استفاده از فلفل هندی نیاز داشت.

اولین **روابط مستند میان [[هند باستان]] و [[روم باستان]]** در دوران حکومت آگوستوس (۲۷ پیش از میلاد – ۱۴ میلادی)، نخستین امپراتور روم رخ داد. رومی‌ها در سانسکریت به نام رومکا *Romaka* شناخته می‌شدند و رومی‌ها نیز هندی‌ها را در لاتین *Indī* می‌نامیدند.

طبق گفته استرابون (II.5.12)، مدت کوتاهی پس از تصرف مصر توسط آگوستوس، زمانی که گالوس فرماندار مصر بود (۲۶–۲۴ پیش از میلاد)، سالانه تا ۱۲۰ کشتی از Myos Hormos به هند سفر می‌کردند:

گایوس پلینیوس سکوندوس (۲۳–۷۹ میلادی)، معروف به پلینیوس، حدود سال ۷۷ میلادی، احتمالاً مهم‌ترین گزارش دربارهٔ هند و تجارت آن با روم را در آثار کلاسیک برجای گذاشت. او جزئیات زیادی دربارهٔ هند ارائه می‌دهد، هرچند همه آن‌ها دقیق نیست، اما مشاهداتش فراتر از صرفاً تاریخ خام است و تصویری از آشنایی فرهنگ و تجارت هند با روم ارائه می‌دهد:«مرجان در میان هندی‌ها همانقدر ارزشمند است که مروارید هندی. همچنین در دریای سرخ یافت می‌شود، اما رنگ آن تیره‌تر است. مرغوب‌ترین نوع در خلیج گالیک اطراف جزایر Stoechades، در خلیج سیسیل اطراف جزایر آیولین و اطراف درپانا یافت می‌شود… دانه‌های مرجان برای مردان هندی همانقدر ارزشمند است که مروارید نمونه برای زنان رومی. فال‌گیران و پیشگویی‌های هندی معتقدند که مرجان قدرت جادویی برای دفع خطر دارد. به همین دلیل از زیبایی و قدرت مذهبی آن لذت می‌برند. پیش از این، گال‌ها (فرانسه) شمشیرها، سپرها و کلاه‌خودهای خود را با مرجان تزئین می‌کردند. اکنون به دلیل قیمت آن بسیار کمیاب است و به ندرت در زیستگاه طبیعی دیده می‌شود.» پلینیوس. *تاریخ طبیعی* (۷۷ میلادی) (XXXII، فصول ۲۱، ۲۳).

*[[تبیولا پیتینگریانا]]*، نسخه‌ای از نقشه جهان قرن چهارم یا اوایل قرن پنجم، «معبد آگوستوس» را در Muziris، یکی از بنادر اصلی تجارت با امپراتوری روم در ساحل جنوب غربی هند، نشان می‌دهد. این و شواهد توافقات وام میان نمایندگان، یکی از آن‌ها احتمالاً در Muziris زندگی می‌کرد و اشاره‌ای غیرمستقیم در پرایپلاس، همگی به وجود سکونتگاه شهروندان رومی در منطقه اشاره دارند.

سفیرانی از «هندی‌های شرق» در دربار کنستانتین بزرگ () ثبت شده‌اند:«سفیرانی از هندی‌های شرق هدایا آوردند… که به پادشاه (کنستانتین بزرگ) تقدیم کردند تا به رسم شناخت سلطه او بر اقیانوس‌شان باشد. آن‌ها همچنین گفتند که شاهزادگان هند تصاویر و مجسمه‌هایی به احترام او اهدا کرده‌اند تا نشان دهند که او را به عنوان حاکم و پادشاه خود پذیرفته‌اند.» یوسبیوس قیصریه () *Vita Constantini* IV. 50.

## جستارهای وابسته
* روابط بازرگانی روم و هند

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:روابط ایتالیا و هند
رده:روابط دوجانبه ایتالیا
رده:روابط دوجانبه هند
روابط ایتالیا و ژاپن

**روابط ایتالیا و ژاپن** به روابط دو جانبه بین ایتالیا و ژاپن اشاره دارد.

روابط دوجانبه بین ژاپن و ایتالیا به‌طور رسمی در ۲۵ اوت ۱۸۶۶ آغاز شد، اما نخستین تماس‌ها بین این دو کشور حداقل به قرن شانزدهم بازمی‌گردد، زمانی که گروه اعزامی تنشو در سال ۱۵۸۵ به رهبری ایتو مانشو به رم رسید.

در قرن نوزدهم، ایتالیا و ژاپن تغییرات عمده‌ای در ساختار سیاسی و اجتماعی خود تجربه کردند؛ ایتالیا در سال ۱۸۶۱ به وحدت ملی رسید و ژاپن از سال ۱۸۶۸ وارد فرایند مدرنیزاسیون عمیق بر اساس الگوهای غربی شد که به نام نوسازی میجی شناخته می‌شود. در همین دوره، روابط این دو کشور به‌طور فزاینده‌ای نزدیک شد و نهایتاً در مشارکت دو کشور به عنوان اعضای نیروهای محور در جنگ جهانی دوم تجلی یافت.

ایتالیا دارای سفارت در توکیو و کنسولگری کل در اوساکا است. ژاپن نیز دارای سفارت در رم و کنسولگری کل در میلان می‌باشد.

## تاریخچه
### روابط اولیه از قرن سیزدهم
اگرچه روابط بین ژاپن و ایتالیا به‌طور رسمی با امضای اولین پیمان دوستی در سال ۱۸۶۶ آغاز شد، نخستین تماس‌ها بین دو کشور را می‌توان به قرن سیزدهم نسبت داد، زمانی که مارکو پولو (۱۲۵۴–۱۳۲۴) از وجود ژاپن باخبر شد که آن را نام‌های ژاپن (یا زیپانگو) نامید. اگرچه او هرگز پا به خاک ژاپن نگذاشت، این دریانورد ونیزی ژاپن را جزیره‌ای بزرگ و مستقل پر از ثروت توصیف کرد. او به عنوان نخستین کسی شناخته می‌شود که مفهوم «کشور جزیره‌ای» را به تصور اروپاییان معرفی کرد.

ژاپن نسبتاً منزوی ماند و بنابراین تا حد زیادی از نفوذ غرب مصون بود، حداقل تا سال ۱۵۴۳، زمانی که یک کشتی پرتغالی حامل یسوعیان پرتغالی و ایتالیایی مسیر خود را گم کرده و در این کشور آسیایی به گل نشست. دایمیوهای ژاپنی کلیسای کاتولیک، مسیحی، گروه اعزامی تنشو را به پاپ گریگوری سیزدهم فرستادند. این نخستین مأموریت ژاپنی در یک کشور خارجی بود که به ابتکار مبلغ الساندرو والیگنانو و دایمیوهای مسیحی ژاپنی اوتومو سورین، اومورا سومیتادا و آریما هارونوبو انجام شد. این هیئت شامل چهار شخصیت جوان بلندپایه بود: ایتو مانشو، جولینو ناکاورا، مارتینو هارا و میکله چیجیوا، که دیوگو د مسکیتا به عنوان مترجم آنها را همراهی می‌کرد.

این گروه در سال ۱۵۸۵ به ایتالیا رسید و در رم توسط پاپ گریگوری سیزدهم و به ویژه جانشین او پاپ سکستوس پنجم مورد استقبال قرار گرفت، که کلیسای سانتا ماریا دل‌اورتو را به آنها هدیه داد؛ این مکان از آن زمان محل عبادت جامعه کاتولیک ژاپنی در پایتخت ایتالیا بوده است. در سال ۱۶۱۵، دایمیوی سندای، داته ماسامونه، هیئت دیگری به رهبری سامورایی هاسه‌کورا تسونه‌ناگا فرستاد. او با پاپ پل پنجم ملاقات کرد و رسماً خواستار پیمان تجاری بین ژاپن و مکزیک (آنگاه ویسرایتی نیو اسپانیا) و همچنین اعزام مبلغین مسیحی به ژاپن شد.

## جستارهای وابسته
* روابط خارجی ژاپن

## منابع

## پیوند به بیرون


رده:روابط دوجانبه ایتالیا
رده:روابط دوجانبه ژاپن
روابط آرژانتین و ایتالیا

**روابط آرژانتین و ایتالیا** () روابط دوجانبه و دیپلماتیک بین آرژانتین و ایتالیا است که بیش از یک قرن سابقه دارد. هر دو کشور روابط دوستانه‌ای دارند که اهمیت آن بر تاریخچه ایتالیایی-آرژانتینی متمرکز است. حدود ۳۰ میلیون آرژانتینی، معادل ۶۲٪ جمعیت کل کشور، دارای کامل یا جزئی‌تبار ایتالیایی هستند. هر دو کشور عضو گروه ۲۰ و سازمان ملل متحد هستند.

## تاریخ
در سال ۱۸۱۶، آرژانتین استقلال خود را از اسپانیا اعلام کرد. در همان زمان، ایتالیا از ایالت‌های مستقل جداگانه تشکیل شده بود. در مه ۱۸۳۶، پادشاهی ساردینیا به رسمیت شناختن و برقراری روابط دیپلماتیک با آرژانتین را اعلام کرد و اولین ایالت ایتالیایی بود که این کار را انجام داد. در سال ۱۸۴۲، ژنرال ایتالیایی (و آینده متحدکننده ایتالیا) جوزپه گاریبالدی در جریان جنگ داخلی اروگوئه برای شورشیان اروگوئه‌ای علیه کنفدراسیون آرژانتین و حزب ملی اروگوئه جنگید.

در سال ۱۸۵۰، پادشاه ساردینیا (و آینده پادشاه ایتالیا متحد) ویتوریو امانوئله دوم سفیری به آرژانتین منصوب کرد. در سال ۱۸۵۵، آرژانتین و ایتالیا «معاهده دوستی، تجارت و ناوبری» را امضا کردند. در سال ۱۹۲۴، ایتالیا نمایندگی دیپلماتیک خود در بوئنوس آیرس را به سفارت ارتقا داد. همان سال، شاهزاده ایتالیایی امبرتو از پونتیه (آینده پادشاه اومبرتوی دوم) از آرژانتین دیدن کرد. هدف اصلی سفر شاهزاده به آرژانتین (و سایر کشورهای آمریکای جنوبی) بخشی از برنامه سیاسی فاشیسم برای پیوند دادن ایتالیایی‌های مقیم خارج از ایتالیا با کشور مادرشان بود.

در طول جنگ جهانی دوم، آرژانتین در بیشتر جنگ بی‌طرف ماند و در آن زمان، رئیس‌جمهور آرژانتین خوآن پرون تحسین‌کننده نخست‌وزیر ایتالیا بنیتو موسولینی بود و سعی داشت برخی جنبه‌های تجربه فاشیست‌ها، مانند سازمان‌دهی شرکت‌ها (corporativism)، را در آرژانتین اعمال کند. در سال ۱۹۴۴، به دلیل فشارهای بین‌المللی، آرژانتین در جنگ جهانی دوم رسماً به آلمان و ژاپن اعلام جنگ کرد، زیرا تا آن زمان، ایتالیا در سپتامبر ۱۹۴۳ به متفقین جنگ جهانی دوم تسلیم شده بود. بلافاصله پس از آن، آرژانتین گندم به ایتالیا، که جنگ را تجربه می‌کرد، اهدا کرد. در ژوئن ۱۹۴۷، اوا پرون در جریان «تور رنگین‌کمان» خود از اروپا، سفری رسمی به ایتالیا داشت.

در طول جنگ کثیف آرژانتین از ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۳، هشت شهروند ایتالیایی در آرژانتین «ناپدید» شدند. در مه ۲۰۰۷، ایتالیا غیابی پنج افسر سابق نیروی دریایی آرژانتین را به دلیل قتل سه نفر از هشت ایتالیایی که در طول جنگ ناپدید شده بودند، به حبس ابد محکوم کرد. در سال ۱۹۸۲، در طول جنگ فالکلند بین آرژانتین و بریتانیا، ایتالیا از نظر دیپلماتیک از بریتانیا حمایت کرد، اما در جنگ بی‌طرف باقی ماند. رهبر آن زمان حزب سوسیالیست ایتالیا، بتینو کراشی، با تحریم‌های اتحادیه اقتصادی اروپا علیه *[[فرایند بازسازی ملی|جنتا]]* نظامی آرژانتین مخالفت کرد، زیرا این تحریم‌ها جمعیت را نیز تحت تأثیر قرار می‌داد که تقریباً ۵۰٪ نسل اول و دوم ایتالیایی‌ها را تشکیل می‌دادند. روابط بین دو کشور عمیق‌تر شد و نخستین برنامه‌های همکاری در آرژانتین توسط دولت ایتالیا به رهبری بتینو کراشی در سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ اجرا شد. در سال ۱۹۸۶، دولت ایتالیا همچنین ۱۵۰ میلیون واحد ارزی اروپا یارانه به آرژانتین اعطا کرد. روابط دوحزبی پس از پایان ریاست‌جمهوری رائول آلفونسین و انفجار رسوایی مانی‌پولیته کند شد.

## جستارهای وابسته
* ایتالیایی-آرژانتینی

## منابع

## پیوند به بیرون


رده:روابط دوجانبه آرژانتین
رده:روابط دوجانبه ایتالیا
روابط ایتالیا و برزیل

**روابط برزیل و ایتالیا** () روابط دیپلماتیک بین برزیل و ایتالیا است. هر دو کشور از روابط دوستانه و نیمه‌ویژه‌ای برخوردارند که اهمیت آن بر تاریخچه مهاجرت ایتالیایی‌ها به برزیل متمرکز است. حدود ۳۱ میلیون برزیلی ادعا کرده‌اند که دارای‌تبار ایتالیایی هستند (حدود ۱۵٪ جمعیت)، که این بیشترین تعداد افراد با تبار کامل یا جزئی ایتالیایی خارج از ایتالیا است، و شهر سائو پائولو پرجمعیت‌ترین شهر با جمعیت ایتالیایی در جهان محسوب می‌شود. هر دو کشور عضو گروه ۲۰، سازمان ملل متحد و سازمان تجارت جهانی هستند.

## تاریخ
در سپتامبر ۱۸۲۲، برزیل استقلال خود را از پرتغال اعلام کرد. در سال ۱۸۲۶، دوک‌نشین پارما استقلال برزیل را به رسمیت شناخت و در سال ۱۸۲۷، یک سفیر از پادشاهی دو سیسیل به برزیل اعزام شد. در سال ۱۸۳۶، آینده متحدکننده ایتالیا جوزپه گاریبالدی به برزیل تبعید شد و در جنبش جدایی‌طلبانه ایالت ریو گرانده جنوبی همکاری کرد. در سال ۱۸۶۱، امپراتور برزیل پدروی دوم پادشاهی ایتالیا تحت سلطنت ویتوریو امانوئله دوم را به رسمیت شناخت. در نوامبر ۱۸۶۱، ایتالیا مأموریت دیپلماتیک خود را در ریو دو ژانیرو افتتاح کرد. در اکتبر ۱۸۷۱، امپراتور پدرو دوم به ایتالیا سفر کرد به عنوان بخشی از تور اروپایی خود.

مهاجرت ایتالیایی‌ها به برزیل از سال ۱۸۷۵ آغاز شد، زمانی که برزیل برای افزایش جمعیت خود، مهاجرت به کشور را تشویق کرد و «مستعمراتی» عمدتاً در مناطق روستایی برای ایتالیایی‌ها و سایر اروپایی‌ها ایجاد کرد. بین سال‌های ۱۸۸۰ تا ۱۹۲۰، بیش از یک میلیون ایتالیایی به برزیل مهاجرت کردند. در سال ۱۹۲۴، شاهزاده ایتالیایی پونتیه (آینده پادشاه اومبرتوی دوم) از شهر سالوادور، باهیا دیدن کرد، زیرا ریو دو ژانیرو (پایتخت برزیل در آن زمان) برای شاهزاده ناامن بود و سائو پائولو به‌طور موقت توسط شورشیان اشغال شده بود. هدف اصلی سفر شاهزاده به برزیل (و سایر کشورهای آمریکای جنوبی) بخشی از برنامه سیاسی فاشیسم برای پیوند دادن ایتالیایی‌های مقیم خارج از ایتالیا با کشور مادرشان بود.

در طول جنگ جهانی اول، برزیل پس از غرق و توقیف چندین کشتی تجاری برزیلی، به قدرت‌های مرکزی اعلام جنگ کرد و تنها کشور آمریکای لاتین بود که فعالانه در جنگ شرکت کرد و هشت کشتی جنگی به اروپا و ۱۰۰ امدادگر به فرانسه اعزام کرد. در پایان جنگ، برزیل و ایتالیا هر دو در پیمان ورسای شرکت کردند.

در آغاز جنگ جهانی دوم در سپتامبر ۱۹۳۹، برزیل بی‌طرف ماند، اما زیردریایی‌های آلمانی (او-بوت) شش کشتی برزیلی را در اقیانوس اطلس غرق کردند و برزیل در ۲۲ اوت ۱۹۴۲ به آلمان و ایتالیا اعلام جنگ کرد. در طول جنگ، برزیل نیروی گسیل‌شده متشکل از ۲۳٬۰۰۰ سرباز اعزام کرد که در کارزار ایتالیا (جنگ جهانی دوم) شرکت داشتند. نیروهای برزیلی عمدتاً در مناطق توسکانی و امیلیا-رومانیا جنگیدند. در سال ۱۹۴۴، برزیل روابط دیپلماتیک کامل خود را با ایتالیا از سر گرفت.

از پایان جنگ‌های جهانی، برزیل و ایتالیا روابط خود را با توافق بر چندین پیمان دوجانبه تقویت کرده‌اند، مانند توافقنامه مهاجرت (۱۹۷۷)، توافقنامه اجتناب از مالیات مضاعف (۱۹۷۹)، پیمان استرداد (۱۹۸۹)، پیمان همکاری قضایی در امور کیفری (۱۹۹۳)، توافقنامه همکاری علمی و فناوری (۱۹۹۷) و غیره. هر دو کشور بازیگران فعال در سازمان‌های بین‌المللی هستند و رهبران هر دو کشور در مناسبت‌های متعدد به صورت رسمی از یکدیگر بازدید کرده‌اند.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:روابط ایتالیا و برزیل
رده:روابط دوجانبه ایتالیا
رده:روابط دوجانبه برزیل
روابط ایتالیا و کانادا

کانادا و ایتالیا از روابط دوستانه برخوردارند و از طریق عضویت در گروه هفت، گروه ۲۰، ناتو و سازمان توسعه و همکاری اقتصادی متحدان و شرکای نزدیکی هستند. روابط همچنین بر تاریخچهٔ مهاجرت ایتالیایی‌ها به کانادا متمرکز است؛ حدود ۱٫۵ میلیون کانادایی ادعا می‌کنند که دارای‌تبار ایتالیایی هستند (حدود ۴٫۶٪ از جمعیت).

## تاریخچه

اولین ایتالیایی که به کانادا رسید، کاشف جان کابوت از ونیز بود که سواحل نیوفاندلند و لابرادور را برای انگلستان کشف و تصرف کرد در سال ۱۴۹۷. در سال ۱۵۲۴، جووانی دا وراتزانو بخشی از کانادای آتلانتیک را برای فرانسه کشف کرد. در اوایل قرن نوزدهم، ایتالیایی‌ها شروع به مهاجرت به کانادا کردند و اکثریت آنها در اواخر دههٔ ۱۸۹۰ و اوایل دههٔ ۱۹۰۰ رسیدند. بسیاری از ایتالیایی‌ها در ساخت شهرهای کانادا، کار روی راه‌آهن، ساخت بنادر، حمل و نقل دریایی و معدن‌کاری مشارکت داشتند که همگی به شکل‌گیری مدرن کانادا کمک کرد.

در بیشتر دوران جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸)، کانادا (تحت امپراتوری بریتانیا) و ایتالیا در کنار هم متحد بودند. در طول جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹–۱۹۴۵)، کانادا و ایتالیا در جبهه‌های مخالف قرار داشتند. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، کانادا اعلام جنگ علیه ایتالیا کرد پس از آنکه نخست‌وزیر ایتالیا بنیتو موسولینی به فرانسه و بریتانیا اعلان جنگ داد. کانادا در کارزار ایتالیا (جنگ جهانی دوم) شرکت کرد و لشکر ۱ کانادا و تیپ زرهی ۱ کانادا در حمله متفقین به ایتالیا، کارزار رود مورّو و نبرد مونته کاسینو مشارکت داشتند. بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳، حدود ۶۰۰ مرد ایتالیایی-کانادایی بازداشت و به اردوگاه‌های بازداشت فرستاده شدند به عنوان دشمنان بالقوه. پس از پایان جنگ، کانادا و ایتالیا در سال ۱۹۴۷ روابط دیپلماتیک برقرار کردند.

کانادا و ایتالیا چندین توافق دوجانبه امضا کرده‌اند، از جمله توافق اجتناب از مالیات مضاعف و جلوگیری از فرار مالیاتی (۱۹۷۷) و توافقنامه تأمین اجتماعی (۱۹۷۷). در ۱۹۸۱، دو کشور معاهده استرداد امضا کردند و در ۱۹۸۴، توافقنامه همکاری فرهنگی امضا شد. پروازهای مستقیم بین دو کشور توسط خطوط هوایی ایر کانادا، ایر ترنست، ایتا ایرویز و وست جت انجام می‌شود.

بازدیدهای متعددی بین نخست‌وزیران کانادا و ایتالیا انجام شده است که بیشتر آن‌ها در نشست‌های گروه هفت، گروه هشت، G20 و اجلاس ناتو صورت گرفته‌اند.

## جستارهای وابسته
* پیاده‌روی مشاهیر ایتالیا

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:روابط ایتالیا و کانادا
رده:روابط دوجانبه ایتالیا
رده:روابط دوجانبه کانادا
روابط ایتالیا و مصر

**روابط ایتالیا و مصر** () به روابط بین مصر و ایتالیا اشاره دارد. هر دو کشور عضو اتحادیه مدیترانه و سازمان ملل متحد هستند.

## تاریخ

روابط اولین بار در دوره جمهوری روم برقرار شد، زمانی که امپراتوری بطلمیوسی با رم تعاملات زیادی داشت و در نهایت منجر به الحاق مصر به روم در ۳۰ قبل از میلاد شد. با فروپاشی امپراتوری روم غربی در سال ۴۷۶ میلادی و ادامه وضعیت مصر به عنوان استانی از امپراتوری روم شرقی تا فتح اسلامی مصر در ۶۴۲ میلادی، ایالت‌های مستقل ایتالیا و مصر وجود نداشتند و بنابراین روابط دیپلماتیک شکل نگرفت. پیوندهای فرهنگی بین مصر و ایتالیا با گذر زمان و با گسترش اسلام در مصر و قدرت کلیسای کاتولیک در ایتالیا بیشتر فاصله گرفت. تا زمان استقلال رسمی مصر از بریتانیا در ۱۹۲۲، روابط با ایتالیا دوباره برقرار نشد. با ظهور بنیتو موسولینی و فاشیسم در ایتالیا و در نهایت حمله ایتالیا به مصر در طول جنگ جهانی دوم، روابط به شدت تیره شد. با این حال، پس از جنگ، روابط دوباره برقرار شد و امروزه دو کشور رابطه‌ای دوستانه دارند.

## روابط مدرن
ایتالیا بزرگ‌ترین شریک تجاری مصر در اتحادیه اروپا است و پس از ایالات متحده و چین، سومین شریک بزرگ بین‌المللی مصر به‌شمار می‌رود. همچنین، سرمایه‌گذاری‌های ایتالیا در مصر بالغ بر ۲٫۶ میلیارد دلار است که عمدتاً در بخش‌های حمل و نقل و خدمات بانکی متمرکز است و آن را به پنجمین سرمایه‌گذار بزرگ اروپایی در مصر تبدیل می‌کند. تا پایان ۲۰۱۴، حجم تجارت بین دو کشور reportedly به ۶ میلیارد دلار رسید.

در آوریل ۲۰۱۶، روابط دیپلماتیک دو کشور به شدت تیره شد، زمانی که یک دانشجوی دکترای ایتالیایی از دانشگاه کمبریج پس از ناپدید شدن در ژانویه همان سال، در قاهره به طرز فجیعی به قتل رسید. در پی آن، ایتالیا سفیر خود را برای مشورت به رم فراخواند و مرگ جنایی جولیو رجنی، که در آن زمان تحقیقات دانشگاهی حساس دربارهٔ حقوق کارگری و سندیکاها در مصر انجام می‌داد، را پیگیری کرد. نیروهای انتظامی مصر اطلاعات متناقضی دربارهٔ سرنوشت شهروند ایتالیایی ارائه کردند که برای محققان ایتالیایی غیرقابل قبول بود. در نتیجه، مطبوعات ایتالیا و وزارت امور خارجه ایتالیا به نقض سیستماتیک حقوق بشر در مصر اشاره کرده و تهدید به تحریم‌های سیاسی کردند مگر اینکه رهبری پلیس و روش‌های آن بازنگری شود.

بازداشت پاتریک زاکی، دانشجوی مصری که در برنامه کارشناسی ارشد اراسموس ماندوس در دانشگاه بولونیا ثبت نام کرده بود، روابط دیپلماتیک را بیشتر تحت فشار قرار داده است. او در ۷ فوریه ۲۰۲۰ هنگام بازگشت به قاهره برای دیدار خانواده بازداشت شد و از آن زمان در زندان توره نگهداری می‌شود، با وجود درخواست‌های بین‌المللی برای آزادی او از سازمان‌هایی مانند عفو بین‌الملل و Scholars at Risk, و همچنین درخواست اعضای ایتالیایی پارلمان اروپا بوده است. چندین شهر ایتالیایی، از جمله بولونیا، میلان و ناپل، زاکی را به عنوان شهروند افتخاری اعلام کرده‌اند، بخشی از کمپین «۱۰۰ شهر برای پاتریک»

## نمایندگی‌های دیپلماتیک
* مصر دارای سفارت در رم و کنسولگری کل در میلان است.
* ایتالیا دارای سفارت در قاهره است.


File:Villa Savoia.jpg|سفارت مصر در رم
File:Egypt, Cairo, Italy ambassy - panoramio.jpg|سفارت ایتالیا در قاهره


## منابع

## پیوند به بیرون

رده:روابط دوجانبه ایتالیا
رده:روابط دوجانبه مصر
رده:روابط مصر و ایتالیا
روابط ایتالیا و هلند

**روابط ایتالیا و هلند** () بر پایه همکاری‌های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی و عضویت مشترک در اتحادیه اروپا و ناتو شکل گرفته است.

ایتالیا دارای سفارت در لاهه و سرکنسولگری در آمستردام است. هلند دارای سفارت در رم و سرکنسولگری در میلان است.

هر دو کشور عضو کامل اتحادیه اروپا، ناتو و سازمان توسعه و همکاری اقتصادی هستند.

ایتالیا و هلند روابط دوستانه‌ای را حفظ کرده‌اند، با بیانیه مشترک بین وزیر امور شرکت‌ها، آدولفو اورسو، و وزیر امور اقتصادی هلند، دیرک بلجارس، که این پیام را تأیید کردند. در آینده، ایتالیا و هلند امیدوارند همکاری اقتصادی و سیاسی خود را افزایش دهند.

## تجارت
در سال ۲۰۲۳، حجم تجارت بین دو کشور کمی بیش از ۴۸ میلیارد یورو (حدود ۵۰ میلیارد دلار آمریکا) بود. ایتالیا تقریباً ۱۹ میلیارد یورو (۱۹٫۷ میلیارد دلار آمریکا) صادرات به هلند داشته است. بزرگ‌ترین صادرات ایتالیا به هلند شامل واکسن، خون، آنتی‌سرم و توکسین است که مجموعاً ۱۳٫۳٪ از صادرات ایتالیا به هلند را تشکیل می‌دهد. بزرگ‌ترین صادرات هلند به ایتالیا شامل رایانه (۴٫۳٪)، تجهیزات پخش همگانی (۴٫۱۵٪)، داروی تجویزی (۳٫۸۸٪) و ال‌پی‌جی (۳٫۲۳٪) است.

## سفیرهای دیپلماتیک مستقر
* ایتالیا دارای سفارت در لاهه است.
* هلند دارای سفارت در رم و سرکنسولگری در میلان است.

File:Den Haag - Alexanderstraat 12.JPG|سفارت ایتالیا در لاهه


## منابع

## پیوند به بیرون


رده:روابط دوجانبه ایتالیا
رده:روابط دوجانبه هلند
مقابله دوری‌گزینی

در روان‌شناسی، **مقابله دوری‌گزینی**  یک مکانیسم مقابله و نوعی اجتناب تجربی است. این مکانیسم با تلاش‌های آگاهانه یا ناخودآگاه فرد برای پرهیز از مواجهه با یک عامل استرس‌زا به منظور محافظت از خود در برابر مشکلاتی که عامل استرس‌زا ایجاد می‌کند، مشخص می‌شود. مقابله دوری‌گزینی می‌تواند منجر به سوءمصرف مواد، کناره‌گیری اجتماعی و دیگر شکل‌های گریزگرایی شود. سطوح بالای رفتارهای دوری‌گزینی ممکن است سبب تشخیص اختلال شخصیت دوری‌گزین شود، اگرچه هر کسی که چنین رفتارهایی را نشان می‌دهد، در تعریف ابتلا به این اختلال قرار نمی‌گیرد. مقابله دوری‌گزینی همچنین نشانه‌ای از اختلال استرس پساسانحه است و با علائم افسردگی و اضطراب مرتبط است. علاوه بر این، مقابله دوری‌گزینیی بخشی از نظریه تعارض رویکرد-دوری‌گزینی است که توسط روان‌شناس کرت لوین معرفی شده است.

برخی تحقیقات و دیدگاه‌های اخلاقی نشان می‌دهند که مقابله دوری‌گزینی ممکن است الگوی گسترده‌تری را در رفتار انسان منعکس کند، که در آن افراد تسکین ناراحتی را بر جستجوی تجربیات مثبت در اولویت قرار می‌دهند. مطالعات نشان داده‌اند که افراد از تکنیک‌های بسیار بیشتری برای فرار از خلق و خوی بد نسبت به ایجاد خلق و خوی خوب استفاده می‌کنند، که این امر شیوع انگیزه پرهیز از رنج را برجسته می‌کند.

## منابع

رده:استرس
رده:اضطراب
رده:تعارض میان‌فردی
رده:رفتار اشتباه
رده:رفتارهای انسان
رده:نشانه‌ها و علائم بیماری‌های روانی
دوری‌گزینی تجربی

**دوری‌گزینی تجربی**  به‌طور گسترده به عنوان تلاش برای دوری از افکار، احساسات، خاطرات، حس‌های فیزیکی و دیگر تجربیات درونی تعریف شده است - حتی زمانی که انجام این کار در درازمدت آسیب ایجاد می‌کند. تصور می‌شود که فرایند اجتناب تجربی از طریق تقویت منفی حفظ می‌شود - یعنی، تسکین کوتاه‌مدت ناراحتی از طریق دوری‌گزینی حاصل می‌شود و در نتیجه احتمال تداوم رفتار دوری‌گزینی افزایش می‌یابد. نکته مهم این است که مفهوم‌سازی کنونی دوری‌گزینی تجربی نشان می‌دهد که افکار، احساسات و حس‌های منفی مشکل‌ساز نیستند، بلکه شیوهٔ پاسخ فرد به آنهاست که می‌تواند باعث مشکلات شود. به‌طور خاص، تصور می‌شود که عدم تمایل همیشگی و مداوم به تجربه افکار و احساسات ناراحت‌کننده (و دوری‌گزینی و مهار مرتبط با این تجربیات) با طیف گسترده‌ای از مشکلات مرتبط است، برخلاف انتخاب عمدی ناراحتی که تنها سبب ناراحتی می‌شود.

اختلال وسواس فکری عملی (EA) توسط نظریه‌های شناختی-رفتاری موج سوم اخیر مانند درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) رواج یافته است. با این حال، مفهوم کلی آن ریشه در بسیاری از نظریه‌های دیگر آسیب‌شناسی روانی و مداخله دارد.

## منابع

رده:اضطراب
رده:رفتاردرمانی شناختی
ارموپولی

**ارموپولی** ( یونانی : Ερμούπολη )، که با نام رسمی قدیمی‌تر **ارموپولی یا هرموپولیس** ( یونانی : Ἑρμούπολις < Ἑρμοῦ πόλις "شهر هرمس ") نیز شناخته می‌شود، شهری و شهرداری سابق در جزیره سیروس ، در جزایر سیکلادس ، یونان است . از زمان اصلاحات دولت محلی در سال ۲۰۱۱، این شهر بخشی از شهرداری سیروس-ارموپولی است که مرکز و یک واحد شهری آن محسوب می‌شود.  همچنین پایتخت منطقه اژه جنوبی است. این واحد شهری ۱۱.۱۸ کیلومتر مربع مساحت دارد.
## منابع

رده:مقاله‌های ایجادشده توسط ایجادگر
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در دهه ۱۸۲۰ (میلادی)
پاسخ دوری‌گزینی

[بندانگشتی|[حلزون کلت|حلزون دریایی کلت در حضور ستاره دریایی *[[ستاره دریایی غول‌پیکر|Pisaster giganteus]]* واکنش اجتنابی نشان نمی‌دهد. ستاره دریایی در حال خوردن صدف دوکفه‌ای *[[Chama pellucida]]* است در حالی که سه *صدف Kelletia kelletii* در تلاش برای رسیدن به طعمه هستند.]]

**پاسخ دوری‌گزینی** ، پاسخی است که از وقوع یک محرک آزاردهنده جلوگیری می‌کند. این نوعی تقویت منفی است. پاسخ دوری‌گزینی رفتاری است که بر اساس این مفهوم بنا شده است که جانوران از انجام رفتارهایی که منجر به نتیجه‌ای آزاردهنده می‌شوند، دوری می‌کنند. این می‌تواند شامل یادگیری از طریق شرطی‌سازی فعال باشد، زمانی که به عنوان یک تکنیک آموزشی استفاده می‌شود. این واکنشی به احساسات یا بازخورد نامطلوب است که سبب دوری از رفتاری می‌شود که به دنبال آن این محرک ناخوشایند یا ترس‌آور رخ می‌دهد.

چه محرک آزاردهنده عمداً توسط دیگری ایجاد شود و چه به‌طور طبیعی رخ دهد، یادگیری دوری‌گزینی از موقعیت‌هایی که در گذشته نتایج منفی داشته‌اند، یک امر انطباقی است. یک مثال ساده از این، بیزاری شرطی از غذا یا بیزاری ایجادشده نسبت به غذایی است که در گذشته سبب بیماری شده است. بیزاری از غذا همچنین می‌تواند با استفاده از شرطی‌سازی کلاسیک شرطی شود، به طوری که یک جانور یادمی‌گیرد از محرکی که در گذشته خنثی بوده و با یک نتیجه منفی مرتبط بوده است، اجتناب کند. این امر تقریباً به‌طور جهانی در جانوران نشان داده می‌شود زیرا دفاعی در برابر مسمومیت احتمالی است. طیف گسترده‌ای از گونه‌ها، حتی حلزون‌ها، توانایی یادگیری بیزاری از غذا را در خود ایجاد کرده‌اند.

## منابع

رده:رفتارشناسی جانوران
رده:عکس‌العمل‌های غیرارادی
سحر نجفی (بسکتبال)

**سحر نجفی** (زادهٔ ۶ اردیبهشت ۱۳۷۱ در تهران) بازیکن بسکتبال اهل ایران است. او سابقهٔ بازی در سوپر لیگ بسکتبال ایران و حضور در تیم ملی سه‌نفره و پنج‌نفرهٔ ایران را دارد.

## زندگی ورزشی
نجفی از سال ۱۳۸۰ فعالیت خود را در بسکتبال آغاز کرد و در رده‌های مینی بسکتبال، نونهالان و نوجوانان به عناوین کشوری و باشگاهی دست یافت.  
او با تیم کشاورز قزوین در سال ۱۳۹۲ مقام سوم سوپرلیگ کشور را به‌دست آورد و در سال‌های بعد همراه تیم‌های شرکت ملی گاز، دانشگاه آزاد، مهرام و اکسون در رقابت‌های سوپرلیگ حضور داشت.

نجفی همچنین با تیم ملی بسکتبال ایران در مسابقات چهار جانبهٔ ترکیه (۱۳۹۴) و مسابقات سه‌نفرهٔ آسیا در قزاقستان (۱۳۹۵) شرکت کرده‌است.  
او در رقابت‌های بین‌المللی دانشجویی (PCU committee) در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ به ترتیب در صربستان و بلژیک به مقام قهرمانی رسید.  

## افتخارات
### باشگاهی
* قهرمانی سوپرلیگ ایران: ۱۳۹۴ (شرکت ملی گاز)، ۱۳۹۷ (دانشگاه آزاد)
* نایب‌قهرمانی سوپرلیگ ایران: ۱۳۹۳ (شرکت ملی گاز)، ۱۳۹۹ (مهرام)
* مقام سوم سوپرلیگ ایران: ۱۳۹۲ (کشاورز قزوین)، ۱۳۹۵ و ۱۳۹۶ (شرکت ملی گاز)، ۱۴۰۰ (اکسون)

### ملی
* حضور در تیم ملی بسکتبال سه‌نفره ایران (۱۳۹۵)
* حضور در مسابقات چهار جانبه ترکیه (۱۳۹۴)

### بین‌المللی
* قهرمانی مسابقات بین‌دانشگاهی جهان (PCU committee): ۲۰۱۲، بلگراد صربستان
* قهرمانی مسابقات بین‌دانشگاهی جهان (PCU committee): ۲۰۱۳، آنتورپ بلژیک

## سایر فعالیت‌ها
* برگزارکنندهٔ نخستین دوره مسابقات بسکتبال سه‌نفره بانوان در ایران (شهریور ۱۳۹۶).

## منابع

## پیوند به بیرون
* پروفایل سحر نجفی در فیبا
* پروفایل سحر نجفی در Asia-Basket
محمد العاطفی

**محمد ناصر العاطفی** (زادهٔ ۱۹۶۹)، افسر نظامی یمنی است که از ۲۸ نوامبر ۲۰۱۶، به عنوان وزیر دفاع دولت یمن تحت کنترل حوثی‌ها خدمت می‌کند.

## اوایل زندگی و تحصیلات
محمد العاطفی در سال ۱۹۶۹ در شهر الاحنوم، که در آن زمان در یمن شمالی بود، متولد شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در استان حجه گذراند و تحصیلات عالی خود را در استان عمران ادامه داد. او در سال ۱۹۸۶ وارد دانشکده نظامی عدن شد و در سال ۱۹۸۸ با درجه ستوانی از ارتش یمن جنوبی، دانش‌آموخته شد.

## آموزش نظامی
* بورسیه تحصیلات تکمیلی کالج جنگ، ۲۰۱۰
* کارشناسی ارشد علوم نظامی، دانشکده فرماندهی و ستاد، صنعا، ۲۰۰۴
* دوره فرماندهان تیپ، مؤسسه نظامی ثلایا، عدن، ۲۰۰۰
* دوره فرماندهان گردان، مؤسسه نظامی ثلایا، عدن، ۱۹۹۶
* لیسانس علوم نظامی، دانشکده نظامی، عدن، ۱۹۹۰

## سوابق مهم
* وزیر دفاع یمن، ۲۰۱۶–اکنون
* رئیس ستاد کل نیروهای مسلح یمن، ۲۰۱۳
* فرمانده تیپ زرهی چهاردهم، مارب، ۲۰۰۸–۲۰۱۳
* فرماندهان تیپ ۱۲۲ پیاده‌نظام، صعده، ۲۰۰۶–۲۰۰۸
* رئیس ستاد تیپ ۱۳۵ پیاده‌نظام، منطقه نظامی شمال غربی، ۲۰۰۴
* رئیس عملیات تیپ پدافند هوایی، منطقه نظامی شمال غربی، ۲۰۰۳–۲۰۰۴

## منابع

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۶۹ (میلادی)
رده:فارغ‌التحصیلان آکادمی نظامی یمن
وزارت دفاع یمن

**وزارت دفاع** **یمن**، یک وزارتخانه دولتی در یمن است که مسئولیت نیروهای مسلح یمن را بر عهده دارد. وزیر دفاع فعلی سپهبد محسن محمد الدائری است که در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۲ به این سمت منصوب شد. دفتر مرکزی این وزارتخانه در صنعا قرار دارد.

## اقتدار
طبق قانون اساسی یمن، رئیس‌جمهور یمن به عنوان فرمانده کل نیروهای مسلح یمن عمل می‌کند و مسئول انتصاب وزیر دفاع است. در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۲، رئیس‌جمهور عبدربه منصور هادی، فرمان ریاست جمهوری مبنی بر بازسازی نیروهای مسلح به پنج شاخه اصلی صادر کرد: نیروی هوایی و پدافند هوایی، نیروی دریایی و پدافند ساحلی، نیروهای زمینی، گارد مرزی و نیروی ذخیره استراتژیک. این تصمیم همچنین شامل تقسیم حوزه نظامی در سراسر کشور به هفت منطقه نظامی بود.

## مناطق نظامی
# منطقه نظامی اول در سیئون، حضرموت.
# منطقه نظامی دوم در مکلا، حضرموت.
# منطقه نظامی سوم در استان مأرب.
# منطقه نظامی چهارم در عدن
# منطقه نظامی پنجم در حجه
# منطقه نظامی ششم در عمران
# منطقه نظامی هفتم در ذمار.

## فهرست وزرای دفاع

## جستارهای وابسته
* نیروهای مسلح یمن

## منابع

رده:وزارت‌خانه‌های دفاع