کاستانتینو نیولا

چپ|بندانگشتی|200x200پیکسل|کوستانتینو نیوولا، پیکره زن (مادر) مرمر، ۱۹۸۷، در کاخ شورای منطقه‌ای، کالیاری
چپ|بندانگشتی|200x200پیکسل|مجموعه ای از مجسمه‌های واقع در میدان ساتا در نورو (۱۹۶۷)
بندانگشتی|موزه نیوولا در اورانی (ساردینیا)، منظره‌ای از پارک
**کوستانتینو** (همچنین با نام **آنتین** در ساردینیا یا **تینو** در ایالات متحده شناخته می‌شود) **نیوولا** (۵ ژوئیه ۱۹۱۱–۶ مه ۱۹۸۸) مجسمه‌ساز، معمار، نقاش دیواری، طراح و معلم ایتالیایی بود.

نیوولا که در اورانی، شهری در منطقه ساردینیا، متولد شده بود، حرفه خود را از قبل آغاز کرده بود، زمانی که در سال ۱۹۳۸ از فاشیسم به پاریس گریخت و در سال ۱۹۳۹ به ایالات متحده رفت. آثار اصلی مجسمه‌سازی او، نقش برجسته‌های معماری انتزاعی و بزرگ در بتن است که با فرآیندهای ریخته‌گری ماسه‌ای و کنده‌کاری سیمانی خودش ساخته شده‌اند. این آثار بین اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ در ساختمان‌های آمریکایی و روی آنها ساخته شده‌اند. نیوولا که به‌طور خلاقانه‌ای مشغول بود و در عین حال در ایتالیا فعال بود، در دانشکده طراحی هاروارد، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه برکلی و جاهای دیگر نیز تدریس می‌کرد.
بندانگشتی|موزه نیوولا (آرمین لینکه)
موزه نیوولا در اورانی، ساردینیا به زندگی و مجسمه‌سازی او اختصاص داده شده است و میزبان بزرگ‌ترین مجموعه از آثار کوچک او می‌باشد.

## اوایل کار
نیوولا در روستای اورانی در ساردینیا، در خانواده‌ای فقیر متولد و بزرگ شد. در نوجوانی، او به عنوان شاگرد سنگ‌تراش کار می‌کرد. در سال ۱۹۲۶ در ساساری، نیوولا به عنوان شاگرد نقاش دیگر، ماریو دلیتالا، مشغول به کار شد و نقاشی‌های دیواری را برای آئولا *ماگنا (aula magna)* دانشگاه محلی اجرا می‌کرد.

در سال ۱۹۳۱، نیوولا در (''مؤسسه'' دولتی هنرهای صنعتی) در مونزا ثبت نام کرد. او از طریق یکی از معلمانش، معمار جوزپه پاگانو، در ششمین سه‌سالانه میلان در سال ۱۹۳۶ و غرفه ایتالیا در نمایشگاه پاریس در سال ۱۹۳۷ مشارکت داشت. این امر توجه آدریانو اولیوتی را جلب کرد که او را به عنوان مدیر هنری بخش تبلیغات شرکت خود منصوب کرد، جایی که نیوولا «سهم قابل توجهی در… 'سبک اولیوتی ' داشت.»

## ایالات متحده
نیوولا در سال ۱۹۳۸ با روث گوگنهایم، دانشجوی دیگر، ازدواج کرد و در سال ۱۹۳۹ با هم از طریق پاریس به ایالات متحده رفتند. او خانه‌ای در گرینویچ ویلج (ابتدا در ویورلی پلیس، سپس در شماره ۴۷ خیابان هشتم غربی) تأسیس کرد تا با وجود اینکه انگلیسی نمی‌دانست، حلقه اجتماعی و حرفه خود را بازسازی کند.

نیوولا دوستی نزدیک خود را با هنرمند سائول استاینبرگ از میلان از سر گرفت، در سال ۱۹۴۱ در جلسات انجمن ضد فاشیستی ایتالیایی-آمریکایی ماتزینی شرکت کرد و تا دهه ۱۹۴۰ نیوولا ریاست گردهمایی هفتگی هنرمندان در رستوران دل پزو را بر عهده داشت، همان‌طور که پیتر بلیک توصیف کرده است. قابل مقایسه با میزگرد آلگونکین. یکی از دوستی‌های کلیدی لوکوربوزیه بود. نیوولا که در سال ۱۹۴۵ توسط جوزپ لوئیس سرت معرفی شد، با این معمار سوئیسی که در سفرهای نادر کوربو به آمریکا مهمان او بود، دوستی گرم و مادام‌العمری پیدا کرد.

با حمایت نمایشگاه‌های کوچک و افزایش مشاغل در کارخانه‌ها، برای بونویت تلر، و برای مجلات معماری، خانواده نیوولا یک ملک کوچک در اسپرینگز، ایست همپتون، لانگ آیلند خریداری کردند. این ملک به ۳۵ هکتار گسترش یافت. محوطه باغ آنها، مجموعه‌ای از اتاق‌های بیرونی و یک سولاریوم بدون سقف، به‌طور مشترک توسط خانواده نیوولا و معمار برنارد رودوفسکی طراحی شد. در سال ۱۹۵۰، لوکوربوزیه به‌طور ناگهانی نقاشی‌های دیواری را روی دو دیوار آشپزخانه آنها نقاشی کرد. در ساحل مجاور، نیوولا هنگام بازی با فرزندانش، اصل تکنیک متمایز ریخته‌گری شن و ماسه بتنی خود را توسعه داد. آنها شن مرطوب را تراشیدند، سپس دوغاب گچ یا بتن را در قالب ریختند.

در سال ۱۹۵۱، نیوولا یکی از هنرمندانی بود که آثارش در نمایشگاه محوری هنر خیابان نهم، که توسط لئو کاستلی برپا شده بود، به نمایش درآمد.

بار دیگر، اولیوتی در سال ۱۹۵۳، سفارش بزرگی برای یک دیوار داخلی در نمایشگاه شیک خیابان پنجم به این مجسمه‌ساز داد. نیوولا آن را با نسخه‌ای اصلاح‌شده و مقیاس‌پذیر از فرایند ساحلی، در مجموعه‌ای از پنل‌ها اجرا کرد. توجه و تبلیغات حاصل، آغازگر یک حرفه موفق در کارهای معماری در مقیاس بزرگ بود که دهه‌ها ادامه داشت. یک پروژه، شامل دو هزار و ده پنل بتنی ریخته‌گری شده برای مرکز نمایشگاه مک‌کورمیک پلیس در شیکاگو در سال ۱۹۵۹، به عنوان بزرگ‌ترین چیدمان از این نوع تاکنون معرفی شد.

در سال ۱۹۵۴، نیوولا به عنوان مدیر کارگاه طراحی در دانشکده طراحی هاروارد منصوب شد و تا سال ۱۹۵۷ در آنجا ماند. او همچنین به عنوان استاد مدعو یا هنرمند مقیم در دانشگاه کلمبیا (۱۹۶۱)، هاروارد (۱۹۷۰ و ۱۹۷۳)، دارتموث (۱۹۷۸)، دانشگاه کالیفرنیا، برکلی (۱۹۷۸–۱۹۷۹ و ۱۹۸۲) و آکادمی سلطنتی هنر لاهه (۱۹۸۲) فعالیت داشت. مؤسسه هنرهای گرافیکی آمریکا گواهی تعالی خود را به او اعطا کرد. در سال ۱۹۷۲، آکادمی هنر و ادبیات آمریکا، نیوولا را به عنوان اولین عضو غیرآمریکایی خود پذیرفت.

نیوولا در ماه مه ۱۹۸۸ بر اثر حمله قلبی در بیمارستان ساوت‌همپتون، لانگ آیلند، درگذشت. او پدر کلر نیوولا، نویسنده کتاب‌های کودکان، و پدربزرگ الساندرو نیوولا، بازیگر، بود. یک بنیاد و موزه اختصاص داده شده به آثار نیوولا در سال ۱۹۹۵ در زادگاهش، در ساختمانی که بخشی از آن توسط معمار پیتر چرمایف طراحی شده بود، افتتاح شد.

## کار
شهر ساردینیایی اولاسای در اوایل دهه ۱۹۸۰ تصمیم گرفت ساختمان متروکه رختشویخانه شهرداری خود را که قدمت آن به سال ۱۹۰۳ برمی‌گردد، بازسازی کند. این ساختمان به یک موزه معاصر روباز با حضور تعدادی از هنرمندان - ماریا لای، لوئیجی ورونزی، گویدو استراتزا - تبدیل شد. اثر نیوولا، یک فواره صوتی مجسمه‌ای، در سال ۱۹۸۷ به عنوان آخرین اثر او تکمیل شد.
چپ|بندانگشتی|فواره صوتی، ساختمان رختشویخانه شهرداری اولاسای
آثار عمومی نیوولا شامل موارد زیر است:
* دیوار بیرونی نقاشی شده با اسکرافیتو، خانه گاگارین ۱، لیچفیلد، کنتیکت، با معمار مارسل بروئر، ۱۹۵۲
* دیوار برجسته داخلی از جنس ماسه ریخته‌گری شده، نمایشگاه اولیوتی، خیابان پنجم، شهر نیویورک، با همکاری معماران، ۱۹۵۳ (تخریب شده)
* پنل بیرونی دبیرستان ویلیام ای. گریدی سی تی ای، بروکلین، نیویورک، ۱۹۵۷
* *بدون عنوان*، یک نقاشی دیواری داخلی بتنی متشکل از ۱۳۲ پنل در شرکت بیمه متقابل سابق هارتفورد (که بعدها شرکت بیمه متقابل کاوننت شد)، خیابان وودلند ۹۵، هارتفورد، کنتیکت، با همکاری شروود، میلز و اسمیت، معماران، ۱۹۵۷
* بیش از ۲۰۰۰ پنل بتنی برای نمای بیرونی مرکز نمایشگاهی مک‌کورمیک پلیس، شیکاگو، برای شرکت شاو، متز و همکاران، ۱۹۵۹ (تخریب در ۱۹۶۷)
* *بدون عنوان*، یک دیوار بیرونی انتزاعی بتنی برای شرکت بیمه متقابل هارتفورد، با همکاری شروود، میلز و اسمیت، معماران، ۱۹۶۰
* ۱۸ اسب سنگی چند رنگ ریخته‌گری شده و یک دیوار نقاشی دیواری ۸۰ فوتی از نقاشی‌های دیواری اسگرافیتو، برای منطقه بازی توسعه مسکن برج‌های استفان وایز، با معماری ریچارد جی. استاین برای سازمان مسکن شهر نیویورک، ۱۹۶۴
* ۲۰ پنل بتنی برای ساختمان پست کانتیکت، بریجپورت، کانتیکت، ۱۹۶۶
* بنای یادبود شاعر سباستیانو ساتا، نورو، ساردینیا، ۱۹۶۶
* *خانواده بشر*، دو نقش برجسته انتزاعی بتنی با فرم‌هایی که گروه‌های خانوادگی را تداعی می‌کنند، ورودی کتابخانه ون پلت، دانشگاه پنسیلوانیا، معماران هاربسون، هاف، لیوینگستون و لارسون. ساختمان، ۱۹۶۲؛ مجسمه‌سازی، ۱۹۶۹
* *تقدیم به وزیر آمریکایی*، ۱۴ پنل انتزاعی از بتن مسلح فولادی ریخته‌گری شده در لابی، به همراه یک پیکره ایستاده در حیاط، بانک کانتیننتال، خیابان مارکت ۴۰۰، فیلادلفیا، پنسیلوانیا، ۱۹۷۰
* ۳۳ تابلوی حجاری شده با موضوع تاریخ ارتباطات، ساختمان روزنامه جینسویل گزت، جینسویل، ویسکانسین، ۱۹۷۰

## منابع

## پیوند به بیرون
* وب‌سایت بنیاد نیوولا و موزه نیوولا
* مقاله در کلان‌شهر: نیوولا روی نیوولاکوستانتینو نیوولا تجدید نظر کرد | مجله متروپلیس | مارس ۲۰۰۲

## کتاب‌ها
* جی. آلتئا ای. کاماردا، «استقلال رسمی در مقابل مشارکت عمومی: بنای یادبود مدرنیستی در آثار کوستانتینو نیوولا»، در آی. بن-اشر گیتلر (ویراستار)، بناهای یادبود، مجسمه‌سازی مکان‌محور و فضای شهری، انتشارات کمبریج اسکالر، ۲۰۱۷، صفحات. ۱۳۴–۱۶۲
* رناتو میراکو (ویرایشگر)، کوستانتینو نیولا. ۱۰۰ سال خلاقیت، میلانو، چارتا، ۲۰۱۲.
* مادالنا ماملی، لوکوربوزیه و کوستانتینو نیولا. نیویورک ۱۹۴۶–۱۹۵۳، فرانکو آنجلی، میلانو ۲۰۱۲.
* کوستانتینو نیوولا در اسپرینگز، ویرایش شده توسط م. مارتگانی، نیویورک-نوئورو، موزه هنر پریش-ایلیسو، ۲۰۰۳.
* ماریکا هرسکوویچ، ''مکتب نیویورک، منتخب هنرمندان اکسپرسیونیست انتزاعی،''  (انتشارات مدرسه نیویورک، ۲۰۰۰). ص. ۱۸؛ ص. ۳۸؛ ص. ۲۶۶–۲۶۹.
* 
رده:استادان مدرسه عالی طراحی هاروارد
رده:اعضای فرهنگستان هنر و ادب ایالات متحده آمریکا
رده:افراد آمریکایی ایتالیایی‌تبار
رده:افراد اولیوتی
رده:اهالی استان نیورو
رده:درگذشتگان ۱۹۸۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۱۱ (میلادی)
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:مجسمه‌سازان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان مرد اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان معماری
رده:هنرمندان معاصر اهل ایتالیا