الن فون اون‌ورت

**اِلِن فون اون‌وِرت**  (زادهٔ ۱۹۵۴) یک عکاس اهل آلمان است. او کار خود را به‌عنوان مدل مد آغاز کرد و سپس به عکاسی مد، عکاسی نشر و تبلیغاتی روی آورد.

## زندگی اولیه و تحصیلات
اون‌ورت در فرانکفورت، آلمان غربی به دنیا آمد. او در کودکی یتیم بود و سال‌های آغازین زندگی‌اش را اغلب در نظام‌های نگه‌داری کودکان در بایرن سپری کرد. در نهایت توانست دبیرستان را در مونیخ به پایان برساند؛ جایی که به‌مدت سه سال به‌عنوان دستیار یک شعبده‌باز سیرک کار می‌کرد.

## مدلینگ
در بیست‌سالگی، زمانی که در خیابان قدم می‌زد، عکاسی از او پرسید آیا تاکنون به داشتن حرفه‌ای در مدلینگ فکر کرده است یا نه. او تصمیم گرفت شانسش را در مدلینگ امتحان کند و به پاریس رفت؛ جایی که به‌مدت هفت سال حرفه‌ای موفق در مدلینگ داشت.

## عکاسی

با این‌حال، اون‌وِرت احساس می‌کرد که به‌عنوان مدل آزادی ندارد تا تصمیم بگیرد تصویرش کجا و چگونه استفاده شود. دوست‌پسرش در آن زمان یک دوربین به او هدیه داد و همین به یک عکاسیِ ناگهانی از همکاران مدلش در کنیا انجامید. وقتی این عکس‌ها منتشر شدند، اون‌وِرت فهمید که این مسیر تازهٔ زندگی او خواهد بود؛ زیرا تقاضا برای مهارت‌های عکاسی‌اش از تقاضا برای خود او به‌عنوان مدل فراتر رفت.

اولین کار شاخص او زمانی بود که در سال ۱۹۸۹ از کلودیا شیفر عکاسی کرد. آثار او در *[[وگ (مجله)|وُگ]]*، *[[ونتی فر|ونِتی فِر]]*، *[[اینترویو (مجله)|اینتِرویو]]*، *[[The Face (magazine)|دِ فِیس]]*، *[[Arena (magazine)|اَرِنا]]*، *[[Twill (magazine)|تویل]]*، *[[L'Uomo Vogue|لُوامو وُگ]]*، *[[I-D|آی-دی]]* و *[[پلی‌بوی]]* منتشر شده‌اند، و او چندین کتاب عکس نیز منتشر کرده است.

اون‌وِرت عکاسی تبلیغاتیِ دوران دوران را بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ انجام داد و بخشی از عکاسی آلبوم‌هایشان، از جمله *آزادی* (۱۹۹۰) و *مدازالند* (۱۹۹۷)، را نیز بر عهده داشت.

از آثار او برای روی جلد آلبوم‌های دیگری نیز استفاده شده است، از جمله آلبوم *زندگی پاپ* (۱۹۹۱) از بناناراما؛ *یک زن و یک مرد* (۱۹۹۶) از بلیندا کارلایل؛ *آیا من آن‌جور دختری هستم؟* (۱۹۹۶) از کتی دنیس؛ *طناب مخملی* (۱۹۹۷) از جنت جکسون؛ *قدیسان و گناهکاران* (۲۰۰۰) از آل‌سِینتز؛ *زندگی برای اجاره* (۲۰۰۳) از دایدو؛ *بلک‌اوت* (۲۰۰۷) از بریتنی اسپیرز؛ *بازگشت به اصول* (۲۰۰۶) از کریستینا آگیلرا؛ و همچنین آلبوم‌های *هرچه بهتر می‌شود: یک دهه از موفقیت‌ها*، *درجهٔ آر* و *حرف بزن* از ریانا.

او همچنین جلد آلبوم گروه هول با عنوان *از این جان سالم به‌در ببر* (۱۹۹۴) را عکاسی کرده است.

او زنان را به‌شیوه‌هایی  اما بدون شیئ‌انگاری به تصویر می‌کشد. او در مصاحبه‌ای با *[[وی (مجله)|وی]]* گفت: «من هرگز زنان را به انجام کاری مجبور نمی‌کنم؛ اما به آن‌ها نقش‌هایی می‌دهم تا همیشه فعال و توانمند باشند.» او در مصاحبهٔ دیگری در سال ۲۰۱۸ با *[[هارپرز بازار]]* رویکرد فمینیستی خود را توضیح داد: «زنان در عکس‌هایم همیشه قوی‌اند، حتی اگر سکسی هم باشند. زنان من همیشه مطمئن‌به‌نفس به نظر می‌رسند. تلاش می‌کنم آن‌ها را تا حد ممکن زیبا نشان دهم، چون هر زنی می‌خواهد احساس زیبایی، جذابیت و قدرت کند. همین چیزی است که سعی می‌کنم انجام بدهم.»

## فیلم‌ها
* *من خودم را می‌آفرینم* – دمی مور (۱۹۹۷)
* *نائومی* – کاترین همت
* *وندی‌بِرد* – کیرستن دانست؛ فیلم کوتاه مجموعهٔ پاییز/زمستان اِرین فِدِرستِن

## نماهنگ‌ها
* «زن اغواگر (فم فتال)» – دوران دوران (۱۹۹۳)
* «تو را خواهم گرفت» – نوکّو (۱۹۹۳)
* «هیچ‌چیز نیست جز یک چیز زنانه» – سالت اِن پِپا (۱۹۹۵)
* «آیا «دوستان» الکتریکی‌اند؟» – نَنسی بوی (۱۹۹۵)
* «باربارلای الکتریکی» – دوران دوران (۱۹۹۷)
* «بیارش» – اِن‌دِیا دونپورت (۱۹۹۸)
* «به دردسر افتادم» – کریستینا آگیلرا (۲۰۰۷)
* «پارهٔ نخست – و من همچنان می‌شنیدم» – کِنِت باگِر (۲۰۱۰)
* «سال چهار» – بیانسه (۲۰۱۱)
* «هرگز عاشق نبوده‌ام» – کبرا استارشیپ با همراهی آیکونا پاپ (۲۰۱۴)

## منابع

## پیوند به بیرون

* 

* Von Unwerth at the Music Video Database 
* Ellen von Unwerth on Vimeo

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۵۴ (میلادی)
رده:عکاسان زن اهل آلمان