open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
پارک آبی شیراز

** پارک آبی شیراز** نام بزرگترین پارک آبی در ایران است که در شهر شیراز مرکز استان فارس قرار دارد و توسط شهرداری شیراز در حال احداث است.

این پروژه ۶۰ هزار مترمربعی و سرمایه‌گذاری ۵۰۰۰ میلیارد تومانی، از سال ۱۴۰۲ شروع شده است.

پارک آبی شیراز با فضاهای متنوعی از جمله پارکینگ عمومی، واحدهای تجاری، سالن بدنسازی، استخر، حوضچه غواصی و نمک، مجموعه ماساژ، موج‌سواری، حمام ترکی، سینمای چندبعدی، رستوران و کافی‌شاپ، بستری جامع برای تفریح، سلامت، خرید و استراحت خانواده‌ها و جوانان فراهم می‌کند.

## منابع

رده:بوستان‌های آبی ایران
رده:بوستان‌های شیراز
جانکارلو جورجتی

**جانکارلو جورجتی** (زادهٔ ۱۶ دسامبر ۱۹۶۶) سیاستمدار ایتالیایی و از اعضای برجستهٔ لیگ است که در سال ۲۰۱۶ به عنوان معاون دبیر فدرال این حزب منصوب شد. از اکتبر ۲۰۲۲، جورجتی به‌عنوان وزیر اقتصاد و دارایی ایتالیا در دولت جورجا ملونی فعالیت می‌کند. پیش‌تر او دبیر شورای وزیران ایتالیا از ژوئن ۲۰۱۸ تا سپتامبر ۲۰۱۹ در دولت جوزپه کونته و سپس وزیر توسعه اقتصادی ایتالیا از فوریه ۲۰۲۱ تا اکتبر ۲۰۲۲ در دولت ماریو دراگی بوده‌است.  

## زندگی و حرفه اولیه
جورجتی در سال ۱۹۶۶ در کاتزاگو برابیا، شهری کوچک در استان وارزه متولد شد. او در رشتهٔ اقتصاد بازرگانی از دانشگاه بوکونی فارغ‌التحصیل شد و به عنوان مشاور مالیاتی و حسابرس مالی فعالیت کرد.  

در دوران دانشگاه به جبهه جوانان، شاخهٔ جوانان جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) نزدیک بود. اما در اوایل دهه ۱۹۹۰، به لیگ لومباردی و سپس ، جنبش‌های جدایی‌طلب بنیان‌گذاری‌شده توسط اومبرتو بوسی پیوست و در ۲۳ آوریل ۱۹۹۵ به‌عنوان شهردار زادگاهش، کاتزاگو برابیا، انتخاب شد. او این سمت را تا ۱۲ ژوئن ۲۰۰۴ بر عهده داشت.  

## فعالیت سیاسی
او نخستین‌بار در انتخابات سراسری ایتالیا (۱۹۹۶) به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت و در سال‌های ۲۰۰۱، ۲۰۰۶، ۲۰۰۸، ۲۰۱۳ و ۲۰۱۸ نیز دوباره انتخاب شد. بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶، ریاست کمیسیون بودجه مجلس را برعهده داشت. درون حزب، او از ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۲ دبیر ملی لیگ لومباردی بود و از ۲۰۱۶ تاکنون معاون دبیر فدرال لیگ شمال است.  

*[[نیویورک تایمز]]* از او به‌عنوان یکی از نزدیک‌ترین همکاران اومبرتو بوسی، بنیان‌گذار و دبیر فدرال لیگ شمال یاد کرده‌است و *[[اکونومیست]]* او را «ولیعهد» سیاسی بوسی توصیف کرده‌است. در سال ۲۰۱۰، *[[گاردین]]* او را «عضو بانفوذ حزب لیگ شمالِ برلوسکونی» نامید. تحت رهبری ماتئو سالوینی، جانشین بوسی از ۲۰۱۳، جورجتی همچنان از چهره‌های پرنفوذ حزب باقی مانده‌است.  

## دیدگاه‌های سیاسی و جنجال‌ها
جورجتی سیاستمداری فدرالیست و منطقه‌گرا است که از تمرکززدایی حمایت می‌کند. او در ۲۰ اوت ۲۰۱۸ در همایش جنبش کمونیه و آزادی در ریمنی به رشد پوپولیسم پرداخت و گفت: «پارلمان ایتالیا دیگر اهمیتی ندارد زیرا شهروندان آن را به‌عنوان مکانی بی‌نتیجه می‌بینند.»  

در سال ۲۰۰۶، او در مرکز یک جنجال قرار گرفت زیرا در ۲۰۰۴ رشوه‌ای بین ۵۰ تا ۱۰۰ هزار یورو از بانکدار ایتالیایی جیانپیرو فیورانی را رد کرده بود.  

او همچنین از حامیان پرشور نظام انتخاباتی اکثریتی است و بازگشت به قانون انتخاباتی ایتالیا (۱۹۹۳) موسوم به «ماتارلوم» را پیشنهاد کرده‌است. به گفتهٔ او، این نظام انتخاباتی «امکان حکمرانی» را فراهم می‌کند و سیاستمداران محلی، کارآفرینان و نمایندگان مناطق مختلف را وارد سیاست ملی می‌کرد.  

## منابع

رده:افراد زنده
رده:اهالی استان ورزه
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه بوکونی
رده:زادگان ۱۹۶۶ (میلادی)
رده:سیاستمداران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:سیاستمداران لگا نورد
رده:کابینه دراگی
رده:وزیران دارایی ایتالیا
رده:وزیران دولت ایتالیا
ویتوریو گریلی

**ویتوریو گریلی** (زادهٔ ۱۹ مهٔ ۱۹۵۷) اقتصاددان و دانشگاهی ایتالیایی است. او از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ وزیر اقتصاد و دارایی ایتالیا در کابینهٔ مونتی بود. گریلی پیش‌تر سمت‌های دانشگاهی در دانشگاه ییل و کالج برکبک، دانشگاه لندن داشت و سپس در وزارت خزانه‌داری ایتالیا، بخش خصوصی و همچنین در نهادهای اروپایی فعالیت کرد.

## زندگی و تحصیل
گریلی در ۱۹ مهٔ ۱۹۵۷ در میلان به دنیا آمد. او در سال ۱۹۸۱ از دانشگاه بوکونی در رشتهٔ اقتصاد فارغ‌التحصیل شد و سپس در سال ۱۹۸۶ دکترای اقتصاد خود را از دانشگاه روچستر دریافت کرد.

## حرفه
گریلی بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰ استاد یار اقتصاد در دانشگاه ییل بود و سپس از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ استاد اقتصاد مالی در کالج برکبک، دانشگاه لندن شد. او از ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ رئیس بخش تحلیل اقتصادی و خصوصی‌سازی در وزارت خزانه‌داری بود و پس از آن در کردیت سوئیس فرست بوستون در لندن به‌عنوان مدیرعامل فعالیت کرد.  

او سپس در سال ۲۰۰۲ به‌عنوان حسابدار کل دولت ایتالیا منصوب شد و از ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۱ مدیرکل خزانه‌داری ایتالیا بود. گریلی همچنین در نهادهای اروپایی، از جمله کمیته اقتصادی و مالی اتحادیه اروپا، سمت‌های مهمی برعهده داشت.

## وزارت اقتصاد
در ژوئیهٔ ۲۰۱۲، گریلی جانشین ماریو مونتی به‌عنوان وزیر اقتصاد و دارایی شد و تا آوریل ۲۰۱۳ در این سمت باقی ماند. در دورهٔ وزارت او، مباحث مهمی دربارهٔ وضعیت مالی ایتالیا و سیاست‌های منطقه یورو مطرح بود.

## فعالیت‌های دیگر
پس از دوران وزارت، گریلی به‌عنوان رئیس بخش بانکداری سرمایه‌گذاری شرکتی در اروپا، خاورمیانه و آفریقا در جی‌پی مورگان منصوب شد. او همچنین عضو کمیسیون سه‌جانبه و اندیشکده بروگل است.

## زندگی شخصی
همسر نخست گریلی، «لیزا لووشتاین»، کارشناس هنر بود.

## منابع

رده:آکادمیک‌های بیربک، دانشگاه لندن
رده:استادان دانشگاه ییل
رده:افراد جی‌پی مورگان چیس
رده:افراد زنده
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه بوکونی
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه روچستر
رده:زادگان ۱۹۵۷ (میلادی)
رده:سیاستمداران سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:وزیران دارایی ایتالیا
روبرتو گوالتیه‌ری

**روبرتو گوالتیه‌ری** (زادهٔ ۱۹ ژوئیهٔ ۱۹۶۶) تاریخ‌دان و سیاستمدار ایتالیایی از حزب دموکراتیک (PD) است. او از سال ۲۰۲۱ تاکنون شهردار رم می‌باشد و از ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ در دولت دوم جوزپه کونته به‌عنوان وزیر اقتصاد و دارایی ایتالیا فعالیت کرده‌است.  

گوالتیه‌ری پیش‌تر از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۹ نماینده مجلس اروپا بود و در فاصلهٔ سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹ ریاست کمیته امور اقتصادی و پولی پارلمان اروپا را بر عهده داشت.

## فعالیت سیاسی
از سال ۲۰۰۱، گوالتیه‌ری به عنوان معاون مدیر بنیاد بنیاد موسسه گرامشی فعالیت می‌کند. در همان سال، او به عضویت دموکرات‌های چپ (DS)، حزب اصلی سوسیال‌دموکرات ایتالیا و وارث مستقیم حزب کمونیست ایتالیا درآمد.

در سال ۲۰۰۶، گوالتیه‌ری یکی از بنیان‌گذاران حزب دموکراتیک ایتالیا شد (کنگره اورویتو، اکتبر ۲۰۰۶) و جزو «افراد خردمند» بود که منشور حزب را نوشتند. در سال ۲۰۰۷ به شورای ملی حزب انتخاب شد و از سال ۲۰۰۸ عضو هیئت ملی حزب است و در سال ۲۰۱۴ نیز تأیید شد. گوالتیه‌ری در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ به نفع پساکمونیست‌ها به جای رهبر حزب متئو رنتسی رأی داد.

از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱، گوالتیه‌ری به همراه خوزه لوئیس ریه-سائوسی مدیر «گزارش سالانه درباره ادغام اروپایی» منتشر شده توسط Il Mulino بود. از سال ۲۰۰۹، او عضو کمیته تحریریه بنیاد «ایتالیایی‌ها و اروپایی‌ها» است.
## منابع

رده:استادان دانشگاه ساپینزا رم
رده:افراد زنده
رده:تاریخ‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۶۶ (میلادی)
رده:سیاستمداران اهل رم
رده:شهرداران رم
رده:نمایندگان ایتالیا در پارلمان اروپا ۱۴–۲۰۰۹
رده:نمایندگان ایتالیا در پارلمان اروپا ۱۹–۲۰۱۴
رده:وزیران دارایی ایتالیا
آلیاتا

[بندانگشتی|[گل کلم سرخ شده با سس *آلیاتا* (راست)]]
**آلیاتا** (از کلمهٔ ایتالیایی aglio به معنای «سیر»؛ به زبان لیگوریایی: aggiadda, تلفظ لیگوریایی: [aˈdʒadˑa]) یک سس تند و خوش‌طعم سس سیر و چاشنی در آشپزی ایتالیایی است که برای طعم‌دهی و همراه کردن گوشت‌های کبابی یا آب‌پز، ماهی و سبزیجات استفاده می‌شود. این سس نخستین بار در روم باستان مستند شده و همچنان بخشی از آشپزی منطقه لیگوریا باقی مانده است. پوراتا یک سس مشابه است که به جای سیر با تره‌فرنگی تهیه می‌شود.

## آماده‌سازی
*آگلیاتا* با سیر له شده، روغن زیتون، خرده نان، سرکه، نمک و فلفل تهیه می‌شود. خرده نان‌ها در سرکه خیسانده می‌شوند، سپس آن را فشار می‌دهند و پس از آن سیر را با همزن یا کوبیده به مخلوط اضافه می‌کنند. تهیه آن شامل امولسیون مواد برای جلوگیری از جدا شدن است که با اضافه کردن روغن زیتون به صورت قطره قطره و در حالی که مخلوط دائماً هم زده می‌شود، انجام می‌شود. این غذا عموماً با گوشت، ماهی و سبزیجات کبابی یا آب‌پز همراه است.

## تاریخچه
ریشه‌های *آگلیاتا* به روم باستان برمی‌گردد. این غذا به عنوان یک غذای متقاطع طبقه اجتماعی توصیف شده است  غذای دهقانی معمولی که توسط افراد طبقه بالا نیز استفاده می‌شود. کتاب آشپزی قرن چهاردهمی *«ونتیان»* بیان می‌کند که *آگلیاتا* را می‌توان «با انواع گوشت» سرو کرد، همان‌طور که در کتاب «*لیبر د کوکینا»* که برای اولین بار در قرن سیزدهم منتشر شد، گزارش شده است، در آنجا آمده است که می‌توان از آن برای «همراهی با هر نوع گوشتی» استفاده کرد.

آلیاتا در آشپزی لیگوریا برای همراهی با گوشت‌ها و ماهی استفاده می‌شود و به عنوان «یک کلاسیک لیگوریایی» توصیف شده است. این سس همچنان به‌طور گسترده در آشپزی ایتالیا مورد استفاده قرار می‌گیرد.

## غذاهای مشابه
سس پوراتا با استفاده از تمام مواد موجود در آلیاتا تهیه می‌شود، با این تفاوت که سیر جای خود را به تره فرنگی (در ایتالیایی: porri) می‌دهد.

## منابع

رده:آشپزی ایتالیایی
رده:سس‌ها
رده:سس‌های خامه‌ای
رده:سس‌های سیر
جوزپه گوارینو (سیاستمدار)

**جوزپه گوارینو** (۱۵ نوامبر ۱۹۲۲ – ۱۷ آوریل ۲۰۲۰) حقوق‌دان و سیاستمدار ایتالیایی از دموکراسی مسیحی بود. او به‌طور کوتاه در سال ۱۹۸۷ وزیر دارایی و از ژوئن ۱۹۹۲ تا آوریل ۱۹۹۳ وزیر صنعت و وزیر شرکت‌های دولتی بود.

## زندگی اولیه و تحصیلات
گوارینو در ناپل در ۱۵ نوامبر ۱۹۲۲ به دنیا آمد. خانواده‌اش اصالتاً از سولوفرا بودند. پدرش زمانی که جوزپه تنها یازده سال داشت درگذشت.

گوارینو حقوق خواند و در حقوق عمومی تخصص گرفت.

## فعالیت حرفه‌ای
گوارینو کار خود را در دانشگاه ساساری در سال ۱۹۵۰ آغاز کرد و به استاد حقوق عمومی در آنجا تبدیل شد. او همچنین حقوق عمومی را در دانشگاه سینیا تدریس کرد. از ۱۹۶۷ تا ۱۹۸۷ او مدیر بانک ایتالیا بود. او به فهرست مجلس نمایندگان از حزب دموکراسی مسیحی انتخاب شد. در سال ۱۹۸۷ به عنوان وزیر دارایی در کابینه آمینتوره فانفانی منصوب شد. 

گوارینو در ژوئن ۱۹۹۲ به عنوان وزیر صنعت و وزیر شرکت‌های دولتی در کابینه جولیانو آماتو منصوب شد. در طول دوره وزارت، گوارینو به‌طور مداوم تلاش‌های خصوصی‌سازی دولت را نقد می‌کرد. دوره وزارت او در آوریل ۱۹۹۳ به پایان رسید.

## آثار، دیدگاه‌ها و درگذشت
گوارینو نویسنده چندین کتاب و مقاله بود. برخی از کتاب‌های او شامل *به سوی اروپا، یا پایان سیاست* منتشرشده در ۱۹۹۷ و *تصویب لیسبون؟* منتشرشده در ۲۰۰۸ هستند.

گوارینو یک کاتولیک متعهد بود. اگرچه او در ابتدا دیدگاه طرفدار اروپا داشت، اما بعدها از تحول اتحادیه اروپا انتقاد کرد. او استدلال کرد که در سال ۱۹۹۹ یک "کودتای مبهم" رخ داده است که به تصویب مقرره EC شماره ۱۴۶۶–۹۷۳ اشاره دارد.

گوارینو در رم در ۱۷ آوریل ۲۰۲۰ درگذشت و ۹۷ سال داشت.

## منابع
 

رده:درگذشتگان ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۲ (میلادی)
رده:کاتولیک‌های رومی اهل ایتالیا
رده:محققان سده ۲۰ (میلادی)
رده:نویسندگان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نویسندگان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:وزیران دارایی ایتالیا
رده:وزیران دولت ایتالیا
بادبزن‌دار سمت راست فرعون

بندانگشتی|نایب‌السلطنه کوش، آمنهوتپ، هوی را صدا زد که بادبزن بلندی را با یک پر که نشان دهنده رتبه او به عنوان بادبزن‌دار بود، در دست داشت.
**بادبزن‌دار در سمت راست پادشاه** - که گاهی اوقات به بادبزن‌دار در دست راست پادشاه نیز ترجمه می‌شود - منصب یا عنوانی بود که به درباریان مصر باستان داده می‌شد. این عنوان دلالت بر رابطه شخصی یا رسمی بسیار نزدیک با فرعون دارد. 
در دوران آمنهوتپ دوم و توتمس چهارم، این عنوان توسط مقاماتی مانند نایب‌السلطنه کوش، مباشر ارشد پادشاه و چندین معلم، مانند سنندجم در زمان توت‌عنخ‌آمون، استفاده می‌شد. صحنه‌هایی که بادبزن‌داران را به تصویر می‌کشند، آنها را در حالی نشان می‌دهند که یک بادبزن بلند با یک پر در دست دارند. از دیگر دارندگان عناوین مهم می‌توان به مایهرپری اشاره کرد که در دره پادشاهان به خاک سپرده شد.

## فهرست بادبزن‌داران فرعون

## منابع
بت‌ساز

***بت‌ساز*** (به انگلیسی: The Idolmaker) یک درام و موزیکال آمریکایی محصول ۱۹۸۰ به کارگردانی تیلور هاکفورد در اولین تجربه کارگردانی‌اش، نوشته ادوارد دی لورنزو با بازی ری شارکی، پیتر گلگر، پل لند، توا فلدشو و جو پانتولیانو است. این فیلم که اقتباسی آزاد از زندگی باب مارکوچی، مروج/تهیه‌کننده موسیقی راک، است، فرانکی آوالون و فابیان از کشفیات او بودند و به عنوان مشاور فنی برای تولید فیلم فعالیت داشتند، اولین حضور گلگر و لند را روی پرده سینما رقم زد.

این فیلم در ۱۴ نوامبر ۱۹۸۰ اکران شد و با نقدهای عموماً مثبت روبرو شد و بیش از ۲٫۶ میلیون دلار در گیشه فروش داشت. شارکی برای بازی در این فیلم برنده جایزه گلدن گلوب شد.

## بازسازی احتمالی
در مارس ۲۰۲۵، اعلام شد که سم رنچ کارگردانی و بازسازی این فیلم را بر عهده خواهد داشت.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
* 
* تی‌سی‌ام.کام

رده:فیلم‌های آمریکایی دهه ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های انگلیسی‌زبان دهه ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های اولین ساخته کارگردان ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های تیلور هاکفورد
رده:فیلم‌های موزیکال آمریکایی
رده:فیلم‌های یونایتد آرتیستس
الساندرو مارتلی

**الساندرو مارتلی** (۱۸۷۶–۱۹۳۴) یک دانشگاهی و سیاستمدار ایتالیایی بود. او به عنوان وزیر اقتصاد ملی در کابینه بنیتو موسولینی به رهبری بنیتو موسولینی بین سال‌های ۱۹۲۸ و ۱۹۲۹ خدمت کرد.

## زندگی و تحصیلات
مارتلی در ۲۵ نوامبر ۱۸۷۶ در کالتانیستا متولد شد. او از مؤسسه عالی فلورانس در ژوئیه ۱۹۰۰ فارغ‌التحصیل شد. 

## فعالیت‌های حرفه‌ای و سیاسی
پس از فارغ‌التحصیلی، مارتلی به دانشگاه پیوست و بین سال‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۷ استاد کانی‌شناسی و زمین‌شناسی در دانشگاه فلورانس شد. او همچنین در سال ۱۹۲۷ به عنوان عضو هیئت علمی دانشگاه رم در رشته زمین‌شناسی خدمت کرد.

مارتلی در هر دو جنگ ایتالو-ترکی (۱۹۱۱–۱۹۱۲) و جنگ جهانی اول شرکت داشت. او در اکتبر ۱۹۲۲ در راهپیمایی به رم شرکت کرد. او در سال ۱۹۲۴ به مجلس نمایندگان برای حزب فاشیست ملی انتخاب شد و برای دو دوره در آن خدمت کرد. در سال ۱۹۲۶ به عنوان معاون وزیر حمل و نقل منصوب شد. در ۹ ژوئیه ۱۹۲۸ به عنوان وزیر اقتصاد ملی منصوب شد و جای جوزپه بلوتسو را گرفت. دوره وزارت او در ۱۲ سپتامبر ۱۹۲۹ پایان یافت. پس از آن وزارتخانه با وزارت شرکت‌ها جایگزین شد.

بعدها او به عنوان رئیس شرکت ایتالیایی سوخت اتومبیل آگیپ منصوب شد. مارتلی در مارس ۱۹۳۴ به عنوان سناتور منصوب شد.

## زندگی شخصی و درگذشت
در فوریه ۱۹۰۴ مارتلی با دولورس کورسی ازدواج کرد و حاصل ازدواج آن‌ها دو پسر بود. او در ۵ اکتبر ۱۹۳۴ در فلورانس درگذشت و در قبرستان وینچی در همان شهر دفن شد.
  
## یادداشت‌ها

## منابع

رده:اعضای سنای پادشاهی ایتالیا
رده:اعضای هیئت علمی دانشگاه فلورانس
رده:اهالی کالتانیستا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه فلورانس
رده:درگذشتگان ۱۹۳۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۷۶ (میلادی)
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ عثمانی و ایتالیا اهل ایتالیا
رده:وزیران دارایی ایتالیا
ماریو مارتینلی

## زندگی‌نامه
ماریو مارتینلی در ۱۲ مه ۱۹۰۶ در کومو زاده شد. پدرش، آابونیو، کارگر رنگرزی و عضو اتحادیه‌های صنفی بود و از بنیان‌گذاران حزب مردم ایتالیا در سال ۱۹۱۹ بود. مارتینلی به عنوان حسابدار فعالیت می‌کرد. او در طول دوران حکومت فاشیستی ایتالیا عضو جنبش مقاومت ایتالیا بود. مارتینلی در آگوست ۱۹۴۴ به دلیل فعالیت‌های مقاومت خود توسط پلیس سیاسی در خانه‌اش در کومو دستگیر شد و در آوریل ۱۹۴۵ آزاد شد.

پس از پایان جنگ جهانی دوم، به حزب دموکراسی مسیحی پیوست و شعبه کومو را تأسیس کرد. او بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶ دبیر منطقه‌ای حزب در کومو بود. سپس در سال ۱۹۴۶ به پارلمان ایتالیا راه یافت و در سال ۱۹۴۸ عضو شورای ملی حزب دموکراسی مسیحی شد. دوره خدمت او در پارلمان سه دوره متوالی بود و چهارمین دوره او در اواخر دهه ۱۹۷۰ به پایان رسید. پس از خدمت به عنوان معاون وزیر خزانه‌داری و بازرگانی خارجی و وزیر دارایی، به عنوان وزیر بازرگانی خارجی منصوب شد که از ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۵ ادامه داشت. او دوباره بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۲ همان سمت را برعهده داشت.

از سال ۱۹۵۸ مارتینلی در پارلمان اروپا به عنوان عضو گروه دموکرات مسیحی خدمت کرد و ریاست کمیته حمل‌ونقل را برعهده داشت. او همچنین عضو کمیته بازار داخلی جامعه در پارلمان اروپا بود. مارتینلی از سال ۱۹۶۳ برای سه دوره متوالی نماینده لمباردی در سنای ایتالیا بود.

مارتینلی متأهل بود و دارای ۹ فرزند بود. او در ۲۱ مه ۲۰۰۱ درگذشت.

## میراث
در کومو یک میدان به نام او اختصاص داده شد، میدان ماریو مارتینلی. در سال ۲۰۰۴، جیووانی دی کاپو بیوگرافی مارتینلی را با عنوان *Mario Martinelli nel secolo delle contraddizioni* منتشر کرد.

## منابع
 
## پیوند به بیرون

رده:اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
رده:اهالی کومو
رده:درگذشتگان ۲۰۰۱ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۶ (میلادی)
رده:نمایندگان ایتالیا در پارلمان اروپا ۷۹-۱۹۵۸
رده:وزیران دارایی ایتالیا
نقاشی مغزی

**نقاشی مغزی** یک رابط مغز-رایانه غیرتهاجمی بر پایهٔ P300 است که امکان نقاشی کردن را بدون استفاده از فعالیت عضلانی فراهم می‌سازد. این فناوری با ترکیب الکتروانسفالوگرافی، الگوریتم‌های پردازش سیگنال و تحریک دیداری بر روی نمایشگر عمل می‌کند تا محل تمرکز نگاه کاربر را تشخیص دهد و به او اجازه دهد فرمان‌های دلخواه خود را به نرم‌افزار نقاشی منتقل کند.  

هدف این پروژهٔ پژوهشی، یاری‌رسانی به افرادی است که به دلیل بیماری‌های عصبی یا عصب‌عضلانی (مانند اسکلروز جانبی آمیوتروفیک یا ALS) دچار سندرم قفل‌شدگی هستند و توان ارتباطی آنان با محیط به شدت محدود شده است و در نتیجه از امکان بیان خلاقانه محروم مانده‌اند.
## تاریخچه
**نقاشی مغزی** به‌طور مشترک توسط *آندریا کیوبلر* از دانشگاه وورتسبورگ (آلمان) و *آدی هوسله* توسعه یافت. پس از طراحی و آزمون، این فناوری در سال ۲۰۱۰ برای نخستین بار در رسانه‌های عمومی معرفی شد و هم‌زمان در مجلات علمی با گزارشی از ارزیابی بر روی داوطلبان سالم و افراد مبتلا به سندرم قفل‌شدگی منتشر گردید.  

از سال ۲۰۱۲ و با حمایت پروژهٔ اروپایی «BackHome» (FP7-ICT-288566)، این رابط مغز-رایانه برای استفادهٔ مستقل خانگی سازگار شد و در همان سال در خانهٔ هنرمند مبتلا به سندرم قفل‌شدگی، هایده پفوتزنر، نصب گردید. در سال ۲۰۱۳ نیز یورگن تیه‌له از این سامانه در منزل خود بهره‌مند شد.  

ارزیابی بلندمدت توسط یکی از کاربران مبتلا به سندرم قفل‌شدگی، نشان‌دهندهٔ رضایت مطلوب از کارکرد این سیستم بود.  

پس از موفقیت در جلب پشتیبانی عمومی از طریق سرمایه‌گذاری جمعی، *هایده پفوتزنر* نمایشگاهی در تابستان ۲۰۱۳ در ایسدیل اسکاتلند برگزار کرد، و از ژوئیه تا دسامبر ۲۰۱۴ نیز نمایشگاهی در وورتسبورگ (آلمان) داشت.

## پانویس

## منابع

رده:رابط مغز و رایانه
رده:تعامل انسان و رایانه
رده:تکنیک‌های نقاشی
آنتونیو موسکونی

**آنتونیو موسکونی** (؛ ۹ سپتامبر ۱۸۸۶ – ) سیاست‌مدار اهل ایتالیا بود.

## زندگی‌نامه
آنتونیو موسکونی در ۹ سپتامبر ۱۸۶۶ در ویچنزا به دنیا آمد. او در سال ۱۹۰۸ از دانشگاه پادووا فارغ‌التحصیل رشته حقوق شد.  

در سال ۱۹۱۱ به عنوان دبیر وزارت کشور منصوب شد. در ژوئیه ۱۹۱۹ کمیساریای شهرداری در تریسته را برعهده گرفت. سپس از دسامبر ۱۹۱۹ ریاست دولت مدنی استان تریسته را برعهده گرفت.  

از سال ۱۹۲۰ عضو سنای ایتالیا و مشاور دولت بود. او در ژوئیه ۱۹۲۸ به عنوان وزیر دارایی در کابینه موسولینی منصوب شد و جای جوزپه ولپی را گرفت. در ژوئیه ۱۹۳۲ از این سمت کناره‌گیری کرد و گویدو یونگ جای او را گرفت.  

در دوره ۱۹۳۲–۱۹۳۴ ریاست بانک ملی کشاورزی ایتالیا را برعهده داشت. سایر سمت‌های او شامل ریاست کمیسیون مالی مرکزی (۱۹۳۹–۱۹۴۴) و آکادمی المپیک ویچنزا (۱۹۳۶–۱۹۴۴) بود. موسکونی در ۱۲ ژوئیه ۱۹۵۵ درگذشت.

## منابع

رده:زادگان ۱۸۶۶ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۵۵ (میلادی)
رده:کارآفرینان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:اعضای سنای پادشاهی ایتالیا
رده:وزیران دارایی ایتالیا
رده:اهالی ویچنزا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پادوا
دومنیکو پلگرینی جامپیترو

**دومنیکو پلگرینی جامپیترو** (;  – ) اقتصاددان، سیاستمدار، و نویسنده اهل ایتالیا بود.

## زندگی‌نامه
دومنیکو پلگرینی جامپیِترو در ۳۰ اوت ۱۸۹۹ در برینزا در باسیلیکاتا زاده شد. او اقتصاددان، حقوقدان، استاد دانشگاه و سیاستمدار ایتالیایی بود و در سال‌های پایانی زندگی به عنوان روزنامه‌نگار فعالیت داشت.  

در دوران جوانی، او در کازرتا یک لشکر ملی‌گرایانه به نام *Sempre pronti* ("همیشه آماده") تأسیس کرد. او در جنگ جهانی اول به عنوان ستوان پیاده‌نظام خدمت کرد و پس از آن در سال ۱۹۲۲ به جنبش فاشیسم پیوست و عضو حزب ملی فاشیست ایتالیا به رهبری بنیتو موسولینی شد و در مارس به رم شرکت کرد. در این دوره، او با برخی باشگاه‌های فراماسونری نیز مرتبط شد.

او به عنوان یکی از چهره‌های برجسته فاشیست‌های انتخاب‌شده در کامپانیا شناخته می‌شد و در کنار آلفردو روکو، برونو اسپامپاناتو و اقتصاددان آلبرتو بنِدوچه فعالیت داشت. در سال ۱۹۲۶ مدرک حقوق گرفت و به مدت هشت سال وکیل بود. او فاشیسم را وارد فضای دانشگاهی کرد و در دانشگاه ناپل بر روی *حقوق عمومی تطبیقی و تاریخ دکترین فاشیسم* تدریس کرد. همچنین در چندین صندوق قرض‌الحسنه فعالیت داشت.

پلگرینی جامپیِترو در جنگ داخلی اسپانیا به عنوان کاپیتان داوطلب پیاده‌نظام در کنار نیروهای فرانسیسکو فرانکو خدمت کرد و دو بار مدال گرفت. پس از بازگشت، چندین پست سیاسی دریافت کرد و به عنوان مشاور *[[Corporazioni|شرکت‌ها]]* و *[[Fasci|فاشی]]* و معاون وزیر دارایی در سال ۱۹۴۳ فعالیت داشت.  

پس از سرنگونی موسولینی و پیوستن ایتالیا به متفقین در جنگ جهانی دوم، او به شمال ایتالیا رفت و عضو رسمی جمهوری اجتماعی ایتالیا تحت کنترل آلمان نازی شد. به عنوان وزیر دارایی، در سال ۱۹۴۴ نیروهای شبه‌نظامی بدنام *[[Brigate Nera|بلک بریگیدز]]* را ایجاد کرد.  

در پایان جنگ، او دستگیر و به همکاری با دشمن متهم شد و در ۲۸ اوت ۱۹۴۵ به سی سال زندان محکوم شد. پلگرینی جامپیِترو از زندان گریخت و در سال ۱۹۴۹ به برزیل، سپس آرژانتین و در نهایت اروگوئه پناه برد. او به عنوان بانکدار فعالیت کرد و مجله *Sintesi* را ویرایش می‌کرد.

او در زمینه نظریه فاشیسم نوشت: کتاب ۱۹۴۱ او *Aspetti spirituali del fascismo* ("جنبه‌های معنوی فاشیسم") به بررسی ویژگی‌های اسرارآمیز دکترین فاشیسم پرداخت و *L'oro di Salò* ("طلای سالو") تلاش کرد عملکرد خود را به عنوان برنامه‌ریز اقتصادی جمهوری توضیح دهد و مسئولیت چپاول ثروت دولت موسولینی را متوجه دیگران کند.

## منابع

رده:افراد در جمهوری سوسیال ایتالیا
رده:اقتصاددانان اهل ایتالیا
رده:تبعیدشدگان اهل ایتالیا
رده:جستارنویسان اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۹۹ (میلادی)
رده:نویسندگان مرد غیرداستانی اهل ایتالیا
رده:وزیران دارایی ایتالیا
کوریره رومانیا

**کوریره رومانیا** یک روزنامه ایتالیایی است که دفتر مرکزی آن در ریمینی قرار دارد. این روزنامه به همراه *[[ایل رستو دل کارلینو]]* یکی از پرتیراژترین روزنامه‌ها در امیلیا-رومانیا است.

## تاریخچه
*روزنامه کوریره رومانیا* در سال ۱۹۹۳ توسط تعاونی روزنامه‌نگاران تأسیس شد؛ اولین شماره آن در ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۳ منتشر شد. این روزنامه در حال حاضر در سه نسخه محلی منتشر می‌شود: ریمینی - سن مارینو، فورلی - چزنا، و راونا - فائنزا - لوگو - ایمولا.

## پرسنل برجسته
* جاکومو بدسکی
* پائولو بولدرینی
* پیترو کاریکاتو
* گائتانو فوگتی
* ماریا پاتریزیا لانتستی
* روبرتو ماسینی
* لوکا پاواروتی
* جانلوکا روسی

## منابع

*
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۹۳ (میلادی) در ایتالیا
رده:روزنامه‌های ایتالیایی‌زبان
رده:روزنامه‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۹۳ (میلادی)
روزنامه لا نات

***لا نات*** یک روزنامه عصر ایتالیایی بود که بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۹۵ در میلان منتشر می‌شد.

## تاریخچه
این روزنامه توسط کارلو پزنتی، صنعتگر، تأمین مالی می‌شد که می‌خواست جلوی ظهور احتمالی کمونیسم در کشور را بگیرد و از قانون انتخابات اکثریت حمایت کند، قانونی که توسط احزاب چپ‌گرا به عنوان «قانون کلاهبرداری» شناخته می‌شد. روزنامه‌نگار ستفانو «نینو» نوتریزیو، سردبیر سابق اخبار ورزشی *[[مردم ایتالیا (روزنامه)|ایل پوپولو دیتالیا]]*، به عنوان سردبیر منصوب شد، سمتی که تا سال ۱۹۷۹ در اختیار داشت.

این روزنامه با تیراژ ۲۵۰۰۰۰ نسخه در روز در طول دهه ۱۹۶۰، موفقیت غیرمنتظره‌ای کسب کرد. توجه ویژه‌ای به اخبار جنایی و ورزشی معطوف بود. این روزنامه همچنین چندین نوآوری ساختاری و مفهومی را معرفی کرد: این روزنامه اولین روزنامه ایتالیایی بود که فهرست بازار سهام را منتشر کرد، اولین روزنامه‌ای بود که راهنمایی برای نمایش فیلم‌ها با جدول زمانی، آدرس سینماها، قیمت بلیت، شماره تلفن و حمل و نقل منتشر کرد و اولین روزنامه‌ای بود که فیلم‌ها را با سیستم رتبه‌بندی بررسی کرد و باعث ناراحتی سینماداران شد که حتی کمپینی برای تحریم روزنامه به راه انداختند.

در سال ۱۹۸۴ این روزنامه توسط ناشر روسکونی خریداری شد و در سال ۱۹۹۳ توسط پائولو برلوسکونی خریداری شد. به دنبال کاهش قابل توجه فروش، این روزنامه در ژانویه ۱۹۹۵ تعطیل شد. تلاش برای راه‌اندازی مجدد آن در سال ۱۹۹۷ تنها چند هفته دوام آورد.

## منابع

رده:انحلال‌های ۱۹۹۵ (میلادی) در ایتالیا
رده:روزنامه‌های ایتالیایی‌زبان
رده:روزنامه‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۲ (میلادی)
رده:روزنامه‌های میلان
پائسه سرا

بندانگشتی|لوگوی تاریخی، یک دایره قرمز
***پائسه سرا (به ایتالیایی: Paese Sera)*** یک روزنامه عصر ایتالیایی بود که بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۹۴ منتشر می‌شد.

## تاریخچه
این روزنامه در سال ۱۹۴۹ در رم، به عنوان نسخه عصرگاهی روزنامه *ایل پائسه* تأسیس شد. این روزنامه که به حزب کمونیست ایتالیا نزدیک بود، به عنوان جایگزینی چپ‌گرا برای روزنامه‌های محبوب راست میانه‌رو رومی، *[[ایل مساجرو]]* و *[[ایل تمپو]]* در نظر گرفته شده بود. پائسه سرا *(عصر کشور)* برخلاف ارگان رسمی حزب، *لونیتا (وحدت*)، فضای کافی برای موضوعات سبک‌تر و عامه‌پسندتر مانند اخبار شایعات، گزارش‌های جنایی، کمیک استریپ‌ها و طالع‌بینی‌ها فراهم می‌کرد. اولین سردبیر آن توماسو اسمیت بود که در سال ۱۹۵۶ در مخالفت با انتخاب حزب کمونیست ایتالیا مبنی بر حمایت از حمله شوروی به مجارستان، استعفا داد. از جمله همکاران آن می‌توان به اومبرتو اکو، جیانی روداری، نوربرتو بابیو، مائوریتزیو کوستانزو، ادواردو سانگوئینتی، تولیو دی مائورو، ناتالینو ساپگنو، آریگو بندتی، آندره‌آ بارباتو، الیو پاگلیارانی، مائولیمو پینیوسی، الیو پاگلیارانی، آلدوینوسی و آلدوینوسی اشاره کرد. زک در سال ۱۹۶۳، با بسته شدن کشور، آن را با یک نسخه صبح جایگزین کرد.

پس از افزایش رقابت، بی‌علاقگی حزب کمونیست و کاهش قابل توجه فروش، این روزنامه ابتدا در سال ۱۹۸۳ تعطیل شد. به لطف ایجاد یک تعاونی که توسط کارمندانش تشکیل شده بود و با اشتراک خوانندگان، این روزنامه اندکی بعد دوباره منتشر شد، قبل از اینکه دوباره در سال ۱۹۹۴ تعطیل شود.

در سال‌های بعد، چند تلاش کوتاه‌مدت برای راه‌اندازی مجدد آن انجام شد.

## منابع
رده:روزنامه‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:انحلال‌های ۱۹۹۴ (میلادی) در ایتالیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۹ (میلادی) در ایتالیا
رده:روزنامه‌های ایتالیایی‌زبان
رده:روزنامه‌های رم
تمام این سال‌ها ساکت

«**تمام این سال‌ها ساکت**»  ترانه‌ای از خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی توری ایموس می‌باشد که به‌عنوان تک‌آهنگ از نخستین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان ''زمین‌لرزه‌های کوچک'' (۱۹۹۲) منتشر گردید. این قطعه نخست در نوامبر سال از سوی ایست‌وست رکوردز در بریتانیا منتشر گردید. سپس در سال ۱۹۹۲ از سوی آتلانتیک رکوردز در آمریکای شمالی منتشر گردید و بعدها به‌منظور حمایت و آگاهی‌رسانی از شبکهٔ ملی مقابله با تجاوز، آزار و زنای با محارم (آرای‌آی‌ان‌ان) مورد استفاده قرار گرفت. این تک‌آهنگ در بریتانیا، در ۱۰ اوت سال مجدداً منتشر گردید.

## ریشه
ایموس «تمام این سال‌ها ساکت» را پس از شکست وای کنت توری رید و در دوران جستجوی خویشتن و یافتن مصالح برای آلبومی مستقل نوشت. طبق گفتهٔ ''وی‌اچ۱ داستان‌سراها''، او در ابتدا این قطعه را طوری نوشته بود که ال استوارت آن را بخواند. اریک هوس که مشغول تهیه و تولید برخی دیگر از ترانه‌های ساخته‌شدهٔ ایموس بود، قطعه را شنید و به او گفت: «عقلت سر جاش نیست. این داستان زندگی خودته.»

ایموس در دفترچهٔ ترانه‌های *زمین‌لرزه‌های کوچک*، شرح داده که نوشتن این قطعه روندی کند و تدریجی داشت و ریف سبک و روشن پیانو در بخش‌های بیتی، اولین چیزی بود که شکل گرفت. او این «تک‌نوازی وزوزمانند پیانو» را که خودش این‌گونه نامیده، یکی از شاخص‌ترین و قابل‌تشخیص‌ترین بخش‌های قطعه می‌داند.

الهام‌بخش اشعار ترانه زمانی بود که ایموس قصهٔ ''پری دریایی کوچولو'' اثر هانس کریستیان آندرسن را برای برادرزادهٔ خردسالش، کودی، می‌خواند.

## منابع
*

رده:تک‌آهنگ‌های ۱۹۹۱ (میلادی)
رده:ترانه‌های ۱۹۹۱ (میلادی)
رده:تک‌آهنگ‌های ۱۹۹۲ (میلادی)
رده:ترانه‌های توری ایموس
رده:ترانه‌های ساخته توری ایموس
رده:بالادهای پاپ
رده:تک‌آهنگ‌های آتلانتیک رکوردز
مصلوب (ترانه)

«**مصلوب**»  ترانه‌ای از خواننده-ترانه‌پرداز و موسیقی‌دان آمریکایی توری ایموس می‌باشد که در ۱۲ مهٔ سال ۱۹۹۲ به‌عنوان پنجمین تک‌آهنگ از نخستین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان ''زمین‌لرزه‌های کوچک'' در آمریکای شمالی، در ۸ ژوئن از سوی ایست‌وست رکوردز در بریتانیا، و در ۲۰ ژوئیهٔ سال ۱۹۹۲ نیز در استرالیا منتشر گردید.

## جدول‌ها

## منابع
*

## پیوند به بیرون
* مصلوب

رده:تک‌آهنگ‌های ۱۹۹۲ (میلادی)
رده:ترانه‌های ۱۹۹۲ (میلادی)
رده:ترانه‌های توری ایموس
رده:تک‌آهنگ‌های آتلانتیک رکوردز
رده:ترانه‌های ساخته توری ایموس
کوریره ایتالیانو

***کوریره ایتالیانو*** (به انگلیسی: *Italian Courier*) یک هفته‌نامه ایتالیایی‌زبان (با نام مستعار گاگلیاردی) است که در مونترال، کبک منتشر می‌شود.

*روزنامه کوریره ایتالیانو* توسط آلفردو گالیاردی، رئیس انجمن پسران ایتالیا در کانادا، در اوایل دهه ۱۹۵۰ در مونترال، برای جامعه ایتالیایی‌ها تأسیس شد.

او از طریق روزنامه‌اش، از منافع کانادایی‌های ایتالیایی‌تبار دفاع کرد و نبردهای بزرگی را برای به رسمیت شناختن سهم جامعه ایتالیایی در توسعه و پیشرفت کانادا در همه زمینه‌ها آغاز کرد. *روزنامه کوریره ایتالیانو* همواره خارج از ایدئولوژی‌ها و رنگ و بوی سیاست باقی مانده است. یکی از نبردهای بزرگی که این روزنامه سال‌ها به آن پرداخته، نبرد زبانی بوده است: برای حفظ دوزبانگی در کبک، و به ویژه در مونترال.

*کوریره ایتالیانو* در زمان تأسیس دو زبانه (انگلیسی-ایتالیایی) بود، اما اکنون فقط به زبان ایتالیایی منتشر می‌شود.

در حال حاضر این روزنامه به صورت هفتگی، هر پنجشنبه منتشر می‌شود و به ایتالیایی‌های ساکن مونترال این امکان را می‌دهد که اخبار هفتگی را به زبان ایتالیایی دریافت کنند.

این روزنامه توسط مترو مدیا منتشر می‌شود. مدیر آن پاتریک مارسان و معاونش فابریزیو استاپینو است.

## منابع

رده:روزنامه‌های ایتالیایی‌زبان
لا نوئوا فررا

لا نوئوا فررا ( (به ایتالیایی: The New Ferrara) یک روزنامه ایتالیایی مستقر در فرارا است. این روزنامه متعلق به گروه گروپو اس‌ای‌ای می‌باشد.

## تاریخچه
*لا نوئوا فررا* توسط انریکو پیروندینی تأسیس شد. اولین شماره آن در ۵ آوریل ۱۹۸۹ منتشر شد. در ابتدا متعلق به گدی گروپو ادیتوریاله بود، اما در سال ۲۰۲۰ به همراه روزنامه مودنا، روزنامه رجیو و دریای تیرنی به گروپو اس‌ای‌ای فروخته شد. در فوریه ۲۰۲۴، فرارای جدید به همراه دیگر روزنامه‌های امیلیا-رومانیا اعلام کردند که بخش بیشتری از محتوای چاپی خود را به اخبار محلی اختصاص خواهند داد.

## پرسنل برجسته
* جاکومو بدسکی
* ماریا رزا بلینی
* داویده برتی
* پائولو بولدرینی
* رینو بولبارلی
* آلبرتو فاستینی
* کریستیانو مونی
* والنتینو پشی
* انریکو پیروندینی
* استفانو اسکانسانی
* لوسیانو تانکردی
* لوکا ترینی

## منابع

* 
رده:ادغام‌ها و اکتساب‌های ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۸۹ (میلادی) در ایتالیا
رده:روزنامه‌های ایتالیایی‌زبان
رده:روزنامه‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۸۹ (میلادی)
زمین‌لرزه‌های کوچک

***زمین‌لرزه‌های کوچک***  نخستین آلبوم انفرادی از خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی توری ایموس می‌باشد که تک‌آهنگ‌های «تمام این سال‌ها ساکت»، «چین»، «زمستان» و «مصلوب» را دربر دارد. ایموس، پس از آنکه آتلانتیک رکوردز نخستین نسخهٔ آلبوم را نپذیرفت با همکاری نامزد خود در آن زمان، اریک هوس، کار بر روی نسخهٔ دوم آلبوم را شروع نمود. این آلبوم نخستین بار در بریتانیا در ۶ ژانویهٔ سال ۱۹۹۲ منتشر گردید و در جدول تا رتبهٔ ۱۴ صعود کرد.

این آلبوم با استقبال مثبت از طرف منتقدان و شنوندگان روبه‌رو شد. در ایالات متحده نیز توانست به جمع ۶۰ آلبوم برتر ''بیلبورد'' ۲۰۰ راه یابد. *زمین‌لرزه‌های کوچک* اغلب یکی از بزرگ‌ترین آلبوم‌های تمام دوران به شمار می‌رود؛ این آلبوم در فهرست ''۱۰۰۰ آلبوم برتر تمام دوران'' کالین لارکین جایگاهٔ ۷۳ را از آن خود کرد و در فهرست ۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران‌ها ''رولینگ استون'' نیز در جایگاهٔ قرار گرفت.

## جدول‌ها

## گواهی‌نامه‌ها

## منابع
*

رده:آلبوم‌های نخست ۱۹۹۲ (میلادی)
رده:آلبوم‌های توری ایموس
رده:آلبوم‌های آتلانتیک رکوردز
دختر کورن‌فلکسی

«**دختر کورن‌فلکسی**»  ترانه‌ای از خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی توری ایموس می‌باشد که در ۱۰ زانویهٔ سال ۱۹۹۴ از سوی آتلانتیک و ایست‌وست رکوردز به‌عنوان نخستین تک‌آهنگ از دومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان ''زیر صورتی'' (۱۹۹۴) در بریتانیا منتشر گردید. این ترانه در ایالات متحده دومین تک‌آهنگ آلبوم پس از «خدا» بود. این اثر توسط ایموس نوشته شد و تهیه‌کنندگی آن نیز بر عهدهٔ خود ایموس با اریک هوس بود. مری کلیتون در این ترانه به‌عنوان مهمان حضور دارد و در پس‌زمینه صدایش را ارائه می‌دهد و بخش بریژ «مردی با تفنگ طلایی» را نیز می‌خواند.

«دختر کورن‌فلکسی» در جدول بابلینگ آندر هات ۱۰۰ ''بیلبورد'' به رتبهٔ هفتم رسید و از نظر تجاری نیز در سطح جهانی موفق بود. این قطعه در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا رتبهٔ چهارم، در جدول تک‌آهنگ‌های ایرلند، رتبهٔ نهم و در ایسلند رتبهٔ دوم را از آن خود کرد. در استرالیا، بلژیک، کانادا و هلند نیز جزو چهل ترانهٔ برتر قرار گرفت. دو موزیک ویدئوی مختلف برای «دختر کورن‌فلکسی» ساخته شده‌اند.

## منابع
*

رده:تک‌آهنگ‌های ۱۹۹۴ (میلادی)
رده:ترانه‌های ۱۹۹۴ (میلادی)
رده:ترانه‌های توری ایموس
رده:تک‌آهنگ‌های آتلانتیک رکوردز
رده:ترانه‌های ساخته توری ایموس
زیر صورتی

***زیر صورتی***  دومین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی توری ایموس می‌باشد. این آلبوم در ژانویهٔ سال منتشر گردید و و با موفقیت تک‌آهنگ «دختر کورن‌فلکسی» توانست در صدر جدول جدول آلبوم‌های بریتانیا قرار گیرد و در ایالات متحده به رتبهٔ ۱۲ برسد.

این آلبوم در اکتبر سال از سوی آرآی‌ای‌ای در ایالات متحده موفق به دریافت ۲ بار پلاتین گردید و بیش از ۲ میلیون نسخه فروش داشت. در بریتانیا نیز شصت‌ویکمین آلبوم پرفروش سال ۱۹۹۴ بود و در فوریهٔ سال ۲۰۰۷ نیز از سوی بی‌پی‌آی با فروش بیش از ۳۰۰ هزار نسخه، گواهی پلاتین دریافت نمود.

زیر صورتی در فهرست «۵۰۰ سی‌دی‌ای که باید داشته باشید» مجله ''بلندر'' قرار گرفت و چند سال بعد نیز ''رولینگ استون'' آن را جزو بهترین آلبوم‌های دههٔ ۱۹۹۰ معرفی کرد. نسخهٔ ویژهٔ دو دیسکی این آلبوم با عنوان *صورتی بیشتر: بی‌سایدها* به‌صورت انحصاری در استرالیا و نیوزیلند در نوامبر سال ۱۹۹۴ منتشر شد.

## گواهی‌نامه‌ها

## منابع
*

رده:آلبوم‌های ۱۹۹۴ (میلادی)
رده:آلبوم‌های توری ایموس
رده:آلبوم‌های آتلانتیک رکوردز
گازتا دی پارما

***گازتا دی پارما*** (به ایتالیایی: Gazette of Parma) روزنامه‌ای است که در پارما، ایتالیا منتشر می‌شود. این روزنامه یکی از قدیمی‌ترین روزنامه‌های این کشور است.

## تاریخچه و مشخصات
*گاتزتا دی پارما* به عنوان یک روزنامه هفتگی مشارکت کنندگان اولیه شامل جووانینو گوارشی، جوزپه وردی، آرتورو توسکانینی، آلبرتو بیویلاکوا، لوکا گلدونی و لئوناردو سیاسیا بودند. تمرکز روزانه بر اخبار محلی مربوط به پارما است.

تیراژ گازتا دی پارما در سال ۲۰۰۷ ۴۳۰۰۰ نسخه بود.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
* 

رده:روزنامه‌های ایتالیایی‌زبان
اکودی برگامو

***اکو دی برگامو*** ( L'Eco di Bergamo) (به ایتالیایی: The Echo of Bergamo) روزنامه‌ای است که در برگامو، ایتالیا منتشر می‌شود. این روزنامه از سال ۱۸۸۰ در حال انتشار است.

## تاریخچه و مشخصات
چپ|بندانگشتی|یک غرفه روزنامه در لمباردی برای پژواک برگامو و اوربی
*روزنامه «پژواک برگامو»* در سال ۱۸۸۰ توسط شرکت «سسا» تأسیس شد ناشر آن سصعب است که متعلق به حوزه‌های اسقفی برگامو می‌باشد. سصعب همچنین چهار نسخه از روزنامه *«لا پروینسیا»* را منتشر می‌کند، یعنی نسخه‌های کومو، لکو، سوندریو و وارسه.

دفتر مرکزی پژواک برگامو در برگامو قرار دارد، و این روزنامه با فرمت برلینی (قطع روزنامه) منتشر می‌شود. این اولین روزنامه ایتالیایی است که رنگ را معرفی کرد.

*روزنامه «اکو دی برگامو»* گرایش کاتولیکی دارد. یک کشیش ایتالیایی به نام آندره‌آ اسپادا به مدت ۵۱ سال سردبیر این روزنامه بود. او در سال ۱۹۳۸ به این سمت منصوب شد و تا سال ۱۹۸۹ در این سمت بود.

در پایان دهه ۱۹۹۰ *، مجله «اکو دی برگامو»* ۶۸۰۰۰ نسخه فروخت. تیراژ آن در سال ۲۰۰۷، ۵۶۰۰۰ نسخه بود.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
* 

رده:روزنامه‌های ایتالیایی‌زبان
رده:روزنامه‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۸۰ (میلادی)
انتقام (آلبوم مانی لانگ)

***انتقام***  چهارمین آلبوم استودیویی از خوانندهٔ آمریکایی مانی لانگ می‌باشد که در ۳۰ اوت سال ۲۰۲۴ از سوی مانی لانگ اینک و دف جم رکوردینگز منتشر گردید. این آلبوم از لحاظ فنی چهارمین اثر کلی اوست، اما دومین آلبوم او تحت نام هنری مانی لانگ به‌شمار می‌آید. او در بیشتر قطعات با تریکی استوارت همکاری کرده که در کنار مانی لانگ به‌عنوان تهیه‌کنندهٔ اجرایی آلبوم نیز فعالیت داشته است. از دیگر افرادی که در این پروژه همکاری نموده‌اند می‌توان از جف «گیتی» گیتلمن، تامی براون، ترون میکیل توماس، جرمین دوپری و برایان-مایکل کاکس نام برد.

آلبوم به‌طور کلی نقدهای مثبت از سوی منتقدان موسیقی دریافت کرد و برخی آن را یکی از بهترین آلبوم‌های آراندبی سال دانستند. اکثر نقدها *انتقام* را به‌خاطر «نمونه‌ای برجسته از ترانه‌سرایی» ستودند. با وجود این‌ها، آلبوم در جدول ''بیلبورد'' ۲۰۰ ایالات متحده صدرنشین نشد، اما در جدول هیت‌سیکرز تاپ ایالات متحده در رتبهٔ هشتم قرار گرفت و دومین آلبوم متوالی مانی لانگ بود که جزو ده آلبوم برتر این جدول قرار می‌گرفت. تک‌آهنگ نخست آلبوم با نام «ساخته‌شده برای من» جزو ۲۰ ترانهٔ برتر ''بیلبورد'' هات ۱۰۰ ایالات متحده قرار گرفت. تک‌آهنگ بعدی با نام «کاری کن یادم بره» نیز نخستین رتبهٔ اول مانی لانگ در جدول ترانه‌های آراندبی بزرگسالان را رقم زد. *انتقام* در شصت و هفتمین مراسم جوایز گرمی نامزد بهترین آلبوم آراندبی شد.

## جدول‌ها

## منابع
*

رده:آلبوم‌های ۲۰۲۴ (میلادی)
رده:آلبوم‌های مانی لانگ
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط جرمین دوپری
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط تامی براون (تهیه‌کننده موسیقی)
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط تریکی استوارت
رده:آلبوم‌های آراندبی معاصر هنرمندان اهل ایالات متحده آمریکا
رده:آلبوم‌های دف جم رکوردینگز
زمان‌هایی مثل این‌ها (ترانه ادیسون ری)

«**زمان‌هایی مثل این‌ها**»  ترانه‌ای از خوانندهٔ آمریکایی ادیسون ری می‌باشد که در ۶ ژوئن سال ۲۰۲۵ از سوی کلمبیا رکوردز و از لانگ از ایم دنسینگ ال‌ال‌سی منتشر گردید. این یک قطعهٔ تریپ هاپ است که توسط ری و تهیه‌کنندگان قطعه، الویرا اندرفیاد و لوکا کلوسر نوشته شده‌است. این اثر با حالتی تأمل‌آمیز و لطیف، به مشکلات و چالش‌هایی ری که در زندگی با آن‌ها سروکار دارد، می‌پردازد. موزیک ویدئویی برای این ترانه نیز ساخته شده که پشت صحنه از یک اجرای رقص می‌باشد و توسط ایثن جیمز گرین کارگردانی شده‌است. ری این قطعه را برای اولین بار به‌طور زنده طی رویداد شنیداری آلبوم در نیویورک اجرا کرد.

## پس‌زمینه و ترکیب‌بندی
ری در آوریل سال ۲۰۲۵ اعلام کرد که نخستین آلبوم استودیویی خود را در ۶ ژوئن منتشر خواهد کرد. این خبر در جریان حضور غیرمنتظرهٔ او در اجرای آرکا در کوچلا ۲۰۲۵ اعلام شد. در پایان همان ماه، ری از نام و جلد آلبوم نیز رونمایی کرد. در ماه مه، فهرست ترانه‌ها روی بیلبوردهایی در شهرهای مختلف منتشر شد و سپس ری به‌طور رسمی نام قطعات را در ۲۱ مه اعلام کرد که در میان آن‌ها «زمان‌هایی مثل این‌ها» دهمینشان بود. وی در ۴ ژوئن اعلام کرد که همزمان با انتشار آلبوم، موزیک ویدئوی «زمان‌هایی مثل این‌ها» نیز منتشر خواهد شد. روز بعد، ری این ترانه را به‌صورت زنده در بخش پایانی یک رویداد اختصاصی انتشار آلبوم در سالن نمایش سوهو در نیویورک اجرا کرد و چند روز بعد نیز در کلاب خواهر این سالن در لندن به اجرا پرداخت. کریستن ویزنسکی از ''بیلبورد'' اظهار نظر می‌داشت که این روش «ایده‌آلی» برای پایان دادن به فهرست اجرا بوده و طرفداران را در «حالی تأمل‌آمیز» قرار داد.

## منابع
*

رده:ترانه‌های ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:ترانه‌های ادیسون ری
رده:ترانه‌های تریپ هاپ
جوزف اورتون

**جوزف پل اورتون** (Joseph Paul Overton؛ ۴ ژانویه ۱۹۶۰ – ۳۰ ژوئن ۲۰۰۳) دانشمند علوم سیاسی آمریکایی بود که به عنوان معاون ارشد مرکز سیاست عمومی مکیناک کار می‌کرد. او بیشتر به‌خاطر کارش در میانه دهه ۱۹۹۰ شناخته می‌شود؛ زمانی که ایده‌ای را مطرح کرد که بعدها با نام پنجره اورتون شناخته شد.

## منابع
*

رده:زادگان ۱۹۶۰ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۲۰۰۳ (میلادی)
رده:فیلسوفان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:لیبرترین‌های اهل ایالات متحده آمریکا
رده:فیلسوفان سیاسی اهل ایالات متحده آمریکا
رده:قربانیان سوانح یا حوادث هوایی در ایالات متحده آمریکا
رده:اهالی میدلند (میشیگان)
رده:درگذشتگان در سوانح در میشیگان
آنتونیو ماجیو

**آنتونیو ماجیو** (؛ زادهٔ ) خواننده پاپ اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

او فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان عضوی از گروه آوازی آرام کوارتت آغاز کرد که در اولین دوره مسابقه استعدادیابی ایتالیایی *[[ایکس فاکتور (مجموعه تلویزیونی ایتالیا)|ایکس فاکتور]]* برنده شد. در سال ۲۰۱۰ او فعالیت انفرادی خود را آغاز کرد و در سال ۲۰۱۳ در بخش تازه واردان، برنده شصت و سومین جشنواره موسیقی سانرمو شد.

## حرفه
ماجیو در دسامبر ۲۰۰۷، به همراه دوستانش میشل آنکورا، آنتونیو کورتس و رافائله سیمون، یکی از اعضای بنیان‌گذار گروه آرام کوارتت بود. در ژوئن ۲۰۰۸، این گروه برنده اولین فصل مسابقات ''ایکس فاکتور'' ایتالیا شد. پس از انتشار آلبوم چندآهنگه «*ChiARAMente»* که وارد ده آهنگ برتر ایتالیا شد.

ماجیو تصمیم گرفت به عنوان انفرادی فعالیت خود را آغاز کند. اولین تک‌آهنگ او با نام «Inconsolabile» در ژوئیه ۲۰۱۰ منتشر شد. ماجیو پس از امضای قرارداد با ناشر مستقل، آهنگ «Nonostante tutto» را ضبط کرد که با آن سعی کرد در جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۱۲ شرکت کند، اما این آهنگ واجد شرایط نشد و در ۲۱ مارس ۲۰۱۲ به عنوان تک‌آهنگ منتشر شد. در سال ۲۰۱۳، با آهنگ «Mi servirebbe sapere» به شصت و سومین جشنواره موسیقی سانرمو راه یافت که بعداً در بخش تازه‌واردان برنده این رقابت شد. این تک‌آهنگ در رتبه ۷ فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفت و توسط فدراسیون گواهی طلایی دریافت کرد. اولین آلبوم او با نام «*Nonostante tutto»* توسط یونیورسال موزیک ایتالیا در فوریه همان سال منتشر شد.

در سپتامبر ۲۰۱۳ آهنگ جدیدی به نام «Santo lunedì» را منتشر کرد که به عنوان آهنگ برای برنامه تلویزیونی ورزشی «*Il processo del lunedì»* استفاده شد.

## منابع

## پیوند به بیرون

* وبگاه رسمی

رده:افراد زنده
رده:اهالی استان لچه
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خوانندگان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۸۶ (میلادی)
مال (خواننده)

**پاول بردلی کولینگ** (؛ زادهٔ ) که با نام هنری **مال** یا **مال رایدر** شناخته می‌شود، خواننده اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۶۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

## زندگی و حرفه
مال در تاریخ ۲۷ فوریه ۱۹۴۴ در کومبرن ولز متولد شد و در جوانی به آکسفورد نقل مکان کرد و در آن جا به عنوان برقکار مشغول به کار شد و در تعدادی از گروه‌های محلی خواننده بود. در سال ۱۹۶۳، او گروه **مال رایدر و ارواح** را تشکیل داد و دو تک‌آهنگ برای دکا رکوردز ضبط کرد.

اولین آهنگ تک‌نفره مال «بامبولینا» بود که پس از آن آهنگ «Tu sei bella come sei» که در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۶۹ اجرا شد، منتشر شد. این آهنگ در یک فیلم موزیکال با همین عنوان، با بازی مال و سیلویا دیونیسیو اجرا شده است.

او سابقه دو بار حضور در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۷۰ با آهنگ "Sole pioggia e vento" و "Non dimenticarti di me" در سال ۱۹۷۱ را در کارنامه خود دارد. در سال ۱۹۷۷، او با آهنگ «Furia» که برای پخش مجدد سریال تلویزیونی *[[فیوری (مجموعه تلویزیونی)|فیوری]]* استفاده شد، بیش از یک میلیون نسخه فروخت.

در سال ۱۹۸۲، با آهنگ «Sei la mia donna» به جشنواره موسیقی سانرمو بازگشت. در سال‌های بعد، فعالیت موسیقایی او عمدتاً شامل رویدادهای زنده و حضور در برنامه‌های تلویزیونی با تم نوستالژی بوده است.

مال با رناتا مایالتی ازدواج کرده و یک پسر به نام کوین و یک دختر به نام کارن دارد. آنها در پوردنونه زندگی می‌کنند. او که در یک خانواده پروتستان متولد شده است اما خود را یک آتئیست می‌داند.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* وبگاه رسمی
* 

رده:افراد زنده
رده:بریتانیایی‌های مهاجرت‌کرده به ایتالیا
رده:بی‌خدایان اهل ایتالیا
رده:بی‌خدایان اهل ولز
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خوانندگان راک اهل ایتالیا
رده:خوانندگان مرد اهل ایتالیا
رده:دور از وطن‌های اهل ولز در ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:پروتستان‌های سابق
رده:شهروندان ایتالیا از طریق تغییر تابعیت
رده:خوانندگان پاپ اهل ولز
رده:خوانندگان راک اهل ولز
کریستیانو مالجیولیو

**جوزپه کریستیانو مالجیولیو** (؛  زادهٔ ) خواننده، ترانه‌سرا و چهره مطرح تلویزیونی اهل ایتالیا است.

وی در طول دوران حرفه‌ای خود، سی آلبوم استودیویی منتشر کرد و در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به عنوان ترانه‌سرا مورد تقدیر قرار گرفت. همچنین از سال ۲۰۰۰ به بعد، در تلویزیون سمت‌های مختلفی مانند کارشناس، داور و مجری داشته است.

## زندگی‌نامه
مالجیولیو که در راماکا ایتالیا متولد شد، به لطف تلاش‌های فابریتسیو د آندره، اولین قرارداد خود را با یک ناشر موسیقی به نام دوریوم امضا کرد. در سال ۱۹۷۴، او آهنگ "سلام عزیزم، حالت چطوره؟" اثر ایوا زانیکی را ساخت که برنده جشنواره موسیقی سانرمو شد. در سال ۱۹۷۵، با آهنگ «L'importante è finire» به موفقیت چشمگیری به عنوان ترانه‌سرا دست یافت. در همان دوره، او با روبرتو کارلوس همکاری کرد و اشعار ایتالیایی آهنگ‌های او را نوشت. او از جمله برای آدریانو چلنتانو، ریتا پاوونه، آماندا لیر، رافائلا کارا، مونیکا نارانجو، دوری گتسی، میلوا، پتی پراو، اورنلا وانونی، سیلوی وارتان، اومبرتو بالسامو، فرد بونگوستو، روزانا فراتلو، لورتا گوجی و فرانکو کالیفانو ترانه نوشته است.

پس از مدتی اقامت در آمریکای لاتین، در سال ۲۰۰۰ میلادی به محبوبیت خود در کشورش بازگشت. در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۲۰ در برنامه تلویزیونی واقع‌نمای «*Grande Fratello VIP»* شرکت کرد. او در کنار بیانکا بالتی و نینو فراسیکا مجری شب دوم جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۵ بود.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* 
* 
* 
* 

رده:افراد ال‌جی‌بی‌تی سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:افراد ال‌جی‌بی‌تی سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:افراد زنده
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خواننده-ترانه‌پردازان مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۴۵ (میلادی)
رده:شخصیت‌های تلویزیونی اهل ایتالیا
رده:کاتولیک‌های رومی اهل ایتالیا
رده:ال‌جی‌بی‌تی معتقد به کلیسای کاتولیک
لوسی‌فور

**جیمز دیر** (به انگلیسی: James Dear) که با لقب **لوسی‌فور** (به انگلیسی: Luci4) شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا است. او به‌عنوان پیشگام زیرژانر اینترنتی سیگیلکور شهرت یافته‌است. آثار وی در سال ۲۰۲۱ در شبکه اجتماعی تیک‌تاک مورد توجه گسترده قرار گرفت و همین امر موجب عقد قرارداد او با شرکت نشر موسیقی آتلانتیک رکوردز شد. وی فعالیت هنری خود را در ابتدا با نام **فورجِی** (به انگلیسی: 4jay) آغاز کرد و در تولید ترانه "باید منفجر بشه" از تی-کی همکاری داشته‌است.

نخستین تک‌آهنگ او با عنوان "قطعات بدن" از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا گواهی طلایی دریافت کرد. این موفقیت در پی افزایش چشمگیر محبوبیت این اثر در شبکه اجتماعی تیک‌تاک به‌دست آمد.

## خوانندگی

لوسی‌فور در آغاز به‌عنوان تهیه‌کننده در بی‌ام‌بی دثرو، گروهی به سرپرستی اسپیس‌گوست‌پراپ که در سال ۲۰۱۵ تشکیل شد، فعالیت می‌کرد. او به‌دلیل تهیه ترانهٔ باید منفجر بشه از تی-کی در دومین و آخرین میکس‌تیپ وی با نام دنیای سانتانا شناخته شد.

وی در شکل‌گیری و گسترش ژانر سیگیلکور و همچنین زیرژانر کراش‌کلاب نقش داشت. ترانه‌های او با عنوان‌های "قطعات بدن"، "همه چشم‌ها به من دوخته شده‌اند" و "زمردهای نفرین‌شده" در شبکه اجتماعی تیک‌تاک وایرال شدند. در ۲۴ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ترانهٔ "قطعات بدن" پس از افزایش چشمگیر محبوبیت در تیک‌تاک، از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا گواهی طلایی دریافت کرد. افزون بر این، ترانهٔ "زمردهای نفرین‌شده" در میانهٔ سال ۲۰۲۱ بیش از ۲۰۰ هزار بار استریم شد.

## سبک موسیقی

او به‌دلیل تلفیق رویکرد هایپرپاپ با درام‌های هیپ‌هاپ و اشعار معنوی بر بستر بیت‌های کلاب تاریک شناخته می‌شود. این بیت‌ها اغلب با تکنیک برش خورده و کند شده در سرعت‌های بسیار بالا یا پایین تغییر داده می‌شوند تا حالتی گلیچی اختلالی و تکه‌تکه به آثار او ببخشند. موسیقی وی در دستهٔ مامبل رپ طبقه‌بندی می‌شود.

## ترانه‌شناسی

**آلبوم‌ها**
* پول درآوردن ۱: ۲۰۱۸
* اکسچرل رها شده: ۲۰۲۰
* «دیوانگی خون‌آشامی، مهمانی بعدی: ۲۰۲۱
* #آر۲دی: ۲۰۲۲
*شور خون‌آشامی ۳: ۲۰۲۵
**تک آهنگ‌ها**
* قطعات بدن: ۲۰۲۰
* زمردهای نفرین‌شده: ۲۰۲۰
* همه چشم‌ها به من دوخته شده‌اند: ۲۰۲۰
* مرده و رفته: ۲۰۲۱
* می‌میرم به سبک (نسخه ۳): ۲۰۲۱
* موجود خیالی عجیب: ۲۰۲۲

## منابع
مانینی

**آلسیو مینینی** (؛ زادهٔ ) که با نام هنری **مانینی** شناخته می‌شود، خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

## زندگی و حرفه
آلسیو مینینی در تاریخ ۱۹ دسامبر ۱۹۹۷ بیته‌تو ایتالیا متولد و بزرگ شد.

او پس از شرکت در کنسرت یوتو در سن نه سالگی عاشق موسیقی شد و کمی بعد از آن به گیتار روی آورد. او از *مدرسه موسیقی* دان لورنزو میلانی در اکواویوا دل فانتی فارغ التحصیل شد.

در سال ۲۰۱۶ در فصل شانزدهم آمیچی شرکت کرد. او دو تک آهنگ «Parlami di te» و «Peggio di ieri» را به ترتیب در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۹ منتشر کرد.

در اواخر سال ۲۰۲۲، با آهنگ «Mille porte» در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد، اما به جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۳ راه نیافت. او در سال ۲۰۲۴ با آهنگ «Spettacolare» به رقابت در این جشنواره پرداخت.

## منابع

## پیوند به بیرون

* وبگاه رسمی

رده:افراد زنده
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خواننده-ترانه‌پردازان مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۹۷ (میلادی)
رده:موسیقی‌دانان مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
ایلان ماسک (ابهام‌زدایی)

**[[ایلان ماسک]]** (زادهٔ ۱۹۷۱) یک تاجر متولد آفریقای جنوبی است.

**ایلان ماسک** همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
* *[[ایلان ماسک: تسلا، اسپیس‌اکس، و مأموریت برای آینده‌ای شگفت]]*، زندگینامه‌ای از ماسک نوشته اشلی ونس در سال ۲۰۱۵
* *ایلان ماسک (کتاب ایزاکسون)*، زندگینامه‌ای از ایلان ماسک نوشته والتر ایزاکسون در سال ۲۰۲۳
* «ایلان ماسک»، آهنگی از رپر نیجریه‌ای شالیپوپی، محصول سال ۲۰۲۳
* «ایلان ماسک»، آهنگی از رپر آمریکایی دی‌دی‌جی، محصول سال ۲۰۲۳

## جستارهای وابسته

*
بلایندسایت

**بلایندسایت** یک ابزار پزشکی آزمایشی است که توسط نورالینک توسعه یافته‌است. این ابزار از سازمان ادارهٔ غذا و داروی ایالات متحده (FDA) نشان «دستگاه نوآورانه» دریافت کرده‌است.
## هدف
بلایندسایت در حال توسعه است تا به افرادی که به دلیل آسیب به عصب بینایی دچار نابینایی کامل هستند، اما قشر بینایی آن‌ها سالم مانده‌است، امکان دیدن بدهد. این کار با دور زدن عصب بینایی و تحریک مستقیم قشر بینایی برای ایجاد ادراک دیداری انجام می‌شود.

## پانویس

## منابع

رده:دستگاه‌های پزشکی
رده:تجهیزات نابینایی
مانارینو

**آلساندرو مانارینو** (؛ زادهٔ ) که با نام **مانارینو** شناخته می‌شود، خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

## زندگی و حرفه
آلساندرو مانارینو در تاریخ ۲۳ اوت ۱۹۷۹ در رم متولد شد، وی فعالیت هنری خود را در سال ۲۰۰۱ آغاز کرد و در منطقه معروف مونتی در رم، با اجراهایی که موسیقی دی‌جی را با سازهای آکوستیک ترکیب می‌کرد، به روی صحنه رفت.

او در سال ۲۰۰۶، یک گروه شش نفره به نام «کامپینا» تشکیل داد که با آن در محبوب‌ترین نقاط پایتخت به نمایش آثار پرداخت. او خیلی زود همکاری‌های تئاتری خود را گسترش داد، از جمله نمایش «رم دی نوت» با ماسیمیلیانو برونو و همکاری‌های موسیقایی با هنرمندانی مانند آسکانیو سلستینی، دیوید ریوندینو و دان پاستا.

او در ۲۰ مارس ۲۰۰۹، اولین آلبوم خود *با نام* *«Bar della Rabbia» که* توسط «Leave Music» منتشر و توسط گروه موسیقی یونیورسال توزیع شد را منتشر کرد. این پروژه ضبط، *جایزه معتبر جورجیو گابر* را از آن خود کرد. آلبوم او به فینال جایزه تارگا تکنو در سال ۲۰۰۹ راه یافت و در ۱۳ نوامبر در سانرمو اجرا شد.

در ۱۵ مارس ۲۰۱۱، دومین آلبوم او *به نام* *«Supersantos»* منتشر شد. سومین آلبوم مانارینو "آل مونته" است که رسماً در ۱۳ مه ۲۰۱۴ منتشر شد.

سه سال پس از سومین آلبومش، مانارینو چهارمین آلبوم خود با نام «Apriti Cielo» را در ۱۳ ژانویه منتشر کرد، چهار آلبوم استودیویی او همگی توسط فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا گواهی طلایی دریافت کردند.

## منابع

## پیوند به بیرون

* وبگاه رسمی
* 

رده:افراد زنده
رده:خوانندگان اهل رم
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خوانندگان فولک اهل ایتالیا
رده:خواننده-ترانه‌پردازان مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۷۹ (میلادی)
رده:کالابریایی‌تبارها
دولت موازی

**دولت موازی**، اصطلاحی است که توسط مورخ آمریکایی، رابرت پکستون، ابداع شده است تا مجموعه‌ای از سازمان‌ها یا نهادهایی را توصیف کند که در سازماندهی، مدیریت و ساختار خود، شبیه دولت هستند، اما رسماً بخشی از دولت یا حکومت مشروع نیستند. آن‌ها در درجه نخست، برای ترویج ایدئولوژی سیاسی و اجتماعی غالب دولت، عمل می‌کنند.

دولت موازی، با اصطلاح رایج‌تر «دولت در دولت» متفاوت است، زیرا معمولاً توسط نخبگان سیاسی غالب یک کشور، تأیید می‌شوند، در حالی که «دولت در دولت»، اصطلاحی تحقیرآمیز برای توصیف نهادهای شبه‌دولتی است که بدون رضایت و حتی به ضرر اقتدار یک دولت مستقر (مانند کلیساها و نهادهای مذهبی یا انجمن‌های مخفی با قوانین و سیستم‌های قضایی خاص خود)، فعالیت می‌کنند.

دولت‌های موازی، در جوامع توتالیتر، مانند آلمان نازی، ایتالیای فاشیست و اتحاد جماهیر شوروی، رایج هستند. سازمان‌هایی که معمولاً با ایده دولت موازی، مرتبط هستند، شامل احزاب سیاسی، اتحادیه‌ها، سازمان‌های اطلاعاتی و ارتش‌ها می‌شوند.

## مثال‌ها
### ترکیه
رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه، از اصطلاح «دولت موازی» (یا «ساختار موازی»)، برای توصیف پیروان فتح‌الله گولن، که مناصب ارشد اداری و قضایی را اشغال کرده‌اند و به تلاش برای سرنگونی دولت اردوغان، متهم شده‌اند، استفاده کرده است. این اصطلاح، در تضاد با معنای اصطلاحی است که در ابتدا توسط پکستون، ابداع شده بود و در عوض، به اصطلاح «دولت در دولت»، شباهت دارد. جنبش گولن که حضور گسترده‌ای در ترکیه دارد، ظاهراً در محدود کردن قدرت نیروهای مسلح ترکیه، از طریق محاکمات ارگنه‌کون و پرونده پتک، در حالی که با اردوغان، متحد بود، نقش داشته است. پس از اعتراضات ۲۰۱۳–۲۰۱۴ علیه دولت اردوغان، جنبش گولن، علیه اردوغان، قیام کرد و اردوغان نیز، آن‌ها را «دولت موازی» نامید. اردوغان، پیروان گولن را به سازماندهی رسوایی فساد دولتی سال ۲۰۱۳ و همچنین کودتای نافرجام ۲۰۱۶، متهم کرده است.

## جستارهای وابسته
* دولت رقیب
* دولت پنهان
* دولت در تبعید
* قدرت دوگانه

## منابع

رده:شکل‌های حکومت
رده:واژگان علوم سیاسی