الفریده لوزه-وشتلر

**اِلفریده لُوزه-وِشتلِر**  (با نام اصلی *آنا فریدا وِشتلِر*؛ ۴ دسامبر ۱۸۹۹ – ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۰) نقاش آوانگارد آلمانی بود که آثارش در آلمان نازی به‌عنوان «هنر منحط» ممنوع و در برخی موارد نابود شد. او دچار بیماری روانی شد و در یک مؤسسهٔ روان‌پزشکی در قلعهٔ زونن‌اشتاین در پیرنا، تحت برنامهٔ Action T4 که برنامهٔ اتانازی اجباری آلمان نازی بود، به قتل رسید. از سال ۲۰۰۰، یک مرکز یادبود برای برنامهٔ T4 در همان ساختمان با نمایشگاهی دائمی، زندگی و آثار او را گرامی می‌دارد.

## زندگی
الفریده لوزه-وِشتلِر در یک خانوادهٔ طبقهٔ متوسط بزرگ شد، اما در سن ۱۶ سالگی خانه را ترک کرد تا از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ در مدرسهٔ سلطنتی هنر درسدن تحصیل کند (ابتدا مد، سپس گرافیک کاربردی). او از ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۹ همچنین در دوره‌های طراحی و نقاشی در آکادمی هنر درسدن شرکت کرد. او در سال ۱۹۱۹ با گروه درسدن (هنر) سِسِسیونیست (انشعاب گرایی) آشنا شد و بخشی از حلقهٔ دوستان گردید. او با اجارهٔ بخشی از آتلیهٔ فلیکس‌مولر در نزدیکی مرکز شهر درسدن، از طریق تولید باتیک، کارت‌پستال و تصویرسازی امرار معاش می‌کرد.

در ژوئن ۱۹۲۱، او با نقاش و خوانندهٔ اپرا  ازدواج کرد و در سال ۱۹۲۲ او را به گرلیتز و در ۱۹۲۵ به هامبورگ دنبال کرد. این ازدواج رابطه‌ای دشوار بود و زوج در سال‌های بعد چندین بار از یکدیگر جدا شدند. در ۱۹۲۶، الفریده لوزه-وِشتلِر به «اتحادیهٔ هنرمندان و دوستداران هنر هامبورگ» پیوست؛ و در ۱۹۲۸ توانست در چند نمایشگاه مربوط به عینیت نو شرکت کند.
چپ|بندانگشتی|خودنگاره ( 1930)، رنگ‌روغن روی مقوا
در ۱۹۲۹، به دلیل مشکلات مالی و عاطفی دچار فروپاشی عصبی شد و در یک مؤسسهٔ روان‌پزشکی در هامبورگ-فریدریشس‌برگ بستری گردید. در طول اقامت دوماهه‌اش، مجموعهٔ «سرهای فریدریشس‌برگ» را خلق کرد؛ مجموعه‌ای شامل حدود ۶۰ طراحی و پاستل، عمدتاً پرتره‌هایی از بیماران هم‌اتاقش.

پس از بهبود و جدایی نهایی از کورت لوزه (در ۱۹۲۶)، وارد دوره‌ای بسیار خلاق شد. او نقاشی‌های بسیاری از بندر هامبورگ، صحنه‌هایی از زندگی کارگران و روسپیان، و خودنگاره‌هایی بی‌رحمانه کشید. اما با وجود چند نمایشگاه، فروش، و کمک‌هزینه‌های کوچک، در فقر شدید زندگی می‌کرد.

به دلیل مشکلات مالی و افزایش انزوای اجتماعی، او تا میانهٔ سال ۱۹۳۱ به خانهٔ والدینش در درسدن بازگشت. هنگامی که وضعیت روانی‌اش وخیم‌تر شد، پدرش در سال ۱۹۳۲ او را در آسایشگاه روانی دولتی **[[آرنسدورف]]** بستری کرد. در آنجا برای او تشخیص اسکیزوفرنی ثبت شد. از ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵ همچنان به‌طور خلاقانه فعال بود و پرتره‌هایی می‌کشید و آثار هنری و صنایع‌دستی خلق می‌کرد. پس از آنکه کورت لوزه در مه ۱۹۳۵ از او طلاق گرفت، او به دلیل «جنون درمان ناپذیر» ناتوان شد.

پس از آنکه از موافقت با عقیم‌سازی سر باز زد، دیگر اجازهٔ خروج از بیمارستان به او داده نشد. در دسامبر ۱۹۳۵، او بر پایهٔ سیاست‌های اصلاح نژاد نازی، تحت عمل جراحیِ عقیم‌سازی اجباری در بیمارستان زنان درسدن-فریدریش‌شتات قرار گرفت. پس از این رویدادِ آسیب‌زا، دیگر هرگز نقاشی نکرد.

در سال ۱۹۴۰، او به مؤسسهٔ روان‌پزشکی پیشین در پیرنا-زونن‌اشتاین تبعید شد؛ جایی که در ۳۱ ژوئیه، همراه با اکثریت ساکنان دیگر، در چارچوب برنامهٔ «اتانازی» نازی‌ها، عملیات تی۴، به قتل رسید. علت رسمی مرگ «ذات‌الریه همراه با نارسایی قلبیبلی» اعلام شد. در سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱، مجموعاً ۱۳٬۷۲۰ نفر—عمدتاً بیماران روانی یا افراد دارای ناتوانی—توسط نازی‌ها در این مؤسسه که پیش‌تر به سنت‌های انسان‌دوستانه‌اش مشهور بود، با گاز کشته شدند.

## آثار
بندانگشتی|''یک بیمار زن. زنی با چشم‌انداز.''، ۱۹۲۹.
بیشترین دورهٔ خلاقیت او مربوط به زمان اقامتش در هامبورگ است. از ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۱، برخی از مهم‌ترین آثارش را خلق کرد. پرتره‌های بیماران روانی که در هامبورگ-فریدریش‌س‌برگ (۱۹۲۹) و آرنزدورف (۱۹۳۲–۱۹۳۵) کشید، توجه بسیاری را جلب کرده‌اند. در چارچوب کارزار «هنر منحط» توسط نازی‌ها، ۹ اثر او از موزهٔ هنری نگارخانه هنر هامبورگ و Altonaer Museum در سال ۱۹۳۷ مصادره و نابود شد، از جمله نقاشی‌هایی با عنوان‌های *Strassen-Musik, In der Kneipe, Aus St Pauli,* *Café* و *Cabarett*, همچنین بخش بزرگی از آثار او در آرنزدورف نیز به همین سرنوشت دچار شد.

## یادبود و میراث
تجدید علاقه به لوزه-وِشتلِر با ارائهٔ تعدادی از نقاشی‌های او در راین‌بِک، نزدیک هامبورگ، آغاز شد. در سال ۱۹۹۴، انجمنی برای ترویج آثار الفریده لوزه-وِشتلِر (*Förderkreis Elfriede Lohse-Wächtler*) تأسیس شد. در سال ۱۹۹۶، نخستین تک‌نگاری دربارهٔ آثار او، نوشتهٔ گئورگ راین‌هارت، منتشر گردید. این رویداد و نمایشگاه‌هایی در درسدن، هامبورگ-آلتونا و آشافنبورگ، آغازگر پذیرش گسترده‌ترِ آثار و سرنوشت این هنرمند بود.

در سال ۱۹۹۹، یک سنگ یادبود به یاد او در بیمارستان ساکسونیِ آرنزدورف برپا شد و یک ساختمان بخش نیز به نام او نام‌گذاری گردید. در پیرنا-زونن‌اشتاین، در سال ۲۰۰۵ خیابانی به نام او اختصاص یافت و از سال ۲۰۰۸، خیابانی در آرنزدورف نیز نام او را بر خود دارد. در محوطهٔ بیمارستان پیشین در فریدریشس‌برگ (هامبورگ-بارمبِک-زود)، یک باغ رز با لوح یادبود در سال ۲۰۰۴ به افتخار او طراحی شد. در منطقهٔ نوساز نزدیک آن، خیابان دیگری نیز به نام او نام‌گذاری شده است.

## نمایشگاه‌ها
این‌ها برخی از مهم‌ترین نمایشگاه‌ها دربارهٔ آثار الفریده لوزه-وِشتلِر هستند:
* ۱۹۹۱ قلعهٔ راین‌بِک نزدیک هامبورگ
* ۱۹۹۷ گالری هنر فینکن‌شتاین، درسدن
* ۱۹۹۹ موزهٔ شهری درسدن، موزهٔ آلتونا در هامبورگ و گالری شهری شهر آشافنبورگ
* ۲۰۰۲ گالری Kunsthandel & Edition Fischer، برلین
* ۲۰۰۳ موزهٔ شهری پیرنا
* ۲۰۰۴ مجموعهٔ پرینزهورن، هایدلبرگ
* ۲۰۰۵ نمایندگی ایالت آزاد زاکسن در فدراسیون، برلین
* ۲۰۰۶ در نمایشگاه *هنرمندان زن آوانگارد (II) در هامبورگ از ۱۸۹۰ تا ۱۹۳۳* در موزهٔ هنر Hamburger Kunsthalle، چندین اثر از الفریده لوزه-وِشتلِر نیز به نمایش گذاشته شد. در میان آن‌ها یکی از مشهورترین نقاشی‌های او، «لیسی» از ۱۹۳۱، نمایش داده شد.
* ۲۰۰۸/۰۹ موزهٔ زیپلین، فریدریشس هافن، دریاچهٔ کنستانس و موزهٔ پائولا مودرزون-بکر، برمن: نمایشگاهی جامع از زندگی و آثار نقاش: *Elfriede Lohse-Wächtler. 1899-1940* با حدود یکصد اثر از تمام دوره‌های کاری او (با فهرست گسترده‌ای با همین عنوان)
* ۲۰۱۰ خانهٔ کاته کولویتز، موریسبورگ (نزدیک درسدن): آبرنگ‌ها و طراحی‌ها

## منابع

* Georg Reinhardt (ed.): *Im Malstrom des Lebens versunken... Elfriede Lohse-Wächtler. 1899-1940. Leben und Werk* (with contributions by Georg Reinhardt, Boris Böhm, Hildegard Reinhardt and Maike Bruhns), Cologne: Wienand, 1996. Monograph. 
* Stiftung Sächsische Gendenkstätten zur Erinnerung an die Opfer politischer Gewaltherrschaft (ed.): *"...das oft aufsteigende Gefühl des Verlassenseins". Arbeiten der Malerin Elfriede Lohse-Wächtler in den Psychiatrien Hamburg-Friedrichsberg (1929) und Arnsdorf (1932-1940)* (with a contribution by Hildegard Reinhardt and a prologue by Norbert Haase), Dresden: Verlag der Kunst, 2000.  or 
* Hamburger Kunsthalle (ed.): *Künstlerinnen der Avantgarde in Hamburg zwischen 1890 und 1933*, vol. II. Bremen: Hachmannedition, 2006. Catalogue.  or 
* Regine Sondermann: Kunst ohne Kompromiss. Die Malerin Elfriede Lohse-Wächtler. 1899–1940. (ed. rev.), Berlin: Weißensee Verlag, 2008. 
* Regine Sondermann: Nothing but Art. Elfriede Lohse-Wächtler, 1899–1940. Magdeburg, 2013, 
* Dirk Blübaum, Rainer Stamm, Ursula Zeller (ed.): *Elfriede Lohse-Wächtler. 1899 - 1940*. Tübingen, Berlin: Wasmuth, 2008. Catalogue of the exposition with the same title in the Zeppelin Museum Friedrichshafen and the Paula-Modersohn-Becker-Museum, Bremen, 2008–2009. 
* Boris Böhm: *Elfriede Lohse-Wächtler. 1899 - 1940. Eine Biografie in Bildern*, ed. by Kuratorium Gedenkstätte Sonnenstein e.V. Dresden: Sandstein Verlag 2009, 128 pages, 182 ill. , 

رده:زادگان ۱۸۹۹ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۴۰ (میلادی)
رده:نقاشان سده ۲۰ (میلادی) اهل آلمان
رده:نقاشان اکسپرسیونیست اهل آلمان
رده:افراد مبتلا به اسکیزوفرنی