تاریخچه موسیقی ایتالیا

دولت مدرن ایتالیا تا سال ۱۸۶۱ شکل نگرفت، اما ریشه‌های موسیقی در شبه‌جزیره ایتالیا به موسیقی روم باستان بازمی‌گردد. با این حال، پایه‌های بسیاری از موسیقی مدرن ایتالیا از قرون وسطی نشأت می‌گیرد.

## قبل از ۱۵۰۰
ایتالیا محل چندین تحول کلیدی در توسعه آیین‌های مذهبی مسیحی در غرب بود. حدود سال ۲۳۰، پیش از قانونی شدن مسیحیت، *[[Apostolic Tradition]]* هیپولیتوس رومی، اجرای مزامیر با فراخوان‌های هله‌لویا در رم را تأیید می‌کرد. در سال ۳۸۶، به تقلید از مدل‌های شرقی، امبروس سرودهایی نوشت که برخی از متون آن‌ها هنوز باقی مانده و تناوب‌خوانی را به غرب معرفی کرد. حدود ۴۲۵، سلستین یکم با معرفی سرودهای پاسخ‌گو برای Gradual و Cassian, Bishop of Brescia با اقتباس از سرودهای راهبان مصری برای ساعت‌های مناجات، به توسعه آیین‌های صومعه‌ای کمک کردند. بعدها، حدود ۵۳۰، بندیکت نرسیا ترتیب هفتگی سرودهای صومعه‌ای را در *[[Rule of St Benedict|Rule]]* خود تنظیم کرد. در قرن ششم، Venantius Fortunatus برخی از ماندگارترین سرودهای مسیحیت از جمله "Vexilla regis prodeunt" را آفرید که بعدها سرود محبوب جنگ‌های صلیبی شد.

قدیمی‌ترین موسیقی موجود در غرب، *[[ساده‌خوانی]]* است، نوعی بافت (موسیقی) بدون همراهی ساز که توسط راهبان کاتولیک رومی اجرا می‌شد و عمدتاً بین قرن‌های ۷ تا ۱۲ توسعه یافت. اگرچه سرودهای گریگوری ریشه در سرود روم دارد و با رم شناخته می‌شود، بومی ایتالیا نیست و قدیمی‌ترین یا تنها سنت ساده‌خوانی غربی هم نیست. ایرلند، اسپانیا و فرانسه هرکدام سنت ساده‌خوانی محلی داشتند، اما تنها در ایتالیا چند سنت همزمان رونق یافت: Ambrosian chant در میلان، Old Roman chant در رم و Beneventan chant در بنونتو و صومعه بندیکتین. سرود گریگوری که جایگزین سنت‌های قدیمی روم و بنِونتن شد، از ترکیب سرود روم و Gallican chant در دودمان کارولنژی فرانسه ناشی شد. بعدها این سرود با رم شناخته شد، به ویژه زمانی که عناصر موسیقی شمال به آیین رومی اضافه شد، مانند کردو (نیایش) در ۱۰۱۴. این بخشی از روند کلی بود که در آن سنت‌های خطی در ایتالیا تضعیف شد و رم شروع به پیروی از سنت‌های ساده‌خوانی شمالی کرد. سرود گریگوری تمامی سنت‌های ساده‌خوانی غربی، چه ایتالیایی و چه غیرایتالیایی، به جز Ambrosian chant را جایگزین کرد، که تا امروز باقی مانده است. سنت‌های بومی ایتالیا به دلیل استفاده نظام‌مند از حرکت ملودیک پله‌ای در محدوده‌ای نسبتاً باریک، احساس روان‌تر و موجی‌تری نسبت به گریگوری دارند.

نوآوری‌های گوئیدو د آرتزو در *Micrologus*، حدود ۱۰۲۰، شامل شرح حامل (موسیقی), solmization و Guidonian hand بود و انقلاب فنی در سرعت یادگیری، حفظ و ضبط سرودها ایجاد کرد. بسیاری از سنت‌های موسیقی کلاسیک اروپا، شامل اپرا، سمفونی و موسیقی مجلسی، به این تحولات قرون وسطایی ایتالیا در نت‌نویسی، آموزش موسیقی و تکنیک‌های ساخت ساز بازمی‌گردند.

در حالی که سنت‌های سرود شمالی در حال جایگزینی سنت‌های ایتالیایی بودند، موسیقیدانان شمالی به ایجاد فرهنگ موسیقی پررونق در ایتالیا در قرن ۱۲ کمک کردند. جنگ صلیبی کاتاری که به‌طور ادعایی برای حمله به هرجری‌های کاتار بود، جنوب فرانسه را تحت کنترل فرانسه شمالی آورد و فرهنگ و زبان اوکیتان را سرکوب کرد. بیشتر تروبادورها گریختند، به ویژه به اسپانیا و ایتالیا. ایتالیا همتایان خود برای تروبادورها به نام *trovatori* ایجاد کرد، از جمله Sordello از منتووا. فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم، آخرین امپراتور بزرگ، موسیقی را در دربار سیسیل تشویق کرد که پناهگاه این تروبادورهای مهاجر شد و ترکیبی از سبک‌های موسیقی مسیحی، یهودی و مسلمان شکل گرفت. موسیقی سکولار ایتالیا عمدتاً در دست این jongleurs، تروبادورها و mimes بود.

تأثیر مهم تروبادورها در ایتالیا و اروپا، تغییر تدریجی از نوشتن صرفاً به لاتین به زبان محلی بود، که توسط دانته آلیگیری در *[[De vulgari eloquentia]]* تشویق شد و به ترانه‌ها و فرم‌هایی مانند مادریگال نیز گسترش یافت. همچنین در این دوره، flagellantهای ایتالیایی سرودهای عامیانه مذهبی به نام laude را توسعه دادند.

بین ۱۳۱۷ تا ۱۳۱۹، Marchettus of Padua آثار مهمی در زمینه *ساده‌خوانی* و چندصدایی نوشت، مانند *Lucidarium in artae musicae planae* و *Pomerium artis musicae mensuratae*، که نظریه‌ای دربارهٔ نت‌نویسی ریتمیک ارائه داد و زمینه‌ساز موسیقی Trecento شد. حدود ۱۳۳۵، *[[Rossi Codex]]* که قدیمی‌ترین مجموعه موجود موسیقی سکولار ایتالیا است، شامل ژانرهای بومی Trecento مانند *[[Madrigal (Trecento)|مادریگال]]*، *[[کانن (موسیقی)]]* و *[[ballata|ballate]]* بود. مادریگال اولیه ساده‌تر از نمونه‌های بعدی بود، معمولاً از سه‌تایی‌ها برای دو صدا با یک *ritornello* تشکیل می‌شد. *Caccia* اغلب در هارمونی سه‌صدایی بود و دو خط بالایی در کانن تنظیم می‌شد. *Ballata* اولیه معمولاً شعری به شکل virelai بود با یک‌صدایی ملودی. اولین آهنگساز مشهور Trecento, Jacopo da Bologna، در Rossi Codex حضور داشت.

*Ivrea Codex* حدود ۱۳۶۰ و *[[Squarcialupi Codex]]* حدود ۱۴۱۰ منابع مهم موسیقی اواخر Trecento بودند، شامل آثار Francesco Landini، آهنگساز نابینا و مشهور. نام Landini به "Landini cadence" مرتبط است، جایی که نت پایانی ملودی دو نت پایین می‌رود و سپس بازمی‌گردد، مانند C–B–A–C. موسیقی Trecento موسیقیدانان شمالی مانند Johannes Ciconia را تحت تأثیر قرار داد، که ترکیبی از سبک فرانسوی و ایتالیایی او پیش‌نمایش موسیقی بین‌المللی رنسانس بود.

در قرن ۱۵، ایتالیا دوره نسبتاً آرامی در آهنگسازی بومی داشت، به جز چند مورد برجسته مانند Leonardo Giustinian. خانواده‌های قدرتمند شمالی مانند d'Este و دودمان مدیچی آهنگسازان Franco-Flemish مانند ژوسکن د پره و Compère را به دربارهای خود آوردند. در آخرین دهه‌های قرن، آهنگسازان ایتالیایی مانند Marchetto Cara و Bartolomeo Tromboncino ترانه‌های سبک و درباری *[[frottola|frottole]]* برای دربار منتووا Isabella d'Este نوشتند. با حمایت مدیچی‌ها، فصل Mardi Gras در فلورانس باعث ایجاد ترانه‌های طنزآمیز و عامیانه به نام *canti carnascialeschi* شد.

## منابع

رده:تاریخ موسیقی ایتالیا
رده:موسیقی ایتالیا