ماریه لائودووا

**ماریه لائودووا** (؛ زادهٔ ۱۶ اوت ۱۸۶۷–۲۰ اکتبر ۱۹۳۱) بازیگر و نویسنده اهل چک بود.

## زندگی‌نامه
### خانواده و سال‌های جوانی
والدین او واتسلاو لائودووا، کارمند رسمی ادارهٔ مالیات دولتی در مْلادا بُلِسلاو و ماریه (با نام‌خانوادگی دوشیزگی چکانسکا) بودند. مادرش به‌زودی بیوه شد و سپس به‌تنهایی مغازهٔ کوچکی برای تولید صابون و لوازم بهداشتی اداره کرد. پس از نقل مکان به پراگ، مادرش دوباره ازدواج کرد و ماریه صاحب خواهری ناتنی به نام آنا شد. دختران در دوخت لباس و کلاه آموزش می‌دیدند. ماریه از دوران مدرسه به‌سبب دکلمه زنده، تلفظ واضح و صدای خوش‌آهنگش توجه معلمان را جلب می‌کرد.

در هفده‌سالگی، در ۱۴ مه ۱۸۸۵، با ایگنات هورژیتسا، ستوان دوم ذخیره و روزنامه‌نگار بیست‌وشش‌ساله‌ای که به هشت زبان تسلط داشت، بنیان‌گذار مجلهٔ «چسکی زاپاد» در پلزن، نویسندهٔ یازده کتاب و بعدها نمایندهٔ مجلس امپراتوری و ایالتی ازدواج کرد. ماریه پس از ازدواج خانه‌دار شد و به دوخت لباس و کلاه پرداخت. یک سال بعد از ازدواج، دختری به نام ماریه به دنیا آورد. تنها نوهٔ ماریه لائودووا، کارگردان فیلم و برندهٔ جایزهٔ اسکار برای فیلم *[[فروشگاه در خیابان اصلی]]*، المار کلوس بود.

### تئاتر
فعالیت تئاتری او در پانزده‌سالگی در انجمن آماتوری «پوکروک» در کارلین آغاز شد. پس از نقل مکان با همسرش از سلانی به پلزن، در آن‌جا با گروه‌های آماتوری همکاری می‌کرد. در سال ۱۸۸۹، پس از اسکان در پراگ، نزد یوزف شماها تحصیل کرد و مدتی کوتاه در تئاتر شوآندا در اسمیخووف پراگ بازی کرد. در سال ۱۸۹۰ به تئاتر ملی پراگ پیوست و تا سال ۱۹۱۵ در آن‌جا فعالیت داشت تا آن‌که به‌دلیل مصدومیت مجبور به کناره‌گیری شد.

او اغلب با تئاترهای خارج از پراگ (پلزن، برنو، اولوموتس) و با گروه‌های آماتوری همکاری داشت. همچنین در خارج از کشور نیز روی صحنه رفت (لویو ۱۸۹۷، زاگرب ۱۸۹۹، بلگراد ۱۹۰۱، سن پترزبورگ ۱۹۰۳).

### فعالیت آموزشی
وی در سال‌های ۱۹۱۶ تا ۱۹۳۱ استاد کنسرواتوار دولتی موسیقی پراگ بود، جایی که شیوه‌های صحیح دکلمه و حالت چهره در بخش اپرا را تدریس می‌کرد (۱۹۱۶–۱۹۱۹) و پس از تأسیس بخش درام در سال ۱۹۱۹ به‌عنوان نخستین استاد زن به آن‌جا منتقل شد و در آن‌جا دکلمه و مطالعهٔ نقش‌ها را تدریس کرد. در سال ۱۹۲۵ صندوقی برای حمایت از دانشجویان فقیر تأسیس کرد و در سال ۱۹۲۷ طرحی برای اصلاح آموزش بازیگری برای وزارت آموزش تدوین نمود.

از شاگردان او می‌توان به اوتومار کوربلاژ، ماریه روسولکووا، ییرژینا اشتپنیچکووا، الگا بارینی و دیگران اشاره کرد.

### فعالیت روزنامه‌نگاری
لائودووا در پلزن، به همسرش در کار روزنامه‌نگاری کمک می‌کرد – تصحیح نسخه‌ها، نگارش خبرهای محلی و بعدها مقالات بلندتر (روزنامه‌های منطقه‌ای در اسلانی و پلزن). در زمان تمرینات نظامی همسرش، سردبیری روزنامه را به‌عهده می‌گرفت. همچنین در ترجمه از زبان‌های فرانسوی و آلمانی به او کمک می‌کرد و خود نیز با نام مستعار «شتیکا» متون تخصصی و آثار ادبی می‌نوشت.

وی پس از کناره‌گیری از تئاتر ملی نیز به روزنامه‌نگاری بازگشت. در روزنامه‌ها و مجلات «زلاتا پراها»، «نارودنی لیستی»، «نارودنی پولیتیکا» و «لومیر» مقاله منتشر می‌کرد، نویسندهٔ آثار آموزشی و تربیتی بود و کتاب «راهنمای اجتماعی» را تألیف کرد.

### پایان زندگی
در سال‌های پایانی زندگی چندین‌بار دچار شکستگی شدید لگن شد. او در ۲۰ اکتبر ۱۹۳۱ در پراگ درگذشت و در گورستان ویشهراد پراگ به خاک سپرده شد.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:استادان هنرستان موسیقی پراگ
رده:اهالی پراگ
رده:بازیگران تئاتر زن اهل جمهوری چک
رده:بازیگران زن اهل چکسلواکی
رده:بازیگران فیلم صامت
رده:خاک‌سپاری‌ها در گورستان ویشهراد
رده:درگذشتگان ۱۹۳۱ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۶۹ (میلادی)
رده:بازیگران زن فیلم اهل چکسلواکی
رده:بازیگران زن فیلم اهل جمهوری چک