میخائیل آندریف

**میخائیل استپانوویچ آندریف** ( (زاده تاشکند: ۲۴ سپتامبر ۱۸۷۳ - درگذشته ۱۰ نوامبر ۱۹۴۸) خاورشناس، پژوهشگر فرهنگی آسیای مرکزی، مردم‌شناس، زبان‌شناس و باستان‌شناس روس-ازبک و شوروی بود. او در ابتدا تحت نظارت ولادیمیر نالیفکین و معلم اولگا الکساندرونا سوخاروا بود. او عضو مکاتبه‌ای آکادمی علوم روسیه بود.

## اوایل زندگی
میخائیل استپانوویچ آندریف در ۲۴ سپتامبر ۱۸۷۳ در تاشکند، به عنوان نوه یک سرباز معمولی، متولد شد. او در دبیرستان تاشکند تحصیل کرد و در سال ۱۸۸۹ به مدرسه علمیه معلمان تاشکند منتقل شد. آندریف به عنوان یک طلبه، اغلب از شهر قدیمی تاشکند بازدید می‌کرد و در آنجا با برخی از طلاب مدرسه آنجا صمیمی شد. از طریق این طلاب، او با خانواده قاضی شریف خوجی و عبیدالله مکسوم مدرس از مدرسه ایشان قلی دودو آشنا شد که آندریف آنها را متقاعد کرد تا برایش کلاس‌هایی در زمینه ادبیات عربی، فارسی و ترکی برگزار کنند. آندریف در طول سال‌های تحصیل در مدرسه علمیه بیمار شد و به توصیه پزشکان به کوهستان سفر کرد. هنگامی که در چیمکنت بود، به ایل عشایری قرقیز پیوست و با دقت فراوان زندگی خود را سپری کرد. در سفرهای بعدی خود به طبیعت، او مرتباً از مکان‌هایی با چشم‌اندازهای خوب (بخش‌های بالایی آنگرن، دره فرغانه، کیزیلقوم، کوه‌های مچا و غیره) بازدید می‌کرد. یک بار، هنگامی که از یخچال زرافشان بازدید می‌کرد، آندریف از طریق گذرگاه یانگی-ساباک بازگشت و متعاقباً از شهرسبز به دره گیسار و بخش‌های بالایی رودخانه اوبیهینگو به رودخانه یغنوب سفر کرد. او از طریق ایسترافشان به تاشکند بازگشت.

## مربی
پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه علمیه تاشکند در سال ۱۸۹۳، آندریف در خجند به عنوان «رئیس دوره‌های عصرانه برای مردم محلی» مشغول به کار شد. او از مکان‌های مختلفی در آسیای میانه بازدید کرد و با پشتکار به جمع‌آوری داده‌های باستان‌شناسی و قوم‌نگاری پرداخت. در سال ۱۸۹۴، او دعوت‌نامه‌ای برای کار به عنوان مربی زبان شرقی در مدرسه علمیه تاشکند و در مدرسه عملی تاشکند دریافت کرد، که از طرف آنها کتابی در مورد زبان ازبکی تألیف کرد. در سال ۱۸۹۶، او راهنمایی برای مربیان در مورد نحوه تدریس زبان فارسی نوشت. او از سال ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶ در مدرسه علمیه تدریس می‌کرد. در سال ۱۸۹۵، اولین مقاله قوم‌نگاری آندریف در مورد بقایای آیین‌های بت‌پرستی در میان مردم بومی محلی منتشر شد. آندریف عضوی از حلقه دوستداران باستان‌شناسی ترکستان بود که در نوشتن نشریه خود با آنها همکاری می‌کرد.

## با الکساندر پولوفسوف
در سال ۱۸۹۶، الکساندر الکساندروویچ پولوفتسوف، مأمور ویژه وزارت کشور امپراتوری روسیه، برای بررسی وضعیت اسکان مجدد در آسیای مرکزی و قفقاز، از سنت پترزبورگ به تاشکند آمد. آندریف به توصیه ولادیمیر نالیوکین، متخصص در امور سرزمین ترکستان، منشی پولوفتسوف شد. آندریف، پولوفتسوف را در مناطق ماوراء خزر و ماوراء قفقاز همراهی کرد و به همراه و کارمند دائمی پولوفتسوف، شخصی که از علایق علمی و تمایل به حمایت بی‌بهره نبود، تبدیل شد. خیلی زود مشخص شد که پولوفتسوف، که به عنوان یک زیبایی‌شناس فرهیخته شهرت داشت، روابط اجتماعی با مردان جوان (به ویژه آندریف، که پولوفتسوف به او بسیار نزدیک بود) را به همسرش، سوفیا پانینا، که پولوفتسوف را ترک کرد و نام خانوادگی و عنوان اصلی خود را پس گرفت، ترجیح می‌داد.
[بندانگشتی|حیاط خانه پولوفسوف (که اکنون [موزه هنرهای کاربردی ازبکستان|موزه هنرهای کاربردی دولتی است)]]
آندریف به عنوان منشی پولوفتسوف، از طرف او در تاشکند، خانه‌ای از تاجر تاشکندی، نیکولای ایوانوویچ ایوانوف، برای او خریداری کرد. آندریف خانه را به‌طور قابل توجهی به سبک شرقی بازسازی کرد. معمار این بازسازی، آ.آ. بورمایستر بود. این خانه در تاشکند با نام «خانه پولوفتسوف» شناخته می‌شد. سازمان‌های مختلفی از جمله یک مرکز آموزشی برای کنده‌کاری و برجسته‌کاری گانچ و همچنین یک کارگاه گلدوزی در این خانه فعالیت می‌کردند. از ژوئیه ۱۹۳۷، این خانه محل موزه صنایع دستی بود. امروزه، این خانه موزه دولتی هنرهای کاربردی ازبکستان است. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (اوت ۲۰۲۳)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

با بازگشت پولوفتسوف به محل اقامت دائم خود، آندریف پیشنهاد او را برای نقل مکان به سن پترزبورگ پذیرفت، جایی که در ارتباط با مطالعات علمی خود، با شرق‌شناسان برجسته روسی مانند اس.اف. اولدنبورگ، وی.وی. رادلوف و کی.جی. زالمان ارتباط زنده برقرار کرد. این شرق‌شناسان از طبیعت دانشمند آندریف و ارادت او به علم، به ویژه دانش او در مورد زبان‌ها و زندگی مردم آسیای مرکزی، قدردانی می‌کردند. آندریف زمستان ۱۸۹۸ را با پولوفتسوف در پاریس گذراند و در آنجا زبان فرانسه را آموخت. او علاوه بر وظایف رسمی خود، در شعبه شرقی کتابخانه ملی فرانسه نیز کار می‌کرد. با این حال، اگرچه او در بسیاری از نقاط سفر و زندگی کرد، اما هرگز روابط خود را با آسیای مرکزی قطع نکرد و بارها برای زندگی به تاشکند بازگشت و در آنجا به جمع‌آوری داده‌های زبانی و قوم‌نگاری ادامه داد. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (اوت ۲۰۲۳)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

در سال ۱۹۰۲، آندریف از طریق اوش به پامیر، واخان، ایشکاشیم و برگشت رفت. نتیجه این سفر، انتشار مشترک علمی با پولوفتسوف در مورد قوم‌نگاری قبایل ایشکاشیم و واخان بود. در طول سفر و در طول اقامتش در تاشکند پس از آن، آندریف موفق به جمع‌آوری داده‌هایی در مورد زبان یازگولیام شد که در آن زمان بسیار مبهم و تقریباً ناشناخته بود. در سال ۱۹۰۶، آندریف به هند رفت، زیرا پولوفتسوف به عنوان کنسول کل در بمبئی منصوب شد. آکادمی علوم روسیه به او دستور داد تا داده‌های قوم‌نگاری را جمع‌آوری کند. در طول اقامتش در هند، او مجموعه‌ای از ۱۰۰۰ اثر را به موزه مردم‌شناسی و قوم‌نگاری آکادمی علوم فرستاد و همچنین گزارشی در مورد اطلاعات بریتانیا در هند برای فرماندار کل ترکستان ارسال کرد. او همچنین زبان‌های هندی و پشتو را مطالعه کرد.

در سال ۱۹۰۷، در طول تعطیلات، آندریف دوباره به آسیای میانه رسید، جایی که او با پولوفسوف پیاده از کاشغر، از طریق هیمالیا، در امتداد گذرگاه قراقروم به تبت غربی رفت و از آنجا، با عبور از یارکند، تاشکورگان، واخان، شوگنان و پامیر شرقی در دره فرغانه، به آنجا رسید. در سال ۱۹۱۱، او به عنوان عضو متناظر انجمن جغرافیایی بنگال انتخاب شد. او از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۱۴ به عنوان مترجم شخصی کنسول و معاون کنسول روسیه در هند و هندوچین فرانسه خدمت کرد. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (اوت ۲۰۲۳)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

پس از بازگشت به خانه در آسیای مرکزی، آندریف به عنوان بازرس مدارس دولتی در شهرستان‌های خجند و جیزک در منطقه سمرقند منصوب شد. انجمن جغرافیایی روسیه وظیفه تهیه نقشه قوم‌نگاری از سرزمین ترکستان را به او سپرد، که برای آن از کوه‌های نورآتا و کیزیلقوم که در مجاورت آن بود بازدید کرد و همچنین در سال ۱۹۱۶ به کوه‌های ماچا رفت. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (اوت ۲۰۲۳)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

## تحت اتحاد جماهیر شوروی
بندانگشتی|استاد دیرینه‌شناسی دی.وی. نالیوکین (وسط، با لباس ازبکی) به همراه گروهی از دانشجویان دانشکده معدن و زمین‌شناسی دانشکده فیزیک و ریاضیات دانشگاه دولتی آسیای مرکزی. در ردیف عقب، نفر سوم از سمت چپ، ولادیمیر پوپوف، عضو آکادمیسین آینده جمهوری شوروی سوسیالیستی ازبکستان است. نفر چهارم از سمت چپ در ردیف عقب، کنستانتین سوکولوف است. تاشکند، ۱۹۲۶.
انقلاب اکتبر، آندریف را در خجند مستقر کرد. با استقرار قدرت شوروی در خجند، آندریف به عنوان کمیسر آموزش عمومی ناحیه خجند منصوب شد. سپس به تاشکند فراخوانده شد و در آنجا به او وظیفه سازماندهی یک دانشگاه شرقی واگذار شد. در نوامبر ۱۹۱۸، مؤسسه شرقی ترکستان به رهبری آندریف افتتاح شد که مسئول انتخاب معلمان، سازماندهی امکانات، تهیه تجهیزات آموزشی، ساخت کتابخانه، سازماندهی مجموعه‌های باستان‌شناسی و سکه‌شناسی و همچنین بسیاری از وظایف دیگر بود. خود آندریف کلاس‌هایی به زبان فارسی و تاجیکی در مورد قوم‌نگاری تاجیکان تدریس می‌کرد. فعالیت او در مؤسسه شرقی ترکستان و به عنوان استادیار و استاد در بخش شرقی اولین دانشگاه دولتی آسیای مرکزی بیش از ۲۰ سال به طول انجامید. او در طول جنگ جهانی دوم و پس از آن در دانشکده شرقی دانشگاه دولتی آسیای مرکزی تدریس کرد. او همچنین مدتی استاد دانشکده تاریخ بود و مسئولیت بخش قوم‌نگاری را بر عهده داشت.
بندانگشتی|مسافران «قطار علمی» برای کار در دانشگاه دولتی آسیای مرکزی
در سال ۱۹۲۳، آندریف به عنوان عضو متناظر دفتر مرکزی تاریخ محلی در آکادمی علوم انتخاب شد. در سال ۱۹۲۸ مدال طلای انجمن جغرافیای روسیه به او اعطا شد. در طول سال‌های استادی‌اش، آندریف خستگی‌ناپذیر سفرهای اکتشافی مختلفی را برای جمع‌آوری و مطالعه داده‌های قوم‌نگاری و فرهنگ عامه محلی سازماندهی کرد. مجموعه‌های قوم‌نگاری او در موزه مرکزی آسیای مرکزی در تاشکند، که مدتی ریاست آن را بر عهده داشت، و همچنین در سایر موزه‌ها، دریافت می‌شد.

در سال ۱۹۲۱، آندریف به عنوان عضو کمیسیون علمی بررسی زندگی جمعیت بومی ترکستان تحت نظر شورای کمیسرهای خلق جمهوری سوسیالیستی شوروی ترکستان منصوب شد. او رهبری یک هیئت اعزامی برای تهیه نقشه قوم‌نگاری این جمهوری را بر عهده داشت. در سال‌های ۱۹۲۱–۱۹۲۲، این هیئت در سمرقند، کتاکورگان، جیزک و خجند فعالیت داشت. در سال ۱۹۲۳، آندریف از سرچشمه‌های چیرچیک بازدید کرد. او در سال ۱۹۲۴ از کوه‌های مچا، کاراته‌گین، گیسار و یغنوب بازدید کرد. در سال ۱۹۲۵، تحت رهبری او، این هیئت در مسیر تاشکند، اورا-تیوب، دره زرافشان، یغنوب، گردنه انزوب، دوشنبه، کاراته‌گین، درواز، پامیریه، پامیر و اوش فعالیت کرد. این هیئت داده‌های قوم‌نگاری غنی‌ای جمع‌آوری کرد. آندریف یکی از اعضای گروه دانشمندانی (ای دردبین، ناج ملتزق، لف شنین، آی سمنفو دیگران) بود که در سال ۱۹۲۴ کارهای زیادی برای جمع‌آوری مواد اولیه جهت اجرای تعیین مرزهای ملی مردمان آسیای مرکزی انجام دادند.

در سال ۱۹۲۶، آندریف به عنوان مترجم ارشد کمیسیون شوروی-افغانستان از بخش خاورمیانه کمیساریای خلق امور داخلی اتحاد جماهیر شوروی به افغانستان سفر کرد و از اقامت خود در این کشور برای جمع‌آوری اطلاعات در مورد زبان و زندگی روزمره تاجیکان در دره پنجشیر استفاده کرد. در سال ۱۹۲۷، آندریف رهبری یک هیئت اعزامی به یغناب و در سال ۱۹۲۹، رهبری هیئت اعزامی به دره خوف را بر عهده داشت. در ۳۱ ژانویه ۱۹۲۹، آندریف، بنا به توصیه شرق‌شناسان و دانشگاهیان برجسته شوروی، اس.اف. اولدنبورگ، وی.وی. بارتولد، اف.آی. شرباتسکی و آی. وای. کراچوفسکی، به عنوان عضو متناظر بخش علوم انسانی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی (در دسته علوم شرقی (مطالعات ایران) انتخاب شد.

در سال ۱۹۳۰، هیئت مدیره مشترک سیاسی دولت، آندریف را به اتهام عضویت در یک گروه ضدانقلابی، به مدت ۳ سال از آلما-آتا اخراج اداری کرد. با این حال، او زودتر از موعد مقرر به تاشکند بازگشت. در سال ۱۹۳۴، به پیشنهاد شورای کمیسرهای خلق جمهوری سوسیالیستی تاجیکستان و کمیته مرکزی حزب کمونیست تاجیکستان، آندریف سفری به منطقه پامیر انجام داد تا داده‌های قوم‌نگاری و زبان‌شناسی جمع‌آوری‌شده قبلی در دره خوف و سایر دره‌های نزدیک آن را تکمیل کند. از اواخر سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۰، آندریف همچنین به عنوان مشاور هنر مردمان آسیای مرکزی در موزه هنر تاشکند خدمت کرد. در سال ۱۹۳۶، او رهبری سفر قوم‌نگاری و تاریخ هنر موزه به بخارا و خیوه را بر عهده داشت. در سال ۱۹۳۷، یک سفر موزه‌ای دیگر تحت نظر او به روستای نور-آتا و شهر مرغیلان رفت.

در ۱۰ اوت ۱۹۳۸، آندریف دستگیر و به جاسوسی برای سرویس اطلاعاتی بریتانیا متهم شد. با این حال، او در ۱۱ ژوئن ۱۹۳۹ آزاد شد.

در سال ۱۹۴۰، آندریف یک هیئت اعزامی را سازماندهی کرد که مواد گسترده و متنوعی را در مورد طاق بخارای قدیم جمع‌آوری کرد. در طول جنگ جهانی دوم، آندریف به عنوان کارمند کابینه هند در کار مؤسسه مطالعات شرقی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی در تاشکند شرکت کرد. او همچنین در جلسات دفاتر ترک‌شناسی و آسیای مرکزی در تاشکند شرکت کرد. در ۳ نوامبر ۱۹۴۳، آندریف به عنوان عضو کامل آکادمی علوم تازه تأسیس ازبکستان انتخاب شد. از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۷، آندریف رهبری تیمی از مردم‌شناسان از مؤسسه تاریخ و باستان‌شناسی آکادمی علوم ازبکستان شوروی را بر عهده داشت. در سال ۱۹۴۷، او به استالین‌آباد نقل مکان کرد و در آنجا در زمینه آماده‌سازی افتتاح موزه باستان‌شناسی و مردم‌شناسی فعالیت کرد.

حدود ۵۰ اثر از آندریف تحت عنوان «حلقه دوستداران باستان‌شناسی ترکستان»، «انجمن مطالعات تاجیکستان و ملیت‌های ایرانی فراتر از مرزهای آن»، «شاخه ترکستان انجمن جغرافیای روسیه» و دیگر نهادها منتشر شده است.

آندریف در ۱۰ نوامبر ۱۹۴۸ در استالین آباد درگذشت.

## جوایز
* نشان پرچم سرخ کار (۱۹۴۵/۰۶/۱۰)
* دانشمند ارجمند جمهوری سوسیالیستی تاجیکستان (۱۹۴۴)
* دانشمند ارجمند جمهوری سوسیالیستی ازبکستان (۱۹۴۵)

## آثار
* راهنمایی برای آموزش اولیه زبان سارت در مدرسه واقعی تاشکند. تاشکند، ۱۸۹۶؛
* آندریف ام.اس.آ. پولوفتسوف، مطالبی در مورد قوم‌نگاری قبایل ایرانی آسیای مرکزی. ایشکاشیم و واهان. انتشارات اس.پی.بی. مجموعه موزه مردم‌شناسی و قوم‌نگاری ۹. ۴۱ ص.
* رویاهای رؤیاها، تعداد کمی از آنها توسط بازی کودکان «کلاغ زاغی» در بین برخی از مردم، عمدتاً آسیای میانه، پذیرفته خواهد شد. شماره ۲. اس. ۱–۳۴؛
* ستون چوبی در کوه‌های مچا
* تولید آهن در دره وانچا (بخش بالایی آمودریا). تاشکند، ۱۹۲۶.
* طبق قوم‌شناسی افغانستان. دره پنجشیر: (مطالبی از سفر به افغانستان در سال ۱۹۲۶). (انجمن مطالعات تاجیکستان و ملیت‌های ایرانی فراتر از آن) ۱۰۱ صفحه. تاشکند، ۱۹۲۷؛
* در باب روند شکل‌گیری کارگاه‌های باستانی اولیه آسیای مرکزی و افسانه‌های کارگاهی (ریسال) // قوم‌نگاری. ۱۹۲۷. شماره ۲. ص. ۳۲۳–۳۲۶؛
* نگاهی گذرا به برخی از ویژگی‌های گویش‌های تاجیکی: (مطالب). استالین‌آباد؛ تاشکند، ۱۹۳۰؛
* زبان یزگولم: جداول افعال. ل. ۱۹۳۰؛
* دربارهٔ زبان تاجیکی مدرن - در کتاب: مطالبی دربارهٔ تاریخ تاجیکان در تاجیکستان. استالین آباد، ۱۹۴۵؛
* تاجیکان دره خوف (بخش بالایی آمودریا). جلد ۱–۲. استالین‌آباد، آکادمی علوم تاج. شوروی، ۱۹۵۳–۱۹۵۸. جلد اول. ۱۹۵۳. ۲۴۷ صفحه. مجموعه مقالات آکادمی علوم جمهوری شوروی سوسیالیستی تاجیکستان، جلد ۷. مطالبی برای مطالعه فرهنگ و زندگی تاجیکان. (مؤسسه تاریخ، باستان‌شناسی و قوم‌شناسی آکادمی علوم جمهوری شوروی سوسیالیستی تاجیکستان)؛ شماره ۲. آماده‌سازی برای چاپ، یادداشت و ضمیمه. ۱۹۵۸. ۵۲۱ صفحه. (مجموعه مقالات آکادمی علوم جمهوری شوروی سوسیالیستی تاجیکستان. جلد یازدهم)؛
* متون یغنوب. با استفاده از فرهنگ لغت یغنوب-روسی. گردآوری: ام.اس. آندریف، وی.ای. لیوشیتس و ای.کی. پیسارچیک. ام. — ال. آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی، ۱۹۵۷٫۳۹۲ (آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی. آکادمی علوم تاج. شوروی). - نویسندگان: ام.اس. آندریف و ای.ام. پشچرووا؛
* مطالبی دربارهٔ قوم‌نگاری یغناب. (سوابق ۱۹۲۷–۱۹۲۸). دوشنبه، دانیش، ۱۹۷۰. ۱۹۲ ص.
* طاق بخارا در اواخر قرن نوزدهم - اوایل قرن بیستم. دوشنبه، ۱۹۷۲ (به همراه اُ.دی. چخوویچ).

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:اعضای مکاتبه‌ای آکادمی علوم اتحاد شوروی
رده:باستان‌شناسان اهل اتحاد شوروی
رده:باستان‌شناسان اهل امپراتوری روسیه
رده:باستان‌شناسان اهل روسیه
رده:خاورشناسان اهل اتحاد شوروی
رده:خاورشناسان اهل روسیه
رده:درگذشتگان ۱۹۴۸ (میلادی)
رده:دریافت کنندگان نشان پرچم سرخ کار
رده:زادگان ۱۸۷۳ (میلادی)
رده:زبان‌شناسان اهل اتحاد شوروی
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:مردم‌نگاران اهل اتحاد شوروی