جیان کارلو ویک

**جیان کارلو ویک** (;  – ) دانشمند در زمینه فیزیک نظری اهل ایتالیا بود. او برندهٔ جوایزی همچون جایزه دنی هینمن در فیزیک ریاضی و مدال ماتئوچی شده است. او سهم مهمی در نظریه میدان کوانتومی داشت. چرخش ویک، انقباض ویک، قضیه ویک و حاصلضرب ویک به نام او نامگذاری شده‌اند.

## زندگی
جیان کارلو ویک، با نام کوچک «جیان کارلو»، در تورین ایتالیا در سال ۱۹۰۹ متولد شد. پدر ویک لاتین‌دان و یونانی‌دان بود و مادرش، باربارا آلاسون (۱۸۷۷–۱۹۶۸)، نویسنده و ضدفاشیست مشهور ایتالیایی بود. پدربزرگ پدری او از سوئیس به ایتالیا و مادربزرگش از اتریش مهاجرت کرده بودند.

در سال ۱۹۳۰، ویک مدرک دکترای خود را از دانشگاه تورین زیر نظر گلب واتاگین با پایان‌نامه‌ای در مورد نظریه الکترونیک فلزات دریافت کرد. سپس برای ادامه تحصیل در رشته فیزیک به دانشگاه گوتینگن و دانشگاه لایپزیگ رفت. یکی از اساتیدی که ویک در آنجا با او آشنا شد، ورنر هایزنبرگ بود. هایزنبرگ از این نظریه‌پرداز جوان ایتالیایی خوشش می‌آمد - آنها علاقه مشترکی به موسیقی کلاسیک داشتند - و با محبتی با او رفتار می‌کرد که ویک هرگز فراموش نکرد. هایزنبرگ هفته‌ای یک بار، ویک و دیگر دانشجویان را برای شب‌های پرشور گفتگو و پینگ‌پنگ به خانه‌اش دعوت می‌کرد.

ویک در سال ۱۹۳۲ دستیار انریکو فرمی در رم شد. در سال ۱۹۳۷ او استاد فیزیک نظری در دانشگاه پالرمو و سپس در دانشگاه پادوا شد و سپس در سال ۱۹۴۰ به دانشگاه ساپینزای رم بازگشت تا کرسی فیزیک نظری را به دست آورد. در سال ۱۹۴۶ او به دنبال فرمی به ایالات متحده آمریکا، ابتدا به دانشگاه نوتردام و سپس به دانشگاه کالیفرنیا، برکلی رفت. ویک در دوران مک‌کارتیسم از قسم خوردن به یک سوگند بحث‌برانگیز خودداری کرد، بنابراین در سال ۱۹۵۱ از برکلی اخراج شد و به دانشگاه کارنگی ملون در پیتسبرگ رفت. او تا سال ۱۹۵۷ در آنجا ماند و مدتی را در موسسه مطالعات پیشرفته در پرینستون و در سرن در ژنو گذراند. در سال ۱۹۵۷، او رئیس بخش نظریه در آزمایشگاه ملی بروکهیون شد. در سال ۱۹۶۵، او به عنوان استاد تمام وقت در دانشگاه کلمبیا در نیویورک مشغول به کار شد، جایی که با تسونگ-دائو لی همکاری کرد. پس از بازنشستگی از کلمبیا، در مدرسه عالی نرمال پیزا مشغول به کار شد.

در سال ۱۹۶۷ او جایزه دنی هاینمن را دریافت کرد. در سال ۱۹۶۸ اولین جایزه اتوره مایورانا را دریافت کرد. او عضو آکادمی ملی علوم و آکادمی دی لینچی بود.

ویک یک کوهنورد مشتاق بود. او دو بار ازدواج کرد و دو پسر داشت.

## کار
ویک به عنوان عضوی از گروه فرمی در رم، گشتاور مغناطیسی هیدروژن را با روش‌های نظری گروهی محاسبه کرد. او نظریه واپاشی بتای فرمی را به انتشار پوزیترون و گیراندازی الکترون تعمیم داد و رابطه بین برد یک نیرو و جرم ذره حامل نیرو آن را توضیح داد. او همچنین روی کند کردن نوترون‌ها در ماده کار کرد. او به گروهی از فیزیکدانان ایتالیایی به رهبری گیلبرتو برناردینی پیوست که اولین اندازه‌گیری طول عمر میون را انجام دادند.

ویک در ایالات متحده، سهم اساسی در نظریه میدان کوانتومی داشت، مانند قضیه ویک در سال ۱۹۵۰، که نشان داد چگونه می‌توان محاسبات در نظریه میدان کوانتومی را بر حسب حاصلضرب‌های نرمال مرتب بیان کرد و بنابراین نمودار فاینمن را استخراج کرد. او همچنین چرخش ویک را معرفی کرد، که در آن محاسبات به صورت تحلیلی از فضای مینکوفسکی به فضای اقلیدسی چهاربعدی با استفاده از تغییر مختصات به زمان موهومی ادامه می‌یابند. او فرمول مارپیچی را برای برخورد بین ذرات با اسپین دلخواه توسعه داد، با جفری چیو روی تقریب ضربه کار کرد و روی نظریه مزون، اصول تقارن در فیزیک و ساختار خلاء نظریه میدان کوانتومی کار کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:اعضای فرهنگستان ملی دانش آمریکا
رده:افراد مرتبط با سرن
رده:درگذشتگان ۱۹۹۲ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۹ (میلادی)
رده:استادان دانشگاه کلمبیا