open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
کریستینا علی فرح

**اوبَه کریستینا علی فرح** (۱۹۷۳) نویسنده و روزنامه‌نگار ایتالیایی است. او دخترِ پدری سومالیایی و مادری ایتالیایی است. فرح به‌خاطر نقش فعالش در ادبیات مهاجرت و گنجاندن مسائل مربوط به مهاجرت و تنوع فرهنگی در ادبیات ایتالیا شناخته می‌شود. او رئیس خبرگزاری «میگرا» به‌شمار می‌آید و همچنین برای نشریات و مجلات ایتالیایی همچون *لا رپوبلیکا*، *مالیپیجّو*، *اروپا*، *المیثاق* و *التحریر*، علاوه بر بسیاری نشریات دیگر، مطلب می‌نویسد.

## زندگی اولیه و تحصیلات
او در ورونا، ایتالیا از پدری سومالیایی و مادری ایتالیایی زاده شد و در موگادیشو، پایتخت سومالی، رشد یافت. او تا پیش از آغاز جنگ داخلی سومالی در سال ۱۹۹۱ در یک مدرسهٔ ایتالیایی در آن‌جا تحصیل می‌کرد. سپس او و خانواده‌اش به پِچ در مجارستان مهاجرت کردند، اما بعدتر دوباره به زادگاهش، ورونا در ایتالیا بازگشتند. فرح در آنجا مدرک دانشگاهی در رشتهٔ ادبیات ایتالیایی و علوم انسانی از دانشگاه لا ساپینتسا در رم گرفت. از سال ۲۰۱۳، او در بروکسل، بلژیک اقامت دارد.

## پیشهٔ ادبی
اوبه کریستینا علی فرح شاعر، رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس، نویسندهٔ لیبرتو (متن اپرا) و اجراکنندهٔ شفاهی سومالیایی‌ـایتالیایی است. او سه رمان منتشر کرده است: *مادر کوچک*، *فرماندهٔ رودخانه* و *ایستگاه‌های ماه*.در سال ۲۰۱۱، انتشارات دانشگاه ایندیانا رمان مادر کوچک را با ترجمهٔ جیووانا بلزیا منتشر کرد.

او که دارای مدرک دکتری در رشتهٔ مطالعات آفریقایی است، برای ارائهٔ آثارش به کشورهای متعددی در سراسر جهان دعوت شده است. فرح برندهٔ جوایز «لینگوا مادره» و «ویتورینی» است.او در برنامهٔ بین‌المللی نویسندگی دانشگاه آیووا (۲۰۱۷)، در اقامت‌های هنری MEET و آرت اومی (۲۰۱۸) شرکت کرد. همچنین در سال ۲۰۱۹ پژوهشگر مهمان «بنیاد چیویتلا رانیری» و نویسندهٔ مقیم در «لا مارل» بود. به‌تازگی روی بازنویسی آنتیگونه (نمایش‌نامهٔ سوفوکل) و نوشتن یک لیبرتو برگرفته از روایت‌های یافت‌شده در ماترا کار کرده است. او در نیمهٔ نخست سال ۲۰۲۰ به‌عنوان پژوهشگر هنری مقیم در «مؤسسهٔ مطالعات پیشرفتهٔ استلن‌بوش» حضور داشته است.

علاوه بر آثار داستانی، فرح کتابی نیز دربارهٔ تاریخ، شکل‌گیری و مضامین رایج تئاتر عامیانهٔ سومالی در سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۹۰ منتشر کرده است.

فرح به‌عنوان مشاور برنامهٔ توسعهٔ سازمان ملل متحد در پروژه‌ای دربارهٔ تاریخ‌نگاری شفاهی برای صلح‌سازی در سومالی فعالیت می‌کند.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۷۳ (میلادی)
رده:ایتالیایی‌های سومالیایی‌تبار
رده:افراد سومالیایی ایتالیایی‌تبار
رده:نویسندگان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نویسندگان اهل سومالی
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه ساپینزا رم
رده:اهالی موگادیشو
رده:نویسندگان زن اهل ایتالیا
رده:رمان‌نویسان زن اهل ایتالیا
رده:اهالی ورونا
یونیلیور ایران

یونیلیور ایران یکی از شرکت‌های زیرمجموعه شرکت بین‌المللی یونیلیور است که مالک بسیاری از نام‌های تجاری بین‌المللی در زمینهٔ مواد غذایی، نوشیدنی‌ها، محصولات مراقبت‌های شخصی، مواد شوینده و لوازم آرایشی بهداشتی است.

شرکت یونیلیور ایران با ثبت رسمی در مهرماه ۱۳۸۲ و با تأسیس کارخانه خود در شهر صنعتی البرز، محصولات یونیلیور را در ایران تولید می‌کند. 

این شرکت با ۹۲٪ منبع‌یابی داخلی مواد اولیه، محصولات ۱۱ برند یونیلیور را به بازار کشور عرضه می‌کند. محصولات یونیلیور ایران تنها در بازار داخلی توزیع و در اختیار مصرف‌کنندگان ایرانی قرار می‌گیرد. 

یونیلیور ایران با سرمایه‌گذاری ۲۰ میلیون یورویی طی سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ میلادی به احداث خطوط تولیدی جدید و گسترش فعالیت‌هایش در ایران پرداخت.

## پیوند به بیرون
وب‌گاه رسمی

## پانویس
نبرد شاپور یکم و گوردیان سوم

جنگ ساسانیان و گوردیان سوم بخشی از جنگ‌های ایران و روم بود. این نبرد میان امپراتوری روم، به فرمانروایی امپراتور گوردیان سوم (۲۳۸–۲۴۴ میلادی) در دورهٔ هرج‌ومرج لشگری، و ساسانیان به رهبری شاپور یکم (۲۴۱–۲۷۲ میلادی) که جانشین پدرش اردشیر یکم (۲۲۴–۲۴۱ میلادی) شده بود، روی داد. این جنگ میان سال‌های ۲۴۲  تا ۲۴۴ میلادی رخ داد و با پیروزی ساسانیان و مرگ گوردیان سوم پایان یافت.

## زمینهٔ تاریخی

پیش‌زمینه

(نگاه کنید به: ساسانیان و دودمان سورانی)

.

میان سال‌های ۲۲۴ تا ۲۲۶/۲۲۷ میلادی واپسین شاهنشاه اشکانی، اردوان چهارم، در نبرد هرمزدگان (۲۸ آوریل) شکست خورد و کشته شد. شورشگر پیروز، اردشیر بابکان، دودمان ساسانی را بنیاد نهاد؛ دودمانی که تا سدهٔ هفتم میلادی دشمنی سهمگین برای رومیان شد. در میان ۲۴۲ تا ۲۴۴ میلادی، ساسانیان و رومیان برای دومین بار با یکدیگر درگیر شدند.

## پیش‌درآمد

(نگاه کنید به: نخستین لشکرکشی اردشیر بابکان به میانرودان)

پیش‌درآمد این جنگ باور همیشگی ساسانیان به احیای قلمرو هخامنشیان بود که خود را بازماندگان پارسیان می‌دانستند و خواهان در دست داشتن سراسر شاهنشاهی هخامنشی بودند.از جمله سرزمین‌هایی که در آن زمان در دست امپراتوری روم بود، مانند آسیای کوچک و خاور نزدیک، تا کرانه‌های دریای اژه.
هرودین در تاریخ امپراتوری پس از مارکوس آئورلیوس (۶، ۲.۲–۳) چنین می‌گوید:

« اردشیر باور داشت که سراسر قاره‌ای که رو به اروپا دارد و تنها دریای اژه و پروپونتیس آن را جدا می‌کند، و همچنین سرزمینی که به نام آسیا شناخته می‌شود، به‌حق پروردگار از آنِ اوست و می‌بایست دوباره به شاهنشاهی پارس بازگردد. او بازگو کرد که همهٔ کشورها در این سرزمین، میان ایونیه و کاریه، در گذشته به دست ساتراپ‌های پارسی گردانده می‌شدند؛ از زمانی که کورش بزرگ پادشاهی را از مادها به پارسیان رساند، تا زمان داریوش سوم، واپسین شهریار پارسی، که فرمانروایی‌اش به دست اسکندر بزرگ نابود شد. بدین‌سان به باور او، روا و درست بود که پادشاهی‌ای که پیش‌تر در دست پارسیان بود، بار دیگر برای ایشان بازپس گرفته و یکپارچه شود.»

## منبع

رده:جنگ‌های ساسانیان–روم
خون در مقابل خون

***خون در مقابل خون*** یا ***پیوندهای خونی***  یک فیلم درام، جنایی و حماسی آمریکایی محصول سال ۱۹۹۳ به کارگردانی تیلور هاکفورد است. این فیلم زندگی در هم تنیده سه خویشاوند اهل **چیکانو** (آمریکایی‌های مکزیکی‌تبار) را از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۴ دنبال می‌کند. آنها در ابتدا اعضای یک باند خیابانی در شرق لس‌آنجلس بودن و با وقوع حوادث دراماتیک، زندگی و دوستی‌هایشان برای همیشه تغییر می‌کند.

فیلمنامه تا حدودی زندگینامه‌ای است و از تجربیات باکا در باندهای خیابانی و زندان گرفته شده است. عنوان فیلم به آیین آغازین کشتن کسی برای ورود به یک باند اشاره دارد و در انتهای دیگر، عدم امکان خروج از باند مگر با کشته شدن.

این فیلم توسط بوئنا ویستا پیکچرز دیستریبیوشن در ۳۰ آوریل ۱۹۹۳ منتشر شد. نقدهای انتقادی ترکیبی از مثبت تا منفی بودند و این فیلم در گیشه ناامیدکننده بود، اما بعداً به یک فیلم هواداران سرسخت در میان بخش‌هایی از جامعه مکزیکی-آمریکایی تبدیل شد.

## ساخت
تصویربرداری اصلی در ماه مه ۱۹۹۱ آغاز شد، فیلم در لس آنجلس و شرق لس‌آنجلس فیلمبرداری شد.

## بازخوردها
* این فیلم نقدهای متفاوتی از منتقدان دریافت کرد.
* در سایت راتن تومیتوز، بر اساس نقدهای ۱۴ منتقد، امتیاز تأیید ۶۴٪ را دارد که میانگین امتیاز آن ۵٫۶ از ۱۰ است.
* در سایت متاکریتیک، بر اساس نقدهای ۱۲ منتقد، میانگین امتیاز وزنی ۴۷ از ۱۰۰ را دارد که نشان‌دهنده نقدهای «مختلط یا متوسط» است.
* فروش گیشه در آخر هفته افتتاحیه در ۳۹۱ سینما به ۱ میلیون دلار رسید. توزیع‌کنندگان قصد نداشتند اکران را بیشتر گسترش دهند، زیرا جذابیت این فیلم برای مخاطبان غیر اسپانیایی‌تبار چندان جذاب نبود.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
* 

رده:آثار موسیقی بیل کونتی
رده:فیلم‌های آمریکایی به زبان اسپانیایی
رده:فیلم‌های آمریکایی دهه ۱۹۹۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های آمریکایی مکزیک
رده:فیلم‌های انگلیسی‌زبان دهه ۱۹۹۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های تیلور هاکفورد
رده:فیلم‌های جنایی دلهره‌آور ۱۹۹۳ (میلادی)
رده:فیلم‌های جنایی-درام ۱۹۹۳ (میلادی)
رده:فیلم‌های درام زندان آمریکایی
رده:فیلم‌های فیلم‌برداری شده در سن کوئنتین، کالیفرنیا
رده:فیلم‌های واقع‌شده در دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های واقع‌شده در دهه ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های واقع‌شده در زندان ایالتی سن کوئنتین
رده:فیلم‌های واقع‌شده در لس آنجلس
سابا آنگلانا

**سابا آنگلانا** (۱۷ نوامبر ۱۹۷۰) بازیگر و خوانندهٔ بین‌المللی سومالیایی-ایتالیایی است.

## زندگی
سابا در موگادیشو، پایتخت سومالی، در دوران دوران سوسیالیستی کشور به دنیا آمد. مادرش دختر یک سومالیایی تبعیدی بود که در اتیوپی، کشور همسایه، زندگی می‌کرد. پدرش فرماندهٔ پیشین در ارتش ایتالیا بود که پس از جنگ جهانی دوم از ایتالیا به سومالی نقل مکان کرده بود.به دلیل سابقهٔ نظامی ارشد پدر سابا در دوران ادارهٔ استعماری پیشین، رژیم نظامی وقت سومالی او را به‌عنوان یک جاسوس بالقوه می‌پنداشت. خانوادهٔ آنگلانا در نتیجه به ایتالیا تبعید شدند، زمانی که سابا هنوز کودک بود.

پس از آن، سابا در ایتالیا بزرگ شد و بعداً در دانشگاه ساپینزا در رم تحصیل کرد. با این حال، ریشه‌های سومالیایی او همچنان برایش مهم باقی ماند. او زبان سومالی را نزد مادرش آموخت، به‌ویژه لهجهٔ منطقه‌ای خَمار وینه، و از طریق موسیقی با سومالی ارتباط برقرار کرد. سابا مسلمان است، اما روابط مدرنی نیز با مسیحیت کاتولیک دارد.

## پیشه
سابا فعالیت هنری خود را در دههٔ ۱۹۹۰ به‌عنوان بازیگر در تلویزیون ایتالیا آغاز کرد. او در یک سریال تلویزیونی محبوب محلی با عنوان *تیم پلیس* نقش یک پلیس زن با تبار دوگانهٔ سومالیایی-ایتالیایی را بازی کرد.

در سال ۲۰۰۷، سابا اولین آلبوم استودیویی خود را با عنوان *جیدکا: خط* منتشر کرد که در آن صداهای سنتی سومالی زادگاهش را با المان‌های معاصر ایتالیایی ترکیب کرده است.

در سال ۲۰۲۴، او رمان *خانم شگفت‌انگیز* را منتشر کرد که داستان خانواده‌اش و پژوهش شخصی او دربارهٔ ریشه‌هایش را روایت می‌کند.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
*مقالاتی درباره سابا آنگلانا 

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:اهالی موگادیشو
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه ساپینزا رم
رده:افراد سومالیایی ایتالیایی‌تبار
رده:خوانندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:خوانندگان  زن اهل سومالی
رده:مهاجران اهل سومالی به ایتالیا
رده:مسلمانان اهل ایتالیا
دومین کاهن آمون

[بندانگشتی|دومین کاهن آمون آنن. برادر ملکه [تیه (ملکه)|تیه.]]
کاهن دوم آمون (*hm netjer sen-nu en Amun*)، یک مقام کاهنی عالی‌رتبه در فرقه آمون پرستی در مصر باستان بود. مقام کاهن دوم آمون در پادشاهی نوین، در آغاز دودمان هجدهم، ایجاد شد.

## تاریخچه

### '''پادشاهی نوین:'''
مقام کاهن دوم آمون در آغاز دودمان هجدهم در زمان سلطنت احمس یکم ایجاد شد. یک سنگ یادبود اهدایی از کرنک ثبت کرده است که چگونه پادشاه احمس یکم، مقام کاهن دوم آمون را خریداری کرد و برای این مقام چیزهایی از جمله زمین، کالا و افراد خوب و خبره بخشید. مقام کاهن دوم آمون در زمان ایجاد آن، تحت اختیار و نظارت همسر خدای آمون قرار گرفت.در حضور [...مقامات...] قلمرو تبس و کاهنان معبد آمون نوشته شد. آنچه در این روز گفته شد: «مقام کاهن دوم آمون [به همسر آمون، همسر بزرگ سلطنتی، متحد با تاج سفید، اهمسه نفرتاری، تعلق خواهد داشت؛ که برای او به صورت ارثی، از پسری به پسر دیگر، وارثی به وارث دیگر، [بدون اجازه] دخالت کسی برای همیشه و همیشه، تعیین شده است.»این موقوفه به ملکه اهمسه نفرتاری و فرزندانش واگذار شد. این سند امضا و بعداً توسط یک کاهن تأیید شد. اسناد مربوط به دوران بعدی نشان می‌دهد که او در این سمت، مسئول تمام دارایی‌های معبد، اداره املاک، کارگاه‌ها، خزانه‌ها و تمام کارکنان اداری معبد بوده است. در طول سلطنت حتشپسوت و توتموس سوم، کاهن دوم در ساخت و سازهای سلطنتی در کرنک مشارکت داشت. کاهن دوم، پویمره، بر ساخت یک زیارتگاه آبنوس اختصاص داده شده به حتشپسوت، ساخت دو هرم برای توتموس دوم و ساخت درهایی از سنگ آهک طره نظارت داشت. در مقبره پویمره نشان داده شده است که او علاوه بر این، مسئول دریافت کالا از واحه‌ها و مالیات از نوبیه، از جمله اسیران، نیز بوده است.

### '''دوره میانه سوم:'''
در زمان کاهنان اعظم آمون پی‌عنخ و پینجم یکم در دودمان بیست و یکم مصر، مقام کاهن دوم توسط بستگان کاهنان اعظم به عهده گرفته میشد. از زمان منخپرع به بعد، مقام‌های کاهنان دوم، سوم و چهارم آمون توسط خانواده کاهن اعظم آمون به دست نیامد. این مناصب به اشراف محلی تبس داده می‌شد که اغلب با خانواده کاهن اعظم ازدواج می‌کردند. در طول دودمان بیست و پنجم مصر، حاکمان نوبیایی تسلط خانواده‌های محلی بر این مناصب کاهنی را از بین بردند. شاباقو، کِلباسکِن را به عنوان کاهن چهارم و بعداً پسرش هَرم-آخت را به عنوان کاهن اعظم آمون منصوب کرد. تهارقا پسرش نشیشوتفنوت را به عنوان کاهن دوم آمون منصوب کرد.

## کاهنان دوم برجسته‌ی آمون

## منابع


رده:آمون
رده:فهرست‌های مرتبط به مصر باستان
رده:عنوان‌های مصر باستان
بنیاد رم

**بنیاد رم**، که پیش‌تر با نام **بنیاد صندوق پس‌انداز رم** شناخته می‌شد، یک سازمان خیریه مستقر در رم، ایتالیا است. این سازمان جایگزین نهاد مالی تاریخی صندوق پس‌انداز رم (تأسیس ۱۸۳۶) شد و در سال ۱۹۹۱ به عنوان یک بنیاد بانکی بازسازی شد. در این بازسازی، فعالیت‌های بانکی آن جدا شد و با دیگر بانک‌های رم ادغام شد تا بانک رم شکل گیرد، که بعدها بخشی از کاپیتالیا و سپس یونی‌کردیت شد. بنیاد همچنان به عنوان سهامدار یونی‌کردیت باقی ماند، گروه بانکی‌ای که در میانه سال ۲۰۰۷ کاپیتالیا را خریداری کرد. تا تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۰۶، این بنیاد دومین سهامدار بزرگ کاپیتالیا با سهم ۵٫۰۲٪ بود.

در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷، این بنیاد ۱٫۱۳٪ از سهام UniCredit را در اختیار داشت. در سال ۲۰۰۹ به 0.956 در سال ۲۰۱۳ به ۰٫۴۸۴٪ کاهش یافت. (در سال ۲۰۱۴ به دلیل کاهش کل سرمایه سهام بانک به ۰٫۴۷۸٪ افزایش یافت)

در تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۱۵، ارزش خالص دارایی‌های سهامداران این بنیاد ۱٫۵۲۲ یورو بود. میلیارد.

## تاریخچه
در سال‌های ۱۹۹۱–۱۹۹۲، صندوق پس‌انداز رم فعالیت‌های بانکی خود را جدا کرد و آن‌ها را به یک شرکت سهامی سوچتا پر آتسیونی (S.p.A.) منتقل نمود و در ازای آن سهام جدید دریافت کرد. این S.p.A. بعدها بخشی از بانک رم شد و شخصیت حقوقی بانک سابق به بنیاد صندوق پس‌انداز رم تغییر نام داد. این بنیاد در سال ۲۰۰۷ به بنیاد رم (Fondazione Roma) تغییر نام یافت.

در تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۱۵، این بنیاد هنوز ۰٫۴۷۹٪ از سهام یونی‌کردیت یا ۲۸٬۵۷۱٬۲۲۰ سهم را در اختیار داشت.

تا تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۱۵، بنیاد رم مالک ۴٫۲۵٪ سهام انتشارات علمی ایتالیایی، ۰٫۰۹٪ سهام بانک سرزمین نو، ۲٫۹۳٪ سهام شرکت سهامی ساتور (که توسط مدیرعامل پیشین کاپیتالیا، ماتئو آرپه تأسیس شده بود) و ۸٪ سهام شرکت مدیریت دارایی فوندآکو بود. بنیاد رم همچنین در خانواده صندوق سرمایه‌گذاری خصوصی فوندآکو رم سرمایه‌گذاری کرده بود که مدیریت آن بر عهده شرکت مدیریت دارایی فوندآکو بود.

بنیاد رم مالک ۱۰۰٪ واحدهای توزیع‌شده زیرصندوق‌های فوندآکو رم سهام جهانی ماهواره‌ای I, II و III، اوراق قرضه جهانی ماهواره‌ای I و II، صندوق متعادل جهانی اصلی (واحدهای سرمایه‌ای این زیرصندوق متعلق به بنیاد نبود) و اوراق قرضه بازارهای نوظهور بود، که دارایی خالص تلفیقی آن‌ها ۱٫۳۹۲ میلیارد یورو بود (که ۱٫۳۵۹ میلیارد یورو آن به بنیاد اختصاص داشت).

خانواده صندوق سرمایه‌گذاری در شرکت‌های گروه علی‌بابا، بایدو، گروه تریپ.کام، تنسنت هولدینگز، نووزیمس، ارمس، کرینگ، لورئال، راکت اینترنت، ای‌آی‌ای، استراتاسیس، ایندیتکس، اطلس کوپکو، آرم هولدینگز، گروه بربری، شرکت آلفابت، آمازون ، بلوبرد بایو، فیسبوک، ایلومینا، اینتویی تیوسرجیکال، آیونیس فارماسوتیکال، لندینگ کلاب، لینکداین، نتفلیکس، سیلزفورس، سیاتل ژنتیکس، اسپلانک، تسلا موتورز، تریپ‌ادوایزر، توییتر، و وُله فودز مارکت و ورک‌دی (زیرصندوق سهام جهانی ماهواره‌ای I) و همچنین در یونی‌کردیت (۳۳۵۲۵ سهم)، اینتسا سان‌پائولو، بانک مونته دی پاشی دی سیه‌نا، بانکو پاپولاره و یوبی‌آی بانکا و دیگر بانک‌ها (صندوق متعادل جهانی اصلی) سرمایه‌گذاری کرده بود.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۹۱ (میلادی) در ایتالیا
رده:سازمان‌های در رم
داعش غرب آفریقا

**داعش غرب آفریقا**، با عنوان رسمی **دولت اسلامی – ولایت غرب آفریقا** (**ISWAP**), یک گروه شبه‌نظامی و زیرمجموعه اداری داعش، گروه شبه‌نظامی جهادی سلفی و شبه‌دولتی به رسمیت شناخته نشده است. داعش غرب آفریقا، عمدتاً در حوضه چاد، فعال است و با شورشی گسترده، علیه کشورهای نیجریه، کامرون، چاد و نیجر می‌جنگد. این گروه، منشعب از بوکو حرام است که با آن رقابت خشونت‌آمیزی دارد. تا مارس ۲۰۲۲، داعش غرب آفریقا، به عنوان یک سازمان چتر برای همه جناح‌های داعش در غرب آفریقا از جمله داعش صحرای بزرگ (IS-GS)، عمل می‌کرد، اگرچه روابط واقعی بینشان، محدود بود.

## جستارهای وابسته
* داعش لیبی
* قلمرو داعش
* امارت اسلامی سومالی

## منابع

رده:تروریسم اسلامی در آفریقا
رده:تروریسم اسلامی در نیجریه
رده:داعش در نیجریه
رده:شورش بوکو حرام
رده:گروه‌های اسلام‌گرا
رده:گروه‌های جهادی
رده:گروه‌های شورشی در نیجریه
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان عربی
رده:سازمان‌هایی که استرالیا تروریستی می‌داند
افسانه پی‌آوه

**افسانهٔ پی‌آوه** (به ایتالیایی: La Leggenda del Piave) که با نام «ترانهٔ پی‌آوه» نیز شناخته می‌شود، یک ترانهٔ میهن‌پرستانهٔ ایتالیایی است که توسط ئی.آ. ماریو پس از نبرد دوم رودخانهٔ پی‌آوه در ژوئن ۱۹۱۸ نوشته شد. در سپتامبر ۱۹۴۳، امبرتو دوم، پادشاه آیندهٔ ایتالیا، این ترانه را به عنوان سرود ملی جدید انتخاب کرد و جایگزین «مارچیا رِاله» شد. این ترانه تا ژوئن ۱۹۴۴ سرود رسمی ایتالیا باقی ماند؛ زمانی که رم آزاد شد و دولت و پادشاه به پایتخت بازگشتند، «مارچیا رِاله» دوباره به عنوان سرود ملی بازگردانده شد و هم پس از انتصاب امبرتو، ولیعهد ساووی به عنوان فرمانده کل سلطنت و هم پس از تسلط او به تاج و تخت پادشاهی به قوت خود باقی ماند. پس از همه‌پرسی نهادی ایتالیا در سال ۱۹۴۶، جمهوری تازه تأسیس ایتالیا سرود «آواز ایتالیایی‌ها» را جایگزین آن کرد. امروزه این ترانه در ایتالیا محبوب است و در روز وحدت ملی و نیروهای مسلح (۴ نوامبر) توسط یک گروه موسیقی نظامی اجرا می‌شود.

## متن
این آهنگ به چهار بخش تقسیم شده و تاریخچه مختصری از جبهه ایتالیا در طول جنگ جهانی اول را ارائه می‌دهد.
# راهپیمایی ارتش ایتالیا در ماه مه ۱۹۱۵ از ونتو به خط مقدم.
# شکست ایتالیا در کاپورتو
# مقاومت در امتداد رودخانه پی‌اوه.
# نبرد نهایی در ویتوریو ونتو و پیروزی.

## متن آهنگ

## تأثیر
این ترانه برای نخستین بار در پایان نبردی که در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۸ برگزار شد، اجرا شد. ژنرال آرماندو دیاز یک تلگرام شخصی به نویسنده فرستاد تا از سهم موسیقایی او در پیروزی نظامی ارتش ایتالیا تشکر کند.

در سال‌های پس از جنگ جهانی اول، این آهنگ به سرودی اختصاص داده شده به مقاومت در طول جنگ تبدیل شد.

ماریو از دریافت پول از «افسانه پی‌آوه» خودداری کرد. در نوامبر ۱۹۴۱، او حلقه‌های ازدواج خود و همسرش را به همراه ۱۰۰ مدال طلای اول که به عنوان ادای احترام به این آهنگ توسط شهرهای کنار رودخانه پیاوه، انجمن‌های جانبازان جنگ و شهروندان عادی دریافت کرده بود، به طرح «طلا برای سرزمین پدری» اهدا کرد.

«افسانه پی‌آوه» یکی از نامزدهای سرود ملی جمهوری جدید ایتالیا بود. با این حال، «سرود ملی ایتالیا» به جای آن انتخاب شد.

امروزه، «افسانه پی‌آوه» هنوز هم بسیار محبوب است و معمولاً در مراسم رسمی برای یادآوری کشته‌شدگان و پیروزی نهایی نواخته می‌شود.

## منابع

رده:ترانه‌های ۱۹۱۸ (میلادی)
رده:ترانه‌های میهن‌پرستانه ایتالیایی
رده:سرودهای ایتالیا
رده:سرودهای ملی تاریخی
سیلویا زناری

بندانگشتی
**سیلویا زناری** (۳۱ مارس ۱۸۹۵ – ۳۰ ژوئن ۱۹۵۶) یک زمین‌شناس و گیاه‌شناس ایتالیایی بود. زناری در شهر اودینه، ایتالیا به دنیا آمد و در دانشگاه پادووا تحصیل کرد و در سال ۱۹۱۸ فارغ‌التحصیل شد. زناری بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ به مطالعه دولومیت‌ها در مناطق بلونو، کادوره و کوملیکوی پرداخت و در نهایت تمرکز خود را علاوه بر زمین‌شناسی، به گیاه‌شناسی نیز معطوف کرد. او نخستین فردی بود که مطالعه‌ای جامع دربارهٔ اکولوژی گیاهان در ارتفاعات بالا انجام داد، به‌ویژه در رشته‌کوه‌های سکستن دولومیتس. سپس او به مطالعهٔ رشته‌کوه شیارا، از جمله مونته سروآ پرداخت.

زناری یک تک‌نگاره با عنوان سهمی در شناخت گیاهان کوملیکو (کادور علیا): یادداشت‌هایی در باب نقد سیستماتیک منتشر کرد که گروه‌های مختلف موجودات در منطقه کوملیکوی را توصیف می‌کرد. کار او در زمینه پوشش گیاهی دولومیت‌ها آخرین تحقیق مهم فیتوسوسیولوژیکی در این منطقه برای مدت سی سال بود. زناری در ادامه به عنوان استاد گیاه‌شناسی سیستماتیک در دانشگاه پادووا در پادووا فعالیت کرد.

## زندگی
سیلویا زناری در ۳۱ مارس ۱۸۹۵ متولد شد. زناری در اودینه، ایتالیا متولد شد. پدرش مهندس بود و در ساخت ژنراتورهای برق آبی در والسلینا مشارکت داشت. زنری قبل از ورود به دانشگاه پادوا، در ویتوریو ونتو و دبیرستان و لیسئوم در پادووا تحصیل کرد. او در سال ۱۹۱۸ با تحصیل در رشته زمین‌شناسی و کانی‌شناسی از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد.

زناری یک زمین‌شناس و گیاه‌شناس بود. در حالی که برای مؤسسهٔ زمین‌شناسی کار می‌کرد، بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ به مطالعهٔ دولومیت‌ها در مناطق بلونو، کادوره و کوملیکوی پرداخت و در نهایت تمرکز خود را علاوه بر زمین‌شناسی، به گیاه‌شناسی نیز معطوف کرد. او نخستین فردی بود که مطالعه‌ای جامع دربارهٔ اکولوژی گیاهان در ارتفاعات بالا انجام داد، به‌ویژه در رشته‌کوه‌های سکستن دولومیتس. سپس به مطالعهٔ رشته‌کوه شیارا، از جمله مونته سروآ پرداخت. تحقیقات او شامل تحلیل آماری گیاهان در ارتفاعات مختلف بود که توزیع گونه‌های مختلف را توضیح می‌داد. در سال ۱۹۴۲، زناری یک تک‌نگاره با عنوان سهمی در شناخت گیاهان کوملیکو: یادداشت‌هایی در باب نقد سیستماتیک منتشر کرد که گروه‌های مختلف موجودات در منطقهٔ کوملیکوی را توصیف می‌کرد. کار او در زمینهٔ پوشش گیاهی دولومیت‌ها آخرین تحقیق مهم فیتوسوسیولوژیکی در این منطقه برای مدت سی سال بود. زناری در ادامه به عنوان استاد گیاه‌شناسی سیستماتیک در دانشگاه پادووا در پادووا فعالیت کرد.

زناری در ۳۰ ژوئن ۱۹۵۶ در یک تصادف رانندگی درگذشت.

## منابع

رده:استادان دانشگاه پادوا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پادوا
رده:درگذشتگان ۱۹۵۶ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۹۵ (میلادی)
رده:گیاه‌شناسان با یادکرد مؤلف
توقای‌تیمور

:*با [[طغاتیمور]] اشتباه نشود.*

**توقای‌تیمور** (توقا تیمور و تغا تیمور و طغا تیمور هم نوشته‌اند) سیزدهمین و کوچک‌ترین یا ماقبل آخرین پسر جوجی خان، بزرگ‌ترین پسر چنگیز خان بود. او برادر کوچک‌تر باتو خان و برکه خان، فرمانروایان اردوی زرین بود.

## زندگی سیاسی
مادر توقای‌تیمور، کنیز جوجی به‌نام کاغری خاتون از قبیلهٔ مرکیت معرفی شده است. به‌عنوان جوان‌ترین پسر معتبر جوجی، احتمالاً توقای‌تیمور برای حضور در قورولتای اعلام و تاج‌گذاری اوگتای خان در ۱۲۲۹ بسیار خردسال شمرده شد. در عوض او در اولوس پدرش ماند و در نبود برادران بزرگ‌ترش، آن را اداره کرد. پس از بازگشت باتو، او ضیافتی سه‌روزه به افتخارش برپا داشت.

سپس از باتو اولوسی مستقل در بخش جناح چپ (شرق) قلمرو او گرفت، در شرق کوه‌های اورال و رود اورال، و احتمالاً تحت اقتدار میانجی برادر دیگرش اوردا خان. توقای‌تیمور در یورش‌های غربی باتو حضور داشت، هرچند نقشی برجسته نداشت؛ اما در جنگ‌ها با باشقیر و الان‌ها نقش داشت. او از شاهزادگان جوجی بود که در قورولتای ۱۲۴۶ شرکت کرد، همان‌جا که گیوک خان به‌عنوان خان بزرگ منصوب شد، در حالی که باتو از حضور خودداری کرده بود. پس از قورولتای باتو که منجر به انتخاب منگوقاآن در ۱۲۵۰ شد، توقای‌تیمور همراه با برکه او را با ارتش به مغولستان برد و از خان تازه‌منصوب پاداش گرفت. او پس از مرگ باتو نیز زنده بود و اندکی پس از بر تخت نشستن برکه در ۱۲۵۷ درگذشت. گمان می‌رود که تا ۱۲۶۷ مرده بود، زیرا در آن سال پسرش اورنگ‌تیمور از منگو تیمور زمین‌هایی دریافت کرد. شاهزادهٔ مغول توکتیمیر که در ۱۲۹۴/۱۲۹۵ به تور (روسیه) حمله کرد، فردی دیگر با همین نام بود.

توقای‌تیمور پس از برادر بزرگ‌ترش برکه به اسلام گروید. او برخلاف برادرانش باتوخان، اوردا خان و شیبان هیچ دولت پایدار و مستقل تشکیل نداد، و همین در منازعات اواخر سدهٔ چهاردهم میان نوادگان او و شیبانیان دستاویزی شد تا او را فروتر بدانند. بخشی از نوادگانش در جناح چپ اردوی زرین ماندند، و بخشی دیگر هنگامی که منگو تیمور شبه‌جزیره کریمه را به اورنگ‌تیمور بخشید، به جناح راست کوچ داده شدند.

## خانواده
رشیدالدین فضل‌الله همدانی و مجموعهٔ *معز الانساب* چهار پسر برای توقای‌تیمور برمی‌شمارند:
* بای‌تیمور
* بایان
* اورنگباش یا اورنگ‌تیمور (که به‌نام اورنگ‌تیمور یا اوزتیمور هم شناخته شده)
* کای‌تیمور (یا کدتیمور، و در برخی منابع اوزتیمور)

## نوادگان
توقای‌تیمور به‌عنوان نیای برخی از شاخه‌های مهم جوجی و چنگیزی اهمیت دارد. از دههٔ ۱۳۶۰ نوادگان او با شیبانیان بر سر تخت اردوی زرین رقابت کردند. این جریان با اردو ملک آغاز شد که در ۱۳۶۱ تیمور خواجه شیبانی را برانداخت. شاخهٔ کریمه‌ای نوادگان او در دههٔ ۱۳۶۰ تا ۱۳۸۰ سه خان دست‌نشانده برای مامای فراهم کردند. شماری دیگر از خاندان او در اولوس اوردا خان جای گرفتند، در ۱۳۶۰ تحت قرا نقای، در ۱۳۶۹ تحت اروس خان و در ۱۳۷۹ زیر فرمان توقتمش. پس از آن نوادگان اروس و توقتمش بیشتر با همدیگر بر سر اردوی زرین درگیر شدند.

در میان دولت‌های جانشین اردوی زرین، خانات قازان، خانات آستراخان، خانات کریمه و خانات کاسی‌موف همگی به دست شاهزادگان توقای‌تیموری بنیان نهاده شدند. همین امر دربارهٔ خانات قزاق و پس از ۱۵۹۹ خانات بخارا نیز صادق است.

## منابع

* 

رده:بورجیگین
رده:سال زادروز نامشخص
رده:مسلمانان امپراتوری مغول
پاستا و لوبیا

***پاستا و لوبیا*** یک سوپ پاستای ایتالیایی است که انواع منطقه‌ای مختلفی از آن وجود دارد.

*پاستای فاگیولی که* زمانی غذای فقرا بود، اکنون در تمام طبقات اجتماعی خورده می‌شود و نوستالژیک و سالم تلقی می‌شود.

## آماده‌سازی
دستور پخت *پاستای فاگیولی* متفاوت است، تنها شرط لازم این است که لوبیا و پاستا در آن گنجانده شود. اگرچه این غذا از منطقه‌ای به منطقه دیگر متفاوت است، اما معمولاً با استفاده از لوبیا قرمز، لوبیا چشم بلبلی یا لوبیا بورلوتی و انواع کمی از پاستا مانند ماکارونی آرنجی یا *[[دیتالینی]]* تهیه می‌شود.

## تغییرات
بندانگشتی|250x250پیکسل|''پاستا و لوبیای ناپلی''
روش تهیهٔ پاستا و لوبیا از شهری به شهر دیگر متفاوت است. تغییر در یکی از مواد اصلی—مثل روغن زیتون یا چربی خوک، سیر سرخ‌شده یا خام، یا اینکه خوراک غلیظ یا آبکی باشد—نسخهٔ جدید و محلی از این غذا را به وجود می‌آورد. نوع تغییرات به در دسترس بودن مواد در هر منطقه و سلیقه و ترجیح آشپز بستگی دارد. به عنوان مثال، در منطقهٔ کامپانیا، به دلیل نگرانی‌های بهداشتی، استفاده از چربی حیوانی کاهش یافته و به جای آن از روغن زیتون استفاده می‌شود.

پاستا و نخود، نسخه‌ای از خوراک سنتی پاستا و لوبیا است که در آن لوبیاها با نخود جایگزین شده‌اند. این نسخه به ویژه در شهر رم بسیار رایج است و نشان‌دهندهٔ سبک محلی رستوران‌ها و خانه‌هاست که با استفاده از مواد در دسترس، خوراکی ساده اما مقوی تهیه می‌کنند. نخود در این غذا بافتی لطیف و طعمی کمی شیرین به پاستا می‌بخشد و معمولاً با روغن زیتون، سیر و سبزیجات معطر همراه می‌شود تا طعمی متعادل و دلپذیر ایجاد کند. به گفتهٔ وینچنزو بواناسیسی، نسخه‌ای دیگر از این خوراک در ناپل رایج است که به آن پاستا و لوبیای پوست‌کنده (pasta e fagioli sgranati) گفته می‌شود. واژهٔ sgranati به معنای «پوست‌کنده‌شده» است، زیرا در این نسخه از لوبیای تازه استفاده می‌شود که پیش از پخت باید پوست آن جدا شود. این روش باعث می‌شود خوراک بافت نرم‌تر و طعمی تازه‌تر داشته باشد و تجربهٔ خوردن آن با نسخه‌های خشک‌تر یا لوبیای کنسروی کاملاً متفاوت باشد. این تفاوت‌ها نشان می‌دهد که غذاهای سنتی ایتالیا نه تنها دستور ثابت ندارند، بلکه تأثیر فرهنگ محلی، مواد در دسترس و سلیقهٔ آشپز در شکل‌گیری آن‌ها بسیار برجسته است. هر نسخه، چه در رم و چه در ناپل، داستان محلی و روش‌های آشپزی مخصوص به خود را روایت می‌کند و به بازدیدکننده یا علاقه‌مند به غذا، تجربه‌ای واقعی از تنوع آشپزی ایتالیا ارائه می‌دهد.

## در فرهنگ عامه
«پاستا فازولا»، آهنگ بدیعی که در سال ۱۹۲۷ توسط ون و شنک سروده شد، تلفظ ناپلی را در قافیه «احمق نباش، پاستا فزول بخور» به کار می‌برد.

آهنگ «That's Amore» اثر وارن و بروکس (که توسط دین مارتین محبوب شد) شامل این قافیه است: «وقتی ستاره‌ها آب دهانت را راه می‌اندازند، درست مثل پاستا فازول، این عشق است.» *پاستا و فاگیولی* همچنین از غذاهای مورد علاقه دین مارتین و فرانک سیناترا بود.

## جستارهای وابسته
* فهرست پاستا
* مینسترون

## منابع

رده:سوپ‌های ایتالیایی
ماریا ترزا آنیسی پینوتینی

بندانگشتی|283x283پیکسل|ماریا ترزا اگنسی پینوتینی.
**ماریا ترزا اگنسی پینوتینی** (   (۱۷ اکتبر ۱۷۲۰ - ۱۹ ژانویه ۱۷۹۵) آهنگساز ایتالیایی بود. اگرچه او بیشتر به خاطر ساخته‌هایش مشهور بود، اما نوازنده هارپسیکورد و خواننده‌ای چیره‌دست نیز بود و اکثر آثار باقی‌مانده از او برای کیبورد، آواز یا هر دو نوشته شده‌اند. 

## زندگی
ماریا ترزا در شهر میلان به دنیا آمد و پدرش پیِترو اگنِزی، از اعضای طبقه‌ی پایین‌تری از نجیب‌زادگان بود. پیِترو تحصیلات اولیه را برای ماریا ترزا و خواهر بزرگ‌ترش ماریا گائِتانا فراهم کرد؛ خواهرش که به عنوان یک نابغه در ریاضیات و زبان‌ها شناخته می‌شد، در سراسر اروپا به سخنرانی و مباحثه می‌پرداخت، در حالی که ماریا ترزا به اجرای موسیقی علاقه‌مند بود. همین آموزش‌ها بود که به ماریا ترزا امکان داد تا شور و استعداد موسیقی خود را پرورش دهد. ماریا ترزا در تاریخ ۱۳ ژوئن ۱۷۵۲ با پیر آنتونیو پینوتینی ازدواج کرد و آن‌ها در محله‌ای سکونت گزیدند که فکرورزان و هنرمندان در آن زندگی می‌کردند. با این حال، زندگی مالی آن‌ها با مشکلات جدی روبه‌رو شد و به ورشکستگی شدید رسید. پینوتینی هم مدت زیادی پس از آن در قید حیات نبود و درگذشت.

ماریا ترزا در سال ۱۷۹۵ در میلان درگذشت.

## شغل
ماریا ترزا چند اجرای مشهور داشت که شاید مشهورترین آن‌ها در ۱۶ ژوئیه ۱۷۳۹ باشد، زمانی که شارل دو بروسِه، جهانگرد مشهور فرانسوی، از موسیقی او بسیار تحت تأثیر قرار گرفت. او تنها کسی نبود که استعداد ماریا ترزا را تحسین می‌کرد؛ کنت جرولامو ریکاتی نیز در چندین نامه، آثار موسیقی و استعداد او را ستود. یکی دیگر از اجراهای بسیار معروف او، آغاز فعالیت تئاتری‌اش با قطعه‌ی کانتاتای چوپانی به نام «Il Ristoro d'Arcadia» بود که در سال ۱۷۴۷ در تئاتر تئاتر رجو دوکاله میلان به روی صحنه رفت. او این اثر را به چند تن از حاکمان مناطق اطراف زاکسونی و اتریش تقدیم کرد. این اجرا نه تنها نشان‌دهنده مهارت او در موسیقی بود، بلکه ارتباط او با شبکه هنری و دربارهای اروپایی را نیز آشکار می‌کرد.

آنیزی از حمایت ماریا ترزا ، ملکه مقدس روم و فرمانروای لومباردی، و ماریا آنتونیا والپورگیس ، آهنگساز بااستعداد و معاصر، برخوردار بود. گفته می‌شود که ملکه روم در اجرای معروف ماریا ترزا آنیزی در سال ۱۷۴۷ آواز خوانده است. 

## میراث و نفوذ
موسیقی کیبورد او اغلب از نظر فنی چالش برانگیز بود و در طول زندگی‌اش به طور گسترده پخش می‌شد و نماینده سبک شمال ایتالیا در آن دوره است. به نظر می‌رسد آثار او در طول دوران حرفه‌ای‌اش تکامل یافته است؛ آثار اولیه او ساده و تمیز هستند، در حالی که آثار بعدی او استادانه‌تر، پیچیده‌تر و ملودراماتیک‌تر هستند. ساخته‌های او در دربارهایی مانند وین و درسدن مورد استقبال خوبی قرار گرفتند، جایی که نسخه‌هایی با طراحی زیبا از برخی از آثار او تولید شد.

## منابع

رده:آهنگسازان سده ۱۸ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:آهنگسازان دوره کلاسیک اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۷۹۵ (میلادی)
رده:زادگان ۱۷۲۰ (میلادی)
بیمارستان گلستان نداجا

**بیمارستان گلستان نداجا** یکی از مراکز درمانی تخصصی و فوق‌تخصصی وابسته به نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است که در تهران فعالیت می‌کند. این بیمارستان علاوه بر ارائه خدمات درمانی به کارکنان و خانواده‌های نیروهای مسلح، به عموم مردم نیز خدمات پزشکی و بیمارستانی ارائه می‌دهد.

## تاریخچه
این بیمارستان در سال ۱۳۵۱ خورشیدی با نام **بیمارستان گارد** و به‌عنوان مرکز درمانی وابسته به گارد شاهنشاهی تأسیس شد.  

پس از پیروزی انقلاب اسلامی، این مرکز در سال ۱۳۵۸ به نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران واگذار شد و با نام **بیمارستان مرکزی نیروی دریایی** تحت نظارت دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی آغاز به کار کرد. در آن زمان، بیمارستان با حدود ۱۲۰ تخت فعال، خدمات درمانی به کارکنان و سایر بیمه‌شدگان نیروهای مسلح ارائه می‌داد.

در سال ۱۳۸۰، با اجرای طرح جامع توسعه و نوسازی زیرساخت‌ها و تجهیزات، نام بیمارستان به **گلستان** تغییر یافت.

## بخش‌ها و امکانات
* بخش دیالیز با ظرفیت چندین تخت فعال.  
* چندین بخش آی‌سی‌یو و مراقبت‌های ویژه.  
* بخش‌های تخصصی جراحی قلب، اطفال، MRI و خدمات تصویربرداری.  
* مرکز پزشکی هایپربار، ویژه درمان بیماری‌های ناشی از غواصی و فعالیت‌های زیرسطحی.

## مدیریت
ریاست کنونی بیمارستان بر عهدهٔ دریادار دوم پزشک **دکتر نهیان مرادی** است.  
از مدیران پیشین این مرکز می‌توان به ناخدا یکم پزشک **اسفندیار اسدی** و **دکتر علی مصدق‌خواه** اشاره کرد. دکتر مصدق‌خواه در دوران شیوع ویروس کرونا در سال ۱۳۹۹ به‌عنوان رئیس بیمارستان گلستان، از بهبود ۹۰ درصد بیماران مبتلا به کرونا در این بیمارستان خبر داد و بر آمادگی کامل بیمارستان برای ارائه خدمات به مردم تأکید کرد.

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی بیمارستان گلستان نداجا

## منابع
لونگانسی

**لونگانزی**، که با نام **لونگانزی و سی** نیز شناخته می‌شود، یک انتشارات مستقر در میلان، ایتالیا است. این انتشارات در سال ۱۹۴۶ توسط لئو لونگانزی و صنعتگری به نام جیووانی مونتی تأسیس شد. در ابتدا به لطف برخی از مجموعه‌های سرمقاله مانند *«جامعهٔ خوب»* و *«علم، دانش»* موفقیت زیادی کسب کرد.

پس از دوره‌ای بحران، انتشارات «لونگانِزی» با مدیریت «ماریو اسپانیول» (۱۹۹۹–۱۹۳۰) دوباره رونق گرفت. این امر از طریق خرید چند ناشر معتبر همچون «گواندا»، «سالانی» و «کورباچو» و نیز راه‌اندازی طرح‌های موفق در حوزهٔ کتاب‌های جیبی محقق شد.

## سری کتاب‌ها

## منابع
## پیوند به بیرون
* 
رده:رسانه در میلان
رده:شرکت‌های انتشاراتی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۶ (میلادی)
کارلو شانزر

**کارلو شانزر** (;  – ) حقوق‌دان و سیاستمدار ایتالیایی متولد وین بود. او از ۱۹۰۶ تا ۱۹۲۲ چندین منصب وزارتی را بر عهده داشت.   

## زندگی و تحصیلات
شانزر در ۱۸ دسامبر ۱۸۶۵ در وین به دنیا آمد. پدرش وکیل تجارت و اهل لهستان و مادرش نوازندهٔ پیانو بود. شانزر سه خواهر و برادر داشت. برادرش اوتونه لیبرت‌نویس بود و دیگری، روبرتو، مهندس و ریاضی‌دان؛ خواهرش آلیچه نیز با تانکردی گالیمبرتی، شاعر و نویسندهٔ سرشناس ازدواج کرد. خانواده در دههٔ ۱۸۷۰ به میلان و سپس به رم نقل مکان کردند.  

او پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستانی در رم، در نوامبر ۱۸۸۶ مدرک کارشناسی حقوق دریافت کرد. در سال ۱۸۸۸ تابعیت ایتالیا را به‌دست آورد.  

## دوران فعالیت
شانزر عضو شورای دولتی (ایتالیا) بود و سپس به مقام مدیرکل ادارهٔ مدنی در وزارت کشور (ایتالیا) رسید. او در سال ۱۹۰۰ به پارلمان ایتالیا و در ۱۹۱۹ به سنای جمهوری ایتالیا راه یافت.  

وی به‌عنوان وزیر پست در دولت سوم جیولیتی منصوب شد و از ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۹ در این سمت حضور داشت. او همچنین در کابینهٔ نخست و کابینهٔ دوم فرانچسکو ساوریو نیتی وزیر خزانه‌داری و وزیر دارایی بود (۱۹۱۹–۱۹۲۰). شانزر در ۲۵ فوریه ۱۹۲۲ به‌عنوان وزیر امور خارجه در کابینه فاکتا منصوب شد.  

در دورهٔ ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲–۱۹۴۳) او همچنان فعال ماند و در دسامبر ۱۹۲۸ به مقام وزیر دولت منصوب شد. پس از سقوط فاشیسم، کارلو اسفورتزا در مقام کمیسر عالی، در ۷ اوت ۱۹۴۴ خواستار سلب صلاحیت او شد، اما شانزر به دیوان عالی کشور (ایتالیا) شکایت برد و در ۸ ژوئیه ۱۹۴۸ این حکم لغو شد.  

## زندگی شخصی و درگذشت
شانزر چندین مقاله در نشریات علمی منتشر کرد، از جمله در *[[تاریخ معاصر]]*. او در ۲۰ ژوئیه ۱۸۹۹ با کورینا چنتورینی ازدواج کرد و صاحب دو دختر به نام‌های فولوییا و لودوویکا شد.  

شانزر در ۲۳ اکتبر ۱۹۵۳ در رم درگذشت. نوهٔ او کارلو ریپا دی مئانا، سیاستمدار و اشراف‌زادهٔ ایتالیایی، فرزند فولوییا بود.  

## منابع
 

رده:اعضای سنای پادشاهی ایتالیا
رده:افراد ایتالیایی لهستانی‌تبار
رده:درگذشتگان ۱۹۵۳ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۶۵ (میلادی)
رده:سیاستمداران اهل وین
رده:وزیران امور خارجه ایتالیا
رده:وزیران دارایی ایتالیا
رده:وزیران دولت ایتالیا
حمله پهپادی ۲۰۲۵ به بنت جبیل

**حملهٔ پهپادی ۲۰۲۵ به بنت جبیل**، حملهٔ هوایی اسرائیل به جنوب لبنان در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ بود که منجر به کشته شدن ۵ نفر، از جمله ۳ کودک، و زخمی شدن ۲ نفر دیگر شد. طبق گفته دولت لبنان، چهار نفر از قربانیان این حمله شهروندان آمریکایی بودند. دولت آمریکا این ادعا را رد کرده است.

## پیشینه
اسرائیل در سپتامبر ۲۰۲۴ حمله بزرگی را علیه حزب‌الله آغاز کرد و فرماندهان ارشد را کشت و مراکز فرماندهی و انبارهای سلاح را با هدف بازگرداندن آوارگان به شمال اسرائیل هدف قرار داد. در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۴، اسرائیل و لبنان، توافق‌نامه آتش‌بس را امضا کردند. از زمان اجرایی شدن آتش‌بس، هم اسرائیل و هم حزب‌الله به نقض این توافق‌نامه متهم شده‌اند.

## حمله
صبح روز ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵، خبرگزاری لبنان گزارش داد که اسرائیل دو حمله پهپادی در بنت جبیل انجام داده و یک موتورسیکلت و یک وسیله نقلیه را هدف قرار داده است. در این حمله پنج شهروند لبنانی کشته شدند. علاوه بر این، به گفته نبیه بری، رئیس پارلمان لبنان، سه کودک و پدرشان که در این حمله کشته شدند، شهروندان آمریکایی بودند.

## واکنش‌ها
### داخلی
#### دولت لبنان
بری این حمله را به شدت محکوم کرد و اظهار داشت: «خون این کودکان لبنانی، پدرشان و مادر زخمی‌شان که تابعیت آمریکایی دارند، بر وجدان کسانی که در ناقوره جمع شده‌اند و تظاهرات جهانی که در مقر سازمان ملل متحد آغاز شده است، سنگینی می‌کند.»

جوزف عون، رئیس‌جمهور لبنان، از نیویورک، اظهار داشت که ارتش اسرائیل «در بنت جبیل مرتکب قتل‌عام جدیدی شده است.»

### اسرائیل
به گفته ارتش اسرائیل، هدف این حمله یک «عامل حزب‌الله» بوده است. با این حال، ارتش اعلام کرد که تلفات غیرنظامیان در این حمله باید بررسی شود. ارتش اسرائیل با بیان اینکه «ارتش اسرائیل از هرگونه آسیب به [غیرنظامیان] غیرمرتبط متأسف است و تا حد امکان برای کاهش آسیب به آنها تلاش می‌کند»، افزود: «این حادثه در حال بررسی است.»

### آمریکا
سخنگوی وزارت امور خارجه ادعای دولت لبنان مبنی بر اینکه قربانیان شامل شهروندان آمریکایی بوده‌اند را رد کرد. آنها به سی‌ان‌ان گفتند: «در حالی که وضعیت متغیر است، تاکنون شواهد نشان می‌دهد که پنج کشته شده شهروند آمریکایی نبوده‌اند.»

## منابع

رده:کشتارها در لبنان
رده:کشتارهای مرتکب‌شده توسط اسرائیل
مائورو اسکوچیمارو

**مائورو اسکوچیمارو** (۳۰ اکتبر ۱۸۹۵ – ۲ ژانویه ۱۹۷۲) اقتصاددان و سیاستمدار کمونیست ایتالیایی بود. او از بنیان‌گذاران حزب کمونیست ایتالیا به‌شمار می‌رود و میان سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ به‌عنوان وزیر دارایی خدمت کرد.  

## زندگی و تحصیلات
اسکوچیمارو در اودینه در ۳۰ اکتبر ۱۸۹۵ به دنیا آمد. پدرش اصالتاً اهل آپولیا و کارمند راه‌آهن بود و همین زمینهٔ خانوادگی سبب شد او از کودکی با شرایط دشوار زندگی کارگران و طبقات فرودست آشنا شود.  

او در اکتبر ۱۹۱۳ از مؤسسهٔ فنی زانون در اودینه فارغ‌التحصیل شد. سپس وارد دانشگاه کافوسکاری ونیز شد و در ۱۹۲۲ مدرک کارشناسی اقتصاد و علوم سیاسی دریافت کرد. اسکوچیمارو در همین سال‌ها به مباحث نظری و مطالعهٔ آثار اقتصاددانان و متفکران سوسیالیست علاقه نشان داد و در کنار تحصیل به فعالیت‌های دانشجویی پرداخت.  

با آغاز جنگ جهانی اول به خدمت نظام فراخوانده شد و در این دوره تجربه‌های عمیقی از وضعیت سربازان و بی‌عدالتی‌های اجتماعی به دست آورد. این تجربه‌ها بعداً در شکل‌گیری دیدگاه‌های سیاسی او نقش مهمی ایفا کردند. در ۱۹۱۷ به حزب سوسیالیست پیوست، اما پس از کنگرهٔ حزب در لیورنو (۱۹۲۱) از آن جدا شد و همراه دیگران حزب کمونیست را بنیان گذاشت.

## دوران حرفه‌ای
اسکوچیمارو از اعضای ایتالیایی کنگره چهارم کمینترن در ۱۹۲۲ بود. او در ۱۹۲۳ همراه آنتونیو گرامشی و پالمیرو تولیاتی به دبیرخانهٔ حزب کمونیست پیوست. در همان سال، پس از دستگیری آمادئو بوردیگا رهبر حزب، کمینترن گروهی شامل اسکچیمارو، تولیاتی، اِجی‌دیئو جناری، آنچلو تاسکا و اومبرتو تراچینی را برای هدایت حزب منصوب کرد. در حزب، او در جناح تحت رهبری گرامشی فعالیت می‌کرد.  

در ۱۹۲۶ توسط فاشیست‌ها بازداشت و به ۲۱ سال زندان محکوم شد. در ۱۹۳۷ آزاد شد، اما به جزیره پونزا و سپس جزیره ونتوتنه تبعید گردید و تا ژوئیه ۱۹۴۳ تحت مراقبت پلیس بود، زمانی که حکومت بنیتو موسولینی سقوط کرد. پس از آزادسازی رم در ژوئن ۱۹۴۴، به‌عنوان کمیسر عالی اخراج فاشیست‌ها و وزیر ایتالیاهای اشغالی منصوب شد. در این سمت توانست موقعیت کمونیست‌ها را در شمال ایتالیا تقویت کند.  

او سپس وزیر دارایی شد؛ ابتدا از ژوئن تا دسامبر ۱۹۴۵ در دولت فروچو پاری و سپس از دسامبر ۱۹۴۵ تا ژانویه ۱۹۴۷ در دولت آلچیده د گاسپری. او در ۱۹۴۸ به سنای ایتالیا راه یافت و تا ۱۹۷۲ در آنجا خدمت کرد. اسکچیمارو در حزب نیز سمت‌های گوناگونی داشت و در ۱۹۶۶ رئیس کمیتهٔ مرکزی کنترل بود. همچنین از ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۲ نایب‌رئیس سنا بود.  

## درگذشت
اسکوچیمارو در ۲ ژانویه ۱۹۷۲ در رم درگذشت.  

## دیدگاه‌ها و آثار
او در دههٔ ۱۹۶۰ در جناح استالینیستی حزب کمونیست جای داشت.  

برخی از آثار او عبارت‌اند از:  
* *La Costituente e il rinnovamento nazionale* (۱۹۴۶)  
* *Dottrina marxista e politica comunista* (۱۹۴۶)  
* *Su alcuni aspetti del nostro programma* (۱۹۴۶)  
* *Il secondo dopoguerra* (دو جلد، ۱۹۵۶)  
* *Nuova democrazia* (۱۹۵۸)  
* *Ideologia e politica* (۱۹۶۰)  
* *La crisi in Alto Adige* (۱۹۶۰)  
* *Antonio Gramsci* (۱۹۶۱)  
* *Ideologia marxista e programmazione economica* (۱۹۶۵)  
* *Il rinnovamento e il rafforzamento del partito* (۱۹۶۶)  

## منابع
 

رده:اعضای سنای جمهوری ایتالیا
رده:اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
رده:افراد کمینترن اهل ایتالیا
رده:اقتصاددانان مارکسیست
رده:اهالی اودینه
رده:درگذشتگان ۱۹۷۲ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۹۵ (میلادی)
رده:زندانیان و بازداشت‌شدگان اهل ایتالیا
رده:سیاستمداران حزب کمونیست ایتالیا
رده:ضدفاشیست‌های اهل ایتالیا
رده:وزیران دارایی ایتالیا
الحاق حیدرآباد

الحاق حیدرآباد (با نام رمز عملیات پولو) یک عملیات نظامی بود که در سپتامبر ۱۹۴۸ آغاز شد و منجر به الحاق ایالت شاهزاده‌نشین حیدرآباد به هند شد، که به عنوان "اقدام پلیسی" لقب گرفت.

در زمان تقسیم هند در سال ۱۹۴۷، ایالت‌های شاهزاده‌نشین هند که در اصل در قلمرو خود خودمختاری داشتند، تابع اتحادهای فرعی با بریتانیا بودند که کنترل روابط خارجی را به بریتانیا می‌داد. با قانون استقلال هند در سال ۱۹۴۷، بریتانیا از همه این اتحادها دست کشید و ایالت‌ها را با گزینه استقلال کامل تنها گذاشت. با این حال، تا سال ۱۹۴۸ تقریباً همه به هند یا پاکستان ملحق شده بودند. یک استثنای بزرگ، ثروتمندترین و قدرتمندترین شاهزاده‌نشین، حیدرآباد، بود که در آن نظام، میر عثمان علی خان، آصف جاه هفتم، حاکم مسلمانی که بر جمعیتی عمدتاً هندو حکومت می‌کرد، استقلال را برگزید و امیدوار بود که آن را با ارتشی نامنظم حفظ کند. نظام همچنین با شورش تلانگانا روبرو بود که نتوانست آن را سرکوب کند.

## منابع
رده:درگیری‌ها در ۱۹۴۸ (میلادی)
رده:جنگ‌های هند
رده:هند در ۱۹۴۸ (میلادی)
رده:زمامداری نهرو
رده:تاریخ تلانگانا
رده:خشونت دینی در هند
رده:خشونت علیه مسلمانان در هند
رده:تاریخ ماراتوادا
رده:پیوست سرزمین
عظمت جاه

**نظام میر محمد عظمت علی خان**، **آصف جاه نهم**، معروف به **عظمت جاه** (متولد ۲۳ ژوئیه ۱۹۶۰)، رئیس فعلی خاندان آصف جاه و نهمین نظام اسمی حیدرآباد و برار از ۲۰ ژانویه ۲۰۲۳ است، اگرچه قانون هند از زمان تصویب بیست و ششمین متمم قانون اساسی هند در سال ۱۹۷۱ چنین عناوینی را به رسمیت نشناخته است.

## زندگی اولیه، خانواده و تحصیلات
عظمت جاه در ۲۳ ژوئیه ۱۹۶۰ در پدینگتون، لندن، از مکرم جاه و اسرا جاه، در زمان حکمرانی پدربزرگش، میر عثمان علی خان، هفتمین نظام حیدرآباد، به دنیا آمد. او تحصیلات اولیه خود را در لندن گذراند. او در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۴ از آنجا فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۹۶، او با زینب ناز گووندیرن در لندن ازدواج کرد. آنها دو فرزند، یک دختر و یک پسر دارند.

## حرفه
او یک عکاس و فیلمبردار حرفه‌ای است و با استیون اسپیلبرگ و لرد ریچارد اتنبورو همکاری داشته است.

او در فیلم‌های «نیوی سیلز» و «زندگی چارلی چاپلین» دوربین را به دست گرفته است.

در سال ۲۰۱۱، او اظهار داشت که در حال کار بر روی دو فیلم است، یکی درباره مصطفی کمال آتاتورک (نخستین رئیس جمهور ترکیه) و دیگری درباره جد بزرگش، عثمان علی خان، آصف جاه هفتم، هفتمین نظام حیدرآباد دکن.

## جلوس
عظمت جاه در ۱۴ ژانویه ۲۰۲۳، پس از مرگ پدرش، مکرم جاه، به تخت سلطنت ایالت سابق حیدرآباد "نشست". تاجگذاری تشریفاتی عظمت جاه در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۳ انجام شد. مراسم تاجگذاری عظمت جاه از الگویی مشابه تاجگذاری‌های نظام‌های پیش از او پیروی کرد، اما مراسمی ساده بود که فقط چند دوست نزدیک در آن حضور داشتند. این مراسم توسط دولت ایالتی به رسمیت شناخته نشد. این مراسم در خلوت مبارک در کاخ چومحله در حیدرآباد برگزار شد.

## اختلاف بر سر جانشینی
پس از تاجگذاری عظمت جاه، انجمن مجلس شب‌زادگان، متشکل از بیش از ۴۵۰۰ عضو خانواده گسترده (صاحب‌زاده و صاحب‌زادی) از دودمان آصف جاهی، بیانیه‌ای مطبوعاتی صادر کرد و مدعی شد که عظمت جاه از به عهده گرفتن مسئولیت‌های خانوادگی غفلت کرده و با این حال عنوان نهمین نظام حیدرآباد را برگزیده است.

## منابع
رده:زادگان ۱۹۶۰ (میلادی)
رده:نظام‌های حیدرآباد
رده:اهالی پدینگتون
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه کالیفرنیای جنوبی
اداره نیروهای مردمی در نوار غزه

در طول جنگ غزه، نیروهای مردمی، گروه مسلح مورد حمایت اسرائیل، ضد حماس و ظاهراً مرتبط با داعش، طبق گزارش‌ها، کنترل بخش‌های بزرگی از شرق استان رفح در نوار غزه، تحت نظارت اسرائیل، در این منطقه، به دست گرفته‌اند.

گفته می‌شود که قلمرو نیروهای مردمی، که بیش از ۲۰۰۰ غیرنظامی فلسطینی در آن زندگی می‌کنند، نخستین منطقه‌ای در نوار غزه است که از زمان امارت اسلامی رفح و نبرد ۲۰۰۹ رفح، توسط حماس، اداره نمی‌شود.

## جستارهای وابسته
* درگیری حماس و نیروهای مردمی
* نیروهای شمالی ارتش مردمی
* دولت رقیب
* همدستی با دشمن

## منابع

## پیوند به بیرون
* یاسر ابوشباب - نیروهای مردمی
* یاسر ابوشباب

رده:بنیان‌گذاری‌های ۲۰۲۵ (میلادی) در فلسطین
رده:دولت متکی
رده:شورش‌ها در آسیا
رده:گروه‌های شورشی دارای قلمرو تحت کنترل
رده:مقالاتی با پیوندهای خارجی مرده دائمی
رده:نوار غزه در دهه ۲۰۰۰ (میلادی)
رده:نوار غزه در دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:نوار غزه
رده:همه صفحه‌های دارای پیوند مرده
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان عبری
رده:نوار غزه در ۲۰۲۵ (میلادی)
البیوک

**البیوک**، روستای فلسطینی در استان رفح واقع در جنوب نوار غزه است. طبق گزارش دفتر مرکزی آمار فلسطین، جمعیت آن در سال ۲۰۰۶، ۵۶۴۸ نفر بوده است. این روستا به پایتخت *بالفعل* گروه مسلح فلسطینی ضد حماس، یعنی نیروهای مردمی، که توسط اسرائیل حمایت می‌شوند، تبدیل شده است.

پیش از حمله ۲۰۲۴ به رفح، این محله، بیش از ۲۰،۰۰۰ نفر جمعیت داشت.

## تاریخچه
البیوک، روستایی کوچک در حاشیه جنوب شرقی رفح در نوار غزه است که از نظر تاریخی حدود ۵۶۰۰ نفر در آن زندگی می‌کنند. این روستا که مدت‌ها از نظر سیاسی نادیده گرفته شده بود، در طول جنگ غزه اهمیت پیدا کرد، زمانی که نیروهای مردمی، یک گروه شبه‌نظامی قبیله‌ای به رهبری یاسر ابوشباب، کنترل بخش‌هایی از البیوک را به دست گرفتند و آن را به مرکز عملیاتی خود تبدیل کردند. این گروه با حمایت اسرائیل، از موقعیت این روستا در نزدیکی گذرگاه مرزی کرم شالوم برای کنترل مسیرهای امدادرسانی و گسترش به خان یونس استفاده کرد و اکنون به عنوان مقر اصلی این گروه، فعالیت می‌کند.

## منابع

رده:استان رفح
رده:روستاهای نوار غزه
رده:شهرداری‌های فلسطین
رده:مختصات در ویکی‌داده
عاقله آصفی

**عاقله آصفی** یک معلم زن افغانستانی است که هزاران کودک پناهنده را در میانوالی پاکستان آموزش داده است.

## آموزش
آصفی در افغانستان به عنوان معلم تاریخ و جغرافیا آموزش دیده بود.

## شغل
آصفی پس از سقوط کابل به دست جنگ‌سالاران و انحلال جمهوری افغانستان در سال ۱۹۹۲ مجبور به ترک افغانستان شد. وقتی او به عنوان پناهنده به میانوالی رسید، هیچ مدرسه‌ای برای کودکان پناهنده وجود نداشت. آصفی مدرسه‌ای را در یک چادر قرضی تأسیس کرد. تا سال ۲۰۱۷، نه مدرسه در این اردوگاه با بیش از ۱۵۰۰ دانش‌آموز وجود داشت. تعدادی از این مدارس برای تحصیل دختران پناهنده افغان است.
راست|بندانگشتی|آصفی در حال دریافت جایزه نانسن در سال ۲۰۱۵
در سال ۲۰۱۵، آصفی به خاطر تلاش‌هایش در زمینه آموزش کودکان پناهنده افغان، جایزه پناهندگان نانسن را دریافت کرد. او بیشتر جایزه ۱۰۰۰۰۰ دلاری نانسن خود را برای ساخت یک مدرسه جدید استفاده کرده است. این جایزه به پاس خدمات فوق‌العاده به پناهندگان اهدا می‌شود.

در سال ۲۰۱۷، مدرسه نمونه دخترانه شماره ۲ در کوت چاندنا، که توسط آصفی تأسیس شده بود، توسط وزارت آموزش و پرورش به عنوان یک مدرسه متوسطه مورد پذیرش واقع شد. اکنون این اولین مدرسه پناهندگان در پنجاب است که به یک هیئت آموزشی دولتی وابسته است.

آصفی در طول ۲۳ سال، به بیش از ۱۰۰۰ دختر آموزش داده است. در سال ۲۰۲۰، ۱۵۰۰ دختر و پسر پناهنده دیگر در شش مدرسه ثبت‌نام کردند.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:افغان‌های مهاجرت‌کرده به پاکستان
رده:پناهندگان اهل افغانستان
رده:زادگان ۱۹۶۶ (میلادی)
رده:زنان سده ۲۰ (میلادی) اهل افغانستان
رده:برندگان جایزه پناهندگان نانسن
استینگ ری راب

**استینگ ری راب** (؛ زادهٔ ) راننده مسابقه‌ای اهل ایالات متحده آمریکا است.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:اهالی پایت، آیداهو
رده:رانندگان سری ایندی‌کار
رده:رانندگان مسابقات ایندیاناپلیس ۵۰۰
رده:رانندگان نسکار
رده:زادگان ۲۰۰۱ (میلادی)
رده:مسیحیان اهل ایالات متحده آمریکا
رده:ورزشکاران اهل بویزی، آیداهو
ایگور گومس (بازیکن فوتبال، زاده ۲۰۰۱)

**ایگور گومس** (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است.

## منابع

* 

رده:افراد زنده
رده:بازیکنان باشگاه بارسلونا اتلتیک
رده:بازیکنان باشگاه شباب الاهلی
رده:بازیکنان باشگاه ورزشی اینترناسیونال
رده:بازیکنان تیم ملی فوتبال جوانان برزیل
رده:بازیکنان سگوندا دیویژن بی
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل برزیل
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن اهل برزیل
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در اسپانیا
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در امارات متحده عربی
رده:بازیکنان لیگ برتر امارات متحده عربی
رده:بازیکنان لیگ برتر فوتبال برزیل
رده:زادگان ۲۰۰۱ (میلادی)
رده:مدافعان مرد فوتبال
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل برزیل در اسپانیا
رده:ورزشکاران مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل برزیل
سباستین گونسالس (بازیکن فوتبال، زاده ۲۰۰۳)

**سباستین گونسالس** (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اکوادور است.

وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال اکوادور بازی کرده است.

## منابع

* 

رده:افراد زنده
رده:بازیکنان باشگاه العروبه امارات
رده:بازیکنان باشگاه ال‌دی‌یو کیتو
رده:بازیکنان باشگاه شباب الاهلی
رده:بازیکنان سری ای اکوادور
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل اکوادور
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن اهل اکوادور
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در امارات متحده عربی
رده:بازیکنان لیگ برتر امارات متحده عربی
رده:زادگان ۲۰۰۳ (میلادی)
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل اکوادور در امارات متحده عربی
رده:هافبک‌های مرد فوتبال
رده:ورزشکاران مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل اکوادور
یوری سزار

**یوری سزار** (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل-امارات متحده عربی است.

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال فلامینگو اشاره کرد.

## منابع

* 

رده:افراد زنده
رده:بازیکنان باشگاه شباب الاهلی
رده:بازیکنان باشگاه فلامینگو
رده:بازیکنان باشگاه فورتالزا
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل امارات متحده عربی
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل برزیل
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن اهل برزیل
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در امارات متحده عربی
رده:بازیکنان لیگ برتر امارات متحده عربی
رده:بازیکنان لیگ برتر فوتبال برزیل
رده:زادگان ۲۰۰۰ (میلادی)
رده:شهروندان امارات متحده عربی از طریق تغییر تابعیت
رده:هافبک‌های مرد فوتبال
رده:ورزشکاران مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل برزیل
رده:هافبک‌های کناری مرد فوتبال
ناتالیا آلکسیونا، تزارونا روسیه

**ناتالیا آلکسیونا**  (۲۲ اوت ۱۶۷۳ – ۱۸ ژوئن ۱۷۱۶) دختر آلکسی، تزار روسیه از همسر دومش تزارینا ناتالیا ناریشکینا بود. او همچنین خواهر کوچک‌تر پتر کبیر نخستین امپراتور روسیه بود. ناتالیا آلکسیونا با نفوذ بر روی برادرش پتر و همچنین حمایت از تئاتر در روسیه و نمایش‌نامه‌نویسی شناخته می‌شود.

## زندگی‌نامه
ناتالیا آلکسیونا در سال ۱۶۷۳ میلادی در مسکو به دنیا آمد. او دختر تزار آلکسی میخائیلوویچ و ناتالیا ناریشکینا و همچنین خواهر کوچک‌تر و محبوب پتر کبیر بود. تزارونا ناتالیا که مشتاقانه در تفریحات برادرش شرکت می‌کرد، علاقهٔ خاصی به نمایش و تئاتر پیدا کرد. او در سال ۱۷۰۷ در پرئوبراژنسکویه یک سالن تئاتر خانگی در عمارت خود تأسیس کرد. به درخواست تزارونا ناتالیا، تمام اثاثیهٔ  که از قبل در میدان سرخ مسکو واقع شده بود، به پرئوبراژنسکویه منتقل شدند. او نمایش‌نامه‌های خودش را می‌نوشت و به نوعی «مدیر تئاتر دربار روسیه» بود. روایت‌هایی وجود دارد که نشان می‌دهد تزارونا ناتالیا آلکسیونا خودش نمایش‌نامه‌نویسی می‌کرده است؛ به گفتهٔ کنت هنینگ فریدریش فون باسویتس در کتابش *یادداشت‌هایی دربارهٔ روسیه در دوران پتر کبیر* ، ناتالیا دو نمایش‌نامه نوشت. معمولاً نویسندگی آثار *کمدی سنت کاترین* ، *کریسانتوس و داریا* ، *سزار اتو*  و *سنت اودوکیا*  به او نسبت داده می‌شود. محققان پکارسکی و زابلین در مورد اینکه آیا تزارونا نویسندهٔ تراژدی *استفانوتوکوس*  بوده است یا خیر، اختلاف نظر دارند. پ. او. موروزوف خلق این تراژدی را به اواسط قرن هجدهم میلادی نسبت می‌دهد و بنابراین، او کاملاً نویسندگی شاهزاده خانم را رد می‌کند. در حدود سال ۱۷۱۰، تزارونا از مسکو به سنت پترزبورگ نقل مکان و در آنجا یک تئاتر عمومی تأسیس کرد. ناتالیا آلکسیونا در سال ۱۷۱۶ درگذشت.

## پانویس

 
## منابع

*  
*  

## پیوند به بیرون
دومنیکو سینیسکالکو

**دومنیکو سینیسکالکو** (زادهٔ ۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۵۴) اقتصاددان ایتالیایی و وزیر پیشین اقتصاد و دارایی است.

سینیسکالکو در رشتهٔ حقوق از دانشگاه تورین فارغ‌التحصیل شد. او از ژوئن ۲۰۰۱ تا ژوئیهٔ ۲۰۰۴ به‌عنوان مدیرکل خزانه‌داری در دولت ایتالیا خدمت کرد و سپس از ۱۶ ژوئیهٔ ۲۰۰۴ تا ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۵ عهده‌دار سمت وزیر اقتصاد و دارایی ایتالیا بود.

همراه با تومازو پادوا اسکیوپا، سینیسکالکو نیز به هیچ حزب سیاسی مهمی وابسته نبوده و ترجیح داده‌است مستقل باقی بماند. او نایب‌رئیس مورگان استنلی اروپا و همچنین رئیس بخش ایتالیا در همین بانک سرمایه‌گذاری است.

## زندگی شخصی
او در ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۹۶ با کریستینا مارنکو دی موریوندو ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دو فرزند به نام‌های مارکو (زادهٔ ۱۱ اکتبر ۱۹۹۷) و انریکو (زادهٔ ۲ آوریل ۱۹۹۹) هستند.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:اقتصاددانان اهل ایتالیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه تورین
رده:زادگان ۱۹۵۴ (میلادی)
رده:وزیران دارایی ایتالیا