open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
گالا ریزاتو

**گالا ریتزاتو** (؛ زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۹۷۵)، که با نام تک‌واژه‌ای **گالا** شناخته می‌شود، خواننده و ترانه‌سرای پاپ اهل ایتالیا است. نخستین آلبوم او با نام *[[Come into My Life (Gala album)|Come into My Life]]* شامل تک‌آهنگ‌های چندپلاتینهٔ "Freed from Desire", "Let a Boy Cry" و "Come into My Life" بود که به رتبهٔ سه‌تای نخست جدول‌های موسیقی در اروپا، آمریکای جنوبی، روسیه و خاورمیانه رسیدند. گالا بیش از شش میلیون نسخه از آثار خود را در سراسر جهان فروخته است.

در سال ۲۰۱۴ گزارش شد که او در بروکلین، نیویورک، ایالات متحده زندگی می‌کند.

## زندگی‌نامه
### ۱۹۹۶–۲۰۰۱: آغاز حرفهٔ موسیقی
پیش از آغاز فعالیت حرفه‌ای در موسیقی، گالا در مدارس هنری در ایالات متحده آمریکا تحصیل کرد و در همان‌جا نخستین نوار دموی خود را ضبط کرد. در سال ۱۹۹۶، مجلهٔ *Musica e Dischi* او را به‌عنوان «بهترین خواننده زن سال» در ایتالیا انتخاب کرد. در ژوئیهٔ ۱۹۹۷، او جایزهٔ «Italian Dance Award» را به‌عنوان بهترین هنرمند پاپ-دنس سال دریافت کرد. گالا در فرانسه گواهی‌نامه فروش موسیقی ضبط‌شده دریافت کرد، همچنین در کشورهای بنلوکس و بریتانیا موفق به کسب گواهی‌نامه فروش موسیقی ضبط‌شده شد. در همان سال، او برای دریافت جایزهٔ «Best Dance Act» در جوایز موبو بریتانیا در کنار پرادیجی، کمیکال برادرز و اوربیتال (گروه موسیقی) نامزد شد.

در ژوئیهٔ ۱۹۹۷، او جایزهٔ «بهترین هنرمند خارجی سال» را در Midem کن در فرانسه دریافت کرد.

میان سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸، گالا در برنامه‌های *[[بهترین‌های پاپ]]* شبکهٔ بی‌بی‌سی بریتانیا، *[[Taratata]]* در فرانسه، *Les Années Tubes*، برنامهٔ *Hit Machine* در ام ۶ (کانال تلویزیون)، همچنین در ام‌تی‌وی آلمان و سالن‌هایی مانند آکور آرنا در پاریس و لاس ونتاس در مادرید اجرا کرد.

آلبوم *[[Come into My Life (Gala album)|Come into My Life]]* در ۱۷ نوامبر ۱۹۹۷ منتشر شد و چهار تک‌آهنگ آن در میان ۲۰ آهنگ برتر اروپا جای گرفتند. این آلبوم تا سال ۱۹۹۸ بیش از شش میلیون نسخه در سراسر جهان فروخت.

در سال ۱۹۹۸، هنگام اجرای آهنگ "Let a Boy Cry" در برنامهٔ *[[Taratata]]*، او با استیو فارگنولی مدیر برنامه‌های پرینس آشنا شد و او مدیریت گالا را بر عهده گرفت. در همان سال، گالا با یونیورسال رکوردز در ایتالیا قرارداد بست. پس از مرگ استیو فارگنولی بر اثر سرطان در سال ۲۰۰۱، گالا قرارداد خود با یونیورسال رکوردز را فسخ کرد و به نیویورک بازگشت.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* 

رده:افراد زنده
رده:خوانندگان انگلیسی‌زبان ایتالیا
رده:خوانندگان اهل میلان
رده:خوانندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:خوانندگان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:دور از وطن‌های اهل ایتالیا در ایالات متحده آمریکا
رده:زادگان ۱۹۷۵ (میلادی)
رده:موسیقی‌دانان دنس اهل ایتالیا
رده:موسیقی‌دانان یورودنس
آنا تاتانجلو

**آنا تاتانجلو** (زادهٔ ۹ ژانویه ۱۹۸۷) خوانندهٔ موسیقی عامه‌پسند و شخصیت تلویزیونی اهل ایتالیا است. او در ۱۵ سالگی به‌عنوان جوان‌ترین فرد موفق شد جایزهٔ بخش «نوقام» را در جشنواره موسیقی سانرمو دریافت کند. رپرتوار او عمدتاً شامل موسیقی عامه‌پسند است و در برخی آثار ساخته‌شده برای او توسط جیجی دالسیو عناصر سبک نوآهنگین دیده می‌شود و همچنین در آلبوم‌های ترکیبی پنجم *[[Progetto B]]* این تأثیرات مشاهده شد. او در ترانه‌های خود به مسائل اجتماعی و معاصر مانند توانمندسازی زنان، تبعیض علیه همجنس‌گرایان، بی‌اشتهایی عصبی و خشونت علیه زنان پرداخته است. از سال ۲۰۰۷ او خود نیز ترانه سروده است. تاتانجلو طی ده سال شش بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد؛ او در سال ۲۰۰۲ با ترانهٔ «دوپیامانته فراتیل» برنده شد و سه بار دیگر مقام کسب کرد: در سال ۲۰۰۵ با ترانهٔ «رگاتزا دی پریفریا» سوم شد، در ۲۰۰۶ سوم کلی و نخست در بخش زنان با ترانهٔ «اِسِرِ اونا دونا» شد و در ۲۰۰۸ با ترانهٔ «ایل میو آمیچو» به مقام دوم رسید. آخرین حضور او در ۲۰۱۱ با ترانهٔ «باستاردو» ثبت شد.

او از فوریهٔ ۲۰۰۵ تا مارس ۲۰۲۰ با خواننده جیجی دالسیو رابطهٔ عاشقانه داشت. تاکنون نزدیک به یک میلیون نسخه از آثار او در سراسر جهان فروخته شده است.

## زندگی‌نامه
آنا تاتانجلو در شهر سورا در خانواده‌ای تولیدکنندهٔ چامبلا، نان حلقه‌ای سنتی سورانا، به دنیا آمد. از سال ۱۹۹۴ و در ۷ سالگی، او در نمایش‌ها و رقابت‌های استانی و منطقه‌ای شرکت کرد و جوایز بسیاری کسب کرد. در سال ۱۹۹۹، در مسابقهٔ «مینیفستیوال دلا کانزونه» شهر ویتربو دوم شد و سال بعد همان رقابت را برنده شد.
در سال ۲۰۰۱ او در کنسرت «لا نوتا د'اورو دی بلرا» شرکت کرد، در توقف «براویسی‌می این تور» در سورا برنده شد و در فینال ملی کاسانو نیز پیروز شد. او همچنین در فینال رقابت «اونا وُچه پر …» دوم شد و در «کاستلّیری این موزیکا» نیز مقام نخست را کسب کرد.
در اوت همان سال، در ۱۴ سالگی، توسط رای برای برنامهٔ «جروفستیوال» انتخاب شد و نخستین ترانهٔ خود با عنوان «دووئه ایل کوراجیو» («کجاست شجاعت») را اجرا کرد و در بخش نوقام سوم شد و برای حضور در جشنوارهٔ «نُووه وُچه پر سانرمو» (صداهای نو برای سانرمو) در گروپارلو انتخاب شد. برای همان ترانه نخستین ویدئوی موسیقی خود را ساخت و با شرکت CSB Italy – Casalba نخستین قرارداد ضبط موسیقی خود را امضا کرد. او سبک هنری خود را در آکادمی موسیقی سورا کامل کرد و در گروه کر جوانان آن اجرا داشت.
در سپتامبر همان سال، او در جشنوارهٔ «سانگ آف سانرمو» آکادمی شرکت کرد و با اجرای ترانهٔ «آنجلو» از سوریه پیروز شد. این موفقیت باعث شد تا او به‌طور مستقیم وارد بخش جوانان جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۰۲ شود.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:اهالی استان فروزینونه
رده:اهالی سورا، لاتزیو
رده:خوانندگان ایتالیایی‌زبان
رده:خوانندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:خوانندگان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۸۷ (میلادی)
فرانکا رامه

**فرانکا رامِه** (۱۸ ژوئیه ۱۹۲۹ – ۲۹ مه ۲۰۱۳) بازیگر تئاتر، نمایشنامه‌نویس و فعال سیاسی ایتالیایی بود. او با نمایشنامه‌نویس جایزه نوبل ادبیات داریو فو ازدواج کرد و مادر نویسنده ژاکوپو فو بود. فو جایزهٔ نوبل خود را به او تقدیم کرد.

## زندگی‌نامه

فرانکا رامِه در سال ۱۹۲۹ در پارابیاگو، لمباردی، ایتالیا، در خانواده‌ای با سنت طولانی در تئاتر متولد شد. او در سال ۱۹۵۱ اولین تجربهٔ تئاتری خود را انجام داد. اندکی پس از آن، با داریو فو آشنا شد و در سال ۱۹۵۴ با او ازدواج کرد. پسرشان، ژاکوپو، در ۳۱ مارس ۱۹۵۵ به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۸، او شرکت تئاتر «داریو فو–فرانکا رامِه» را در میلان تأسیس کرد که فو مدیر و نویسنده بود و رامِه بازیگر اصلی و مدیر شرکت بود.

رامِه همچنان با فو در بسیاری از نمایش‌ها و شرکت‌های تئاتری همکاری کرد و موفقیت عمومی و سانسور دولتی را تجربه کرد. او در سازمان «کمک سرخ» فعال بود، نامه نوشت، کتاب برای زندانیان فراهم کرد و به خانواده‌ها و وکلا کمک کرد. در دههٔ ۱۹۷۰، رامِه شروع به نوشتن نمایشنامه‌های خود کرد (اغلب تک‌گوییهای صحنه‌ای) مانند «چاق زیباست!» و «همه خانه، تخت و کلیسا»، که رویکردی مشخص به فمینیسم نشان دادند.

در مارس ۱۹۷۳، فاشیست‌هایی که گفته می‌شود به دستور مقامات ارشد کارابینیری میلان عمل می‌کردند، رامِه را ربودند، او را تهدید به اسلحه کردند و در ون رها کردند. آن‌ها او را مورد تجاوز قرار دادند، کتک زدند، با سیگار سوزاندند، با تیغ بریدند و در پارکی رها کردند. او پس از دو ماه با تک‌گویی‌های ضد فاشیستی جدید به صحنه بازگشت.

رامِه در سال ۱۹۶۷ عضو حزب کمونیست ایتالیا شد. او نمایندهٔ سنای جمهوری ایتالیا از حزب ایتالیا ارزش‌ها (IdV) بود. در سال ۲۰۰۶، رهبر IdV، آنتونیو دی پیترو، او را به عنوان نامزد رئیس‌جمهور ایتالیا معرفی کرد، اما او در اولین رأی‌گیری تنها ۲۴ رأی کسب کرد. از سال ۲۰۱۰، او همراه با داریو فو، عضو مستقل حزب بازآفرینی کمونیست شد.

او در سال ۲۰۱۳ در میلان درگذشت و در گورستان یادمانی این شهر به خاک سپرده شد.

## منابع

 

## پیوند به بیرون

رده:افراد ربوده‌شده اهل ایتالیا
رده:بازیگران زن اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۲۰۱۳ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۹ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب کمونیست ایتالیا
رده:فمینیست‌های سوسیالیست اهل ایتالیا
رده:نامزدهای انتخابات ریاست‌جمهوری ایتالیا
رده:نمایشنامه‌نویسان اهل ایتالیا
رده:نمایشنامه‌نویسان زن اهل ایتالیا
لیلانا سگره

**لیلانا سگره** (؛ زادهٔ ۱۰ سپتامبر ۱۹۳۰) بازماندهٔ ایتالیایی هولوکاست است که توسط رئیس‌جمهور سرجو ماتارلا در سال ۲۰۱۸ به عنوان سناتور مادام‌العمر به دلیل خدمات میهن‌پرستانه برجسته در حوزه اجتماعی منصوب شد.

او در ۱۹۳۰ در خانواده‌ای یهودی در میلان به دنیا آمد. در ۱۹۳۸ پس از تصویب قوانین نژادی ایتالیا از مدرسه ابتدایی اخراج شد. در ۱۹۴۳، او همراه خانواده‌اش دستگیر و به اردوگاه آشویتس تبعید شد. تنها بازماندهٔ خانواده بود و با پایان جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۵ به میلان بازگشت. پس از دهه‌ها سکوت، در دهه ۱۹۹۰ شروع به صحبت با عموم مردم، به ویژه دانش‌آموزان جوان، دربارهٔ تجربهٔ خود کرد.

## زندگی‌نامه

لیلانا سگره در میلان در خانواده‌ای یهودی متولد شد و با پدرش آلبرتو و پدربزرگ و مادربزرگ پدری‌اش، جوزپه سگره و اولگا لووی، زندگی کرد. مادرش، لوسیا فولینیو، زمانی که لیلانا هنوز یک ساله نشده بود درگذشت. خانوادهٔ او غیرمذهبی بود و آگاهی از یهودی بودن او تنها پس از بحران قوانین نژادی ایتالیا در ۱۹۳۸ به او رسید، پس از آن از مدرسه اخراج شد.

با تشدید آزار و اذیت یهودیان ایتالیایی، پدرش او را در خانهٔ دوستی پنهان کرد و از مدارک جعلی استفاده کرد. در ۱۰ دسامبر ۱۹۴۳، در سن سیزده سالگی، همراه با پدرش، سگره تلاش کرد به سوئیس فرار کند، اما هر دو توسط مقامات سوئیسی رد شدند.

در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۳، او توسط فاشیست‌ها در استان وارزه در سلوتتا دی ویجو دستگیر شد. پس از شش روز زندان در وارزه، به کومو و در نهایت به میلان منتقل شد و ۴۰ روز بازداشت شد. در ۳۰ ژانویه ۱۹۴۴، سگره از سکوی ۲۱ ایستگاه راه‌آهن مرکزی میلان به اردوگاه آشویتس تبعید شد و هفت روز بعد رسید. او بلافاصله از پدرش آلبرتو جدا شد و هرگز او را ندید؛ پدرش در ۲۷ آوریل ۱۹۴۴ کشته شد. در ۱۸ مه ۱۹۴۴ پدربزرگ و مادربزرگ پدری او در اینوریگو، استان کومو دستگیر و چند هفته بعد به آشویتس تبعید شدند و در هنگام ورود در ۳۰ ژوئن کشته شدند.

در جریان انتخاب، سگره با شمارهٔ ۷۵۱۹۰ خالکوبی شد. او حدود یک سال در کارخانهٔ مهمات اتحادیه، متعلق به زیمنس، به کار اجباری مشغول شد. در طول زندان، سه بار دیگر تحت انتخاب قرار گرفت. در ژانویه ۱۹۴۵، پس از تخلیهٔ اردوگاه، او به راه‌پیمایی مرگ (هولوکاست) به سمت اردوگاه کار اجباری راونسبروک در آلمان منتقل شد. پس از چند هفته در شرایط وحشتناک، به اردوگاه تابع مالچو منتقل شد و در ۱ مه ۱۹۴۵ توسط ارتش سرخ آزاد شد. از میان ۷۷۶ کودک ایتالیایی ۱۴ ساله یا کمتر که به اردوگاه آشویتس تبعید شدند، تنها ۳۵ نفر زنده ماندند.

پس از هولوکاست، سگره به منطقهٔ مارکه نقل مکان کرد و با مادربزرگ و پدربزرگ مادری خود، تنها بازماندگان خانواده، زندگی کرد. در ۱۹۴۸، او با آلفردو بلی پاسی، زندانی سیاسی کاتولیک که او نیز از اردوگاه‌های نازی جان سالم به در برده بود، آشنا شد. این دو در ۱۹۵۱ ازدواج کردند و سه فرزند داشتند.

## جستارهای وابسته
* کودکان در هولوکاست
* فهرست بازماندگان هولوکاست

## منابع

 

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:اهالی میلان
رده:بازماندگان اردوگاه آشویتس
رده:زادگان ۱۹۳۰ (میلادی)
رده:فرماندهان شوالیه نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان
رده:یهودیان ایتالیایی سده ۲۰ (میلادی)
رده:یهودیان ایتالیایی سده ۲۱ (میلادی)
جیوکوندا بلی

**جیوکوندا بلی** (؛ زادهٔ ) شاعر، مؤلف، رمان‌نویس اهل نیکاراگوئه است.

## سال‌های آغازین
جیوکوندا بلی در خانواده‌ای ثروتمند در ماناگوآ بزرگ شد. پدر او هامبرتو بلی زاپاتا و برادرش هامبرتو بلی است.

او در مدرسه شبانه‌روزی در اسپانیا تحصیل کرد، از مدرسه سلطنتی سانتا ایزابل در مادرید فارغ‌التحصیل شد و سپس تبلیغات و روزنامه‌نگاری را در مدرسه تبلیغات و روزنامه‌نگاری چارلز موریس پرایس در فیلادلفیا آموخت. او ازدواج کرد و در ۱۹ سالگی، پس از بازگشت به نیکاراگوئه، نخستین دختر خود را به دنیا آورد.

## زندگی حرفه‌ای
بلی فعالیت حرفه‌ای خود را در پپسی آغاز کرد و به عنوان رابط با آژانس تبلیغاتی این شرکت، پابلیسا، مشغول شد و سپس به‌عنوان مدیر حساب در همان آژانس استخدام شد.

او از طریق یکی از همکارانش در آژانس تبلیغاتی با کامیلو اورتگا آشنا شد و او را به جبهه آزادی‌بخش ملی ساندینیستا معرفی کرد و از او خواست به این گروه بپیوندد.

در سال ۱۹۷۰، بلی به مبارزه علیه خانواده سوموزا و دیکتاتوری آن‌ها پیوست و لیا اورتگا، همسر کامیلو اورتگا، او را به جنبش سوگند داد. فعالیت او در این جنبش باعث شد که در سال ۱۹۷۵ به تبعید در مکزیک وادار شود. او در سال ۱۹۷۹، درست پیش از پیروزی ساندینیست‌ها، به کشور بازگشت و در سال ۱۹۸۲ به‌عنوان رابط مطبوعاتی بین‌المللی جبهه آزادی‌بخش ملی ساندینیستا و در سال ۱۹۸۴ به‌عنوان مدیر ارتباطات دولتی منصوب شد. در همان دوران با چارلز کاستالدی، روزنامه‌نگار آمریکایی ان‌پی‌آر آشنا شد و در سال ۱۹۸۷ با او ازدواج کرد. او پس از سال ۱۹۹۰ زمان خود را میان ماناگوآ و لس‌آنجلس تقسیم کرد. او پس از آن از جبهه آزادی‌بخش ملی ساندینیستا جدا شد و به یکی از منتقدان جدی دولت دانیل اورتگا تبدیل شد. او اکنون در تبعید در مادرید زندگی می‌کند.

## منابع

## پیوند به بیرون

 

رده:اسپانیایی‌های ایتالیایی‌تبار
رده:افراد انقلاب نیکاراگوئه
رده:افراد زنده
رده:افراد شیلیایی ایتالیایی‌تبار
رده:اهالی ماناگوئه
رده:رمان‌نویسان اهل اسپانیا
رده:رمان‌نویسان اهل شیلی
رده:زادگان ۱۹۴۸ (میلادی)
رده:سیاستمداران زن سده ۲۱ (میلادی) اهل شیلی
رده:سیاستمداران سده ۲۱ (میلادی) اهل اسپانیا
رده:شاعران زن اهل اسپانیا
رده:شاعران زن اهل شیلی
رده:شاعران سده ۲۰ (میلادی) اهل نیکاراگوئه
رده:شاعران سده ۲۱ (میلادی) اهل اسپانیا
رده:شاعران سده ۲۱ (میلادی) اهل شیلی
رده:شاعران سده ۲۱ (میلادی) اهل نیکاراگوئه
رده:فعالان حقوق زنان اهل نیکاراگوئه
رده:فعالان زن اهل شیلی
رده:فعالان زن اهل نیکاراگوئه
رده:نویسندگان زن سده ۲۰ (میلادی) اهل اسپانیا
رده:نویسندگان کمونیست زن
رده:نویسندگان سده ۲۰ (میلادی) اهل شیلی
رده:سیاستمداران زن اسپانیایی سده ۲۱ (میلادی)
ماریانا مازوکاتو

**ماریانا فرانچسکا مازکاتو** (متولد ۱۶ ژوئن ۱۹۶۸) اقتصاددان و استاد دانشگاه ایتالیایی-آمریکایی او استاد اقتصاد نوآوری و ارزش عمومی در کالج دانشگاهی لندن (UCL) و مدیر بنیان‌گذار مؤسسه نوآوری و ارزش عمومی UCL (IIPP) است. او بیشتر به دلیل پژوهش‌هایش دربارهٔ دینامیک تغییرات فناوری، نقش بخش عمومی در نوآوری (شامل سیاست‌های مدرن «مأموریت‌محور») و مفهوم ارزش (علم اقتصاد) شناخته شده است. *[[نیو ریپابلیک]]* او را یکی از «مهم‌ترین متفکران نوآوری» توصیف کرده است.

مازکاتو آثار متعددی در زمینه‌های اقتصاد نوآوری، نظریه ارزش و اقتصاد سیاسی منتشر کرده و اخیراً دربارهٔ تغییرات اقلیمی و بحران سه‌گانه سیاره‌ای پژوهش کرده است. او نویسنده کتاب‌های متعددی است، از جمله *[[The Entrepreneurial State: Debunking Public vs. Private Sector Myths]]*, *The Value of Everything: Making and Taking in the Global Economy* و *Mission Economy: راهنمای مأموریت‌محور برای تغییر سرمایه‌داری*. آخرین کتاب او، *[[The Big Con (2023 book)|کلاه بزرگ: چگونه صنعت مشاوره کسب‌وکارها را ضعیف، دولت‌ها را کودکانه و اقتصادها را تحریف می‌کند]]* که با همکاری روزی کالینگتون نوشته شده است، رابطه مشکل‌ساز صنعت مشاوره با کسب‌وکارها و اداره‌های دولتی را تحلیل کرده است.

فعالیت حرفه‌ای او بر تبدیل ایده‌های اقتصادی به سیاست‌های عملی تمرکز کرده و او در سمت‌های متعدد سیاست‌گذاری سطح بالا فعالیت داشته است. مازکاتو در حال حاضر عضو گروه کارشناسان ارشد یونسکو در زمینه حکمرانی هوش مصنوعی در سطح اکوسیستم و عضو هیئت مشورتی مرکز اقتصاد و جامعه جدید مجمع جهانی اقتصاد است. او همچنین در سال ۲۰۱۹ توسط رئیس‌جمهور سیریل رامافوسا به عضویت شورای مشاوره اقتصادی ریاست جمهوری (PEAC) آفریقای جنوبی منصوب شد. از جمله سمت‌های پیشین او می‌توان به هم‌ریاست گروه کارشناسان کارگروه G20 برای بسیج جهانی علیه تغییرات اقلیمی به همراه دکتر ورا سونگوه، هم‌ریاست کمیسیون جهانی اقتصاد آب(GCEW) با مدیرکل سازمان تجارت جهانی نگوزی اکنجو–ایوه‌آلا، استاد Johan Rockström و وزیر ارشد سنگاپور ثارمان شانموگاراتنام، ریاست شورای اقتصاد سلامت برای همگان سازمان جهانی بهداشت، عضویت در دولت اسکاتلند شورای مشاوران اقتصادی و عضویت در هیئت مشورتی سطح‌بالای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد را بر عهده داشته است.

در سال ۲۰۲۱، به پاس دستاوردهایش در نظریه و سیاست اقتصادی، مازکاتو نشان شایستگی جمهوری ایتالیا، بالاترین نشان مدنی کشور، را از رئیس‌جمهور ایتالیا دریافت کرد.

## جستارهای وابسته
* یوزف شومپیتر
* جان مینارد کینز
* دانی رادریک
* جوزف استیگلیتز

## پانویس


## منابع

 

## پیوند به بیرون

رده:افراد آمریکایی ایتالیایی‌تبار
رده:افراد زنده
رده:اقتصاددانان اهل ایتالیا
رده:دارندگان عنوان رتبه امپراتوری بریتانیا
رده:دانشگاهیان کالج دانشگاهی لندن
رده:زادگان ۱۹۶۸ (میلادی)
کیارا آپندینو

**کیارا آپندینو** (زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۹۸۴) سیاستمدار و مدیر ورزشی ایتالیایی است که از ۳۰ ژوئن ۲۰۱۶ تا ۲۷ اکتبر ۲۰۲۱ شهردار تورین و شهر کلان‌شهری تورین بود و از ۲ اکتبر ۲۰۲۰ معاون رئیس فدراسیون تنیس ایتالیا شد. او عضو جنبش پنج ستاره (M5S) است.

## زندگی‌نامه
آپندینو در مونکالیری به دنیا آمد. او در مدرسهٔ  وینچنزو جیوبرتی در تورین تحصیل کرد و از دانشگاه بوکونی در میلان با مدرک اقتصاد بین‌الملل و مدیریت، با گرایش اقتصاد و مالی فارغ‌التحصیل شد.

از سپتامبر ۲۰۰۷ تا ژانویه ۲۰۱۰، او به عنوان ** برای تیم فوتبال باشگاه فوتبال یوونتوس کار کرد؛ و از ۱ ژانویه ۲۰۱۰، مدیر مالی در کسب‌وکار همسرش شد.

## فعالیت سیاسی
اولین فعالیت سیاسی آپندینو در حزب چپ، اکولوژی، آزادی بود. در سال ۲۰۱۲، او به جنبش تازه‌تأسیس M5S پیوست. در انتخابات محلی تورین ۲۰۱۱، آپندینو به عنوان عضو شورای شهری برای M5S انتخاب شد و ۶۲۳ رأی کسب کرد.

در ۸ نوامبر ۲۰۱۵، آپندینو رسماً نامزدی خود برای شهرداری تورین در انتخابات محلی ایتالیا ۲۰۱۶ را اعلام کرد. در دور اول، ۳۰٫۹۲٪ آرا را به دست آورد. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۶، او با کسب ۵۴٫۵۶٪ آرا در دور دوم به عنوان شهردار تورین انتخاب شد و شهردار وقت پیرو فاسینو را که ۴۵٫۴۴٪ آرا داشت، شکست داد.

او در انتخابات محلی ایتالیا ۲۰۲۱ نامزد نشد و به جای او استفانو لو روسو از حزب دموکراتیک ایتالیا شهردار شد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:اهالی مونکالیری
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه بوکونی
رده:زادگان ۱۹۸۴ (میلادی)
رده:زنان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:شهرداران تورین
رده:شهرداران زن در ایتالیا
کیارا بادانو

**کیارا بادیانو** (۲۹ اکتبر ۱۹۷۱ – ۷ اکتبر ۱۹۹۰) زن اهل مردم ایتالیا بود که توسط کلیسای کاتولیک بئاتیفیه شد. او در ۹ سالگی به Focolare Movement پیوست و توسط بنیان‌گذار آن Chiara Lubich با لقب «لوتسه» ("نور") شناخته شد. وقتی ۱۶ سال داشت، به استئوسارکوم، یک نوع سرطان دردناک استخوان، مبتلا شد. کیارا پس از دو سال مبارزه با بیماری در ۷ اکتبر ۱۹۹۰ درگذشت. او در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۰ در مزار حضرت مریم عشق الهی در رم بئاتیفیه شد. روز جشن او ۲۹ اکتبر گرامی داشته می‌شود.

## زندگی اولیه
کیارا بادیانو در ۲۹ اکتبر ۱۹۷۱ در روستای کوچک ساسلو، ایتالیا، به والدینش، روجر و ماریا ترزا بادیانو، متولد شد. این زوج یازده سال صبر کردند و دعا کردند تا کیارا به دنیا بیاید. در حالی که روجر به عنوان راننده کامیون کار می‌کرد، ماریا ترزا در خانه ماند تا دخترشان را بزرگ کند. کیارا با والدین خود رابطه‌ای قوی و سالم داشت، اما همیشه از دستوراتشان پیروی نمی‌کرد و گاهی با آنها بحث می‌کرد.

## جنبش فوکولاره
کیارا در سپتامبر ۱۹۸۰، اولین جلسه خود در Focolare Movement را در سن ۹ سالگی شرکت کرد. این گروه، به ویژه بنیان‌گذار آن Chiara Lubich، تأثیر عمیقی بر زندگی کیارا داشتند. این گروه بر تصویر مسیح رهاشده تمرکز می‌کرد تا راهی برای عبور از زمان‌های دشوار فراهم کند. کیارا بعدها نوشت: «من کشف کردم که عیسی رهاشده کلید اتحاد با خداست و می‌خواهم او را تنها همسر خود انتخاب کنم. می‌خواهم آماده باشم تا وقتی می‌آید، او را بپذیرم و او را بالاتر از همه چیز ترجیح دهم.»

کیارا دانش‌آموزی با وجدان بود، اما در مدرسه با مشکلاتی روبه‌رو می‌شد و حتی سال اول دبیرستان را مردود شد. او اغلب به دلیل باورهای قوی‌اش در مدرسه مورد تمسخر قرار می‌گرفت و لقب «خواهر» به او داده شد. او از سرگرمی‌های معمول نوجوانان مانند گوش دادن به موسیقی پاپ، رقص و آواز لذت می‌برد. همچنین تنیس باز مشتاقی بود و از پیاده‌روی و شنا لذت می‌برد.

در تابستان ۱۹۸۸، وقتی ۱۶ ساله بود، کیارا تجربه‌ای تحول‌آفرین در رم با جنبش فوکولاره داشت. او به والدینش نوشت: «این لحظه‌ای بسیار مهم برای من است: این ملاقات با عیسی رهاشده است. پذیرش این رنج آسان نبوده، اما صبح امروز کیارا لوبیچ به کودکان توضیح داد که آنها باید همسر عیسی رهاشده باشند.» پس از این سفر، او به‌طور منظم با لوبیچ مکاتبه کرد. سپس درخواست نام جدید کرد زیرا این شروع زندگی جدیدی برای او بود. لوبیچ نام کیارا لوتسه را به او داد. این نام بازی با کلمات بود، زیرا در ایتالیایی «کیارا» نام رایج دخترانه است که به عنوان مثال از نام کلر آسیزی گرفته شده است، اما همچنین به معنای روزمره «روشن» است. «لوتسه» گاهی به عنوان نام دخترانه در ایتالیا یافت می‌شود، اگرچه بیشتر سکولار است تا مذهبی؛ و همچنین به معنای روزمره «نور» است؛ بنابراین «کیارا لوتسه» به معنای «نور روشن» است. لوبیچ به کیارا نوشت: «چهره درخشان تو عشق تو به عیسی را نشان می‌دهد»، به همین دلیل نام لوتسه را به او داد.

## جستارهای وابسته
* کارلو آکوتیس

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد بئاتیفیه شده‌ی ایتالیایی
رده:اهالی استان بنونتو
رده:بئاتیفیه‌ها توسط پاپ بندیکت شانزدهم
رده:درگذشتگان ۱۹۹۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۷۱ (میلادی)
رده:کاتولیک‌های مورد تکریم پاپ بندیکت شانزدهم
رده:کودکان اهل ایتالیا
کاترینا کازلی

**کاترینا کازلی** (زاده ۱۰ آوریل ۱۹۴۶) خواننده، نوازنده گیتار بیس، تهیه‌کننده موسیقی و مدیر موسیقی ایتالیایی است.

## زندگی‌نامه
کازلی در مودنا به دنیا آمد اما در شهر نزدیک ساسوئولو بزرگ شد. او حرفه موسیقی خود را با نواختن گیتار بیس در کلوپ‌های محلی آغاز کرد.

در سال ۱۹۶۶، او در جشنواره موسیقی سانرمو با قطعه "Nessuno mi può giudicare" که در ابتدا به آدریانو چلنتانو پیشنهاد شده و بعد رد شده بود، حضور پیدا کرد. این قطعه بیش از یک میلیون نسخه فروش داشت و موفق به دریافت گواهی‌نامه فروش موسیقی ضبط‌شده شد. کازلی همچنین با نسخه ایتالیایی آهنگ "Days of Pearly Spencer" اثر دیوید مک‌ویلیامز با نام "Il volto della vita" موفقیت زیادی کسب کرد. نخستین آلبوم او، *Casco d'oro* (کلاه ایمنی طلایی)، برگرفته از لقبی بود که مطبوعات موسیقی به او داده بودند. در سال ۱۹۶۶ او با قطعه "پردونو" بار دیگر موفقیت داخلی کسب کرد. او دوباره با بازخوانی *Sono bugiarda*، نسخه‌ای از آهنگ *[[I'm a Believer]]* گروه مانکیز (۱۹۶۷)، صدر جدول‌های ایتالیا را به دست آورد.

در سال ۱۹۶۸، کازلی با آلبوم «کارناوال» و نسخه‌ای پویا از قطعه‌ای نوشته پائولو کونته با عنوان «با تو دیگر همراه نیستم» موفقیت بیشتری کسب کرد. کازلی بعدها نسخه‌ای جدید از این آهنگ را برای موسیقی متن فیلم میکله سواوی در ژانر نئو-نوآر *«بوسه خداحافظی»* در سال ۲۰۰۶ ضبط کرد و برنده داوید دی دوناتلو بهترین آهنگ شد.

در سال ۱۹۷۰، او با پیرو شوگر، مدیر برچسب موسیقی CGD، ازدواج کرد. کازلی شروع به همکاری با همسرش کرد و در نهایت به ریاست موسیقی شوگر رسید و از فعالیت اجرایی کناره‌گیری کرد. او هنرمندانی مانند آندره‌آ بوچلی، جونی روسو، الیزا (خواننده ایتالیایی), نگرامارو و ارکستر کوچک آویون تراول را کشف و تولید کرد. پسر کازلی و شوگر، فیلیپو شوگر، مدیرعامل کنونی این شرکت است.

در سال ۱۹۸۳، کازلی با ضبط آهنگ «دوست است» با داریو بالدان بمبو به دنیای موسیقی بازگشت. این قطعه در جدول‌های ایتالیا به رتبه پنجم رسید.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:تهیه‌کنندگان موسیقی زن اهل ایتالیا
رده:خوانندگان زن اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۴۶ (میلادی)
رده:مدیران صنعت موسیقی
رده:مدیران کارآفرین اهل ایتالیا
روسانا روساندا

**روسانا روساندا** (۲۳ آوریل ۱۹۲۴ – ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۰) سیاستمدار کمونیست، روزنامه‌نگار و فعال فمینیسم ایتالیایی بود.

## زندگی‌نامه
روساندا در پولا، که آن زمان بخشی از پادشاهی ایتالیا بود، به دنیا آمد. او در میلان تحصیل کرد و شاگرد فیلسوف Antonio Banfi بود. در سنین کم در جنبش مقاومت ایتالیا شرکت کرد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، به حزب کمونیست ایتالیا (PCI) پیوست. پس از مدتی کوتاه، دبیر حزب پالمیرو تولیاتی او را مسئول امور فرهنگی حزب کرد. او برای اولین بار در سال ۱۹۶۳ به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد.

در سال ۱۹۶۸، روساندا یک مقاله کوتاه با عنوان *L'anno degli studenti* ("سال دانشجویان") منتشر کرد که در آن از جنبش جوانان حمایت کرد. روساندا بخشی از اقلیت داخل PCI بود که مخالف اتحاد جماهیر شوروی بود و همراه با لوییجی پینتور، والنتینو پارلاتو و لوسیو ماگری حزب و روزنامه *[[ایل مانیفستو]]* را تأسیس کرد. این اقدام باعث اخراج او از PCI پس از کنگره دوازدهم ملی حزب در بولونیا شد.

در انتخابات سراسری ایتالیا ۱۹۷۲، *ایل مانیفستو* ۰٫۸٪ آراء را کسب کرد. در سال ۱۹۷۴، این حزب با حزب وحدت پرولتاریایی ادغام شد و حزب وحدت پرولتاریایی برای کمونیسم (PdUP) را تشکیل داد. او بعدها فعالیت حزبی را ترک کرد اما نقش خود به‌عنوان مدیر *ایل مانیفستو* را حفظ کرد. بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳، او همچنین عضو هیئت تحریریه مجله فمینیستی *[[L'Orsaminore]]* بود.

روساندا در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۰ در سن ۹۶ سالگی درگذشت.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:اعضای مجلس نمایندگان ایتالیا
رده:اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
رده:بنیان‌گذاران روزنامه اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:روزنامه‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۲۴ (میلادی)
رده:سردبیران روزنامه اهل ایتالیا
رده:سیاستمداران حزب کمونیست ایتالیا
رده:سیاستمداران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:فمینیست‌های سوسیالیست اهل ایتالیا
رده:نویسندگان اهل ایتالیا
رده:نویسندگان زن اهل ایتالیا
راینا کابیوانسکا

**راینا یاکیموا کابایوانسکا**  (؛ زاده ۱۵ دسامبر ۱۹۳۴) خواننده اُپرا اهل بلغارستان است و یکی از برجسته‌ترین سوپرانوی لیریکو-اسپینتوهای نسل خود به‌شمار می‌آید، که به ویژه با آثار جوزپه وردی و جاکومو پوچینی شناخته می‌شود، هرچند در نقش‌های متنوعی نیز آواز خوانده است.

## زندگی‌نامه
او در بورگاس، بلغارستان متولد شد و در صوفیه نزد پروکوپوا و یوسفوف تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۷ با نقش تاتیانا در *[[یوگنی آنگین (اپرا)]]* اثر پیتر ایلیچ چایکوفسکی در اپرای ملی بلغارستان در صوفیه اولین اجرا خود را انجام داد. سال بعد برای ادامه تحصیل به ایتالیا رفت و نزد زینا فوماگالی-ریوا در میلان و جولیا تس در ورچلی آموزش دید. دو سال بعد در فانو (ایتالیا) به عنوان ندا در *[[پالیاچی]]* اثر روجرو لئونکاوالو موفقیت چشمگیری کسب کرد. در سال ۱۹۶۱، نخستین اجرای خود را در لا اسکالا میلان با نقش آگنزه در *[[بئاتریس دی تندا]]* اثر وینچنتزو بلینی و در کنار دِیم جوان ساترلند ارائه داد. او در شهرهای مختلف ایتالیا مانند جنوآ، ونیز، پارما و به ویژه در تورین در سال ۱۹۷۳، با نقش النا در *[[شام‌های سیسیلی]]* و در تنها تولیدی که توسط ماریا کالاس کارگردانی شد، اجرا کرد.

در سال ۱۹۶۲، او نخستین اجرای خود را در تالار اپرای سلطنتی لندن با نقش دزدِدمونا در *[[اتلو (وردی)]]* اثر جوزپه وردی و در تالار اپرای متروپولیتن نیویورک با نقش *پالیاچی* انجام داد. سپس در تالار بولشوی مسکو، تئاتر کولون در بوئنوس آیرس، کاخ گارنیه، اپرای دولتی وین، تالار اپرای ملی مجارستان، اپرای لیریک شیکاگو، اپرای سان‌فرانسیسکو، اپرای دالاس، تئاتر اپرای رم و دیگر مراکز اپرا اجرا کرد.

او همچنین در چند فیلم اپرا نقش‌آفرینی کرد، از جمله *پالیاچی* در کنار جان ویکرز در ۱۹۶۸، *[[تروبادور (اپرا)]]* در کنار فرانکو بونیزولی در ۱۹۷۵ و *[[توسکا (اپرا)]]* در کنار پلاسیدو دومینگو در ۱۹۷۶.

کابایوانسکا جوایز بین‌المللی متعددی دریافت کرده است: بلینی (۱۹۶۵)، ویوتی دور (۱۹۷۰)، پوچینی (۱۹۷۸)، ایلیکا (۱۹۷۹)، مونته‌وردی (۱۹۸۰)، جایزه آکادمی 'مدیچی' – لورنزو ایل ماگنیفیکو، فلورانس (۱۹۹۰)، جایزه بزرگ 'یک زندگی وقف موسیقی'، ونیز (۲۰۰۰).

او اجرای «اوه مریم» از اپرای اتلو (وردی) اثر جوزپه وردی را برای آغاز مراسم تدفین لوچیانو پاواروتی در مودنا، ایتالیا در ۸ سپتامبر ۲۰۰۷ اجرا کرد.

کابایوانسکا همچنین نقش کنتس را در *ملکه پیک‌ها* اثر چایکوفسکی در پنج اجرا (۳۱ ژانویه – ۱۹ فوریه ۲۰۰۸) در کاپیتول تولوز بازی کرد.

او استاد در ایتالیا در آکادمی موسیقی چیگیانا در سیه‌نا، در مؤسسه موسیقی وچی-تونلی در مودنا و در دانشگاه جدید بلغارستان در صوفیه است. او همچنین عضو هیئت داوران بسیاری از رقابت‌های معتبر در سراسر جهان است.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* 

رده:افراد زنده
رده:بلغارستانی‌های مهاجرت‌کرده به ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۳۴ (میلادی)
سیسو: جاده انتقام

***سیسو: جاده انتقام***  یک فیلم اکشن و جنگی محصول سال ۲۰۲۵ سینمای فنلاند به نویسندگی و کارگردانی یالماری هلاندر که دنباله‌ای بر فیلم سیسو محصول ۲۰۲۲ محسوب می‌شود. یورما تومیلا نقش خود به عنوان آتامی کورپی را تکرار می‌کند، همچنین استیون لانگ و ریچارد بریک به جمع بازیگران پیوسته‌اند. بودجه فیلم بیش از ۱۲ میلیون دلار است. برخلاف فیلم قبلی که در لاپلند (فنلاند) اتفاق می‌افتاد، فیلمبرداری این فیلم در استونی انجام شد.

این فیلم در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در جشنواره فیلم فنتستیک فست به نمایش درآمد و در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۵ در فنلاند و در ۲۱ نوامبر توسط اسکرین جمز از طریق سونی پیکچرز ریلیزینگ در ایالات متحده اکران شد. 

## خلاصه داستان
مردی برای تخریب خانه خانوادگی‌اش که در جنگ به قتل رسیده‌اند، بازمی‌گردد تا آن را در جای دیگری بسازد. وقتی قاتل، یک فرمانده ارتش سرخ، او را پیدا می‌کند، یک تعقیب و گریز وحشیانه در سراسر کشور آغاز می‌شود....

## ساخت
در مارس ۲۰۲۴، اعلام شد که فیلمبرداری دنباله فیلم در اواخر تابستان آغاز خواهد شد و تخمین زده شد که این فیلم در کمتر از دو سال اکران خواهد شد. فیلمبرداری دنباله در اواخر سال ۲۰۲۴ به پایان رسید. 

## منابع

## پیوند به بیرون
* *[https://www.allmovie.com/movie/sisu-2-am637477 سیسو: جاده انتقام]* در آل‌مووی
* 
* *[https://www.rottentomatoes.com/m/sisu_2 سیسو: جاده انتقام]* در راتن تومیتوز

رده:فیلم‌های اسکرین جمز
رده:فیلم‌های اکشن ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:فیلم‌های درباره انتقام
رده:فیلم‌های فیلمبرداری‌شده در استونی
رده:فیلم‌های واقع‌شده در ۱۹۴۶ (میلادی)
رده:فیلم‌های واقع‌شده در اتحاد شوروی
غار نپتون

چپ|بندانگشتی|250x250پیکسل|راه پله ای که به غار منتهی می‌شود.
[چپ|بندانگشتی|331x331پیکسل|«نوازنده ارگ» - پدیده [پاریدولیا در غار]]
**غار نپتون** ( ) یک غار استالاکتیت در نزدیکی شهر آلگرو در جزیره ساردینیا، ایتالیا است. این غار توسط ماهیگیران محلی در قرن ۱۸ کشف شد و از آن زمان به یک جاذبه گردشگری محبوب تبدیل شده است. این غار نام خود را از خدای رومی دریا، نپتون، گرفته است.

## نمای کلی
ورودی غار تنها حدود  بالاتر از سطح دریا در پای صخره‌های *کاپو کاچا (Capo Caccia* و غار، بنابراین فقط زمانی می‌توان از آنها بازدید کرد که آب‌های زیرین آرام باشند. پلکانی که در سال ۱۹۵۴ در صخره ایجاد شده است، *اسکالا دل کابیرول* (پله‌های بز) با ۶۵۴ پله، از پارکینگ بالای صخره به ورودی منتهی می‌شود. این غار همچنین از طریق یک سفر کوتاه با قایق از بندر آلگرو قابل دسترسی است. این سفرها در تابستان هر ساعت برنامه‌ریزی می‌شوند، اما در بهار و پاییز کمتر اتفاق می‌افتند. دو غار دیگر در همان نزدیکی قرار دارند، «غار سبز» که برای گردشگران باز نیست، و *گروتا دی ریکامی (Grotta di Ricami*) که فقط از دریا قابل دسترسی است. در زیر آب، غارهای دریایی بزرگ زیادی وجود دارد که بهشتی برای طرفداران غواصی اسکوبا هستند. بزرگ‌ترین و مشهورترین آنها غار نرئو (Nereo) است که هر ساله هزاران غواص از آن بازدید می‌کنند.

طول کل سیستم غار حدود  تخمین زده می‌شود. اما فقط تقریباً  برای عموم قابل دسترسی است. در داخل، گذرگاه‌هایی از سازندهای استالاکتیت و استالاگمیت روشن و یک  وجود دارد. دریاچه آب شور طویل، که در سطح دریا قرار دارد. این غار زمانی زیستگاه فک راهب مدیترانه‌ای بود که در این منطقه منقرض شده است.

## گردشگری
گردشگرانی که از غار نپتون بازدید می‌کنند، با تورهای راهنما و به صورت تک‌ردیفی از مسیری روشن عبور می‌کنند و راهنماها اطلاعاتی در مورد غار به زبان‌های ایتالیایی و انگلیسی ارائه می‌دهند. این بازدید یک ساعت طول می‌کشد. این غار به‌طور گسترده بازدید می‌شود و در اوج فصل گردشگری در ماه اوت، می‌تواند حدود ۲۰۰ نفر را در یک زمان در خود جای دهد.

## در فرهنگ عامه
غار نپتون محل فیلمبرداری فیلم علمی تخیلی «*[[جزیره مردان ماهی‌نما|جزیره ماهیگیران]]*» (۱۹۷۹) بود. باربارا باخ و کلودیو کاسینلی در این فیلم بازی کردند و سرجیو مارتینو آن را کارگردانی کرد. به مدت تقریباً دو ماه در تابستان ۱۹۷۸، این غار به یک صحنه عظیم تبدیل شد.

## منابع

## پیوند به بیرون
* سایت رسمی غار نپتون
* مقاله در مورد غار نپتون

رده:آلگرو
رده:استان ساساری
رده:جاذبه‌های گردشگری ساردنی
رده:زمین‌چهرهای ساردینیا
رده:غارهای ایتالیا
رده:غارهای سنگ آهک
رده:مختصات در ویکی‌داده
ابامله

***'آبامله*** (همچنین به عنوان ،  یا  در ساردینیایی شناخته می‌شود) محصولی عسل از فرهنگ روستایی منطقه ساردینیا ایتالیا است. نام صحیح ساردینیایی نیز به ندرت ایتالیایی سازی به ** ('عسل ساپا')' تبدیل می‌شود.

طبق روش‌های سنتی تهیه، شانه‌های عسل خرد می‌شوند و گلوله‌های موم حاوی ۲۰ تا ۳۰ درصد عسل در ظروف عمومی جمع‌آوری می‌شوند. در روزهای بلافاصله پس از ته‌نشین شدن تمام عصاره عسل، شان‌های باقی‌مانده حاوی عسل و گرده در آب داغ (حدود ۵۰ درجه سانتیگراد) غوطه‌ور می‌شوند، به طوری که آب تمام عسل موجود در شان‌ها را حل می‌کند. در این مرحله، هرگونه توده موم و گرده باقی‌مانده با استفاده از یک میکسر مناسب یا با دست شکسته می‌شود. سپس موم باقی‌مانده بیشتر فشار داده می‌شود تا هرگونه مایع باقی‌مانده خارج شود و سپس در ظروف مناسب نگهداری می‌شود. مایع باقی‌مانده از مرحله قبل، به عنوان مثال با یک پارچه کتانی، حداقل دو بار فیلتر می‌شود و سپس در یک دیگ بخار با ظرفیت بالا (که گاهی از جنس مس است) قرار می‌گیرد و در آنجا جوشانده و از طریق جوشانده غلیظ می‌شود. در طول این فرآیند تغلیظ، پوست‌های ریز خرد شده لیمو یا پرتقال اضافه می‌شوند و هرگونه ناخالصی روی سطح مایع حذف می‌شود. محتویات دیگ به تدریج شربتی می‌شود و باید دائماً در حال حرکت باشد تا از چسبیدن محصول به کف و ایجاد طعم دودی جلوگیری شود. مایع همچنین کاراملی می‌شود و مانند ملاس تیره می‌شود اما بسیار پیچیده‌تر، با طعمی برشته که رگه‌هایی از قهوه و کارامل دارد. هنگامی که مایع غلظتی شبیه به عسل پیدا کرد، حرارت دادن قطع می‌شود و دیگ در مکانی خلوت قرار می‌گیرد و قبل از تخلیه "آبامله" اجازه خنک شدن داده می‌شود.

"آبامله" حاصل طعم عسل غلیظی دارد و می‌توان آن را با پنیر، مثلاً پنیر ریکوتا نمکی یا دودی، با میوه تازه یا حتی با پاستا یا سبزیجات میل کرد.

## منابع

* 

رده:آشپزی ایتالیایی
رده:آشپزی ساردنی
رده:عسل
لرنزو زورزلو

**لرنزو زورزلو** (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به *[[زیر آفتاب ریچونه]]*، *[[دیابولیک: تو کی هستی؟]] و *در دست دانته اشاره کرد.

## زندگی و حرفه
زورزلو در تاریخ ۲۱ مارس ۲۰۰۰ در رم از فدریکو زورزلو و گابریا چیپولو تهیه‌کننده فیلم متولد شد. او در یک *مدرسه زبان‌شناسی لیسئو* شرکت کرد و شش ماه از دوران دبیرستان خود را در انگلستان گذراند.

زورزلو در هفت سالگی در یک تبلیغ تلویزیونی ودافون به همراه فرانچسکو توتی ظاهر شد و این آغاز ورود او به دنیای بازیگری بود. او در *مدرسه هنرهای همگانی* رم بازیگری خواند. وی در سال ۲۰۱۲ اولین فیلم خود را در فیلم *«یک خانواده بی‌نقص»* به کارگردانی پائولو ژنووزه بازی کرد.

## فیلم‌شناسی
* زیر آفتاب ریچونه
* ئیو
* دیابولیک: تو کی هستی؟
* در دست دانته
* دوستان من
* پدر ماتئو

## منابع

## پیوند به بیرون

* 

رده:افراد زنده
رده:بازیگران کودک مذکر اهل ایتالیا
رده:بازیگران مرد اهل رم
رده:بازیگران مرد تلویزیونی اهل ایتالیا
رده:بازیگران مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:بازیگران مرد فیلم اهل ایتالیا
رده:زادگان ۲۰۰۰ (میلادی)
اسکالا دی تورچی

بندانگشتی|300x300پیکسل|اسکالا دی ترکی.
**اسکالا دی تورچی** (به ایتالیایی: "پله ترک‌هاً یا "پله‌های ترکی") صخره‌ای در ساحل رئالمونته، نزدیک پورتو امپدوکله، جنوب سیسیل، ایتالیا است. این مکان به یک جاذبه گردشگری تبدیل شده است، که تا حدودی به دلیل اشاره به آن در مجموعه داستان‌های کارآگاهی آندره‌آ کامیلری دربارهٔ کمیسر مونتالبانو است.

*اسکالا* از مارن، یک سنگ رسوبی با رنگ سفید مشخص، که از پوسته‌های روزن‌داران پلانکتونی تشکیل شده است، تشکیل شده است. آنها متعلق به سازند تروبی، یک واحد رسوبی دریایی از سن پلیوسن زیرین (زانکلین) هستند که پس از سیل زانکلین رسوب کرده‌اند، که در آن دریای مدیترانه پس از خشک شدن تقریباً کامل در طول بحران شوری مسینین، دوباره پر شد. این صخره‌ها بین دو ساحل شنی قرار دارند و یک سازند سنگی آهکی به شکل پله هستند، از این رو این نام را دارند. بخش دوم نام از حملات مکرر دزدان دریایی توسط ساراسن‌ها در قرون وسطی و دزدان دریایی بربری، که ترک نامیده می‌شدند، گرفته شده است، زیرا امپراتوری عثمانی (۱۲۹۹–۱۹۲۲) شمال آفریقا را نیز در بر می‌گرفت. در واقع، دزدان دریایی ترک در این منطقه که کمتر در معرض باد قرار داشت و محل امن‌تری برای فرود و سوار شدن بود، پناه می‌گرفتند.

در اوت ۲۰۰۷، شهرداری ریلمونته درخواست ثبت اسکالا دی تورچی (به همراه ویلا اوریای رومی مجاور) را در فهرست میراث یونسکو ارائه داد.

در فوریه ۲۰۲۰، پس از سال‌ها شکایت در مورد حفاظت ضعیف از محیط زیست این مکان در برابر فرسایش و خرابکاری توسط گردشگران، دادستان‌های ایتالیایی کنترل این مکان را به دست گرفتند. آن‌ها دستور تعطیلی موقت آن را برای نظارت صادر کردند و اعلام کردند که در حال تحقیق در مورد مردی هستند که در اختلاف با مقامات محلی رئالمونته ادعای مالکیت این مکان را داشته است.

در ژانویه ۲۰۲۲، این مکان توسط خرابکاران به رنگ قرمز رنگ‌آمیزی شد.
پرونده:Turkish_Steps_in_Agrigento.jpg|جایگزین=Scala dei Turchi.| اسکالا دی ترکی.
پرونده:Scala_dei_Turchi_Sand_062313.jpg|جایگزین=Sand from the beach at Scala dei Turchi. It is primarily made of quartz and shell fragments.| شن و ماسه ساحل اسکالا دی تورچی. این شن و ماسه عمدتاً از کوارتز و قطعات صدف ساخته شده است.


## منابع

## پیوند به بیرون

* راهنمای بازدید از Scala dei Turchi


رده:جاذبه‌های گردشگری در سیسیل
رده:دیواره‌های اروپا
رده:زمین‌چهرهای ایتالیا
رده:زمین‌چهرهای سیسیل
فرگنه

**فرگنه** () شهری دریایی در اتروریای باستان بود که بین آلسیوم و دهانه تیبر واقع شده بود. **فرژنه** امروزی یک دهکده ایتالیایی (*فرازیونه*) از فیومیچینو، در شهر متروپولیتن رم، پایتخت، لاتزیو است. جمعیت آن در سال ۲۰۱۲، ۶۴۴۵ نفر بود.

## تاریخچه
### فرگنای باستانی
لیوی از فرگنای در میان *کلونی‌های دریایی* نام می‌برد؛ و کاملاً منطقی است که فرض کنیم این کلونی همزمان با آلسیوم، در سال ۲۴۵ پیش از میلاد، تأسیس شده است و ما باید فرگنای را به جای فرگلا در کتاب ولیوس پاترکولوس بخوانیم، جایی که او از تأسیس این دو کلونی صحبت می‌کند. این موضوع با خلاصه کتاب نوزدهم لیوی تأیید می‌شود، جایی که اگرچه از آلسیوم نامی برده نشده، اما تأسیس فرگنای با تأسیس بروندوسیوم همراه است که ولیوس به سال بعد از آن اشاره می‌کند. هیچ اشاره بعدی به آن در تاریخ وجود ندارد: وضعیت باتلاقی و ناسالم آن احتمالاً مانع از شکوفایی آن شده است؛ و پس از ساخت پورتوس آگوستی در ساحل راست تیبر، به نظر می‌رسد که به تدریج به بی‌اهمیتی گراییده است. از این رو، اگرچه نام آن در استرابون، پلینی و سفرنامه‌ها یافت می‌شود، اما روتیلیوس در توصیف خود از سواحل اتروریا به آن اشاره‌ای نکرده است و اکنون هیچ ویرانه‌ای در این مکان وجود ندارد. اما فواصل داده شده در سفرنامه ۹ام پی از آلسیوم و همان مسافت از پورتوس آگوستی در دهانه تیبر، ما را قادر می‌سازد تا موقعیت آن را با اطمینان در نقطه‌ای که اکنون *فرژنه* نامیده می‌شود، در *[[کومونه]]* فیومیچینو تعیین کنیم.

### فرژن مدرن
شهر مدرن در سال ۱۹۲۸ به عنوان بخشی از یک پروژه بزرگ زهکشی در امتداد سواحل لاتزیو، در نزدیکی ماکارس، برای ایجاد یک تفرجگاه دریایی ایجاد شد. از دهه ۱۹۷۰، فرژنه به عنوان بخشی از گسترش شهری منطقه کلان‌شهری رم رشد کرد. تا سال ۱۹۹۲، این شهر بخشی از شهرداری رم بود، تا اینکه فیومیچینو به عنوان یک شهرداری مستقل ایجاد شد.

## جغرافیا
فرژن در ساحل تیرنی واقع شده است، ۳۱ کیلومتری شمال فیومیچینو، نزدیک فرودگاه بین‌المللی آن و روستاهای مک‌کارسه، فوسن و پاسو اسکورو. ۲۴ کیلومتر از لادیسپولی، ۴۲ کیلومتر از رم و ۵۵ کیلومتر از چیویتاوکیا فاصله دارد. نزدیکترین ایستگاه راه‌آهن، ایستگاه مکارس-فرژنه در خط رم-پیزا است.

## جستارهای وابسته
* رودخانه آرونه
* فرودگاه رم-فیومیچینو

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:۲۴۵ (پیش از میلاد)
رده:بنیان‌گذاری‌های دهه ۲۴۰ (پیش از میلاد)
رده:شهرهای نابودشده
رده:فرازیونه‌های استان رم
رده:فیومیچینو
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مستعمره‌های امپراتوری روم
رده:مناطق مسکونی پیشین در ایتالیا
محمد آذین

**محمد آذین** سرتیپ دوم خلبان بالگرد جنگنده بل ای‌اچ-۱ سی کبرا ارتش جمهوری اسلامی ایران است، که هم‌اکنون در کرمان فعالیت می‌کند.[۱]

وی از اواسط دهه ۱۳۹۰ تا سال ۱۴۰۰ فرماندهی عملیات پایگاه را برعهده داشت، از ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۲ جانشین پایگاه هوانیروز بود و از اسفندماه ۱۴۰۲ درستاد هوانیروز نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران است.
کلیسای جامع سوپرگا

**کلیسای جامع سوپرگا** ( ) یک کلیسای کاتولیک بر فراز تپه‌ای در سوپرگا، در مجاورت تورین ایتالیا است.

## تاریخچه
این کلیسا از سال ۱۷۱۷ تا ۱۷۳۱ برای ویکتور آمادئوس دوم ساووی، با طراحی فیلیپو جووارا، در بالای تپه سوپرگا ساخته شد.
[راست|بندانگشتی|کلیسای جامع با رشته کوه [مونته روزا در پس زمینه]]
این امر به نذری که دوک (و پادشاه آینده ساردینیا) در طول محاصره‌ی تورین، پس از شکست دادن ارتش محاصره‌کننده فرانسه در جنگ جانشینی اسپانیا، کرده بود، جامه عمل پوشاند. معمار ضمن افزودن رگه‌هایی از سبک باروک، به سبک‌های پیشین نیز اشاره کرد. این کلیسا شامل مقبره‌های بسیاری از شاهزادگان و پادشاهان خاندان ساووی، از جمله *بنای یادبود کارلو امانوئل سوم* (۱۷۳۳) اثر ایگناتسیو کولینو و برادرش فیلیپو است. در زیر کلیسا مقبره‌های خانواده ساووی، شمال بیشتر اعضای آن، از جمله چارلز آلبرت، قرار دارد.
راست|بندانگشتی|رنگین کمان بر فراز کلیسای سوپرگا
این کلیسای اثر جووارا، سبک باروک-کلاسیک متاخر محسوب می‌شود. گنبد در سال ۱۷۲۶ تکمیل شد و شبیه برخی از عناصر گنبد میکل‌آنژ در کلیسای سنت پیتر است. این تصادفی نیست زیرا جووارا ده سال قبل از کار در تورین، در رم تحصیل و کار کرده است. نمای معبد از یک سازه گنبدی با الهام از پانتئون بیرون زده است. نمای معبد بزرگتر از ابعاد معمول است زیرا سوپرگا بر روی این تپه قرار دارد. همچنین اعتقاد بر این است که ویکتور آمادئوس می‌خواست که این کلیسا بر روی این تپه قرار گیرد تا یادآور قدرت خانواده ساووی باشد و همچنین خط دیدی به قلعه موجود ریوولی داشته باشد. بعدها، کاخ استوپینیجی، مثلث بین سه اقامتگاه ساووی را تکمیل کرد.

سردابه سلطنتی سوپرگا محل دفن خانواده ساووی است.

تاریخ این کلیسا به ۲ سپتامبر ۱۷۰۶ برمی‌گردد، زمانی که دوک ویکتور آمادئوس دوم ساووی و شاهزاده‌ی کاریگنانو، یوجین ساووی، از تپه بالا رفتند تا تورین را که در طول جنگ جانشینی اسپانیا بدست نیروهای فرانسوی-اسپانیایی محاصره شده بود، ببینند. ویکتور آمادئوس، در حالی که در مقابل یک ستون قدیمی زانو زده بود، سوگند یاد کرد که در صورت پیروزی، بنای یادبودی برای بانوی ما (مریم مقدس) بسازد. از سپیده دم تا ساعات نخستین پس از ظهر ۷ سپتامبر، ارتش‌ها در مزارع جایا و مدونا دی کامپانیا با هم درگیر شدند. ارتش‌های پیدمونتی بر فرانسوی‌ها پیروز شدند. پس از تاجگذاری ویکتور آمادئوس به عنوان پادشاه سیسیلی ، طراحی این ساختمان را به فیلیپو جووارا سپرد.

دیوار پشتی باسیلیکا محل فاجعه هوایی سوپرگا در سال ۱۹۴۹ بود که جان اعضای تیم فوتبال گراند تورینو را گرفت.

## سردابه سلطنتی
سردابه سلطنتی محل دفن سنتی اعضای خاندان ساووی، به ترتیب دوک‌های ساووی، پادشاهان ساردینیا و پادشاهان ایتالیا است. دو پادشاه ایتالیا، ویکتور امانوئل دوم و اومبرتو اول، در پانتئون رم به خاک سپرده شده‌اند. نسل‌های اولیه خاندان ساووی و همچنین آخرین پادشاه ایتالیا، اومبرتو دوم، در صومعه هاوتکومب، محل دفن اجدادی این خانواده در ساووی، دفن شده‌اند.

## همچنین ببینید

* تاریخچه گنبدهای اوایل دوره مدرن

## ارجاعات

## منابع
*
*
*
*
*

## خواندنی بیشتر

* پدر بندتو مارنگو، *باسیلیکا دی سوپرگا.* *Cenni storici del più grande monumento juvarriano* ، Tipografia Scarafaglio، تورینو، 1997
* رینا گابریله، گوادالوپی جیانی، *سوپرگا سیگرتا.* *Il Mausoleo dei Savoia* ، Omega، 2008،

## پیوندهای بیرونی
* سایت رسمی

رده:خاندان ساوی
رده:کلیساهای کامل‌شده در ۱۷۳۱ (میلادی)
رده:مختصات در ویکی‌داده
استیو هایتزگ

**استیو هایتزگ** (؛ زادهٔ ) آهنگساز اهل ایالات متحده آمریکا است که آثارش شامل آهنگسازی برای ارکستر، گروه کر، گروه مجلسی، باله و فیلم می‌شود.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:آهنگسازان کلاسیک مرد اهل ایالات متحده آمریکا
رده:افراد زنده
رده:اهالی شهرستان فریبلت، مینه‌سوتا
رده:زادگان ۱۹۵۹ (میلادی)
رده:موسیقی‌دانان اهل سینت پل، مینه‌سوتا
گن پابرهنه (فیلم ۱۹۸۳)

***گن پابرهنه*** ، پویانمایی بزرگسالان، فیلم جنگی، درام (فیلم و تلویزیون) ژاپنی محصول ۱۹۸۳ است که بر اساس مجموعه مانگای ژاپنی با همین نام گن پابرهنه اثر کیجی ناکازاوا ساخته شده است. این فیلم جنگ جهانی دوم را در ژاپن از دیدگاه کودکی نشان می‌دهد که حول وقایع اطراف بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی توسط آمریکا و شخصیت اصلی اولین تجربه می‌چرخد.

این فیلم انیمیشن که حول زندگی جن ناکائوکای ۶ ساله می‌چرخد، کسی که به دلیل واقعیت تلخ زندگی در دوران جنگ و کمبود غذا و حملات هوایی مداوم در هیروشیما، باید به سرعت بزرگ شود، بسیار ویرانگر است. عواقب بمب از دیدگاه یک کودک، بسیار نگران‌کننده‌تر است، زیرا جن مجبور می‌شود برای نجات خود و خانواده‌اش بر آسیب‌های روحی خود غلبه کند. این روایت بر اساس یک مجموعه مانگای نیمه‌زندگینامه‌ای نوشته کیجی ناکازاوا در سال ۱۹۷۳ ساخته شده است. اقتباس موری ماساکی، کارگردان، از سکانس بمب‌گذاری هولناک ناکازاوا، نمونه‌ای جاودان از ظرفیت انیمیشن برای برانگیختن تجربیات انتزاعی از فجایعی است که به تصویر کشیدن آنها در فیلم دشوار است.

## منابع

رده:آثار درباره کودکان در جنگ
رده:انیمه و مانگا درام
رده:انیمه و مانگای تاریخی
رده:سینمای ایالات متحده آمریکا در ۱۹۹۲ (میلادی)
رده:سینمای ژاپن در ۱۹۸۳ (میلادی)
رده:فیلم‌ها درباره خودکشی
رده:فیلم‌ها درباره مرگ کودکان
رده:فیلم‌های ۱۹۸۳ (میلادی)
رده:فیلم‌های اقتباس‌شده از گن پابرهنه
رده:فیلم‌های انیمه ۱۹۸۳ (میلادی)
رده:فیلم‌های انیمه اقتباس شده از مانگا
رده:فیلم‌های پویانمایی درباره یتیم‌ها
رده:فیلم‌های جنگی-درام ژاپن
رده:فیلم‌های درام ۱۹۸۳ (میلادی)
رده:فیلم‌های درام جنگی دهه ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های درباره بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی
رده:فیلم‌های درباره جنگ و سلاح‌های هسته‌ای
رده:فیلم‌های ژاپنی دهه ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های واقع‌شده در ۱۹۴۵ (میلادی)
رده:مدهاوس (استودیو)
رده:مناقشه‌های انیمه و مانگا
استیون اوکازاکی

**استیون اوکازکی** (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، مستندساز، تدوین‌گر، فیلم‌نامه‌نویس، و تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اسکار بهترین فیلم مستند کوتاه شده است.

اوکازاکی همچنین به عنوان نوازنده چند ساز در یک گروه موسیقی پانک راک سانفرانسیسکو به نام The Maids (1977-1979) فعالیت داشت که تنها آلبوم آنها، تک‌آهنگی به نام «بازگشت به باتان»، به واسطه گردآوری‌های بعدی موسیقی پانک، شهرت یافت.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:اهالی ونیز، لس‌آنجلس
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه ایالتی سان‌فرانسیسکو
رده:زادگان ۱۹۵۲ (میلادی)
رده:فیلم‌سازان مستند اهل ایالات متحده آمریکا
رده:کارگردانان برنده جایزه اسکار بهترین فیلم مستند کوتاه
رده:کارگردان‌های ژاپنی‌تبار
رده:برندگان جایزه امی ساعات پربیننده
الکس مورودر

**الکس مورودر** (;  – ) نویسنده اهل ایتالیا بود.

## زندگینامه
او پسر مجسمه‌ساز لودویگ مورودر و ادل مورودر بود. در سال ۱۹۳۹، به ارتش ایتالیا در واحد آلپینی پیوست که علیه آلمان می‌جنگید. در سپتامبر ۱۹۴۳ به اردوگاه کار در پومرانیا تبعید شد و مدتی بعد به کارینتیا منتقل گردید، جایی که در درمانگاه کار می‌کرد و همچنین به‌عنوان مترجم فعالیت داشت.  

در سال ۱۹۴۵ او با پائولا گروسروباتشر ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شد: اولریکه، ولفگانگ، اگون، روت و استفان. او در سال ۲۰۰۶ بر اثر عوارض هپاتیتی که در اردوگاه‌های کار مبتلا شده بود درگذشت.  

## فعالیت‌های لادینی

الکس مورودر مدافع حفظ و گسترش فرهنگ و زبان بومی مردم لادین بود. او فعالانه در بنیان‌گذاری و فعالیت در انجمن‌های زیر نقش داشت:  
* *یونیون دی لادینس د گِردِینا* (۱۹۵۱–۲۰۰۶)  
* دبیر *یونیون جنرلا دی لادینس دلا دولومیتس* (۱۹۷۵–۱۹۸۷)  
* مدیر روزنامه *[[لا اوس دی لادینس]]*، یک هفته‌نامه لادینی توزیع‌شده در دولومیت (۱۹۷۴–۱۹۹۴)  
* *رادیو لادین د گِردِینا* (۱۹۵۵–۱۹۹۷)  
* *[[موزه والد گاردنا|موزه د گِردِینا]]*، که او همراه با روبرت مورودر (رئیس)، هرمان مورودر-جومبیِرچ، هاینریش مورودر-دوس، ریموند موردا، لوئیس پیتزا و ویگیل پروگر از بنیان‌گذاران آن بود (۱۹۵۸–۲۰۰۶)  
* *تئاتر لادین در اورتِزِی*  

او همچنین در دیگر انجمن‌های فرهنگی عضویت داشت:  
* *گروه کر کلیسایی اورتِزِی* (۱۹۴۱–۲۰۰۶)  
* *[[باشگاه آلپ ایتالیا]] – [[آلپن‌وراین سودتی‌رول|آلپن‌وراین سودتی‌رول]] بخش والد گاردنا*، که او همراه با هانس سانونر، باتیستا ویناتزر، فلاویو پانکری، نوربرت موسنر، هاینریش مورودر-دوس و برونو مورودر بنیان‌گذار آن بود  
* *انجمن برای حفظ آداب و رسوم والد گاردنا* (۱۹۵۶–۱۹۶۸)  
* *پاترون مدرسه*، رئیس از ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۵

## آثار مکتوب
* **، منتشرشده در تقویم گِردِینا، یونیون دی لادینس د گِردِینا، اورتِزِی، ۱۹۶۵ (به زبان لادین).  
* * – تعصب کور می‌کند*، مصاحبه با اینگرید رونگالدیر، اوش دی لادینس، اورتِزِی ۲۰۰۶ (به زبان لادین).  
* به همراه ادگار مورودر، او یک شجره‌نامه خانوادگی تولید کرد.  

## رادیو لادین
او به همراه برونو مورودر در سال ۱۹۵۵ *رادیو لادین د گِردِینا* را بنیان گذاشت، با هدف ایجاد برنامه‌های فرهنگی و خبری به زبان لادین که همچنین از رای پخش می‌شد.  
موزه گِردِینا بیش از ۵۰۰ حلقه نوار مغناطیسی ثبت‌شده توسط الکس مورودر و همکارانش را در اختیار دارد. این مجموعه به‌عنوان میراث مستند آلتو آدیجه شناخته شد و عنوان *آرشیو رادیو لادین الکس مورودر* را دریافت کرد. این آرشیو اکنون دیجیتال‌سازی شده و از طریق مدیاتکای استان خودمختار بولتسان قابل دسترسی است.
## افتخارات
* *بره طلایی* شهرستان اورتِزِی، ۷ دسامبر ۱۹۹۱  
* *مدال افتخار* تیرول و اینسبروک، ۱۵ اوت ۱۹۹۹

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:اهالی اوتریجی
رده:درگذشتگان ۲۰۰۶ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۳ (میلادی)
رده:فعالان اهل ایتالیا
هزار توی سینما

**هزار توی سینما** ، فیلم فانتزی درام ضد جنگ است.

## خلاصه داستان
در آستانهٔ آخرین تعطیلی، یک سینمای محلی میزبان یک ماراتن شبانهٔ فیلم است که فیلم‌های جنگی کلاسیک ژاپنی را نمایش می‌دهد. سه مرد، ماریو بابا (یک عاشق فیلم)، شیگرو (یک راهب بودایی که به یک اراذل خیابانی یاکوزا تبدیل شده است) و هوسوکه (یک مورخ روشنفکر سینما) همگی به دلایل مختلف برای تماشای فیلم به سینما آمده‌اند. نفر چهارم، یک دختر مدرسه‌ای جوان به نام نوریکو، نیز برای یادگیری در مورد سینما و تاریخ جنگ به آنجا آمده است. ماجرا زمانی به‌طور جدی آغاز می‌شود که نوریکوی ۱۳ ساله به پردهٔ سینما می‌افتد و بخشی از روایت فیلم می‌شود. سه شخصیت اصلی نیز به داخل پرده می‌پرند و خود را بخشی از تار و پود فیلم‌هایی که برای تماشای آنها آنجا بودند، می‌بینند، زیرا سعی می‌کنند مردم را از وحشت جنگ نجات دهند.

این فیلم عمدتاً از چندین دوره به هم پیوسته در تاریخ نظامی ژاپن تشکیل شده است، که از جنگ بوشین در سال ۱۸۶۸ شروع می‌شود، به جنگ اولین جنگ چین و ژاپن در سال ۱۸۹۴، و به جنگ جهانی دوم، با بینش خاصی در مورد تأثیر جنگ بر روز جزیره اوکیناوا و تأثیر بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی بر روی هیروشیما. قهرمانان داستان در هر جنگ خود را در سناریوهای مختلفی می‌یابند.

## نقد
آخرین فیلم کارگردان تجربی، نوبوهیکو اوبایاشی، سه ساعت شگفتی سورئالیستی را ارائه داد که به همان اندازه که جاه‌طلبانه بود، خیره‌کننده نیز بود. در حالی که یک سینمای کوچک ژاپنی آخرین نمایش خود را ارائه می‌دهد، سه مرد و یک دختر مدرسه‌ای جوان در نمایش شبانه فیلم‌های جنگی شرکت می‌کنند تا به شیوه خود از سینما تجلیل کنند. با این حال، وقتی آنها به درون فیلم‌هایی که تماشا می‌کنند منتقل می‌شوند، خود را در مبارزه‌ای ناامیدانه برای بقا می‌یابند. اگرچه این فیلم سه لحظه مهم در تاریخ نظامی ژاپن را بررسی می‌کرد، اما بدون شک سکانسی که چهار شخصیت را در هیروشیما در آستانه بمباران قرار می‌داد، جذاب‌ترین صحنه بود. «هزارتوی سینما» با استفاده از روایت غیرمعمول خود برای به تصویر کشیدن قدرت سینما و در عین حال نمایش بی‌معنی بودن جنگ، شاهکاری مسحورکننده از فیلمسازی تجربی بود.

## جستارهای وابسته
* بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در فرهنگ عامه

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:فیلم‌های ۲۰۱۹ (میلادی)
رده:فیلم‌های درام خیال‌پردازی ژاپنی
رده:فیلم‌های درباره بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی
رده:فیلم‌های ژاپنی دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های ضدجنگ
رده:فیلم‌های نوبوهیکو اوبایاشی
رده:فیلم‌های با مضمون سفر در زمان دهه ۲۰۱۰ (میلادی)