ژان سنپ

**ژان سنپ** (؛   – ) تصویرگر، و کاریکاتوریست اهل فرانسه بود. او به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین تصویرگران مطبوعات فرانسه شناخته می‌شود. او که مردی راست‌گرا بود و همیشه در آثارش رویکرد ضد کمونیسم خود را آشکارا نشان می‌داد، با بسیاری از روزنامه‌ها همکاری کرده است، از جمله *لاکشِن فرانسِز*، *لِکو دو پاری*، *کاندید*، *اُز ایکوت* و *[[فیگارو]]*.

وی در جریان جنگ جهانی اول به خدمت فراخوانده شد و پس از تجربهٔ عمیق و تلخش از سنگرها، نفرت عمیقی نسبت به آلمان در او باقی ماند. پس از جنگ، مدتی در یک ادارهٔ شرکت گاز کار کرد، سپس به‌عنوان روزنامه‌نگار در روزنامهٔ *[[لومتن (فرانسه)|لومتن]]* مشغول شد و حرفهٔ کارتونیستی خود را در نشریهٔ *[[لو ریر]]* آغاز کرد.

او در دههٔ ۱۹۲۰ به روزنامهٔ روزانهٔ *لاکشِن فرانسِز* پیوست و چندین کتابچه ضد جمهوری‌خواه لئون دوده را در آنجا تصویرگری کرد. با این حال، آثار او توسط شارل موراس تحقیر شد و موراس تصمیم گرفت کارهایش را در صفحهٔ آخر منتشر کند. وی به تدریج از *لاکشِن فرانسِز* فاصله گرفت و در سال ۱۹۲۶ رسماً آن را ترک کرد. از سال ۱۹۲۴، او به‌طور ویژه علیه کارتل جناح چپ در دولت فعالیت کرد و همکاری‌های خود با نشریاتی مانند لا لیبرته، *لِکو دو پاری* و *کاندید* را افزایش داد. کاریکاتورهای شخصیت‌های جناح چپ که در این دوران کشید، بسیار شناخته‌شده‌اند: «آریستی بریا به‌صورت پیرمردی سالخورده و لجوج که فرانسه را خیانت می‌کند، به تصویر کشیده می‌شود؛ ادوار اریو، که چاقی او به حد افراط رسیده، به خودبینی تا حد خودشیفتگی بدل می‌شود؛ لئون بلوم به‌عنوان شخصیتی خشک و ضعیف و بی‌تصمیم ترسیم می‌شود و تصویرگر اغلب او را به شکل زن نشان می‌دهد.» در ژوئن ۱۹۲۶، او مدیریت نشریهٔ شاریواری را بر عهده گرفت و یک سال در این سمت باقی ماند.

ژان سنپ ضد کمونیست سرسخت و منتقد حزب چپ‌گرای «جبههٔ مردمی» بود؛ با این حال به آلمان نازی هم مخالف بود و تردید خود را نسبت به توافقنامه مونیخ بیان می‌کرد. همچنین، وقتی کابرو، کارتونیست جناح چپ، به دلیل کاریکاتوری که در یک روزنامهٔ لوکزامبورگی منتشر شده بود توسط هیتلر مورد حمله قرار گرفت، او از همکارش حمایت کرد.

احساسات عمیقاً ضد آلمانی او باعث شد همکاری با رژیم ویشی، که توسط بسیاری از همکاران سابقش حمایت می‌شد، را رد کند. با این حال، او به انتشار آثارش در *کاندید*، روزنامهٔ طرفدار مارشال پتن، ادامه داد و در عین حال به‌طور مخفیانه کاریکاتورهای ضد ویشی می‌کشید که پس از آزادی منتشر شدند.

بلافاصله پس از جنگ، در زمینهٔ تلاش برای آشتی ملی، آلبومی از کاریکاتورها با عنوان *تاریخ فرانسه ۱۹۱۸–۱۹۳۸* منتشر شد که دیدگاه‌های ژان سنپ، مشهورترین کارتونیست جناح راست، و آنری-پل دوو گاسیه، کارتونیست سرشناس کمونیست، را به‌طور برابر ارائه می‌داد.

او پس از آزادی به‌طور کوتاه با *لو کانار آنشِنه* همکاری کرد و همچنین برای هفته‌نامهٔ *اکسیون* مطالب می‌نوشت. تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۶۷، کارتونیست رسمی روزنامهٔ *[[فیگارو]]* بود. در طول چندین سال و حداقل تا پایان دههٔ ۱۹۷۰، هفته‌نامهٔ *پوآن د وو – تصاویر جهان* در هر شماره یک کاریکاتور از سنِپ منتشر می‌کرد.

سبک کاریکاتوری او بسیار آکادمیک و دقیق است: با ارزش و دارای خطوطی ظریف و زیبا، ویژگی‌های شخصیت‌ها را به‌طور افراطی بزرگ‌نمایی می‌کند؛ چاق‌ها بسیار بزرگ و لاغرها کشیده و باریک هستند و شخصیت‌ها (عمدتاً سیاستمداران) اغلب با ناهنجاری‌هایی ترسیم می‌شوند که به شغل یا رویدادهایی که به آن‌ها مربوط است اشاره دارد. او همچنین دریغ نمی‌کرد که، برای مثال، ژان-ژاک سروان-اشبرایر را به شکل یک قارچ هسته‌ای درآورد تا از مبارزهٔ او علیه آزمایش‌های هسته‌ای فرانسه در دههٔ ۱۹۷۰ تمسخر کند.

او بر بسیاری از کارتونیست‌ها تأثیر گذاشت، از جمله ژان افل و ژاک فایزان. نام او در یادداشت ۲۲۱ از ۴۸۰ خاطره‌ای که ژرژ پرک در کتاب *من به یاد می‌آورم* ذکر کرده است، آمده است.

## منابع

رده:تصویرگران اهل فرانسه
رده:درگذشتگان ۱۹۸۲ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۹۴ (میلادی)
رده:کاریکاتوریست‌های اهل فرانسه
رده:هنرمندان اهل پاریس