شرکت واحد

یک **شرکت واحد** () یک شرکت دولتی در روسیه و برخی دیگر از کشورهای پس از شوروی است. شرکت‌های واحد، نهادهای تجاری هستند که هیچ حق مالکیتی بر دارایی‌هایی که در عملیات خود استفاده می‌کنند، ندارند. این شکل فقط برای شرکت‌های دولتی و شهری که به ترتیب املاک دولتی یا شهری را اداره می‌کنند، امکان‌پذیر است. صاحبان املاک یک شرکت واحد هیچ مسئولیتی در قبال عملکرد آن ندارند و بالعکس.

## روسیه
### تاریخچه
در دوران شوروی، اموال دولتی تحت عنوان حق مدیریت عملیاتی به شرکت‌های دولتی واگذار می‌شد، دکترینی که در دهه ۱۹۴۰ توسط آکادمیسین آ. بندیکتوف تدوین شد. این حق شامل اختیارات شرکت‌ها برای تملک، استفاده و واگذاری اموال دولتی مطابق با قانون، اهداف برنامه‌ریزی‌شده و هدف تعیین‌شده از آن اموال بود.

در شکل مدرن خود، شرکت واحد به عنوان یک شکل قانونی برای اولین بار در سال ۱۹۹۴ با تصویب بخش اول قانون مدنی روسیه معرفی شد. قانون فدرال شماره ۱۶۱-ФЗ «*دربارهٔ شرکت‌های واحد دولتی و شهری*» (اصلاح‌شده در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۵)، وضعیت قانونی شرکت‌های واحد در روسیه را تعریف می‌کند. دومای دولتی این قانون را در ۱۱ اکتبر ۲۰۰۲ تصویب کرد و رئیس‌جمهور پوتین آن را در ۱۴ نوامبر ۲۰۰۲ امضا کرد.

طی سال‌های ۲۰۰۰–۲۰۰۱، به عنوان بخشی از اجرای اقدامات پیش‌بینی‌شده در مفهوم مدیریت املاک دولتی و خصوصی‌سازی، تعداد شرکت‌های واحد دولتی فدرال در بخش حمل‌ونقل، که عمدتاً با ایجاد راه‌آهن روسیه مرتبط بودند، به‌طور قابل توجهی کاهش یافت. در سال ۲۰۰۱، ۴۱ شرکت واحد تحت نظارت کمیته ساخت‌وساز دولتی و ۲۸ شرکت تحت نظارت وزارت صنایع و علوم شناسایی شدند.

فرمان رئیس‌جمهور روسیه با عنوان «در مورد مسیرهای اصلی سیاست دولت برای توسعه رقابت» به دولت روسیه دستور داد تا قانون فدرالی را تدوین کند که ایجاد بنگاه‌های واحد در بازارهای رقابتی را محدود کند که منجر به تصویب قانون فدرال اصلاح قانون «در مورد بنگاه‌های دولتی» و قانون «در مورد حمایت از رقابت» در سال ۲۰۱۹ شد. در نتیجه این قانون، ایجاد و فعالیت بنگاه‌های واحد فقط در حوزه‌هایی مجاز است که هیچ رقابتی وجود ندارد، مانند فعالیت‌های نهادهای دولتی، انحصارهای طبیعی و غیره.

بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰، تعداد شرکت‌های واحد ۳۱٫۸ درصد کاهش یافت.

### نمای کلی
دارایی‌های شرکت‌های واحد متعلق به دولت فدرال، یک نهاد فدرال روسیه یا یک شهرداری است. یک شرکت واحد دارایی‌هایی را تحت مدیریت اقتصادی (برای شرکت‌های واحد دولتی و شهری) یا تحت مدیریت عملیاتی (فقط برای شرکت‌های واحد دولتی) در اختیار دارد، اما حقوق مالکیت محدودی بر دارایی‌ها دارد. اصطلاح «واحد» دارایی‌ها را غیرقابل تقسیم مشخص می‌کند، یعنی به هیچ وجه نمی‌توان آنها را بین شرکت‌کنندگان توزیع کرد. اموال اعطا شده به یک شرکت واحد فقط با رضایت مالک دولتی یا شهرداری قابل فروش یا انتقال است.

وجود شرکت‌های واحد، میراث دوران شوروی است، زمانی که دولت مالک ابزار تولید بود. مدیران شرکت‌های دولتی اغلب روابط نزدیکی با سازمان‌های دولتی که آنها را تأسیس کرده‌اند، دارند، وضعیتی که می‌تواند منجر به مشکلات حقوقی و سیاسی شود.

طبق قانون مدنی روسیه، سند تشکیل دهنده یک شرکت واحد، اساسنامه آن است که توسط نهاد مجاز تصویب شده است. ماده ۹ قانون فدرال شماره ۱۶۱-اف ز محتوای اجباری اساسنامه یک شرکت واحد را تعریف می‌کند. اساسنامه نمونه یک شرکت واحد ایالتی فدرال با دستور شماره ۲۰۵ وزارت توسعه اقتصادی روسیه مورخ ۲۵ اوت ۲۰۰۵ تصویب شد. نهاد حاکم بر یک شرکت واحد، مدیری است که توسط مالک منصوب می‌شود.

اگرچه نهادهای دولتی مالک شرکت‌های واحد هستند، اما خود این شرکت‌ها بر اساس حساب‌های تجاری و قوانین تجاری کار می‌کنند. آن‌ها تحت مسئولیت وزارتخانه هستند اما خارج از بودجه عمل می‌کنند. یک شرکت واحد در مسائل اقتصادی مستقل است و فقط موظف است سود خود را به دولت بدهد. شرکت‌های واحد حق تأسیس شرکت‌های تابعه را ندارند، اما می‌توانند با رضایت مالک، شعبه و دفاتر نمایندگی افتتاح کنند. آن‌ها ممکن است به فعالیت‌های یک وزارتخانه کمکی باشند، مانند چاپخانه‌ای تحت نظر وزارت آموزش و پرورش یا یک مرکز تولید تجهیزات پلیس تحت نظر وزارت امور داخلی. شرکت‌های واحد دارای وضعیت حقوقی متمایزی هستند که با سایر شرکت‌های دولتی متفاوت است.

بخش قابل توجهی از معاملات شرکت‌های واحد تجاری منوط به تأیید مالک ملک و نهاد اجرایی فدرالی است که شرکت تابع آن است. به‌طور خاص، چنین تأییدیه‌ای برای هر معامله عمده‌ای که، در معنای قانون، به عنوان یک یا چند معامله مرتبط با کسب، واگذاری یا واگذاری احتمالی توسط یک شرکت واحد تجاری، به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم، تعریف می‌شود، لازم است. این معامله شامل اموالی است که ارزش آنها بیش از ۱۰٪ از سرمایه مجاز شرکت واحد تجاری یا بیش از ۵۰۰۰۰ برابر حداقل دستمزد باشد.

علاوه بر این، برای تعدادی از معاملات انجام شده توسط یک شرکت واحد پس از مزایده‌های آن، تأیید در دو مرحله انجام می‌شود که معمولاً شامل تأیید اولیه معامله و نظارت بعدی است. تصمیمات مربوط به برخی از معاملات مربوط به اموال شرکت‌های واحد باید توسط نهادهای اجرایی فدرال صرفاً بر اساس تصمیم دولت فدراسیون روسیه به شکل مصوبه‌ای که توسط نخست‌وزیر روسیه امضا شده است، اتخاذ شود. در موارد خاص، تأیید آژانس فدرال مدیریت املاک دولتی نیز لازم است.

یک شرکت واحد همچنین حق ندارد بدون رضایت صاحب ملک، وام، ضمانت، دریافت ضمانت بانکی یا انجام معاملات مربوط به سایر تعهدات، واگذاری مطالبات یا انتقال بدهی را انجام دهد. علاوه بر این، هنگام واگذاری املاک و مستغلات یک شرکت واحد، ارزیابی الزامی است که در صورت وجود تعداد زیادی از اشیاء ارزیابی، مستلزم هزینه‌های مادی قابل توجهی است و به‌طور چشمگیری سود اقتصادی شرکت را از واگذاری چنین املاکی، به ویژه اجاره املاکی که برای تجارت اصلی آن استفاده نمی‌شود، کاهش می‌دهد.

یک بنگاه اقتصادی واحد حق دارد اموال منقول و غیرمنقول را تنها تا حدی که آن را از توانایی انجام فعالیت‌ها، اهداف و اهداف تعریف‌شده در اساسنامه محروم نکند، واگذار کند. معاملاتی که توسط بنگاه اقتصادی با نقض این الزام انجام شود، باطل است و عملاً اجازه می‌دهد چنین معاملاتی ظرف ۱۰ سال از تاریخ انعقاد، بنا به درخواست هر ذینفع، توسط دادگاه باطل اعلام شود. توزیع سود همچنین به تصمیم نهاد اجرایی فدرال، منطقه‌ای یا محلی ناظر بر بنگاه اقتصادی واحد بستگی دارد. این نهاد اجرایی است که تصمیم می‌گیرد آیا بخشی از سود (حداقل ۲۵٪) باقی‌مانده پس از مالیات و سایر پرداخت‌های اجباری را به بودجه فدرال منتقل کند یا خیر.

یک شرکت واحد فاقد توانایی جذب سرمایه‌گذاری بلندمدت است، زیرا تمام دارایی‌های آن متعلق به فدراسیون روسیه است که حق کاهش یا افزایش سرمایه مجاز شرکت را دارد. این امر خطراتی را برای طلبکاران بالقوه در مورد عدم بازپرداخت وجوه یا دارایی‌های ارائه شده ایجاد می‌کند.

## منابع

## برای مطالعهٔ بیشتر
* 
* 
رده:اقتصاد روسیه
رده:انواع شرکت
رده:شرکت‌های دولتی روسیه
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده