اوکیلنتا، فلوریدا

**اوکیلنتا** ()  یک محدوده ثبت‌نشده در شهرستان پام بیچ، ایالات متحده است که تقریباً در ۴ مایلی (۷ کیلومتری) جنوب ساوت بی در مسیر ۲۷ ایالات متحده در محل تقاطع جاده شهرستان ۸۲۷ قرار دارد. این مکان در اصل در دهۀ ۱۹۱۰ به عنوان یک شهرک برنامه‌ریزی‌شده توسعه یافت، اما تا پایان دهۀ ۱۹۲۰ عملاً ناپدید شده بود. نام آن یک تکواژ چندوجهی از دریاچه اوکی‌چوبی و اقیانوس اطلس (Atlantic Ocean) است.

## تاریخچه

بندانگشتی|چپ|خانۀ توماس ای. ویل، بنیان‌گذار اوکیلنتا، فلوریدا، بر روی کانال نورث نیو ریور، اوکیلنتا، سپتامبر ۱۹۱۶

در اوایل سال ۱۹۱۳، توماس ای. ویل، استاد پیشین دانشگاه، رئیس کالج و دبیر انجمن جنگل‌داری آمریکا، تقریباً ۹۰۰ جریب زمین را در جنوب ساوت بی و در مجاورت ۱۲۰ جریب زمینی که پیش‌تر خریده بود، خریداری کرد. اواخر همان سال، ویل شهرک برنامه‌ریزی‌شدۀ اوکیلنتا را در مکانی که اکنون محل تلاقی کانال بولز و کانال نورث نیو ریور است، راه‌اندازی کرد و قطعات کوچکی را برای فروش به مهاجران آماده ساخت. پسرش لارنس یکی از پنج ساکن نخستین بود. اگرچه ساکنان در کشاورزی در خاک لجن‌زار با دشواری روبرو بودند، سرانجام با تغییر کشت لوبیا، سیب‌زمینی، کلم و کاهو موفق شدند. خودِ ویل در اواخر سال ۱۹۱۴ به گروه ساکنان پیوست. تدارکات از طریق قایق از رود نیو ریور از فورت لادردیل، که تقریباً شصت مایل دورتر بود، به این شهرک فرستاده می‌شد. در اوایل سال ۱۹۱۵، پس از آنکه ویل یک قطعه زمین رایگان به صاحب فروشگاه پیشکش کرد، مغازه‌ای ساخته شد. ساکنان تازه در طول سال ۱۹۱۵ از راه رسیدند. در سال ۱۹۱۶، هیئت امنای مدارس شهرستان پام بیچ یک مدرسه تک‌کلاسه را در زمینی که توسط ویل اهدا شده بود، بنا کرد.

تا سال ۱۹۱۷، ۱۱۰ خانواده در شهر حضور داشتند، به علاوه یک هتل، تالار شهر، انبار چوب، آهنگری و آرایشگاه. ویل و دیگر ساکنان برای ساخت جاده‌ای از وست پام بیچ به فورت مایرز که از اوکیلنتا بگذرد، سازماندهی کردند. اگرچه جاده ساخته شد، اما اوکیلنتا را دور زد و در امتداد کرانۀ جنوبی دریاچه اوکی‌چوبی در چهار مایلی شمال امتداد یافت. با این حال، یک جاده خاکی در امتداد خاکریز کانال بولز ساخته شد که اوکیلنتا را به بزرگراه ایالتی در پل سیکس مایل، درست در جنوب شرقی بل گلید متصل می‌کرد. تا سال ۱۹۲۰، با وجود مشکلاتی همچون خاک نامناسب، سیلاب‌ها، یخبندان‌ها و پشه‌ها، جمعیت شهر به ۲۰۰ نفر افزایش یافته بود. اما، آن سال شاهد سیلابی به‌ویژه ویرانگر بود که باعث توقف عملیات کشاورزی شد. ویل اوکیلنتا را به مقصد فورت لادردیل ترک کرد، با این گمان که این خروج موقتی خواهد بود. اوایل دهۀ ۱۹۲۰ سطح سفره‌های آب زیرزمینی به طور متناوب یا به سطحی پایین می‌رفت که برای کشاورزی ایده‌آل اما برای کشتیرانی بسیار کم بود، یا به سطحی بسیار بالا می‌رسید که برای کشاورزی نامناسب اما برای کشتیرانی ایده‌آل بود. تا سال ۱۹۲۵، بازدیدکننده‌ای گزارش داد که اوکیلنتا تقریباً متروکه شده و سمت شمالی کانال بولز در مقابل هتل قدیمی دوباره به علفزار و زمین‌های باتلاقی تبدیل شده است. توفند فاجعه‌بار ۱۹۲۸ اوکیچوبی پایانی قطعی برای اوکیلنتا رقم زد.

پس از آنکه جاده شرقی-غربی از وست پام بیچ اوکیلنتا را دور زد، ویل پویشی را آغاز کرد تا ایالت را مجاب به ساخت جاده «لادردیل به دریاچه» در کنار کانال نورث نیو ریور کند. پس از توسعۀ منافع صنعت شکر در منطقه، ویل تلاش‌های خود را گسترش داد تا ایالت را به ساخت جاده‌ای از میامی به ساوت بی وادارد. در سال ۱۹۳۵، ادارۀ راه ایالتی فلوریدا ۴۵۰٬۰۰۰ دلار ($ به دلار ) برای ساخت این جاده اختصاص داد. در سال ۱۹۳۷، مجلس قانون‌گذاری فلوریدا قطعنامه‌ای تصویب کرد که نام جاده را بزرگراه یادبود توماس ای. ویل نامید که در سال ۱۹۴۱ به روی آمد و شد باز شد. این جاده که اکنون یو.اس. ۲۷ نام دارد، از اوکیلنتا می‌گذرد؛ جایی که از آن چیزی باقی نمانده جز جادۀ اکنون آسفالت‌شدۀ کانال بولز که با عنوان جاده شهرستان ۸۲۷ مشخص شده است.
## منابع

* 

رده:جوامع طراحی‌شده در فلوریدا
رده:سکونتگاه‌های ثبت‌نشده در فلوریدا