شورش‌های ضد یهودی ۱۹۴۷ در منامه

همزمان با جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در فلسطین تحت قیمومیت، شورشی علیه جامعه یهودی منامه، در بحرین تحت الحمایه بریتانیا، در ۵ دسامبر ۱۹۴۷ رخ داد. گروهی از ملوانان ایرانی و کشورهای حاشیه خلیج فارس به بازار منامه حمله کردند، خانه‌ها و مغازه‌های یهودیان را غارت کردند و کنیسه را ویران کردند. یک زن یهودی جان باخت؛ او یا کشته شد یا از ترس جان باخت. 

## پیشینه
جامعه کوچک یهودیان بحرین، که عمدتاً از نوادگان یهودیان مهاجری هستند که در اوایل دهه ۱۹۰۰ از عراق وارد این کشور شدند، در سال ۱۹۴۸ تعدادشان به ۶۰۰ نفر رسید. خصومت دیرینه‌ای بین اعراب بحرینی و یهودیان وجود داشت، زیرا یهودیان عمدتاً مهاجر، متحد بریتانیا و دارای درآمد بالاتر از حد متوسط بودند. همچنین خصومتی وجود داشت زیرا اعراب بحرینی به یهودیان مشکوک بودند و آنها را صهیونیست می‌دانستند، زیرا در حالی که هیچ یهودی علناً از صهیونیسم حمایت نمی‌کرد، اما مانند اکثریت عرب به‌طور فعال از فلسطین حمایت نمی‌کرد. علاوه بر این، در سال ۱۹۴۵، گروهی متشکل از ۴۵ مهندس صهیونیست برای کمک به ساخت باند فرودگاه در یک پایگاه هوایی نیروی هوایی سلطنتی و آموزش صهیونیسم به یهودیان محلی به منامه رسیدند. در حالی که تلاش‌های آنها برای تغییر مذهب یهودیان ناموفق بود، حضور آنها در منطقه مورد توجه قرار گرفت و خصومت بین آنها ایجاد شد و جمعیت محلی یهودیان را به عنوان رقیب و ستمگر می‌دیدند.
بندانگشتی|کنیسه در منامه، ۲۰۰۹.

## شورش‌ها
در پی رأی‌گیری سازمان ملل متحد در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ برای تقسیم بحرین، تظاهراتی علیه این رأی در جهان عرب برای روزهای ۲ تا ۵ دسامبر فراخوانده شد. دو روز اول تظاهرات در بحرین متشکل از زنان، ملی‌گرایان و دانشجویان بود و شاهد پرتاب سنگ و گل به سمت یهودیان بودیم، اما اوضاع در غیر این صورت مسالمت‌آمیز باقی ماند.

در روز سوم، بسیاری از کارگران و فقرای شهری به تظاهرات پیوستند و تظاهرکنندگان اولیه توسط پلیس همراهی می‌شدند و جمعیت زیادی از کارگران و فقرای شهری بدون پلیس پشت سر آنها بودند. هنگامی که معترضان از کنار کنیسه بحرین عبور می‌کردند، به دلایل نامعلومی شورشی رخ داد.

شورشیان ۱۲ خانه و محل کسب یهودیان را غارت کردند، کنیسه را غارت و آتش زدند، به طومارهای تورات بی‌احترامی کردند و به یهودیان محلی حمله کردند و یک زن یهودی مسن را کشتند و ۲۰ یهودی را روانه بیمارستان کردند. شورشیان همچنین به خانه‌های مبلغان آمریکایی و مسیحیان عراقی گل و لای پاشیدند و برخی از ساختمان‌های متعلق به خارجی‌ها را هدف قرار دادند. پلیس به سرعت و در عرض چند ساعت مداخله کرد و شورش متوقف شد. یهودیان محلی، اعراب خارجی را مقصر شورش‌ها دانستند.

## مهاجرت یهودیان از بحرین
پس از شورش‌ها، یهودیان بحرینی *به صورت دسته جمعی بحرین* را ترک کردند، برخی به اسرائیل و برخی دیگر به انگلستان یا آمریکا مهاجرت کردند. به آنها اجازه داده شد که با اموال خود آنجا را ترک کنند، اگرچه مجبور به ترک تابعیت خود شدند. تخمین زده می‌شود که ۵۰۰ تا ۶۰۰ یهودی تا زمان وقوع شورش‌ها پس از جنگ شش روزه در سال ۱۹۶۷ در بحرین باقی ماندند. تا سال ۲۰۰۶ تنها ۳۶ نفر از آنها باقی مانده بودند.

## دیدگاه‌های مخالف در مورد مسئولیت دولت بحرین
هدی نونو در سال ۲۰۰۷ به روزنامه *[[ایندیپندنت]]* لندن گفت: «فکر نمی‌کنم بحرینی‌ها مسئول بودند. این افراد از خارج از کشور بودند. بسیاری از بحرینی‌ها در خانه‌های خود از یهودیان مراقبت می‌کردند.» این دیدگاه توسط سر چارلز بلگریو، مشاور سیاسی سابق دولت بحرین - که در آن زمان مشمول روابط پیمانی با بریتانیا بود - تأیید می‌شود که در خاطرات خود به یاد می‌آورد: «اعراب برجسته بسیار شوکه شدند… اکثر آنها، در صورت امکان، به همسایگان یهودی خود پناه داده و از آنها محافظت کرده بودند… این شورش‌ها یک تأثیر شگفت‌انگیز داشت؛ این شورش به هرگونه تجاوز فعال اعراب بحرین علیه یهودیان بحرین پایان داد.»

## جستارهای وابسته
* فرهود

## منابع

رده:آشوب‌های ۱۹۴۷ (میلادی)
رده:جرم در بحرین
رده:جنگ داخلی در فلسطین تحت قیمومت بریتانیا (۱۹۴۸–۱۹۴۷)
رده:حملات به ساختمان‌ها و سازه‌ها در دهه ۱۹۴۰ (میلادی)
رده:حمله‌ها به کنیسه‌ها و سازمان‌های همگانی یهودی در سده ۲۰ (میلادی)
رده:شورش‌های قومی
رده:یهودیان و یهودیت در بحرین