گریموالد، پادشاه لومباردها

**گریموالد، پادشاه لومباردها** (;  ۶۱۰ – ۶۷۱) پادشاه ایتالیا در قرن هفتم میلادی بود که از سال ۶۴۷ تا ۶۶۲ به عنوان دوک بنونتو و سپس از سال ۶۶۲ تا زمان مرگش در سال ۶۷۱ به عنوان پادشاه لومباردها حکومت کرد.

## زندگی
گریمولد به عنوان کوچک‌ترین پسر دوک گیسولف دوم فریولی و شاهزاده خانم باواریایی رامهیلد، دختر دوک گاریبالد اول باواریا، به دنیا آمد. هنگامی که آوارها در سال ۶۱۱ به ایتالیا حمله کردند، ارتش گیسولف از نظر تعداد کمتر بود و دوک‌نشین مورد تاخت و تاز قرار گرفت. گیسولف در نبرد درگذشت. گریمولد و برادرش رادوالد به بنونتوم گریختند، جایی که توسط دوک آرخیس، یکی از خویشاوندان دور، به فرزندی پذیرفته شدند.

از سال ۶۴۱ تا ۶۴۲، او و برادرش به عنوان نایب‌السلطنه پسر و جانشین آرخیس، دوک آیولف اول، خدمت کردند. آیولف در سال ۶۴۲ در دفاع از برخی مهاجمان اسلاو کشته شد. رادوالد جانشین او شد. در سال ۶۴۷، گریموالد به عنوان دوک بنونتو جانشین رادوالد شد. او به عنوان دوک، با موفقیت از پناهگاه مونته سنت آنجلو در کوه گارگانو در برابر «یونانی‌ها»، احتمالاً از ناپل، که برای غارت آمده بودند، دفاع کرد.

از تبار تورینگن و کوچک‌ترین پسر دوک فریولی گیسولفو دوم و رومیلدا، او به خانواده گاوسی تعلق داشت و از نوادگان مستقیم آئودوین بود. در سال ۶۱۰، او به همراه برادرانش (کاکوس، تاسونه و رادوآلد) توسط آوارها اسیر شدند، که قصد داشتند پس از کشتن پدرشان، آنها را نابود کنند. برادران بزرگتر نقشه فرار خود را کشیدند و طبق افسانه‌ای که توسط پل دیاکون گزارش شده است، یکی از برادران با این باور که او برای سوار شدن بر اسب دونده خیلی کوچک است، «فکر کرد که بهتر است با شمشیر بمیرد تا اینکه یوغ اسارت را تحمل کند و تصمیم گرفت او را بکشد.» با این حال، گریمولد با گریه از او التماس کرد که او را نجات دهد و او را آزمایش کرد. برادرش موافقت کرد و کودک ثابت کرد که قادر به نگه داشتن افسار و دنبال کردن برادرانش در فرارشان است. با این حال، او از آنها کندتر بود، آنقدر که یک آوار به او رسید و او را اسیر کرد. او او را نکشت، زیرا معتقد بود که او برای خطرناک بودن خیلی جوان است و تصمیم گرفت او را به عنوان خدمتکار نگه دارد. با این حال، گریمولد، شمشیر کوچک خود را بیرون کشید و خسیسی را که روی زین جلوی او نشسته بود، نقش بر زمین کرد. سپس اسب را گرفت، فرار کرد و به برادرانش پیوست.

پس از آنکه برادران بزرگترش، کاکو و تاسو، نایب‌السلطنه‌های مشترک تاج و تخت دوک، توسط بیزانسی‌ها در اودرزو کشته شدند، عموی آنها گراسولف دوم دوک شد. گریمولد و سومین برادر بزرگترش، رادوآلد، که حاضر به تسلیم شدن در برابر خویشاوند خود نبودند، به بنونتو نزد دوک آرچی گریختند که آنها را به عنوان پسران خود پذیرفت. پس از مرگ آرخی، دوک‌نشین بنونتو ابتدا به پسرش آیونه و سپس، پس از آنکه دومی در نبرد به دست دزدان دریایی اسلاو که در سیپونتو پیاده شدند، شکست خورد، به رادوآلدو رسید. او با ایتا، یک دختر اشرافی اسیر، ازدواج کرد که از او روموآلدو و دو دختر داشت که یکی از آنها گیسا نام داشت. دومی، گروگان امپراتور کنستانس دوم، در سیسیل درگذشت. خواهر دیگر پس از فتح مجدد بنونتو، به ازدواج دوک جدید اسپولتو ترانسموندو درآمد.
غصب

او که در سال ۶۵۱ جانشین برادرش رادولاد به عنوان دوک بنونتو شده بود، در سال ۶۶۲ در مبارزه جانشینی که بین گودپرت و پرکتاریت، دو پسر آریپرت اول، که اراده حاکم، پادشاهی را بین آنها تقسیم کرده بود، درگرفته بود، مداخله کرد. گریمولد، در تلاش برای تحمیل خود به هر دو و رسیدن به تاج و تخت، از درخواست کمک گودپرت که خواهرش را به ازدواج او پیشنهاد داده بود، سوءاستفاده کرد. گاریبالد، دوک تورین، که توسط پادشاه با این پیشنهاد فرستاده شده بود، علیه منافع پادشاه عمل کرد و گریمولد را متقاعد کرد که تاج و تخت را غصب کند. او که دقیقاً به واسطه این ازدواج در ادعای خود مشروعیت یافته بود، دوک‌نشین را به پسرش روموالد سپرد و با سربازانی نه تنها از دوک‌نشین خود، بلکه از سربازان اسپولتو و توسیا نیز به سمت شمال لشکرکشی کرد. با رسیدن به پاویا، که گودپرت آن را به عنوان پایتخت بخش خود از پادشاهی انتخاب کرده بود، حاکم مشروع را کشت. در میلان، پرکتاریت، که از حقارت آشکار خود آگاه بود، پادشاهی را نیز رها کرد و به آوارها گریخت.

یک مجلس ملی غصب را مشروعیت بخشید، اما پیروان سلسله باواریایی در آست و تورین گرد هم آمدند و از آنجا با فرانکونیا علیه گریمولد تماس‌هایی برقرار کردند. سپس پادشاه جدید، آوارها را به جنگ تهدید کرد، مگر اینکه پرکتاریت را به او تحویل دهند، که در آن صورت مجبور به بازگشت به ایتالیا و تسلیم شدن در برابر پادشاه شد. پرکتاریت، با وجود دریافت درآمد و محل اقامت، با این وجود به عنوان مدعی تاج و تخت، تهدیدی مداوم بود. گریمولد سپس حذف او را نیز برنامه‌ریزی کرد، اما پرکتاریت، که به موقع هشدار داده شد، موفق شد به فرانک‌های نوستریا فرار کند.

این احتمال وجود دارد که درگیری سلسله‌ها، بازتاب دخالت سیاسی فرانک‌ها در پادشاهی لومبارد باشد: گریمولد با شهردار همنام خود در کاخ اوسترازیا (گریمولد اول، جد کارولنژی‌ها) متحد بود، در حالی که پرکتاریت توسط ملکه نوستریا، باتیلدا، حمایت می‌شد. این درگیری منجر به لشکرکشی فرانک‌های نوستریا به ایتالیا شد: درگیری با گریمولد در سال ۶۶۳ در رفرانکوره، نزدیک آستیا، رخ داد، جایی که غاصب به پیروزی قاطعی دست یافت؛ پرکتاریت در نوستریا در تبعید باقی ماند.

## سلطنت
در سال ۶۶۱، آریپرت اول، پادشاه لومباردها، توسط پسرانش پرکتاریت، که از میلان حکومت می‌کرد، و گودپرت از پاویا جانشین شدند. در سال ۶۶۲، برادران با هم اختلاف پیدا کردند و گودپرت، گاریپالد، دوک تورین، را فرستاد تا گریموالد را متقاعد کند تا در جنگی علیه پرکتاریت کمک کند. گریموالد با همدستی گاریبالد، گودپرت را ترور کرد و پرکتاریت را مجبور به فرار کرد. گاریپالد متعاقباً توسط یکی از ملازمان گودپرت کشته شد.

گریموالد همسر و پسر پرکتاریت را به بنونتو فرستاد و خود به عنوان پادشاه لومباردها به قدرت رسید. او بی‌درنگ با خواهر گودپرت، تئودوتا، ازدواج کرد تا خود را با سلسله تئودلیندا در باواریا مرتبط سازد. گریمولد عنوان دوک بنونتو را به پسر ارشدش رومالدو منتقل کرد.

مهارت او در نبرد، پیروزی‌هایی را در بسیاری از جنگ‌های مرزی به همراه داشت. او شخصاً ارتش‌های خود را در محاصره بنونتو علیه بیزانسی‌ها (تحت امپراتور کنستانس دوم) رهبری کرد. رومالدو تارانتو و بریندیسی را تصرف کرد و بدین ترتیب نفوذ بیزانسی‌ها را در منطقه در طول شورش مززیوس در سیسیل کاهش داد. گریمولد فورلی را در شمال از یونانیان گرفت و اودرزو را که برادرانش تاسو و کاکو سال‌ها قبل در آن به قتل رسیده بودند، با خاک یکسان کرد. تصرف فورلی توسط او در روز عید پاک، بین مسیحیان ارتدکس و سنت‌گرایان بت‌پرست لانگوبارد اختلاف ایجاد کرد، زیرا بسیاری از مسیحیان در طول جشن‌ها قتل‌عام شدند.

او در حالی که با بیزانسی‌ها در جنوب ایتالیا می‌جنگید، دوک لوپوس از فریولی را به عنوان نایب‌السلطنه در شمال منصوب کرد. کمی بعد، لوپوس تمام قدرت را غصب کرد و شورش کرد. نیروهای لوپوس به سرعت شکست خوردند، او کشته شد و دوک‌نشینش با کمک آوارها نابود شد. گریمولد، پسر جاه‌طلب لوپوس، آرنفریت، و متحدان اسلاوی‌اش را ردیابی کرد و آنها را در نیمیس شکست داد. آرنفریت در نبرد کشته شد. گریمولد، وختاری، دشمن سرسخت اسلاوها، را در فریولی مستقر کرد.

گریمولد، فرانک‌ها را که در دوران نوزادی کلوتار سوم حمله کرده بودند، شکست داد. او با شکست دادن قبایل اسلاو، شمال شرقی ایتالیا را نجات داد و با سرکوب شورش‌های بارونی و خودمختاری دوک‌نشین‌های فریولی و اسپولتو، که تراسیموند را در آنجا منصوب کرد، نظم داخلی را حفظ کرد. در مذهب خود، او اسماً آریایی باقی ماند (هرچند طبق گفته ویتا سانتی بارباتی، او و پسرش روموالد، علی‌رغم ازدواج با یک کاتولیک، هنوز به آیین‌های باستانی بت‌پرستی هر دو قوم بنونتو و لانگوبارد پایبند بودند). او از دستگاه پاپی فاصله گرفت. با این حال، او سنت مایکل - که فرقه‌اش به شدت از مونته گارگانو گسترش می‌یافت - را به عنوان جنگجوی محافظ قوم لومبارد می‌دانست و به دلیل روایت‌های مشابه در آن زمان، جایگزین وودان (اودین) می‌شد. او دستور داد کلیسای سن میشل ماجوره در محل کلیسای کوچک کاخ لومبارد در پاویا ساخته شود.

او در سال ۶۷۱ پس از انعقاد پیمانی با فرانک‌ها درگذشت. گریموالد در کلیسای سنت آمبروز در پاویا به خاک سپرده شد.

پسرش گاریبالد به جانشینی او انتخاب شد و سپس سه ماه بعد توسط پرکتاریت که زمانی تبعید شده بود، برکنار شد. گریموالد به خاطر سخاوت و رحمت و همچنین بی‌رحمی‌اش در جنگ محبوب بود. پسرش روموالد در بنونتو باقی ماند، که بار دیگر از اقتدار مرکزی دور شد.

## مرگ
در همان سال ۶۶۳، گریمولد همچنین به پیروزی مهمی در برابر بیزانسی‌ها دست یافت. امپراتور کنستانس دوم تلاش کرد تا تمام ایتالیا را دوباره فتح کند و با نیروهای نظامی قوی در جنوب ایتالیا پیاده شد. او به سرزمین‌های آپولیا که تابع دوک‌نشین بنونتو بود، حمله کرد، در برابر روموالد به موفقیت‌هایی دست یافت و خود بنونتو را محاصره کرد. با این حال، مداخلهٔ قاطع گریمولد، امپراتور را پس از متحمل شدن تلفات سنگین، مجبور به عقب‌نشینی به ناپل کرد. این پیروزی، موقعیت همچنان متزلزل پادشاه را تقویت کرد. پسرش رومالود متعاقباً به حمله پرداخت و تمام آپولیا را به استثنای اوترانتو اشغال کرد.

گریمولد قدرت حاکمیتی خود را با تمام قدرتی که اسلافش هرگز به آن دست نیافته بودند، اعمال کرد. او با جذب گروهی از بلغاری‌ها به رهبری آلچک که از صفوف بیزانسی‌ها جدا شده بودند و اسکان آنها در قلمرو کم جمعیت بین سپینو، بویانو و ایسرنیا در یک گشتالدات ویژه ایجاد شده، کنترل خود را بر ایتالیای مرکزی و جنوبی بیشتر تقویت کرد. همچنین در سال ۶۶۳، داماد خود تراسموند، که قبلاً کنت کاپوا بود، را به دوک اسپولتو ارتقا داد.

حتی در لانگوباردیا مایور، ساختار قدرت دوباره سازماندهی شد. در فریولی، که توسط آوارها و اسلاوها تهدید می‌شد، او دوک لوپو را که در طول لشکرکشی علیه کنستانس به عنوان نایب‌السلطنه شمال ایتالیا خدمت کرده بود و وفاداری کمی نشان داده بود، با وکتاریِ قابل اعتمادتر جایگزین کرد. کار او برای تقویت قدرت سلطنتی، که با اعطای املاک وسیعی به پیروان وفادارش از بنونتو در دره پو آغاز شده بود، با تقویت یکپارچگی بین اجزای مختلف پادشاهی ادامه یافت. او به رعایای خود تصویری مطابق با سلف خود، روتاری، ارائه داد، همزمان یک قانونگذار خردمند (او قوانین جدیدی را به فرمان اضافه کرد)، یک حامی هنر (او کلیسایی را به سنت آمبروز در پاویا و شاید همچنین باسیلیکای سن میشل ماجوره بنا کرد) و یک جنگجوی شجاع.

## منابع

* 

رده:درگذشتگان ۶۷۱ (میلادی)
رده:زادگان دهه ۶۱۰ (میلادی)
رده:سال تولد مشکوک
رده:سلحشورهای لمبارد