پاسخ معما من هستم

***پاسخ معما من هستم*** شرح حالی است از دیوید استوارت مک‌لین که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. این اثر روایت‌گونه بر حادثه‌ای در سال ۲۰۰۲ تمرکز دارد، زمانی که نویسنده در پی مصرف داروی ضدّ مالاریای لاریوم دچار فراموشی سخت شد و پس از بهبودی ناچار گردید هویت و زندگی خویش را از نو بازیابد و بازسازی کند.

اولین کتاب مک‌لین در حقیقت گسترش‌یافتهٔ قطعه‌ای کوتاه‌تر است که وی در سال ۲۰۱۰ در برنامهٔ *این زندگی آمریکایی* اجرا کرده بود. این اثر در نهایت توسط انتشارات هاوتن مفلین هارکورت منتشر شد.

## بازخورد
روزنامه *[[نیویورک تایمز]]* صحنه آغازین بازگشت مک‌لین از خاموشی در ایستگاه قطاری شلوغ در هند را با آثار رابرت لودلوم مقایسه کرد و خاطرنشان ساخت که در توصیفات او می‌توان استعداد نویسندگی‌اش را—حتی پیش از آنکه فراموشی او را وادار به بازنگری جهان کند—تشخیص داد.

*[[لس آنجلس تایمز|لس‌آنجلس تایمز]]* کتاب را «روایتی عمیقاً تأثیرگذار از فراموشی که به بررسی سردرگمی خود می‌پردازد» توصیف کرد و آن را هم‌زمان «اغلب خنده‌دار» و «روایتی گیرا از تاریکی روح یک مرد» دانست، و در عین حال آثار آن را با نوشته‌های مایکل اونداتیه و ویلیام استیرن مقایسه کرد.

*[[شیکاگو تریبون]]* «دقت در جزئیات» و «استعداد مک‌لین در سرعت روایت» را ستود و تأکید کرد که گنجاندن اسنادی همچون «فتوکپی بلیت قطار، نامه‌های پزشک و صورتحساب‌های مراکز روان‌پزشکی» پس از تجربه‌های مشابه در خاطرات نویسندگانی مانند جیمز فری، به‌منزله ابزاری ضروری در بازآفرینی واقعیت است. این روزنامه افزود که هرچند مک‌لین طرحی روشن و مختصر از تاریخچه مفلوکین ارائه می‌دهد، اما اثر او در اصل اثری «روزنامه‌نگاری پزشکی» به‌شمار نمی‌آید.

به باور *[[واشینگتن پست]]*، «ترس مک‌لین از بازگشت دوباره بیماری در سراسر کتاب حضور دارد و شاید هولناک‌ترین عنصر روایت باشد»، هرچند این نشریه نثر او را گاه به دلیل گرایش بیش از حد به استعاره مورد انتقاد قرار داد.

در نهایت، *[[بوستون گلوب]]* کتاب را آمیزه‌ای از «روایت‌های سرخوشانه»، «خودکاوی شکننده» و «مطالعه‌ای از مردی که از فروپاشاندن بهترین تصاویر ذهنی خود لذت می‌برد» توصیف کرد و بر این نکته تأکید داشت که نویسنده با روایت خویش مخاطب را تا مرز همدلی با رفتارهایش—چه پیش و چه پس از مصرف لاریوم—می‌کشاند.

روزنامهٔ یورک دیلی رکورد بر این باور بود که مک‌لین می‌بایست بخش بیشتری از اثر خود را به پرسش‌های مربوط به هویت و خودشناسی اختصاص می‌داد. این نشریه نیمهٔ نخست کتاب—که روایتگر تجربیات مک‌لین در یک بیمارستان روانی در هند است، جایی که او «میان روان‌پریشی و وضوح در نوسان بود» —را برتر از نیمهٔ دوم آن دانست، بخشی که بازگشت او به ایالات متحده و درگیری‌اش با افسردگی، شب‌های غرق در الکل، تردید میان انتخاب‌های درست و نادرست و تلاش برای خودشناسی را بازمی‌نماید. به گفتهٔ این روزنامه، این بخش دوم «اندکی یکنواخت به نظر می‌رسد.»

گرین مانتینز ریویو حوادثی را که در آن مک‌لین «با جنبه‌هایی از گذشتهٔ خویش که چندان خوشایندش نیست مواجه می‌شود» به‌عنوان رویدادهایی «تکان‌دهنده و تأثیرگذار» توصیف کرد.

پیتر گرندبوا در نشریهٔ بررسی کتاب‌های لس‌آنجلس نوشت که «تنش میان نیاز به کشف خویشتن و هم‌زمان تمایل به چشم‌پوشی از آن خویش (...) نیروی محرکهٔ نیمهٔ دوم کتاب است.» با این حال او اثر را «در تحقق وعده‌هایش ناکام» دانست و به‌ویژه بهره‌گیری مک‌لین از گزیده‌هایی از *[[گتسبی بزرگ]]* را «تنبلانه و تا حدی تصنعی» ارزیابی کرد.

یک مقاله منتشرشده در *مجله آمریکایی علوم اعصاب زیستی* خاطرنشان می‌سازد که اگرچه مک‌لین دچار «یادزدودگی پس‌گستر تقریباً کامل و سپس تدریجی در بیشتر جنبه‌های حافظه رویدادی و آشکار» شد، اما «حافظه زبانی، معنایی و رویه‌ای او عمدتاً حفظ گردید». این الگو به گفته نویسندگان مقاله «برای یک متخصص علوم اعصاب آشنا خواهد بود» و می‌تواند توضیح دهد که چگونه مک‌لین، علی‌رغم ناتوانی در به یادآوردن نام خود و فقدان هرگونه خاطره معنادار از افراد نزدیک، توانست تنها با اتکا به انگیزه‌ای قوی، گذرواژه ایمیل خود را وارد کرده و با خانواده‌اش تماس برقرار کند.

## منابع

رده:خاطرات ایالات متحده آمریکا
رده:کتاب‌ها درباره حافظه
رده:کتاب‌ها درباره مواد مخدر
رده:کتاب‌های غیرداستانی ۲۰۱۴ (میلادی)