تولید در ویتنام

[بندانگشتی|300x300پیکسل|منطقه صنعتی لانگ هائو، جنوب شهر [هوشی‌مین (شهر)|هوشی مین]]
**تولید در ویتنام** پس از اتحاد مجدد، الگویی را دنبال کرد که در ابتدا برعکس رکورد کشاورزی بود؛ این الگو، بهبودی از یک پایه رکود در سال‌های اولیه پس از جنگ را نشان می‌داد. با این حال، این بهبودی در اواخر دهه ۱۹۷۰ متوقف شد، زیرا جنگ در کامبوج و تهدید چین باعث شد دولت منابع غذایی، مالی و سایر منابع را به سمت ارتش هدایت کند. این اقدام، کمبودها را بدتر کرد و تنگناهای قدیمی را تشدید کرد. در عین حال، حمله به کامبوج، ویتنام را از حمایت اقتصادی خارجی فوری محروم کرد. حمله چین به ویتنام در سال ۱۹۷۹ با آسیب رساندن به تأسیسات مهم صنعتی در شمال، به ویژه یک کارخانه بزرگ فولاد و یک معدن آپاتیت، مشکلات صنعتی را تشدید کرد.

## اهداف ملی
اهداف رهبری ملی در دوران بلافاصله پس از جنگ شامل ادغام کارخانه‌ها و کارگاه‌های شمالی که در طول جنگ پراکنده و پنهان شده بودند، برای بهبود شانس بقای آنها و ملی کردن بانک‌ها و کارخانه‌های مهم در جنوب برای تحت کنترل درآوردن بخش‌های مالی و صنعتی توسط دولت بود. استفاده مداوم دولت از سازوکارهای برنامه‌ریزی زمان جنگ که اهداف تولید را بر تولید یا هزینه‌های بلندمدت اولویت می‌داد، باعث کاهش سود و افزایش بار مالی دولت شد.

## اصلاحات اقتصادی
بندانگشتی|300x300پیکسل|زنی در حال کار با دستگاه بافندگی در چائو داک، ویتنام
اصلاحات اقتصادی انجام شده در سال ۱۹۷۷ به مدیریت کارخانه‌ها استقلال نسبی در تدوین برنامه‌های تولید، تنظیم منابع تولید و مهار هزینه‌های تولید داد. گام‌های عملی دیگری نیز در نظر گرفته شد، مانند اتخاذ دستمزدهای ساختاریافته تشویقی و تنظیم مجدد قیمت‌ها برای انعکاس بهتر هزینه‌های تولید.

این اولین تجربه اصلاحات نسبتاً کوتاه‌مدت بود. این امر تا حدودی به این دلیل بود که با سیاست غالب اجتماعی کردن جنوب و ادغام آن با شمال از طریق کاهش کنترل اداری متمرکز مورد نیاز برای انجام این کار، مغایرت داشت. با این حال، برخی از اقدامات اصلاحی در کتاب‌ها باقی ماندند و در دهه ۱۹۸۰ احیا شدند.

## آمار
آمار ویتنام نشان می‌دهد که ارزش ناخالص تولیدات صنعتی در سال ۱۹۸۰ خیلی بیشتر از سال ۱۹۷۶ نبوده و تولید سرانه بیش از ۸ درصد کاهش یافته است. به عنوان مثال، تولید سیمان نسبتاً راکد بود؛ به‌طور متوسط سالانه ۱٫۷ میلیون تن در طول برنامه پنج ساله دوم تولید می‌شد، اما در سال ۱۹۸۵ تنها ۱٫۴ میلیون تن بود.

تخمین زده می‌شود که ۸۶ درصد از کالاهای صادراتی ویتنام در سال ۲۰۲۲ از بخش تولید بوده است، در حالی که این رقم در سال ۲۰۰۲ تنها ۴۹ درصد بوده است. ارزش این صادرات نیز افزایش یافته است. در سال ۲۰۰۲، ویتنام کالا و خدمات را به ارزش ۱۹٫۱۹ میلیارد دلار آمریکا صادر کرد. در سال ۲۰۲۲، این رقم به ۳۸۴٫۲۲ میلیارد دلار آمریکا افزایش یافته است.

## تولید صنعتی
بندانگشتی|کارخانه دکمه سازی لباس در ویتنام
برخی از بخش‌های صنایع سبک و صنایع دستی، به دلیل استفاده از مواد خام کشاورزی، مشکلات کشاورزی را منعکس می‌کردند. تا سال ۱۹۸۰، مطبوعات ویتنام گزارش دادند که بسیاری از شرکت‌های فرآوری غلات، محصولات غذایی و کالاهای مصرفی، تولید خود را کاهش داده یا فعالیت خود را به‌طور کامل متوقف کرده‌اند. اگرچه آمار دقیق عملکرد این بخش برای نشان دادن نتایج سالانه کافی نبود، اما ارزش کل تولیدات صنایع سبک در سال ۱۹۷۸ به اوج خود رسید؛ تا سال ۱۹۸۰، تقریباً ۳ درصد کمتر از سال ۱۹۷۶ بود. کمبود شدید و فزاینده مواد غذایی (به ویژه غلات و ماهی) و کالاهای مصرفی صنعتی، انگیزه کارگران را کاهش داد.

کل تولید صنعتی در طول برنامه پنج ساله سوم، نشان‌دهنده سطح بالای سرمایه‌گذاری بود که به‌طور متوسط حدود ۴۰ درصد از کل سرمایه‌گذاری سالانه در طول دوره برنامه را تشکیل می‌داد. در سال ۱۹۸۵، بخش صنعت حدود ۳۲ درصد از درآمد ملی را تشکیل می‌داد که نسبت به تقریباً ۲۰ درصد در سال ۱۹۸۰ افزایش یافته بود.

از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۵، رشد صنعتی به‌طور ناموزون توزیع شد و در بسیاری از موارد، سطح تولید را به سطوح سال ۱۹۷۶ بازگرداند. بالاترین نرخ رشد تولید در تولید محصولات کاغذی (۳۲ درصد در سال) و فرآوری مواد غذایی (۴۲ درصد در سال) ثبت شد. هر دو بخش در طول برنامه پنج ساله دوم کاهش تولید داشتند. تولید شکر فرآوری شده از ۲۷۱۰۰۰ تن در سال ۱۹۸۱ به ۴۳۴۰۰۰ تن در سال ۱۹۸۵ افزایش یافت، که تقریباً ده برابر سطح تولید سال ۱۹۷۵ بود. فرآوری ماهی اقیانوسی از ۳۸۵۰۰۰ تن در سال ۱۹۸۰ به ۵۵۰۰۰۰ تن در سال ۱۹۸۵ افزایش یافت، که کاملاً به سطح سال‌های ۱۹۷۶ و ۱۹۷۷ نرسید، اما روند کاهش مداومی را که این بخش در اواخر دهه ۱۹۷۰ تجربه کرده بود، معکوس کرد. (این کاهش تا حدودی به دلیل استفاده از قایق‌های ماهیگیری در جنوب به عنوان وسیله نقلیه فرار برای فرار از رژیم کمونیستی بود) سایر صنایع سبک در اوایل دهه ۱۹۸۰ با نرخ سالانه ۱۰ درصد یا بیشتر رشد کردند و تولید را به سطح سال‌های ۱۹۷۵ یا ۱۹۷۶ بازگرداندند. تولید آجر پس از کاهش منظم در طول برنامه قبلی، به‌طور پیوسته به ۳٫۷ میلیارد آجر در سال ۱۹۸۵ افزایش یافت. تولید شیشه در سال ۱۹۸۵ به ۴۱۰۰۰ تن رسید و برای اولین بار از سطح سال ۱۹۷۵ فراتر رفت. تولید کاغذ در سال ۱۹۸۵ دوباره به سطح سال ۱۹۷۶ یعنی ۷۵۰۰۰ تن رسید که نسبت به ۴۲۰۰۰ تن در ابتدای برنامه در سال ۱۹۸۱ افزایش یافته بود و زیربخش نساجی در طول دوره برنامه، نرخ رشد متوسط سالانه ۸ درصد را نشان داد، زیرا تولید پارچه در سال ۱۹۸۵ بیش از دو برابر شد و به ۳۸۰ میلیون متر مربع رسید.

در میان صنایع سنگین، صنایع ماشین‌سازی و شیمیایی (از جمله لاستیک) میانگین افزایش تولید سالانه تقریباً ۲۵ درصد را ثبت کردند. تولید کودهای شیمیایی همچنان از سطح سال ۱۹۷۵ فراتر رفت و در سال ۱۹۸۵، با وجود فرآیندهای نسبتاً توسعه نیافته استخراج و غنی‌سازی سنگ معدن آپاتیت و پیریت و عدم استفاده از کارخانه آهک سوپرفسفات لام تائو (استان وین فو)، به ۵۱۶۰۰۰ تن رسید. تولید آفت‌کش‌ها در سال ۱۹۸۵ روند رشد یک دهه‌ای ۱۱٫۷۴ میلیارد تن را حفظ کرد.

## شرایط کار و روابط صنعتی
کارگران در ویتنام توسط کنفدراسیون عمومی کار ویتنام (VGCL) نمایندگی می‌شوند. این تنها اتحادیه کارگری در این کشور است. وی جی ال سی در مذاکرات کلیدی بین کارگران و کارفرمایانشان از جمله دستمزد و شرایط کاری نقش دارد. وی جی ال سی در سال ۲۰۲۲ در مجموع ۱۵۷ مورد اعتصاب کارگران را ثبت کرده است که تعدادی از این اعتصابات مربوط به شرکت‌های سرمایه‌گذاری خارجی بوده است.

*او* یک فیلم مستند بلند به کارگردانی فیلمساز و انسان‌شناس ایتالیایی، پارسیفال رپاراتو، است که شرایط کاری زنان شاغل در کارخانه بزرگ قطعات الکترونیکی در ویتنام را نشان می‌دهد. آنها در شیفت‌های ۱۲ ساعته شبانه‌روزی کار می‌کنند.

## وضعیت فعلی
اگرچه این صنعت در سال ۲۰۰۴، ۴۰٫۱ درصد از تولید ناخالص داخلی (GDP) را تشکیل می‌داد، اما تنها ۱۲٫۹ درصد از نیروی کار را استخدام کرده بود. در سال ۲۰۰۰، ۲۲٫۴ درصد از تولید صنعتی به فعالیت‌های غیردولتی مربوط می‌شد. طی سال‌های ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴، تولید ناخالص داخلی صنعتی با نرخ متوسط سالانه ۱۰٫۳ درصد رشد کرد. تولید ناخالص داخلی در سال ۲۰۰۴، ۲۰٫۳ درصد از تولید ناخالص داخلی را تشکیل داد و ۱۰٫۲ درصد از نیروی کار را استخدام کرد. طی سال‌های ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴، تولید ناخالص داخلی تولیدی با نرخ متوسط سالانه ۱۱٫۲ درصد رشد کرد. بخش‌های تولیدی - فرآوری مواد غذایی، سیگار و تنباکو، منسوجات، مواد شیمیایی و کالاهای الکتریکی - گسترش یافتند. تقریباً یک سوم فعالیت‌های تولیدی و خرده‌فروشی در شهر هوشی مین متمرکز است.

کل تولیدات صنعتی از سال ۲۰۰۷، ۵۷۴٬۰۴۷ میلیارد دانگ ویتنام (+۱۷٫۱٪ نسبت به سال قبل) بود که در آن شرکت‌های دولتی سالانه +۱۰٫۳٪ رشد داشتند و ۲۴٪ از کل تولیدات صنعتی را به خود اختصاص دادند. سریع‌ترین صنایع در حال رشد، خودروسازی +۵۲٫۲٪، ماشین‌آلات +۶۹٫۸٪ و تهویه مطبوع +۵۱٫۹٪ بودند.

در سال ۲۰۱۷، وین‌گروپ پروژه مجتمع تولید خودرو وینفاست را در منطقه اقتصادی دین وو - کات‌های آغاز کرد.

تا پایان ژوئن ۲۰۲۴، میانگین دستمزد یک کارگر در بخش صنعت و ساخت و ساز در ویتنام ۸٬۳۰۰٬۰۰۰ دونگ ویتنامی (۳۲۸٫۲۶ دلار آمریکا) در ماه بود.

## جستارهای وابسته
* اقتصاد ویتنام

## منابع

رده:تولید بر پایه کشور
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:صنعت در ویتنام