ملی‌گرایی مسیحی در ایالات متحده آمریکا

ملی‌گرایی مسیحی ادعا می‌کند که ایالات متحده کشوری است که توسط مسیحیان و برای آنها تأسیس شده است. ملی‌گرایان مسیحی در ایالات متحده از «ادغام هویت مسیحی هویت‌خواهی و محافظه‌کاری فرهنگی با تعلق مدنی آمریکایی» حمایت می‌کنند.اشاره شده است که با بنیادگرایی مسیحی، برترپنداری نژاد سفید، برترپنداری مسیحی، جنبش فرمان هفت کوه و سلطه‌گرایی هم‌پوشانی دارد. بیشتر پژوهشگران، ملی‌گرایی مسیحی را به عنوان «خودکامه» و «مرزشکن» (boundary-enforcing) توصیف کرده‌اند ولی پژوهش‌های اخیر بر این موضوع متمرکز شده‌اند که لیبرترینیسم، ایدئولوژی دولت کوچک و اقتصاد سیاسی نئولیبرالیسم، به بخشی از هویت سیاسی مسیحی آمریکایی تبدیل شده است.

## توضیحات
جولی اینگرسول پژوهشگر مطالعات دینی، می‌نویسد که این جنبش ترکیبی پیچیده از تعدادی از مفاهیم و سنت‌ها است که تمرکز بلندمدت آن بر اشکال حکومت دینی و اقتدارگرا مبتنی بر مسیحیت است. این جنبش که صرفاً به پروتستان تعلق ندارد، بخش قابل توجهی از کاتولیک‌های محافظه‌کار را نیز در خود جای داده است. ملی‌گرایی مسیحی همچنین با تئونومی همپوشانی دارد اما از آن متمایز است و ماهیت پوپولیستی‌تر دارد. مسیحیان تئوکراتیک به دنبال این هستند که کتاب مقدس، قوانین ملی را تحت تأثیر قرار دهد و رهبران مذهبی را در مناصب حکومتی داشته باشند؛ در حالی که در آمریکا، ملی‌گرایان مسیحی، اسناد تأسیس کشور را «الهام گرفته الهی» و وحی‌شده از ماوراءالطبیعه به مردان مسیحی می‌دانند و مسیحیت را ترجیح می‌دهند و در صورت حمایت سران دولت از آرمان‌های راست‌گرایانه، حاضر به برگزیدن آنها هستند.

ملی‌گرایی مسیحی از حضور نمادهای مسیحی در میادین عمومی و حمایت حکومت از اعمال و نمایش‌های مذهبی، مانند کریسمس به عنوان یک تعطیلات ملی، دعای مدرسه، سرود «خداوند آمریکا را حفظ کند»، نمایش صحنه‌های میلاد مسیح در طی ایّام کریسمس و صلیب مسیحی در آدینه نیک، حمایت می‌کند.  در طی دوران جنگ سرد، میزان حضور در کلیسا در دهه ۱۹۵۰ به اوج خود رسید که همزمان با آن، ایالات متحده عبارتی مانند 'در پناه خدا' (Under God) را در سوگند وفاداری و روی پول رایج اضافه کرد که در آن زمان به عنوان دین مدنی توصیف می‌شد و انگیزه آن تا حدودی برای نشان دادن فاصله گرفتن از کمونیسم بود ملی‌گرایی مسیحی همچنین بر قانون اساسی کنفدراسیون تأثیر گذاشت که خلاف قانون اساسی ایالات متحده به‌طور آشکار، خدا را مورد اشاره قرار می‌داد.

 ملی‌گرایی مسیحی بی قیدانه به عنوان باوری تعریف شده است که «تاریخ مقدس، آزادی و حکومت مشروع محافظه‌کاران سفیدپوست را گرامی داشته و آنها را برتر می‌شمارد». ملی‌گرایی مسیحی، چارچوب قومی-فرهنگی، قومی-مذهبی و ملی‌گرایی قومی را حول محور هراس از دیگری، یعنی مهاجران، اقلیت نژادی و جنسی در اولویت قرار می‌دهد. مطالعات، ملی‌گرایی مسیحی را با بیگانه‌هراسی، همجنس‌گراهراسی، زن‌ستیزی، مدارای سیاسی با نژادپرستان، مخالفت با ازدواج بین نژادی، حمایت از حقوق اسلحه، تولدگرایی و محدود کردن حقوق مدنی کسانی که با آرمان‌های سنتی سفیدپوستی، شهروندی و پروتستانتیسم مطابقت ندارند، مرتبط دانسته‌اند. نظام اعتقادی ملی‌گرایان مسیحی شامل عناصری از پدرسالاری، برترپنداری نژاد سفید، بومی‌پسندی و دگرجنس‌گراهنجاری است.

ملی‌گرایی مسیحی آمریکایی مبتنی بر این جهان‌بینی است که آمریکا از سایر کشورها برتر است و این چنین برتری، از جانب خدا تثبیت شده است. این امر ادعا می‌کند که فقط مسیحیان «آمریکایی‌های واقعی» هستند. ملی‌گرایی مسیحی همچنین با جنبش شبه‌نظامیان آمریکایی همپوشانی دارد. بن‌بست روبی ریج در سال ۱۹۹۲ و محاصره ویکو در سال ۱۹۹۳ به عنوان کاتالیزوری برای رشد فعالیت‌های شبه‌نظامی در میان ملی‌گرایان مسیحی عمل کردند. ملی‌گرایان مسیحی معتقدند که ایالات متحده قرار بوده یک ملت مسیحی باشد و به عنوان یک ملت مسیحی تأسیس شده است و می‌خواهند ایالات متحده را برای خدا «پس بگیرند».

ملی‌گرایان مسیحی احساس می‌کنند که ارزش‌ها و دینشان تهدید و به حاشیه رانده شده است، و هراس دارند که آزادی‌شان برای تبلیغ ارزش‌های اخلاقی‌شان، در بهترین حالت، دیگر قدرتمند نباشد یا در بدترین حالت، غیرقانونی اعلام شود.  پژوهش آزمایشی نشان داد هنگامی که به آمریکایی‌های مسیحی گفته شد که جمعیت آنها رو به کاهش است حمایت از ملی‌گرایی مذهبی افزایش یافت مطالعات نشان داده است که ملی‌گرایان مسیحی سطوح بالاتری از خشم، افسردگی، اضطراب و پریشانی عاطفی را نشان می‌دهند. این نظریه مطرح شده است که ملی‌گرایان مسیحی از این امر هراس دارند که «مطابق انتظارات خدا» رفتار نمی‌کنند و «از خشم و مجازات» ناشی از عدم ایجاد کشور مطلوب خدا می‌ترسند.

## تاریخچه
اینگرسول استدلال می‌کند که ملی‌گرایی مسیحی و ریشه‌های آن، نه یک جنبش جدید، بلکه به واسطه جنبش تی پارتی، راست مسیحی جدید، اکثریت اخلاقی و راست مسیحی قدیمی، ریشه در دهه‌ها قبل دارد و بازسازی‌گرایی مسیحی آر.جی. رشتونی یکی دیگر از ماخذهای مهم تأثیرگذار آن است. او ریشه‌های آن را حتی به دوران پیش از جنگ داخلی آمریکا در جنوب و اوایل پیوریتنیسم آمریکایی بازمی‌گرداند.

مورخان و نویسندگان همچنین به اواسط دهه ۱۸۰۰ و جوزف اسمیت، که جنبش مقدسین آخرین زمان را تأسیس کرد، به عنوان زمینه تاریخی مهمی برای توسعه ایده‌های ملی‌گرایانه مسیحی ایالات متحده اشاره کرده‌اند که به دلیل عواملی همچون نفوذ قوی او بر شبه‌نظامیان لژیون نائوو و مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری او در سال ۱۸۴۴ است که خواستار تئودموکراسی مسیحی احیاگر بود. هر دو نمودِ اسمیت و تفسیرهای خاص از دیدگاه‌ها و سبک حکومت بریگم یانگ، الهام‌بخش جنبش دزنات نیز بودند - یک ایدئولوژی ملی‌گرایانه فرقه‌ایِ احیاگر و مجموعه‌ای از گروه‌های جنبش راست افراطیِ قدیسان آخرالزمان که وابستگی سستی به هم دارند.

کریستن کوبس دو مِز مورخ، در کتاب خود با عنوان *[[عیسی و جان وین]]*، ظهور واعظ انجیلی آمریکایی، بیلی گراهام را در دهه ۱۹۴۰ توصیف می‌کند. تجمعات او که با هدف رساندن پیام انجیل به جوانان برگزار می‌شد، شامل «سرودهای میهن‌پرستانه، جشن‌های رنگین‌پوستان و شهادت‌های کهنه‌سربازان» نیز می‌شد؛ او گراهام را به عنوان «[موعظه‌کننده] انجیل ملی‌گرایی قهرمانانه مسیحی با شور و اشتیاقی بی‌نظیر» توصیف می‌کند.

در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، جناح راست مذهبی در آمریکا، سنت‌گرایان مذهبی را برجسته می‌کرد که از آزادی مذهبی، برابری نژادی، ارزش‌های دموکراتیک و جدایی کلیسا از دولت حمایت می‌کردند و در عین حال برای حفظ سلطه پروتستان‌های سفیدپوست تلاش می‌کردند. تا اواسط دهه ۱۹۹۰ و به ویژه پس از حملات ۱۱ سپتامبر ، سنت‌گرایان مذهبی جای خود را به ملی‌گرایان مسیحی دادند که به دنبال جلب حمایت آشکار دولت و طرد اقلیت‌های ملی و نژادی بودند. اسلام‌هراسی خیلی زود گسترش یافت و لاتین تبارها، آسیایی‌ها و دیگر مهاجران را به عنوان تهدیدی برای دموکراسی مسیحی دربر گرفت و ملی‌گرایان مسیحی، بومی‌گرایی و نژادپرستی سفیدپوستان قوم‌گرا را پذیرفتند. تحولات قومی-ملی‌گرایی باعث شد که اکثر مسیحیان محافظه‌کار سفیدپوست از ریاست جمهوری دونالد ترامپ، جنبش کیوانان و حمله به ساختمان کنگره ایالات متحده در ۶ ژانویه حمایت کنند.

## جمعیت‌شناسی
مطالعه‌ای که در ماه مه ۲۰۲۲ انجام شد نشان داد که قوی‌ترین پایگاه حمایت از ملی‌گرایی مسیحی از سوی جمهوری‌خواهانی است که خود را مسیحی انجیلی یا تولد دوباره می‌دانند. از این گروه جمعیتی، ۷۸ درصد موافق اعلام رسمی مسیحی بودن ایالات متحده هستند، در حالی که تنها ۴۸ درصد از جمهوری‌خواهان چنین نظری دارند. سن نیز یک عامل است، به طوری که بیش از ۷۰ درصد از جمهوری‌خواهان از نسل بیبی بومر و نسل خاموش از تبدیل رسمی ایالات متحده به یک ملت مسیحی حمایت می‌کنند. به گزارش پولیتیکو، این نظرسنجی همچنین نشان داد که احساسات مربوط به نارضایتی سفیدپوستان با ملی‌گرایی مسیحی همبستگی بالایی دارد: «پاسخ‌دهندگان سفیدپوستی که می‌گویند اعضای نژادشان با تبعیض بیشتری نسبت به دیگران مواجه شده‌اند، به احتمال زیاد یک آمریکای مسیحی را می‌پذیرند. تقریباً ۵۹ درصد از کل آمریکایی‌هایی که می‌گویند سفیدپوستان مورد تبعیض قرار گرفته‌اند… از اعلام ایالات متحده به عنوان یک ملت مسیحی حمایت می‌کنند، در حالی که این رقم در بین کل آمریکایی‌ها ۳۸ درصد است.»

بردلی اونیشی، نویسنده و منتقد صریح ملی‌گرایی مسیحی، این ایدئولوژی سیاسیِ تحت نفوذ الهیات را به عنوان «یک پروژه نوسازی ملی که یک کالبد آمریکایی خالص را در نظر دارد که دگرجنس‌گرا، سفیدپوست، بومی است، انگلیسی را به عنوان زبان اصلی صحبت می‌کند و کاملاً مردسالارانه است» توصیف کرده است. مفسران می‌گویند حمایت مرتبط با مسیحیان از سیاستمداران و سیاست‌های اجتماعی راست‌گرا، مانند قوانینی که مربوط به مهاجرت، کنترل اسلحه و فقر است، بهتر است به عنوان ملی‌گرایی مسیحی، نه به *عنوان* خودِ انجیل‌گرایی، مورد قبول واقع شود. برخی مطالعات روی انجیلی‌های سفیدپوست نشان می‌دهد که در میان افرادی که خود را مسیحیان انجیلی معرفی می‌کنند، هر چه بیشتر در کلیسا حاضر شوند، بیشتر دعا کنند و بیشتر کتاب مقدس بخوانند، حمایت کمتری از سیاست‌های ملی‌گرایانه (هرچند نه از نظر اجتماعی محافظه‌کارانه) دارند. انجیلی‌های غیرملی‌گرا از نظر ایدئولوژیکی با ملی‌گرایان مسیحی در زمینه‌هایی مانند نقش‌های جنسیتی و تمایلات جنسی موافق هستند.

## جنبش‌ها
حزب لیبرتی مسیحی و جنبش استحکامات آمریکایی (American Redoubt) - که هر دو توسط اعضای حزب قانون اساسی سازماندهی و الهام گرفته شده‌اند - نمونه‌هایی از گرایش‌های سیاسی ریشه‌دار در ملی‌گرایی مسیحی در اوایل قرن بیست و یکم هستند که دومی به میزانی از جدایی‌طلبی حمایت می‌کند. جنبش نیو کلمبیا، سازمانی در ایالات متحده است که خود را همسو با ملی‌گرایی مسیحی می‌داند. گروه دیگر، اصلاحات حواری جدید است که شامل مضامین ملی‌گرایانه مسیحی در آرمان خود برای ایجاد سلطه‌گری است.

## طرفداران و ایدئولوژی
مارجری تیلر گرین نماینده کنگره، خود را یک ملی‌گرای مسیحی معرفی کرده است. لورن بوبرت دیگر نماینده کنگره، نیز از ملی‌گرایی مسیحی حمایت کرد. سیاستمدار داگ ماستریانو، چهره‌ای برجسته در جنبش ملی‌گرای مسیحی بنیادگرا است و جدایی کلیسا و حکومت را یک افسانه خوانده است.

اندرو توربا، مدیرعامل پلتفرم آلت‌تک گب، از تلاش ناموفق ماستریانو برای تصدی پست ریاست جمهوری در سال ۲۰۲۲ حمایت کرد تا یک جنبش سیاسی ملی‌گرای مسیحی مردمی ایجاد کند تا به «بازپس‌گیری» قدرت دولتی برای «جلال خدا» کمک کند؛ او استدلال کرده است که «ملی‌گرایی مسیحی بدون تعارف همان چیزی است که ایالات متحده آمریکا را نجات خواهد داد». توربا همچنین طرفدار نظریه توطئه جایگزینی بزرگ است و گفته است که «بهترین راه برای متوقف کردن نسل‌کشی سفیدپوستان و جایگزینی سفیدپوستان، که هر دو به‌طور آشکار و غیرقابل انکاری در حال وقوع هستند، ازدواج با یک زن سفیدپوست و داشتن تعداد زیادی بچه سفیدپوست است.» نیک فوئنتس، ملی‌گرای سفیدپوست، نیز از ملی‌گرایی مسیحی حمایت کرده است.

کاترین استوارت نویسنده، ایدئولوژی و جنبش سیاسی در هم آمیخته ملی‌گرایی مسیحی را «تلاشی سازمان‌یافته برای قدرت» نامیده و می‌گوید که ران دسانتیس فرماندار فلوریدا، برای کسب رأی در تلاش خود برای پیشرفت سیاسی، با این سیستم ارزشی همذات‌پنداری کرده و آن را ترویج داده است. به گزارش روزنامه *تَمپا بی تایمز*، دسانتیس همچنین یک دوره آموزش مدنی برای مربیان برگزار کرده است که بر این باور تأکید دارد که «بنیانگذاران ملت جدایی کامل دولت و کلیسا را نمی‌خواستند»؛ این برنامه آموزش معلمان همچنین «یک نظریه قضایی را که مورد حمایت محافظه‌کاران حقوقی مانند دسانتیس است، ترویج می‌دهد که مردم را ملزم می‌کند قانون اساسی را آنطور که تدوین‌کنندگان آن در نظر داشته‌اند، نه به عنوان یک سند زنده و در حال تکامل، تفسیر کنند.».

برخی از ملی‌گرایان مسیحی نیز برای دفاع و پیشبرد اعتقادات و دستور کار سیاسی خود، درگیر جنگ معنوی و نظامی‌گرای شیوه‌های دعا می‌شوند. به گفتهٔ استاد مطالعات آمریکایی، اس. جاناتان اُدانل، «یک ایده کلیدی در جنگ معنوی این است که شیاطین نه تنها به مردم حمله می‌کنند، همان‌طور که در تصاویر تسخیر شیطانی دیده می‌شود، بلکه کنترل مکان‌ها و مؤسساتی مانند روزنامه‌نگاری، دانشگاه و بوروکراسی‌های شهری و فدرال را نیز به دست می‌گیرند. با انجام این کار، شیاطین به عنوان پروژه‌های اجتماعی پیشرو معرفی می‌شوند که مبارزان معنوی، آنها را مخالف برنامه‌های خدا می‌دانند. این پروژه‌ها شامل پیشرفت در حقوق تولید مثل و ال‌جی‌بی‌تی‌کیو (LGBTQ) و مدارا با ادیان غیرمسیحی (به ویژه اسلام) می‌شود.»

در روز ۱۲ اکتبر ۲۰۲۴، در طی تعطیلات یهودی یوم کیپور، ده‌ها هزار نفر در یک تجمع در نشنال مال در واشینگتن دی سی شرکت کردند. این تجمع توسط جنیفر دانلی، یک متخصص بازاریابی، و لو انگل و دیگر اعضای طرفدار سلطه‌طلب ترامپ از جنبش اصلاحات حواری جدید حمایت می‌شد. اِنگِل توسط مرکز حقوقی فقر جنوبی به عنوان "یک افراط‌گرای ضد ال‌جی‌بی‌تی‌کیو (LGBTQ+)" توصیف شده است. در یک خبرنامه به «اقتدار خداوند بر روند انتخابات و رهبری ملت ما» اشاره شده بود و بروشورهایی نیز گردهمایی را با حضور اعضای فرقهٔ ترنینگ پوینت یواس‌ای فیث تبلیغ می‌کردند.

## نگرش‌ها نسبت به علم
پایبندی به ملی‌گرایی مسیحی با سطوح بالای بی‌اعتمادی به علم، به ویژه بخش‌هایی که به عنوان چالشی برای اقتدار کتاب مقدس تلقی می‌شوند، مرتبط بوده است. در طول همه‌گیری کووید-۱۹، ملی‌گرایان مسیحی اغلب با اقداماتی از جمله قرنطینه، محدودیت‌های گردهمایی‌های اجتماعی و استفاده از ماسک مخالفت می‌کردند. در مطالعه صورت گرفته در سال ۲۰۲۰ مشخص شد که «حتی بعد از در نظر گرفتن ویژگی‌های اجتماعی_جمعیتی، مذهبی و سیاسی»، ملی‌گرایی مسیحی یک «پیش‌بینی‌کننده برجسته» بود که به دلیل «ایدئولوژی فراگیری که هویت مسیحی را با مفاهیم رفاه اقتصادی و آزادی فردی در هم می‌آمیزد»، افراد «اقتصاد را در اولویت قرار می‌دهند و آسیب‌پذیران را از اولویت کنار می‌گذارند» ملی‌گرایی مسیحی همچنین با اعتقاد به تئوری توطئه مرتبط بوده است.

تجزیه و تحلیل ملی‌گرایان مسیحی در آمریکا نشان داد که «ملی‌گرایی مسیحی قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده است که آمریکایی‌ها نمی‌توانند پاسخ‌های واقعاً درست را تأیید کنند». وقتی از آنها در مورد جایگاه مسیحیت در اسناد، سیاست‌ها و تصمیمات دادگاه‌های آمریکا سؤال شد، کسانی که ملی‌گرایی مسیحی را پذیرفتند، پاسخ‌های نادرست و مطمئن‌تری داشتند، در حالی که کسانی که آن را رد کردند، پاسخ‌های صحیح و مطمئن‌تری داشتند. یک مقاله پژوهشی در سال ۲۰۲۱ این نظریه را مطرح کرد که، مانند مسیحیان محافظه‌کار که به سوالات علمی که «از نظر مذهبی مورد مناقشه هستند» به اشتباه پاسخ می‌دهند، ملی‌گرایی مسیحی افراد را به «تأیید دیدگاه‌های نادرست در مورد دین در تاریخ سیاسی آمریکا، احتمالاً از طریق قرار گرفتن در معرض برخی از اشاعه‌دهندگان چنین اطلاعات نادرستی، و همچنین از طریق وفاداری به یک روایت سیاسی-فرهنگی خاص که مایل به برتری دادن آن هستند» سوق می‌دهد.

## نگرش‌ها نسبت به خشونت سیاسی
ملی‌گرایی مسیحی با حمایت از خشونت سیاسی مرتبط دانسته شده است. چنین حمایتی مشروط به حمایت از منابع اطلاعاتی توطئه‌آمیز، هویت سفیدپوست، احساس قربانی بودن و حمایت از جنبش کیوانان است. یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۱ از ۱٬۱۰۰ فرد بزرگسال آمریکایی نشان داد که پاسخ‌دهندگانی که ملی‌گرایی مسیحی را با این عوامل ترکیب کردند، حمایت بیشتری از خشونت سیاسی نشان دادند.

### حمله به ساختمان کنگره آمریکا و تأیید انتخابات در ۶ ژانویه
در پی حمله ۶ ژانویه به ساختمان کنگره، اصطلاح «ملی‌گرایی مسیحی» با سیاست هویت مسیحی سفیدپوست مترادف شده است، یک سیستم اعتقادی که خود را به عنوان بخش جدایی‌ناپذیر از هویت کلی آمریکایی مطرح می‌کند. *نیویورک تایمز* خاطرنشان می‌کند که از لحاظ تاریخی، «ملی‌گرایی مسیحی در آمریکا … ایدئولوژی‌های افراطی را دربر گرفته است». منتقدان استدلال کرده‌اند که ملی‌گرایی مسیحی گرایش‌های نژادپرستانه، خشونت مردانه، احساسات ضد دموکراتیک و تاریخ تجدیدنظرطلبانه را ترویج می‌دهد. ملی‌گرایی مسیحی در ایالات متحده همچنین با مخالفت سیاسی با قوانین کنترل اسلحه و حمایت فرهنگی قوی از تفاسیر متمم دوم قانون اساسی که از حق افراد برای نگهداری و حمل سلاح محافظت می‌کند، مرتبط است. جرد ییتس سکستون (Jared Yates Sexton) تحلیلگر سیاسی، گفته است: «جمهوری‌خواهان اذعان دارند که کیوانان و ملی‌گرایی مسیحی ابزارهای ارزشمندی هستند» و این نظام‌های اعتقادی «اقدامات ضد دموکراتیک، خشونت سیاسی و ظلم گسترده را مشروعیت می‌بخشند»، که او آن را «تهدیدی باورنکردنی» می‌نامد که فراتر از ترامپیسم است.

کمیته مشترک باپتیست برای آزادی مذهبی و بنیاد رهایی از دین (FFRF) در روز ۹ فوریه ۲۰۲۲ گزارشی ۶۶ صفحه‌ای با عنوان «ملی‌گرایی مسیحی و شورش ۶ ژانویه ۲۰۲۱» منتشر کردند. این گزارش به شرح استفاده معترضان از تصاویر و زبان مسیحی در ۶ ژانویه پرداخت، «گروه‌های غیرانتفاعی مختلف، قانون‌گذاران و روحانیونی که با هم برای آرایش ۶ ژانویه و تلاش دونالد ترامپ برای لغو شکست انتخاباتی‌اش با شور و شوق الهیاتی همکاری کردند» را به تفصیل شرح داد و نقش مهمی را که نژاد باید ایفا کند، مورد بحث قرار داد.

*[[واشینگتن پست]]* گزارش داد که فیلم مستند *[[خدا و کشور]]* به تهیه‌کنندگی راب راینر، در اوایل سال ۲۰۲۴ اکران شد تا «مسیحیان آمریکایی کلیسارو» را نسبت به «تهدید افراط‌گرایی مذهبی ضد دموکراتیک در ایالات متحده» هشیار کند.

## بحث آکادمیک
پروفسور دنیل استرَند، نویسنده نشریه *[[دی امریکن کنسروتیو|«امریکن کنسروتیو»]]*، در پاسخ به تحلیل رسانه‌ها در مورد تأثیرات ترامپیسم و ملی‌گرایی مسیحی پس از انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ آمریکا، گفت که «حضوری ظاهراً مسیحی در اعتراضات ۶ ژانویه» وجود داشت و از ادعاهایی مبنی بر اینکه ملی‌گرایی مسیحی نقش محوری در حمله به ساختمان کنگره داشته است، انتقاد کرد. او به یک مورد مطالعه دانشگاه شیکاگو اشاره کرد که نشان می‌دهد «کسانی که در ۶ ژانویه دستگیر شدند، انگیزه‌شان این بود که باور داشته باشند انتخابات دزدیده شده و [تحت تأثیر] چیزی بودند که آنها «نظریه جایگزینی بزرگ» می‌نامند.» استرند می‌گوید که این مطالعه «هیچ انگیزه مذهبی صریحی را ذکر نکرده است، چه برسد به باورهای کلامی در مورد اینکه آمریکا یک ملت مسیحی است».

اینکه آیا باید به کسی برچسب ملی‌گرای مسیحی زد یا نه، می‌تواند بحث‌برانگیز باشد، و برخی از محققان معتقدند که این اصطلاح در مورد افرادی به کار می‌رود که از اصول مسیحی پیروی نمی‌کنند یا صرفاً رقبای سیاسی خود را شیاطین می‌نامند. ابهام در معنای این اصطلاح می‌تواند منجر به سردرگمی در مورد مرزبندی شود، به همین دلیل پژوهشگری به نام پاول دجوپ (Paul Djupe) مقیاس ملی‌گرایی مسیحی را برای اندازه‌گیری میزان باورهای ملی‌گرایانه مسیحی یک فرد ابداع کرد. متیو دی. تیلور (Matthew D. Taylor) ترجیح می‌دهد با اشاره به گرایش‌های ضد دموکراتیک درون این جنبش، از اصطلاح *[[برترپنداری مسیحی]]* بر *ملی‌گرایی مسیحی* استفاده کند. پروفسور ویتنی فیلیپس معتقد است که این برچسب بیش از حد به فرقه‌ای اطلاق می‌شود که باید به عنوان «شیطان‌شناسان» از آن یاد شود، زیرا تمرکز آنها بر این ادعا است که لیبرال‌ها شیطان‌پرست هستند و شیاطین در آنها ساکنند، که به نظر او بیش از حد رادیکال و خطرناک است که مسیحی تلقی شود. برایان کایلور (Brian Kaylor) معتقد است که برخی از لفاظی‌ها، مانند مقایسه ترامپ با عیسی، از نظر تاریخی توسط بسیاری از مسیحیان کفرآمیز تلقی می‌شود.

## آمار
از نظر آماری، تعیین دقیق میزان ملی‌گرایی مسیحی دشوار است. دلیلش این است که، همان‌طور که در بحث‌های آکادمیک دیده می‌شود، ملی‌گرایی مسیحی نام‌های مختلفی دارد و به اشکال مختلفی بروز می‌کند. از طریق نظرسنجی‌ها، می‌توان پاسخ‌های شرکت‌کنندگان را کدگذاری کرد تا مشخص شود که یک پاسخ از نظر ایدئولوژیکی در کجا قرار می‌گیرد تا مشخص شود کدام گروه‌ها با آرمان‌های ملی‌گرایی مسیحی همسو هستند. در مثالی از کتاب *«بازپس‌گیری آمریکا برای خدا: ملی‌گرایی مسیحی در ایالات متحده»* که در سال ۲۰۲۰ توسط انتشارات دانشگاه آکسفورد منتشر شد، جامعه‌شناسان اندرو وایتهِد و ساموئل پری سوالات زیر را مطرح کردند تا بر اساس مقیاس توافق به آنها پاسخ داده شود:
* آیا دولت فدرال باید ایالات متحده را یک ملت مسیحی اعلام کند؟
* آیا دولت فدرال باید از ارزش‌های مسیحی حمایت کند؟
* آیا دولت فدرال باید جدایی کامل کلیسا و حکومت را اجرا کند؟
* آیا دولت فدرال باید اجازه نمایش نمادهای مذهبی در فضاهای عمومی را بدهد؟
* آیا موفقیت ایالات متحده بخشی از نقشه الهی است؟
* آیا دولت فدرال باید اجازه دعا در مدارس دولتی را بدهد؟

سپس محققان، حامیان ملی‌گرایی مسیحی را که تخمین زده می‌شود ۵۲ درصد از کل جمعیت آمریکا را تشکیل می‌دهند، به دو گروه «متعهدان» و «سفیران» تقسیم کردند. «متعهدان» کسانی هستند که به ملی‌گرایی مسیحی پایبندند اما سطح ایدئولوژیک کمتری دارند و ۳۲ درصد از نمونه را تشکیل می‌دهند، در حالی که تخمین زده می‌شود کسانی که کاملاً به ملی‌گرایی مسیحی متعهد هستند یعنی «سفیران»، ۲۰ درصد را تشکیل می‌دهند. ۴۸ درصد دیگر به عنوان «مقاومت‌کننده» و «طردکننده» طبقه‌بندی شدند، کسانی که با ایدئولوژی ملی‌گرایی مسیحی همسو نیستند. این داده‌ها از مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۷ انجام شد، استخراج شده‌اند. اخیراً، مؤسسه پژوهش دین عمومی (Public Religion Research Institute) دریافت که در سال ۲۰۲۳، ۱۰ درصد از آمریکایی‌ها خود را «طرفداران» ملی‌گرایی مسیحی می‌دانستند، در حالی که ۲۰ درصد خود را «هواداران» آن می‌دانستند. در ایالت‌های قرمز که به‌طور سنتی با حزب جمهوری‌خواه همسو هستند، این اعداد به ترتیب به ۱۴ درصد و ۲۴ درصد افزایش یافت؛ در حالی که در میان هواداران ترامپ، این اعداد به ۲۱ درصد «طرفداران» و ۳۴درصد «هواداران» افزایش یافت.

راه دیگر برای ارزیابی ملی‌گرایی مسیحی، مطالعه‌ای است که در سال ۲۰۲۴ انجام شده و به بررسی ملی‌گرایی مسیحی و دیدگاه آمریکایی‌ها در مورد حقوق شهروندان می‌پردازد. این مطالعه سؤالی را که اغلب توسط مدل وایتهد پری پرسیده می‌شود، در نظر گرفت، سپس از شرکت‌کنندگان خواست تا حقوق خاصی را در مقیاسی از بیشترین تا کمترین اهمیت رتبه‌بندی کنند. مطالعه آنها نشان داد شرکت‌کنندگانی که حق اسلحه، مذهب یا حقوق ایالت‌ها را به عنوان «مهم‌ترین حق» رتبه‌بندی کردند، بیشترین همسویی را با ملی‌گرایی مسیحی داشتند در حالی که آزادی مطبوعات، آزادی بیان، حق محاکمه سریع و عادلانه یا محافظت از تفتیش‌ها و توقیف‌های غیرقانونی را به عنوان «مهم‌ترین حق» با آرمان‌های ملی‌گرایی مسیحی همسو ندانستند. مهم‌ترین نتیجه‌گیری این بود که ملی‌گرایی مسیحی با این باور مرتبط است که رأی دادن یک امتیاز است نه یک حق، و بنابراین شواهدی را برای ملی‌گرایان مسیحی فراهم می‌کند تا با سیاست‌هایی که افراد دارای حق رأی و شهروندان را محدود می‌کند، همسو باشند.

## جستارهای وابسته
* کمربند انجیلی
* راست مسیحی
* عبارت تشکیل
* خدا را باور داریم
* پروژه ۲۰۲۵
* جدایی دین از دولت در ایالات متحده آمریکا
* ترامپیسم

## منابع

## برای مطالعه بیشتر

### Critical analyses and scholarly perspectives
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Foundational texts within Christian nationalist ideology
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

مسیحیت در ایالات متحده آمریکا