امارت عبدالقادر

**امارت معسکر**، که معمولاً با نام **امارت عبدالقادر** شناخته می‌شود، کشوری مستقل بود که توسط امیر عبدالقادر با بیعت مردم الجزایر برای مقاومت در برابر فتح الجزایر توسط فرانسه تأسیس شد و پایتخت اولیه آن معسکر و سپس تاگدمت بود که پس از تصرف آن توسط فرانسه، به پایتختی جدید درآمد.

## دولت
نظام حکومتی ساده و مشابه رژیم دِی‌های دیلیک الجزایر بود. با این حال، این نظام، دکترین قدرت را عمیقاً به مبنایی برابرتر تغییر داد. امیر رئیس دولت بود و با دیوان یا شورای وزیران خود حکومت می‌کرد. او توسط مجلس، شورای مشورتی متشکل از شخصیت‌های خردمند، علما و خلفا که نماینده استان‌ها بودند و توسط قاضی القضات یا قاضی القضات ریاست می‌شد، یاری می‌شد.

الجزایر توسط امیر به هشت خلیفه تقسیم شد که خود به آغالیک تقسیم می‌شدند و چندین قایدات را در بر می‌گرفتند. این تقسیم‌بندی تأثیرات محلی و تاریخ، به ویژه در سطح قبیله‌ای را در نظر می‌گرفت.

## سیاست اقتصادی
امیر خیلی زود به ساختار اقتصادی اهمیت داد، چرا که آن را برای تداوم دولتش ضروری می‌دانست. او تعدادی کارخانه و صنعت در تاگدمت، پایتخت جدید خود، تأسیس کرد. تولید محلی کالاهای ضروری، به ویژه تجهیزات جنگی، اهمیت زیادی داشت. شهرهای تلمسان، ماسکارا، میلیانا، مدئا و تاگدمت باروت لازم را تولید می‌کردند. تاگدمت و میلیانا کارخانه‌های ریخته‌گری و اسلحه‌سازی داشتند. او همچنین آرزو داشت که بازارها را با نظارت و امنیت بیشتر در مکان‌ها و مسیرهای تجاری تنظیم کند تا تجارت را ارتقا دهد. کشاورزی تشویق می‌شد، با سرکوب خراج برای تشویق فلاحان و استفاده از دوره‌های آتش‌بس. در نهایت، امیر ارزی را در تاگدمت ضرب کرد تا استقلال مالی دولت را در سال‌های ۱۸۳۴ تا ۱۸۴۱ تضمین کند.

## ساختار نظامی
امیر متوجه شد که قدرت دولت در قدرت نظامی آن منعکس می‌شود؛ همچنین به دولت کمک می‌کند تا وجهه معتبری در سطح بین‌المللی پیدا کند. امیر از ارتش برای برقراری نظم و امنیت و متوقف کردن هرج و مرجی که پس از سقوط حکومت عثمانی در الجزایر گسترش یافته بود، استفاده کرد.

سازمان اجتماعی در الجزایر در آن زمان عمدتاً قبیله‌ای بود و افراد فقط به قبایل خود وابسته بودند؛ ملی‌گرایی در آن زمان ناشناخته بود. در جنگ یا درگیری، قبایل با مردان و سواران خود گرد هم می‌آمدند و سپس به جنگ می‌رفتند. پس از آن، مردان به قبایل خود بازمی‌گشتند و به کار روزانه خود ادامه می‌دادند؛ خدمت سربازی با قبایل اجباری نبود. ارتش منظم امیر از داوطلبان تشکیل شده بود. استخدام برای جوانان از همه مناطق و همه قبایل آزاد بود و آنها را به جهاد علیه مهاجمان فرانسوی فرا می‌خواند. استخدام هیچ الزامی نداشت و برای همه سنین و در همه مناطق امارت بود. امیر ارتشی را برای محافظت از امارات سازماندهی کرد زیرا می‌دانست که با ارتش‌های فرانسوی که آموزش دیده‌تر و مجهزتر بودند و توسط افسران و ژنرال‌های باتجربه فرماندهی می‌شدند، مقابله خواهد کرد. امیر اولین رهبری بود که در تاریخ مدرن الجزایر یک ارتش ملی تأسیس کرد.

او همچنین با استفاده از تجربه فرانسوی‌ها، اسپانیایی‌ها و ایتالیایی‌ها، کارخانه‌هایی برای تولید سلاح ساخت.

او ارتش خود را جیش المحمدی (ارتش محمد) نامید که به سه لشکر پیاده‌نظام، سواره نظام و توپخانه تقسیم می‌شد. سپس قانون نظامی را در مورد نظم و انضباط، استخدام، سیاست‌ها، حقوق و سلاح تدوین کرد. جیش المحمدی از ۸۰۰۰ سرباز، ۲۰۰۰ سواره نظام، ۲۲۴۰ توپ سبک و ۲۰ توپ سنگین تشکیل شده بود.
* خَیْلَه (سواره نظام): سربازانی که سوار بر اسب می‌جنگیدند
* موشات (پیاده‌نظام): سربازانی که پیاده می‌جنگند
* توباجیه (توپخانه): سربازانی با توپ. سربازان واحد توپخانه جیش المحمدی از فراریان ارتش فرانسه، ترک‌ها و کولوغلی‌ها بودند. آنها در نگهداری توپ‌های سبک و سنگین تجربه داشتند. هر واحد توپخانه دوازده سرباز داشت.
** نامنظم: ۱۰۲۴۰
** معمولی: ۵۹۶۰

## پرچم و نشان

### پرچم
عبدالقادر پرچمی با نوارهای ابریشمی سبز در بالا و پایین و مرکزی از ابریشم سفید طراحی کرد. در مرکز سفید، دستی کشیده شده بود که با کلمات طلایی احاطه شده بود: «نصر من الله و فتح قریب، و نصر من امیر عبدالقادر»

### نشان
نشان دولت یک شش ضلعی بود که دور تا دور آن نوشته شده بود: الله، محمد، ابوبکر، عمر، عثمان و علی. در وسط ستاره، نام نصیرالدین امیر عبدالقادر بن محی الدین نوشته شده است.

## اداره
### آموزش
آموزش از دغدغه‌های اصلی امیر بود. او معتقد بود که پیشرفت در این زمینه مستلزم مراقبت از کتاب‌ها و منابع، صرف نظر از ارزش علمی و ادبی آنها، است؛ بنابراین، امیر تمام تلاش خود را برای جمع‌آوری کتاب‌ها در موضوعات مختلف با خرید، کپی یا حمل آنها انجام می‌داد.

امیر همچنین به سربازانش دستور اکید می‌داد که با کتاب‌ها بدرفتاری نکنند یا به آنها بی‌احترامی نکنند و سرپیچی از این دستورها مجازات سختی داشت. او همچنین به آنها برای آوردن کتاب یا نویسنده پاداش می‌داد. کپی کردن یک نسخه خطی چندین ماه طول می‌کشید و این برای امیر به دلیل جنگ با استعمارگران فرانسوی زمان زیادی بود.

این سیاست درآوردن کتاب‌ها از زمینه‌های مختلف به امارت او موفقیت زیادی داشت. امیر همچنین کتابخانه‌ای برای نگهداری و سازماندهی این کتاب‌هایی که جمع‌آوری کرده بود، ساخت، اما این کتابخانه را با بسیاری از سازمان‌های امارت مانند مدارس، مساجد و زاویه‌ها (مدارس مذهبی) نیز مرتبط کرد. این کتابخانه برای همه باز بود: دانشجویان، محققان و حتی سربازان. او همچنین تعداد زیادی نسخه خطی را در قلعه تقدمت نگهداری می‌کرد، جایی که نه تنها نسخه‌های خطی، بلکه اسناد طبقه‌بندی شده دولتی و نامه‌های دیپلماتیک را نیز نگهداری می‌کرد.

امیر حتی در جنگ نیز از کتاب‌ها و نسخه‌های خطی مراقبت می‌کرد؛ او تمام کتاب‌ها و نسخه‌های خطی که در قلعه تقدمت ذخیره شده بود را پس از سقوط قلعه به دست مهاجمان فرانسوی به اردوگاه شخصی خود (عربی: زمالة *زماله، که به صورت رومی به عنوان «اسمالا» نوشته شده است) منتقل کرد، با این وجود، سربازان فرانسوی پس از* نبرد اسمالا در سال ۱۸۴۳ کتاب‌ها و نسخه‌های خطی را به غنیمت گرفتند. امیر معلمان واجد شرایط را برای بهبود آموزش در امارت انتخاب کرد، او از معلمان از نظر مالی و اخلاقی حمایت کرد و بسته به صلاحیت آنها به آنها دستمزد پرداخت کرد، زیرا او همچنین مدارسی را در سراسر امارت خود در روستاها، شهرها و شهرستان‌ها ساخت.

در طول سقوط امارت، نسخه‌های خطی آن توسط فرانسوی‌ها غارت و به کاخ شانتی آورده شد، اگرچه برخی از آنها گم شدند. اولین فهرست کامل از ۳۹ نسخه خطی باقی مانده در سال ۲۰۲۲ منتشر شد؛ نویسندگان اظهار داشتند که این متون دارای ارزش تاریخی هستند و هرگز به‌طور کامل تجزیه و تحلیل نشده‌اند.

### سیستم قضایی
پس از تأسیس امارت و تقسیمات اداری آن، امیر برای هر منطقه یک قاضی منصوب کرد تا مطابق با مکتب فقه مالکی حکومت کند. عدالت اساس حکومت است، بنابراین او الزاماتی را برای قضات تعیین کرد: صادق، عادل، پاکدامن و تابع اسلام بودن.

برای اطمینان از عملکرد خوب قوه قضائیه، امیر به هر قاضی دستمزد ماهانه قابل توجهی معادل ۱۰۰ دورو (۵۰ فرانک) و بر اساس نوع پرونده‌ای که قضاوت می‌کرد، مبالغی اضافی پرداخت می‌کرد. امیر، قوه قضائیه مدنی و نظامی را از هم جدا کرد، سپس برای هر بخش یک قاضی ویژه برای تصمیم‌گیری در مورد مسائل و پرونده‌ها منصوب کرد. قاضی فقط می‌توانست برای یک سال انتخاب شود.

امیر همچنین دو روحانی را برای هر شورای منطقه‌ای استخدام کرد. روحانی ارشد، فتواهای (احکام قانونی) صادر شده توسط قاضی یک منطقه خاص را مطالعه می‌کرد و سپس آنها را برای مطالعه عمیق‌تر به معسکر می‌فرستاد. امیر، تمام قضات مناطق را برای بررسی پرونده‌هایشان به قاضی القضات احمد بن الهاشمی المراحی متصل می‌کرد.

امیر همچنین می‌خواست که احکام قضایی مدنی و نظامی تحت شریعت قرار گیرد، که امیر آن را منبع حکومت در امارات قرار داده بود. احکام آن از قرآن ، سنت و اجتهاد سرچشمه می‌گرفت و مردم را به یاد دوران خلافت راشدین می‌انداخت. او موفقیت امارت جدید تأسیس شده را از بین بردن فساد به ارث رسیده از ترک‌ها، تلاش برای تغییر روابط قدیمی و متحد کردن مردم الجزایر می‌دانست. این سیاست الجزایری‌ها را متحد کرد و به او کمک کرد تا بعداً با حمله فرانسه روبرو شود.

بلافاصله و به ویژه اگر تهدیدی علیه میهن مانند دشمن وجود داشته باشد، پاسخ به تهدیدها با هدف بازداشتن دیگران، بدون هیچ گونه تجدید نظری. او گفت: «کسی که از نظر مالی به دشمن کمک کند، مجازات مالی (جریمه) خواهد شد و کسی که از نظر فیزیکی به دشمن کمک کند، با گردن زدن (اعدام) مجازات خواهد شد.»

و بدین ترتیب، مردم در عدالت و امنیت، زیر پرچم یک امارت ملی مردمی، در صلح و آرامش زندگی می‌کردند، جرم و جنایت از بین رفت و آرامش پس از هرج و مرجی که پس از سقوط حکومت ترکیه در الجزایر به وجود آمده بود، بازگشت. امیر همچنین با فساد اخلاقی در جامعه مبارزه کرد، فحشا، نوشیدن الکل و مواد مخدر را در سراسر امارت خود ممنوع کرد، و همچنین سربازان را از بازی ورق و پوشیدن طلا و نقره به جز در سلاح‌ها و اسب‌هایشان منع کرد و به آنها دستور داد که در مسجد نماز بخوانند.

امیر گفت: «بدانید که تنها هدف من از پذیرش این مقام (امیرت) این است که شما در امان باشید و آبرو و دارایی‌تان تضمین شود و کشورتان به وظایف دینی خود عمل کند و من نمی‌توانم به این هدف برسم مگر با کمک شما با پول یا نیرو.»  [*منبع غیرموثق؟*]

## منابع

رده:امارت‌های پیشین
رده:ایالت‌ها و قلمروهای منحل‌شده در ۱۸۴۷ (میلادی)
رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۳۲ (میلادی)