مدیریت مشترک جنگل

[بندانگشتی|طرح جنبش مشترک جنگلداری در حال اجرا، جنگل‌های رشته‌کوه آراباری، [بنگال غربی را ارتقا می‌دهد (راجیو کومار)]]
**مدیریت مشترک جنگل** که اغلب به اختصار **جی اف ام** نامیده می‌شود، اصطلاح رسمی و رایج در هند برای مشارکت در جنبش جنگل است که شامل ادارات جنگلداری ایالتی و جوامع محلی می‌شود. سیاست‌ها و اهداف جنبش مشترک جنگل در سیاست جامع ملی جنگل هند در سال 1988 و دستورالعمل‌های مدیریت مشترک جنگل در سال ۱۹۹۰ دولت هند به تفصیل شرح داده شده است.

اگرچه طرح‌ها از ایالتی به ایالت دیگر متفاوت هستند و در زبان‌های مختلف هندی با نام‌های مختلفی شناخته می‌شوند، اما معمولاً یک کمیته روستایی معروف به کمیته حفاظت از جنگل (FPC) و اداره جنگلداری یک توافق‌نامه جی اف ام منعقد می‌کنند. روستاییان موافقت می‌کنند که در حفاظت از منابع جنگلی از طریق حفاظت در برابر آتش‌سوزی، چرای دام و برداشت غیرقانونی کمک کنند و در ازای آن محصولات جنگلی غیرچوبی و سهمی از درآمد حاصل از فروش محصولات چوبی دریافت کنند.

## ریشه‌ها
مدیریت مشترک جنگل، مفهوم توسعه روابط بین گروه‌های جنگلی حاشیه‌ای و اداره جنگلداری بر اساس اعتماد متقابل و نقش‌ها و مسئولیت‌های تعریف‌شده مشترک برای حفاظت و توسعه جنگل است. مدیریت مشترک جنگل در سال ۱۹۸۸ در اودیشا آغاز شد. چوب اصلی جنگل‌های آراباری، سال، یک محصول جنگلی سودآور از نظر تجاری است. آجیت کومار بانرجی، متخصص جنگل‌شناسی که به عنوان افسر جنگلداری بخش برای اداره جنگلداری کار می‌کرد، در حال انجام آزمایش‌هایی بود که دائماً توسط چرای دام و برداشت غیرقانونی توسط مردم محلی مختل می‌شد. در آن زمان هیچ ابتکاری برای اشتراک منابع جنگلی بین دولت و مردم محلی وجود نداشت و دولت بسیاری از مردم محلی را چیزی بیش از «دزد» نمی‌دانست. این مقام جنگلداری، برخلاف پیشنهادها همکارانش، نمایندگان یازده روستای محلی را جستجو کرد و شرایط قراردادی را با یک کمیته حفاظت از جنگل‌های *موقت* مذاکره کرد. برنامه اولیه شامل ۶۱۲ خانواده بود که ۱۲٫۷ کیلومتر مربع از جنگل‌های طبقه‌بندی‌شده به عنوان «تخریب‌شده» را مدیریت می‌کردند. ۲۵٪ از سود حاصل از جنگل‌ها با روستاییان تقسیم می‌شد. این آزمایش موفقیت‌آمیز بود و در سال ۱۹۸۷ به سایر نقاط ایالت گسترش یافت. جی اف ام هنوز در آراباری در حال اجرا است.

چند سال بعد، مدیریت مشترک جنگل در ایالت هاریانا برای جلوگیری از فرسایش خاک و جنگل‌زدایی به کار گرفته شد. در سال ۱۹۷۷، روستاییان متقاعد شدند که به جای چرای دام در تپه‌های مستعد فرسایش، ساخت سدهای کوچک به تولید محصولات کشاورزی در مناطقی که در حال حاضر تحت کشت هستند، کمک می‌کند. این برنامه منجر به احیای جنگل در بسیاری از تپه‌های این ایالت شد. با این حال، رسماً ایالت اودیشا اولین ایالتی است که اولین قطعنامه‌ها را برای جی اف ام تصویب می‌کند

## وضعیت فعلی
پس از موفقیت‌های اولیه در بنگال غربی و هاریانا، طرح‌های جی اف ام در قانون‌گذاری سال ۱۹۸۸ اهمیت ملی یافتند و در دستورالعمل‌های سال ۱۹۹۸ گنجانده شدند. از سال ۲۰۰۰، ۲۷ ایالت اتحادیه هند طرح‌های جی اف ام مختلفی با بیش از ۶۳۰۰۰ اف پی سی داشتند که در مدیریت مشترک بیش از ۱۴۰۰۰۰۰ نفر مشارکت داشتند. کیلومتر مربع از زمین‌های جنگلی. در سال ۲۰۱۰، این مناطق به ۲۴۶۰۰۰۰ کیلومتر مربع افزایش یافت و توسط بیش از ۱۱۲۸۹۶ کمیته مدیریت می‌شد و حدود ۱۴۵۰۰۰۰۰ خانواده از برنامه جی اف ام بهره‌مند می‌شدند.

## جستارهای وابسته
* شورای تحقیقات و آموزش جنگلداری هند
* جنگلداری اجتماعی
* مدیریت پایدار جنگل
* جنگلداری پایدار
* قطع غیرقانونی درختان

## منابع

## پیوند به بیرون
* وب‌سایتی با تحقیقات گسترده در مورد تاریخچه، مسائل، مطالعات موردی و روش‌های حل اختلاف در JFM
* صفحه وب وزارت محیط زیست و جنگل‌های هند
* مطالعه موردی مفصل بانک جهانی در مورد JFM در یک ایالت هند
* دستورالعمل‌های دولتی و نکات برجسته JFM 
* جنگل من – وب سایتی است که برای پروژه حفاظت از جنگل مشارکتی توسط Sahyadri Nisarga Mitra , Chiplun درخواست می‌کند. ماهاراشترا
رده:حفاظت محیط زیست در هند
رده:حفاظت محیط زیست