ارنستو اولیورو

**ارنستو اولیورو** (؛ زادهٔ ) نویسنده اهل ایتالیا است.

## زندگینامه
اولیورو کوچک‌ترینِ نه برادر بود. او در پان‌دولا، روستایی در استان سالِرنو به دنیا آمد، جایی که خانواده‌اش برای کار به آنجا نقل مکان کرده بودند. پدرش اصالتاً از بووس (CN) و مادرش از آولینو بود. او ابتدا در کامپانیا و سپس در کیه‌ری به مدرسه رفت، جایی که وقتی ۱۲ ساله بود نقل مکان کرد. او در چند کارخانه در این منطقه کار کرد و بعد در شعبه‌ای از بانک سان پائولو مشغول شد، تا اینکه تصمیم گرفت استعفا دهد و زندگی‌اش را وقف مبارزه با فقر کند.

### سرمیگ
در روز ۲۴ سالگی‌اش، در ۲۴ مه ۱۹۶۴، او «سرمیگ» (خدمت جوانان مبلّغ) را به همراه همسرش ماریا چِرّاتو ــ که در جریان سازماندهی «روزهای جهانی تبلیغ مسیحی» با او آشنا شده بود ــ و همچنین چند دوست که هر هفته در خانه با هم ملاقات می‌کردند، بنیان گذاشت. این گروه که متشکل از جوانان، زوج‌ها، راهبان و راهبه‌ها بود، شروع به مراقبت از فقرا و افراد به حاشیه رانده شده در تورین کرد و از آموزه‌های انجیل پیروی نمود. هدف سازمان از میان برداشتن گرسنگی و بی‌عدالتی‌های بزرگ در جهان، ساختن صلح، کمک به جوانان برای یافتن آرمانی در زندگی، و افزایش آگاهی عمومی درباره مشکلات فقرا در جهان سوم بود.

خیلی زود تعداد افرادی که در این پروژه مشارکت می‌کردند افزایش یافت. دفتر گروه در آغاز در محل «پونتیفیچی اوپره مسیوناریه» بود و سپس از ۱۹۶۹ به کلیسای خیابان آرسکوفادو منتقل شد.

سال‌های نخست گروه با اعتراضات ۱۹۶۸ همزمان شد. با اینکه فضای فرهنگی بسیاری از کاتولیک‌ها را وادار می‌کرد انجیل را با نوشته‌های مارکس پیوند دهند، داوطلبان سرمیگ می‌خواستند خود را به‌عنوان «مسیحیان ساده» و بدون هیچ وابستگی سیاسی معرفی کنند. در آن دوره، گروه کمک‌های مالی جمع‌آوری می‌کرد و نمایشگاه‌ها، بازارها و کنسرت‌های خیریه‌ای با حضور نومادی، آل بانو و رومینا پاور، آدریانو چلنتانو و دیگران سازمان می‌داد، که گاهی با استقبال بزرگ عمومی همراه بود. به‌ویژه در ۲۳ فوریه ۱۹۶۹، اولیورو و دیگر فعالان سرمیگ موفق شدند سالن اورین را برای کنسرت چلنتانو پر کنند، در حالی‌که در آن زمان چلنتانو هرگز بیش از ۳۰۰۰ نفر تماشاگر نداشت.

### زرادخانه صلح
بندانگشتی|ورودی زرادخانه صلح
در ۲ اوت ۱۹۸۳، اولیورو پس از سال‌ها درخواست از شهرداری تورین، مدیریت بخشی از ساختمان‌های زرادخانه قدیمی نظامی واقع در محله بورگو دورا ــ یکی از محله‌های بدنام شهر ــ را به دست گرفت. سرمیگ با کمک هزاران جوان داوطلب از سراسر ایتالیا این ساختمان را که در وضعیت نامناسبی بود کاملاً بازسازی کرد. این ساختمان به «زرادخانه صلح» (*Arsenale della Pace*) تبدیل شد، که حدود ۴۰٬۰۰۰ متر مربع وسعت داشت.

از آن زمان، زرادخانه خود را به‌عنوان «صومعه شهری» معرفی کرد و به مهاجران، معتادان، الکلی‌ها، بیماران ایدز و بی‌خانمان‌ها کمک‌رسانی نمود. در دهه ۱۹۹۰، جوانان زرادخانه جنبش «جوانان صلح» را آغاز کردند.

در ۱۹۹۶، اولیورو «زرادخانه امید» را در سائو پائولو در برزیل و در ۲۰۰۳ «زرادخانه دیدار» را در مادبا در اردن افتتاح کرد.

در ۲۰۰۶، اولیورو و همراهانش سرپرستی چهار کودک را بر عهده گرفتند که به دلیل آزار یک فرد معلول بدنام شده بودند.

## فعالیت‌ها
بسیاری از افراد (زندانیان، جوانان در تنگنا، مادران رها شده و دیگران) به لطف ارنستو اولیورو و جنبش او دوباره وارد جامعه شدند؛ از جمله چند زندانی معروف و محکومان به حبس ابد مانند رئیس جنایتکار پیترو کاوالرو که اولیورو شخصاً در دهه ۱۹۷۰ با او آشنا شد. چنین دیدارهایی او را به این فکر انداخت که برای نخستین بار در ایتالیا یک تعاونی میان زندانیان و افراد آزاد در دوران سال‌های سرب ایجاد کند.

به دلیل شهرتش به‌عنوان میانجی و فردی بی‌طرف، او توانست یکی از معدود غیرنظامیانی باشد که در سال ۱۹۸۸ پس از سال‌ها جنگ داخلی برای مأموریت صلح به لبنان رفت. او توسط پاتریارک مارونی نصرالله پی‌یر صفیر به آنجا فرستاده شد. همچنین، در شورش زندان پورتو آتسورو در جزیره البا در ۱۹۸۷، وزیر دادگستری جولیانو واسالی او را رسماً به‌عنوان میانجی منصوب کرد.

او با مادر ترزا و پاپ ژان پل دوم دوست بود.

در میان جوانان بسیاری که زندگی‌شان را وقف اهداف سازمان‌های او می‌کنند، چندین نفر تجرد را انتخاب کرده و زرادخانه را خانه خود برگزیده‌اند. به همین دلیل، زرادخانه به‌عنوان یک مؤسسه زندگی تقدیس‌شده از سوی اسقف‌نشین تورین به رسمیت شناخته شد.

از ۱۹۷۶، اولیورو چندین کتاب منتشر کرد. عواید آن‌ها صرف پروژه زرادخانه صلح می‌شود.

## تقدیرها
به پاس خدماتش، اولیورو نشان طلای شایستگی مدنی دریافت کرده است. ملک حسین اردن نشان کوکب درجه یک را به او اهدا کرد. سازمان اسرائیلی کارن کِیمِت لِیسرائل، ۱۸ درخت در اورشلیم به نام او کاشت. بنیاد «راهی به سوی صلح» وابسته به سازمان ملل متحد در ۱۹۹۷ او را به‌عنوان «خادم صلح» برگزید.

در ۲۰۰۲، به پاس نقش او در حل محاصره کلیسای میلاد مسیح در بیت‌لحم، عنوان «مرد صلح بیت‌لحم و اورشلیم» به او اعطا شد.

پاپ ژان پل دوم به او مأموریت داد که «دوست وفادار همه کودکان رهاشده جهان» باشد. در ۱۹۹۹، او دکترای افتخاری جامعه‌شناسی از دانشگاه تورین دریافت کرد.

مادر ترزا، ژان پل دوم، و ایتالیایی‌هایی چون نوربرتو بوبیو و جیووانی آنیلی و نیز شخصیت‌های مذهبی و غیرمذهبی خارجی بارها او را برای جایزه صلح نوبل نامزد کرده‌اند.

در جشنواره‌ای توسط اونیره که در ۱ اوت ۲۰۱۸ در لِریچی برگزار شد، او جایزه «آنژلو ناردوچّی» را از لوئیجی ارنستو پالتی، اسقف لا اسپتزیا-سارزانا-بروگناتو، به مناسبت سی‌وپنجمین سالگرد تأسیس زرادخانه صلح دریافت کرد.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:اهالی استان سالرنو
رده:زادگان ۱۹۴۰ (میلادی)
رده:صلح‌طلبان ایتالیا
رده:فعالان اهل ایتالیا