open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
کریات اکرون

**کریات اکرون** (به عبری: ) شهری واقع در جلگهٔ ساحلی در استان مرکزی (اسرائیل) است. این شهر در بخش جنوبی رخووت در بزرگراه ۴۱۱ و در نزدیکی تقاطع بیلو جای دارد و نزدیک به ۲۳ کیلومتر در جنوب شرقی تل‌آویو قرار گرفته‌است.

کریات اکرون در سال ۱۹۴۸ بنیان‌گذاری شد و از نوع شورای محلی مستقل است. نام آن برگرفته از شهر باستانی عقرون است که یکی از شهرهای بزرگ فلسطی بود و بر پایهٔ باورهای باستان‌شناسی در تپّهٔ میقنه در نزدیکی همین شهر وجود داشته‌است.

## پیشینه
کریات اکرون در سال ۱۹۴۸ با نام «کفار اکرون» بر روی زمین‌های روستای فلسطینی عاقر بنیان‌گذاری شد. بر پایهٔ منبع فرانسوی، ساکنان روستای عاقر چند ماه پیش از آن توسط تیپ گیواتی اخراج شده بودند. پس از جنگ، مهاجران تازه‌وارد از یمن و بلغارستان در خانه‌های باقی‌ماندهٔ روستا ساکن شدند.

در نوامبر ۱۹۴۸ دو اردوگاه موقت مهاجران (معبروت) بر روی زمین‌های روستا برپا شد: معبرای عاقر و معبرای گیوات برنر. در سال ۱۹۵۳ معبرای عاقر به‌طور رسمی بخشی از کفار اکرون شد و در سال ۱۹۵۵ معبرای گیوات برنر نیز به آن پیوست. از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۳ کفار اکرون زیر نظر شورای منطقه‌ای گیوات برنر اداره می‌شد. در سال ۱۹۶۳ نام شهر به کریات اکرون تغییر یافت و به‌صورت شورای محلی مستقل درآمد.

در سال ۲۰۰۳ تلاش‌هایی برای ادغام کریات اکرون با شهرداری بزرگ‌تر رخووت انجام شد که با اعتراض ساکنان شهر ناکام ماند. همچنین در همان سال طرح ادغام با شهر مازکرت باتیا نیز به دلیل مخالفت ساکنان آن شهر کوچک‌تر شکست خورد. شایان ذکر است که مازکرت باتیا در آغاز «اکرون» نام داشت و در سال ۱۸۸۷ نامش تغییر یافت.

### روند جمعیت
جدول زیر روند تغییرات جمعیت کریات اکرون را نشان می‌دهد:

## اقتصاد
مرکز خرید بزرگ «بیلو سنتر» در کریات اکرون واقع شده‌است. این مرکز خرید در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ بر روی زمین‌هایی ساخته شد که پیش‌تر کشاورزی و به‌ویژه باغ‌های مرکبات بودند.

## شهرهای خواهرخوانده
کریات اکرون با شهرهای زیر پیوند خواهرخواندگی دارد:
*  بوسی-سن-ژرژ، فرانسه
*  اکرن (اوهایو)، ایالات متحده آمریکا

## ساکنان سرشناس
* دودو آهارون، خواننده و هنرمند موسیقی

## نگارخانه

Peacock square in Kiriat Ekron 002.jpg|میدانی در کریات اکرون
War Memorial in Kiryat Ekron, Israel.jpg|یادبود قربانیان جنگ در کریات اکرون


## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:شوراهای محلی در استان مرکز (اسرائیل)
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۸ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۸ (میلادی) در اسرائیل
رده:استان مرکز (اسرائیل)
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
لیمان (موشاو اسرائیلی)

**لیمان** (به عبری: ) یک موشاو در شمال اسرائیل است. این روستا در گالیل غربی و در نزدیک به ۵ کیلومتری شمال نهاریا جای دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای مته اشر اداره می‌شود. مساحت لیمان در حدود ۲۴۰۰ دونوم است و بیشتر ساکنان آن به کشاورزی از جمله مرغداری می‌پردازند. این روستا در کنار ساحل دریای مدیترانه و نزدیک به مرز لبنان قرار گرفته‌است.

لیمان در سال ۱۹۴۹ توسط گروهی از سربازان تازه‌ترخیص‌شده بنیان‌گذاری شد. نام نخست آن «صاحال» (צ"הל) بود که سرواژهٔ نیروهای دفاعی اسرائیل است و بعدها به افتخار هربرت اچ. لمن، سناتور و فرماندار ایالت نیویورک آمریکا، به لیمان تغییر نام یافت. جمعیت این روستا سکولار است و روند رشد جمعیتی تدریجی داشته‌است.

## جغرافیا
لیمان در گالیل غربی و در جلگهٔ ساحلی اسرائیل در ارتفاع ۱۶ متری از سطح دریا واقع شده‌است. این روستا مستقیماً در ساحل دریای مدیترانه و در فاصلهٔ نزدیک به ۴ کیلومتری مرز لبنان جای دارد. لیمان در شمال پارک ملی اخزیو و در نزدیکی دهانهٔ وادی نحال کازیو به دریای مدیترانه واقع شده‌است.

از نظر دسترسی، لیمان از طریق بزرگراه شمارهٔ ۴ به نهاریا در جنوب و به روش هنیقرا در مرز لبنان در شمال متصل است. این روستا در فاصلهٔ نزدیک به ۱۱۳ کیلومتری شمال‌شمال‌شرقی تل‌آویو و نزدیک به ۳۰ کیلومتری شمال‌شمال‌شرقی حیفا قرار دارد.

آب‌وهوای منطقه مدیترانه‌ای است با میانگین دمای سالانهٔ نزدیک به ۲۰ درجهٔ سلسیوس. گرم‌ترین ماه اوت با میانگین ۳۰ درجه و سردترین ماه فوریه با میانگین ۱۱ درجه است. میانگین بارش سالانه نزدیک به ۵۸۹ میلی‌متر است.

## پیشینه

لیمان در سال ۱۹۴۹ توسط گروهی از سربازان ترخیص‌شده بر بخشی از زمین‌های روستای فلسطینی البصه بنیان‌گذاری شد که در جنگ ۱۹۴۸ تخلیه شده بود. نام نخست روستا «صاحال» (צ"הל) بود که سرواژهٔ نیروهای دفاعی اسرائیل است؛ زیرا بنیان‌گذاران آن سربازان بودند. در ۲۸ آوریل ۱۹۵۹ نام روستا به «لیمان» تغییر یافت تا گرامیداشتی برای هربرت اچ. لمن، سناتور آمریکایی و فرماندار ایالت نیویورک، باشد.

نیمی از خانوارهای لیمان به کشاورزی اشتغال دارند و نیم دیگر در خانه‌های مسکونی بدون پیوند با تولید کشاورزی زندگی می‌کنند. این موشاو به‌عنوان روستای گردشگری شناخته شده و امکانات اقامتی متعددی برای گردشگران در آن وجود دارد. برخی ساکنان نیز برای کار به خارج از روستا رفت‌وآمد می‌کنند.

### ذخیره‌گاه طبیعی لیمان
ذخیره‌گاه طبیعی لیمان در نزدیک به ۱ کیلومتری شمال روستا واقع شده و مساحتی در حدود ۵۰ دونوم دارد. این ذخیره‌گاه بر بخشی از ردهٔ شنی حفظ‌شده قرار گرفته‌است.

### آرامگاه رومی
در سال‌های ۱۹۹۴–۱۹۹۵ یک آرامگاه نقاشی‌شده از سدهٔ سوم میلادی (دورهٔ روم) در زمین‌های لیمان کشف شد. این آرامگاه شامل دو اسکلت، شیشه‌ها، سکه‌ها و سفالینه‌ها بود.

## جمعیت
جمعیت لیمان سکولار است. ساکنان روستا تقریباً به‌طور کامل یهودی هستند. لیمان یک سکونتگاه کوچک روستایی با روند رشد جمعیتی تدریجی است. در پایان سال ۲۰۱۴ جمعیت آن ۶۸۴ نفر بود که نسبت به آغاز آن سال ۲٫۷ درصد رشد داشت.

## پیوند به بیرون
* لیمان در وبگاه انجمن توسعهٔ گالیل

## منابع

* 
* 
* 

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۹ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مناطق مسکونی در استان شمال (اسرائیل)
صومعه والدزاسن

## مقدمه
**صومعه والدزاسن** (به آلمانی: Kloster Waldsassen) یک صومعه متعلق به راهبه‌های سیسترسی و یک باسیلیکای درخشان از دوره باروک در شهر والدزاسن، واقع در ایالت باواریا در نزدیکی مرز آلمان و چک است. این بنا که ابتدا در سال ۱۱۳۳ میلادی بنا شد، پس از تخریب‌های گسترده در قرن هفدهم به یکی از شاهکارهای معماری باروک بوهمی تبدیل گشت. این صومعه بیش از هر چیز به دلیل کتابخانه تاریخی خیره‌کننده‌اش که دارای مجسمه‌های چوبی منحصر‌به‌فرد است، شهرت جهانی دارد.

## تاریخچه و تحولات ساختاری
صومعه والدزاسن توسط «دیپولد سوم»، مارگراف ووهبورگ، در قرن دوازدهم میلادی بنیان‌گذاری شد و به سرعت به یکی از قدرتمندترین صومعه‌های سیسترسی در جنوب آلمان تبدیل گردید. در طول جنگ‌های مذهبی قرن شانزدهم، صومعه منحل شد اما در اواخر قرن هفدهم، تحت نظارت معماران برجسته‌ای چون «آبراهام لوتنر» و برادران «دینتزنهوفر»، بازسازی عظیمی به سبک باروک بر روی ویرانه‌های قدیمی صورت گرفت که نتیجه آن بنای باشکوه فعلی است.

## کتابخانه مشهور باروک
بخش خیره‌کننده این مجموعه، کتابخانه صومعه است که در سال ۱۷۲۷ تکمیل شد. این کتابخانه شامل ده مجسمه چوبی به اندازه واقعی است که توسط «کارل استیلمر» تراشیده شده‌اند؛ این مجسمه‌ها نمادی از اشکال مختلف جهل و غرور انسانی هستند که سقف کتابخانه را بر دوش می‌کشند. نقاشی‌های سقفی این تالار، صحنه‌هایی از زندگی قدیسان و مفاهیم الهیاتی را با جزئیاتی حیرت‌انگیز به تصویر می‌کشند که تضاد میان دانش معنوی و نادانی بشری را نشان می‌دهد.

## معماری باسیلیکا و تزیینات داخلی
کلیسای صومعه که امروزه یک «باسیلیکا مینور» است، دارای یکی از بزرگترین گروه‌های سردابه‌ای در آلمان است. فضای داخلی با گچ‌بری‌های ظریف «جیووانی باتیستا کارلونه» و محراب‌های مرمرین تزیین شده است. یکی از ویژگی‌های عجیب این کلیسا، وجود بقایای ده تن از قدیسان (قدیسان فاجعه) است که با لباس‌های مجلل و جواهرات در محفظه‌های شیشه‌ای به نمایش گذاشته شده‌اند که بزرگترین مجموعه در نوع خود در شمال آلپ محسوب می‌شود.

## نگار خانه

پرونده:Stiftsbasilika Waldsassen Hochaltar.jpg|محراب اصلی
پرونده:Stiftsbasilika Waldsassen Altar 01.jpg|محراب
پرونده:Stiftsbasilika von Waldsassen.jpg|تصویر هوایی از صومعه
پرونده:WaldsassenBasilikaMessLaeuten.ogg
پرونده:Stiftsbasilika Waldsassen Fresco.jpg|نمای سقف از داخل
پرونده:Stiftsbasilika Waldsassen Orgel.jpg|ارگ صومعه


## منابع



رده:صومعه‌ها
رده:صومعه‌ها بر پایه کشور
رده:کاتولیک‌ها
رده:معماری آلمان
رده:معماری باروک
رده:تاریخ معماری
رده:کلیساهای زیارتی در آلمان
رده:کلیساها در آلمان
رده:کلیساها بر پایه سده (میلادی)
رده:کلیساهای کاتولیک
رده:کلیساشناسی
رده:موزه‌های بایرن
رده:سازمان‌های مذهبی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۶۳ (میلادی)
رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۱۴۷ (میلادی)
رده:تیرشنرویت (ناحیه)
فهرست فلسطینی‌ها

**فهرست فلسطینی‌ها** فهرستی است از افراد سرشناس فلسطینی که یا خود را فلسطینی معرفی کرده‌اند یا در منطقه سرزمین فلسطین زاده شده‌اند. در حال حاضر نزدیک به ۱۲ میلیون نفر در سراسر جهان خود را فلسطینی می‌دانند. بر پایه منشور ملی فلسطین (۱۹۶۸)، هر شهروند عربی که تا سال ۱۹۴۷ در فلسطین ساکن بوده و نیز فرزندان پدران فلسطینی، فلسطینی شمرده می‌شوند.

این فهرست دربرگیرنده چهره‌های برجسته فلسطینی در زمینه‌های گوناگون از جمله سیاست، ادبیات، دانشگاه، هنر، موسیقی، سینما، بازرگانی، رسانه و ورزش است. بخش نخست فهرست شامل کسانی است که پس از پدیدآمدن قیمومت بریتانیا بر فلسطین در سال ۱۹۲۰ خود را فلسطینی خوانده‌اند. یهودیان فلسطینی و دیگر شهروندان اسرائیلی بومی سرزمین فلسطین در این فهرست نیامده‌اند مگر آنکه خود را فلسطینی بدانند.

## دانشگاهیان و پژوهشگران

## پزشکی

## ادبیات و روزنامه‌نگاری

## سینما و تلویزیون

## موسیقی

## هنرهای تجسمی

## مد

## کمدی

## رسانه و شبکه‌های اجتماعی

## بازرگانی

## سیاست
### فتح و سازمان آزادی‌بخش فلسطین

### دیگر چهره‌های سیاسی

## جستارهای وابسته
* مردم فلسطینی
* تاریخ مردم فلسطین
* فلسطینی‌های پراکنده
* فهرست حزب‌های سیاسی در فلسطین

## منابع

* 
* 
* 

رده:فهرست‌های مردم عرب
فلسطینی‌های اروگوئه

**فلسطینی‌های اروگوئه** شهروندان اروگوئه‌ای با تبار فلسطینی یا افراد فلسطینی‌الاصلی هستند که در اروگوئه زندگی می‌کنند. شمار اروگوئه‌ای‌های دارای ریشهٔ فلسطینی در حدود ۵٬۰۰۰ نفر برآورد شده‌است که بیشتر آن‌ها در نزدیکی مرز برزیل ساکن‌اند.

بزرگ‌ترین جامعهٔ فلسطینی‌تبار اروگوئه در شهر چوی در نزدیکی مرز برزیل زندگی می‌کند و در آنجا مسجد و انجمن ویژهٔ خود را دارد. گروه دیگری نیز در شهر ریورا و شماری در مونته‌ویدئو سکونت دارند. اکثریت فلسطینی‌های اروگوئه‌ای مسلمان هستند و اقلیت کوچکی از آنان مسیحی‌اند.

## پراکندگی جغرافیایی
بیشتر فلسطینی‌تبارهای اروگوئه در شهرهای مرزی نزدیک برزیل زندگی می‌کنند. شهر چوی بزرگ‌ترین تمرکز جمعیتی فلسطینیان اروگوئه را دارد. این جامعه در چوی دارای مسجد و انجمن خاص خود است. شمار چشمگیری از فلسطینی‌تبارها نیز در شهر ریورا ساکن‌اند.

## دین
اکثریت فلسطینی‌های اروگوئه پیرو اسلام هستند و اقلیت کوچکی از آنان مسیحی هستند.

## نهادها
فلسطینی‌تبارهای اروگوئه در شهر چوی مسجد و انجمن اجتماعی خود را اداره می‌کنند. همچنین در سال ۲۰۲۰ باشگاه فوتبال فلسطینی اروگوئه (به اسپانیایی: ) تأسیس شد.

## جستارهای وابسته
* فلسطینی‌های پراکنده
* مردم فلسطینی
* روابط فلسطین و اروگوئه

## منابع

* 
* 
* 

رده:گروه‌های قومی مرتبط نیازمند تأیید
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان اسپانیایی
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:مقاله‌های دارای منابع به زبان اسپانیایی (es)
رده:شرح مختصر یکسان با ویکی‌داده
معگان

**معگان** (به عبری: ، به معنی «بندرگاه») یک کیبوتص در شمال اسرائیل است. این کیبوتص در ساحل جنوبی دریاچه طبریه جای دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای عمق هایاردن اداره می‌شود.

معگان در سال ۱۹۴۹ به دست مهاجران یهودی از ترانسیلوانی بر زمین‌هایی که پیش‌تر به روستای عربی سمخ تعلق داشت بنیان نهاده شد. این روستای عربی در سال ۱۹۴۸ تخلیه شده بود. معگان تا سال ۱۹۶۷ در منطقه غیرنظامی میان اسرائیل و سوریه قرار داشت و در دهه ۱۹۹۰ سوریه آن را بخشی از خاک خود می‌دانست. از ساکنان سرشناس این کیبوتص می‌توان به آمی آیالون اشاره کرد.

## جغرافیا
معگان در ارتفاع نزدیک به ۲۰۰ متر پایین‌تر از سطح دریا در ساحل جنوبی دریاچه طبریه واقع شده‌است. این کیبوتص در حدود ۱۰ کیلومتری جنوب شرقی شهر طبریه و در منطقه‌ای با کشاورزی فشرده جای دارد. معگان از راه بزرگراه شماره ۹۲ به شبکه راه‌ها متصل است و بزرگراه شماره ۹۰ نیز از سمت غربی آن می‌گذرد.

## پیشینه
### بنیان‌گذاری
پیش از پایه‌گذاری معگان، روستای عربی سمخ در این مکان قرار داشت. ساکنان عرب سمخ در مارس و آوریل ۱۹۴۸ گریختند و در مه ۱۹۴۸ نیروهای سوری برای مدتی کوتاه این منطقه را تصرف کردند اما سپس اسرائیلی‌ها در ضدحمله‌ای آن را بازپس گرفتند.

کیبوتص معگان در سال ۱۹۴۹ به دست گروهی از مهاجران یهودی ترانسیلوانی بنیاد نهاده شد. این مهاجران از سال ۱۹۳۹ آموزش کشاورزی می‌دیدند؛ نخست در کیبوتص آفیکیم و سپس از سال ۱۹۴۱ در مزرعه آموزشی حَوات کینرت. در آغاز نام کیبوتص «بَسَعَر» (בסער) بود و سپس به «تصِماح» و پس از آن «معگان تصماح» تغییر یافت تا سرانجام به شکل کنونی «معگان» درآمد.

### منطقه غیرنظامی و ادعای سوریه
معگان بر پایه توافقنامه‌های آتش‌بس ۱۹۴۹ در منطقه غیرنظامی میان اسرائیل و سوریه قرار داشت و بنیان‌گذاری آن از سوی اسرائیل با هدف تقویت حضور در این منطقه صورت گرفته بود. تا جنگ ۱۹۶۷ کیبوتص در تماس مستقیم با مواضع سوری بود. در دهه ۱۹۹۰ در جریان مذاکرات صلح، سوریه معگان را بخشی از خاک خود ادعا کرد. دولت اسرائیل این ادعا را رد کرد زیرا پذیرش آن به معنای واگذاری سرزمینی در غرب مرز ۱۹۲۳ میان قیمومت بریتانیا بر فلسطین و قیمومت فرانسه بر سوریه به سوریه بود.

### رویدادها
در سال ۱۹۵۱ پس از شکافی که در جنبش کیبوتص پدید آمد، گروهی نزدیک به ۵۰ نفر از معگان جدا شدند. در ۲۹ ژوئیه ۱۹۵۴ در جریان مراسم یادبود چترباز یهودی پرتص گلدشتاین که در جنگ جهانی دوم کشته شده بود، یک هواپیمای سبک که بخشی از مراسم بود بر شرکت‌کنندگان سقوط کرد و ۱۷ نفر جان باختند.

## اقتصاد
اقتصاد معگان بر کشاورزی و گردشگری استوار است. کیبوتص دارای دامداری بوده و موز، آووکادو، انبه و خرما پرورش می‌دهد. معگان همچنین دارای یک مجموعه گردشگری است. تولیدات کشاورزی این کیبوتص از کمبود آب دریاچه طبریه آسیب دیده‌است. در سال ۲۰۰۵ کیبوتص خصوصی‌سازی شد و از آن پس اعضا بر پایه کار انجام‌شده دستمزد دریافت می‌کنند.

در معگان خانه فرهنگی «بیت‌هَتْصَنْهان» به یادبود پرتص گلدشتاین ساخته شده‌است.

## جمعیت
ساکنان معگان سکولار هستند. جمعیت کیبوتص در درازمدت نسبتاً ایستا بوده‌است.

## ساکنان سرشناس
* آمی آیالون — رئیس پیشین شین بت که در این کیبوتص بزرگ شد.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

* تارنمای رسمی معگان

رده:کیبوتص
رده:کیبوتص‌های اسرائیلی
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۹ (میلادی) در اسرائیل
رده:مناطق مسکونی در استان شمال (اسرائیل)
رده:مقاله‌های دارای منابع به زبان عبری (he)
کلیسای کارلزکیرشه، کاسل

## مقدمه
**کلیسای کارل** (به آلمانی: Karlskirche) یک کلیسای تاریخی متعلق به پروتستان‌ها در شهر کاسل، ایالت هسن آلمان است. این بنا که بین سال‌های ۱۶۹۸ تا ۱۷۱۰ میلادی ساخته شده، یکی از مهم‌ترین آثار معماری باروک در این منطقه محسوب می‌شود. شهرت اصلی این کلیسا به دلیل نقش تاریخی آن به عنوان پناهگاهی برای هوگنوها (پروتستان‌های فرانسوی) و همچنین مجموعه ناقوس‌های موزیکال (کاریلون) آن است.

## تاریخچه و پناهندگان هوگنو
ساخت این کلیسا به دستور «کارل یکم»، لاندگراف هسن-کاسل، آغاز شد تا مکانی برای عبادت پناهندگان هوگنو باشد که پس از ابطال فرمان نانت از فرانسه اخراج شده بودند. این پناهندگان که صنعتگران و هنرمندان ماهری بودند، تأثیر عمیقی بر توسعه فرهنگی و اقتصادی شهر کاسل گذاشتند و کلیسای کارل به نمادی از مدارای مذهبی و خوش‌آمدگویی به مهاجران تبدیل شد.

## معماری و طراحی هشت‌ضلعی
معمار این بنا، «پل دو ری» (Paul du Ry)، خود یک مهاجر هوگنو بود. او کلیسا را به سبک «بنای متمرکز» و به صورت یک هشت‌ضلعی طراحی کرد که در آن زمان برای کلیساهای پروتستان بسیار مدرن محسوب می‌شد. در طول جنگ جهانی دوم، این بنا به شدت در اثر بمباران‌ها آسیب دید و سقف و تزیینات داخلی آن کاملاً تخریب شد، اما در سال‌های پس از جنگ با حفظ وفاداری به طرح اصلی باروک، بازسازی گردید.

## کاریلون و ویژگی‌های خاص
یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های کلیسای کارل، مجموعه ۴۷ ناقوس آن موسوم به «کاریلون» است که در بالای برج نصب شده و توانایی اجرای ملودی‌های پیچیده را دارد. فضای داخلی کلیسا امروزه با سادگی خاص پروتستان‌ها تزیین شده است که بر معنویت و آکوستیک فوق‌العاده فضا تأکید دارد. این کلیسا امروزه نه تنها یک مکان مذهبی، بلکه مرکزی برای برگزاری کنسرت‌های موسیقی کلاسیک در شهر کاسل است.

## نگار خانه

پرونده:Karlskirche Kassel Organ.jpg|ارگ
پرونده:Kassel Karlskirche.JPG|نمای بیرونی
پرونده:Karlskirche Kassel Altar.jpg|محراب
پرونده:Karlskirche Kassel.jpg|تصویر هوایی
پرونده:Standbild Karl um 1880.jpg|مجسمه کارل 


## منابع

رده:کلیساها در آلمان
رده:کلیساهای پروتستان
رده:تاریخ آلمان
رده:تاریخ مسیحیت
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۷۱۰ (میلادی) در امپراتوری مقدس روم
رده:کلیساهای کامل‌شده در ۱۷۱۰ (میلادی)
زیارتگاه آلتوتینگ

## مقدمه
**زیارتگاه مریم عذرا** (به آلمانی: Gnadenkapelle) در شهر آلت‌اوتینگ، قلب مذهبی ایالت باواریا و مهم‌ترین زیارتگاه ماری در آلمان محسوب می‌شود. این بنا که هسته اولیه آن به حدود سال ۷۰۰ میلادی بازمی‌گردد، سالانه پذیرای بیش از یک میلیون زائر از سراسر جهان است. شهرت جهانی این زیارتگاه به دلیل وجود مجسمه «مدونای سیاه» و سنت دیرینه نگهداری قلب پادشاهان خاندان ویتلزباخ در این مکان مقدس است.

## تاریخچه و معجزه آلت‌اوتینگ
بنای اولیه کلیسا یک ساختمان هشت‌ضلعی متعلق به دوره پیش‌رومانسک است که قدیمی‌ترین بخش معماری مذهبی در باواریا به شمار می‌آید. اهمیت این زیارتگاه در سال ۱۴۸۹ میلادی پس از گزارش یک معجزه دوچندان شد؛ طبق روایات، کودکی که غرق شده بود، پس از دعا در برابر مجسمه مریم عذرا دوباره زنده شد. از آن زمان، این مکان به «لورد آلمان» شهرت یافت و ساختمان‌های جانبی به سبک گوتیک به بنای اصلی هشت‌ضلعی افزوده شد.

## مدونای سیاه و فضای داخلی
در مرکز محراب نقره‌ای کلیسا، مجسمه چوبی مریم عذرا متعلق به قرن چهاردهم قرار دارد که به دلیل دود شمع‌های بی‌شمار در طول قرن‌ها، به رنگ سیاه درآمده و به «مدونای سیاه» معروف شده است. دیوارهای بیرونی و داخلی کلیسا با هزاران تابلوی کوچک پوشیده شده است که زائران به شکرانه شفای بیماران یا برآورده شدن حاجاتشان به کلیسا هدیه داده‌اند.

## آرامگاه قلب‌های سلطنتی
یکی از منحصربه‌فردترین سنت‌های این زیارتگاه، نگهداری قلب پادشاهان و شاهزادگان باواریا در گلدان‌های نقره‌ای است. طبق وصیت بسیاری از اعضای خاندان سلطنتی ویتلزباخ، از جمله لودویگ دوم (پادشاه افسانه‌ای باواریا)، قلب آن‌ها پس از مرگ در این مکان و در نزدیکی مجسمه مریم عذرا دفن شده است تا نشانه‌ای از وفاداری ابدی آن‌ها به مذهب کاتولیک باشد. این زیارتگاه در طول قرن‌ها مورد تکریم پاپ‌های متعددی از جمله پاپ بندیکت شانزدهم بوده است.

## نگار خانه

پرونده:00 7668 2 Altötting - Gnadenkapelle und St. Magdalena.jpg
پرونده:Gnadenkapelle (Altötting) Inneres 2.jpg
پرونده:Gnadenkapelle (Altötting) Inneres 1.jpg
پرونده:Altoetting-1-WJP.jpg
پرونده:Gnadenkapelle (Altötting) Inneres 7 - Herzurne Kaiser Karl VII (cropped).jpg
پرونده:Altötting Gnadenkapelle 002a.jpg
پرونده:Gnadenbild, Gnadenkapelle Altötting.jpeg
پرونده:Gnadenkapelle, Rundgang.jpg


## منابع

رده:کلیساها در آلمان
رده:کلیساهای زیارتی
رده:کلیساهای کاتولیک
رده:کلیساها بر پایه قاره
رده:ویتلزباخ ها
رده:تاریخ آلمان
رده:تاریخ مسیحیت در آلمان
رده:کلیساها در آلمان بر پایه شهر
رده:کلیساهای سده ۷ (میلادی)
رده:زیارتگاه‌های مرتبط با حضرت مریم
امردیل

**اِمِـردِیل** () که تا سال ۱۹۸۹ با نام **مزرعه اِمِـردِیل** () شناخته می‌شد، یک مجموعه تلویزیونی عامه‌پسند بریتانیایی است که از شبکه آی‌تی‌وی پخش می‌شود. داستان این سریال در امردیل (که تا سال ۱۹۹۴ با نام بکین‌دیل شناخته می‌شد)، دهکده‌ای خیالی در یورکشایر دیلز، جریان دارد. مزرعه امردیل که توسط کوین لافان خلق شده است، نخستین بار در ۱۶ اکتبر ۱۹۷۲ پخش شد. صحنه‌های داخلی از زمان آغاز به‌کار در لیدز استودیوز فیلم‌برداری شده‌اند. صحنه‌های خارجی ابتدا در آرن‌کلیف در لیتون‌دیل فیلم‌برداری می‌شدند و این سریال احتمالاً نام خود را از امردیل، نام باستانی لیتون‌دیل گرفته است. صحنه‌های خارجی بعدها در اشولت فیلم‌برداری شدند، اما اکنون در مجموعه‌ای که به همین منظور در عمارت هیروود ساخته شده، فیلم‌برداری می‌شوند.

این سریال در ابتدا در طول بعدازظهر پخش می‌شد و قرار بود یک مجموعه تلویزیونی سه‌ماهه باشد. با این حال، قسمت‌های بیشتری سفارش داده شد و تا سال ۱۹۷۸ در طول روز پخش می‌شد، تا اینکه در بیشتر مناطق به ساعات پربیننده اوایل شب منتقل گردید. در اواخر دهه ۱۹۸۰، یک تیم تولید جدید بر تغییر نام نظارت کرد و خطوط داستانی دراماتیک‌تری را معرفی نمود و همچنین تعداد دفعات پخش قسمت‌ها را افزایش داد. در نتیجه این تغییرات، بینندگان و محبوبیت پیرامون این سریال عامه‌پسند افزایش یافت و امردیل به عنوان یکی از سریال‌های عامه‌پسند اصلی بریتانیا در نظر گرفته شد. پخش این برنامه با کیفیت بالا از ۱۰ اکتبر ۲۰۱۱ آغاز شد و در سال ۲۰۱۶، امردیل برای نخستین بار برنده جایزه بهترین اپرای صابونی بریتانیا در جوایز اپرای صابونی بریتانیا شد. از ژانویه ۲۰۱۹، «قسمت‌های کلاسیک» امردیل دو بار در روز از شبکه آی‌تی‌وی۳ پخش شده است.

## بازیگران
این مجموعه تلویزیونی از سال ۱۹۷۲ تاکنون در حال پخش است (بیش از ۵۴ سال) و پخش آن همچنان ادامه دارد. در طول این سال‌ها، بازیگران فراوانی در این سریال نقش‌آفرینی کرده‌اند. برخی از بازیگران که  در حال حاضر (مارس ۲۰۲۶) در حال بازی در سریال هستند عبارتند از: 
* کارل دیویس
* کریس چیتل
* پاتریک موئر
* رزی بنتام
* ناتالی جی. راب
* کریس بیسن
* اندرو اسکاربرو
* لوئیز جیمسون
* ویلیام اش

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
* 
* 

رده:برنامه‌های تلویزیونی تعلیق‌شده به علت دنیاگیری کووید–۱۹
رده:برندگان بفتا (مجموعه تلویزیونی)
رده:مجموعه‌های تلویزیونی بریتانیایی آغازشده در ۱۹۷۲ (میلادی)
رده:مجموعه‌های تلویزیونی تولیدشده توسط آی‌تی‌وی استودیو
رده:مجموعه‌های تلویزیونی عامه‌پسند بریتانیایی
رده:مناطق مسکونی خیالی در انگلستان
رده:نمایش‌های تلویزیونی واقع‌شده در یورک‌شر
رده:واقع‌گرایی اجتماعی
فلسطینی‌های برزیل

**فلسطینی‌های برزیل** (به پرتغالی: ؛ ) شهروندان برزیلی با تبار فلسطینی یا مهاجران فلسطینی‌الاصل ساکن برزیل هستند. جمعیت آنان بر پایهٔ برآوردهای گوناگون میان ۵۰٬۰۰۰ تا ۶۵٬۰۰۰ تن ارزیابی شده‌است و بیشتر آنان در بخش‌های جنوبی و جنوب‌شرقی کشور به‌ویژه ایالت سائو پائولو زندگی می‌کنند.

مهاجرت فلسطینیان به برزیل عمدتاً پس از رویداد نکبت در سال ۱۹۴۸ آغاز شد و در پی درگیری‌های بعدی میان فلسطین و اسرائیل در نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم ادامه یافت. این جامعه از نظر دینی دربرگیرندهٔ مسلمانان و مسیحیان کاتولیک است و در شهرهایی چون سائو پائولو، کوریتیبا، آراکاخو و شهرهای ایالت ریو گرانده جنوبی پراکنده‌اند.

## پیشینهٔ تاریخی

سرآغاز مهاجرت گستردهٔ فلسطینیان به برزیل سال ۱۹۴۸ میلادی بود؛ هنگامی که با اعلام استقلال دولت اسرائیل و آغاز جنگ اعراب و اسرائیل، رویدادی که به نکبت شناخته می‌شود رخ داد و صدها هزار فلسطینی از سرزمین‌های خود آواره شدند. افزون بر موج نخست مهاجرت پس از ۱۹۴۸، موج‌های دیگری نیز در پی درگیری‌های فلسطین و اسرائیل در نیمهٔ دوم سدهٔ بیستم پدید آمد؛ به‌ویژه پس از جنگ شش‌روزه در ۱۹۶۷، کشتار صبرا و شتیلا در ۱۹۸۲ و انتفاضهٔ نخست در ۱۹۸۷.

## دشواری‌های آماری
شمار دقیق مهاجران فلسطینی به برزیل به‌ویژه در موج نخست به‌سختی قابل تعیین است؛ زیرا بسیاری از آنان به شیوه‌های گوناگون وارد برزیل و دیگر کشورهای آمریکای لاتین شدند: برخی با وضعیت پناهندهٔ فلسطینی وارد شدند و برخی دیگر با گذرنامه‌های اسرائیلی یا اردنی مهاجرت کردند. بهره‌گیری از مدارک اسرائیلی یا اردنی به مهاجران استقلال نسبی در سفر و شهروندی می‌بخشید؛ چرا که وضعیت پناهندگی فلسطینی مزایای تعلق به یک دولت ملی را برایشان تضمین نمی‌کرد و شرایط اردوگاه‌های پناهندگان نیز بسیار دشوار بود.

بر پایهٔ برآورد فدراسیون عربی-فلسطینی برزیل (فپال)، نزدیک به ۶۰٬۰۰۰ مهاجر و پناهندهٔ فلسطینی به همراه فرزندانشان در برزیل زندگی می‌کنند که اکثریت آنان در ایالت سائو پائولو ساکن هستند؛ پرجمعیت‌ترین و ثروتمندترین ایالت کشور.

## پناهندگان فلسطینی در برزیل

نخستین گروه متشکل از ۳۵ پناهندهٔ فلسطینی در ۲۱ سپتامبر ۲۰۰۷ به برزیل رسید تا نخستین مرحلهٔ فرایند اسکان مجدد آغاز شود. در ماه اکتبر همان سال انتظار می‌رفت دو گروه دیگر نیز وارد شوند و شمار کل به ۱۱۷ نفر برسد.

گروهی که به ایالت ریو گرانده جنوبی رفت در شش شهر پراکنده شد: ساپوکایا دو سول، پلوتاس، ریو گرانده، شووی، سانتا ماریا، ونانسیو آیرس و پورتو الگره (مرکز ایالت). ساپوکایا دو سول مرکز اصلی جامعهٔ عربی-فلسطینی در کلان‌شهر پورتو الگره بود و یکی از سازمان‌هایی که با شور و شوق پذیرش و ادغام پناهندگان را پیگیری می‌کرد در آنجا مستقر بود.

در سال ۲۰۲۳ بیش از ۳۲۵ درخواست پناهندگی از سوی فلسطینیان و ۶۰ درخواست از سوی عرب‌های اسرائیلی‌تبار به برزیل ارائه شد. این درخواست‌ها همچنان در انتظار تصمیم‌گیری کمیتهٔ ملی پناهندگان برزیل (کوناره) هستند.

## جستارهای وابسته
* مهاجرت به برزیل
* برزیلی‌های عرب‌تبار
* فلسطینیان در شیلی

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:روابط برزیل و فلسطین
رده:گروه‌های قومی مرتبط نیازمند تأیید
مسجد حنبلی

**مسجد حنبلی** (به عربی: ) یکی از مسجدهای تاریخی شهر نابلس در کرانه باختری، فلسطین است. این مسجد در کنار خیابان جامع کبیر، در جنوب میدان شهدا و در باختر مسجد جامع نابلس جای دارد.

مسجد حنبلی در آغاز سده شانزدهم میلادی به دست خاندان حنبلی نابلس بنیاد نهاده شد و نام خود را از همین خاندان گرفته‌است. بر پایه سنت مسلمانان محلی، در صندوق چوبی درون مسجد سه تار موی پیامبر اسلام نگهداری می‌شود که هر سال در بیست‌وهفتمین روز رمضان برای دیدار و تبرک نمازگزاران به نمایش گذاشته می‌شود. خاندان حنبلی از زمان بنیاد تاکنون سرپرستی امور مسجد را بر عهده دارد.

## پیشینه
مسجد حنبلی میان سال‌های ۱۵۲۶ و ۱۵۲۷ میلادی در دوران فرمانروایی عثمانیان بنا شد. خاندان حنبلی نابلس بنیان‌گذار مسجد بود و نام آن نیز از همین خاندان برگرفته شده‌است. بر پایه منبع عربی، مسجد پیش‌تر «جامع غربی» نامیده می‌شد و از سده هفدهم میلادی نام حنبلی بر آن غلبه یافت؛ زیرا حنبلیان امامت آن را بر عهده داشتند.

در ساخت مسجد از ستون‌های سنگی کهن با سرستون‌های تراشیده بهره گرفته شده که احتمالاً به دوران بیزانس یا روم تعلق دارند.

بر پایه باور مسلمانان محلی، صندوق چوبی درون مسجد دربردارندهٔ سه تار موی پیامبر اسلام است. این صندوق هر سال در بیست‌وهفتمین روز ماه رمضان برای نمازگزاران گشوده می‌شود تا آن را ببینند و تبرک جویند. بر پایه منبع عربی، این مویها از استانبول آورده شده و بر منبر مسجد چنین نوشته شده‌است: «تجدد بنای این مسجد و تشرف آن به مویهای محمدی به فرمان خلیفه سلطان محمد رشاد خان پنجم در سال ۱۳۳۰ هجری قمری».

### مناره و بازسازی‌ها
مناره مسجد حنبلی در سال ۱۹۱۳ بازسازی شد. مسجد در طول تاریخ چندین بار نوسازی شده و آخرین بازسازی آن در سال ۲۰۱۱ انجام گرفت.

## نقش اجتماعی و سیاسی
در دهه ۱۹۳۰ میلادی، امام مسجد به نام شیخ محمد راضی الحنبلی با رهبر شورشی عزالدین قسام پیوند داشت. خاندان حنبلی تا به امروز سرپرستی امور مسجد را بر عهده دارد.

در دوران فرمانروایی اردن بر کرانه باختری پس از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، مسجد حنبلی یکی از معدود مسجدهایی بود که کمیتهٔ زکات مستقل خود را حفظ کرد. این کمیته گردآوری و پخش وجوه زکات را در میان جامعه محلی بر عهده داشت.

## جستارهای وابسته
* اسلام در فلسطین
* نابلس

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مقاله‌های خرد فلسطین
رده:همه مقاله‌های خرد
رده:مقاله‌های خرد ساختمان‌ها و سازه‌ها در خاورمیانه
رده:صفحه‌هایی که از افزونه نقشه‌نگار استفاده می‌کنند
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:پیوند رده انبار در ویکی‌داده‌است
رده:مسجدهای کامل‌شده در دهه ۱۵۲۰ (میلادی)
رده:شرح مختصر یکسان با ویکی‌داده
رده:ساختمان‌های مسجد دارای مناره در فلسطین
رده:مسجدهای سده ۱۳ (میلادی)
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در نابلس
رده:مسجدها در کرانه باختری
رده:نابلس
مسجد سلطان ابراهیم بن ادهم

**مسجد سلطان ابراهیم بن ادهم** () بزرگ‌ترین مسجد در شهر کهن بیت حنینا در فلسطین است که در شمال شرقی اورشلیم در کرانه باختری جای دارد. این مسجد به نام ابراهیم ادهم، عارف نامدار مسلمان نام‌گذاری شده‌است که پادشاهی را رها کرد و خود را وقف خداوند ساخت.

مسجد سلطان ابراهیم بن ادهم بر پایهٔ کتیبه‌ای که بر سنگی در پیشگاه آن نقش شده در سال ۳۳۶ هجری قمری ساخته شده‌است. این بنا در سال ۱۹۳۸ میلادی به دست ساکنان بیت حنینا گسترش یافت و در سال ۱۹۹۳ یک دبستان پسرانه در کنار آن بنا شد. افزون بر این مسجد، دست‌کم دو مسجد دیگر با همین نام در جبله (سوریه) و جبیل (لبنان) وجود دارد.

## پیشینه و ساخت
بر پایهٔ کتیبه‌ای که بر سنگی در جلوی مسجد حک شده، این بنا را شخصی به نام سوید ابوالحمایل در سال ۳۳۶ پس از هجرت (برابر با حدود ۹۴۷–۹۴۸ میلادی) بنا کرده‌است. نام مسجد برگرفته از نام مردی مسلمان است که در بیت حنینا زندگی می‌کرد و به گردآوری فرآورده‌های زیتون اشتغال داشت.

## گسترش و تحولات
در سال ۱۹۳۸ میلادی، ساکنان بیت حنینا فضای مسجد را گسترش دادند. سپس در سال ۱۹۹۳ میلادی یک دبستان پسرانه در کنار مسجد ساخته شد.

## ابراهیم ادهم
سلطان ابراهیم ادهم عارف نامداری بود که به گفتهٔ منابع تاریخی «از پادشاهی دست کشید و خود را وقف خداوند ساخت». او در شهر جبله در شمال باختری سوریه به خاک سپرده شده‌است. مقبرهٔ او در جبله زیارتگاهی شناخته‌شده‌است.

## مسجدهای هم‌نام
دست‌کم دو مسجد دیگر با نام سلطان ابراهیم بن ادهم در منطقه وجود دارد: یکی در جبله در سوریه و دیگری در جبیل (لبنان).

## برای پژوهش بیشتر
* Sharon, Moshe (1997): *[https://books.google.com/books?id=EPFDU8POrXIC Corpus Inscriptionum Arabicarum Palaestinae]* (مسجد سلطان ابراهیم بن ادهم: ۹۴ به بعد)

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* وبگاه مرکز انجمن بیت حنینا

رده:مسجدها در کرانه باختری
رده:مسجدهای سده ۱۰ (میلادی)
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان عربی
راه اورشلیم

## مقدمه
**راه اورشلیم** (به انگلیسی: Jerusalem Way) طولانی‌ترین مسیر زیارتی و صلح در جهان است که از شهر فینیسترای در اسپانیا آغاز شده و پس از عبور از ۱۵ کشور و طی مسافتی حدود ۷۵۰۰ کیلومتر، به شهر اورشلیم ختم می‌شود. این مسیر در سال ۲۰۱۰ توسط «یوهانس اشتاینگر» و تیمی از زائران اتریشی با هدف ایجاد پیوند میان فرهنگ‌ها و مذاهب مختلف و ترویج صلح جهانی بنیان‌گذاری شد.

## فلسفه و اهداف مسیر
شعار اصلی این مسیر «راه صلح» (Way of Peace) است. برخلاف مسیرهای زیارتی سنتی که معمولاً بر یک مذهب خاص تمرکز دارند، راه اورشلیم به عنوان یک مسیر بین‌المللی طراحی شده است تا پیروان ادیان ابراهیمی (مسیحیت، اسلام و یهودیت) و حتی افراد غیرمذهبی را در یک مسیر مشترک به سوی صلح جهانی متحد کند. نماد این مسیر، یک کبوتر صلح بر روی ستاره هشت‌پر است که در طول تمام ایستگاه‌ها بر روی تابلوهای راهنما دیده می‌شود.

## مسیر عبور در آلمان و باواریا
در بخش آلمان، این مسیر از مناطق مهمی همچون پاسائو، رگنسبورگ و صومعه والدزاسن عبور می‌کند. والدزاسن به عنوان یکی از ایستگاه‌های کلیدی در مرز آلمان و چک، نقش «پل صلح» را در این مسیر ایفا می‌کند. زائران در این بخش از مسیر با میراث غنی معماری باروک و سیسترسی آشنا می‌شوند که پیوندی میان تاریخ مذهبی اروپا و حرکت به سمت شرق ایجاد می‌کند.

## ایستگاه‌ها و کشورهای مسیر
این مسیر از کشورهای اسپانیا، فرانسه، سوئیس، اتریش، آلمان، جمهوری چک، مجارستان، صربستان، کوزوو، مقدونیه شمالی، یونان، ترکیه، سوریه، اردن و در نهایت اسرائیل و سرزمین‌های فلسطینی عبور می‌کند. به دلیل شرایط سیاسی در برخی مناطق خاورمیانه، زائران معمولاً مسیرهای جایگزین یا گذرگاه‌های امنی را که توسط انجمن بین‌المللی راه اورشلیم پیشنهاد می‌شود، دنبال می‌کنند.

## نگار خانه

پرونده:Jerusalem location map.svg
پرونده:Vinzenz Katzler - Robert the Devil on his way to Jerusalem.jpg
پرونده:Pilgerwegverlauf Kleinasien.jpg
پرونده:The way to the station, Jerusalem, Holy Land-LCCN2002724998.jpg


## منابع

رده:مسیحیت
رده:یهودیت
رده:اسلام
رده:گردشگری
رده:تاریخ آلمان
مسجد حیات

**مسجد حیات** (به عربی: ) یک مسجد کوچک تاریخی در محله مسیحیان درون دیوارهای شهر قدیم اورشلیم است. این مسجد از مساجد کهن شهر به‌شمار می‌رود و به خلیفه عمر بن خطاب نسبت داده می‌شود. مسجد حیات در مجاورت کلیسای مقبره مقدس از سوی شرق جای گرفته و مغازه‌های بازاری آن را دربرگرفته‌اند.

ابعاد این مسجد ۴ در ۴ متر است و نام «حیات» که جمع عربی واژهٔ «حیّه» به معنای مار است، از باور عامیانه‌ای سرچشمه می‌گیرد مبنی بر اینکه در این مسجد طلسمی وجود دارد که زهر مارهای اورشلیم را خنثی می‌کند. مسجد حیات با وجود اندازهٔ بسیار کوچک خود، به دلیل قدمت و جایگاه دینی‌اش اهمیت ویژه‌ای در میان بناهای اسلامی شهر قدیم دارد.

## جایگاه و معماری
مسجد حیات در میانهٔ محله مسیحیان، میان پلکان منتهی به کلیسای مقبره مقدس و راهی که به خانقاه صلاحیه می‌رسد قرار گرفته‌است. از سوی شرق، کلیسای مقبره مقدس در کنار آن است و مسجد در میان مجموعه‌ای از مغازه‌ها در ردیف شرقی روبه‌روی کلیسا واقع شده‌است.

طرح مسجد مربع و ساده است و مساحت آن در حدود ۱۶ متر مربع است. بنا از سنگ بومی ساخته شده و در دیوار جنوبی آن محرابی کوچک تعبیه شده‌است. مسجد مناره ندارد و بلندگویی در آن به کار نمی‌رود؛ روشنایی آن تنها با برق تأمین می‌شود. اداره اوقاف اسلامی بر این مسجد نظارت دارد و صاحبان مغازه‌ها و مشتریانشان از آن برای نماز بهره می‌گیرند.

## ریشهٔ نام
واژهٔ «حیات» در زبان عربی جمع «حیّه» به معنای مار است. دربارهٔ علت این نام‌گذاری دو روایت عامیانه وجود دارد. بر پایهٔ روایت نخست، سنگی نزدیک مسجد وجود داشته که بر آن طلسم‌هایی نقش بسته بوده و باور عامه بر آن بوده که اگر جامه‌های فرد مارگزیده را بر آن سنگ بگذارند، شفا خواهد یافت. روایت دیگری که بر تابلوی معرفی مسجد آمده، حاکی از آن است که ماری همواره بر یکی از ستون‌های مسجد پیچیده بود و از همین رو این نام بر مسجد نهاده شد.

## پیشینه
### بنیاد
برخی روایات بنیاد مسجد را به سال ۳۰ هجری قمری بازمی‌گردانند؛ با این حال سندی مستند برای اثبات این ادعا در دست نیست.

### بازسازی‌ها و کاربردهای گوناگون
مسجد حیات در دوره‌های مختلف بازسازی و دگرگونی کاربری را تجربه کرده‌است. در سال ۱۹۳۸ میلادی مسجد ویران و رها شده بود و پس از بازسازی دوباره برای نماز گشوده شد. در سال ۱۹۴۶ میلادی از آن به عنوان مقر انجمنی برای نابینایان بهره گرفته شد که در آنجا صندلی‌سازی آموزش داده می‌شد. همچنین بازسازی‌های دیگری در سال‌های ۱۹۵۸، ۱۹۷۵ و ۱۹۸۱ میلادی انجام گرفت.

## اهمیت دینی و فرهنگی
مسجد حیات با وجود کوچکی، اهمیت دینی و فرهنگی چشمگیری دارد؛ زیرا از مساجد عمری اورشلیم به‌شمار می‌رود که به خلیفه عمر بن خطاب نسبت داده می‌شوند. این مسجد بخشی از میراث اسلامی شهر قدیم است و نمادی از همزیستی دینی و فرهنگی در این بخش از اورشلیم محسوب می‌شود.

## چالش‌ها و تهدیدها
مسجد حیات مانند دیگر بناهای اسلامی اورشلیم با چالش‌هایی در زمینهٔ حفاظت و نگهداری در برابر دگرگونی‌های شهری و فشارهای سیاسی روبه‌روست. اداره اوقاف اسلامی و جامعهٔ محلی برای پاسداری از این بنای تاریخی و تداوم نقش دینی و فرهنگی آن تلاش می‌کنند.

## جستارهای وابسته
* مسجد عمر (اورشلیم)
* اسلام در فلسطین

## منابع

* 
* 
* 

رده:مسجد در اورشلیم
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان عربی
مسجد سنیریا

**مسجد سنیریا** (به عربی: ) یک مسجد تاریخی است که در مرکز روستای سنیریا در استان قلقیلیه در کرانه باختری فلسطین جای دارد. این مسجد یکی از نشانه‌های باستان‌شناختی و تاریخی استان قلقیلیه به‌شمار می‌رود.

ساخت مسجد سنیریا به سال ۱۳۷۵ میلادی و دوران حکومت مملوکان بازمی‌گردد. بنای مسجد از دو طبقه تشکیل شده‌است: طبقهٔ نخست به دورهٔ مملوکی تعلق دارد و طبقهٔ دوم سازه‌ای نوتر است که در دورهٔ امپراتوری عثمانی افزوده شده‌است. مسجد بر فراز تپه‌ای بلند ساخته شده و خانه‌های بخش قدیمی روستا آن را دربر گرفته‌اند.

## پیشینه
ساخت مسجد سنیریا به سال ۱۳۷۵ میلادی بازمی‌گردد که با دوران فرمانروایی دولت مملوکی همزمان بوده‌است. این مسجد از دیرباز یکی از مهم‌ترین بناهای باستانی و دینی استان قلقیلیه به‌شمار می‌رود.

مسجد بر روی تپه‌ای بلند جای گرفته و خانه‌های بخش کهن روستا پیرامون آن قرار دارند.

## ساختار
مسجد سنیریا دارای دو طبقه است: طبقهٔ نخست به دورهٔ مملوکی تعلق دارد و طبقهٔ دوم سازه‌ای نوساخته است که در دورهٔ امپراتوری عثمانی بنا شده‌است.

## معماری
مسجد تاریخی سنیریا بر پایهٔ سبک و اصول معماری اسلامی ساخته شده و دارای طاق‌ها، گوشه‌بندی‌ها، گنبدها و تاق‌نماهاست.

بر روی ورودی اصلی مسجد کهن، سنگ‌هایی با نقش ستارهٔ هشت‌پر و نشان دولت مملوکی حکاکی شده‌است.

در سمت جنوبی مسجد پنجرهٔ کوچکی وجود دارد که به گورها و بازمانده‌های آثار باستانی راه می‌برد. همچنین یک غار در زیر بنای مسجد جای دارد.

## جستارهای وابسته
* اسلام در فلسطین
* قلقیلیه
* سنیریا

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* صفحهٔ مسجد سنیریا در وبگاه گردشگری فلسطین
* مسجد سنیریا در پایگاه رواق

رده:قلقیلیه
رده:استان قلقیلیه
رده:مسجدها در کرانه باختری
رده:زیارتگاه‌های فلسطین
سنجاق حما

**سنجاق حما** (، حما سنجاغی؛ ) یک واحد تقسیماتی سطح دومِ دولت علیهٔ عثمانیه در منطقهٔ بلاد شام تحت حاکمیت دمشق (ولایت سوریه) بود. 

این سنجاق، به شکلِ امروزیِ خویش، در سال ۱۸۶۵ میلادی و با ادغام دو سنجاق «حمص» و «حما» تشکیل شد. این دو سنجاق، در ابتدا و پس از فتح بلاد شام توسط عثمانی در سال ۱۵۱۷ میلادی تحت ایالت شام (دمشق) تأسسی شدند. بعد از ۵ سال و در سال ۱۵۲۲ میلادی، این دو سنجاق ادغام شده و «سنجاق حما و حمص» تأسیس شد. اما این ادغام تنها کمتر از سی سال پایدار بود و مجددا این دو سنجاق تفکیک شدند؛‌ و همزمان با این تفکیک، هر دو به ایالت حلب پیوستند. این وضعیت حدود سی سال دیگر دوام داشت تا اینکه در سال ۱۵۷۹ میلادی، این دو سنجاق ضمیمهٔ ایالت طرابلس شام شدند. نهایتا در سال ۱۸۶۵ میلادی، با قانون تحول واحدهای تقسیماتی عثمانی، که به تبع آن ایالات منحل شده، و اراضی سه ایالت منحل شدهٔ ایالت شام (دمشق)، ایالت صیدا، و ایالت طرابلس شام با هم ولایت سوریه (تحت حاکمیت دمشق (شهرِ شام)) را تشکیل دادند. در طول همان پروسه، «سنجاق حمص» نیز منحل شده و به «سنجاق حما» ضمیمه شد.

پس از انحلال دولت عثمانی در سال ۱۹۱۸ میلادی، اراضیِ این سنجاق  ضمیمهٔ دولت دمشق (تحت قومیت فرانسه) شدند، و نهایتا بخشی از کشور سوریه را تشکیل دادند.

جمعیت این سنجاق در سال ۱۹۱۴ میلادی ۲۰۰٬۴۱۰ نفر بود.

## تقسیمات اداری
thumb|left|نقشهٔ بلاد شامِ عثمانی در سال ۱۸۹۳ میلادی.

سنجاق حما متشکل از چهار قضاء (قاضی‌نشین) بود.

# قضاء حما (حما قضاسی، Hama kazası)(قضاء الحماة)
# قضاء حمص (حمص قضاسی، Hıms kazası)(قضاء حمص)
# قضاء حمیدیه (دیر شمیل) (حمیدیه قضاسی، Hamidiye kazası)(قضاء الحميدية)
# قضاء سلمیه (سلمیه قضاسی، Selamiye kazası)(قضاء السلمية)

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۸۶۵ (میلادی) در امپراتوری عثمانی
رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۶۵ (میلادی)
رده:انحلال‌های ۱۹۱۸ (میلادی) در امپراتوری عثمانی
رده:ایالت‌ها و قلمروهای منحل‌شده در ۱۹۱۸ (میلادی)
رده:تاریخ لبنان
رده:بنیان‌گذاری‌های سده ۱۹ (میلادی) در امپراتوری عثمانی
رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در سده ۱۹ (میلادی)
رده:تاریخ دمشق
رده:سوریه عثمانی
رده:تاریخ حماة
رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۵۴۹ (میلادی)
مسجد عابدین

**مسجد عابدین** (به عربی: ) مسجد اصلی محله وادی الجوز در اورشلیم شرقی است. این مسجد در محله‌ای با اکثریت مسلمان و عمدتاً پیرو مذهب سنی جای دارد و در نزدیک به ۱۲۰۰ متری شمال مسجدالاقصی قرار گرفته‌است. مسجد عابدین در محل تقاطع خیابان المقدسی و خیابان ابن طولون واقع شده‌است.

این مسجد در سال ۱۹۳۹ میلادی (۱۳۱۸ خورشیدی) در دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین به دست دو برادر به نام‌های عبدالمحسن عابدین و عمر عابدین ساخته شد و نام خانوادگی آنها بر این مسجد نهاده شد. مسجد عابدین دارای دو مناره است و از مساجد شناخته‌شده شهر اورشلیم به‌شمار می‌رود.

## پیشینه و ساخت
مسجد عابدین در سال ۱۹۳۹ میلادی (۱۳۱۸ خورشیدی) به پایان رسید. بنای این مسجد به همت برادران عبدالمحسن عابدین و عمر عابدین انجام شد و نام خانوادگی این دو برادر بر مسجد گذاشته شد. ساخت این مسجد در دوره قیمومت بریتانیا بر فلسطین صورت گرفت.

## موقعیت جغرافیایی
مسجد عابدین در محله وادی الجوز در اورشلیم شرقی واقع شده‌است. این مسجد در محل تلاقی خیابان المقدسی و خیابان ابن طولون جای دارد. فاصله آن تا مسجدالاقصی در حدود ۱۲۰۰ متر به سمت شمال است. محله وادی الجوز از محله‌های مسلمان‌نشین اورشلیم شرقی است که ساکنان آن عمدتاً پیرو مذهب سنی هستند.

## ویژگی‌های معماری
بر پایه منابع عربی‌زبان، مسجد عابدین دارای دو مناره است.

## منابع

* 
* 

## پیوند به بیرون
* مسجد عابدین در پایگاه مَدَین پروجکت

رده:مسجد در اورشلیم
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در اورشلیم
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۳۹ (میلادی) در قیمومت بریتانیا بر فلسطین
رده:مقاله‌های خرد مسجد
کلیسای کوه مریم (کپل)

**کلیسای کاپل** (به آلمانی: Kappl) یا کلیسای زیارتی «تثلیث مقدس»، یکی از غیرمعمول‌ترین و درخشان‌ترین بناهای دوره باروک در ایالت باواریا، آلمان است. این کلیسا که در نزدیکی شهر والدزاسن واقع شده، بین سال‌های ۱۶۸۵ تا ۱۶۸۹ میلادی ساخته شده است. شهرت جهانی این بنا به دلیل طراحی هندسی عجیب آن است که تماماً بر پایه عدد «۳» و به عنوان نمادی از تثلیث طراحی شده است.

## معماری نمادین و عدد سه
معمار برجسته، *گئورگ دینتزنهوفر*، این کلیسا را به گونه‌ای طراحی کرد که هر جزء آن یادآور تثلیث مقدس (پدر، پسر و روح‌القدس) باشد. پلان کلیسا به شکل یک مثلث با گوشه‌های گرد است و در نمای بیرونی، سه برج با گنبدهای پیازی شکل در سه گوشه بنا قرار گرفته‌اند. این دقت در نمادشناسی عددی، کلیسای کاپل را به یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های «معماری نمادین» در اروپا تبدیل کرده است.

## فضای داخلی و تزیینات باروک
در داخل کلیسا، این عددشناسی به اوج خود می‌رسد؛ فضای داخلی دارای سه محراب بزرگ، سه ستون اصلی در هر بخش و سه نقاشی سقفی عظیم است که توسط هنرمندان دوره باروک اجرا شده‌اند. محراب اصلی که توسط «کارل استیلمر» ساخته شده، صحنه تجلیل از تثلیث را با جزئیات خیره‌کننده‌ای به تصویر می‌کشد. گچ‌بری‌های ظریف و پرکار روی سقف و دیوارها، تضاد زیبایی با منظره سرسبز اطراف کلیسا ایجاد کرده است.

## اهمیت زیارتی و تاریخی
کلیسای کاپل بر روی تپه‌ای ساخته شده که از قرن دوازدهم میلادی محل زیارت زائران بوده است. صومعه والدزاسن با ساخت این بنای باشکوه در قرن هفدهم، قصد داشت قدرت و شکوه مذهب کاتولیک را در برابر اصلاحات پروتستانی به نمایش بگذارد. امروزه این کلیسا نه تنها یک مقصد مهم زیارتی، بلکه یکی از مقاصد اصلی گردشگران علاقه‌مند به تاریخ هنر و معماری در منطقه «اوبرپفالتس» است.

## مسیرهای زیارتی و دسترسی
کلیسای کاپل و صومعه والدزاسن بر روی یکی از شاخه‌های اصلی «مسیر سنت جیمز» قرار دارند که از مرز جمهوری چک (Tillyschanz) آغاز شده و به سمت نورنبرگ امتداد می‌یابد؛ در این مسیر، ایستگاه قبلی شهر مرزی «اگاتنرید» (Eger/Cheb) در چک و ایستگاه بعدی پس از عبور از والدزاسن، شهر «تیرشن‌رویت» است. همچنین این بناها بر روی «مسیر فرعی ۱آ» از شبکه پیاده‌روی گلدشتیگ واقع شده‌اند که ایستگاه قبلی آن شهر «مارکت‌ردویتس» و ایستگاه نهایی آن مجتمع صومعه است. علاوه بر این، مسیر بین‌المللی «راه اورشلیم»  نیز از این نقطه استراتژیک عبور کرده و والدزاسن را به عنوان یک پل فرهنگی میان شرق و غرب اروپا معرفی می‌کند.

## نگار خانه

پرونده:Waldsassen-Dreifaltigkeitskirche Kappl-12-2012-gje.jpg
پرونده:Waldsassen-Dreifaltigkeitskirche Kappl-32-innen-2012-gje.jpg
پرونده:Waldsassen-Dreifaltigkeitskirche Kappl-30-innen-2012-gje.jpg
پرونده:Waldsassen-Dreifaltigkeitskirche Kappl-34-innen-2012-gje.jpg
پرونده:Waldsassen Kappl Wallfahrtskirche 010.jpg
پرونده:Dreifaltigkeitskirche Kappl 06.jpg
پرونده:Waldsassen-Dreifaltigkeitskirche Kappl-26-innen-2012-gje.jpg
پرونده:Waldsassen-Dreifaltigkeitskirche Kappl-16-von Georg Dientzenhofer-2012-gje.jpg


## منابع



رده:مسیحیت
رده:کلیساها در آلمان
رده:کاتولیک‌ها
رده:کلیساهای زیارتی در آلمان
رده:تاریخ آلمان
رده:تاریخ معماری
مسجد الدیسی

**مسجد الدیسی** (به عربی: ) مسجدی سده‌میانگی است که در درون دیوارهای شهر قدیم اورشلیم و در مرز میان محلهٔ ارمنی و محلهٔ یهودی جای دارد. این مسجد به دورهٔ ایوبیان بازمی‌گردد و پس از آن در دورهٔ ممالیک بازسازی شده‌است.

مسجد الدیسی دارای یک مناره به بلندای نزدیک به ۱۵ متر و مساحتی در حدود ۶۰ مترمربع است. نام آن از خاندان بیت‌المقدسی «الدیسی» گرفته شده‌است. این مسجد در سال ۲۰۱۸ با بودجهٔ محمد ششم، پادشاه مراکش بازسازی شد و از جمله مساجدی است که به دلیل نزدیکی به محلهٔ یهودی با چالش‌های گوناگونی روبه‌رو بوده‌است.

## پیشینه

مسجد الدیسی به دورهٔ ایوبی المعظم عیسی بازمی‌گردد و سپس در دورهٔ ممالیک بازسازی شد. در سال ۱۴۸۷ میلادی الکاملی ابن ابوشریف مسجد را وقف کرد و در آن زمان از مسجد با نام «مسجد العمر» یاد شده‌است. پس از آن نام مسجد به «الدیسی» تغییر یافت که برگرفته از نام یکی از اعضای خاندان بیت‌المقدسی الدیسی است.

### آسیب‌های ۱۹۶۷–۱۹۷۶
در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۶ عملیات تخریب و بازسازی که «شرکت بازسازی و توسعهٔ محلهٔ یهودی» در مجاورت مسجد انجام داد به سازهٔ مسجد آسیب رساند. پس از آن وقف اسلامی مسجد را بازسازی کرد.

### بازسازی ۲۰۱۸
در سال ۲۰۱۸ محمد ششم پادشاه مراکش هزینهٔ بازسازی مسجد را تأمین کرد.

### محدودیت‌ها و تنش‌ها
روزنامهٔ اسرائیلی یدیعوت اخرونوت در سال ۲۰۱۱ گزارش داد که جامعهٔ یهودی محلی و وقف اسلامی به توافقی دست یافتند مبنی بر اینکه هیچ مؤذنی از منارهٔ مسجد اذان نگوید. شیخ مازن احرام، امام جمعهٔ اورشلیم، اعلام کرد که مقامات اسرائیلی در سال ۱۹۹۳ بلندگوهای اذان مسجد را مصادره کردند و پس از آن از هرگونه اذان‌گویی از مناره جلوگیری شد. وی همچنین گفت که زمین روبه‌روی مسجد که متعلق به وقف اسلامی بود توسط اسرائیل مصادره و به پارکینگ خودرو تبدیل شده‌است و نمازگزاران مسجد به دلیل نزدیکی به محلهٔ یهودی با توهین‌ها و آزارهای نژادپرستانه روبه‌رو شده‌اند.

## ویژگی‌های کالبدی
مسجد الدیسی دارای یک مناره به بلندای نزدیک به ۱۵ متر است و مساحت کلی آن در حدود ۶۰ مترمربع می‌باشد. فضای نمازخانهٔ مسجد در راهرویی باریک پشت دروازهٔ کوتاه فولادی ورودی اصلی قرار گرفته‌است.

## جستارهای وابسته
* اسلام در فلسطین
* اسلام در اسرائیل
* مسجد الجرینه

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:مسجد در اورشلیم
رده:بنیان‌گذاری‌های سده ۱۳ (میلادی) در ایوبیان
رده:ساختمان‌های مسجد دارای مناره در آسیا
رده:مختصات در ویکی‌داده
کلیسای ابی اتال

**صومعه اتال** (به آلمانی: Kloster Ettal) یک صومعه متعلق به راهبان بندیکتین و یک باسیلیکای مشهور در نزدیکی شهر گارمیش-پارتن‌کیرشن در ایالت باواریا، آلمان است. این بنا که در سال ۱۳۳۰ میلادی توسط لودویگ چهارم، امپراتور مقدس روم بنیان‌گذاری شد، یکی از بزرگترین مجموعه‌های صومعه‌ای در منطقه آلپ محسوب می‌شود. گنبد عظیم و تزیینات داخلی خیره‌کننده آن، این مکان را به یکی از شاهکارهای معماری باروک و روکوکو در جنوب آلمان تبدیل کرده است.

## تاریخچه و افسانه تأسیس
طبق روایات تاریخی، امپراتور لودویگ چهارم پس از بازگشت از ایتالیا، در این منطقه با زانو زدن اسبش روبروی یک تندیس مریم عذرا مواجه شد و آن را نشانه‌ای برای ساخت صومعه دانست. بنای اولیه به سبک گوتیک ساخته شد، اما پس از یک آتش‌سوزی سهمگین در سال ۱۷۴۴، معماران برجسته‌ای چون «انریکو زوکالی» و «یوزف شموتزر» آن را به سبک باروک باشکوهی که امروز می‌بینیم، بازسازی کردند.

## معماری و هنر داخلی
بارزترین ویژگی اتال، گنبد عظیم آن است که فضای داخلی وسیعی را پوشش می‌دهد. نقاشی‌های سقفی اثر «یوهان یاکوب زیلر»، صحنه‌هایی از جلال خداوند و فرشتگان را با رنگ‌های درخشان به تصویر می‌کشند. تندیس معروف «مریم اتال» که از سنگ مرمر ساخته شده و متعلق به قرن چهاردهم است، همچنان در مرکز توجه زائران و بازدیدکنندگان قرار دارد. تزیینات گچ‌بری در این کلیسا از ظریف‌ترین نمونه‌های سبک روکوکو در جهان به شمار می‌آید.

## فعالیت‌های اقتصادی و آموزشی
صومعه اتال علاوه بر نقش مذهبی، یک مرکز اقتصادی و آموزشی فعال است. راهبان این صومعه به تولید محصولات سنتی از جمله «لیکور گیاهی اتال» و آبجوهای مشهور شهرت دارند که دستور ساخت آن‌ها قرن‌هاست مخفی نگاه داشته شده است. همچنین یک دبیرستان شبانه‌روزی معتبر در داخل مجموعه صومعه فعالیت می‌کند که بخشی از سنت آموزشی طولانی‌مدت بندیکتین‌ها در این منطقه است.

## نگار خانه

پرونده:Kloster Ettal Winter.jpg
پرونده:Kloster Ettal Blick vom Osten.jpg
پرونده:Ettal - Klosterkirche Ettal2.jpg
پرونده:Kloster Ettal Kircheninnenraum.JPG
پرونده:Kloster Ettal Kuppel-01.JPG
پرونده:Kloster Ettal 16.jpg
پرونده:Kloster Ettal 2019 (Luftaufnahme).jpg
پرونده:Kloster Ettal Energieversorgungsplan bjs190917-01.jpg


## منابع

رده:صومعه‌ها
رده:کلیساها
رده:تاریخ آلمان
رده:معماری آلمان
رده:مسیحیت
رده:کلیساهای آلمان
رده:کاتولیک‌ها
رده:معماری روکوکو
رده:معماری باروک
رده:تاریخ معماری
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۳۳۰ (میلادی) در اروپا
رده:بنیان‌گذاری‌های دهه ۱۳۳۰ (میلادی) در امپراتوری مقدس روم
رده:کلیساهای باسیلیکا در آلمان
رده:کلیساهای زیارتی در آلمان
مسجد فاطمه خاتون

**مسجد فاطمه خاتون** (به عربی: ) که با نام **مسجد جامع جنین** (به عربی: ) نیز شناخته می‌شود، مسجد اصلی شهر جنین در شمال کرانه باختری در فلسطین است. این مسجد از مهم‌ترین بناهای تاریخی شهر جنین و یکی از کهن‌ترین شاهکارهای معماری دوره عثمانی در فلسطین به‌شمار می‌رود. در کنار مسجد، مدرسه دخترانه فاطمه خاتون قرار دارد که همچنان فعال است.

مسجد کنونی در سال ۱۵۶۶ میلادی به دستور فاطمه خاتون، همسر لالا قره مصطفی‌پاشا والی بوسنیایی‌تبار دمشق در دوره سلطان سلیمان یکم عثمانی بنا شده‌است. این بنا بر روی ویرانه‌های مسجدی کهن‌تر ساخته شده که پیشینه آن به سال ۶۳۶ میلادی بازمی‌گردد.

## پیشینه
در محل مسجد کنونی، مسجدی ویرانه از سال ۶۳۶ میلادی (۱۵ هجری قمری) وجود داشت که در پی فتوحات اسلامی ساخته شده بود. این مسجد در سده چهاردهم میلادی در دوره مملوکی بازسازی شد اما بار دیگر ویران گشت.

## ساخت مسجد کنونی
بنای کنونی مسجد در سال ۹۷۴ هجری قمری (۱۵۶۶ میلادی) در اواخر دوره سلطان سلیمان قانونی عثمانی ساخته شد. بنیان‌گذار مسجد فاطمه خاتون بود. واژه «خاتون» عنوانی ترکی-مغولی به معنای بانوی والامقام است.

بر پایه منابع عربی، فاطمه خاتون دختر محمد بک پسر سلطان قانصوه غوری (آخرین سلطان مملوکی) بود. او همسر لالا قره مصطفی‌پاشا، فرمانده بوسنیایی‌تبار و والی دمشق بود.

فاطمه خاتون در سفر خود از لبنان و سوریه به سوی اورشلیم برای زیارت، از شهر جنین گذشت و شیفته موقعیت این شهر شد؛ جایی که باغ‌های سرسبز و آب‌های روان آن را احاطه کرده بود و مرج ابن عامر نامدار در کنارش قرار داشت. او در مرکز جنین تصمیم گرفت مسجدی بر فراز بقایای مسجد کهن بنا کند تا هم کانون دانش و ایمان باشد و هم پناهگاهی برای مسافران و نیازمندان. ساخت مسجد نزدیک به دو سال به درازا کشید.

پس از ساخت مسجد، موقوفات (اوقاف) گوناگونی از جمله یک حمام عمومی و بسیاری از مغازه‌های پیرامون مسجد برای تأمین هزینه‌های نگهداری آن اختصاص یافت.

## ویژگی‌های معماری
مساحت کل مجموعه مسجد بیش از سه دونم و یک‌چهارم (نزدیک به ۳۲۵۰ متر مربع) است. بخش اصلی مسجد قدیمی که زیر گنبد بزرگ قرار دارد، نزدیک به ۱۵۰ متر مربع مساحت دارد و ضخامت دیواری که گنبد بر آن استوار است به دو متر می‌رسد.

مسجد دارای یک گنبد بزرگ و یک مناره است. طرح گنبد این مسجد شباهت زیادی به گنبد مسجد جزار در عکا و مسجد بزرگ رمله دارد که نشان‌دهنده سبک مشترک معماری اسلامی در این منطقه است.

مسجد فاطمه خاتون امروزه بزرگ‌ترین مسجد شهر جنین است.

## موقعیت جغرافیایی
مسجد در مرکز شهر جنین جای دارد. از سمت جنوب به محلی معروف به «حوش» در تقاطع خیابان‌های ابوبکر و فیصل محدود می‌شود. از سمت غربی، آبراهه‌ای که از بلندی‌های جنین و چشمه معروف «عین نینی» سرچشمه می‌گرفت مرز مسجد را تشکیل می‌داد؛ هرچند اکنون بازار مرکزی سبزی و میوه جای آن را گرفته‌است. از سمت شرقی، خیابان منتهی به ناصره و العفوله مرز آن است و مدرسه دخترانه فاطمه خاتون که پیش‌تر مقر ساختمان حکومتی (دار السرایا) بود در همین سمت قرار دارد.

## جستارهای وابسته
* اسلام در فلسطین
* مسجد جامع غزه

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:مسجدها در کرانه باختری
رده:ساختمان‌های مذهبی کامل‌شده در ۱۵۶۶ (میلادی)
رده:ساختمان‌های مسجد دارای مناره در فلسطین
مقام نبی نوح

**مقام نبی نوح** (به عربی: ) مسجد و زیارتگاهی در شهر دورا در استان الخلیل، کرانه باختری، فلسطین است. این مکان در مرکز شهر دورا و در فاصلهٔ نزدیک به ۷ کیلومتری شهر الخلیل جای دارد و به نوح پیامبر در اسلام منسوب است.

مقام نبی نوح ساختمانی تاریخی و کهن است که از مهم‌ترین نشانه‌های تاریخی شهر دورا به‌شمار می‌رود. این بنا بر بلندای شهر قرار گرفته و دربرگیرندهٔ مسجد، حیاط، گورستان و دیگر تأسیسات است. در این مجموعه تکیهٔ نبی نوح نیز برپاست که خوراک رایگان به بازدیدکنندگان و نیازمندان ارائه می‌دهد.

نمازهای جماعت به‌طور منظم در مسجد و حیاط آن برگزار می‌شود و به‌ویژه در ماه مبارک رمضان بازدیدکنندگان فراوانی از سراسر فلسطین به این مکان می‌آیند.

## پیشینه و نام‌گذاری
این مقام از دیرباز به نام نبی نوح شناخته می‌شود و نام‌گذاری آن به انتساب این مکان به حضرت نوح بازمی‌گردد. ادوارد رابینسون، پژوهشگر آمریکایی، در سفرنامهٔ خود با عنوان  که در سال ۱۸۴۱ منتشر شد به این مکان اشاره کرده‌است. مصطفی مراد الدباغ نیز در کتاب  از این مقام یاد کرده‌است.

## توصیف بنا

بنای تاریخی کهن مقام نبی نوح دربرگیرندهٔ زیارتگاه و مسجد است و یکی از مهم‌ترین نشانه‌های تاریخی شهر دورا شمرده می‌شود. این ساختمان بر فراز شهر دورا قرار گرفته و چشم‌اندازی گسترده از شهر را فراهم می‌آورد.

مجموعه شامل بخش‌های زیر است:
* مسجد
* حیاط گسترده
* گورستان
* تأسیسات جانبی

در این مکان تکیهٔ نبی نوح برپاست که همانند تکیهٔ ابراهیمی در الخلیل خوراک رایگان به نیازمندان و بازدیدکنندگان پیشکش می‌کند. نمازها به‌طور منظم در مسجد و حیاط آن برگزار می‌شود و به‌ویژه در ماه رمضان این مراسم پررونق‌تر است.

## سرپرستی و مدیریت
وزارت اوقاف و امور دینی فلسطین بر مقام و تأسیسات عمومی وابسته به آن نظارت دارد. شهرداری دورا که زیر نظر وزارت حکومت محلی فلسطین فعالیت می‌کند نیز نگهداری شهرداریِ این مجموعه را بر عهده دارد.

## جستارهای وابسته
* اسلام در فلسطین
* مسجد
* مقام (زیارتگاه)

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:مسجدها در کرانه باختری
رده:زیارتگاه‌های فلسطین
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان عربی
رده:یادکردهای دارای عنوان به خط عربی (کد ar)
رده:صفحه‌هایی که از افزونه نقشه‌نگار استفاده می‌کنند
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:پیوند رده انبار از ویکی‌داده
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده
رده:مقاله‌های خرد فلسطین
رده:همه مقاله‌های خرد
رده:مقاله‌های خرد ساختمان‌ها و سازه‌ها در خاورمیانه