اشغال غیرقانونی در فیلیپین

[جایگزین=Country marked in green on map|چپ|بندانگشتی|[فیلیپین در جهان]]
[جایگزین=Shack beside bridge|چپ|بندانگشتی|یک سکونتگاه غیرقانونی در [مانیل در سال ۲۰۰۷]]
جایگزین=Shanty town beside rubbish dump|چپ|بندانگشتی|آلونک در محل زباله پایاتاس در سال ۲۰۱۰
**اشغال غیرقانونی در فیلیپین** مناطق شهری در فیلیپین مانند مترو مانیل، مترو سبو و مترو داوائو دارای سکونتگاه‌های غیررسمی بزرگی هستند. اداره آمار فیلیپین، متصرف غیرقانونی یا به عبارت دیگر «ساکنان غیررسمی» را اینگونه تعریف می‌کند: «کسی که بدون داشتن حق یا عنوان یا بدون رضایت مالک، چه در مناطق شهری و چه روستایی، در زمین دیگری ساکن می‌شود». تصرف غیرقانونی زمین توسط قانون توسعه شهری و مسکن سال ۱۹۹۲ (آر ای ۷۲۷۹) که با نام قانون لینا نیز شناخته می‌شود، جرم‌انگاری شده است. تلاش‌های مختلفی برای ساماندهی سکونتگاه‌های غیرقانونی، مانند برنامه بهبود منطقه‌ای و برنامه وام مسکن جامعه، صورت گرفته است. در سال ۲۰۱۸، اداره آمار فیلیپین تخمین زد که از جمعیت حدود ۱۰۶ میلیون نفری این کشور، ۴٫۵ میلیون نفر بی‌خانمان هستند.

## نمای کلی
اداره آمار فیلیپین، متصرف غیرقانونی را اینگونه تعریف کرده است: «کسی که بدون داشتن حق یا عنوان یا بدون رضایت مالک، چه در مناطق شهری و چه روستایی، در زمین دیگری ساکن می‌شود». رسانه‌های محلی و روزنامه‌نگاران با حسن تعبیر از متصرفان غیرقانونی به عنوان «ساکنان غیررسمی» یاد می‌کنند.

طبق گزارش اداره آمار فیلیپین، از جمعیت حدود ۱۰۶ میلیون نفری این کشور، حدود ۴٫۵ میلیون نفر بی‌خانمان هستند؛ از این تعداد، ۳ میلیون نفر در مانیل، پایتخت، زندگی می‌کنند. علل بی‌خانمانی شامل فقر و تخریب خانه‌ها به دلیل بلایای طبیعی و تغییرات اقلیمی است. میمی دورینگو، فعال فقرای شهری، از دولت خواسته است تا بودجه‌های دولتی مستعد فساد و هزینه‌های ضد شورش را برای رسیدگی به عقب‌ماندگی مسکن فیلیپین هدایت کند.

رشد بی‌خانمانی و تصرف غیرقانونی زمین در مناطق شهری با مهاجرت داخلی از مناطق فقیرتر مرتبط است. فقر روستایی، که عامل اصلی مهاجرت داخلی است، ریشه در عوامل مختلفی از جمله سلب مالکیت و تصرف زمین از کشاورزان، سرکوب خشونت‌آمیز جنبش‌های دهقانی، رکود بخش کشاورزی و وخامت شرایط زندگی در مناطق روستایی دارد.

ساکنان سکونتگاه‌های غیررسمی معمولاً شرایط زندگی نامناسبی را تجربه می‌کنند و ممکن است به خدمات اولیه مانند آب، فاضلاب و مراقبت‌های بهداشتی دسترسی نداشته باشند.

## تاریخچه
متصرفان غیرقانونی خانه‌های موقت به نام «بارونگ-بارونگ» را در زمین‌های بلااستفاده می‌سازند. این تصرفات پس از جنگ جهانی دوم با مهاجرت مردم از مناطق روستایی به شهری افزایش یافت. در شهر سبو، پس از بمباران شهر و ویران شدن آن، مستعمرات متصرفان غیرقانونی پدیدار شدند. تا سال ۱۹۷۴، گزارش شد که شهر سبو ۳۴ سکونتگاه غیررسمی داشت و تا سال ۱۹۸۵، تخمین زده می‌شد که ۲۳۲۵۲۰ متصرف غیرقانونی وجود داشته باشد که ۴۰٪ از جمعیت شهر را تشکیل می‌دادند. در شهر داوائو، تلاشی برای تصاحب زمین‌هایی که قبلاً متعلق به ژاپنی‌ها بود، وجود داشت و این تصرفات در دهه ۱۹۵۰ توسط دولت قانونی شد. تا سال ۱۹۶۸، تخمین زده می‌شد که ۷۵۰۰۰ متصرف غیرقانونی در سکونتگاه‌های غیررسمی و محله‌های فقیرنشین مرکز شهر زندگی می‌کردند. در بندر مانیل، زمین‌ها در دهه ۱۹۵۰ در تندو احیا و به سرعت توسط متصرفان غیرقانونی اشغال شدند. تا سال ۱۹۶۸، بیش از ۲۰٬۰۰۰ خانوار در این سکونتگاه غیررسمی زندگی می‌کردند. در جاهای دیگر مانیل، پارک‌ها و زمین‌های نظامی اشغال شده بودند. سازمان منطقه یک تندو (ZOTO) در سال ۱۹۷۰ برای نمایندگی از منافع متصرفان غیرقانونی در تندو و مبارزه برای حقوق زمین تأسیس شد. این سازمان الهام‌بخش گروه‌های دیگر بود و وگنایان نگ مارالیتنگ تاگلونسود در سال ۱۹۷۶ برای مبارزه برای متصرفان غیرقانونی در مقیاس ملی تأسیس شد. اولین تخلیه دسته‌جمعی ثبت‌شده در مانیل در سال ۱۹۵۱ بود و بزرگ‌ترین آن در اواخر ۱۹۶۳ و اوایل ۱۹۶۴ رخ داد که ۹۰٬۰۰۰ نفر آواره شدند. تا سال ۱۹۷۸، تخمین زده می‌شد که دو میلیون متصرف غیرقانونی در مانیل وجود داشته باشد که ۴۱۵ مکان مختلف را اشغال کرده بودند.

## منابع

رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:فقر در فیلیپین