بانوی سفیدپوش (نقاشی)

***بانوی سفیدپوش*** ()، که با نام ***زن سفیدپوش*** نیز شناخته می‌شود، یک نقاشی رنگ روغن روی بوم اثر ماری براکمون، هنرمند فرانسوی است که در سال ۱۸۸۰ خلق شد. این نقاشی لوئیز کیورون، خواهر ناتنی براکمون را به تصویر می‌کشد که اغلب مدل نقاشی‌های او بود. این اثر یکی از سه نقاشی براکمون بود که در پنجمین نمایشگاه امپرسیونیست‌ها در آوریل ۱۸۸۰ به نمایش درآمد. یکی از نقاشی‌های پیشین او، *زن در باغ* (۱۸۷۷)، ممکن است اتودی برای *بانوی سفیدپوش* بوده باشد. براکمون مانند دیگر امپرسیونیست‌ها، در فضای باز و بیشتر در باغ خود در سور نقاشی می‌کشید. در سال ۲۰۲۴ به افتخار ۱۵۰ سالگی نمایشگاه‌های اصلی امپرسیونیست‌ها، مجموعه‌ای از نمایشگاه‌ها برگزار شد که سبب شد این اثر باری دیگر مورد توجه قرار گیرد.

## پیشینه
ماری براکمون (۱۸۴۰–۱۹۱۶) هنرمندی فرانسوی بود که از دههٔ ۱۸۵۰ نقاشی را آغاز کرد. وی برخلاف بسیاری از هم‌عصرانش، از طبقهٔ کارگر بود و هنر را بیشتر به‌صورت خودآموز فرا گرفت. براکمون در ابتدا تحت تأثیر رمانتیسم قرار داشت که در آن زمان رایج و محبوب بود. او کار خود را با نقاشی صحنه‌های کوچک قرون وسطایی، مانند افرادی در حال مطالعه و پرتره‌هایی از جمله *سروانتس در زندان* آغاز کرد. علاقهٔ او به هنر قرون وسطی احتمالاً از دوران کودکی‌اش در نزدیکی اوسل، در مجاورت دیر کهن نوتردام دو بونگ ریشه می‌گرفت. سبک براکمون پس از آموزش نزد ژان اگوست دومینیک انگر (۱۷۸۰–۱۸۶۷) دستخوش تغییر شد.

بیشتر زنان هنرمند در اواخر قرن نوزدهم از کار کردن به‌تنهایی در خارج از استودیو منع می‌شدند؛ این قرارداد اجتماعی، دامنهٔ موضوعات قابل پرداخت آن‌ها را محدود می‌کرد. آموزش براکمون نزد انگر چندان کمکی به او نکرد، چرا که او به این مشهور بود که می‌گفت «در جرئت و پشتکار زنان در عرصهٔ نقاشی تردید دارد». انگر می‌خواست براکمون را در استودیو تنها به نقاشی «گل‌ها، میوه‌ها، طبیعت بی‌جان، پرتره‌ها و صحنه‌های خودمانی» محدود کند—موضوعات و سبک‌هایی که از دید انگر برای زنان مناسب بودند. این رویکرد باعث شد براکمون از او فاصله بگیرد و آموزش خود را نزد او رها کند، اما تأثیر فرمالیسم انگر همچنان در آثار اولیهٔ او مشهود ماند، آثاری همچون *پرترهٔ مادر، آلین پاسکیو-کیورون* (۱۸۶۰)، که مطالعهٔ او دربارهٔ رمبرانت (۱۶۰۶–۱۶۶۹) را آشکار می‌کند.

در سال ۱۸۶۶، ماری هنگام نقاشی در موزهٔ لوور، با فلیکس براکمون آشنا شد و بعدها در سال ۱۸۶۹ با او ازدواج کرد. فلیکس زیر نظر ژوزف گیشار (۱۸۰۶–۱۸۸۰)، یکی از شاگردان انگر، آموزش دیده بود. در دههٔ ۱۸۷۰، آثار ماری نشانه‌هایی از رئالیسم داشت (مانند *بازیکنان تخته نرد*) که علاقهٔ او به نقاشانی چون آلفرد استیونس (۱۸۲۳–۱۹۰۶) را منعکس می‌کرد. فلیکس بعدها در نخستین نمایشگاه امپرسیونیست‌ها در سال ۱۸۷۴ شرکت کرد و هر دوی آن‌ها در چهارمین نمایشگاه در سال ۱۸۷۹ آثاری ارائه دادند. در اواخر دههٔ ۱۸۷۰، تأثیر امپرسیونیست‌های نوظهور بر ماری آشکار شد و هنرمندانی چون ادگار دگا (۱۸۳۴–۱۹۱۷)، کلود مونه (۱۸۴۰–۱۹۲۶)، و پیر اگوست رنوآر (۱۸۴۱–۱۹۱۹) در رویکرد هنری او اثر گذاشتند.

## خلق اثر

*بانوی سفیدپوش* ممکن است در فضای باز نقاشی شده باشد، اما ترکیب‌بندی آن با دقت طراحی شده است، زیرا براکمون پیش از آن چندین اتود کشیده بود. لوران مانوور، تاریخ‌نگار هنر، یکی از این اتودهای مقدماتی را که یک طراحیِ کشیده شده با جوهر سیاه است، تحت تأثیر سبک انگر توصیف می‌کند. *زن در باغ* (۱۸۷۷)، یکی دیگر از آثار پیشین او، نیز ممکن است اتودی ابتدایی برای این نقاشی بوده باشد. در تمامی این آثار، خواهر ناتنی براکمون، لوئیز کیورون، مدل نقاشی‌های او بود؛ این روند نمونه‌ای از گزینه‌های محدودی است که در اختیار زنان هنرمند در فرانسهٔ قرن نوزدهم بود، در آن زمان آزادی آن‌ها برای آموزش هنر به‌شدت محدود شده بود.

نقاشی فیگور در باغ یکی از موضوعات رایج در میان امپرسیونیست‌ها بود. این موضوع همچنین به زنان هنرمند امکان می‌داد که در فضای باز نقاشی کنند؛ برای نمونه براکمون در باغ خانهٔ خود در سور نقاشی می‌کشید. بدین ترتیب، این زنان می‌توانستند از محدودیت‌های فرهنگی که آن‌ها را از نقاشی به‌تنهایی در بیرون منع می‌کرد، عبور کنند. پیر، پسر براکمون، توضیح داد که مادرش شیفتهٔ رنگ سفید بوده و تغییرات آن در نور خورشید در فضای باز را مطالعه می‌کرد؛ این تغییرات، مشکلی رایج برای امپرسیونیست‌ها بود. به گفتهٔ پیر، این نقاشی آخرین اثری بود که مادرش با «تکنیک کلاسیک» کشید. این موضوع از دیدگاه تامار گارب، تاریخ‌نگار هنر، نشان می‌دهد که این اثر مرحله گذار از تأثیرات ژان-بتیست-کامی کورو (۱۷۹۶–۱۸۷۵) و ناتورالیست‌ها، به سوی سبک امپرسیونیستی انتخابی براکمون بوده است.

## توصیف

این نقاشی در ابعاد ۱۸۰٫۵ در ۱۰۵ سانتی‌متر (۷۱٫۱ در ۴۱ اینچ) و به‌اندازهٔ طبیعی یک انسان، زنی را با لباسی سفید، نشسته در یک باغ به تصویر می‌کشد. امضای «ماری ب.» در گوشهٔ پایین سمت راست دیده می‌شود. زن بر روی فرشی که روی چمن پهن شده نشسته است، دستانش را روی دامان خود به هم قلاب کرده و در حالی که رو به جلو است، بدنش به سمت چپ متمایل شده و در نمای سه‌رخ دیده می‌شود.

## پنجمین نمایشگاه امپرسیونیست‌ها
ماری سه نقاشی با عنوان *پرتره*، *پرستو* و *اتودی از طبیعت* را به  که از ۱ تا ۳۰ آوریل ۱۸۸۰ در خیابان پیرامید شماره ۱۰ برگزار شد، ارائه کرد. اکنون باور بر این است که *پرتره* همان *بانوی سفیدپوش* است که در ابتدا با شماره کاتالوگ ۸۵ ارائه شده بود. دومین اثر، *اتودی از طبیعت*، با *نقاش و مدلش در باغ* یکی تشخیص داده شده که در آن، مانند بسیاری از دیگر آثار براکمون، خواهرش مدل نقاشی است. مرد حاضر در این نقاشی را نیز جیمز تیسو، هنرمند فرانسوی، دانسته‌اند. نقاشی‌های او در کنار آثار همسرش و دیگر هنرمندان امپرسیونیست مانند کایبوت، ادگار دگا، ژان-لویی فورن، گوگن، گیومن، آلبر لو‌بور، لیوپولد لوور، پیسارو، ژان-فرانسوا رافائلی، آنری روآر، شارل تیلو، اوژن ونسان ویدال، ویکتور وینیون، و فدریکو زاندومنگی به نمایش درآمد.

## بازخوردها
منتقدان هنری فرانسه هنگام نمایش اولیهٔ این اثر در پنجمین نمایشگاه امپرسیونیست‌ها، از آن تمجید کردند. آرتور دشراک، رویکرد جدید براکمون در کار با رنگ روغن را «آغازی استادانه» خواند؛ همچنین گوستاو گوتشی اظهار داشت که براکمون «به شکلی مسحور کننده نقاشی می‌کند». فیلیپ بورتی این اثر را نتیجهٔ «مطالعه‌ای جدی» دانست و پل آرمان سیلوستر به تأثیر مناظری مانند آنچه در آثار فرانسوا بوشه (۱۷۰۳–۱۷۷۰) دیده می‌شود اشاره کرد. به گفتهٔ سیلوستر، براکمون در این نقاشی به «جلوه‌هایی بسیار هماهنگ» دست یافته است، که «در آن پس‌زمینه‌هایی شبیه به پرده‌های نگارین دیده می‌شود، که گویی از نور اوج کمال می‌درخشند.»

## اثر مرتبط

*بانوی سفیدپوش* بعدها به‌عنوان یک نقاشی درون نقاشی دیگر، در پس‌زمینهٔ نقاشی آبرنگ *فضای داخلی یک سالن* از براکمون به تصویر کشیده شد.

## تاریخچهٔ مالکیت
در آغاز، گوستاو ژفخوا، منتقد هنری فرانسوی، این نقاشی را خرید و آن را برای شهر پاریس بر جای نهاد. این اثر تا زمان بسته شدن نگارخانهٔ کاخ لوکزامبورگ، در آن به نمایش گذاشته شد؛ سپس از سال ۱۹۲۹ تا ۲۰۱۹ در موزهٔ هنرهای زیبای کمبره به نمایش درآمد. این نقاشی در مقطعی پیش از سال ۱۹۸۴ مورد مرمت قرار گرفت.

در اواخر دههٔ ۲۰۱۰ مشخص شد که این نقاشی، که به مدت ۹۰ سال به‌صورت امانی در موزهٔ کمبره نگهداری می‌شد، به پاریس منتقل شده و در موزهٔ اورسی به نمایش گذاشته خواهد شد. با توجه به قوانین فرانسه دربارهٔ آثار هنری مهم، بازگشت این نقاشی به کمبره بعید به نظر می‌رسید. پس از انتشار این خبر، چند صد نفر از اهالی کمبره دادخواستی امضا کردند تا این اثر در شهر باقی بماند و تنها به‌طور موقت به موزهٔ اورسی قرض داده شود، اما این تلاش موفقیت‌آمیز نبود. موزهٔ اورسی این نقاشی را در سال ۲۰۱۹ به مالکیت خود درآورد.

## نمایشگاه‌های اخیر
در صد و پنجاهمین سالگرد هشت نمایشگاه اصلی امپرسیونیست‌ها (۱۸۷۴–۱۸۸۶)، موزهٔ هنر اردروپگر در کپنهاگ، دانمارک، در نمایشگاهی با عنوان *امپرسیونیسم و زنان نادیده گرفته شدهٔ آن*، آثاری از برت موریسو، مری کسات، اوا گونزالس و ماری براکمون را به نمایش گذاشت. این نمایشگاه در سال ۲۰۲۴ با همکاری دورته ونگسگور نیلسن برگزار شد. در این نمایشگاه، *بانوی سفیدپوش* در کنار چندین اثر دیگر از براکمون به نمایش درآمد. نمایشگاه در نگارخانهٔ ملی ایرلند ادامه یافت و در آنجا با عنوان *زنان امپرسیونیست*، با همکاری جنت مک‌لین برگزار شد.

## یادداشت‌ها


## واژه‌نامه

## پانویس

## منابع

*Becker, Jane R. (2017). "Marie Bracquemond, Impressionist Innovator: Escaping the Fury". In Laurence Madeline (ed.) *Women Artists in Paris, 1850-1900*. Yale University Press. pp.&nbsp;55–68. . .
*Bouillon, Jean-Paul. Kane, Elizabeth (1984-1985). "Marie Bracquemond." *Woman's Art Journal*. 5 (2): 21–27. . .  
*Bouillon, Jean-Paul (2008). "Marie Bracquemond: The Lady with the Parasol".  In Pfeiffer, Ingrid; Hollein, Max, eds.  ''Women Impressionists''. Hatje Cantz. pp.&nbsp;232–279. . .
*Demeulenaere, Bruno (June 15, 2019). "Cambrai: 'La Dame en blanc' Est partie réjouir les yeux des visiteurs du Musée d’Orsay". *La Voix du Nord*. 
** Demeulenaere, Bruno (June 16, 2019). "'La Dame en blanc' est partie réjouir les yeux des visiteurs dumusée d'Orsay". *La Voix du Nord*. 
*Garb, Tamar (1987)[1986]. ''Women Impressionists''. Rizzoli. . .
*Jansen, Mariska (2020). ''Marie Bracquemond (1840-1916) de vergeten impressionist''. (MA thesis). Radboud University. Retrieved October 14, 2024.
*Kagawa, Kyoko (2021). "Marie Bracquemond's On the Terrace at Sevres: An Impressionist Painter's Point of Departure". *Ishibashi Foundation Bulletin*.  Artizon Museum. 2: 119–123. .
*Kendall, Richard (2017). "Women Artists and Impressionism". In Laurence Madeline (ed.) *Women Artists in Paris, 1850-1900*. Yale University Press. pp.&nbsp;41–54. . . 
*Manoeuvre, Laurent (2016). *Les Pionnières: Femmes et Impressionnistes*. Editions des Falaises. . .
**Manoeuvre, Laurent (June 2018). "Bracquemond Marie: Découvrez la vie et l'oeuvre de Marie Bracquemond". Ministère de la Culture. Book excerpt. Retrieved October 14, 2024.
*Moffett, Charles S. (1986).''The New Painting: Impressionism 1874-1886''. Phaidon. pp.&nbsp;293–309, 316. . .
*Myers, Nicole (September 2008). "Women Artists in Nineteenth-Century France" . Heilbrunn Timeline of Art History. The Metropolitan Museum of Art. Retrieved November 5, 2022.
*Nielsen, Dorthe Vangsgaard (2024). *Impressionism and its Overlooked Women*. Charlottenlund: Ordrupgaard. . .
*Provot, Christophe (April 25, 2024). "Collection Marie & Félix Bracquemond, l’art multiforme". *La Gazette Drouot*. Retrieved October 12, 2024.  
**Marie & Félix Bracquemond : un couple au service des arts. 30 April 2024, lot 60. *La Gazette Drouot*. Retrieved October 12, 2024.
**Marie & Félix Bracquemond : un couple au service des arts. 30 April 2024, lot 8. *La Gazette Drouot*. Retrieved October 12, 2024.
*Tonkin, Boyd (September 6, 2024). "Grace, ease and struggle". *Times Literary Supplement*. Retrieved October 13, 2024.  

## پیوند به بیرون
* ''بانوی سفیدپوش''–موزه اورسی.

رده:پرتره‌های زنان
رده:نقاشی‌های ۱۸۸۰ (میلادی)