نابرابری اقتصادی در چین

از آغاز هزاره جدید، چین به سریع‌ترین رشد اقتصادی در جهان تبدیل شده است. این رشد منجر به بهبود قابل توجه در استانداردهای واقعی زندگی و کاهش نرخ فقر شده است. بانک جهانی تخمین می‌زند که در آغاز اصلاحات اقتصادی، بیش از ۶۰ درصد از جمعیت زیر خط فقر ۱ دلار در روز (شراکت عمومی-خصوصی) زندگی می‌کردند. تا سال ۲۰۰۴، فقر به ۱۰ درصد کاهش یافته بود، که نشان می‌دهد تقریباً ۵۰۰ میلیون نفر در یک نسل از فقر رهایی یافته‌اند. در عین حال، سرعت تغییر نتایج متفاوتی به همراه داشته است. چین با کمبود جدی منابع طبیعی و مشکلات زیست‌محیطی روبرو است. از آنجایی که مردم در مناطق مختلف زندگی می‌کنند، تفاوت بین انواع مختلف جمعیت افزایش می‌یابد.

در حدود یک دهه گذشته، ضریب جینی چین عموماً در نوسان و کاهش بوده است. پس از رسیدن به بالاترین نقطه خود یعنی ۰٫۴۹۱ در سال ۲۰۰۸، ضریب جینی درآمد سرانه قابل تصرف ملی از سال ۲۰۰۹ روند نزولی نوسانی را نشان داده است. این ضریب در سال ۲۰۲۰ به ۰٫۴۶۸ کاهش یافت و کاهش تجمعی آن ۰٫۰۲۳ بود. در عین حال، تعدیل توزیع درآمد ساکنان در حال افزایش است. در طول دوره " سیزدهمین برنامه پنج ساله "، میانگین درآمد خالص سالانه سرانه ساکنان در سراسر کشور ۱۰٫۱ درصد افزایش یافت که سریعتر از رشد درآمد کلی ساکنان بود.

## وضعیت فعلی
اقتصاد چین از رشد سریع به رشد متوسط تا سریع تغییر یافته است. توسعه اقتصادی همیشه در حالت تجمع نسبی بوده است و الگوی توسعه اقتصادی ویژگی‌های تکاملی «تعادل متعادل-نامتعادل-تدریجی» را نشان می‌دهد. توسعه اقتصادی روند کلی آشکاری از پیشرفت از مناطق ساحلی به مناطق داخلی را نشان می‌دهد و اقتصاد چین به شکلی متعادل از شهرها به مناطق روستایی در حال توسعه است.

## علل
نابرابری در چین را می‌توان تا حد زیادی به عوامل جمعی نسبت داد، به این معنی که بسیاری از نابرابری‌های فعلی در چین نه در سطح فردی، بلکه در سطح جمعی هستند. ایدئولوژی سیاسی سنتی، نابرابری مبتنی بر شایستگی را ترویج می‌دهد. تبلیغات رسمی تأکید می‌کند که توسعه اقتصادی مستلزم آن است که برخی افراد ابتدا ثروتمند شوند و نابرابری حاصل، بهایی است که این جامعه برای توسعه می‌پردازد.

آگاهی سیاسی سنتی چین، نابرابری مبتنی بر عملکرد را ترویج می‌دهد. در زندگی واقعی، به افرادی که در مناصب رهبری هستند، اغلب امتیازات و امکانات بیشتری داده می‌شود. اگر امتیازاتی به طبقه بالا داده شود، به نفع زیردستان آنها یا سایر افراد جامعه خواهد بود؛ بنابراین این نوع نابرابری در نظام ایدئولوژیک سنتی چین به رسمیت شناخته شده و تشویق می‌شود. این نابرابری، اقتصاد چین را نابرابر می‌کند.

## شکاف درآمدی
### شکاف بزرگ بین مناطق شهری و روستایی
چین یکی از کشورهایی است که بیشترین شکاف درآمدی را بین خانوارهای شهری و روستایی دارد. شکاف درآمد شهری-روستایی به عنوان بخشی از کل نابرابری درآمد، بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۷، ۱۰ درصد افزایش یافته و از ۳۸ درصد به ۴۸ درصد رسیده است. طبق داده‌های اداره ملی آمار چین، تا سال ۲۰۲۱، شکاف درآمد سرانه قابل تصرف بین ساکنان شهری و روستایی در چین ۲٫۵۷ برابر است و سطح درآمد ساکنان شهری به‌طور قابل توجهی بالاتر از ساکنان روستایی است. توسعه اقتصادی و ساختار صنعتی مناطق شهری مدرن‌تر است، در حالی که توسعه مناطق روستایی نسبتاً عقب‌مانده و ساختار صنعتی نسبتاً تک‌بعدی است. این یکی از دلایلی است که شکاف بین مناطق شهری و روستایی به تدریج در حال افزایش است.

### شکاف درآمدی گسترده
میانگین سطح رشد درآمد گروه‌های پردرآمد به‌طور قابل توجهی سریع‌تر از گروه‌های کم‌درآمد است. درآمد ثروتمندترین بخش جامعه ۲۵ برابر فقیرترین بخش است. علاوه بر این، داده‌های مربوط به خانوارهای پردرآمد به‌طور کامل منتشر نشده است و بسیاری از درآمدهای خاکستری (از جمله رشوه و فساد) محاسبه نشده است. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (ژانویه ۲۰۲۴)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

### عدم تعادل ثروت
طبق برآوردهای ساتو و همکاران (۲۰۱۱)، مسکن تقریباً ۶۰ درصد از ثروت خانوارها را تشکیل می‌دهد و دو سوم نابرابری ثروت از شکاف در ثروت مسکن ناشی می‌شود. ثروت مسکن به ازای هر خانوار شهری در سال ۲۰۰۲، ۴٫۵ برابر خانوارهای روستایی بود و تا سال ۲۰۰۷ به ۷٫۲ برابر افزایش یافت. این شکاف از شکاف درآمد شهری-روستایی نیز گسترده‌تر است.

## تأثیر نابرابری درآمد بر مردم
اگرچه درآمد شخصی همیشه با رضایت از زندگی رابطه مثبت دارد، اما این تأثیر در مناطق ثروتمند نسبت به مناطق فقیر ضعیف‌تر است. همان‌طور که بروکمن و همکاران و همکاران (۲۰۰۹) استدلال می‌کنند که افزایش سریع نابرابری درآمدی در چین ممکن است گروهی از «افراد موفق ناامید» را ایجاد کند که درآمدشان با وجود افزایش قابل توجه درآمدشان، با قضاوت از داده‌های بزرگ، روند نزولی دارد و منجر به کاهش میزان رضایت از زندگی می‌شود. حتی ساکنان شهرهای دارای تحصیلات عالی را می‌توان تا حد زیادی به عنوان برندگان اقتصادی در نظر گرفت. در سال ۲۰۰۸، نابرابری درآمدی چین دوباره افزایش یافت و مردم شروع به ابراز نارضایتی خود از جامعه کردند که خود را در تهدیدها، اعتصابات، ناآرامی‌های مدنی و رفتارهای مجرمانه نشان داد.

## منابع

رده:اقتصاد چین
رده:نابرابری اقتصادی