اعدام در اسرائیل

**مجازات اعدام در اسرائیل** یک مجازات قانونی از نوع اعدام است. این مجازات صرفاً برای خیانت، نسل‌کشی، جنایات علیه بشریت و جنایات علیه مردم یهود در زمان جنگ در نظر گرفته می‌شود. اسرائیل یکی از هفت کشوری است که مجازات اعدام را تنها برای «جرائم عادی» لغو کرده است.

اسرائیل قانون کیفری دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین را به ارث برد که شامل مجازات اعدام برای چندین جرم بود، اما در سال ۱۹۵۴، مجازات اعدام برای قتل لغو شد. رئیس کشور اسرائیل طبق قوانین اساسی این کشور (به‌ویژه «قانون اساسی: رئیس کشور») اختیار عفو یا تخفیف حکم اعدام را دارد.

## تاریخچه
استفاده اندک اسرائیل از مجازات اعدام تا حدی می‌تواند به دلیل قوانین دینی یهودی باشد. شریعت توراتی برای ۳۶ جرم ــ از جمله قتل، زنا، بت‌پرستی و بی‌حرمتی به شبات ــ صراحتاً حکم اعدام تعیین کرده است. با این حال، در اسرائیل باستان این مجازات به ندرت اجرا می‌شد. یهودیان از آغاز دوران میلادی قوانینی محدودکننده وضع کردند تا از اعدام بی‌گناهان جلوگیری کنند و همین امر موجب شد که مجازات اعدام عملاً لغو شود. موسی بن میمون استدلال می‌کرد که اجرای حکم اعدام بر اساس چیزی کمتر از یقین مطلق، به سراشیبی خطرناک کاهش معیارهای اثبات منجر خواهد شد تا جایی که افراد صرفاً «طبق میل قاضی» محکوم شوند. نگرانی او حفظ احترام عمومی نسبت به قانون بود و او خطاهای ناشی از اقدام را بسیار خطرناک‌تر از خطاهای ناشی از ترک عمل می‌دانست.

زمانی که دولت مدرن اسرائیل در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد، قوانین دوره قیمومت بریتانیا با اندکی اصلاحات به ارث برده شد و در نتیجه مجازات اعدام همچنان در قوانین باقی ماند. در جریان جنگ عرب‌ها و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، نخستین اعدام انجام شد؛ ماعیر توبیانْسکی، افسر ارتش اسرائیل، به جاسوسی متهم شد و پس از یک دادگاه صحرایی شتاب‌زده به مرگ محکوم گردید. او با جوخه آتش اعدام شد، اما بعدها بی‌گناهی‌اش به رسمیت شناخته شد.

در دسامبر ۱۹۴۸ تصمیم گرفته شد که در صورت صدور احکام اعدام جدید، اجرای آنها تا زمانی که دولت درباره سرنوشت این مجازات تصمیم بگیرد، متوقف شود. نخستین احکام اعدام صادره توسط دادگاه‌های مدنی اسرائیل علیه دو عرب به جرم قتل در نوامبر ۱۹۴۹ در دادگاه تجدیدنظر تأیید شد، اما رئیس‌جمهور حییم وایزمن که مخالف اعدام بود، این احکام را به حبس ابد کاهش داد.

در سال ۱۹۵۰، هفت محکوم به قتل در صف اعدام قرار داشتند. در همین دوران، «قانون مجازات نازی‌ها و همدستانشان» مصوب ۱۹۵۰، برای جدی‌ترین جرایم مجازات اجباری اعدام مقرر می‌کرد. نخستین بار این حکم در سال ۱۹۵۲ علیه یحزقل اینگستر صادر شد که به دلیل شکنجه و ضرب و شتم دیگر یهودیان به عنوان کاپو، به جنایت علیه بشریت محکوم گردید. در سال ۱۹۵۳ نیز حکم اعدامی به دلیل قتل صادر شد، ولی اجرا نگردید و شش سال بعد، محکوم عفو ریاست‌جمهوری دریافت کرد.

در سال ۱۹۶۲، دومین اعدام در اسرائیل صورت گرفت، زمانی که آدولف آیشمن پس از محکومیت در سال ۱۹۶۱ به دلیل مشارکت در جنایات نازی‌ها و هولوکاست، به دار آویخته شد. در دهه‌های بعد، گاهی حکم اعدام برای محکومان به جرایم تروریستی صادر می‌شد، اما این احکام همواره به مجازات‌های دیگر تبدیل می‌شدند. در سال ۱۹۸۸، جان دمجانیوک، یکی از نگهبانان اردوگاه‌های مرگ نازی، به دلیل جنایات جنگی محکوم و به اعدام محکوم شد. او به عنوان نگهبانی با لقب «ایوان مخوف» شناخته می‌شد، اما بعدها شناسایی، محکومیت و حکم او در دادگاه تجدیدنظر لغو شد. از میانه دهه ۱۹۹۰، روند درخواست مجازات اعدام برای متهمان تروریسم متوقف گردید.

در انتخابات مارس ۲۰۱۵، حزب «اسرائیل بیتنو» برنامه‌ای انتخاباتی را مطرح کرد که شامل مجازات اعدام برای تروریست‌ها بود. در ژوئیه همان سال، طرحی قانونی توسط یکی از اعضای این حزب ارائه شد که اجازه می‌داد اکثریت قضات حاضر بتوانند یک تروریست را به مرگ محکوم کنند. این طرح در نخستین مرحله رأی‌گیری با نتیجه ۹۴ مخالف در برابر ۶ موافق رد شد.

## منابع
رده:مجازات اعدام بر پایه کشور
رده:مرگ‌ها در اسرائیل
رده:نقض حقوق بشر در اسرائیل
رده:یهودیت و مجازات اعدام
رده:تنبیه در اسرائیل