open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
آلن سنت-اوگان

**آلن سنت-اوگان** (؛   – ) تصویرگر و کارتونیست اهل فرانسه بود. او بیش از هر چیز به‌خاطر کمیک ماجراجویانه، طنز و طولانی‌اش برای کودکان با نام *[[زیگ و پوس]]* در یادها مانده است. او همچنین به عنوان کاریکاتوریست مطبوعاتی، مجری برنامه‌های رادیویی کودکان، تصویرگر کتاب، هنرمند تبلیغاتی و انیماتور فعال بود.

## زندگی‌نامه
در سال ۱۹۱۶، در طول جنگ جهانی اول، آلن سنت-اوگان به نیروی زمینی فرانسه فراخوانده شد و به عنوان سرباز در بالکان جنگید.

در سال ۱۹۲۵، او داستان مصور معروف *زیگ و پوس* را خلق کرد و نوشت که در ابتدا در «*دیمانش ایلوستره*» (یکشنبه مصور)، ضمیمه هفتگی جوانانِ روزنامه فرانسوی «*لکسلسیور*» منتشر می‌شد.

از دیگر داستان‌های مصور او می‌توان به این موارد اشاره کرد: «*میتو و توتی*»، «*پروسپرِ خرسه*» (آغاز در ۱۹۳۳)، «*مسیو پوش*» (آقای جیبی، آغاز در ۱۹۳۴) و «*توئی‌توئی*». در دهه ۱۹۴۰، او سردبیری یک مجله کودکان به نام «*بنژامان*» را بر عهده داشت که برای آن داستان مصور «*تروک و بوم*» را خلق کرد. در سال ۱۹۳۴، سنت-اوگان «*پروسپر خرسه*» را به یک انیمیشن کوتاه تبدیل کرد. با آغاز جنگ جهانی دوم و تهاجم و اشغال فرانسه توسط آلمان نازی، روزگار سختی برای آلن سنت-اوگان و دیگر مردم فرانسه فرا رسید. سنت-اوگان در جنوب فرانسه زندگی می‌کرد که از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۲ تحت حاکمیت فرانسه ویشی بود و سپس توسط آلمان نازی اشغال شد. در این دوران، سنت-اوگان شروع به نوشتن داستان‌های مصور خود با ملاحظات ایدئولوژیک بیشتر و برای حلقه‌های نهادینه‌شده‌تری همچون دولت، وزارتخانه، اتحادیه‌ها و کمیسیون‌های رسمی کرد.

*زیگ و پوس* در سال ۱۹۶۳، زمانی که گِرِگ مسئولیت آن را بر عهده گرفت، شاهد احیا و بازگشتی دوباره بود.. پس از جنگ جهانی دوم، آلن سنت-اوگان همچنین برای صفحه اول روزنامه «پاریسین لیبره» کاریکاتور روزانه خلق می‌کرد، یک برنامه رادیویی را میزبانی نمود، برنامه‌های تلویزیونی تولید کرد و چندین کتاب، از جمله دو زندگی‌نامه خودنوشت، به رشته تحریر درآورد. مدت کوتاهی پیش از مرگش در سال ۱۹۷۴، او به عنوان رئیس افتخاری اولین دوره جشنواره بین‌المللی کمیک آنگولم نامیده شد. برای مدتی، جایزه بهترین کتاب کمیک به افتخار یکی از شخصیت‌های خلق‌شده توسط او، «آلفرد» نام داشت.

آثار او شامل مضامینی با ایده‌های استعمارگرایانه بود. هنگامی که حزب کمونیست فرانسه با «نمایشگاه استعماری» سال ۱۹۳۱ مخالفت کرد، او در تهیه نقیضه‌ای از روزنامه آن‌ها مشارکت کرد و اساساً دیدگاه‌های ضدامپریالیستی آن‌ها را به سخره گرفت و حمایت قاطع خود را از گفتمان استعماری نمایشگاه نشان داد. کمیک‌های او برای برانگیختن علاقه در میان جوانان نسبت به این نمایشگاه و حمایت از تلاش‌های استعماری فرانسه در جهت تضمین تداوم آن مورد استفاده قرار گرفت.

آثار او حاوی تصاویری در حمایت از استعمار و یهودستیزی است. خط داستانی که در آن *زیگ و پوس* از «نمایشگاه استعماری» بازدید می‌کنند، حاوی کلیشه‌های نژادی است؛ مانند به تصویر کشیدن آفریقایی‌ها به عنوان آدم‌خوار، تداوم بخشیدن به این کلیشه نژادی که آفریقایی‌ها صرفاً «کودکانی بزرگ» هستند، کودن جلوه دادن آن‌ها با واداشتن‌شان به صحبت کردن تنها به زبان فرانسوی دست‌وپا شکسته (Pidgin)، و کشیدن آن‌ها با کلیشه‌های فیزیکی که فرانسوی‌ها دربارهٔ آفریقایی‌ها داشتند (لب‌های بسیار بزرگ، پوست بسیار تیره و غیره).

## منابع

رده:اهالی کلومب
رده:پویانماهای اهل فرانسه
رده:درگذشتگان ۱۹۷۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۹۵ (میلادی)
رده:شوخی‌پردازان اهل فرانسه
رده:کارگردانان فیلم‌های پویانمایی اهل فرانسه
رده:نویسندگان کمیک اهل فرانسه
رده:هنرمندان کمیکس اهل فرانسه
مارک لوین

**مارک لوین** (Mark Levine یا گونه‌های دیگر نوشتاری آن) ممکن است به افراد زیر اشاره کند:
* مارک لوین (مجری رادیو) (متولد ۱۹۵۷), مجری محافظه کار رادیوی آمریکایی
* مارک لوین (سیاستمدار اهل ویرجینیا) (متولد ۱۹۶۶), نماینده مجلس ایالتی نمایندگان ویرجینیا
ویکتور متیس

**ویکتور مَتیس** (؛   – ) سیاستمدار اهل بلژیک بود که به عنوان نایب‌رئیس و رهبر موقت حزب رکس فعالیت کرد. او بعدها به جرم همدستی با آلمان نازی اعدام شد.

او که از اعضای اولیه حزب رکس بود، در سال ۱۹۳۶ سردبیری روزنامه حزبی *[[لو پئی ریئل]]* را بر عهده گرفت و در مه ۱۹۴۱ به سمت مدیر پروپاگاندا ارتقا یافت. در ژوئیه همان سال، پس از آنکه لئون دگرل برای خدمت در وافن-اس‌اس کشور را ترک کرد، مَتیس رهبر رسمی حزب رکس شد. او به این دلیل برای این سمت انتخاب شد که شخصیت ضعیفی داشت و تهدید واقعی برای جایگاه دگرل به عنوان رهبر اصلی محسوب نمی‌شد. همچنین متیس نزد آلمانی‌ها محبوب بود، زیرا از دیرباز آدولف هیتلر را ستایش می‌کرد.

مَتیس در مقام رهبر حزب رکس همان‌قدر ضعیف و بی‌کفایت ظاهر شد که دگرل امیدوار بود؛ هرچند او برای سرپوش گذاشتن بر ناکامی‌هایش، تمایل زیادی به خشونت نشان می‌داد. جایگاه او سرانجام پس از آنکه دستور قتل‌عام ۲۰ نفر را در کورسل (Courcelles) به عنوان انتقام‌جویی علیه فعالیت‌های نیروهای مقاومت صادر کرد، زیر سؤال رفت. این اقدام به دلیل خشونت بیش از حد به شدت محکوم شد و متیس مجبور شد رهبری رکسیست‌ها را به نفع لوئی کولار واگذار کند. او به جرم همدستی با دشمن به اعدام محکوم و تیرباران شد.

## منابع

رده:اهالی آندرلشت
رده:درگذشتگان ۱۹۴۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۱۴ (میلادی)
رده:سیاستمداران اعدام‌شده
رده:قاتلان جمعی اهل بلژیک
رده:کشتارگران جمعی اعدام‌شده
لو پئی ریئل

***لو پئی ریئل*** (؛ ؛  ) یک روزنامه کاتولیک-فاشیست بود که توسط حزب رکس در بلژیک منتشر می‌شد. اولین شماره آن در ۳ مه ۱۹۳۶ منتشر شد و انتشار آن در طول جنگ جهانی دوم نیز ادامه یافت. برای مدتی کوتاه، ویکتور متیس سردبیری آن را بر عهده داشت. در حالی که *لو پئی ریئل* روزنامه اصلی جنبش رکس باقی ماند، تنها یکی از چندین نشریه‌ای بود که در طول جنگ توسط این گروه منتشر می‌شد یا تحت کنترل اعضای حزب رکس قرار داشت. این روزنامه در آن زمان، با نزدیک شدن به انتخابات قانون‌گذاری سال ۱۹۳۶، به عنوان برگهٔ تبلیغاتی (پروپاگاندا) حزب رکس عمل می‌کرد. در آن سال، تیراژ روزنامه بین ۱۵۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ نسخه در نوسان بود.

عنوان این روزنامه از نوشته‌های شارل موراس، ملی‌گرای فرانسوی، گرفته شده است. او میان «کشور واقعی» (*pays réel*) که ریشه در واقعیت‌های زندگی مانند محله، کار، حرفه، محفل کلیسایی و خانواده داشت، و «کشور قانونی» (*pays légal*) شامل قوانین، مشروطه‌خواهی و آرمان‌های سیاسی لیبرال که او آن‌ها را ساخته‌هایی مصنوعی و تحمیل‌شده بر «واقعیت» می‌دانست، تفاوت قائل می‌شد.

## جستارهای وابسته
* بلژیک در جنگ جهانی دوم

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۳۶ (میلادی) در بلژیک
رده:روزنامه‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۳۶ (میلادی)
رده:روزنامه‌های منحل‌شده بلژیک
پیر دی

**پیر دِی** (؛   – ) سیاستمدار، و روزنامه‌نگار اهل بلژیک  و از همدستان نازی‌ها بود. او به عنوان یکی از حامیان حزب رکس، پس از جنگ جهانی دوم به آرژانتینِ تحت حاکمیت خوآن پرون گریخت و در آنجا در تبعید زندگی کرد.

## زندگی‌نامه
در طول جنگ جهانی اول، پیر دِی در نیروی زمینی بلژیک در جبهه «ایزر» و در شرق آفریقا خدمت کرد. او در سال ۱۹۱۸ کتابی دربارهٔ تجربیات خود در نبرد تابورا منتشر کرد. پیر دِی مسئول سیاست خارجی در نشریۀ «*نـووُ ژورنال*» بود؛ نشریه‌ای حامی نظریات ناسیونال‌سوسیالیسم که در اکتبر ۱۹۴۰ توسط «پل کولن» تأسیس شد و زیر نظر روبر پوله اداره می‌شد.

دِی از سهامداران انتشارات «توازون دور» بود که در طول جنگ ایجاد شده بود. (از مجموع ۱۵۰ سهم این انتشارات، ۱۳۵ سهم متعلق به گروه اسلواکی «موندوس» بود که به یواخیم فون ریبنتروپ، وزیر امور خارجه رایش، پاسخگو بود.)

دِی همچنین خبرنگار نشریه «*ژو سوئی پارتو*» بود؛ مجله‌ای فرانسوی‌زبان و به شدت همکاری‌گرا (کولابوراسیون) که توسط روبر برازییاک اداره می‌شد. او در ۱۸ دسامبر ۱۹۴۶ توسط شورای جنگ بروکسل به جرم همکاری با دشمن به اعدام محکوم شد.

## فرار و پیامدها
پس از جنگ، او به کمک شارل لسکا (که او نیز در نشریه *ژو سوئی پارتو* فعالیت می‌کرد) به آرژانتین گریخت. او در آنجا در نشستی که توسط خوآن پرون در «*کاسا روسادا*» (کاخ ریاست‌جمهوری آرژانتین) سازماندهی شده بود، شرکت کرد؛ جلسه‌ای که در آن شبکه‌ای (که در زبان عامیانه به آن نردبان کشتی یا مسیرهای موش‌روی می‌گفتند) برای سازماندهی فرار جنایتکاران جنگی و همکاران نازی‌ها ایجاد شد. دِی به همراه هم‌وطنش، رنه لاگرو و افرادی دیگر مانند ژاک دو مآیو، به یکی از چهره‌های محوری در مسیرهای فرار نازی‌ها تبدیل شد.

او در آرژانتین فعالیت‌های نویسندگی خود را از سر گرفت و سردبیر یک نشریه رسمی پرونیست شد. او سفری به اروپا داشت که در آنجا خاطرات خود را نوشت و سرانجام در سال ۱۹۶۰ در آرژانتین درگذشت.

## جستارهای وابسته
* حزب رکس

## منابع

رده:اهالی شئربئک
رده:درگذشتگان ۱۹۶۰ (میلادی)
رده:روزنامه‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل بلژیک
رده:زادگان ۱۸۹۲ (میلادی)
مارسل دوئه

**مارسل دوئه** (؛ زاده ۱۵ دسامبر ۱۹۰۷ در بروکسل – درگذشته ۱۹۹۰) روزنامه‌نگار، رمان‌نویس و ویراستار داستان‌های مصور بلژیکی بود که بیشتر به عنوان سردبیر مجله *[[تن‌تن (مجله)|تن‌تن]]* و با نام مستعار «**ژان دو لا لون**» شناخته می‌شود.

## زندگی‌نامه
مارسل دوئه دوست دوران جوانی گی دسیسی است. او چند رمان از جمله *باب یا کودک نو* را در سال ۱۹۳۰ نوشت. او همچنین برای تئاتر می‌نوشت. 

مارسل دوئه یادداشت‌های خود را در «*[[لو سوآر]] غصب‌شده*» با نام مستعار ژان دو لا لون امضا می‌کرد. ژرژ سیون او را از نظر حفظ صداقت درونی‌اش با پل وری از «*نـووُ ژورنال*» مقایسه می‌کند.

او خود را به ادبیات محدود نکرد بلکه در دنیای داستان‌های مصور نیز فعالیت داشت. او در ابتدا از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۵۳ اولین منشی و همچنین دوست و محرم اسرار هرژه بود؛ سپس از ژانویه ۱۹۵۹ تا دسامبر ۱۹۶۵ سردبیر مجله *[[تن‌تن (مجله)|تن‌تن]]* شد. او که بیمار بود و حافظه‌اش را از دست می‌داد، اواخر عمر خود را در یک مؤسسه تخصصی گذراند و در سال ۱۹۹۰ در آنجا درگذشت.
## یادداشت

## منابع
لویی فان لینت

**لویی فان لینت** (؛   – ) نقاش، هنرمند هنرهای انتزاعی اهل بلژیک بود و از چهره‌های شاخص هنر در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم بود.

## زندگی‌نامه
لوئی فان لینت تا سال ۱۹۳۹ در آکادمی هنرهای زیبای سن ژوزه تن نود (بروکسل) تحت نظر هنری آنری اوت‌ور و ژاک مِیس به تحصیل نقاشی پرداخت. او همچنین در رشته‌های مجسمه‌سازی و معماری نیز تحصیل کرد.

آثار اولیه او بازتاب‌دهنده سبک نقاشی فیگوراتیو سنتی با حس رنگ‌شناسی منحصربه‌فرد است. در سال ۱۹۴۰، او گروه «لا روت لیبر» را به همراه گاستون برتراند و آن بونه تأسیس کرد. هنر او تا حدودی تحت تأثیر جنبش جاندارانگاری بود، اما در نهایت با ارائه تابلوی خود به نام «بدن پوست‌کنده»، از این جنبش جدا شد؛ بیانی شوکه‌کننده از آرزوی او برای آزادی هنری بیشتر که متعاقباً بانگ شورشی علیه جاندارانگاری بود.

با به تکامل رسیدن سبکش، او به سمت هنر انتزاعی (آبستره) روی آورد که در آن به عنوان یک رنگ‌شناس و استادِ فرم به برتری دست یافت.

پس از جنگ جهانی دوم، او به همراه گاستون برتراند، آن بونه و چند تن دیگر، گروه «نقاشان جوان بلژیکی» را به‌طور مشترک بنیان نهاد.

فان لینت به مدت یک دهه در زمینه انتزاع هندسی طبع‌آزمایی کرد و سپس تحت تأثیر بازن، نقاش فرانسوی، دوره انتزاع تغزلی خود را آغاز کرد. او در تظاهرات و نمایشگاه‌های گروه کبرا شرکت داشت. در سال ۱۹۵۸، بنیاد سولومون آر. گوگنهایم جایزه‌ای به او اعطا کرد و در سال ۱۹۶۰ او به عضویت آکادمی سلطنتی بلژیک درآمد. در دهه ۱۹۶۰، او هرژه را با نقاشی انتزاعی آشنا کرد و به مدت یک سال به او دروس خصوصی ارائه داد.

او برای مدتی طولانی در بخش بلژیکِ نمایشگاه‌های برجسته نقاشی معاصر حضور داشته است و آثار او در چندین موزه در سراسر جهان از جمله موزه‌های سلطنتی هنرهای زیبای بلژیک، گالری اوفیتزی در فلورانس، موزه گوگنهایم نیویورک و موزه بروکلین در نیویورک، موزه هنر کارنگی در پیتسبرگ و موزه هنرهای معاصر سائوپائولو در برزیل نگهداری می‌شود.

## فان لینتِ مجموعه‌دار
فان لینت در تمام طول زندگی خود، ابزارهای قدیمی را که به‌خاطر شکل‌های هماهنگشان انتخاب شده بودند، جمع‌آوری می‌کرد. بخشی از این مجموعه، دیوار اتاق نشیمن او را تزئین کرده بود و کنجکاوی و علاقه بسیاری از مهمانان مشهور را برمی‌انگیخت.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۹۸۶ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۹ (میلادی)
رده:مجموعه‌داران اهل بلژیک
رده:نقاشان سده ۲۰ (میلادی) اهل بلژیک
لوئی پوولس

**لوئی پوولس** (؛   – ) روزنامه‌نگار، نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس اهل فرانسه بود. 

او که در پاریسِ فرانسه متولد شده بود، از اوایل سال ۱۹۴۶ تا دهه ۱۹۵۰ در بسیاری از ماهنامه‌های ادبی فرانسوی (از جمله اسپری و واریته) می‌نوشت. او در سال ۱۹۴۶ در تأسیس مؤسسه «تراوای اِ کولتور» (کار و فرهنگ) مشارکت داشت (مؤسسه‌ای که هدفش گسترش فرهنگ در میان توده‌های مردم بود و او دبیری آن را بر عهده داشت). در سال ۱۹۴۸، او به مدت ۱۵ ماه به گروه‌های کاری گئورگ گورجیف پیوست، تا اینکه در سال ۱۹۴۹ سردبیر نشریه *[[کمبا]]* (نبرد) و ویراستار روزنامه «*پاریس-پِرِس*» شد. او در سال ۱۹۵۲ مدیریت (از جمله) «*بیبلیوتِک موندیال*» (کتابخانه جهانی) (پیش‌قراول «لیور دو پوش» یا همان کتاب‌های جیبی)، «*کارفور*»، ماهنامه زنانه‌ی ماری کلر و مجله «*هنر و فرهنگ*» را بر عهده داشت.

پوولس از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۶ مقالات متعددی برای «*لو ژورنال دو دیمانش*» (روزنامه یکشنبه) نوشت. در سال ۱۹۷۷، او مدیریت بخش‌های فرهنگی *[[فیگارو]]* را بر عهده گرفت، جایی که او پایه‌های *مجلۀ فیگارو* را بنا نهاد؛ نشریه‌ای که در اکتبر ۱۹۷۸ به عنوان ضمیمه هفتگی روزنامه *[[فیگارو]]* راه‌اندازی شد.

در پی موفقیت کتاب *سپیده‌دم جادوگران*، ژاک برژیه و پووِلس به همراه فرانسوا ریشودو، در اکتبر ۱۹۶۱ دوماهنامه «*پلانت*» را بنیان نهادند که شهرت زیادی را برای پووِلس به ارمغان آورد. مجله پلانت با حدود ۱۵۰ صفحه و در قطع مربعی ۱۷ در ۱۷ سانتی‌متر، به گسترش ادبیات علمی-تخیلی در فرانسه کمک کرد و موجی از اشتیاق نسبت به فراروان‌شناسی، تمدن‌های گمشده و اسرار علم را به وجود آورد.

وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افسر لژیون دونور شده است.

## جستارهای وابسته
* ژاک برژیه

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۹۹۷ (میلادی)
رده:راست نو (اروپا)
رده:زادگان ۱۹۲۰ (میلادی)
رده:نویسندگان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل فرانسه
فینال جام قهرمانان باشگاه‌های عربی ۲۰۲۳

**فینال جام قهرمانان باشگاه‌های عربی ۲۰۲۳** مسابقه پایانی جام قهرمانان باشگاه‌های عربی ۲۰۲۳ بود، سی‌امین فصل از مسابقات فوتبال باشگاهی اتحادیه عرب که توسط یافا برگزار می‌شود، و سومین فصل از زمان تغییر نام آن از مسابقات باشگاهی عربی به جام قهرمانان باشگاه‌های عربی بود. این بازی در ورزشگاه ملک فهد در طائف برگزار شد. النصر پس از وقت اضافه، الهلال را با نتیجه ۲–۱ شکست داد تا اولین عنوان قهرمانی جام قهرمانان باشگاه‌های عربی خود را کسب کند.

## تیم‌ها

## مسیر به فینال

هر دو باشگاه در مرحله گروهی مسابقات جام قهرمانان باشگاه‌های عربی شرکت کردند و قرعه‌کشی در ۶ مارس ۲۰۲۳ انجام شد. الهلال در گروه B و النصر در گروه C قرار گرفتند.

## مسابقه

## نکات


## منابع

رده:جام قهرمانان باشگاه‌های عربی
رده:رقابت‌های ورزشی در عربستان سعودی
رده:رقابت‌های بین‌المللی باشگاهی فوتبال به میزبانی عربستان سعودی
رده:عربستان سعودی در سده ۲۱ (میلادی)


رده:مسابقات باشگاه فوتبال الهلال
لئو مارفورت

**لئو مارفورت** (؛ 1894 – ) یک هنرمند تجاری سوئیسی-بلژیکی بود که به‌خاطر پوسترهایش در دهه ۱۹۳۰ شناخته می‌شود؛ آثاری با سبک نوآورانه آرت دکو که گاهی عناصری از فوتوریسم، کوبیسم و سوررئالیسم را در خود جای می‌دادند.

## زندگی‌نامه
مارفورت در سال ۱۸۹۴ در ارو، سوئیس متولد شد. او در سال ۱۹۲۱ به بلژیک نقل مکان کرد و در سال ۱۹۲۲ در آنجا ازدواج نمود.

در سال ۱۹۲۷، مارفورت کسب‌وکار خود را در بروکسل با نام «لس کرئاسیون پوبلیسیتر» (Les Créations Publicitaires، به‌معنای «خلق‌های تبلیغاتی») راه‌اندازی کرد. مشتریان او شامل نمایشگاه‌های جهانی بروکسل (نمایشگاه بین‌المللی ۱۹۳۵ بروکسل و اکسپو ۵۸ در سال ۱۹۵۸)، اتومبیل‌های مینیروا، اتومبیل‌های کرایسلر، سیگار بلگا، کشتی‌های مسافربری عبوری از کانال مانش و راه‌آهن‌های هر دو کشور بلژیک و بریتانیا بودند. او برای شرکت زنجیره‌ای بزرگ «دُلِز» که نمادش یک «شیر» است، پوستر طراحی کرده است.

او در سال ۱۹۷۷ در آنتورپ درگذشت.

## نمایشگاه‌ها
نمایشگاهی از پوسترهای لئو مارفورت در تبلیغ جین‌ها و لیکورها از ژانویه تا مه ۲۰۰۲ در موزه ملی جنیور در اسلت برگزار شد.

## منابع

رده:اهالی ارو، سوئیس
رده:درگذشتگان ۱۹۷۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۹۴ (میلادی)
رده:فاقد روز درگذشت
رده:فاقد زادروز
رده:هنرمندان سوئیسی مرد سده ۲۰
دیدیه پاسامونیک

**دیدیه پاسامونیک** (؛ زاده ۱۸ ژوئن ۱۹۵۷) ناشر، مدیر مجموعه، روزنامه‌نگار، مورخ داستان‌های مصور و نمایشگاه‌گردان و از فعالان حوزه کمیک‌های فرانسوی‌زبان است

## زندگی‌نامه
### اوایل زندگی
دیدیه پاسامونیک و برادر دوقلویش دانیل در ۱۸ ژوئن ۱۹۵۷ در اوستند (استان فلاندری غربی)، در خانواده‌ای بازرگان به دنیا آمدند. آن‌ها در حالی بزرگ شدند که هم در فلاندر و هم در والونی اقامت داشتند. هنگامی که ده ساله بودند، خانواده‌شان در نزدیکی ایستگاه راه‌آهن بروکسل جنوبی ساکن شد. آن‌ها شیفته داستان‌های مصور بودند و ارتباطات خوبی با نویسندگان داشتند؛ در سن ۱۳–۱۴ سالگی، داد و ستد کمیک‌های قدیمی، آن‌ها را به فروشندگان خانگی تبدیل کرد و استقلال مالی‌شان را رقم زد. در سن پانزده سالگی، آن‌ها در طرفدارنامه *باک* به سردبیری تیری گرونستن (متخصص و مورخ آینده کمیک) مشارکت کردند. برادران پاسامونیک در انتشارات بدسکوپ مدیر مجموعه شدند و انتشارات ژوناس را به همراه یان بوکوآ تأسیس کردند.

### شیک بول
برادران پاسامونیک کتاب‌فروشی شیک بول را در سال ۱۹۷۹ در بروکسل راه‌اندازی کردند و نخستین آلبوم‌های خود را تحت نام تجاری مجیک-استریپ در نوامبر ۱۹۷۹ منتشر نمودند. آن‌ها هم‌زمان به بازنشر آثار کلاسیک فرانسوی-بلژیکی (هرژه، پل کوولیه، آندره فرانکن، ویلی فاندرستین، تیبه، *سندی و هوپی* اثر لامبیل و ژیژه) و آثار نویسندگان جوان (ایو شالان، سرژ کلرک، فردریک بزیان، استفان کولمن، فیلیپ دوپویی و شارل بربریان، دانیل تورس، روبن پژخرو، خورخه زنتنر و حتی اوبر مونیه خواننده گروه لافِر لویی تریو) پرداختند. آن‌ها نخستین تک‌نگاری‌ها دربارهٔ داستان مصور را منتشر کردند، به‌ویژه آثاری از تیری گرونستین (تاردی، تک‌نگاری، ۱۹۸۰)، بنوآ پیترس (جواهرات ربوده‌شده، ۱۹۸۳) و برونو لوسین (وارثان هرژه، ۱۹۸۳).

در سال ۱۹۸۷، پس از ورشکستگی شرکت توزیع‌کننده‌شان متر دو موند، شرکت مجیک-استریپ به انتشارات لومپیا فروخته شد. مدیریت آن بر عهده دانیل پاسامونیک باقی ماند، در حالی که برادرش دیدیه مدیریت اَشت بِ‌دِ را بر عهده گرفت؛ بخشی از گروه اَشت که در آن زمان مجموعه‌های لزومانوئید آسوسیه، اَشت بِ‌دِ و لو لیور دو پوش بِ‌دِ را در بر می‌گرفت. دیدیه پاسامونیک به مدت دو سال در اَشت ماند و سپس فعالیت خود را در زمینه مشاوره انتشاراتی در حوزه مدیریت تحریریه آغاز کرد. او هم‌زمان با این فعالیت‌ها، مدیریت مجموعه‌هایی را به‌طور پیاپی برای ورتیژ گرافیک، برگ انترناسیونال و استاینکیس بر عهده داشت.

### حرفه نشر
دیدیه پاسامونیک فعالیت حرفه‌ای خود را در دنیای داستان‌های مصور به همراه برادر دوقلویش، دانیل، که در ژوئیه ۱۹۹۵ درگذشت، آغاز کرد. او پیاپی مناصب متعددی داشت: مدیر مجموعه در سال ۱۹۷۷ در انتشارات بدسکوپ؛ بنیان‌گذار مشترک انتشارات ژوناس با همکاری ژان بوکوآ در سال ۱۹۷۸؛ از بنیان‌گذاران انتشارات مجیک استریپ در سال ۱۹۷۹؛ مدیرعامل اَشت بِ‌دِ و لزومانوئید آسوسیه از ۱۹۸۸ تا ۱۹۸۹؛ مدیر مسئول کارتونی کریشن از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲؛ مشاور انتشاراتی و نماینده فلوروس پرس بین سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵؛ مدیرعامل دی‌پی‌سی ایجنسی از ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۰؛ بنیان‌گذار مشترک انتشارات بتی در سال ۱۹۹۷؛ مدیر مجموعه «آیس‌برگ» در انتشارات برگ انترناسیونال از سال ۲۰۰۷؛ مدیر بین‌المللی مجوزها برای شرکت لینگوزینگ از سال ۲۰۱۶ و مدیر مسئول ویژه‌نامه‌های داستان مصور مجله *[[اکسپرس]]* از سال ۲۰۱۵ میلادی.

## منابع
بلسفمس

***بلسفمس*** یا ***کفرآمیز***  یک بازی ویدئویی مترویدوانیا است که از سوی استودیوی اسپانیایی د گیم کیچن توسعه یافته و توسط تیم۱۷ منتشر شده است. این بازی در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۹ برای مایکروسافت ویندوز، پلی‌استیشن ۴، ایکس‌باکس وان و نینتندو سوئیچ عرضه شد، و وارپ دیجیتال وظیفهٔ نسخه‌های سازگار شده کنسولی را بر عهده داشت. نسخه‌های مک‌اواس و لینوکس در ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۰، و آمازون لونا در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۰ منتشر شدند.

ساخت این بازی در سال ۲۰۱۷ به عنوان یک کارزار کیک‌استارتر آغاز شد. دنباله‌ای تحت عنوان *[[بلسفمس ۲]]* در ۲۴ اوت ۲۰۲۳ منتشر شد.

## داستان
### روایت‌شناسی و شخصیت‌ها
داستان بازی در Cvstodia، سرزمینی مذهبی، روایت می‌شود که به شدت تحت تأثیر کاتولیک رومی، شمایل‌نگاری آن، هفته مقدس در اسپانیا و فرهنگ اسپانیایی‌ها، به‌ویژه اندلس، قرار دارد. این سرزمین توسط نیرویی به نام «معجزه» (که به آن «معجزه اندوهناک» یا «معجزه غم‌انگیز» نیز می‌گویند) مقدس شده است. این نیرو گاهی با برکت دادن و گاهی با نفرین کردن ساکنان Cvstodia خود را نشان می‌دهد و آن‌ها را به موجوداتی پیچ خورده و در معرض عذاب ابدی قرار می‌دهد.

قهرمان اصلی داستان، پنیتنت وان (توبه‌کار)، تنها بازماندهٔ انجمن برادری سایلنت سارو است (این نام به این دلیل به آن‌ها داده شده است که اعضایشان با سوگند سکوت موافقت کرده‌اند). او کلاهخودی بر سر دارد که از یک ماسک صورت و سیم خاردار در اطراف یک کلاهخود نوک تیز شبیه به کاپیروت تشکیل شده است. شمشیرش زمانی ساخته شد که زنی، در حالی که برای کاهش گناه خود دعا می‌کرد، با مجسمهٔ «The Twisted One» که به نوبهٔ خود اولین معجزه محسوب می‌شود، بارها به سینهٔ خود ضربه زد. شمشیر با میخ‌هایی شبیه به میخ‌های گل رز و یک آدمک تزئین شده است. در ابتدای بازی، خاری به پنیتنت وان داده می‌شود تا آن را به دسته شمشیر وصل کند، که به او اجازه می‌دهد از گناهان دارنده‌اش تغذیه کند.

## منابع

رده:بازی‌های اکس‌باکس وان
رده:بازی‌های اواس ده
رده:بازی‌های پلی‌استیشن ۴
رده:بازی‌های لینوکس
رده:بازی‌های مترویدوانیا
رده:بازی‌های نینتندو سوئیچ
رده:بازی‌های ویدئویی ۲۰۱۹ (میلادی)
رده:بازی‌های ویدئویی برگرفته از اسطوره‌شناسی
رده:بازی‌های ویدئویی تک‌نفره
رده:بازی‌های ویدئویی توسعه‌یافته در اسپانیا
رده:بازی‌های ویدئویی خیال‌پردازی تاریک
رده:بازی‌های ویدئویی درباره دین
رده:بازی‌های ویدئویی سولزلایک
رده:بازی‌های ویدئویی مستقل
رده:بازی‌های ویندوز
رده:مسیحیت در فرهنگ عامه
فرانسوا کرانهالس

**فرانسوا کرانهالس** (؛   – ) کارتونیست و تصویرگر اهل بلژیک بود.

## زندگی‌نامه
فرانسوا کرانهالس در سال ۱۹۲۶ میلادی، در ایکسل متولد شد. او از طرفداران داستان‌های مصور آمریکایی اثر الکس ریموند و هال فاستر بود و نخستین کمیک خود با نام کاران را در اواخر دهه ۱۹۴۰ به سبک *[[تارزان]]* خلق کرد. او هم‌زمان برای هفته‌نامه *[[لو سوآر]] ایلوستره*، یک کمیک قرون‌وسطایی دربارهٔ یک شوالیه ساخت.

زمانی که او این کمیک‌ها را به مجله *[[تن‌تن (مجله)|تن‌تن]]* ارائه داد، به‌عنوان مدیر هنری پذیرفته شد و به تدریج شروع به ساخت کمیک‌های کوتاه برای این مجله کرد. نخستین سری اصلی او در سال ۱۹۵۳ آغاز شد: پوم و تدی مجموعه‌ای دربارهٔ یک پسر و یک دختر و الاغ خانگی‌شان بود و نخستین داستان‌های آن، روایت‌هایی لطیف دربارهٔ یک سیرک بودند.

کرانهالس به سرعت به یکی از تولیدکنندگان اصلی داستان‌های مصور برای مجلات و روزنامه‌ها تبدیل شد و تعدادی از همکاران به استودیوی او پیوستند. او برای مجله آوربود به نام *پتی بلژ* کار کرد و سال‌های زیادی *پریمیوس و موست* را در *لا لیبر بلژیک* منتشر نمود. او از نخستین هنرمندان کمیک بود که به هرژه در انتشارات کسترمن پیوست، جایی که دو سری اصلی او در آنجا منتشر شدند: اثر نوجوانانه *لو کَتْرْ آز* (چهار آ) دربارهٔ گروهی متشکل از چهار جوان (سه پسر و یک دختر) و ماجراجویی‌های اغراق‌آمیزشان؛ و مجموعه بزرگسالانه‌تر *شوالیه آردان* (به معنی شوالیه شجاع) با الهام از *پرنس والیانت*، دربارهٔ یک شوالیه جوان در قرون وسطی. هر دو مجموعه از نظر تجاری فروش نسبتاً خوبی داشتند و دومی یک موفقیت انتقادی نیز به‌شمار می‌رفت.

در دهه ۱۹۹۰، کرانهالس به ریویه-دو-تیرارگ در جنوب فرانسه نقل مکان کرد و در آنجا به طراحی دو مجموعه خود تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۴ در مون‌پلیه ادامه داد.

## جوایز
* ۱۹۷۶: بهترین داستان در جایزه سن-میشل، بلژیک

## منابع

* Béra, Michel; Denni, Michel; and Mellot, Philippe (1998): "Trésors de la Bande Dessinée 1999–2000". Paris, Les éditions de l'amateur. 

رده:درگذشتگان ۲۰۰۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۶ (میلادی)
رده:هنرمندان کمیکس اهل بلژیک
جایزه آدامسون

**جایزه آدامسون** () یک جایزه سوئدی است که به کاریکاتوریست‌های برجسته اهدا می‌شود و نام خود را از داستان مصور مشهور سوئدی «آدامسون» (سام کم‌حرف) گرفته است. دو دسته جایزه وجود دارد: کاریکاتوریست بین‌المللی و کاریکاتوریست سوئدی.

این جوایز از سال ۱۹۶۵ توسط آکادمی هنرهای کمیک سوئد (SACA) اهدا شده‌اند. در این میان سال‌هایی بوده‌ است که هیچ‌کدام از این دو جایزه و یا تنها یکی از آن‌ها اهدا شده است.

## برخی برندگان بین‌المللی
* ۱۹۶۷ - چارلز شولتس
* ۱۹۷۱ - هرژه
* ۱۹۷۴ - رنه گوسینی
* ۱۹۸۰ - آندره فرانکن
* ۱۹۸۱ - ژرار لوزیه
* ۱۹۸۶ - ژاک تاردی
* ۱۹۸۸ - آرت اسپیگلمن
* ۱۹۹۰ - فرانک میلر
* ۱۹۹۱ - بیل واترسن
* ۱۹۹۳ - نیل گیمن
* ۱۹۹۴ - اسکات مک‌کلاد
* ۱۹۹۵ - اسکات آدامز
* ۱۹۹۶ - جف اسمیت
* ۱۹۹۸ - دن روزا
* ۱۹۹۹ - انکی بیلال
* ۲۰۰۰ - آلن مور
* ۲۰۰۷ - گری ترودو
* ۲۰۱۳ - آلخاندرو خودوروفسکی
* ۲۰۱۵ - سوزی بک و مرجان ساتراپی
* ۲۰۲۳ - ترینا رابینز

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۶۵ (میلادی) در سوئد
رده:جایزه‌های سوئد
رده:جایزه‌های کمیک
رده:جوایز بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۶۵ (میلادی)
رده:فرهنگ در یوتبری
رده:یوتبری
جایزه یلو کید

**جایزه یلو کید** () جوایز کتاب‌های مصور هستند که از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۲ در نمایشگاه بین‌المللی لوکا کمیکس و گیمز در شهر لوکا، و سپس از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۵ در نمایشگاه بین‌المللی کمیک در رم اهدا شده‌اند. یلو کید یکی از اولین جوایز جهان است که با دنیای کمیک پیوند خورده است.

نام این جایزه به شخصیت یلو کید اشاره دارد؛ شخصیتی که توسط ریچارد اف. اوت‌کولت آمریکایی در پایان قرن نوزدهم خلق شد و یکی از نخستین قهرمانان کتاب‌های مصور به‌شمار می‌رود.

## تاریخچه
### جوایز پیشین
از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۹، مجموعه‌ای از جوایز پیشین در جشنواره نمایشگاه بین‌المللی کمیک لوکا اهدا می‌شد، یعنی لوح نقره‌ای (ایتالیایی: تارگا دارجنتو) در ۱۹۶۶، برج گویینیجی طلایی (ایتالیایی: توره گویینیجی دورو) در ۱۹۶۷ و گرند گویینیجی در ۱۹۶۹ (ایتالیایی: گران گویینیجی).

در سال ۱۹۶۶، در طول دومین دوره جشنواره، ماهنامه *[[لینوس (مجله)|لینوس]]* سه لوح نقره‌ای را به اوریتا گارزانتی برای بهترین ناشر ایتالیایی (برای کتاب نخستین قهرمانان)، بهترین نشریه خارجی (برای گیف-ویف) و بهترین منتقد ایتالیایی (به پیرو کاتونو) تقدیم کرد.

سال بعد، ۱۹۶۷، جشنواره مراسم اهدای جوایز را از طریق یک هیئت داوران بین‌المللی سازماندهی کرد. این جوایز، یعنی برج گویینیجی طلایی که ادای احترامی به مشهورترین بنای تاریخی لوکا بود، به شرکت‌کنندگان در بازارچه و نمایشگاه «کمیک‌های امروز» اختصاص داشت. در آن سال، جشنواره همچنین شش جایزه به جان لوئیجی بونلی، چزاره زاواتینی، رینو آلبرتارلی، بنیتو جاکوویتی، ماریو جنتیلینی و انتشارات آلپه اهدا کرد؛ ابتکاری که در سال‌های بعد تکرار نشد.

در طول جشنواره بعدی که در نوامبر ۱۹۶۸ برگزار شد، مراسم اهدای جوایز در پی اعتراضات نویسندگان، در بستر وقایع مه ۶۸ لغو شد.

اهدای جوایز در لوکا در سال ۱۹۶۹ از سر گرفته شد، این بار تحت نام گرند گویینیجی. همچنین یک جایزه تشویقی و یک جایزه نقد معرفی شدند.

### جوایز کمیک لوکا
در سال ۲۰۲۰، زمانی که جشنواره لوکا در بحبوحه تغییر به سمت برنامه‌های مجازی در طول دنیاگیری کووید-۱۹ در ایتالیا نام خود را به «تغییرات لوکا» تغییر داد، جوایز به سیستم جدیدی تحت عنوان کلی «جوایز کمیک لوکا» انتقال یافتند که شامل ۹ دسته (۳ یلو کید، ۵ گرند گویینیجی و یک جایزه استفانو بئانی - نام‌گذاری شده به افتخار مدیر سابق جشنواره) می‌شد؛ این جوایز «بدون در نظر گرفتن ملیت، قالب انتشاراتی یا روش توزیع» اهدا می‌شوند.
## یادداشت

## منابع

رده:جایزه‌های کمیک
رده:جوایز بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۶۶ (میلادی)
جایزه سن-میشل

**جایزه سن-میشل** () مجموعه‌ای از جوایز داستان مصور بود که از سال ۱۹۷۱ تا ۲۰۱۹ (با وقفه‌ای از ۱۹۸۷ تا ۲۰۰۱) در شهر بروکسل اهدا می‌شد و به‌طور خاص برتری در کامیکس فرانسوی-بلژیکی را مورد تجلیل قرار می‌داد.

این جشنواره جوایز متعددی را اهدا می‌کرد که معتبرترین آن‌ها «جایزه بزرگ سن-میشل» بود که به پاس یک عمر فعالیت هنری تعلق می‌گرفت. پس از احیای این جایزه در سال ۲۰۰۲ تحت مدیریت جدید، روند اهدای آن تا سال ۲۰۱۹ ادامه یافت و هم آثار برجسته و هم اهمیت فرهنگی گسترده‌ترِ کمیک‌های فرانسوی-بلژیکی را ارج می‌نهاد.

## تاریخچه
### نخستین دوره (۱۹۷۱–۱۹۸۶)
جایزه سن-میشل در سال ۱۹۷۱ توسط آندره لبورن (۱۹۲۸–۲۰۱۲)، منتقد و مروج بلژیکی داستان‌های مصور که از اواسط دهه ۱۹۶۰ در میان هواداران کمیک فعال بود، پایه‌گذاری شد. جایزه سن-میشل با حمایت مالی شهرداری بروکسل، برای نخستین بار در نمایشگاه کتاب بروکسل اهدا گردید و اولین «جایزه بزرگ سن-میشل» به ادگار پ. یاکوبس تعلق گرفت. این اولین تمایز مهمی بود که به‌طور اختصاصی به کمیک‌های فرانسوی-بلژیکی اختصاص داده می‌شد. 

در طول این دوره نخست، جایزه به‌سرعت در میان جامعه «باند دیسینه» (داستان مصور) بلژیک اعتبار یافت و از پدیدآورندگان بزرگی همچون هرژه، موریس، ژیژه، کوزی، دیدیه کومس و برنار ایسلر تجلیل کرد. این جایزه دسته‌های متعددی را در بر می‌گرفت که هم بر دستاوردهای یک عمر فعالیت هنری و هم بر آثار برجسته سال تمرکز داشتند؛ از جمله سبک هنری، نویسندگی، تصویرگری و تلاش برای ترویج کمیک به عنوان یک فرم فرهنگی.

این جایزه پس از سال ۱۹۸۶ به حالت تعلیق درآمد؛ وقفه‌ای که دلیل آن برجسته شدن جوایز جدیدتر و تبلیغاتی‌ترِ داستان مصور در فرانسه، سوئیس و کبک دانسته می‌شد که بسیاری از آن‌ها از توجه رسانه‌ای و بودجه‌های عمومی بیشتری بهره‌مند بودند.

### دومین دوره (۲۰۰۲–۲۰۱۹)
در تلاشی برای احیای اعتبار تاریخی آن، جایزه سن-میشل در سال ۲۰۰۲ تحت حمایت جشنواره داستان مصور منطقه بروکسل-پایتخت، که توسط انجمن غیرانتفاعی «هنر نهم - داستان مصور» سازماندهی شده بود، دوباره از سر گرفته شد. برگزارکنندگان جدید برای برجسته‌تر کردن شایستگی‌های هنری و برترین آثار سال، تعداد دسته‌بندی‌ها را بهینه‌سازی کردند، در حالی که «جایزه بزرگ سن-میشل» را برای تجلیل از کل کارنامه هنری یک نویسنده حفظ نمودند. برندگان بعدی شامل هرمان، گژگورژ روسینسکی، گوتلیب، ژان وان هام، فیلیپ گلوک، میلو مانارا و فیلیپ برته بودند.

## هیئت داوران و سازماندهی
در طول دوران فعالیت جایزه سن‌-میشل، قضاوت درباره آن بر عهده هیئت داورانی متشکل از متخصصان سراسر صنعت داستان مصور، از جمله ناشران، هنرمندان، ویراستاران و کتاب‌فروشان بود. این کمیته چندین بار در سال تشکیل جلسه می‌داد تا روندها در حوزه «باند دیسینه» (داستان مصور) را ارزیابی و برندگان را انتخاب کند. اهداف راهبردی این جایزه، تجلیل از مجموعه آثار پدیدآورندگان تثبیت‌شده و تشویق استعدادهای نوظهور در سنت کامیکس فرانسوی-بلژیکی بود.

## یادداشت

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۷۱ (میلادی) در بلژیک
رده:جایزه‌های کمیک
رده:جوایز بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۷۱ (میلادی)
رده:فرهنگ در بروکسل
رده:کامیکس فرانسوی-بلژیکی
سیلوان آرن

**سیلوان ژولین ویکتور آرن** (؛ ۶ اوت ۱۹۰۲ – ۱۸ فوریه ۱۹۹۲) اخترشناس بلژیکی متولد روبلمونت، در استان لوکزامبورگِ بلژیک بود. علاقه اصلی او اخترسنجی بود.

او به همراه ژرژ رولان، دنباله‌دار درخشان سی/۱۹۵۶ آر۱ (آرند-رولان) را کشف کرد. او همچنین دنباله‌دارهای تناوبی ۴۹پی/آرند-ریگو و ۵۰پی/آرند، نو اختر سپر ۱۹۵۲ و تعدادی سیارک را کشف یا در کشف آن‌ها مشارکت کرد، که از آن جمله می‌توان به سیارک آموری ۱۹۱۶ بوریاس و سیارک تروجان ۱۵۸۳ آنتیلوخوس اشاره کرد. او همچنین سیارک ۱۶۵۲ هرژه را کشف کرد که به نام هرژه، خالق *[[ماجراهای تن‌تن|ماجراهای تن‌تن و میلو]]*، نام‌گذاری شده است. سیارک نوئل ۱۵۶۳ نیز به نام پسر او، امانوئل آرند، نام‌گذاری شده است.

در سال ۱۹۴۸، آرند به همراه شانزده نفر دیگر، سازمان شک‌گرا به نام کمیته پارا را بنیان نهاد. سیارک کمربند اصلی خارجی ۱۵۰۲ آرندا به افتخار او نام‌گذاری شد.

## منابع

رده:درگذشتگان ۱۹۹۲ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۲ (میلادی)
رده:شک‌گرایان بلژیک
رده:کاشفان دنباله‌دارها
رده:کاشفان سیارک
نشان تاج (بلژیک)

**نشان تاج** () یک نشان افتخار ملی پادشاهی بلژیک است. این نشان یکی از بالاترین افتخارات بلژیک محسوب می‌شود.

## تاریخچه
این نشان در ۱۵ اکتبر ۱۸۹۷ توسط لئوپولد دوم، پادشاه بلژیک در جایگاهش به عنوان حاکم دولت آزاد کنگو پایه‌گذاری شد. هدف اولیه این نشان، ارج نهادن به اقدامات قهرمانانه و خدمات برجسته‌ای بود که در دولت آزاد کنگو انجام می‌شد. در سال ۱۹۰۸، نشان تاج به عنوان یک نشان افتخار ملی بلژیک و در رتبه‌ای پس از نشان لئوپولد قرار گرفت.

در حال حاضر، نشان تاج برای خدماتی که به دولت بلژیک ارائه شده است، به‌ویژه برای خدمات شایسته در اشتغال دولتی اهدا می‌شود. نشان تاج همچنین برای دستاوردهای برجسته هنری، ادبی یا علمی، یا برای خدمات تجاری یا صنعتی در بلژیک یا آفریقا تعلق می‌گیرد.

این نشان ممکن است به اتباع خارجی نیز اعطا شود و اغلب به پرسنل نظامی و دیپلماتیک سایر کشورها که در بلژیک مستقر هستند (یا از آن حمایت می‌کنند) اهدا می‌گردد. در طول جنگ جهانی دوم، نشان تاج به‌طور گسترده برای اعطا به پرسنل نظامی متفقین که به آزادسازی بلژیک از نیروهای اشغالگر آلمان نازی کمک کرده بودند، مجاز شمرده شد.

نشان تاج با فرمان قانونی پادشاه اهدا می‌شود.

## جستارهای وابسته
* لئوپولد دوم، پادشاه بلژیک
* نشان لئوپولد

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:نشان‌های شوالیه‌گری برای رؤسای کشور و اعضای خانواده‌های سلطنتی
داوم در مه ۱۹۲۰ با آدمک مکانیکی فضل‌فروش خویش، «جورج» ازدواج می‌کند

***داوم در مه ۱۹۲۰ با آدمک مکانیکی فضل‌فروش خویش، «جورج» ازدواج می‌کند. جان هارتفیلد از این بابت بسیار خوشحال است.*** () عنوان یک نقاشی از هنرمند آلمانی گئورگه گروس است که سال ۱۹۲۰ خلق شد. این اثر با ترکیبی از مداد، خودکار، قلم‌مو و مرکب، آبرنگ و کلاژ ساخته شده و اکنون در موزهٔ ایالتی هنر مدرن برلین (Berlinische Galerie) نگهداری می‌شود.

## تاریخچه و توصیف
جورج گروس در ۲۲ مه ۱۹۲۰ با اِوا پیترز ازدواج کرد. این نقاشی بازتابی از گرایش دادائیستی او در آن دوره است و نگاهی طعنه‌آمیز به ازدواج تازه‌اش دارد. همسرش از سوی خود گروس «Maud» لقب گرفته بود و نام «Daum» در عنوان اثر، وارونهٔ آشکار همان صورتِ کوتاه‌شده است. صحنه در پس‌زمینه‌ای شهری و ناواقع‌گرایانه رخ می‌دهد که به‌نظر می‌رسد از آثار جورجو د کیریکو الهام گرفته باشد. همسر گروس تقریباً برهنه تصویر شده، تنها کلاه بر سر دارد و با حالتی مردد کنار شوهرش ایستاده است؛ درحالی‌که خود گروس به‌شکلی نیمه‌انسان، نیمه‌ماشین، همچون ربات یا خودکاره، به‌تصویر کشیده شده است. این تصویر ارجاعی است به مفهوم دادائیستی هنرمند به‌مثابه نوعی ماشین. عنوان اثر همچنین با لحنی کنایه‌آمیز از هنرمند دادائیست دیگر، جان هارتفیلد نام می‌برد.

مفهوم نقاشی را ورنر هرتسفلد، ناشر آثار گروس، چنین توضیح داده است که ازدواج «مانند سایه‌ای میان عروس و داماد می‌افتد؛ به این معنا که درست در همان لحظه که به زن اجازه داده می‌شود میل پنهان خود را آشکار کند و بدنش را بنمایاند، شوهرش به مسائل خشک، فضل‌فروشانه و حسابگرانهٔ دیگری روی می‌آورد…».

## منابع

* 

رده:نقاشی‌های گئورگه گروس
رده:نقاشی‌های ۱۹۲۰ (میلادی)
رده:نقاشی‌های دادائیستی
جان هارتفیلد

**جان هارتفیلد** (;  – ) هنرمند تجسمی آلمانی بود که از پیشگامان به‌کارگیری هنر به‌مثابه سلاحی سیاسی به‌شمار می‌آید. برخی از مشهورترین فوتومونتاژهای او بیانیه‌هایی صریح و تند علیه نازیسم و فاشیسم بودند. هارتفیلد همچنین طراحی جلد کتاب برای نویسندگانی چون آپتون سینکلر را بر عهده داشت و برای نمایشنامه‌نویسان معاصر خود، از جمله برتولت برشت و اروین پیسکاتور، دکور صحنه طراحی می‌کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد آلمانی یهودی‌تبار
رده:دادائیسم
رده:درگذشتگان ۱۹۶۸ (میلادی)
رده:دریافت‌کنندگان نشان شایستگی میهن‌پرستی
رده:زادگان ۱۸۹۱ (میلادی)
رده:ضدفاشیست‌های اهل آلمان
رده:طنزپردازان اهل آلمان
رده:فرهنگ وایمار
رده:کاریکاتوریست‌های اهل آلمان
طایفه سالی

**سالی** یکی از طوایف لرستان پیشکوه و از طوایف زینیوند است که به زبان لری با گویش های لری بالاگریوه ای و لری خرم‌آبادی تکلم میکنند.سالی ها از تیره صالحوند از طایفه زینیوند هستند.
## منابع
بوستان یادمان اسکای‌لاون

**بوستانِ یادمانِ اسکای‌لاون**  گورستانی در سان ماتیو (کالیفرنیا) است. از مدفونانِ نام‌دارش می‌شود بهرام بیضایی را نام برد.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۹ (میلادی) در کالیفرنیا
رده:سان ماتیو (کالیفرنیا)
باشگاه فوتبال زیر ۲۱ سال و آکادمی وست بروموویچ آلبیون

**تیم‌ ذخیره و آکادمی باشگاه فوتبال وست برومویچ آلبیون** تیم‌های جوانان باشگاه فوتبال وست بروموچ آلبیون هستند. تیم ذخیره از بازیکنان زیر ۲۳ سال تشکیل شده و عملاً تیم دوم وست بروموچ آلبیون محسوب می‌شود. بازیکنان زیر ۱۸ سال در کنار سایر گروه‌های سنی جوان‌تر، تیم آکادمی را تشکیل می‌دهند. آنها در لیگ برتر ۲ دسته ۲، دومین سطح فوتبال تیم ذخیره در انگلستان بازی می‌کنند.

## منابع


## پیوند به بیرون

* West Bromwich Albion Under-23s at wba.co.uk
* West Bromwich Albion Under-18s at wba.co.uk

Insert paragraph

Insert paragraph
رده:آکادمی‌های فوتبال در انگلستان
رده:باشگاه فوتبال وست برومویچ
اوتل پارتیکولیه

**اوتل پارتیکولیه** (؛  ) اصطلاح فرانسوی برای یک عمارت شهری بزرگ است که با تاون‌هاوس بریتانیایی قابل مقایسه است. در حالی که یک خانه‌های معمولی (مِزون) معمولاً در امتداد یک ردیف ساخته می‌شدند و با خانه‌های دو طرف دیوار مشترک داشتند و مستقیماً رو به خیابان بودند، دیوارهای مشترک با خانه‌های دو طرف داشت و مستقیماً رو به خیابان قرار می‌گرفت، یک هتل پارتیکولیه اغلب به‌صورت مستقل ساخته می‌شد و تا قرن هجدهم، همواره به‌صورت «*اَنتره کور ا ژاردن*» ــ یعنی میان حیاط ورودی تشریفاتی و باغی که در پشت آن قرار داشت ــ واقع می‌شد. اوتل پارتیکولیه در بسیاری از شهرهای بزرگ فرانسه وجود دارند.

## ریشه‌شناسی و معنا
واژهٔ اوتل برگرفته از واژهٔ فرانسوی کهن *اوستل* است که از واژهٔ لاتینی *هوسپیتالیس* به‌معنای «مربوط به مهمانان» می‌آید و خود از *اوسْـپِس* به‌معنای بیگانه، و در نتیجه مهمان، گرفته شده است. صفتِ پارتیکولیه به‌معنای «شخصی» یا «خصوصی» است.

واژهٔ انگلیسی «هتل» به‌تدریج معنای خاص‌تری پیدا کرد و به ساختمانی تجاری برای اسکان مسافران اطلاق شد؛ در فرانسوی امروزی نیز اوتل در همین معنا به‌کار می‌رود. برای مثال، اوتل دو کریون در میدان کنکورد به‌عنوان یک اوتل پارتیکولیه ساخته شد اما امروزه یک هتل عمومی است.

در زبان فرانسوی، «اوتل دو ویل» یا «مِری» به‌معنای ساختمان شهرداری است و اوتل به‌شمار نمی‌آید؛ همین موضوع دربارهٔ پاسگاه پلیس نیز صادق است که می‌تواند «اوتل دو پلیس» نامیده شود. نهادهای رسمی دیگر نیز ممکن است نام خود را به ساختمانی بدهند که مقر آن‌ها بوده است: افزون بر پاریس، چندین شهر دیگر فرانسه اوتل دو کلونی دارند که توسط صومعهٔ کلونی اداره می‌شد. اوتل دو سَنس به‌عنوان اقامتگاه پاریسی اسقف اعظم سَنس ساخته شد. اوتل دو بورگونی در پاریس یک تئاتر بود که نام خود را از اقامتگاه پیشین دوک‌های بورگونی در همان محل گرفت. اوتل دو لا مارین که اکنون یک موزه است، زمانی که ساختمان وزارت نیروی دریایی بود، این نام را به خود گرفت.

اوتل-دیو («مهمانخانهٔ خدا») نام کهنی است که به بیمارستان اصلی شهرهای فرانسه (و نیز شهرهای استان کبک) داده می‌شد، مانند اوتل-دیو دو بون. لزنولید در پاریس همچنان معنای اولیهٔ خود را به‌عنوان بیمارستانی برای مجروحان جنگی حفظ کرده است.

## تعریف
اوتل پارتیکولیه پیش از هر چیز به‌عنوان یک اقامتگاه شهری شناخته می‌شود که در اصل به یک مالک واحد تعلق داشته و محل سکونت همان شخص بوده است. این دو، تنها ویژگی‌های دقیق و قابل سنجش آن به‌شمار می‌آیند. از همین رو، اوتل پارتیکولیه در بافت شهری از اوتل دو راپورت متمایز می‌شود؛ ساختمانی شهری که معمولاً مجلل است، اما آپارتمان‌های آن به چندین فرد مختلف اجاره داده می‌شود یا به فروش می‌رسد؛ همچنین از کاخی که محل سکونت شاهزاده‌ای از خاندان سلطنتی است ــ هرچند نمونه‌های نقض فراوان‌اند ــ و نیز از خانهٔ بورژوایی که به‌نوبهٔ خود فاقد اعتبار و شکوه سه نوع پیشین است. این اقامتگاه شهریِ یک شخصیت مهم، به‌همراه خانواده و خدمه‌اش (خانواده‌ای که می‌توانست شامل چندین ده نفر باشد)، به‌واسطهٔ مقیاس خود (کوچک‌تر از کاخ)، مصالح به‌کاررفته یا تزییناتش، از بناهای پیرامون متمایز می‌شود.

## جستارهای وابسته
* شاتو
* عمارت
* خانه مستقل

## منابع

رده:گونه‌های خانه
اوتل مارسل داسو

**اوتل مارسل داسو** (؛ ) یک اوتل پارتیکولیه (عمارت مجلل خصوصی) در پاریس است.

## موقعیت
این اوتل در شمارهٔ ۷ رون-پوآن شانزلیزه در منطقه ۸ پاریس قرار دارد.

## تاریخچه
این ساختمان در ۱۸۴۴ ساخته شد.

در ۱۹۵۲ توسط مارسل داسو خریداری شد. از ۲۰۰۲ به بعد، محل آرت‌کوریال[۲]، یک خانهٔ حراج متعلق به گروه داسو بوده است.

## منابع

رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در منطقه هشتم پاریس
رده:هتل‌های خاص در پاریس
آرت‌کوریال

**آرت‌کوریال** () یک خانه حراج فرانسوی است که دفتر مرکزی آن در عمارت تاریخی و مجلل اوتل مارسل داسو در پاریس قرار دارد.

## تاریخچه
گالری هنر آرت‌کوریال در ژوئن ۱۹۷۵ توسط فرانسوا دالِه، مدیرعامل وقت لورئال، در پلاک ۹، خیابان ماتینیون تأسیس شد. آرت‌کوریال به‌عنوان یک گالری، کتابفروشی تخصصی و عمدتاً ناشر آثار متعدد فعالیت می‌کرد. از سال ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۲ (زمان خرید آن)، آرت‌کوریال آثار ۷۰ هنرمند را منتشر کرد، از جمله آرماند فرناندز، سونیا دولونه، جورجو د کیریکو، ماریو دی تیانا، تاکیس، فرانسوا-ژاویر لالان، نیکولا شوفِر و غیره.

در سال ۲۰۰۱، نیکولا اورلوفسکی گالری آرت‌کوریال را از لورئال خریداری کرد. او حراج‌کنندگان فرانسوا بریست، هِرْو پولن و رمی لو فور را استخدام کرد و یک خانهٔ حراج با همان نام تأسیس نمود.

این گالری زیرمجموعه‌ای از گروه داسو است. همچنین، میلیاردر موناکویی میشل پاستور تا زمان مرگش در ۲۰۱۴ سهامدار آن بود.

تا سال ۲۰۱۴، آرت‌کوریال پس از کریستی و ساتبیز، سومین خانهٔ حراج بزرگ پاریس بود.

در سال ۲۰۲۲، آرت‌کوریال بیستمین سالگرد خود را جشن گرفت.

در آوریل ۲۰۲۳، آرت‌کوریال شرکت حراج سوئیسی «خانهٔ حراج بُرِت، بایلی و ویدمر» را خریداری کرد. بُرِت، بایلی در سال ۲۰۱۱ توسط نیکولا بُرِت و امانوئل بایلی تأسیس شد و در فروش هنر مدرن و معاصر تخصص داشت.

### حراج‌های قابل توجه
در مارس ۲۰۲۳ خبری منتشر شد دربارهٔ یک حراج ناموفق یک میلیون دلاری، زمانی که خریدار، پاتریک متیسیون، دربارهٔ منشأ نقاشی خریداری‌شده پرسید. اثر مورد بحث، نارسیس از لوران دو لا ایر (حدود ۱۶۴۰)، در ابتدا در یک فروش ناشناس در لندن در سال ۱۹۲۹ خریداری شده بود.

در اوت ۲۰۲۳، یک سنگ طبیعی برمه‌ای به‌عنوان دومین یاقوت گران‌قیمت حراج شده با قیمت ۳٫۳ میلیون دلار فروخته شد. این سنگ در یک قاب طلای زرد ۱۸ عیار قرار داشت و توسط ۱۰ سنگ هرکدام ۰٫۴–۰٫۵ قیراط احاطه شده بود.

در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۵، آرت‌کوریال فروش نسخهٔ خطی اصلی دعوت ژنرال دوگل در ۱۸ ژوئن را برای آرشیو ملی فرانسه مدیریت خواهد کرد.

## مناقشات
در سال ۲۰۱۲، فروش یک مهر امپراتوری چینی توسط آرت‌کوریال با اعتراضاتی از سوی چین و «انجمن حمایت از هنر چینی در اروپا» مواجه شد. اعتقاد بر این بود که مهر از کاخ تابستانی قدیمی پکن توسط نیروهای فرانسوی-بریتانیایی در ۱۸۶۰ غارت شده بود. آرت‌کوریال منشأ این اثر را مورد تردید قرار داد و ادعا کرد که بررسی تخصصی آن‌ها نشان می‌دهد مهر از کاخ تابستانی قدیم منشأ نگرفته است.

## منابع

## پیوند به بیرون

* 

رده:شرکت‌های پاریس
رده:شرکت‌های خرده‌فروشی بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۰۱ (میلادی)
پاسکال بلانشار

**پاسکال بلانشار** (؛ زادهٔ ۲ ژوئیهٔ ۱۹۶۴) مؤلف، تاریخ‌نگار، مستندساز، مقاله‌نویس و مدیر یک آژانس فرانسوی ارتباطات و موزه‌نگاری است. او در زمینهٔ امپراتوری استعماری فرانسه، مطالعات پسااستعمارگرایی و تاریخ مهاجرت تخصص دارد. نویسندهٔ آثار متعدد، او به‌ویژه در شناخت بهتر پدیدهٔ باغ‌وحش‌های انسانی و تاریخ تصورات و تخیلات استعماری نقش داشته است.

آثار او یا رویکردش به گذشتهٔ استعماری با واکنش‌های گسترده رسانه‌ای مواجه شده است و همچنین نقدهایی را به همراه داشته و بحث‌هایی با تاریخ‌نگاران و روزنامه‌نگاران برانگیخته است که او را به‌عنوان یک نخبهٔ متعهد و ارائهٔ تصویری کاهش‌یافته یا فعالانه از گذشتهٔ استعماری متهم می‌کنند.

## تحصیلات
پس از تحصیل در رشتهٔ مهندسی عمران در مدرسهٔ ساختمان و کارهای عمومی ونسن، او تصمیم گرفت تحصیلات خود را در رشتهٔ تاریخ ادامه دهد.

پاسکال بلانشار مؤلف رساله‌ای با عنوان «*ملی‌گرایی و استعماری‌گری: ایدئولوژی استعماری، گفتمان دربارهٔ آفریقا و آفریقایی‌ها در جناح ملی‌گرای فرانسه، از دههٔ ۱۹۳۰ تا انقلاب ملی*» است. پس از پژوهش‌هایش در مرکز تحقیقات آفریقایی‌های خیابان مالر در پاریس، او در سال ۱۹۹۴ موفق به اخذ دکترای تاریخ از دانشگاه پاریس ۱ پانتیون-سوربن شد.

## سوابق حرفه‌ای
او حرفهٔ خود را به‌عنوان پژوهشگر وابسته در آزمایشگاه سِرسوآی (مرکز مطالعات و پژوهش دربارهٔ جوامع اقیانوس هند) در ایکس-آن-پرووانس آغاز کرد، در بازهٔ ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۰، تحت هدایت و راهنمایی اوبر ژربو. سپس از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸، تحت هدایت ژیل بوئتش پژوهشگر وابسته در گروه پژوهشی مردم‌شناسی و نمایش‌های آناتومی بدن در دانشکدهٔ پزشکی مارسی (لا تیمون) بود. از سال ۲۰۰۸ تا نوامبر ۲۰۲۰، با راهنمایی ایزابِل وِیرَت-ماسون، پژوهشگر وابسته در آزمایشگاه ارتباطات و سیاست مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه بود

از سال ۲۰۱۹، پاسکال بلانشار عضو کمیتهٔ راهبردی «باشگاه قرن بیست و یک» (Club XXIe siècle) است، انجمنی طبق قانون ۱۹۰۱ فرانسه که هدف آن ترویج مثبت تنوع و برابری فرصت‌ها است.

از دسامبر ۲۰۲۰، او پژوهشگر وابسته در مرکز تاریخ بین‌المللی و مطالعات سیاسی جهانی‌شدن در دانشگاه لوزان است.

در پایان سال ۲۰۲۰، نادیا آی، وزیر منتخب مسئول امور شهری، او را مأمور تشکیل یک کمیتهٔ علمی مشترک شامل ۱۸ نفر کرد. این کمیته شامل تاریخ‌نگارانی مانند پاسکال اُری، مسئولان انجمنی مانند آیساتا سک (مدیر بنیاد حافظهٔ برده‌داری)، نویسندگان لیلا سلیمانی و داوید دیوپ، هنرپیشه و نویسنده راشل خان و روزنامه‌نگار ایزابِل جیوردانو بود. وظیفهٔ این کمیته جمع‌آوری ۳۰۰ تا ۴۰۰ پروندهٔ بیوگرافیک دربارهٔ شخصیت‌هایی بود که «به تاریخ ما کمک کرده‌اند اما هنوز جایگاه خود را در حافظهٔ جمعی ما پیدا نکرده‌اند»، تا برای نوسازی نام خیابان‌ها یا مؤسسات عمومی در اختیار نهادهای محلی قرار گیرد. این گزارش در ۱۲ مارس ۲۰۲۱ به ژاکلین گورو، وزیر انسجام سرزمینی و روابط با نهادهای محلی، و نادیاهای تحویل شد و همان روز تحت عنوان پرتره‌های فرانسه  منتشر گردید.

پاسکال بلانشار هم‌مدیر آژانس ارتباطاتی «لِ بَتِیسر دِ مِمور» (به معنی خاطره‌سازان) است، که در موزه‌نگاری تخصص دارد، به‌ویژه برای شرکت‌ها.

## منابع

رده:مدیران پژوهشی مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه
رده:زادگان ۱۹۶۴ (میلادی)
کانار آنشنه

**کانار آنشنه** (؛ ) یک هفته‌نامهٔ طنز و انتقادی در فرانسه است که دفتر مرکزی آن در پاریس قرار دارد.

این نشریه در سال ۱۹۱۵ و در دوران جنگ جهانی اول تأسیس شد و به روزنامه‌نگاری تحقیقی و افشای اطلاعات از منابع داخلی دولت فرانسه، دنیای سیاسی فرانسه و دنیای کسب‌وکار فرانسه می‌پردازد، همراه با طنزها و کاریکاتورهای متعدد. لو کانار آن‌شنه هیچ‌گونه تبلیغاتی را نمی‌پذیرد و مالکیت آن خصوصی است، که عمدتاً در اختیار کارکنان خود روزنامه قرار دارد.

## معرفی
### تاریخچهٔ اولیه
225px|thumb|یک خواننده در حال مطالعهٔ یک نسخه از هفته‌نامهٔ ''کانار آنشنه''.

نام این روزنامه به روزنامهٔ «لومَن لیبر» (انسان آزاد)، متعلق به ژرژ کلمانسو، رهبر حزب رادیکال فرانسه اشاره دارد، که به‌دلیل سانسور دولتی مجبور به تعطیلی شد و هنگام بازگشایی، نام خود را به «لومَن آن‌شنه» (انسانِ در بند) تغییر داد؛ اصطلاح «لو کانار آن‌شنه» به معنای «اردک در بند» است اما واژهٔ canard در زبان محاورهٔ فرانسوی به معنای «روزنامه» نیز به‌کار می‌رود. این نام همچنین به نشریات فرانسوی منتشرشده توسط سربازان در طول جنگ جهانی اول اشاره دارد.

این هفته‌نامه در سال ۱۹۱۵ میلادی توسط موریس مارشال و همسرش ژان مارشال، همراه با اچ.پی. گاسیر تأسیس شد. پس از جنگ جهانی اول، برای جشن پایان سانسور نظامی مطبوعات، به‌طور موقت نام خود را به «لو کانار دِشاِنه» (اردک رهاشده یا آزاد) تغییر داد و در سال ۱۹۲۰ دوباره به نام *کانار آنشنه* بازگشت.

این عنوان همچنین دارای معنای دوگانه است: «canard» می‌تواند به شایعه یا زمزمهٔ جنجالی اشاره کند و «enchaîné» به معنای «متصل یا دارای پیوند» است، بنابراین ترکیب آن می‌تواند به معنای «شایعهٔ داخلی» نیز باشد. این روزنامه به انتشار و افزایش محبوبیت خود ادامه داد تا اینکه در سال ۱۹۴۰ به‌دلیل اشغال آلمان در فرانسه مجبور به تعلیق انتشار شد. پس از آزادسازی فرانسه، انتشار آن از سر گرفته شد و در دههٔ ۱۹۶۰ به قالب هشت صفحه‌ای تغییر یافت.

بسیاری از همکاران اولیهٔ کانار عضو احزاب کمونیست و سوسیالیست بودند، اما این روزنامه در دههٔ ۱۹۲۰ از وابستگی سیاسی خود به این گروه‌ها فاصله گرفت. مالکان کنونی روزنامه به هیچ گروه سیاسی یا اقتصادی وابسته نیستند. امروزه این روزنامه از هرگونه جانبداری سیاسی اجتناب می‌کند و شهرت یافته است به انتشار مطالب افشاگرانه و انتقاد از هر حزب سیاسی بدون تمایل خاص. همچنین رویکردی ضد کلیسایی دارد و نجبای فرانسه را مورد تمسخر قرار می‌دهد. کانار هیچ‌گونه تبلیغاتی را نمی‌پذیرد.

در دههٔ ۱۹۲۰، این روزنامه تبلیغات رایگان برای مجلهٔ طنز دیگر به نام *[[کراپویو]]*، که توسط ژان گالتیه-بویسیه، دوست موریس مارشال، ایجاد شده بود، ارائه می‌داد. به همین ترتیب، *[[کراپویو]]* نیز تبلیغات رایگان کانار را منتشر می‌کرد. روابط بین دو مجله در طول جنگ داخلی اسپانیا تیره شد، زیرا مارشال از دولت جمهوری‌خواه اسپانیا در مادرید حمایت می‌کرد، در حالی که گالتیه-بویسیه کاملاً صلح‌طلب باقی ماند.

نشریهٔ کانار آنشنه و قالب آن الهام‌بخش مجلهٔ هفتگی طنز «ال بِ نِگره» شد، که بین ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۶ در بارسلون منتشر می‌شد.

## جستارهای وابسته
* آلبر آلگو

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:جمهوری سوم فرانسه
رده:روزنامه‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۱۵ (میلادی)
رده:روزنامه‌های پاریس
رده:مجله‌های طنزآمیز فرانسوی
رده:هفته‌نامه‌های منتشرشده در فرانسه
باشگاه ورزشی وینر

**باشگاه ورزشی وینر** که گاهی به اختصار **وی‌اس‌سی** نامیده می‌شود، در ۲۴ فوریه ۱۸۸۳ در وین، اتریش تأسیس شد و یکی از قدیمی‌ترین باشگاه‌های ورزشی این کشور است. خانه سنتی آنها در محله دورنباخ شهر (منطقه ۱۷) قرار دارد.

## تاریخچه
این باشگاه در مقاطع مختلف تاریخ خود، بخش‌هایی برای شمشیربازی، بوکس، کشتی، دوچرخه‌سواری، هندبال، دو و میدانی، هاکی روی چمن، تنیس، اسکواش، فوتبال و واترپلو داشته است. تیم فوتبال در سال‌های ۱۹۲۲، ۱۹۵۸ و ۱۹۵۹ در مسابقات قهرمانی ملی اتریش به موفقیت دست یافت. فصل ۱۹۵۸ آنها شامل پیروزی چشمگیر ۷–۰ مقابل یوونتوس در جام قهرمانان اروپا بود. دو ورشکستگی در دهه ۱۹۹۰ در نهایت منجر به سقوط تیم به لیگ‌های پایین‌تر شد.

در سال ۲۰۰۱، بخش فوتبال به دلیل مشکلات مالی با نام *وینر* *اسپورت‌کلوب* از هم جدا شد و در سال ۲۰۱۷ دوباره به وی‌اس‌سی پیوست. تیم اول در حال حاضر در لیگ منطقه‌ای شرق اتریش (لیگ دسته سوم) بازی می‌کند. ورزشگاه خانگی این باشگاه، ورزشگاه وینر اسپورت-کلوب به سال ۱۹۰۴ برمی‌گردد و قدیمی‌ترین زمین فوتبال فعال اتریش محسوب می‌شود. اریش هوف، بازیکن و مربی، به عنوان اسطوره این باشگاه شناخته می‌شود.

## بازیکنان برجسته

*  هانس کرانکل
*  اریش هوف
*  هورست بلانکنبرگ
*  لوتار اولساس
*  کریستیان کگلویتس

## منابع
رده:باشگاه‌های فوتبال اتریش
رده:باشگاه‌های فوتبال در وین
رده:باشگاه‌های فوتبال در قلمروهای پیشین آلمان
رده:باشگاه‌های فوتبال بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۸۳ (میلادی)
ژون آفریک

***ژون آفریک*** (؛ معنای تحت‌اللفظی: آفریقای جوان) یک مجله خبری هفتگی پان‌آفریقایی به زبان فرانسوی است که در سال ۱۹۶۰ در تونس تأسیس شد و سپس توسط گروه رسانه‌ای ژون آفریک در پاریس منتشر شد. این مجله پرخواننده‌ترین مجله پان‌آفریقایی است. ژون آفریک اخبار سیاسی، اقتصادی و فرهنگی آفریقا و جهان را پوشش می‌دهد. این مجموعه همچنین با نام «انتشارات جگوار» به فعالیت در حوزه انتشار کتاب نیز می‌پردازد.

از سال ۱۹۹۷، ژون آفریک یک وب‌سایت خبری را نیز اداره می‌کند.

این مجله در شصت سال نخست فعالیت خود به‌صورت هفتگی منتشر می‌شد، اما از سال ۲۰۲۰ به‌صورت ماهانه منتشر می‌شود.

## تاریخچه و معرفی
ژون آفریک در ۱۷ اکتبر ۱۹۶۰ در تونس، به‌طور مشترک توسط بشیر بن یحمد، وزیر اطلاع‌رسانی وقتِ رئیس‌جمهور تونس حبیب بورقیبه، و دیگر روشنفکران تونسی تأسیس شد. بنیان‌گذاران این هفته‌نامه به‌دلیل سانسور شدید اعمال‌شده در دوران ریاست‌جمهوری حبیب بورقیبه، به پاریس نقل مکان کردند. این مجله حوزه‌های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی آفریقا را پوشش می‌دهد و تمرکز ویژه‌ای بر آفریقای فرانسوی‌زبان و مغرب عربی دارد.

ژون آفریک بلافاصله پس از جنگ ۱۹۶۷ میان کشورهای عربی و اسرائیل، جنبش نوظهور فداییانِ سازمان آزادی‌بخش فلسطین را پوشش داد. این مجله در ماه مه ۱۹۶۸ گفت‌وگویی با یاسر عرفات منتشر کرد.

از سال ۲۰۰۰ (شماره ۲۰۴۰) تا اوایل سال ۲۰۰۶ (شماره ۲۳۵۴)، این مجله با نام «*ژون آفریک لنتلیژان*» منتشر می‌شد.

ژون آفریک توسط گروه رسانه‌ای ژون آفریک منتشر می‌شود؛ گروهی که همچنین مجله خبری ماهانه انگلیسی‌زبان *گزارش آفریقا* را نیز منتشر می‌کند.

دفتر مرکزی این مجله در پاریس دو بار در فرانسه هدف حمله قرار گرفته است؛ یک‌بار در سال ۱۹۸۶ و بار دیگر در ژانویه ۱۹۸۷. مسئولیت حمله دوم را گروه ملی‌گرای فرانسوی شارل مارتل بر عهده گرفت.

این مجله دارای نسخه‌ای است که برای تونس منتشر می‌شود و به‌دلیل پوشش اخبار حساس مربوط به این کشور، چندین بار تعلیق شده است. برای مثال، از ژوئیه ۱۹۸۴ تا ژانویه ۱۹۸۵ در این کشور ممنوع بود. در ژوئن ۱۹۸۹ نیز این مجله در مراکش ممنوع شد. در این دوره، تیراژ آن در این کشور حدود ۱۳٬۰۰۰ نسخه بود.

بحران کووید-۱۹ و وضعیت رسانه‌های چاپی در فرانسه به دیجیتالی‌شدن مستمر *ژون آفریک* انجامیده است. در اوایل دسامبر ۲۰۲۰، مدیریت *ژون آفریک* نخستین طرح تعدیل نیروی خود را در تاریخ این مجله اعلام کرد؛ اقدامی که ناشی از کاهش نتایج اقتصادی بر اثر همه‌گیری کووید-۱۹ بود.

در سپتامبر ۲۰۲۳، فروش *ژون آفریک* در بورکینافاسو ممنوع شد؛ زمانی که دولت نظامی این کشور از مقالاتی که مدعی وجود تنش‌هایی در نیروهای مسلح بورکینافاسو بودند، ابراز نارضایتی کرد.

## منابع

## پیوند به بیرون

* 

رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۶۰ (میلادی)
رده:مجله‌های خبری فرانسه
رده:مجله‌های ماهانه فرانسه
رده:مجله‌های منتشرشده در پاریس