رودخانه چتکو

**رودخانه چتکو** () به طول  در بخش جنوب‌غربی ایالت اورگن در ایالات متحده قرار دارد. این حوضه آبریز حدود  از شهرستان کوری را زهکشی می‌کند. این رود هنگام عبور از ناحیه‌ای ناهموار و منزوی در مسیر ساحلی، با شیبی تند از ارتفاعی حدود  پایین می‌آید و در سطح دریا به اقیانوس آرام می‌ریزد. به‌جز  پایانی رود، همهٔ طول آن در میانهٔ جنگل ملی «روگ ریور-سیسکیو» قرار دارد. این رود از ناحیهٔ دست نخورده و حفاظت‌شدهٔ «کالمیوپسیس»، در شمال‌غربی قلهٔ چتکو و در محل تلاقی رشته‌کوه اورگان کوست و کوه‌های «کلمث» سرچشمه می‌گیرد. این رود در آغاز، به‌طور کلی به سمت شمال، سپس غرب و بعد جنوب‌غربی جریان می‌یابد و در پایان، میان شهرهای بروکینگس و هاربر، حدود  در شمال مرز ایالت کالیفرنیا، وارد اقیانوس می‌شود. حوزهٔ آبریز رود چتکو تا حد بسیاری دست‌نخورده باقی مانده و تحت حفاظت جنگل ملی «روگ ریور–سیسکیو» و منطقهٔ بکر «کالمیوپسیس» می‌باشد.  از بالادست این رود از سال ۱۹۸۸ به‌عنوان منطقهٔ وحشی و دیدنی ثبت شده است.

سرخ‌پوستان ایالات متحده آمریکا در حوزهٔ آبریز رود چتکو برای ۱۰۰۰ تا ۳۰۰۰ سال گذشته سکونت داشته‌اند. چندین کاوشگر، از جمله سر فرانسیس دریک، جرج ونکوور، و «جدیدیا اسمیت»، بین سده‌های۱۶ تا ۱۹ میلادی از این منطقه دیدن کرده‌اند و دریافتند که مردم چتکو در این منطقه زندگی می‌کنند. سپس ساکنان غیر بومی پس از کشف طلا و سایر فلزات گران‌بها در دهه‌های ۱۸۴۰ و ۱۸۵۰ وارد منطقه شدند. شهر بروکینگس در اوایل قرن بیستم پایه‌گذاری شد و در سال ۱۹۵۱ به صورت رسمی ثبت گردید. حدود ۱۴٬۰۰۰ نفر از ساکنان بروکینگس و هاربر برای آب آشامیدنی خود به رود چتکو وابسته‌اند.

آب‌های چتکو از کیفیت بسیار بالایی برخوردار است و جمعیت زیادی از ماهی‌های سالمون و قزل‌آلا را در خود نگهداری می‌کند. حوضه آبریز میزبان گونه‌های بسیار دیگری نیز هست، از جمله چند گونه که بوم‌زادی منطقهٔ کوه‌های «سیسکیو» هستند. شمالی‌ترین جنگل سکویای همیشه‌سبز (بلندترین درختان روی زمین) در بخش جنوبی حوضهٔ آبریز چتکو رشد می‌کنند. روی هم رفته، این رودخانه محل زندگی بیش از ۲۰۰ گونهٔ حیوانی است و ۹۷ درصد از حوضهٔ آبریز آن جنگلی می‌باشد.

## مسیر رودخانه
رودخانهٔ چتکو حدود  شرق قلهٔ چتکو آغاز می‌شود و ارتفاع آن تقریباً  بالاتر از سطح دریا می‌باشد. این رودخانه به سمت شمال جریان یافته و شاخه‌های فرعی کوچک مانند رودخانهٔ «لیتل چتکو» و رود «بیبی‌فوت» را جمع می‌کند. رودخانه در نزدیکی قلهٔ «پیرسول» به ارتفاع ، که بلندترین نقطهٔ حوضهٔ آبریز است، به سمت غرب چرخش می‌یابد. این رودخانه، رود «باکس کانیون» را از کرانه چپ، رود «تین‌کاپ» را از کرانه راست و رود «بولدر» را از کرانه چپ دریافت می‌کند. سپس به سمت جنوب جریان می‌یابد و شاخهٔ جنوبی رودخانهٔ چتکو را جمع می‌کند. چند مایل دورتر به سمت جنوب، رودخانه از میان یک جنگل سکویا عبور می‌کند. رودخانه بین بوسلی بات در شمال و کوه امیلی در جنوب جریان دارد؛ کوه امیلی محل برخورد یکی از تنها چهار بمبی است که تاکنون مشخص شده توسط هواپیمای دشمن در ایالات متحدهٔ قاره‌ای پرتاب شده است. این حادثه در جریان حملات هوایی مراقب در سال ۱۹۴۲ رخ داد. رودخانه به سمت جنوب‌غربی می‌پیچد، و از پارک ایالتی «آلفرد آ. لوب» عبور می‌کند و شاخهٔ شمالی رودخانهٔ چتکو را از سمت راست در مایل ۵ رودخانه (یا کیلومتر ۸ رودخانه) گردآوری می‌کند. رودخانهٔ چتکو حدود  از دهانه‌اش به یک پای‌رود تبدیل می‌شود. این رودخانه از میان جوامع بروکینگس در شمال و هاربر در جنوب عبور می‌کند و به اقیانوس آرام می‌ریزد.

### تخلیه آب
سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده جریان رودخانهٔ چتکو را در یک ایستگاه اندازه‌گیری جریان در مایل ۱۰٫۷ رودخانه (یا کیلومتر ۱۷٫۲ رودخانه) که ۶٫۸ مایل (۱۱ کیلومتر) شمال‌شرقی بروکینگس قرار دارد، پایش می‌کند. این ایستگاه در سال ۱۹۶۹ افتتاح شد و همچنان فعال است. میانگین جریان آن ۲٬۲۶۳ فوت مکعب بر ثانیه (۶۴٫۰۸ متر مکعب بر ثانیه) از یک حوضهٔ آبریز به وسعت ۲۷۱ مایل مربع (۷۰۲ کیلومتر مربع) بوده است که حدود ۷۷ درصد از کل حوضهٔ آبریز چتکو را شامل می‌شود. بیشترین جریان ثبت‌شده ۸۵٬۴۰۰ فوت مکعب بر ثانیه (۲٬۴۲۰ متر مکعب بر ثانیه) بود که در ۲۲ دسامبر ۱۹۶۴، در جریان سیل شمال غرب اقیانوس آرام سال ۱۹۶۴ رخ داد. کمترین جریان ثبت‌شده ۴۲ فوت مکعب بر ثانیه (۱٫۲ متر مکعب بر ثانیه) بود که در ۱۴ اکتبر ۱۹۸۷ اتفاق افتاد.

## حوزه آبخیز
جایگزین=A small stream flows through steep and forested hills below a blue sky with several white clouds.|بندانگشتی|رودخانه چتکو که از میان طبیعت بکر کالمیوپسیس می‌گذرد.
رودخانهٔ چتکو حوضه‌ای به وسعت ۳۵۲ مایل مربع (۹۱۲ کیلومتر مربع) از ساحل جنوبی اورگان را تخلیه می‌کند. حدود ۷۸ درصد از این منطقه متعلق به سازمان جنگل‌های ایالات متحده است و ۵ درصد دیگر تحت مالکیت دفتر آمایش سرزمین قرار دارد. ۱۶ درصد از این منطقه در مالکیت خصوصی است، در حالی که یک درصد باقی‌مانده توسط شهرهای بروکینگس و هاربر، شهرستان کوری و ایالت اورگان مدیریت می‌شود. تقریباً ۹۷ درصد از زمین‌ها برای جنگل‌داری، ۲ درصد برای کشاورزی و مناطق روستایی و ۱ درصد مناطق شهری، بهره‌برداری می‌شوند. در مناطق پایین‌دست و بالادست حوضهٔ آبریز به ترتیب، شن و ماسه و مواد معدنی استخراج می‌شود.

این منطقه عمدتاً کوهستانی است و با دره‌های رودخانه‌ای تند مشخص می‌شود. ارتفاعات در حوضهٔ رودخانه چتکو از سطح دریا تا ۵۰۹۸ فوت (۱۵۵۴ متر) در قله پیرسول پیک متغیر است. میزان بارش سالانه بین ۴۵ تا ۱۴۰ اینچ (۱۱۴۳ تا ۳۵۵۶ میلی‌متر) است و ماه‌های اکتبر تا ژوئن مرطوب‌ترین دوره‌ها هستند. هفتاد درصد روان‌آب سطحی از باران و سی درصد از باران روی برف جمع‌آوری می‌شود. بیست و پنج تالاب مجزا به مساحت مجموع ۹۳ جریب (۳۸ هکتار) در این حوضه شناسایی شده‌اند. دمای میانگین بین ۳۲ تا ۸۲ درجه فارنهایت (۰ تا ۲۸ درجه سلسیوس) است، اگرچه پدیده بروکینگس (یا پدیده چتکو؛ مشابه گرم‌باد فون) اغلب هوای گرم محلی را به منطقه بروکینگس می‌آورد. افزایش دما به‌خاطر جغرافیای منطقه رخ می‌دهد؛ هوای خنک از رشته‌کوه‌های سیسکیو و کوه‌های ساحلی از دره رودخانه چتکو پایین می‌آید و به‌تدریج گرم می‌شود تا سرانجام به‌صورت یک باد گرم به بروکینگس برسد. کوه‌ها همچنین منطقه را از لایه‌های خنک دریایی محافظت می‌کنند. تا حدی به‌دلیل این پدیده، بروکینگس بالاترین دمای ثبت‌شده خود، یعنی ۱۰۸ درجه فارنهایت (۴۲ درجه سلسیوس)، را در ۸ ژوئیه ۲۰۰۸ تجربه کرد.

زمین‌لرزه‌ها پدیده‌ای رایج هستند و زمین‌لرزه‌های بزرگ تقریباً هر ۳۰۰ سال یک‌بار رخ می‌دهند. زمین‌لرزه کاسکادیا در سال ۱۷۰۰ (که شدت آن بین ۸٫۷ تا ۹٫۲ در مقیاس بزرگی گشتاوری برآورد شده) باعث ایجاد سونامی‌ای شد که سواحل کالیفرنیا، اورگن، واشینگتن و بریتیش‌کلمبیا را درنوردید و روز بعد به ژاپن رسید. این زمین‌لرزه زمانی رخ داد که کل پهنهٔ فرورانش کاسکادیا، به طول حدود ۱۱۰۰ کیلومتر، در یک رویداد کلان راندگی حدود ۲۰ متر جابه‌جا شد. زمین‌لرزهٔ مهم دیگری در سال ۱۸۷۳ در نزدیکی بروکینگس امروزی رخ داد. این زمین‌لرزه با بزرگی ۷٫۳ از سیاتل تا سان‌فرانسیسکو احساس شد. باد نیز در این منطقه از عوامل مهم به‌شمار می‌رود؛ طوفان‌ها گاهی می‌توانند به سرعتی بیش از ۱۰۰ مایل بر ساعت (۱۶۰ کیلومتر بر ساعت) برسند. طوفان «روز کلمبوس» در سال ۱۹۶۲ تقریباً سراسر اورگن را با بادهای ویران‌کننده درنوردید؛ در شهر نزدیک، پورت ارفورد تندبادهایی با سرعتی بیش از ۱۹۰ مایل بر ساعت (۳۱۰ کیلومتر بر ساعت) ثبت گردید. این طوفان در سراسر ایالت جان ۳۸ نفر را گرفت و بیش از ۲۰۰ میلیون دلار خسارت بر جای گذاشت. حوضهٔ آبریز اغلب شاهد آتش‌سوزی‌های جنگلی است؛ برخی از آن‌ها بسیار گسترده‌اند. آتش‌سوزی «بیسکویت» در سال ۲۰۰۲ بیش از  از منطقهٔ بکر کالمیوپسیس و نواحی پیرامونی آن را سوزاند.

برپایهٔ سرشماری سال ۲۰۱۰، جمعیت شهر بروکینگس ۶٬۳۳۶ نفر بود، در حالی که در شهر نزدیک، هاربر ۲٬۳۹۱ نفر داشت. روی هم رفته، بیش از ۱۴٬۰۰۰ نفر از ساکنان منطقهٔ بروکینگس-هاربر برای تأمین آب آشامیدنی به رودخانهٔ چتکو وابسته هستند. حوضه‌های آبریز کناری شامل رودخانه‌های «وینچاک» و «اسمیت» در جنوب، رودخانهٔ «پیستول» در شمال، و رودخانهٔ «ایلینوی»، یکی از شاخه‌های رودخانهٔ «روگ»، در شمال و شرق هستند.

## گیاهان و جانوران
جایگزین=خوشه‌ای از گل‌های صورتی با پنج گلبرگ هم‌پوشاننده دیده می‌شود. دو گل در پیش‌زمینه واضح و فوکوس شده‌اند، در حالی که تعداد زیادی گل و برگ‌های کوچک در پس‌زمینه تار هستند. هر گل دارای پرچم‌های بلند و مشکی است که طول آن‌ها برابر با گلبرگ‌هاست.|بندانگشتی|گیاه کمیاب کالمیوپسیس فقط در کوه‌های سیسکیو رشد می‌کند.
حوضهٔ آبریز رودخانهٔ چتکو عمدتاً با جنگل‌های مخروطی معتدل پوشیده شده است که گونه‌هایی مانند صنوبر داگلاس، کاج شوکران غربی، نراد سفید، کاج طلایی، سرو عود و درخت نوئل سیتکایی را شامل می‌شود. همچنین گونه‌های کاج جفری، کاج ناب‌کونه و چنکوپین طلایی نیز شناسایی شده‌اند. درختان سخت‌چوب مانند بلوط مازوپوست، افرای درشت‌برگ، توسکای قرمز و مادِرُن اقیانوس آرام فراوانی دارند. زیراشکوب جنگل را، درختچهٔ مانزانیتا، فندق، افرای تاکی، چراغ مرداب غربی و گونه‌های مختلف توت و علف‌ها تشکیل می‌دهند. کالمیوپسیس، درختچه‌ای همیشه‌سبز، گلدار و هم‌نام منطقهٔ دست نخوردهٔ کالمیوپسیس، تنها در کوه‌های سیسکیو می‌روید. چند گونه علف هرز سمج، از جمله اولکس، رتم جارویی، تمشک وحشی و گل خار شناسایی شده‌اند.

گونهٔ رایج در بخش‌های جنوبی دورتر حوضه آبریز «سرو قرمز ساحلی» می‌باشد که یکی از بلندترین انواع درختان روی زمین است. شمالی‌ترین رویشگاه سکویای جهان در نزدیکی ساحل جنوبی رود چتکو، در مایل ۱۵ رودخانه (کیلومتر ۲۴ رودخانه)؛ حدود ۸ مایل (۱۰ کیلومتر) شمال مرز کالیفرنیا قرار دارد. درختان این‌جا حدود ۳۰۰ تا ۸۰۰ سال سن دارند و قطرشان بین ۵ تا ۱۳ پا (۲ تا ۴ متر) است و برخی از آن‌ها از ۳۰۰ پا (۹۱ متر) ارتفاع هم فراتر می‌روند. درختان سکویا در آغاز سدهٔ بیستم به‌شدت قطع شدند. پیش از دورهٔ قطع درختان، این درختان بزرگ با به‌دام‌انداختن رطوبتِ مه و همچنین با میزان گستردهٔ سایه‌ای که ایجاد می‌کردند، خرداقلیم ویژهٔ خود را می‌ساختند. جنگل سکویا نسبت به بقیهٔ حوضهٔ آبریز کمتر کوهستانی است و جریان‌های رودپیچ در آن بسیار رایج‌ترند.

بیش از ۲۰۰ گونهٔ جانوری در این رود و شاخه‌های آن زندگی می‌کنند. پرندگانی مانند غواص پرنده، غازسانان کشیم، اردک‌ها، ماهی‌خورک‌ها و عقاب‌های سرسفید در پیرامون جویبارها و دیگر نواحی این حوضهٔ آبریز سکونت دارند. ماهی‌گیرک‌ها، مرغ‌های کاکایی و پرستودریایی در دهانهٔ رود دیده شده‌اند، و مرغ‌های دریایی کاکایی پاسیاه در زمستان در این ناحیه لانه‌سازی می‌کنند. حیات وحش منطقهٔ کالمیوپس در حوزهٔ آبریز چتکو، بیشترین تنوع زیستی را نسبت به هر منطقهٔ دیگری در ایالت اورگن دارا می‌باشد. پستاندارانی مانند خرس سیاه آمریکایی، گوزن دم‌سیاه، گربه دم‌کوتاه، گربه دم‌حلقه‌ای و روباه خاکستری از موجودات رایج این منطقه هستند. سمورچه سیسکیو کمیاب، بوم‌زادی رشته‌کوه‌های «کلامث» می‌باشد. ماهی‌های قزل‌آلای رنگین‌کمان، آزادماهی جویبار و ماهی آزاد کوهو شایع‌ترین ماهی‌های مهاجری هستند که در رودخانهٔ چتکو زندگی می‌کنند. ماهی‌های قرل‌آلای رنگین‌کمان فراوان هستند و در بیشتر جویبارهای بزرگ و کوچک دیده شده‌اند. ماهی‌های آزادماهی جویبار معمولاً تا رودخانهٔ «بولدر کریک» حرکت می‌کنند، که تقریباً نیمهٔ مسیر بین سرچشمه و دهانهٔ رودخانهٔ چتکو قرار دارد. ماهی آزاد کوهو نیز معمولاً در همین منطقه می‌مانند، اما برخی از آن‌ها در ناحیهٔ «گرانیت کریک» و «کارتر کریک»، تقریباً ۱۲ مایل (۱۹ کیلومتر) بالاتر از بولدر کریک، یافت شده‌اند. ماهی «قزل‌آلای گلوبریده ساحلی» را می‌توان در سراسر حوضهٔ آبریز یافت؛ برخی به اقیانوس مهاجرت می‌کنند، در حالی که دیگران تمام سال در رودخانه و شاخه‌های آن زندگی می‌کنند. «مار ماهی اقیانوس آرام»، آبنوس سه‌خاره و انواع گوناگون لنگرماهی نیز مشاهده شده‌اند.

## زمین‌شناسی

رودخانهٔ چتکو از زمینگان باستانی رشته‌کوه‌های کلامث عبور می‌کند، که سن آن بین ۴۰۰ تا ۱۰۰ میلیون سال است و قدیمی‌ترین سنگ‌های اورگن را تشکیل می‌دهد. ریزقارهٔ کلامث در اصل زیر اقیانوس نزدیک کالیفرنیا جنوبی، قبل از اینکه صدها میلیون سال پیش جدا شود، قرار داشت. زمین‌ساخت صفحه‌ای، ریزقاره را به سمت شمال فشار داد و تکه‌هایی از گرانیت، رسوبات کف دریا، مناطق فرورانش و آبسنگ مرجانی به تدریج به جزایر کوچک تبدیل شدند. بین ۲۱۲ تا ۱۷۰ میلیون سال پیش، یک کمان آتشفشانی بزرگ در ریزقارهٔ «کلامث» فوران کرد و جزایر را به یک سازهٔ یکسان پیوند داد. ریزقارهٔ «کلامَث» دوره‌ای از فعالیت شدید زمین‌ساختی را پشت سر گذاشت که به نام کوه‌زایی «سیسکایو» شناخته می‌شود و تقریباً بین ۱۷۰ تا ۱۶۵ میلیون سال پیش رخ داد. این فرایند به اندازه‌ای نیرو داشت که سنگ‌های رسوبی را به ژرفای پوستهٔ زمین فشار داد و آن‌ها را به پلاتون‌های بزرگ گرانیتی ذوب‌شده تبدیل کرد، که به آرامی به سطح زمین صعود کردند. کمی بعد، بخش بزرگی از کف دریا بر روی زمینگان‌های کهن «کلامث» رانده شد؛ بخش زیادی از آن هنوز در بالای قله‌های ولکان و چتکو قابل مشاهده است. این منطقه به نام جوزفین افیولیت شناخته می‌شود و حاوی نوعی سنگ نادر به نام پریدوتیت است که منشأ آن از گوشتهٔ زمین است.

توپوگرافی کوهستانی حوضهٔ رودخانهٔ چتکو تقریباً ۱۳۰ میلیون سال پیش، هنگامی که ریزقاره با قارهٔ بسیار بزرگ‌تر آمریکای شمالی برخورد کرد، شکل گرفت. این فرایند، زمینگان‌های پیچیده و غریبی ریزقاره را به بالا بلند کرد تا رشته‌کوه‌های کلامث شکل گیرند. بسیاری از یخچال‌ها در طول واپسین عصر یخبندان، دره‌ها و سیرک‌های به شکل «U» را شکل دادند، و چندین دریاچهٔ آلپی هنوز هم امروزه وجود دارند. امروزه، شیل، ماسه‌سنگ، گرانیت و سرپانتین از جمله اصلی‌ترین انواع سنگ‌ها در منطقهٔ چتکو هستند. انواع گوناگون لوم، خاک این منطقه را تشکیل می‌دهند. سطح فرسایش به دلیل ترکیبی از بارش زیاد، شیب‌های تند و زمین‌لغزش‌ها بالا می‌باشد، که می‌تواند به جریان‌های خاکی منجر شود.

## پیشینه
[thumb|left|150px|[فرانسیس دریک در سال ۱۵۷۹ از این منطقه بازدید کرد..|alt=Man with high forehead and short pointed beard, in dark clothing which incorporates a shining leather or metallic collar. His right hand is resting on a globe of the world.]]
انسان‌ها از حدود ۱٬۰۰۰ تا ۳٬۰۰۰ سال پیش در حوزه آبخیز رودخانه «چتکو» زندگی کرده‌اند. نخستین ساکنان، احتمالاً نیاکان سرخ‌پوستان چتکو و دیگر قبایل بومی آمریکا بودند؛ همان مردمانی که خود، از نسل نخستین انسان‌هایی به‌شمار می‌روند که بیش از ۱۰٬۰۰۰ سال پیش از طریق پل زمینی برینگیا از سیبری به این منطقه مهاجرت کردند. دست‌کم، ۹ روستای مجزا در امتداد رودخانه چتکو ساخته شده بود که ۲ روستا نیز در دو سوی دهانهٔ رود قرار داشت. بومیان آمریکا این رود را «چیت تا-غیی-لی (chit taa-ghii~-li~)» نامیده بودند. اولین آمریکایی اروپایی‌تبار که احتمالاً از این منطقه بازدید کرده است، ممکن است سر فرانسیس دریک بوده باشد که در ۵ ژوئن ۱۵۷۹، در جریان پیراناوبری خود به دور دنیا، به این منطقه رسیده بود. سفر اکتشافی ونکوور نیز در سال ۱۷۹۲ این منطقه را کاوش کرد. در ژوئن ۱۸۲۸، «جدیدایا اسمیت» و گروه بازرگانان خز همراه او، در ساحل جنوبی رودخانه، در نزدیکی یک روستای متعلق به بومیان آمریکا اردو زدند. بین سال‌های ۱۸۵۳ تا ۱۸۵۵، در درگیری‌هایی که هم‌زمان با جنگ‌های «رود روگ» در نزدیکی آن رخ می‌داد، شمار فراوانی از بومیان آمریکا و روستاهای آنان نابود شد. در ۹ ژوئیه ۱۸۵۶، دولت بازماندگان قوم چتکو را به‌سوی شمال، به اردوگاه «سایلتز» کوچانده و منتقل کردند.

پس از امضای معاهده سال ۱۸۱۸، ایالت اورگن (و در نتیجه حوزه آبخیز رود چتکو) به‌طور مشترک توسط بریتانیا و ایالات متحده اشغال و اداره می‌شد. معاهده اورگن در سال ۱۸۴۶ تصویب شد و مالکیت ایالت اورگن را به ایالات متحده واگذار کرد. کمی پس از آن، قلمرو اورگن پایه‌گذاری شد و اورگن در ۱۴ فوریه ۱۸۵۹ به ایالتی از ایالات متحده آمریکا تبدیل شد.

کشف طلا و سایر فلزات گران‌بها در حوزهٔ آبریز، در دهه‌های ۱۸۴۰ و ۱۸۵۰ مهاجران را به این منطقه کشاند. همچنین نیکل، کبالت و کروم استخراج می‌شدند. شهر هاربر در سال ۱۸۹۱ در کرانهٔ جنوبی رودخانه چتکو پایه‌گذاری گردید و یک خط کشتی‌سواری برای عبور از رودخانه در سال ۱۹۰۴ راه‌اندازی گردید. این سرویس در سال ۱۹۱۵ با بازگشایی پل چتکو متوقف شد. در سال ۱۹۱۲، شرکت «بروکینگس لامبر و باکس» از کوه‌های «سن برناردینو» در جنوب کالیفرنیا به منطقهٔ ساحلی جنوب اورگن جابجا شد. این شرکت در سال ۱۹۱۴ یک کارخانه اره‌کشی ساخت و شهر بروکینگس را پایه‌گذاری کرد. شهر بروکینگس تا سال ۱۹۵۱ رسماً به‌عنوان شهرداری تعاونی به ثبت نرسیده بود. این منطقه به دلیل توپوگرافی کوهستانی خود تا سال ۱۹۲۴ نسبتاً منزوی باقی ماند، تا اینکه بزرگراه ۱۰۱ از شهر کرس سنت سیتی در کالیفرنیا به بروکینگس کشیده شد. در سال ۱۹۳۲، پل «آیزاک لی پترسون» بر روی رودخانه روگ تکمیل شد و منطقه را به بقیهٔ سواحل اورگن پیوند داد. در سال ۱۹۱۷، یک اسکله به طول  در دهانهٔ رودخانه ساخته شد. در سال ۱۹۵۷، از سوی سپاه مهندسی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا موج‌شکن‌هایی در دو طرف دهانهٔ رودخانه ساخته شد.

جنگل ملی «سیسکیو» در تاریخ ۵ اکتبر ۱۹۰۶ پایه‌گذاری شد و از همهٔ بخش بالایی حوزهٔ آبریز رودخانه چتکو نگهداری می‌کند. جنگل ملی «روگ ریور» که در نزدیکی قرار داشت، در سال ۲۰۰۴ با آن ترکیب شد و جنگل ملی «روگ ریور–سیسکیو» با وسعت تقریباً ۱٬۸۰۰٬۰۰۰ جریب (۷۲۸٬۰۰۰ هکتار) ایجاد شد. در سال ۱۹۶۴، کنگره ایالات متحده بیش از ۸۰٬۰۰۰ جریب (۳۲٬۰۰۰ هکتار) از حوزهٔ آبریز شرقی رودخانه چتکو و مناطق پیرامون آن را به منظور ایجاد منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ «کالمیوپسیس» اختصاص داد. این حیات‌وحش در دههٔ ۱۹۷۰ چندین بار گسترش یافت و اکنون بیش از  را دربر می‌گیرد.
alt=تصویر هوایی از جنوب اورگن و شمال کالیفرنیا. اقیانوس آرام در سمت غرب قرار دارد، در حالی که در شرق، دریاچهٔ دایره‌ای «کراتر» و دریاچهٔ بالایی «کلاماث» دیده می‌شوند. مناطق آتش‌سوزی با رنگ قرمز مشخص شده‌اند. آتش‌سوزی «بیسکویت» —واقع در گوشهٔ جنوب‌غربی—شکل یک حلقهٔ نامنظم بزرگ را تشکیل می‌دهد و دود خاکستری عظیمی از آن به هوا برمی‌خیزد. این دود به سمت جنوب‌غربی و بر فراز اقیانوس حرکت می‌کند. آتش‌سوزی کوچکتری نیز در شمال‌شرق قرار دارد. |بندانگشتی|دود غلیظی که در اثر آتش‌سوزی «بیسکویت» در سال ۲۰۰۲ ایجاد شد.
در تاریخ ۲۸ اکتبر ۱۹۸۸، مسیری ۴۴٫۵ مایلی (۷۱٫۶ کیلومتری) از رودخانه چتکو، از سرچشمهٔ آن تا مرز جنگل ملی «روگ ریور–سیسکیو»، به عنوان سامانه رودخانه‌های وحشی و خوش‌منظر ملی معرفی شد. در پرونده‌ای قضایی در سال ۱۹۹۴، رودخانهٔ چتکو تشخیص داده شد که قابل کشتیرانی است. در سال ۲۰۰۲، بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ جریب (۲۰۲٬۰۰۰ هکتار) از بخش شرقی حوزهٔ آبریز و مناطق پیرامون آن در آتش‌سوزی «بیسکویت» نابود شد. این حادثه که در اصل شامل پنج آتش‌سوزی جداگانه بود، بر اثر چندین آذرخش بین ۱۲ تا ۱۵ ژوئیه ایجاد شد. تا ۱۷ اوت، همهٔ پنج آتش‌سوزی به هم پیوستند و آتش‌سوزی بزرگی را به وجود آوردند. این آتش بیش از پنج ماه ادامه داشت و تا ۳۱ دسامبر به‌طور کامل مهار نشد.

در سال ۲۰۰۲، ۴۵ جریب (۱۸ هکتار) از زمین‌های کنار رودخانهٔ «لیتل چتکو»، تنها چند ماه پس از عبور آتش‌سوزی «بیسکویت» از منطقه، به توسعه‌دهندهٔ املاک و مستغلات واشینگتن، «دیوید روتان»، فروخته شد. او در سال ۲۰۰۷، اردوگاه معدن طلا را در آن محل راه‌اندازی کرد و مشتریان را با هلیکوپتر به آنجا منتقل می‌کرد. «روتان» در سال‌های بعدی چندین حق اکتشاف دیگر در بخش «وحشی و دیدنی» رودخانهٔ چتکو خرید، که از ۶ مایل (۱۰ کیلومتر) داخل منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ کالمیوپسیس آغاز و تا ۲۴ مایل (۳۹ کیلومتر) پایین‌دست ادامه داشت. با وجود نگرانی‌های محیط‌زیست‌گرایان، او پیشنهاد کرد بستر رودخانهٔ چتکو را برای استخراج طلا و سایر مواد معدنی با استفاده از دستگاه‌های مکش تجاری معدن‌کاوی کند، امری که برپایهٔ «قانون عمومی معدن‌کاری ۱۸۷۲» مجاز بود. در سال ۲۰۱۰، سازمان مدافع محیط‌زیست «آمریکن ریورز» رودخانهٔ چتکو را به‌عنوان هفتمین رودخانهٔ در خطر آمریکا شناسایی کرد و آن را با تهدید «استخراج معدنی موتوری در بستر رودخانه» مواجه دانست. فرماندار اورگن، «تد کولونگوسکی»، دو سناتور ران وایدن و جف مارکلی، و نمایندهٔ کنگره، پتر دفزیو، همگی از وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا خواستند که رودخانهٔ چتکو را از شمول «قانون معدن‌کاری ۱۸۷۲» خارج کند تا استخراج مواد معدنی از رودخانه ممنوع شود. با این وجود، راتان در سال ۲۰۱۱ با پرداخت نکردن هزینهٔ سالانهٔ ثبت حق اکتشاف به دفتر آمایش سرزمین، حق‌امتیازهای خود را از دست داد.

## آلودگی
[thumb|400px|نمای پانورامای رودخانهٔ چتکو نزدیک دهانهٔ آن، با شهر [هاربر (اورگن)|هاربر، اورگن در پس‌زمینه.|alt=رودخانه‌ای پهن و آرام از مرکز تصویر عبور می‌کند. کرانهٔ راست آن شیب‌دار و پوشیده از جنگل است، در حالی که کرانهٔ چپ با ساختمان‌ها و جاده‌های متعدد توسعه یافته و یک مارینا پر از قایق‌های بادبانی دارد. موج‌شکن‌ها و اقیانوس آرام در پس‌زمینه دیده می‌شوند و آسمان خاکستری و مه‌آلود است. ]]
ادارهٔ کیفیت محیط‌زیست اورگن (DEQ) رودخانهٔ چتکو را از نظر هشت شاخص گوناگون؛ دما، اشباع اکسیژن، پی‌اچ، مواد مغذی، باکتری‌ها، آلاینده‌های شیمیایی مانند سموم و فلزات، کدورت و قلیائی بودن، که بر کیفیت آب تأثیر دارد، آن را پایش می‌کند. جریان‌های آبی که از حد استاندارد فراتر می‌روند، برپایهٔ قانون آب پاک، در فهرست (۳۰۳d DEQ) قرار می‌گیرند. رودخانهٔ چتکو از محل تلاقی با آبراه «بوکس کنیون» تا دهانهٔ خود، از حد استاندارد دما و کدورت فراتر رفته است. شاخهٔ شمالی، شاخهٔ جنوبی و سایر سرشاخه‌ها نیز به‌دلیل دما و کدورت در فهرست قرار گرفته‌اند. تمامی شاخه‌های رودخانهٔ چتکو معمولاً از استاندارد دمای ۶۴ درجهٔ فارنهایت (۱۸ درجهٔ سانتی‌گراد) عبور می‌کنند. دمای آب در محدودهٔ ۶۲٫۶ درجهٔ فارنهایت (۱۷٫۰ درجهٔ سانتی‌گراد) در آبراه «بوزلی» تا ۷۶ درجهٔ فارنهایت (۲۴ درجهٔ سانتی‌گراد) در «ویلو بار» متغیر است. سطح بالای کدورت در حوزهٔ آبریز رودخانهٔ چتکو معمولاً ناشی از رانش زمین، انواع فرسایش و گرفتگی لوله‌های زیرگذر جاده‌ها است.

در شاخص کیفیت آب اورگن (OWQI) که از سوی «DEQ» استفاده می‌شود، نمرهٔ کیفیت آب می‌تواند از ۱۰ (بدترین) تا ۱۰۰ (ایده‌آل) متغیر باشد. میانگین شاخص کیفیت آب رودخانهٔ چتکو در محل مایل ۱۰٫۸ رودخانه (کیلومتر ۱۷٫۴ رودخانه) بین سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۷، در تابستان ۹۵ (عالی) و در پاییز، زمستان و بهار ۹۰ بود. این نمره‌ها با نتایج سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۵ که به ترتیب ۹۴ و ۹۳ بودند قابل مقایسه‌اند. با وجود رتبه‌بندی «عالی»، رودخانهٔ چتکو در واقع بعد از آبراه «فلوراس» (یکی از شاخه‌های رودخانهٔ «نیو ریور»)، به‌عنوان دومین جریان آبی آلوده در شهرستان کوری رتبه‌بندی شده است.

## فعالیت‌های تفریحی و گردشگری
از اصلی‌ترین فعالیت‌های تفریحی در حوزهٔ آبریز این رودخانه؛ ماهیگیری، شنا، قایق‌سواری، اردو زنی، تماشای مناظر و پیک‌نیک، می‌باشد. قایق‌سواری در آب‌های خروشان نیز در ماه‌های زمستان، هنگامی که سطح آب بالاست، محبوب است. چندین مسیر پیاده‌روی در سراسر منطقهٔ دست نخورده کالمیوپسیس و همچنین در دیگر بخش‌های حوزهٔ آبریز نگهداری و مدیریت می‌شوند. هشت سکوی به آب‌اندازی قایق در امتداد رودخانه، بین محل تلاقی آن با شاخهٔ جنوبی و دهانهٔ رودخانه قرار دارند. پارک ایالتی «آلفرد اِی. لوب» که در کنار رودخانهٔ چتکو قرار دارد، دارای سه کلبه و ۴۸ محل کمپینگ است.

چندین پارک بزرگ در بروکینگس قرار دارند. پارک آزالیا به مساحت ۳۳ جریب (۱۳ هکتار) در بروکینگس، دارای پنج گونهٔ مختلف آزالیا وحشی است. این پارک در سال ۱۹۳۹ به‌عنوان پارک ایالتی اورگن معرفی شد، اما در سال ۱۹۹۳ به شهر بروکینگس واگذار گردید. این پارک از ژوئن تا سپتامبر میزبان جشنوارهٔ موسیقی آمریکایی است. نمایش نورپردازی «تعطیلات ساحلی طبیعت» هر دسامبر در پارک آزالیا برگزار می‌شود. پارک «چتکو پوینت» که در نزدیکی اسکله قرار دارد، دارای چندین حلقهٔ آتش، میزهای پیک‌نیک و چشم‌اندازهایی از رودخانه، اقیانوس آرام و بندر هاربر، بروکینگس است. این پارک زیستگاه گیاه کمیاب «گل شامگاهی گرگ» نیز می‌باشد.

## یادداشت‌ها

## منابع
* 

### کتابشناسی

**کتاب‌ها**

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### مقالات خبری

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### وبگاه‌ها

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### سایر

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:حوضه‌های آبریز اقیانوس آرام
رده:رودهای اورگن
رده:رودهای وحشی ایالات متحده