شهرک اجتماعی

بندانگشتی|نمای نیریت
[بندانگشتی|نمایی از [هوشایه|هوشایا]]
[بندانگشتی|ناتاف، [جبال‌الخلیل|کوه‌های یهودا]]
**شهرک اجتماعی** ()، نوعی شهر یا روستا در اسرائیل و کرانه باختری است. در یک شهر معمولی، هر کسی می‌تواند ملک بخرد، اما در یک شهرک اجتماعی، ساکنان روستا در یک تعاونی سازماندهی شده‌اند و قدرت تأیید یا وتوی فروش خانه یا کسب و کار به هر خریداری را دارند. ساکنان یک شهرک اجتماعی ممکن است یک ایدئولوژی مشترک، دیدگاه مذهبی یا سبک زندگی مطلوب خاص داشته باشند که مایلند با پذیرش فقط افراد همفکر، آن را تداوم بخشند. به عنوان مثال، یک شهرک اجتماعی خانواده محور که مایل به جلوگیری از تبدیل شدن به یک جامعه بازنشستگی است، ممکن است فقط زوج‌های جوان متأهل را به عنوان ساکنان جدید بپذیرد.

برخلاف دهکده‌های توسعه‌ای سنتی اسرائیل که با کیبوتص و موشاو شناخته می‌شوند، شهرک‌های اجتماعی در دهه ۱۹۷۰ به عنوان یک جنبش غیرسیاسی برای شهرک‌های شهری جدید در اسرائیل ظهور کردند. با این حال، اساساً به عنوان یک گونه‌شناسی جدید برای اسکان در کرانه باختری و جلیل به عنوان بخشی از هدف ایجاد «توازن جمعیتی» بین یهودیان و اعراب شکل گرفت. در عمل، این به معنای ایجاد شهرک‌های یهودی‌نشین است که حق دارند از نقل مکان اعراب به آنها خودداری کنند. دادگاه‌های اسرائیل نیز این سیاست را در حکم خود تأیید کرده‌اند. این قانون به صراحت تبعیض آشکار علیه اعضای سایر گروه‌های اجتماعی را ممنوع می‌کند، اما به کمیته‌های پذیرش اجازه می‌دهد تا نامزدها را به دلایل مبهمی مانند «نامناسب بودن با زندگی اجتماعی جامعه» یا «بافت اجتماعی-فرهنگی» آن یا «ویژگی‌های منحصر به فرد جامعه که در اساسنامه آن تعریف شده است» رد کنند. سازمان‌های حقوق بشر استدلال می‌کنند که این قانون همچنان می‌تواند جوامع را قادر سازد تا بر اساس عواملی مانند گرایش جنسی، معلولیت یا قومیت، علیه افراد تبعیض قائل شوند و این امر، هم با استانداردهای قانونی اسرائیل و هم با استانداردهای بین‌المللی علیه تبعیض مغایرت دارد.

در سال ۲۰۱۳، ۱۱۸ شهرک اجتماعی با جمعیت کل ۸۴۸۰۰ نفر وجود داشت.

## تاریخچه
بندانگشتی|نمای میخمانیم
بندانگشتی|نمایی از احوزات باراک
اولین شهرک اجتماعی در اسرائیل، نیوه مونوسون، در منطقه شهری تل آویو بود که در سال ۱۹۵۳ تأسیس شد. از سال ۱۹۷۷، دولت به رهبری لیکود از گسترش شهرک‌های یهودی‌نشین اسرائیل در کرانه باختری و نوار غزه حمایت کرد. ظرف چند سال، شهرک‌های اجتماعی رایج‌ترین محلات در آن مناطق بودند. در سال ۱۹۸۱، اولین شهر از این نوع، تیمرات، در منطقه جلیل تأسیس شد.

به گفته گرشوم گورنبرگ، این اصطلاح برای نوعی از شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری توسط یک «برنامه‌ریز مستقل» در جنبش گوش امونیم به کار گرفته شد. شهرک اوفرا قرار بود الگویی برای شهرک‌های اجتماعی بعدی باشد که بنیانگذاران آن آرزو داشتند جامعه‌ای ایجاد کنند که از مدل سوسیالیستی جدا شود، جامعه‌ای که در آن مردم بتوانند به صورت خصوصی کشاورزی کنند، کسب و کار راه بیندازند یا از روستای اختصاصی حومه برای رفت و آمد به محل کار در کلان‌شهر استفاده کنند. قرار بود همه ساکنان «پیشینه ایدئولوژیک-اجتماعی» مشترکی داشته باشند. این برنامه‌ریزی، مسکن هسته‌ای خانوادگی را در یک محیط طبیعی مساعد پیش‌بینی می‌کرد. قرار بود مجموع افراد در چنین جامعه‌ای به بیش از چند صد خانواده محدود نشود.

نقش اساسی در گسترش این مدل به سرزمین‌های فلسطینی توسط سازمان جهانی صهیونیسم و امانه، شعبه شهرک‌سازی گوش امونیم در کرانه باختری، ایفا شد. به رسمیت شناختن این حومه‌ها به عنوان سکونتگاه‌های اجتماعی تنها به تدریج توسعه یافت، زیرا آنها با هنجارهای استاندارد «مشارکتی» و «تولیدی» متفاوت بودند. گوش امونیم این نوع سکونتگاه را که در شبکه‌های متراکم طراحی شده بود، ترویج داد، زیرا برای زمین‌های تپه‌ای، جایی که منابع کشاورزی و آب ضعیف بود و تراکم سکونت فلسطینیان بالا بود، مناسب‌تر بود. زندگی بر اساس شبکه‌های خانوادگی و همکاری جزئی بود که برای اسکان افراد یقه سفید دارای شغل در اسرائیل سازگار شده بود.

به گفته الیشا افرات، گوش امونیم قصد داشت شهرک‌سازی یهودیان اسرائیلی را به عنوان یک واقعیت برگشت‌ناپذیر در سرزمین‌های فلسطینی ایجاد کند. شهرک‌های نوار کوهستانی در دو خط موازی استراتژیک توسعه یافتند: اولین رشته مرکزی شهرک‌ها به موازات جاده اصلی که پنج شهر بزرگ عربی جنین، نابلس، رام‌الله، بیت‌لحم و الخلیل را به هم متصل می‌کند، امتداد دارد، در حالی که دومی، در شرق حوضه آبریز، به موازات بزرگراه آلون امتداد دارد. هدف از این طرح ایجاد موانعی است که مانع از گسترش شهرهای فلسطینیان در جهت جاده و مانع از تجمع جوامع آنها در دو طرف جاده می‌شود. این مفهوم در طرح دروبلِس (۱۹۷۸) که توسط سازمان جهانی صهیونیسم تهیه شده بود، نهادینه شد، که دستورالعمل‌هایی را برای جلوگیری از تأسیس یک کشور فلسطینی در کرانه باختری تعیین می‌کرد.

اولین شهرک اجتماعی، اوفرا، در سال ۱۹۷۵ تأسیس شد و چهار مورد از پنج شهرک اول غیرمجاز بودند. ارزیابی مجدد و به رسمیت شناختن چنین شهرک‌هایی به عنوان انجمن‌های تعاونی بر اساس به قدرت رسیدن حزب لیکود به دولت بود، که از رشد سریع حومه‌های بسته که در آن ملی‌گرایان مذهبی نقش غالب داشتند، حمایت می‌کرد. طرح گوش امونیم در نهایت توسط سازمان جهانی صهیونیست و وزارت کشاورزی اسرائیل پذیرفته شد. با به قدرت رسیدن حزب لیکود، تعداد شهرک‌های اجتماعی به سرعت افزایش یافت: تا سال ۱۹۸۷، در مجموع ۹۵ شهرک وجود داشت و دو سال بعد، بیشتر ۱۱۵ شهرک تأسیس شده از این نوع بودند. چنین شهرک‌هایی همچنین به عنوان مقاصدی برای سکولارهای «کیفیت زندگی» جذاب بودند، که رفت و آمد آسان به محل کار در کلان‌شهر و هزینه پایین مسکن در شهرک‌ها، انگیزه‌های قابل توجهی برای آنها بود.

شهرک‌های اجتماعی در اصطلاح حقوقی اسرائیل، انجمن‌های تعاونی هستند: در عمل، آنها به عنوان «روستا (های) حومه شهری خصوصی و فقط برای اعضا» تعریف شده‌اند. در حالی که در یک روستای معمولی هر کسی می‌تواند ملکی بخرد، در یک *شهرک اجتماعی*، ساکنان روستا که در یک تعاونی سازماندهی شده‌اند، بر هرگونه فروش خانه یا کسب و کار، تأیید (یا حق وتو) دارند. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (فوریه ۲۰۱۵)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

هر سکونتگاه اجتماعی فرایند انتخاب خاص خود را برای پذیرش ساکنان دارد، همراه با سازوکارهایی برای نظارت بر تمام جنبه‌های زندگی جمعی، از رعایت اصول مذهبی و سختگیری ایدئولوژیک گرفته تا نحوه استفاده از زمین خارج از خانه. هشدارها با مشاهده عدم رعایت اصول جامعه همراه هستند و اگر مورد توجه قرار نگیرند، می‌توانند منجر به اخراج شوند. طراحی این اصول از ضرورت درک شده برای جلوگیری از سکونت اعراب در چنین سکونتگاه‌هایی ناشی شده است. نظارت ممکن است دارای یک ایدئولوژی مشترک خاص، دیدگاه مذهبی یا سبک زندگی مطلوب باشد که آنها مایل به تداوم آن با پذیرش فقط افراد همفکر هستند.

در شهرک‌های اجتماعی کرانه باختری، مسکن تک‌خانواری با حیاط‌های خصوصی، که نشانه‌ای از منزلت اجتماعی هستند، رایج‌ترین نوع مسکونی هستند. برخلاف کیبوتس و موشاویم، شهرک‌های اجتماعی عموماً فاقد هرگونه کشاورزی هستند و به ساکنانی وابسته‌اند که برای اشتغال به جاهای دیگر رفت و آمد می‌کنند. از این نظر، آنها در درجه اول به عنوان شهرهای خوابگاهی یا محله‌ها عمل می‌کنند.

## ساختار قانونی
بندانگشتی|نمای شهر
از نظر قانونی، یک شهرک اجتماعی به عنوان یک تعاونی عمل می‌کند که در آن همه ساکنان صاحب ملک باید عضو باشند. برای اجرای محدودیت‌های فروش مجدد ملک، املاک در یک شهرک اجتماعی رسماً فروخته نمی‌شوند، بلکه اجاره داده می‌شوند. زمین کل شهرک متعلق به یک نهاد (معمولاً صندوق ملی یهود از طریق اداره زمین اسرائیل) است که قطعات جداگانه را فقط به اعضای تعاونی اجاره می‌دهد. از این نظر، یک شهرک اجتماعی بسیار شبیه یک تعاونی مسکن در مقیاس روستا است.

قانون اسرائیل تخصیص منابع زمین را بر اساس ترجیحات ممنوع می‌کند. به گفته ایال وایزمن، سیستم شهرک‌سازی اجتماعی تکنیک‌هایی را برای دور زدن این قوانین ایجاد کرده است، به این صورت که زمین‌های دولتی، چه در اسرائیل و چه در سرزمین‌های فلسطینی، در اختیار نهادهای قانونی ثبت شده در ایالات متحده، آژانس یهود یا سازمان جهانی صهیونیسم قرار می‌گیرد. او ادعا می‌کند که به این ترتیب، دولت اسرائیل «قادر به دور زدن قوانین خود» شده است.

تعاونی ساکنان همچنین ممکن است صاحب مشاغل خصوصی و صنایع خدماتی در داخل یا نزدیکی شهرک باشد. این موارد اغلب برای نگهداری برخی از امکانات عمومی مانند پیش‌دبستانی، کنیسه‌ها، فروشگاه‌های مواد غذایی، امکانات ورزشی، باشگاه‌های جوانان، استخرهای شنا و غیره در اختیار کل جامعه استفاده می‌شود. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (فوریه ۲۰۱۵)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D; با این حال، برخلاف کیبوتص یا موشاو، همکاری اقتصادی بین ساکنان بسیار سست است - اکثر ساکنان در خارج از شهرک کار می‌کنند و ساکنان فقط مالیات بر دارایی کمی را به شرکت تعاونی می‌پردازند تا به نگهداری روستا و امکانات عمومی آن کمک کنند.

توجه داشته باشید که علیرغم تصور غلط رایج، &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (فوریه ۲۰۱۵)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D; صرفاً وجود امکانات متعلق به جامعه، چیزی *نیست* که سکونتگاه‌های اجتماعی را از روستاهای معمولی متمایز کند، زیرا اکثر روستاهای معمولی نیز دارای همان نوع امکانات - پیش‌دبستانی، کنیسه‌ها، مراکز ورزشی و گاهی حتی استخرهای شنا - هستند که متعلق به روستا بوده و توسط آن اداره می‌شوند. به همین ترتیب، صرف وجود یک نهاد دموکراتیک از ساکنان که برای کل جامعه تصمیم‌گیری و رویدادها را سازماندهی می‌کند، ویژگی تعیین‌کننده سکونتگاه‌های اجتماعی *نیست*؛ روستاهای معمولی نیز دولت‌های محلی خود را دارند که به صورت دموکراتیک توسط ساکنان آنها انتخاب می‌شوند.

بیشتر سکونتگاه‌های اجتماعی کوچک هستند، معمولاً شامل جوامعی با ۵۰ تا ۵۰۰ خانواده، و بنابراین برای تشکیل شهرداری‌های رسمی و جداگانه بسیار کوچک هستند. در عوض، تعاونی ساکنان توسط دولت اسرائیل به عنوان یک کمیته محلی به رسمیت شناخته شده است. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (فوریه ۲۰۱۵)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D; چندین کمیته محلی از این دست، به عنوان مثال، می‌توانند با هم یک شورای منطقه‌ای تشکیل دهند که یکی از سه نوع دولت محلی در اسرائیل است. در عمل، شورای منطقه‌ای اغلب تأثیر بیشتری بر زندگی ساکنان نسبت به تعاونی محل سکونت خودشان دارد. این شورای منطقه‌ای است که معمولاً مدارس را اداره می‌کند، جاده می‌سازد، مالیات بر املاک را جمع‌آوری می‌کند و حتی فرایند غربالگری خود را اجرا می‌کند.

## جنجال
برای نقل مکان دائمی به یک شهرک اجتماعی، ساکنان بالقوه باید به تعاونی بپیوندند. برای پیوستن به تعاونی و نقل مکان به جامعه، اغلب مصاحبه و فرایند پذیرش لازم است. انجمن حقوق مدنی در اسرائیل ادعا کرده است که این فرایند غربالگری به گونه‌ای طراحی شده است که عضویت اعراب را رد کند و گاهی یهودیان از گروه‌های قومی یا اجتماعی-اقتصادی خاص نیز مورد تبعیض قرار می‌گیرند. عداله - مرکز حقوقی حقوق اقلیت‌های عرب در اسرائیل، بیانیه‌ای مطبوعاتی منتشر کرد:

## منابع

رده:آبادی‌های اسرائیلی
رده:زیربخش‌های اسرائیل