بوداگرایی در کامبوج

**بوداگرایی** یا **بوداگرایی خمری** (به خمر: ) دست‌کم از سدهٔ پنجم میلادی در سرزمین کامبوج وجود داشته‌است. کهن‌ترین شکل آن گونه‌ای از بوداگرایی مهایانه بود. امروزه شکل غالب بوداگرایی در کامبوج بوداگرایی ترواده است که در قانون اساسی این کشور به‌عنوان دین رسمی به رسمیت شناخته شده‌است. بوداگرایی ترواده از سدهٔ سیزدهم میلادی دین رسمی دولت کامبوج بوده‌است، به استثنای دوران حکومت خمرهای سرخ. بر پایهٔ برآورد سال ۲۰۲۴ در حدود ۹۷٫۱ درصد جمعیت کامبوج بوداگرا هستند.

پیشینهٔ بوداگرایی در کامبوج چندین پادشاهی و امپراتوری پی‌درپی را دربرمی‌گیرد. بوداگرایی از دو مسیر گوناگون به کامبوج راه یافت: نخستین اشکال آن همراه با نفوذ هندویی و بازرگانان هندو به پادشاهی فونان وارد شد و در دوره‌های پسین، موج دوم بوداگرایی در دوران امپراتوری آنگکور و از راه جذب سنت‌های بودایی پادشاهی‌های مون در دوارواتی و هَریپونجَی به فرهنگ خمری درآمد.

در هزارهٔ نخست تاریخ خمر، کامبوج زیر فرمان شاهان هندو بود و گاه پادشاهان بودایی همچون جَیَوَرمَن یکم فونانی، جَیَوَرمَن هفتم (که مهایانه‌گرا شد) و سوریَوَرمَن یکم بر تخت می‌نشستند. سنت‌های گوناگون بودایی در سایهٔ مدارای شاهان هندو و پادشاهی‌های ترواده‌ای مون همزیستی آرامی داشتند.

## پیشینه

### هیئت‌های تبلیغی نخستین
منابع تأییدنشدهٔ سنگالی حکایت از آن دارند که بوداگرایی در سدهٔ سوم پیش از میلاد در دوران پادشاهی آشوکای بزرگ به سُوَنَّبوم (شبه‌جزیرهٔ زرین) که نام کهن جنوب شرق آسیای خشکی‌نشین بود رسید. بر پایهٔ این منابع، دو راهب به نام‌های سونا و اوتّارا پس از شورای بزرگ‌سال ۲۷۴ پیش از میلاد در پاتلیپوتّه برای گسترش آیین بودا به این سرزمین فرستاده شدند. فرقه‌های گوناگون بودایی در طول هزاره‌ای پس از آن با برهمنیسم و آیین‌های بومی جان‌گرایانه رقابت داشتند و در این دوره فرهنگ هندی نفوذ بسیاری داشت.

### فونان
پادشاهی فونان که میان سدهٔ یکم پیش از میلاد تا سدهٔ ششم میلادی شکوفا بود، آیینی هندویی داشت و شاهان آن پشتیبان پرستش ویشنو و شیوا بودند. بوداگرایی در آن هنگام به‌عنوان دین فرعی در فونان حضور داشت. بوداگرایی از حدود سال ۴۵۰ میلادی نفوذ بیشتری یافت و جهانگرد چینی ایجینگ در اواخر سدهٔ هفتم از وجود آن گزارش داده‌است.

دو راهب بودایی فونانی به نام‌های ماندراسنا و سَنگَهبارا در سده‌های پنجم و ششم میلادی به چین رفتند و چندین سوترهٔ بودایی را از زبان سانسکریت به زبان چینی برگرداندند. از جملهٔ این متون، سوترهٔ مهایانه‌ای «ماهاپرَجناپارَمیتا مَنجوشری‌پَریوَرتَه» بود. هر دو راهب به‌طور جداگانه این متن را ترجمه کردند. بوداسف منجوشری چهرهٔ برجسته‌ای در این متن است.

### چِنلا
پادشاهی چنلا جانشین فونان شد و از سال ۵۰۰ تا ۷۰۰ میلادی پایید. بوداگرایی در دوران چنلا تضعیف شد ولی از میان نرفت؛ چنان‌که کتیبه‌های سامبور پری کوک (۶۲۶ م) و کتیبه‌های سیم ریپ دربارهٔ نصب پیکره‌های اولوکیتشوره (۷۹۱ م) گواه آن‌اند. برخی پیکره‌های پیشاآنگکوری در دلتای مکونگ نشان‌دهندهٔ وجود بوداگرایی سَرواستیواده بر پایهٔ سانسکریت است. تصاویر بودا به سبک خمری از دورهٔ ۶۰۰ تا ۸۰۰ میلادی فراوان‌اند. بسیاری از تصاویر بوداسَف‌های مهایانه‌ای نیز به همین دوره بازمی‌گردند که اغلب در کنار تصاویر هندویی شیوا و ویشنو یافت شده‌اند. کتیبه‌ای از نیایشگاه تا پروهم در استان سیم‌ریپ که به حدود سال ۶۲۵ میلادی تاریخ‌گذاری شده، بیان می‌دارد که بودا، دَهرمه و سانگها شکوفا هستند.

### آنگکور

گذار از مفهوم شاه‌خدای هندویی به شاه‌بوداسَف مهایانه‌ای احتمالاً روندی تدریجی و نامحسوس بود. سنت‌های رایج ویشنوپرستی و شیواپرستی به‌تدریج جای خود را به پرستش گوتاما بودا و بوداسف اولوکیتشوره دادند.

پادشاهی بودایی سَیلِندره در اواخر سدهٔ هشتم و آغاز سدهٔ نهم بر کامبوج سروری داشت. شاه جَیَوَرمَن دوم (۸۰۲–۸۶۹)، نخستین شاه دوران آنگکور، خود را شاه‌خدای هندو خواند و با شیوا یکی دانست؛ اما در عین حال از نفوذ بوداگرایی مهایانه در قلمرو خویش حمایت می‌کرد. بوداگرایی مهایانه به‌تدریج در امپراتوری او جایگاه محکم‌تری یافت. شکل مهایانه‌ای که در سرزمین‌های سریویجایا رواج داشت، همانند بوداگرایی سلسلهٔ پالا در بنگال و دانشگاه نالاندا در شمال هند بود.

شاه یَشووَرمَن یکم (۸۸۹–۹۱۰) که از نزدیکی‌های رُلوس فرمان می‌راند، به نظر می‌رسد بودایی شیواگرایی بود که از آمیختگی اندیشه‌های نالاندا بهره می‌برد. جانشینان او (به‌ویژه جیَوَرمَن چهارم) خود را وقف سه‌گانهٔ هندویی از جمله ویشنو و برهما و نیز شیوا کردند.

سلسلهٔ سَیلِندره نیایشگاه بزرگ مهایانه‌ای بوروبودور (۷۵۰–۸۵۰) را نیز در جاوه ساخت. به نظر می‌رسد بوروبودور الهام‌بخش پروژه‌های ساختمانی شگرف بعدی آنگکور در کامبوج بوده باشد، به‌ویژه انگکور وات و انگکور تام.

شکل اصلی بوداگرایی در دوران آنگکور، مهایانه بود که از گرایش‌های تنتره‌ای نیرومندی برخوردار بود. تصاویر هِوَجره، ایزد تنتره‌ای، از میان ویرانه‌های انگکور تام به دست آمده و کتیبه‌های بسیاری از کامبوج به پادشاهانی اشاره دارند که توسط گوروهای برهمین خویش به «راز بزرگ» آشنا شدند.

حضور و نفوذ فزایندهٔ بوداگرایی با افزایش قدرت امپراتوری آنگکور ادامه یافت. شاه یَشووَرمَن در سال‌های ۸۸۷–۸۸۹ نیایشگاه‌های بودایی بسیاری ساخت که نمایانگر ماندالای کوه مِرو، محور اسطوره‌ای جهان، بودند. بزرگ‌ترین این نیایشگاه‌ها پنوم کَندال یا «کوه مرکزی» است که نزدیک قلب مجموعهٔ آنگکور جای دارد.

شاه راجِندرَوَرمَن دوم (۹۴۴–۹۶۸) بوداگرایی را به‌شدت آموخت. هرچند بر آیین شیوا باقی ماند، یک بودایی به نام کَویندرَریمَتَنه را به نخست‌وزیری گمارد. کَویندرَریمَتَنه زیارتگاه‌هایی برای بودا و شیوا ساخت. جَیَوَرمَن پنجم (پسر راجِندرَوَرمَن) نیز بر آیین شیوا ماند ولی به نخست‌وزیر خود کیرتیپَندیتَه اجازه داد آموزش و پژوهش بوداگرایی مهایانه را گسترش دهد.

### سوریَوَرمَن یکم
سوریَوَرمَن یکم (۱۰۰۶–۱۰۵۰) پس از جَیَوَرمَن هفتم بزرگ‌ترین شاه بودایی کامبوج شمرده می‌شود.

خاستگاه سوریَوَرمَن یکم روشن نیست ولی شواهد نشان می‌دهد که کار خود را در شمال شرق کامبوج آغاز کرد. او پس از دوره‌ای از کشمکش بر سر جانشینی بر تخت نشست. مدعیان تاج و تخت خمر تنها از تبار پدری نبودند بلکه تبار مادری نیز به رسمیت شناخته می‌شد.

سوریَوَرمَن پشتیبان پرتوان مهایانه بود ولی مانع رشد و گسترش بوداگرایی ترواده در دوران فرمانروایی خود نشد. لقب پسامرگ او «نیروانه‌پَده» (شاهی که به نیروانه رفته) نیرومندترین گواه بر بودایی بودن اوست.

### جَیَوَرمَن هفتم
جَیَوَرمَن هفتم (۱۱۸۱–۱۲۱۵) برجسته‌ترین شاه بودایی خمر بود و بی‌وقفه کوشید تا بوداگرایی را به‌عنوان دین رسمی آنگکور برقرار سازد. او خود مهایانه‌گرا بود و خویشتن را دَهرمه‌راجه (شاه قانون) و بوداسَفی می‌دانست که وظیفه‌اش «رهایی مردم» از راه خدمت و نیکوکاری بود. جَیَوَرمَن از خدایان کهن دست شست و آشکارا به سنت‌های بودایی روی آورد. حکومت او خط جداکنندهٔ روشنی با گذشتهٔ هندویی بود: پیش از ۱۲۰۰ میلادی هنر نیایشگاه‌ها بیشتر صحنه‌هایی از اساطیر هندو را به تصویر می‌کشید؛ پس از ۱۲۰۰ صحنه‌های بودایی به‌عنوان نقش‌مایه‌های رایج پدیدار شدند.

در دوران جَیَوَرمَن هفتم چرخشی از مفهوم دِوَراجه (شاه‌خدا) به‌سوی مفهوم سانگها (انجمن راهبان) روی داد. در گذشته منابع هنگفتی برای ساختن نیایشگاه‌ها برای کاهنان برهمن و شاهان‌خدا صرف می‌شد؛ در دوران جَیَوَرمَن این منابع به ساخت کتابخانه‌ها، خوابگاه‌های راهبان و پروژه‌های عمومی در دسترس مردم عادی هدایت شد.

هرچند جَیَوَرمَن هفتم خود مهایانه‌گرا بود، حضور بوداگرایی ترواده به‌طور فزاینده‌ای نمایان بود. تامَلیندَه، راهب خمری که گفته می‌شود پسر جَیَوَرمَن هفتم بود، در سال ۱۱۸۰ میلادی در هیئتی برمه‌ای به سری‌لانکا رفت تا متون پالی را بیاموزد و در بازگشت (۱۱۹۰) پیروان آیین سینهَلی را در دربار خمر گرد آورد. ژو دالوان که در سال‌های ۱۲۹۶–۱۲۹۷ هیئت چینی را به آنگکور رهبری کرد، حضور چشمگیر راهبان ترواده‌ای پالی‌خوان را در پایتخت خمر تأیید کرده‌است.

### افول آنگکور و برآمدن پادشاهی ترواده
پس از سدهٔ سیزدهم میلادی بوداگرایی ترواده دین رسمی کامبوج شد.

شاه جَیَوَرمَن هفتم پسرش تامَلیندَه را به سری‌لانکا فرستاد تا در آنجا به راهبی درآید و بوداگرایی ترواده را بر پایهٔ سنت نوشتاری پالی فراگیرد. تامَلیندَه سپس به کامبوج بازگشت و بر پایهٔ آموزش‌های ترواده‌ای خود سنت‌های بودایی را ترویج کرد و به حضور دیرینهٔ ترواده در سرتاسر امپراتوری آنگکور جان تازه بخشید.

در زمانی که تامَلیندَه در صومعهٔ نامدار مَهاویهارَه در سری‌لانکا (۱۱۸۰–۱۱۹۰) درس می‌خواند، گونهٔ نوین و پویایی از بوداگرایی ترواده به‌عنوان «ایمان راستین» در سری‌لانکا تبلیغ می‌شد. این شکل از بوداگرایی تا اندازه‌ای جنگاور و سخت‌گیرانه بود و در واکنش به جنگ‌ها با تامیل‌ها شکل گرفته بود که در سده‌های نهم و دهم نزدیک بود بوداگرایی سری‌لانکا را نابود کند. رنسانسی که از این پایداری برآمد، سرانجام به برمه، چیانگ مای، پادشاهی‌های مون، لان نا، سوکوتای، لائوس و کامبوج گسترش یافت.

هنگامی که شاهزاده تامَلیندَه پس از ده سال راهبی بازگشت، یک «تِهرَه» (راهب ارشد) بود و توانایی آن را داشت که دیگران را در این رَدهٔ نیرومند ترواده‌ای که بر راست‌کیشی پافشاری و «نوآوری‌های» مهایانه‌ای مانند آیین‌های تنتره‌ای را رد می‌کرد، به راهبی درآورد.

گروش گستردهٔ جامعهٔ خمر به بوداگرایی ترواده در واقع یک انقلاب بدون خشونت در همهٔ لایه‌های اجتماع بود. بوداگرایی ترواده از آن رو کامیاب شد که فراگیر و جهان‌شمول بود و شاگردان و راهبان را نه‌تنها از میان نخبگان و دربار بلکه از روستاها و میان دهقانان نیز فرامی‌خواند.

پس از سدهٔ سیزدهم سنت پالیِ ترواده‌ای در جنوب شرق آسیا رشد چشمگیری یافت و سنت‌های برهمنی و مهایانه‌ای زوال کردند. نظام راهبی وابسته به طبقهٔ کاهنان جای خود را به نظام صومعه‌ای روستامحور در سرزمین‌های ترواده‌ای داد. راهبان وات‌ها (صومعه‌نیایشگاه‌ها) را نه‌تنها به کانون‌های اخلاقی‌ـدینی بلکه به مراکز آموزشی، خدمات اجتماعی و فرهنگی مردم تبدیل کردند. وات‌ها خاستگاه اصلی سوادآموزی و آموزش همگانی شدند و جهانگردان و مبلغان غربی نخستین از سواد گسترده در میان مردان برمه، تایلند، کامبوج، لائوس و ویتنام گزارش داده‌اند. تا سدهٔ نوزدهم نرخ سواد در بیشتر سرزمین‌های ترواده‌ای از اروپا بالاتر بود. در کامبوج بوداگرایی انتقال‌دهندهٔ زبان و فرهنگ خمری شد.

با برآمدن سیام در باختر و ویتنام در خاور، امپراتوری کلاسیک آنگکور فروپاشید و کامبوج امروزین شکل گرفت. کامبوج از آن پس سرزمینی بودایی ترواده‌ای ماند.

### سده‌های میانهٔ بودایی

متن جیناکالامالی از پیوندهای فرهنگی میان کامبوج و سری‌لانکا در سدهٔ پانزدهم گزارش می‌دهد. بر پایهٔ آن، هشت راهب به سرپرستی مَهانانَسیدّهی از کامبوج همراه با ۲۵ راهب از نَبّیسپوره در تایلند به سری‌لانکا رفتند تا مراسم اوپَسَمپَدا (تعمید راهبی) را از دست مَهاتِهرَه‌های سنگالی دریافت کنند.

با فروپاشی آنگکور زیر پیشروی جنگل‌ها، کانون قدرت کامبوجِ ترواده‌ای به‌سوی پنوم‌پن کنونی جابه‌جا شد. پنوم‌پن در اصل بازارچه‌ای کوچک کنار رود بود که رود مکونگ و رود تُنله‌ساپ در آن به هم می‌پیوستند. بنا بر روایت، بانویی به نام پِن پیکرهٔ «بودای چهاررخ» را یافت که در فصل سیل بر درخت کوکی بر آب شناور بود؛ او وات پنوم را برای نگهداری این پیکره بنا کرد. بودای چهاررخ (بودا رو به چهار جهت) در نگاره‌نگاری بودایی خمر اهمیت دارد و نمادی از برپایی پادشاهی بودای آینده، مایتریا، است.

شکل بوداگرایی که در کامبوجِ سده‌های میانه رواج داشت، موضوع پژوهش‌های گستردهٔ فرانسوا بیزو و همکارانش در مدرسهٔ فرانسوی خاور دور بوده‌است. آنان عناصر تنتره‌ای و باطنی در این سنت شناسایی کرده و آن را «ترواده تنتره‌ای» نامیده‌اند.

پس از ۱۴۳۱ میلادی که شاهان کامبوجی به‌سبب تهاجم سیامی آنگکور را برای همیشه ترک گفتند، دربار شاهی بر کوه اودون در چند کیلومتری شمال پنوم‌پن جای گرفت. تهاجم‌های سیامی از باختر و حمله‌های ویتنامی از خاور امپراتوری خمر را سست کردند. مهاجمان ویتنامی کوشیدند بوداگرایی ترواده را سرکوب و مردم خمر را به بوداگرایی مهایانه وادارند. سیامی‌ها از سوی دیگر گاه به کامبوج می‌تاختند و بهانه‌شان دفاع از آیین ترواده بود. این کشمکش میان دو قدرت برآمده تا رسیدن اروپاییان در سدهٔ شانزدهم ادامه یافت.

### دوران استعمار

بوداگرایی در سدهٔ شانزدهم کامبوج همچنان شکوفا بود. شاه آنگ‌چان (۱۵۱۶–۱۵۶۶) بودایی سرسپرده‌ای بود و معابد بسیاری در پایتخت و نقاط گوناگون کامبوج ساخت. شاه ساتها (۱۵۷۶–۱۵۹۴)، پسر و جانشین بارُم ریچه، برج‌های بزرگ انگکور وات را که تا سدهٔ شانزدهم به زیارتگاه بودایی تبدیل شده بود، بازسازی کرد.

هر موج پی‌درپی نفوذ اروپایی با هیئت‌های تبلیغی کاتولیک همراه بود؛ ولی بوداگرایی ترواده در برابر تلاش‌های بیگانه برای تغییر آیین مردم خمر مقاومت شگفت‌آوری نشان داد.

**تمّایوت و مهانیکای**

شاه آنگ دوآنگ (†۱۸۶۰) در ۱۸۴۱ با پشتیبانی شاه رامای سوم سیام دوباره در اودون بر تخت نشست. در آن هنگام راهبانی از فرقهٔ نوبنیاد تمّایوت‌نیکای (به خمر: ) در همراهی دربار سیامی به کامبوج آمدند. شاه آنگ دوآنگ در ۱۸۵۵ فرقهٔ تمّایوت را در کامبوج رسمیت بخشید و شاه نوردوم یکم مقر آن را در وات بُتوم وَتِّی (به خمر: ) نزدیک کاخ شاهی برپا ساخت. فرقهٔ تمّایوت به یاری حمایت شاهانه به‌ویژه در مراکز شهری گسترش یافت ولی اغلب با فرقهٔ پیشین مهانیکای (مها نیکایه) درگیری داشت. تمّایوت گاه به وفاداری به دربار تایلند به‌جای ملت خمر متهم می‌شد.

تمّایوت از مهانیکای در تفسیر سخت‌گیرانه‌تر وینَیه، شیوهٔ پوشیدن ردا و علاقهٔ بیشتر به آموزش متمایز بود. بسیاری از پیروان تمّایوت برای تحصیل به تایلند می‌رفتند. در ۱۹۳۷ تمّایوت ۸۷ نیایشگاه با ۱۵۰۰ راهب داشت در حالی که مهانیکای نزدیک به ۲۵۰۰ نیایشگاه با بیش از شصت‌هزار راهب در اختیار داشت.

فرانسوی‌ها در دوران استعمار نسبت به راهبان سرگردان بدگمان بودند و تلاش کردند نفوذ سیامی را کاهش دهند. بنیان‌گذاری کتابخانهٔ شاهی و مدرسهٔ پالی با هدف کاستن از ضرورت سفرهای آموزشی به سیام و در نتیجه کاهش نفوذ آن کشور صورت گرفت. فرمان‌هایی در ۱۹۱۸ و ۳۱ اوت ۱۹۲۹ صادر شدند تا مانع انحراف راهبان (به‌ویژه تمّایوت) از «آموزهٔ راستین» شوند. انتشار تریپیتَکَهٔ رسمی خمری از ۱۹۲۹ نیز در همین راستا بود.

در دوران حکومت فرانسه پیشرفت‌های چشمگیری در آموزش راهبان کامبوجی هم در زمینهٔ مباحث بودایی و هم در دروس عمومی صورت گرفت. آموزش ابتدایی کودکان کامبوجی همچنان در مدارس نیایشگاهی انجام می‌شد و راهبان نیز به مشارکت در پروژه‌های توسعهٔ اجتماعی تشویق می‌شدند.

**نهادهای آموزشی**

از ۱۹۳۳ مدارس ابتدایی پالی پایه‌گذاری شدند که در سه سال (پایه‌های چهارم تا ششم) آموزش مقدماتی به نوآموزان راهب می‌دادند. از ۱۹۵۵ این مدارس زیر نظارت وزارت امور دینی قرار گرفتند. تا ۱۹۶۲ در حدود ششصد مدرسهٔ ابتدایی با ۸۳۰ آموزگار راهب و بیش از ده‌هزار دانش‌آموز (اغلب نوآموز) فعال بودند.
* شاه سیسووات مونیوونگ در ۱۹۲۱ پایه‌گذاری یک انستیتوی بودایی را آغاز کرد که در ۱۹۲۵ به «پرِه راج بَنَّلای» تغییر نام داد. نخستین مدیر آن سوزان کارپِلِس بود که از ۱۹۲۳ از سوی مدرسهٔ فرانسوی خاور دور مأمور شده بود. این انستیتو از ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۳ بسته بود.
* «کمیسیون تریپیتَکَه» در ۱۹۲۹ مأموریت یافت کل سه‌سبد پالی را به خمری ترجمه کند. نسخهٔ خمری «بره تریپیتَک» در ۱۱۰ جلد در ۱۹۶۹ کامل شد.

### کامبوج مستقل

در قانون اساسی ۶ مه ۱۹۴۷ که نوردوم سیهانوک صادر کرد، بوداگرایی دین رسمی اعلام و در عین حال آزادی عقیده تضمین شد.

در ۱۹۶۱ مهانیکای نزدیک به ۵۲٬۰۰۰ راهب در حدود ۲۷۰۰ نیایشگاه داشت و تمّایوت ۱۰۰ نیایشگاه با ۱۴۶۰ راهب. در دههٔ بعد شمار تمّایوت به‌سرعت به ۲۸۰۰ عضو در ۳۲۰ نیایشگاه رسید. یکی از دلایل این رشد بمباران‌های گستردهٔ نیروی هوایی آمریکا در شرق کامبوج بود که مهاجرت گستردهٔ روستاییان به شهرها (جایی که تمّایوت حضور بیشتری داشت) را در پی داشت.

ششمین کنگرهٔ «مجمع جهانی بودایی‌ها» از ۱۴ تا ۲۲ نوامبر ۱۹۶۱ در پنوم‌پن برگزار شد.

### دوران خمرهای سرخ
در ۱۹۷۵ که خمرهای سرخ کمونیست بر کامبوج چیره شدند، کوشیدند بوداگرایی را که آن را «ارتجاعی» می‌خواندند به‌طور کامل نابود سازند. تا زمان تهاجم ویتنام در ۱۹۷۹ تقریباً هر راهب و روشنفکر دینی یا کشته شده بود یا به تبعید رانده شده بود و تقریباً هر نیایشگاه و کتابخانهٔ بودایی ویران شده بود.

سیاست‌های خمرهای سرخ در قبال بوداگرایی که دربرمی‌گرفت از ردازدایی اجباری راهبان تا ویرانی صومعه‌ها و سرانجام اعدام راهبان ناسازگار، نهادهای بودایی کامبوج را عملاً نابود کرد. راهبانی که نگریختند و از اعدام جان به در بردند، در میان مردم عادی زیستند و گاه پنهانی آیین‌های بودایی را برای بیماران و رنجوران به جا می‌آوردند.

برآوردها از شمار راهبان کامبوج پیش از خمرهای سرخ میان ۶۵٬۰۰۰ تا ۸۰٬۰۰۰ در نوسان است.

پژوهش‌هایی که از ۱۹۹۹ انجام شده نشان می‌دهد که برخلاف باور رایج مبنی بر اینکه خمرهای سرخ اکثر راهبان را هدفمندانه کشتند، تنها رهبران برجسته به‌طور هدفمند بازداشت شدند. با این حال تودهٔ راهبان با دگرگونی شتابندهٔ جامعه از پایهٔ معیشت خود محروم شدند زیرا خوراک‌رسانی مردمی تقریباً متوقف شد و ناچار ردا را کنار نهادند.

### جمهوری خلق کامپوچیا و بازسازی
در سپتامبر ۱۹۷۹ هفت راهب در وات اونّالوم (به خمر: ) دوباره به راهبی درآمدند و در سال‌های بعد به بازسازی سانگها پرداختند. برآورد می‌شود که در آن هنگام نزدیک به ۳۰۰۰ راهب زنده مانده بودند که بخشی از آنان نیاز به ترسیم دوبارهٔ راهبی داشتند. در آغاز تنها مردان بالای ۵۰ سال اجازهٔ ورود به راهبی داشتند. در حدود ۷۰۰ نیایشگاه از ۳۶۰۰ نیایشگاه اصلی در سال‌های بعد بازسازی شدند و از حدود ۱۹۸۵ جشن‌ها و آیین‌های بودایی دوباره بدون محدودیت برگزار شدند.

تِپ وونگ (به خمر: ، زادهٔ ۱۹۳۲) در ۱۹۸۱ ریاست «بره سنگه‌رَنَسیرسه» (سازمان یکپارچهٔ سانگها) را بر عهده گرفت و قرار بود دو فرقه را یکی کند، ولی این تلاش سرانجام در ۱۹۹۱ ناکام ماند. در ۱۹۹۳ شاهزاده سیهانوک بار دیگر بنیاد حقوقی فرقهٔ مستقل تمّایوت را بازساخت و بور کری (زادهٔ ۱۹۴۵) که در تبعید در فرانسه می‌زیست، به‌عنوان هفتمین رهبر تمّایوت ریاست آن را پذیرفت.

در ۳۰ آوریل ۱۹۸۹ حزب حاکم جمهوری خلق کامپوچیا در یک کنگره بوداگرایی ترواده را به‌طور رسمی دوباره به‌عنوان دین رسمی اعلام کرد. در نوامبر ۱۹۹۱ هنگامی که نوردوم سیهانوک پس از بیش از بیست سال تبعید به کشور بازگشت، بور کری را با خود آورد و او رسماً رهبر تمّایوت بازپاشده شد و بدین ترتیب به یکپارچه‌سازی دو فرقه که در دههٔ ۱۹۸۰ صورت گرفته بود پایان داده شد.

در ۲۰۰۶ تِپ وونگ به مقام «عالی‌ترین رهبر سانگهای کامبوج» منصوب شد؛ این نخستین انتصاب در این رتبه از ۱۵۰ سال پیش بود. بور کری همچنان رهبر مستقل تمّایوت و نون نگِت از ۲۰۰۶ رهبر مهانیکای است. قانون اساسی ۱۹۹۳ برای هر دو کرسی‌ای در شورای تاج‌وتخت که شاه را برمی‌گزیند تضمین کرده‌است.

از نزدیک به چهارهزار نیایشگاه موجود در ۲۰۰۶ در حدود ۱۵۰ نیایشگاه به تمّایوت تعلق داشت. در دههٔ ۱۹۹۰ دوباره نزدیک به پنجاه‌هزار راهب دائمی برآورد می‌شد و در فصل باران تا چهل‌هزار راهب کوتاه‌مدت یا نوآموز (زیر ۲۰ سال) نیز به آنان افزوده می‌شدند. شمار راهبان از اواخر دههٔ ۱۹۹۰ با آغاز رونق اقتصادی رو به کاهش گذاشته و در ۲۰۰۳ حدود ۳۴٬۰۰۰ راهب شمرده شد.

### حزب لیبرال‌دموکرات بودایی
از ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷ حزب لیبرال‌دموکرات بودایی (به خمر: ) فعال بود که سون سان نخست‌وزیر پیشین آن را بنیان نهاد و دبیرکل آن کِم سوخا بود. پس از انتخابات ۱۹۹۳ با ده کرسی پارلمانی در ائتلاف حکومتی شرکت کرد ولی در ۱۹۹۷ دچار انشعاب شد و در انتخابات ۱۹۹۸ هیچ کرسی‌ای به دست نیاورد.

## بوداگرایی و جامعهٔ خمری

نیایشگاه‌های روستایی در کامبوج مانند تایلند کارکردهای اجتماعی معینی داشتند و کانون پرسش‌های اخلاقی بودند. پیش از پایه‌گذاری نظام آموزشی غربی در آغاز دههٔ ۱۹۳۰ تنها جاهایی بودند که پسران می‌توانستند سواد (هرچند ابتدایی) بیاموزند. بر پایهٔ سنت انتظار می‌رفت پسر بزرگ خانواده مدتی (یا برای همیشه) به راهبی درآید.

بوداگرایی از آغاز سدهٔ بیستم بخشی از آیین‌های به‌جامانده از جان‌گرایی کهن را نیز در خود جذب کرد. هدیه‌ها به نیایشگاه‌ها جانشین نذرهای ارواح شدند و آیین‌های بزرگداشت نیاکان و باروری کشت‌ها از آن پس به دست «آچار» ها و راهبان برگزار می‌شد.

نیایشگاه‌های مهایانه در کامبوج امروزی تنها در میان جامعهٔ ویتنامی‌تبار مناطق مرزی و گروه‌های تبلیغی چینی‌تبار یافت می‌شوند؛ از جمله صومعهٔ زنان مها پانا ویهارا نزدیک فرودگاه پنوم‌پن.

## جایگاه قانونی

بوداگرایی ترواده بر پایهٔ قانون اساسی ۱۹۹۳ دین رسمی کامبوج است. رهبران هر دو فرقه (مهانیکای و تمّایوت) عضو شورای تاج‌وتخت هستند که وظیفهٔ برگزیدن پادشاه را بر عهده دارد. بوداگرایی ترواده نخستین بار در قانون اساسی ۱۹۴۷ به‌عنوان دین رسمی تثبیت شد و جز در دوران خمرهای سرخ (۱۹۷۵–۱۹۷۹) و دوره‌ای کوتاه در جمهوری خلق کامپوچیا، همواره این جایگاه را حفظ کرده‌است.

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* صفحهٔ کامبوج در کتاب حقایق جهان سیا

رده:بودیسم در کامبوج
رده:بودیسم بر پایه کشور