مدرسه عالی نرمال پیزا

**مدرسه عالی نرمال پیزا** (**Scuola** Normale Superiore؛ که در ایتالیا معمولاً با نام **لا نرماله** شناخته می‌شود) یک دانشگاه دولتی در پیزا و فلورانس، توسکانی، ایتالیا است که در حال حاضر حدود ۶۰۰ دانشجوی کارشناسی و کارشناسی ارشد (PhD) در آن تحصیل می‌کنند. این دانشگاه به همراه دانشگاه پیزا و مدرسه مطالعات پیشرفته سنت آنا، بخشی از سیستم دانشگاهی پیزا هستند.

این مدرسه در سال ۱۸۱۰ با فرمان ناپلئون به عنوان شاخه‌ای از مدرسه عالی پاریس با هدف آموزش معلمان امپراتوری برای آموزش شهروندان تأسیس شد. در سال ۲۰۱۳، پس از الحاق مؤسسه علوم انسانی در فلورانس (SUM)، محوطه فلورانس به محوطه تاریخی پیزا اضافه شد. از سال ۲۰۱۸، مدرسه عالی با مدرسه مطالعات پیشرفته سنت آنا در پیزا، مؤسسه مطالعات پیشرفته پاویا و مدرسه عالی مریدوناله ناپل، تنها سه مؤسسه دانشگاهی دیگر با جایگاه ویژه هستند که در چشم‌انداز ایتالیا، مطابق با استانداردهای عالی، فعالیت‌های آموزشی کارشناسی و کارشناسی ارشد را ارائه می‌دهند.

شخصیت‌های برجسته‌ای از دنیای علم، ادبیات و سیاست در نرمال تحصیل کرده‌اند، از جمله جوسوئه کاردوچی، کارلو روبیا، انریکو فرمی، آلدو کاپیتینی، کارلو آزگلیو چیمپی و اسکولا ماریوتی (که در یک کلاس بودند)، جووانی گرونچی، فیووانی‌گالی در زمان‌های اخیر و همچنین در زمان‌های اخیر.

## تاریخچه
راست|بندانگشتی|240x240پیکسل|جزئیات ساختمان اصلی
مدرسه عالی در سال ۱۸۱۰ با فرمان ناپلئون، به عنوان مؤسسه دوقلوی مدرسه عالی در پاریس، که خود قدمت آن به دوران انقلاب فرانسه بازمی‌گردد، تأسیس شد.

اصطلاح **' (**') توسط جوزف لاکانال ابداع شد که در ارائه گزارشی به کنوانسیون ملی ۱۷۹۴ از طرف کمیته آموزش عمومی، آن را به شرح زیر توضیح داد: «این مدارس در واقع باید نمونه و الگوی سایر مدارس باشند." " این مدارس در واقع باید از نوع و حکومت همه مدارس دیگر باشند.

### دوره ناپلئونی
فرمان ناپلئونی مورخ ۱۸ اکتبر ۱۸۱۰، در مورد «مؤسسات آموزش عمومی» در توسکانی- استانی از امپراتوری فرانسه از سال ۱۸۰۷ - یک «اقامتگاه دانشجویی دانشگاهی» در پیزا برای دانشجویان دانشگاه تأسیس کرد. بیست و پنج مکان برای دانشجویان دانشکده‌های هنر و علوم در نظر گرفته شد تا شعبه‌ای از مدرسه عالی پاریس در کشورهایی که استفاده از زبان ایتالیایی مجاز بود، ایجاد شود.

بنابراین مدرسه عالی پیزا به دستور ناپلئون تأسیس شد. اصطلاح «عادی» به مأموریت آموزشی اصلی آن اشاره دارد، یعنی آموزش معلمان دبیرستان برای آموزش شهروندان بر اساس «هنجارهای» منسجم آموزشی و روش‌شناختی.

در ۲۲ فوریه ۱۸۱۱، اولین فراخوان صادر شد، اما مدرسه عالی پیزا فعالیت خود را تنها در سال ۱۸۱۳ آغاز کرد، زمانی که اولین دانشجویان هنر و علوم در مدرسه عالی حضور یافتند. اولین محل مدرسه عالی، صومعه سن سیلوسترو در پیزا بود: این یک اقامتگاه دانشجویی در میانه یک فرقه نظامی و یک صومعه بود که در آن زندگی دانشجویان با مقررات انضباطی سختگیرانه‌ای مشابه مقررات *مدرسه* عالی فرانسه در مورد پذیرش، مشاغل، مجازات‌ها، پاداش‌ها و حتی لباس دانشجویی مشخص می‌شد. با پیروی از مدل دانشسرای عالی نرمال، مدرسه عالی به یک "مدیر" واگذار شد که توسط "مدیر فرعی" و " *اقتصاددان* " که مسئولیت مدیریت، نظارت بر مطالعات و حفظ نظم را بر عهده داشتند، یاری می‌شد.

در آن زمان، مدرسه عالی نرمال پیزا به بهترین دانش‌آموزان دبیرستانی، بین ۱۷ تا ۲۴ سال، اختصاص داشت که در طول دو سال تحصیل خود، مدرک‌هایی را نیز از دانشکده‌های هنر و علوم دانشگاه امپراتوری دریافت می‌کردند. دانشجویان تعهدات خاصی داشتند و موظف به گذراندن دوره‌های اضافی بودند: آنها توسط چهار " *ریپتیتوری* " که توسط مدیر از بین دانشجویان نورماله انتخاب می‌شدند، سرپرستی می‌شدند که روزانه دروس دانشگاه را "تکرار" می‌کردند و "کنفرانس‌هاً را که نوعی سمینار بودند، هماهنگ می‌کردند. با این آموزش مقدماتی، دانشجویان پس از فارغ‌التحصیلی خود را متعهد به تدریس در مدارس متوسطه حداقل به مدت ده سال می‌کردند.

مدرسهٔ ناپلئونی نرماله عمر کوتاهی داشت: تنها سال تحصیلی آن ۱۸۱۳/۱۴ بود که در طی آن رانیری گربی، فیزیکدان، مدیر آن بود. در ۶ آوریل ۱۸۱۴، ناپلئون قانون کناره‌گیری را امضا کرد: بازگشت گراند دوک فردیناند سوم به تخت سلطنت توسکانی با تعطیلی مدرسه، علیرغم تلاش‌های مختلف برای نجات آن به نام عملکردش، همزمان شد.

## فارغ التحصیلان و اساتید برجسته
فارغ التحصیلان و اعضای هیئت علمی برجسته اسکولا نرماله عبارتند از:
* آلدو آندروتی، ریاضیدان، به خاطر کمک‌های اساسی اش به نظریه توابع چند متغیر پیچیده
* جولیانو آماتو، سیاستمدار و سابق نخست‌وزیر ایتالیا، همچنین در Collegio Medico-Giuridico از Scuola Normale Superiore، که امروز مدرسه مطالعات پیشرفته Sant'anna است، تحصیل کرد
* میشل باچی، تاریخ‌دان هنر
* پاولا باروکچی، تاریخ‌دان هنر
* لوئیجی بیانچی، ریاضیدان، یکی از اعضای برجسته مدرسه هندسی پر جنب و جوش که در ایتالیا در سال‌های بعد قرن نوزدهم و سال‌های اولیه قرن بیستم شکوفا شد
* جیوسو کاردوچی، شاعر، ۱۹۰۶ جایزه نوبل ادبیات
* آنتونیو کاسیس، حقوق دان که در حقوق بین‌الملل عمومی، رئیس‌جمهور دادگاه ویژه لبنان، همچنین در Collegio Medico-Giuridico از Scuola Normale Superiore، که امروز مدرسه مطالعات پیشرفته Sant'anna است، تحصیل کرد
* سابینو کاسی، استاد حقوق اداری و قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا، همچنین در Collegio Medico-Giuridico از Scuola Normale Superiore، که امروز مدرسه مطالعات پیشرفته Sant'anna است، تحصیل کرد
* لامبرتو سزاری، ریاضیدان، به خاطر دستاوردهایش در مشکل فلات، در نظریه پارامتر حداقل سطوح، در اقدام لبزگ از پیوسته و سایر موارد مرتبط مشکلات متغیر: او همچنین در زمینه کنترل بهینه و راه حل‌های دوره ای سیستم‌های غیر خطی را مطالعه کرد معادلات دیفرانسیل معمولی با استفاده از روش‌های غیر خطی تجزیه و تحلیل عملکردی
* کارلو آزگلیو سیامپی، نخست‌وزیر ایتالیا از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ و دهم رئیس‌جمهوری ایتالیا از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۶ تا زمان مرگش، به عنوان سناتور برای زندگی در سنای ایتالیا
* پیترو سیتیتی، نویسنده و منتقد ادبی
* انیو دی جورجی، ریاضیدان که روی معادلات دیفرانسیل جزئی و پایه‌های ریاضیات، حل 19 مشکل هیلبرت، برنده شد جایزه گرگ در سال ۱۹۹۰
* انریکو فرمی، فیزیکدان، ۱۹۳۸ جایزه نوبل فیزیک برای کارش در رادیواکتیویته القایی، به خصوص به خاطر کارش در توسعه اولین راکتور هسته ای، شیکاگو پیل-۱ و برای کمک‌های او به توسعه نظریه کوانتومی، هسته ای و فیزیک ذرات و مکانیک آماری. فرمی به‌طور گسترده‌ای به عنوان یکی از دانشمندان برجسته قرن بیستم شناخته می‌شود که در هر دو نظریه و آزمایش بسیار موفق است. همراه با J. رابرت اوپنهایمر، او اغلب به عنوان «پدر این بمب اتمی».
* السیو فیگالی، ریاضیدان، ۲۰۱۸ مدال فیلدز برنده. او در درجه اول بر روی حساب تغییرات و معادلات دیفرانسیل جزئی کار می‌کند.
* گیدو فوبینی، ریاضیدان، معروف به قضیه فوبینی و Fubini-متریک مطالعه
* جووانی جنتیل، وزیر آموزش عمومی (۱۹۲۳) و neo-هگلیان ایده‌آل گرا فیلسوف، یک همتای بندتو کروس، خودش رو به عنوان " فیلسوف فاشیسمو روح نوشت *[[Doctrine of Fascism|دکترین فاشیسم]]* (۱۹۳۲) برای بنتو موسولینی، همچنین سیستم فلسفه خود را طراحی کرد، ایده‌آل گرایی واقعی، و پروفسور در Scuola Normale Superiore
* کارلو گینزبورگ، مورخ مشهور و طرفدار حوزه تاریخ خرد. او بیشتر به خاطر *فرماجیو و ورمی* (۱۹۷۶، عنوان انگلیسی: *پنیر و کرم‌ها: کیهان یک آسیاب قرن شانزدهم*), که باورهای یک مرتد ایتالیایی را بررسی کرد، منوکیو، از مونترال والسلینا
* جووانی گرونچی، سیاستمدار، رئیس‌جمهور ایتالیا از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۲
* اوژنیو ایلیا لاوی، ریاضیدان، به خاطر کمک‌های اساسی اش به نظریه گروه، نظریه معادلات دیفرانسیل جزئی و نظریه توابع چند متغیر پیچیده
* میشلا مارزانو، فیلسوف، نویسنده
* مدیا نورسا، پاپیرولوژیست
* فرانچسکو اورلاندو، نظریه‌پرداز ادبی
* کارلو روبیا، نایت گرند کراس فیزیکدان ذرات و مخترع که جایزه نوبل فیزیک را در سال ۱۹۸۴ با سایمون ون در میر برای کار منجر به کشف ذرات W و Z در سرن
* فرانچسکو روگیرو، مشارکت کننده در طراحی برخورد دهنده بزرگ هادرون
* سالواتور ستتیس، باستان‌شناس، مدیر سابق گتی مرکز تاریخ هنر و علوم انسانی و همچنین از خود Scuola Normale، اکنون رئیس کمیته علمی موزه لوور
* والتر سیتی، نویسنده
* روکساندرا سیرتانو، دانشمند علوم اعصاب
* لئونیدا تونلی، ریاضیدان، بیشتر برای ایجاد قضیه تونلی، معمولاً به عنوان پیشگام برای قضیه فوبینی.
* ویتو ولترا، ریاضیدان و فیزیکدان، شناخته شده برای کمک‌های خود را به زیست‌شناسی ریاضی و معادلات انتگرال.
* جی یوان یو، فیلسوف اخلاقی به خاطر کارش در اخلاق فضیلت

## منابع


رده:آموزش در پیزا
رده:دانشگاه‌های توسکانی
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در پیزا
رده:نهادهای آموزشی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۱۰ (میلادی)