مدرسه ژنوئایی

[بندانگشتی|ورودی از طریق دل کامپو، در جنوا، خوانده شده توسط [فابریتسیو د آندره، یکی از نمایندگان برجسته مدرسه.]]
**مکتب جنوا** (به ایتالیایی Scuola genovese) یک جنبش فرهنگی و هنری است که از دهه ۱۹۶۰ در جنوا، ایتالیا توسعه یافته و ریشه دوانده است. این مکتب عمدتاً با *[[خواننده-ترانه‌پرداز]] "* ایتالیایی (آهنگ هنری) مرتبط است.

## تاریخچه
از جمله نمایندگان اصلی «مکتب کلاسیک» دهه ۱۹۶۰ می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: اومبرتو بیندی، فابریزیو د آندره، برونو لائوزی، جینو پائولی، جورجو کالابرزه و لوئیجی تنکو. همچنین نقش مهمی توسط برادران جیان فرانکو و جیان پیرو روربری، نوازندگان و تنظیم‌کنندگان اهل جنوا، ایفا شد که بسیاری از *«کانتااتوری»*‌های نسل اول را ترویج کردند و به آنها اجازه دادند در میلان کار کنند. همه آنها از نظر موسیقی و هنر در جنوا، شهری که در آن متولد شده یا در کودکی به آنجا نقل مکان کرده‌اند، رشد یافته‌اند. آنها در طول دهه ۱۹۶۰، در فوچه دی جنوا و به ویژه در بار لبنیاتی «ایگه‌آ» (که منبع الهام جینو پائولی برای آهنگش *«کواترو آمیچی»* در سال ۱۹۹۱ بود)، در خیابان کازارگیس در نبش خیابان با خیابان چکی (که بعدها به *روبی بار* تغییر نام داد و امروز *مینی میکسینگ بار* نام دارد) با یکدیگر ملاقات می‌کردند.

### نفوذ فرهنگی
این جنبش «گسستی عمیق از موسیقی سنتی ایتالیایی» را رقم زد، در ابتدا برای یک ابزار هنری تجدید شده، پالایش یافته‌تر و التقاطی‌تر، و سپس برای استفاده متنوع از زبان، واقع‌گرایانه‌تر. بنابراین، با طیف گسترده‌ای از مضامین، از احساسات گرفته تا تجربیات وجودی، سیاست، ایدئولوژی، جنگ و مضامینی مانند طرد اجتماعی، با لهجه قوی فردگرایانه و نزدیک به لحن اگزیستانسیالیسم فرانسوی، روبرو شد. تأثیرات فرهنگی مکتب جنوا متفاوت است، از سنت ادبی و موسیقی ایتالیایی و لیگوریایی ( کامیلو اسباربارو، چزاره پاوزه، جورجو کاپرونی، ریکاردو مانرینی)، از ادبیات فرانسوی و انگلیسی آغاز قرن بیستم (ژان پل سارتر، ریموند کنو)، از فلسفه آنارشیستی (به ویژه تنکو، د آندره و پائولی) و لیبرال (لائوزی)، از موسیقی فرانسوی شارل آزناوور، ژاک برل و ژرژ براسنس و از موسیقی فولک آمریکایی باب دیلن. در میان نمایندگان ادبی نسل بیت: آلن گینزبرگ، جک کرواک، ویلیام باروز و گرگوری کورسو. به‌طور خاص، هم لائوزی و هم د آندره بخشی از تولیدات خود را به شهرهای خود اختصاص دادند و زبان لیگوریایی را نیز در آهنگ‌های بیشتری به کار گرفتند. به عنوان مثال می‌توان به آهنگ‌های (برونو لائوزی، اما نوشته شده توسط پیه‌مونت پائولو کونته، ۱۹۷۵) و (فابریزیو د آندره، ۱۹۸۴) اشاره کرد. دریای لیگوریا موضوعی تکراری برای تمام کانتاتوری‌های مکتب جنوا است.

### مدرسه جنوایی بزرگتر می‌شود
در ابتدا فقط برای نام بردن از اعضای اولیه تعریف شده بود، اما این گروه با گذشت زمان بزرگ‌تر شد و اعضای بیشتری را دربر گرفت. اعضای نسل اول شامل ویتوریو د اسکالزی (خواننده-ترانه‌سرا و یکی از نویسندگان فابریزیو د آندره)، ترول‌های جدید، ریچی ای پووری و ماتیا بازار می‌شوند. سپس، اعضای نسل‌های جدید، مانند ایوانو فوساتی و فرانچسکو باچینی، و پس از آنها مکس مانفردی، فدریکو سیریانی، کریستیانو د آندره و دیگران قرار می‌گیرند. همچنین نویسندگانی به نام فرناندا پیوانو که *گلچین رودخانه قاشق را* به ایتالیایی ترجمه کرده است، کتابی که دی آندره آلبوم خود را نه به پول نه *نه دوست داشتن و نه به بهشت* بر اساس آن ساخته است، و بازیگر پائولو ویلاجیو، دوست نزدیک د آندره و نویسنده چند ترانه از او (رودخانه کارلوباتا و مارالوئیت‌ها*)* هستند. *فانولون*).

## منابع

## کتابشناسی
* Fabrizio Càlzia, De André e dintorni: Genova ei cantautori - La Guida. (2017). ایتالیا: گالاتا ادیزیونی.

## پروژه‌های دیگر

* پیوند=|21x21پیکسل|Collabora a Wikiquote [//it.wikiquote.org/wiki/ ویکی نقل قول] contiene citazioni sulla **[//it.wikiquote.org/wiki/Scuola%20genovese scuola genovese]**

## پیوند به بیرون
* 

رده:فرهنگ در جنوا
رده:موسیقی ایتالیا