اسکادران ۹۱ ایتالیا

**اسکادران ۹۱ ایتالیا** () یکی از اسکادران‌های جنگنده بود که سپاه هوانوردی نظامی ایتالیا در ۱ مه ۱۹۱۷ ایجاد کرد. از آنجا که کادر خلبانان باتجربه‌ای را از اسکادران ۷۰ از پیش موجود به خدمت گرفته بود، این اسکادران در ماه اول نبرد هوایی خود ۱۴ پیروزی کسب کرد. در نتیجه، به عنوان "اسکادران تکخال‌هاً شناخته شد. این واحد جدید بلافاصله به نبردهای جاری ایسونزو در شمال ایتالیا کشیده شد. در سپتامبر ۱۹۱۷، این اسکادران به عنوان خلبانان آزمایشی هواپیمای چندمنظوره سیا ۷ که به‌طور جهانی محکوم شده بود، خدمت می‌کرد.

این اسکادران در اواخر سال ۱۹۱۷ در نبرد فاجعه‌بار کاپورتو جنگید و از عقب‌نشینی بعدی رنج برد. در ۱۱ آوریل ۱۹۱۸، با وظیفه اضافی مأموریت‌های پشتیبانی زمینی پرواز، به نبرد در کوینتو دی ترویزو بازگشت. پس از کشته شدن خلبان تک‌خال برتر ایتالیا، فرانچسکو باراکا در چنین مأموریتی، پادشاه ویکتور امانوئل سوم به افتخار تک‌خال کشته شده، نام اسکادران را تغییر داد. اسکادران ۹۱ای در پایان جنگ، ۶۰ پیروزی هوایی را با هزینه شش کشته به دست آورد. نه خلبان در حین خدمت در این اسکادران، پنج یا بیشتر پیروزی کسب کردند.

این واحد امروزه به عنوان بخشی از گروه دهم از وینگ ۳۶ نیروی هوایی ایتالیا فعالیت می‌کند.

## تاریخچه
اسکادران ۹۱ از سپاه هوانوردی نظامی در ۱ مه ۱۹۱۷ تأسیس شد و از اسکادران ۷۰ موجود برای شروع خود بهره برد. این واحد جدید در ۶ ژوئن ۱۹۱۷ با هدف پشتیبانی از عملیات زمینی در ترنتینو، به ایسترانا، نزدیک نبردهای جاری ایسونزو، اعزام شد. این واحد در ماه اول عملیات خود ۱۴ پیروزی به دست آورد، که عمدتاً به دلیل حضور خلبانان باتجربه‌ای مانند فرانچسکو باراکا، لوئیجی اولیواری، فروچیو رانزا و فولکو روفو دی کالابریا بود. در واقع، اسکادران ۹۱ لقب اسکادران تکخال‌ها را به دست آورد.

در سپتامبر ۱۹۱۷، اسکادران، هواپیمای جدید سیا ۷ را برای استفاده در جنگنده ارزیابی کرد و به اتفاق آرا آن را رد کرد. سپس اسکادران در نبرد کاپورتو درگیر شد و در ماه اکتبر دو خلبان تکخال خود را از دست داد. پس از عقب‌نشینی ناشی از شکست ایتالیا در کاپورتو، اسکادران در اقامتگاه‌های زمستانی در پادووا مستقر شد و خود را بازسازی کرد. هوای نامساعد مانع از عملیات زمستانی شد و دوره بیکاری تا سال جدید ادامه یافت.

در ۱۱ آوریل ۱۹۱۸، پس از نقل مکان به کوینتو دی ترویزو، اسکادران ۹۱ نقش تاکتیکی دیگری در ماموریت‌های سنگربندی هوایی به دست آورد. فرانچسکو باراکا، تکخال برجسته ایتالیا در جنگ، در ۱۹ ژوئن ۱۹۱۸ در حین پرواز در چنین سورتی پروازی کشته شد. ظرف چند روز، پادشاه ویکتور امانوئل سوم دستور داد که نام اسکادران به افتخار تکخال کشته شده تغییر کند. تا ۳۱ اوت، اسکادران ۲۵ هواپیما در اختیار داشت، اما تنها ۱۶ خلبان. اسکادران 91a تا پایان جنگ جنگید. این اسکادران ۶۰ پیروزی هوایی در جنگ به دست آورد، در حالی که شش تلفات متحمل شد.

در قرن بیست و یکم، از سال ۲۰۱۰، اسکادران ۹۱ به همراه گروه دهم، تحت بال ۳۶، در پایگاه هوایی جیویا دل کوله قرار داشته و با جنگنده‌های یوروفایتر تایفون فعالیت می‌کند. در سال ۱۹۷۱، یکی از چهار نشان اسکادران که برای ایجاد نشان نیروی هوایی انتخاب شد، نشان ۹۱ بود که در ربع بالایی سمت راست آن، یک گریف قرمز رنگ با پس‌زمینه نقره‌ای وجود دارد.

## اسکادران آس‌ها
در ۲۳ ژوئن، رانزا پنجمین پیروزی تأیید شده خود را در کوه آرمنترا به دست آورد و به یک تک خال تبدیل شد. تا ۱ ژوئیه، این اسکادران هفت هواپیما و ۱۱ خلبان در ایسترانا و دو هواپیما (تحت فرماندهی سرگرد پیر روگرو پیچیو و تاچینی) و یک نیروی ذخیره در اودین داشت. پس از بازگشت به سانتا کاترینا در ۲ ژوئیه، این اسکادران ۱۳ پیروزی در ۱۰۰ مأموریت کسب کرد و سه خلبان دیگر نیز به آن پیوستند. در ۸ ژوئیه، این واحد به فرماندهی هوایی ارتش سوم (ارتش سلطنتی) منتقل شد.

در ۳۱ ژوئیه، باراکا به یک فروند هواپیمای هانزا-براندنبورگ در منطقه اوسلاویا حمله کرد و آن را به آتش کشید و در ۲ اوت، پیچیو دو فروند براندنبورگ را در نزدیکی تولمینو سرنگون کرد. در ۱۰ اوت، سابلی مدعی سقوط یک هواپیما در کوه استول شد که توسط دیده‌بانان ایتالیایی مشاهده شده بود. این اسکادران در ماه ژوئیه هفت پیروزی و در ماه اوت پنج پیروزی کسب کرد. تا اول سپتامبر، این واحد ۱۷ فروند اسپاد، دو فروند آنسالدو اس.وی.ای.، یک نیوپورت و یک فروند آلباتروس متعلق به باراکا داشت. در ۲۹ سپتامبر، سابلی و ستوان جورجیو پسی (معروف به جولیانو پارویز) یک هواپیمای دو نفره بی‌آر. سی.۱ را در سواحل دریاچه پیترا روسا در نزدیکی مونفالکونه سرنگون کردند.

در ۳ اکتبر، پیچیو به یک هواپیمای شناسایی حمله کرد و آن را مجبور به فرود در خطوط ایتالیایی‌ها کرد و در ۱۳ اکتبر، اولیواری پس از دستیابی به ۱۲ پیروزی، در یک سانحه هوایی درگذشت. در ۲۱ اکتبر، باراکا با پرواز بر روی اسپاد اس.سیزدهم جدید، دو پیروزی بر مونته نرو (آلپ جولیان) به دست آورد. در ۲۵ اکتبر، در طول نبرد کاپورتو، سابلی که توسط یک گشت جنگنده مورد حمله قرار گرفته بود، به خطوط اتریشی‌ها سقوط کرد. روفو در نزدیکی تولمینو هت‌تریک کرد، جایی که رانزا نیز به هشتمین پیروزی خود دست یافت. باراکا، با همکاری پیچیو، یک آلباتروس را بر فراز مونته سن مارکو دی گوریزیا سرنگون کرد.

در ۲۶ اکتبر، باراکا و پرویز اولین آویاتیک خود را در شمال سیویدال دل فریولی سرنگون کردند که در نزدیکی سانتا لوسیا دی ایزونزو سقوط کرد. سپس، دومین آویاتیک در ماتاجور سرنگون شد و کاپیتان بارتولومئو کوستانتینی به دومین پیروزی خود در سیویدال دست یافت. در ۲۸ اکتبر، اسکادران به کومینا (فریولی-ونیز جولیا)، در ۳۱ اکتبر به فرودگاه آرکید و در ۱ نوامبر به پادوا عقب‌نشینی کرد. در ۷ نوامبر، باراکا و پرویز یک هواپیمای دو سرنشینه را در نزدیکی اورساگو سرنگون کردند. تا ۱۰ نوامبر، اسکادران ۱۶ جنگنده و ۱۳ خلبان (از جمله ستوان گاستون نوولی و گروهبان ادواردو آلفردو الیورو) تحت فرماندهی سرگرد باراکا داشت. در ۱۵ نوامبر، باراکا با سقوط یک هواپیمای دو نفره آلمانی در نزدیکی فرودگاه ایسترانا، به بیست و هشتمین پیروزی خود دست یافت.

در ۲۳ نوامبر، پرویز و ستوان گویدو کلر (که در سال ۱۹۲۹ در یک سانحه رانندگی جان باخت) یک هواپیمای شناسایی را در نزدیکی مونته گراپا سرنگون کردند و باراکا (بیست و نهمین پیروزی) و نوولی (سومین پیروزی) شاهد واژگونی یک آلباتروس دی.سوم در حین فرود اضطراری در سواحل رودخانه پیاوه بودند. در فوریه ۱۹۱۸، تعداد بیشتری از هواپیماهای اسپاد اس.سیزدهم، یک نیوپورت ۲۷ و یک هانریوت اچ‌دی.1 رسیدند و در ۱۱ مارس، اسکادران به کوینتو دی ترویزو منتقل شد.

در ماه مه، این اسکادران شامل ۱۴ خلبان از جمله ستوان آدریانو باکولا و ستوان ماریو د برناردی، که بعداً رکوردهای جهانی را ثبت کردند، گروهبان گویدو ناردینی و گروهبان گائتانو آلیپرتا بود. در ۳ مه، باراکا به همراه ماگیسترینی و نوولی، یک هواپیمای دو سرنشینه را در سواحل رودخانه پیاوه سرنگون کردند و به ۳۱ پیروزی رسیدند. در ۱۷ مه، ناردینی، آلباتروس دی سوم از ناوگان فلیک ۶۱J به فرماندهی ستوان تکاور فرانتس گراسر (۱۸ پیروزی) را سرنگون کرد که در نزدیکی پرو، روستایی در بردا دی پیاوه سقوط کرد. باراکا در ۲۲ مه یک هواپیما و در نهایت در ۱۵ ژوئن، زمانی که اسکادران به ماسا دا کاچا پیوست، دو هواپیما را سرنگون کرد. در ۱۹ ژوئن، باراکا در جریان یک مأموریت تیراندازی در مونتلو (تپه) بر اثر حمله زمینی کشته شد.

در ۲۱ ژوئن ۱۹۱۸، فرماندهی اسکادران ۹۱ به روفو دی کالابریا واگذار شد و در ماه ژوئیه این واحد به اسکادران باراکا تبدیل شد. در ماه مه و ژوئن، این واحد ۵۰۰ مأموریت انجام داد و ۹۶۰ ساعت پرواز ثبت کرد و ۱۴ پیروزی به دست آورد. پس از انتقال اسکادران به گروه چهارم، در ۱۲ ژوئیه، کلر و گروهبان چزاره ماگیسترینی با همکاری یک جنگنده بریتانیایی، پیروزی بر مونته سانتو دی گوریزیا را اعلام کردند. در ۲۳ اوت، اسکادران بخشی را به ورونا منتقل کرد، در ۱۹ سپتامبر، روفو فرماندهی را به رانزا واگذار کرد و در ۲۳ سپتامبر، به گروه هفدهم جنگنده‌ها منتقل شد.

در ۱ اکتبر، این واحد ۲۲ هواپیما داشت و پس از ۲۶ اکتبر به ماسا دا کاچا بازگشت. در ۳۱ اکتبر، بخشی از هواپیماهای آنسالدو آ. ۱ با شش خلبان از راه رسیدند و در ۱ نوامبر، یک گشت هوایی با حضور رانزا، دی برناردی، نوولی، باکولا و ستوان کارلو آلبرتو کونلی در فرودگاه کومینا فرود آمد. در پایان خصومت‌ها، این اسکادران ۱۳ هواپیمای اسپاد و ۱۲ خلبان داشت. در طول جنگ، این واحد ۳۴۱۲ پرواز جنگی انجام داد که ۲۱۴۹ مورد از آنها جنگنده بودند. تا ۴ نوامبر ۱۹۱۸، پایان درگیری، این اسکادران ۱۱۷ شکار تأیید شده را ثبت کرده بود و به عنوان «اسکادران آس» شناخته می‌شد که تقریباً نیمی از هواپیماهای سرنگون شده اتریشی در جبهه ایتالیا را تشکیل می‌داد. علاوه بر باراکا و روفو دی کالابریا، این کشور در میان خلبانان خود، خلبانانی همچون رانزا، پیچیو، اولیواری، نوولی، کوستانتینی، ماگیسترینی، ناردینی، پرویز و سابلی و همچنین خلبانان شجاع دیگری مانند ادواردو آلفردو الیورو (۳ مدال نقره برای شجاعت نظامی)، گائتانو آلیپرتا (۲ مدال نقره و دو مدال برنز برای شجاعت نظامی) و گورینی (۲ مدال برنز برای شجاعت نظامی) را داشت.

## دوره بین دو جنگ جهانی
در ژوئن ۱۹۱۹، این اسکادران به زائوله دی موگیا منتقل شد. در ۷ مه ۱۹۲۳، به گروه ۲۳ از اولین گروه جنگنده‌های زمینی منتقل شد و در چینسلو بالسامو (میلان) مستقر شد و هواپیماهای اسپاد را پرواز می‌داد. در ۲۵ دسامبر ۱۹۲۵، به دومین گروه منتقل شد. در آن زمان، این اسکادران در فرودگاه چامپینو مستقر بود. پس از عضویت در هفتمین گروه مستقل جنگنده‌های زمینی، در ۳۰ مه ۱۹۳۱، به تشکیل چهارمین گروه جنگنده کمک کرد و در فرودگاه آویانو مستقر شد. در ۱ اوت ۱۹۳۷، کاپیتان جوزپه داگوستینیس جایگزین کاپیتان اتوره فوسکینی به عنوان فرمانده اسکادران شد.

## جنگ جهانی دوم
در طول جنگ جهانی دوم ۱۹۴۰–۱۹۴۵، اسکادران ۹۱ از گروه اکس از جناح چهارم به‌طور مداوم با هواپیماهای فیات سی‌آر.۴۲, ماکی ام.سی.۲۰۰ و سپس ماکی ام.سی.۲۰۲ از طبرق به پولا و فرودگاه کاتانیا در سیسیل پرواز می‌کرد. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، این اسکادران با ۹ فروند سی‌آر.۴۲ در فرودگاه بنینا بود. در ۸ دسامبر ۱۹۴۰، کاپیتان وینچنزو وانی پس از بستری شدن کاپیتان داگوستینیس در بیمارستان، جایگزین او به عنوان فرمانده اسکادران شد. در ۴ ژانویه ۱۹۴۱، در طول نبرد باردیا، بین ۲ تا ۵ ژانویه در لیبی جنگید، یک دسته متشکل از سه فروند سی‌آر.۴۲ از اسکادران، که بخشی از گروه اکس سی.تی. بود. این اسکادران به رهبری سرگرد کارلو رومانیولی، فرمانده گروه، برای اسکورت گروهی از بمب‌افکن‌های ساوویا-مارکتی اس‌ام.۷۹ به پرواز درآمد و با تعداد نامعلومی از هاوکر هوریکان‌ها درگیر شد. خلبانان ادعا کردند که دو هوریکان سرنگون شده است، در حالی که یک سی‌آر.۴۲ نتوانست به پایگاه بازگردد.

در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۱، این اسکادران در عملیات هالبرد شرکت کرد و چهار فروند ام‌سی.۲۰۰، از جمله هواپیمای کاپیتان فرانکو لوچینی، را از فرودگاه کاتانیا-فونتاناروسا به فرودگاه تراپانی-میلو منتقل کرد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، این اسکادران با دو فروند ام‌سی.۲۰۵ در گروه اکس در کاستروویلاری بود. به این اسکادران مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، هنگ ۹۱ همچنین در جنگ آزادی‌بخش پادشاهی جنوبیِ بازسازی‌شده به همراه نیروی هوایی هم‌پیمان ایتالیا، به عنوان بخشی از گروه دهم و سپس گروه دوازدهم جنگنده، که همیشه از جناح چهارم بود، شرکت کرد. در ۲ مه ۱۹۴۵، این هنگ در فرودگاه لچه-گالاتینا در گروه دوازدهم جنگنده‌ها، هواپیماهای پی-۳۹ از جناح چهارم جنگنده‌ها را به پرواز درآورد.

## پس از جنگ
این اسکادران در سال‌های بعد، ابتدا در کاپودیچینو و سپس در پراتیکا دی ماره، از سال ۱۹۶۳ با هواپیمای جدید لاکهید اف-۱۰۴ استارفایتر، در همان بال باقی ماند و در سال ۱۹۶۷، به دلیل دکترین جدید جنگ هوایی که مستلزم پخش واحدهای پروازی در سراسر کشور بود، اسکادران نود و یکم، به همراه گروه دهم، به بال نهم، در پایگاه هوایی گرازانیزه منتقل شد، جایی که تا سال ۲۰۰۴ در آنجا فعالیت داشت و به عمر عملیاتی اف ۱۰۴اس/ای‌اس‌ام‌ها پایان داد. در سال ۲۰۰۵، به همراه گروه دهم جنگنده به بال سی و هفتم، در پایگاه هوایی تراپانی بیرگی، منتقل شد، جایی که این گروه در سال ۲۰۰۶ جذب شد. از آن پایگاه، با اف-۱۶ها فعالیت می‌کرد. از سال ۲۰۱۰، اسکادران ۹۱ به همراه گروه دهم، تحت فرماندهی وینگ ۳۶ مستقر در پایگاه هوایی جیویا دل کوله قرار دارد و جنگنده‌های یوروفایتر تایفون را اداره می‌کند. در سال ۱۹۷۱، یکی از چهار نشان اسکادران که برای ایجاد نشان نیروی هوایی ایتالیا انتخاب شد، نشان اسکادران ۹۱ بود؛ در ربع بالا سمت راست، یک گریفین قرمز رنگ در حال پرواز بر روی زمینه نقره‌ای دیده می‌شود.

## فرماندهان
* گویدو تاچینی: ۱ مه ۱۹۱۷–۵ ژوئن ۱۹۱۷
* فرانچسکو باراکا: ۶ ژوئن ۱۹۱۷
* بارتولومئو کوستانتینی: ۲۴ دسامبر ۱۹۱۷–۲۴ ژانویه ۱۹۱۸
* فرانچسکو باراکا: ۲۴ ژانویه ۱۹۱۸–۱۹ ژوئن ۱۹۱۸
* فولکو روفو از کالابریا: ۲۱ ژوئن ۱۹۱۸–۱۸ سپتامبر ۱۹۱۸
* فروچیو رانزا: ۱۸ سپتامبر ۱۹۱۸ تا پایان جنگ

## پایگاه‌ها
* سانتا کاترینا: ۱ مه ۱۹۱۷
* ایسترانا: ۶ ژوئن ۱۹۱۷
* سانتا کاترینا: ۲۹ ژوئن ۱۹۱۷
* لا کومینا: حدود نوامبر ۱۹۱۷
* آرکید، ایتالیا: حدود نوامبر ۱۹۱۷
* پادوآ: حدود نوامبر ۱۹۱۷
* کوئینتو ترویزو: ۱۱ آوریل ۱۹۱۸

## منابع

* Norman Franks; Guest, Russell; Alegi, Gregory. *Above the War Fronts: The British Two-seater Bomber Pilot and Observer Aces, the British Two-seater Fighter Observer Aces, and the Belgian, Italian, Austro-Hungarian and Russian Fighter Aces, 1914–1918: Volume 4 of Fighting Airmen of WWI Series: Volume 4 of Air Aces of WWI*. Grub Street, 1997. , .
* Guttman, Jon. *SPAD VII Vs Albatros D III: 1917-18*. Osprey Publishing, 2011. , ۹۷۸۱۸۴۹۰۸۴۷۵۸.
* 

## پیوند به بیرون

رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۱۷ (میلادی)