طبل دریک

**طبل دریک** یک طبل کوچک است که فرانسیس دریک آن را در دور زدن جهان همراه خود برد. کمی پیش از مرگش دستور داد طبل را به ابی باکلند ببرند و سوگند خورد که اگر انگلستان روزی در خطر بیفتد و کسی طبل را بنوازد، او برای دفاع از کشور باز خواهد گشت. طبق افسانه، صدای این طبل در زمان‌هایی که انگلستان در جنگ است یا رویدادهای ملی مهمی رخ می‌دهد شنیده می‌شود.

## تاریخ
گفته می‌شود دریک طبل را که با نشان او تزئین شده بود، در سفرهای دریایی‌اش به دور جهان بین سال‌های ۱۵۷۷ تا ۱۵۸۰ همراه خود داشت. طبل هنگام آخرین سفر او نیز همراهش بود و در ۱۵۹۶ که بر بستر مرگ در سواحل پاناما دراز کشیده بود، دستور داد طبل را به انگلستان بازگردانند تا در زمان‌های دشوار نواخته شود و او را از بهشت برای نجات کشور فراخواند.

پس از مرگش، طبل به خانه خانوادگی دریک یعنی ابی باکلند در باکلند موناکوروم، دوون بازگردانده شد. نسخه تکراری طبل در ابی باکلند تحت مراقبت نشنال تراست به نمایش عمومی گذاشته شده است.

طبل دریکی که به نمایش گذاشته شده نسخه تکراری‌ای است که توسط آقای جی منینگ، مسئول هنر و نمایش موزه پلیموث ساخته شده است. طبل اصلی که شکننده است در انباری با دمای کنترل‌شده در مرکز انگلستان نگهداری می‌شود. نسخه تکراری دیگری نیز که توسط آقای منینگ ساخته شده در انبار نگهداری می‌شود. هر دو نسخه تکراری در پلیموث از مواد معتبر تاریخی ساخته شده‌اند.

## تأثیر فرهنگی

این طبل به نمادی از فولکلور انگلیسی تبدیل شده است با روایتی متفاوت از داستان کلاسیک پادشاه خفته در کوه. چندین بار در طول تاریخ، مردم ادعا کرده‌اند که صدای طبل را شنیده‌اند، از جمله: هنگامی که کشتی *[[می‌فلاور]]* در سال ۱۶۲۰ پلیموث را به مقصد آمریکا ترک کرد، هنگامی که هوریشیو نلسون شهروند افتخاری پلیموث شد، هنگامی که ناپلئون بناپارت به عنوان زندانی به بندر پلیموث آورده شد، و هنگامی که جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ آغاز شد و هنگامی که  از خدمت خارج شد و در حال حرکت به عنوان بخشی از ناوگان بزرگ، پیش از نبرد یوتلاند بود.

گزارش شده که در ، هنگامی که نیروی دریایی امپراتوری آلمان در سال ۱۹۱۸ تسلیم شد، صدای رول طبل پیروزی از یک طبل شنیده شد. کشتی دو بار توسط افسران و سپس یک بار توسط ناخدا جستجو شد اما نه طبلی و نه طبل‌نوازی در آن یافت نشد؛ در نهایت این پدیده به طبل افسانه‌ای نسبت داده شد.

در سال ۱۹۳۸، هنگامی که ابی باکلند تا حدی در آتش‌سوزی ویران شد، طبل نجات یافت و برای حفاظت به دیر باکفست منتقل شد. پلیموث در بمباران هوایی که پس از آن رخ داد ویران شد و این برخی را به یاد افسانه کهن انداخت که «اگر طبل دریک از خانه اصلی‌اش جابجا شود، شهر سقوط خواهد کرد». طبل بازگردانده شد و شهر تا پایان جنگ در امنیت ماند.

آخرین باری که گزارش شد صدای طبل شنیده شده در سال ۱۹۴۰ و در جریان تخلیه دانکرک در جنگ جهانی دوم بود. در سال ۱۹۴۰، لشکر ۴۵ پیاده‌نظام که شامل گردان‌های چهارم و پنجم پیاده‌نظام سبک دوک کورنوال و گردان نهم هنگ دوونشایر می‌شد، طبل دریک را به عنوان نشان خود برگزید. این نشان بر وسایل نقلیه‌شان نقاشی شد.

طبل دریک عنوان و موضوع اشعاری از سر هنری نیوبولت و شاعر دوران ویکتوریا نورا ام. هالند بوده است. شعر نیوبولت توسط چارلز ویلی‌یرس استنفورد به عنوان بخشی از مجموعه *آهنگ‌های دریا*، اپوس ۹۱ سوئیت ۲، به موسیقی تبدیل شد. این اثر توسط پیتر داوسون رواج یافت. تنظیم موسیقی در گام ر مینور است با پایان‌بندی دراماتیک به ر ماژور.

این طبل همچنین در رمان برنارد کورنول در سال ۱۹۸۸ با عنوان *[[Sharpe's Rifles (novel)|تفنگ‌های شارپ]]* به عنوان قیاسی با گونفالون سانتیاگو ماتاموروس که نقش پررنگی در داستان دارد ذکر شده است. قطعه‌ای به نام «طبل دریک» همچنین در آلبوم گروه موسیقی سازی بریتانیایی آکوستیک آلکمی با عنوان *[[Natural Elements (Acoustic Alchemy album)|عناصر طبیعی]]* (۱۹۸۸) شنیده می‌شود. طبل دریک در آهنگ «پشت صلیب کج» از گروه سبت از آلبوم سال ۱۹۸۸ آن‌ها با عنوان *[[History of a Time to Come|تاریخ زمانی که خواهد آمد]]* ذکر شده است. همچنین در رمان ماورایی جنگ جهانی دوم کاترین کورتز با عنوان *[[Lammas Night|شب لاماس]]* نیز به آن پرداخته شده است.

## جستارهای وابسته
* پادشاه خفته در کوه

## منابع

رده:تاریخ دوون
رده:طبل‌ها
رده:فرانسیس دریک
رده:قهرمانان حماسی انگلیسی