اعتراضات نسل زد در آسیا

از اوایل دهه ۲۰۲۰، مجموعه‌ای از اعتراضات و قیام‌های ضد دولتی که عمدتاً توسط نسل زد رهبری می‌شدند، در سراسر جنوب و جنوب شرقی آسیا گسترش یافته است که چندین مورد منجر به اصلاحات گسترده و تغییر رژیم شده است. این اعتراضات در پاسخ به فساد گسترده، خویشاوندسالاری، نابرابری اقتصادی و سوء مدیریت، اقتدارگرایی و عقب‌گرد دموکراتیک آغاز شد. اصطلاح " **بهار آسیایی** " به‌طور غیررسمی برای توصیف این رویدادها ابداع شده است و به شباهت‌های آنها با بهار عربی اشاره دارد، اگرچه از " **قیام آسیایی** "، " **اعتراضات نسل زد**" و " **انقلاب‌های نسل زد** " نیز استفاده شده است. اعتراضات در بنگلادش در سال ۲۰۲۴ به‌طور گسترده به عنوان اولین انقلاب موفق نسل Z در جهان ذکر می‌شود، که الهام‌بخش اعتراضات مشابه به رهبری نسل Z در سایر کشورهای آسیایی از جمله نپال، اندونزی، فیلیپین، تیمور شرقی و مالدیو بوده است.

این اعتراضات به دلیل نقش رهبری نسل زد، به ویژه دانشجویان، قابل توجه بوده است و رسانه‌های اجتماعی و فعالیت‌های اینترنتی نقش کلیدی در سازماندهی اعتراضات ایفا می‌کنند. در نتیجه، چندین دولت تحت تأثیر، ممنوعیت رسانه‌های اجتماعی را وضع کردند. نمادهای فرهنگ عامه، مانند پرچم دزدان دریایی کلاه حصیری از مجموعه مانگای ژاپنی *[[وان پیس]]*، توسط معترضان در سراسر آسیا برای حمایت از آرمان خود به کار گرفته شده است. دولت‌ها در سریلانکا، بنگلادش و نپال سرنگون شدند؛ در حالی که اعتراضات در اندونزی و تیمور شرقی به تغییر سیاست‌های نامحبوب منجر شد. اعتراضات گسترده در فیلیپین ادامه دارد.

## علل
[بندانگشتی|دانشجوی بنگلادشی در [جنبش ۲۰۲۴ اصلاح سهمیه بنگلادش|جنبش اصلاح سهمیه‌بندی ۲۰۲۴، در حالی که پلاکاردی با نوشته «زنجیرهای این سهمیه‌ها را بشکنید» در دست دارد، به سیستم استخدامی دولتی که تبعیض‌آمیز و پارتی‌بازی تلقی می‌شود، اعتراض دارد.]]

### فشارهای اقتصادی
یکی از عوامل اصلی که بسیاری از جنبش‌های اعتراضی نسل Z را در آسیا متحد می‌کند، مشکلات اقتصادی و فرصت‌های محدود است. جمعیت‌های بزرگ جوانان در چندین کشور با نرخ بالای بیکاری و کم‌کاریابی، در کنار افزایش هزینه‌های زندگی، مواجه هستند که به احساس بی‌ثباتی دامن می‌زند. محققان این شرایط را به عنوان وضعیتی توصیف کرده‌اند که جوانان را در موقعیت‌های «از نظر اقتصادی متزلزل» قرار می‌دهد و برای تأمین شغل پایدار یا دستمزد کافی تلاش می‌کنند. بر اساس یک مطالعه شش کشوری در سال ۲۰۲۴ توسط مؤسسه ISEAS-Yusof Ishak، «بیکاری و رکود اقتصادی» به عنوان مهم‌ترین نگرانی در میان جوانان جنوب شرقی آسیا رتبه‌بندی شده است، به طوری که ۸۹ درصد از پاسخ‌دهندگان نگرانی خود را ابراز کرده‌اند و پس از آن «شکاف اجتماعی-اقتصادی رو به گسترش» قرار دارد که حدود ۸۵ درصد به آن اشاره کرده‌اند. نابرابری مداوم درآمد، که اغلب با فساد همراه است، برداشت از بی‌عدالتی را تقویت کرده است. تحلیلگران مشاهده کرده‌اند که قیام‌های اخیر جوانان در جنوب آسیا در درجه اول ناشی از سختی‌های مادی بوده است، فقر، تورم و نیازهای اولیه برآورده نشده، ناامیدی عمومی را تشدید کرده و به ناآرامی‌های اجتماعی گسترده‌تر دامن زده است. یک تحلیل از بنیاد کارنگی در سال ۲۰۲۵ نیز به‌طور مشابه، شکاف‌های فزاینده ثروت و نگرانی‌ها در مورد آینده اقتصادی تاریک را به عنوان عواملی که باعث تشدید فعالیت‌های جوانان و درخواست‌ها برای رهایی از نابرابری‌های اجتماعی و اقتصادی فزاینده می‌شود، شناسایی کرد. به عنوان مثال، در سریلانکا، جنبش اعتراضی سال ۲۰۲۲ در بحبوحه آشفتگی شدید اقتصادی که با تورم فزاینده، کمبود شدید سوخت و دارو و قطعی طولانی مدت برق در پی بحران اقتصادی آن مشخص می‌شد، ظهور کرد. فروپاشی اقتصاد ملی، معیشت را به شدت مختل کرد و باعث سختی‌های روزانه برای بسیاری از مردم شد. بسیاری از معترضان عمدتاً جوان، بحران را نتیجه سوء مدیریت اقتصادی طولانی مدت می‌دانستند و انگیزه آنها نگرانی‌های اساسی برای بقا بود. برای بسیاری از جوانان سریلانکا، سیاست به مبارزه برای بقا، عزت و حق شنیده شدن تبدیل شده بود.

بحران مداوم بیکاری جوانان این نارضایتی‌ها را تشدید کرده است. با وجود بهبود اقتصادی پس از همه‌گیری کووید-۱۹ در برخی کشورها، مشاغل پایدار و با درآمد کافی برای جوانان همچنان محدود است. بسیاری از اعضای نسل Z گزارش می‌دهند که احساس می‌کنند از مزایای رشد اقتصادی محروم هستند و آن را به عنوان یک «سود جمعیتی» از دست رفته می‌بینند. در جنوب آسیا و بخش‌هایی از آسیای جنوب شرقی، جمعیت‌های بزرگ جوانان با فرصت‌های شغلی کافی همراه نشده‌اند و در نتیجه وقتی توسعه اقتصادی نتواند شغل ایجاد کند یا وقتی جوانان به کارهای غیررسمی، ناامن و کم‌درآمد محدود می‌شوند، ناامیدی فزاینده‌ای ایجاد می‌شود. گزارش اوت ۲۰۲۴ سازمان بین‌المللی کار (ILO) نشان داد که اگرچه نرخ کلی بیکاری پس از همه‌گیری کووید-۱۹ بهبود یافته است، اما اضطراب‌های اقتصادی آسیا و اقیانوسیه در میان جوانان همچنان رو به افزایش است. نظرسنجی‌های ذکر شده در این گزارش نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان نسبت به از دست دادن شغل، ثبات شغلی و شرایط اقتصادی گسترده‌تر استرس دارند و این نشان دهنده عدم اطمینان مداوم در مورد چشم‌انداز آینده آنهاست. بی‌ثباتی اقتصادی گسترده، که با افزایش هزینه‌های زندگی برای مایحتاج ضروری مانند سوخت، غذا و مسکن تشدید شده است، به افزایش نارضایتی در میان نسل Z دامن زده است. در نپال، خشم جوانان پیرامون تصویری فراگیر از پسر یک وزیر که در دوران رکود اقتصادی کالاهای لوکس را به نمایش گذاشته بود، متبلور شد. این تصویر به‌طور گسترده به عنوان نمادی از نابرابری در کشوری با سرانه تولید ناخالص داخلی کمتر از ۱۵۰۰ دلار آمریکا و جایی که تقریباً چهار پنجم نیروی کار در بخش غیررسمی مشغول به کار هستند، تفسیر شد.

فشارهای اجتماعی-اقتصادی به این تصور در میان بسیاری از اعضای نسل Z دامن زده است که در شرایط موجود، آینده‌ای امن ندارند. در کشورهایی مانند چین، هند و سراسر آسیای جنوب شرقی، جوانان گزارش داده‌اند که به‌طور نامتناسبی تحت تأثیر مسکن غیرقابل تحمل و دسترسی محدود به اشتغال باکیفیت قرار گرفته‌اند، که اغلب در تضاد با تجربیات نسل‌های قبلی است. نهادهای دولتی اغلب به عنوان نهادهایی بی‌توجه به بیکاری جوانان و ناکارآمد در رسیدگی به افزایش هزینه‌های زندگی تلقی می‌شوند که باعث بدبینی و نارضایتی شده است. تضعیف تحرک اجتماعی رو به بالا، بسیاری از جوانان را ناامید کرده است و چنین شرایطی زمینه مساعدی را برای جنبش‌های اعتراضی فراهم کرده است. هنگامی که دسترسی به آموزش، اشتغال پایدار و فرصت‌های پیشرفت غیرقابل دستیابی تلقی می‌شود، نسل Z تمایل بیشتری به شرکت در تظاهرات برای ابراز نارضایتی و مطالبه تغییر نشان داده است.

### سهمیه‌گرایی، خویشاوندسالاری و مزایای نمایندگان مجلس
اعتراضات نسل Z در چندین کشور آسیایی نیز به عنوان قیام علیه حکومت نخبگان تثبیت‌شده توصیف شده است که نشان دهنده ناامیدی از دهه‌ها فساد، سهمیه‌گرایی، خویشاوندسالاری و تسلط الیگارشی است. در سراسر آسیای جنوبی، بسیاری از معترضان جوان به صراحت آنچه را که سلسله‌های سیاسی قدرتمند و نخبگان ثروتمند و بی‌اعتبار توصیف می‌کنند، هدف قرار داده‌اند و آنها را به خاطر تضعیف دموکراسی و فرصت‌های اقتصادی سرزنش می‌کنند.

در سریلانکا، سلطه سیاسی دیرینه خانواده راجاپاکسا هدف اصلی جنبش آراگالایا در سال ۲۰۲۲ بود. در طول سال‌ها، اعضای این خانواده مناصب کلیدی در دولت را اشغال کردند. دو برادر به‌طور متناوب به عنوان رئیس‌جمهور و نخست‌وزیر، دیگری به عنوان رئیس پارلمان و چندین خویشاوند دیگر به عنوان مناصب ارشد خدمت کردند و این امر باعث اتهامات گسترده خویشاوندسالاری و فساد شد. تمرکز قدرت حاصل به‌طور گسترده با سوء مدیریت سیاسی مرتبط بود که به فروپاشی اقتصادی کشور کمک کرد؛ بنابراین، اعتراضات آراگالایا نه تنها به عنوان مطالبه استعفای رئیس‌جمهور گوتابایا راجاپاکسا، بلکه به عنوان شورشی گسترده‌تر علیه فساد سیستماتیک و تصرف نخبگان تلقی شد، که شرکت‌کنندگان خواستار «تغییر سیستم» و پایان دادن به پارتی‌بازی و فساد بودند.

رویداد مشابهی در بنگلادش در جریان جنبش جوانان ۲۰۲۴ که با نام «انقلاب دانشجویی-مردمی» شناخته می‌شود، رخ داد. این اعتراضات که در ابتدا با مخالفت با سهمیه شغلی دولتی که ۳۰ درصد از مناصب خدمات ملکی را برای گروه‌های خاصی، از جمله فرزندان جانبازان جنگ، اختصاص می‌داد، آغاز شد، نارضایتی گسترده‌تری را از آنچه شرکت‌کنندگان حکومت خویشاوندسالار و انحصارگرا می‌نامیدند، منعکس کرد. تظاهرکنندگان فساد، پارتی‌بازی و آنچه را که آنها یک سیستم سیاسی به‌طور فزاینده اقتدارگرا و دزدسالار می‌دانستند، محکوم کردند. خواسته‌های آنها به زودی فراتر از مسئله سهمیه گسترش یافت و به درخواست استخدام مبتنی بر شایستگی ، انتخابات آزاد و پایان دادن به نخبه‌گرایی سیاسی رسید. دانشجویان بنگلادشی در رسانه‌های اجتماعی و در خیابان‌ها، خویشاوندسالاری نهفته در سهمیه خدمات ملکی احیا شده را که ۳۰ درصد از مشاغل را برای فرزندان مبارزان استقلال اختصاص می‌داد، محکوم کردند و استدلال کردند که این امر به‌طور نامتناسبی به نفع وفاداران حزب حاکم است و در بحبوحه بیکاری بالای جوانان، شایستگی را نادیده می‌گیرد.

در اندونزی، اعتراضات دانشجویان و جوانان در اواخر اوت ۲۰۲۵ بر سر امتیازات قانونگذاران، به ویژه کمک هزینه مسکن ۵۰ میلیون روپیه در ماه که طبق گزارش‌ها از سپتامبر ۲۰۲۴ به همه ۵۸۰ عضو پارلمان جمهوری خلق دونگوان پرداخت می‌شود، متمرکز شد و باعث درگیری‌هایی در ۲۵ آگوست در خارج از پارلمان در جاکارتا شد و خشم نسبت به امتیاز نخبگان در بحبوحه فشار اقتصادی و بیکاری جوانان را برجسته کرد. مبنای قانونی این کمک هزینه پیش از این در نامه جمهوری خلق دونگوان بیان شده بود که به نقطه کانونی در رسانه‌ها و توضیحات حقوقی تبدیل شد، زیرا تظاهرکنندگان برای لغو آن فشار می‌آوردند. در آغاز قتل آفان کورنیاوان، یک هفته ناآرامی مرگبار، و غارت خانه‌های متعلق به قانونگذاران ثروتمند، قانون مزایای بحث‌برانگیز و محدود کردن سفرهای خارجی توسط رئیس‌جمهور پرابووو لغو شد، اقدامی که به عنوان پاسخی به افزایش تلفات و خشم عمومی مطرح شده بود. در راستای واکنش منفی به «مزایای» منطقه، در اواسط سپتامبر ۲۰۲۵ در تیمور شرقی، هزاران نفر که اکثراً دانشجو بودند، در دیلی علیه یک فقره بودجه برای خرید ۶۵ دستگاه تویوتا پرادو SUV برای نمایندگان مجلس (در مجموع حدود ۴٫۲ میلیون دلار آمریکا) تجمع کردند. سپس اعتراضات به مطالبه گسترده‌تری برای لغو مزایای بازنشستگی مادام‌العمر برای نمایندگان مجلس (و برخی از مقامات ارشد) تبدیل شد. جوانان معترض تیمور شرقی صراحتاً نمایندگان مجلس را به عنوان «خودخواه» با مزایای فراوان (۴٫۲ میلیون دلار آمریکا برای ۶۵ دستگاه SUV و حقوق بازنشستگی مادام‌العمر) و با پلاکاردهایی مانند «دزدان را متوقف کنید/مفسدان را متوقف کنید» که مزایای نمایندگان مجلس را در یکی از فقیرترین کشورهای منطقه حریصانه و نامشروع و با مسائلی مانند نابرابری بالا، سوء تغذیه و بیکاری نشان می‌داد، معرفی کردند.

در نپال، اعتراضات اخیر به رهبری جوانان بر آنچه معترضان نخبگان سیاسی ریشه‌دار و فرهنگ فراگیر فساد و امتیاز توصیف کردند، متمرکز بود. معترضان از مزایا و کمک‌هزینه‌های مقامات انتقاد کردند و به خویشاوندسالاری اعتراض کردند و ادعا کردند که موقعیت‌ها و مزایا به دوستان و خانواده می‌رسد نه به شایستگی. خشم عمومی پس از انتشار گزارش‌هایی مبنی بر اینکه دختر نوجوان یک مقام ارشد با یک وسیله نقلیه دولتی زیر گرفته شده و یک دختر دانش‌آموز را مجروح کرده است، شدت گرفت، حادثه‌ای که نمادی از این تصور بود که «فرزندان نخبگان سیاسی» با مصونیت از مجازات عمل می‌کنند. در کاتماندو، دانش‌آموزان در طول تظاهرات کتاب‌های درسی مدرسه را حمل می‌کردند تا نمادی از بیهودگی آموزش در سیستمی باشند که تحت سلطه خویشاوندسالاری است و ابراز ناامیدی می‌کردند که سخت‌کوشی و شایستگی اغلب تحت الشعاع روابط سیاسی قرار می‌گیرد. این موضوع به این احساس گسترده‌تر دامن زد که شایسته‌سالاری توسط حمایت تضعیف شده است و خشم نسلی را عمیق‌تر کرد. تحلیلگران این ناآرامی را به تصرف طولانی‌مدت نخبگان و توسعه فراگیر ناکافی مرتبط می‌دانند، در حالی که معترضان نسل زد جنبش خود را چالشی برای سیاست‌های «روال معمول» می‌دانند که به نفع قدرت و منابع سیاسی و به نفع عده‌ای معدود و به قیمت متضرر شدن عموم مردم است.

### فساد و بی‌اعتمادی
یکی از محرک‌های مهم اعتراضات نسل Z، نارضایتی از فساد، خویشاوندسالاری و نفوذ نخبگان سیاسی است. در سراسر آسیا، بسیاری از جوانان، دولت‌های خود را تحت سلطه نخبگان دیرینه‌ای می‌دانند که قدرت و ثروت را در دست دارند، در حالی که شهروندان عادی با چالش‌های اقتصادی روبرو هستند. تحلیلگران خاطرنشان می‌کنند که ناامیدی از فساد به ویژه در میان اعضای نسل Z که علاقه بیشتری به رسوایی‌ها و نمایش‌های افراط در میان رهبران سیاسی داشتند، مشهود است. این امر به آنچه برخی ناظران به عنوان شکاف فزاینده بین جوانان و نهادهای عمومی توصیف می‌کنند، کمک کرده است، زیرا جوانان ابراز می‌کنند که اعتمادشان به نخبگانی که به عنوان اولویت دادن به ثروت‌اندوزی شخصی بر خدمات عمومی دیده می‌شوند، کاهش یافته است.

اعتراضات نسل Z همچنین ناشی از کاهش اعتماد به نهادهای دولتی و ناامیدی از شکست‌های حکومتداری بوده است. ناکارآمدی دولت، بوروکراسی‌های غیرپاسخگو و سرکوب‌های شدید، به این تصور در میان جوانان دامن زده است که سیستم‌های موجود ناکارآمد یا از کار افتاده هستند. مطالعات، «عدم اعتماد جمعی» در میان جوانان آسیا نسبت به توانایی نهادهای سیاسی و اقتصادی در رسیدگی به نگرانی‌های آنها به موقع یا مؤثر را نشان داده‌اند. رهبران اغلب به عنوان افرادی تلقی می‌شوند که در ارائه خدمات عمومی، اشتغال یا عدالت کافی، به جز برای گروه‌های دارای ارتباط خوب، کوتاهی می‌کنند. پاسخ‌های دولت به مخالفت‌های مسالمت‌آمیز از طریق سرکوب یا خشونت، مشروعیت را بیشتر از بین برده است. قیام‌های اخیر آسیای جنوبی به این نتیجه رسیده‌اند که سرکوب‌های شدید دولتی نشان‌دهنده «محاسبات اشتباه مهلک» بوده که بسیج جوانان را تشدید کرده است. به عنوان مثال، اعتراضات در سریلانکا در سال ۲۰۲۲ و بنگلادش در سال ۲۰۲۴ پس از آنکه واکنش‌های مقامات، قرارداد اجتماعی را پاره کرده و اعتماد باقی مانده را تضعیف کرده است، تشدید شد. در بخش‌هایی از جنوب شرقی آسیا، حکومت‌های اقتدارگرا یا نیمه‌اقتدارگرا، جنبش‌های جوانان را که خواستار دموکراسی و آزادی‌های مدنی هستند، برانگیخته است. ناظران خاطرنشان می‌کنند که در حالی که نسل‌های پیشین ممکن است محدودیت‌های آزادی‌های سیاسی را تحمل کرده باشند، بسیاری از جوانان امروز سیستم‌های اقتدارگرا و سلسله‌ای را که حقوق خود را به خطر می‌اندازند، رد می‌کنند. یک نظرسنجی Kadence International نشان می‌دهد که کمتر از نیمی از جوانان در جنوب شرقی آسیا (۴۹٪) به دولت‌های خود اعتماد دارند و سطح اعتماد در برخی کشورها به‌طور قابل توجهی پایین‌تر است (به عنوان مثال، تنها حدود ۴۲٪ در مالزی). در حالی که مؤسسه ISEAS-Yusof Ishak، فعالیت جوانان آنلاین/آفلاین و شکاف‌های شدید بین کشوری را در رضایت از نظام سیاسی مستند می‌کند، اندونزی ۷۱٫۵٪ و فیلیپین ۶۱٫۴٪ بیشترین نارضایتی را از دولت‌های خود در جنوب شرقی آسیا دارند؛ که مستقیماً خوش‌بینی/اعتماد را به مسائلی مانند شفافیت و فساد مرتبط می‌کند. محققان این جنبش‌ها را بخشی از یک مبارزه نسلی گسترده‌تر توصیف کرده‌اند، که در آن فعالان جوان آشکارا در برابر هنجارهای الیگارشی و اقتدارگرایانه در سراسر منطقه مقاومت می‌کنند.

در چندین کشور، نسل Z این دیدگاه را ابراز کرده است که رهبری سیاسی تحت سلطه نخبگان سالخورده است که از نسل‌های جوان‌تر جدا تلقی می‌شوند. نهادهای دولتی اغلب به عنوان «دژهای خودی‌های دارای ارتباطات قوی» دیده می‌شوند که بر حفظ قدرت تمرکز دارند تا رسیدگی به دغدغه‌های جوانان. این امر به آنچه تحلیلگران به عنوان بحران اعتماد توصیف می‌کنند، کمک کرده است، زیرا بسیاری از جوانان آسیایی دولت‌های خود را فاقد شفافیت و پاسخگویی می‌دانند. طبق برنامه توسعه سازمان ملل متحد، افزایش فعالیت‌های جوانان در پاسخ به این فرسایش اعتماد پدیدار شده است، و جوانان خواستار نقش بیشتری در شکل‌دهی به تصمیماتی هستند که بر آینده آنها تأثیر می‌گذارد. UNDP همچنین مشاهده می‌کند که عدم توجه دولت‌ها به دیدگاه‌های جوانان یا پاسخگویی به شکایات آنها، اعتبار نهادی را کاهش می‌دهد. در زمینه‌هایی که حکومت ناکارآمد یا ناعادلانه تلقی می‌شود و راه‌های رسمی برای جبران خسارت غیرقابل دسترس به نظر می‌رسد، اعتراض به ابزاری کلیدی برای نسل Z برای مطالبه پاسخگویی و اصلاحات تبدیل شده است.

## اعتراضات پیشرو
### سریلانکا
**آراگالایا** () مجموعه‌ای از اعتراضات گسترده بود که در مارس ۲۰۲۲ علیه دولت سریلانکا آغاز شد. دولت به دلیل سوء مدیریت اقتصاد سریلانکا که منجر به بحران اقتصادی بعدی شامل تورم شدید، خاموشی‌های روزانه و کمبود سوخت، گاز خانگی و سایر کالاهای ضروری شد، به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. خواسته اصلی معترضان استعفای رئیس‌جمهور گوتابایا راجاپاکسا و مقامات کلیدی خانواده راجاپاکسا بود. با وجود دخالت چندین حزب مخالف، اکثر معترضان خود را غیرسیاسی می‌دانستند و بسیاری از آنها از اپوزیسیون پارلمانی ابراز نارضایتی می‌کردند. معترضان شعارهایی مانند «برو به خانه گوتا»، «برو به خانه راجاپاکسا»، و "آراگالایاتا جایا ووا " ("پیروزی از آن مبارزه") سر می‌دادند. اکثر اعتراضات توسط عموم مردم سازماندهی شده بود، و جوانان با برگزاری اعتراضات در گاله فیس گرین نقش عمده‌ای داشتند.

دولت با روش‌های اقتدارگرایانه‌ای مانند اعلام وضعیت اضطراری، اجازه دادن به ارتش برای دستگیری غیرنظامیان، اعمال مقررات منع رفت و آمد و محدود کردن دسترسی به رسانه‌های اجتماعی به اعتراضات واکنش نشان داد. دولت با تلاش برای سرکوب اعتراضات، قانون و قانون اساسی سریلانکا را نقض کرد. مهاجران سریلانکایی نیز تظاهراتی را علیه سرکوب حقوق اساسی بشر در این کشور آغاز کردند. در ماه آوریل، ممنوعیت دولت بر رسانه‌های اجتماعی نتیجه معکوس داشت؛ هشتگ‌هایی مانند #GoHomeGota که گمان می‌رود توسط فعالی به نام پاتوم کرنر در دسامبر ۲۰۲۱ ابداع شده باشد، در توییتر در سطح بین‌المللی رواج پیدا کرده بود. ممنوعیت دولت بعداً در همان روز لغو شد. کمیسیون حقوق بشر سریلانکا اقدامات دولت را محکوم کرد و مقامات مسئول مسدود کردن و سوءاستفاده از معترضان را احضار کرد.

## جستارهای وابسته
* اعتراضات ۲۰۱۹–۲۰۲۰ هنگ کنگ
* اعتراضات ۲۰۲۰–۲۰۲۱ تایلند
* اعتراضات میانمار
* تظاهرات ۲۰۲۱ روسیه
* اعتراضات نسل زد ماداگاسکار
* انحلال یگان ویژه مبارزه با سرقت
* اعتراضات ۲۰۲۵ نسل زد مراکش
* اعتراضات ۲۰۲۵ پرو
* اعتراضات جنگ غزه

## منابع

*
رده:آسیا در ۲۰۲۲ (میلادی)
رده:آسیا در ۲۰۲۴ (میلادی)
رده:آسیا در ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:آسیا در دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:اعتراضات دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:امواج انقلابی
رده:اندونزی
رده:بنگلادش
رده:تاریخ آسیا
رده:تایلند
رده:تیمور شرقی
رده:جنوب آسیا
رده:جنوب شرق آسیا
رده:راه‌پیمایی‌های اعتراضی
رده:سانسور اینترنت
رده:سری‌لانکا
رده:شرق آسیا
رده:فیلیپین
رده:کره جنوبی
رده:مالدیو
رده:مغولستان
رده:نپال
رده:بنگلادش در دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:اندونزی در دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:ژاپن در دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:مالزی در دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:مغولستان در دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:میانمار در دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:نپال در دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:کره جنوبی در دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:سری‌لانکا در دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:تایلند در دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:تیمور شرقی در دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:مالدیو در دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:فیلیپین در دهه ۲۰۲۰ (میلادی)