جنگل‌زدایی در لائوس

بندانگشتی|300x300پیکسل|یک کامیون حمل چوب در فلات بولاون، جنوب لائوس، ۲۰۰۹.
**جنگل‌زدایی در لائوس** یک نگرانی عمده زیست‌محیطی است و لائوس مناطق جنگلی خود را به دلیل قطع درختان به صورت قانونی و غیرقانونی از دست می‌دهد.

## قطع غیرقانونی درختان
در سال ۲۰۲۰، بیش از ۲۶۰۰ متر مکعب چوب غیرقانونی برداشت شده و بیش از ۲۹۰ تن چوب غیرقانونی توقیف شد. مقامات کارخانه‌های فرآوری چوب را بازرسی کردند و دریافتند که ۲۷۸۸ کارخانه محدودیت‌های دولتی را نقض کرده‌اند. حدود ۱۶۳۶ کارخانه که به‌طور قانونی فعالیت نمی‌کردند، تعطیل شدند.

## منافع تجاری در جنگل
محصولات چوبی که برای قطع درختان در لائوس در نظر گرفته شده‌اند شامل چوب آهن، چوب ماهون، کاج، چوب قرمز و ساج - و سایر محصولات جنگلی - بنزوئین (رزین)، زغال چوب و لاک چسبی هستند.

این جنگل همچنین منبع مهمی از غذاهای وحشی، داروهای گیاهی و چوب برای ساخت خانه بوده است و حتی تا دهه ۱۹۹۰ همچنان ذخیره ارزشمندی از محصولات طبیعی برای مصرف غیرتجاری خانوارها محسوب می‌شود. از اواسط دهه ۱۹۸۰، برداشت تجاری گسترده چوب برای بازار صادرات، جمع‌آوری سنتی محصولات جنگلی را در تعدادی از مکان‌ها مختل کرده و به جنگل‌زدایی بسیار سریع در سراسر کشور کمک کرده است.

### کشاورزی
کشاورزی به روش بریدن و سوزاندن درختان در سال ۱۹۹۰ توسط تقریباً یک میلیون کشاورز انجام می‌شد. کشاورزی به روش بریدن و سوزاندن درختان برای محیط زیست جنگلی بسیار مخرب است، زیرا مستلزم انتقال از قطعات زمین قدیمی به جدید است تا خاک فرسوده بتواند دوباره جوان شود، فرآیندی که تخمین زده می‌شود حداقل چهار تا شش سال طول بکشد.

تلاش‌های دولت برای حفظ چوب‌های سخت ارزشمند برای استخراج تجاری، منجر به اقداماتی برای ممنوعیت کشاورزی به روش بریدن و سوزاندن در سراسر کشور شده است. محدودیت‌های دولت در مورد پاکسازی جنگل‌ها برای کشت بریدن و سوزاندن در اواخر دهه ۱۹۸۰، همراه با تلاش برای اسکان تدریجی روستاهای کشاورزی بریدن و سوزاندن در ارتفاعات به مکان‌های دشتی مناسب برای کشت برنج، تأثیرات قابل توجهی بر روستاهای مرتفع داشته است.

## تاریخچه
بندانگشتی|300x300پیکسل|قایقی حامل کنده‌های چوب در دریاچه نام نگوم، ۲۰۱۱
منابع چوب از دوره استعمار در مقیاس کوچک به صورت تجاری مورد بهره‌برداری قرار گرفته‌اند و منبع مهمی برای ارز خارجی هستند. در سال ۱۹۸۸، محصولات چوبی بیش از نیمی از کل درآمد صادراتی را تشکیل می‌دادند. در سال ۱۹۹۲، چوب و محصولات چوبی تقریباً یک سوم کل صادرات اصلی را تشکیل می‌دادند.

در دهه ۱۹۵۰، جنگل‌ها ۷۰ درصد از مساحت لائوس را پوشانده بودند. تا سال ۱۹۹۲، طبق برآوردهای دولتی، پوشش جنگلی تقریباً یک سوم کاهش یافته و به تنها ۴۷ درصد از کل مساحت زمین رسیده بود.  سیاست دولت، احیای پوشش جنگلی تا ۷۰ درصد از خشکی‌های کشور است.

جنگل‌زدایی در طول دهه ۱۹۸۰ به‌طور پیوسته افزایش یافت، و طبق گزارش سازمان ملل متحد (UN) و سایر سازمان‌های نظارتی، در نیمه اول این دهه به‌طور متوسط سالانه حدود ۱٫۲ درصد بوده است. این نرخ نشان‌دهنده تخریب حدود ۱۵۰٬۰۰۰ تا ۱۶۰٬۰۰۰ هکتار در سال است، در مقایسه با جنگل‌زدایی سالانه حدود ۲۰۰۰ هکتار. با این حال، دولت نرخ جنگل‌زدایی را دو برابر این رقم گزارش کرده است. جنگل‌زدایی ناشی از پاکسازی زمین‌های جنگلی برای کشت متغیر، حذف الوار برای مصارف صنعتی و سوخت و صادرات چوب‌های سخت عجیب و غریب است.

حجم الوار (چوب گرد) برداشت شده برای اهداف صنعتی بین سال‌های ۱۹۷۵–۱۹۷۷ و ۱۹۸۵–۱۹۸۷ حدود ۷۰ درصد افزایش یافت و به حدود ۳۳۰۰۰۰ متر مکعب رسید. با این حال، این حجم در مقایسه با حجم برداشت شده برای مصارف خانگی (سوخت) بسیار ناچیز بود. بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۹، حجم الوار برداشت شده برای سوخت حدود ۲۵ درصد افزایش یافت و به حدود ۳٫۷ میلیون متر مکعب رسید؛ تنها حدود ۱۰۰۰۰۰ متر مکعب برای اهداف صنعتی برداشت شد. تا سال ۱۹۹۱ این ارقام به ترتیب به حدود ۳٫۹ میلیون متر مکعب و ۱۰۶۰۰۰ متر مکعب افزایش یافت.

پس از معرفی سازوکار اقتصادی جدید، تمرکززدایی از مدیریت جنگل به شرکت‌های مستقل جنگلداری در سطح استان، بهره‌برداری بیشتر از جنگل‌ها را تشویق کرد. در سطوح مرکزی و استانی، شرکت‌های مستقل جنگلداری مسئول مدیریت جنگل‌ها هستند.

## منابع

## برای مطالعهٔ بیشتر
* 
رده:جنگل‌زدایی بر پایه منطقه
رده:جنگل‌زدایی
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده