اچ‌آی‌وی/ایدز در نپال

بندانگشتی|470x470پیکسل|نمودار نشان دهنده تعداد تخمینی عفونت‌های اچ‌آی‌وی در میان گروه‌های جمعیتی کلیدی ۱۵ تا ۴۹ ساله از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۴
اولین موارد اچ‌آی‌وی / ایدز در نپال در سال ۱۹۸۸ گزارش شد. همه‌گیری اچ‌آی‌وی عمدتاً به انتقال جنسی نسبت داده می‌شود و بیش از ۸۵٪ از کل عفونت‌های جدید اچ‌آی‌وی را تشکیل می‌دهد. همزمان با شیوع ناآرامی‌های مدنی، افزایش چشمگیری در موارد جدید در سال ۱۹۹۶ رخ داد. میزان ابتلا به اچ‌آی‌وی/ایدز در نپال در بین جمعیت بزرگسال کمتر از آستانه ۱ درصد تخمین زده می‌شود که «عمومی و شدید» تلقی می‌شود. با این حال، میزان شیوع، یک همه‌گیری متمرکز را در بین جمعیت‌های در معرض خطر مانند کارگران جنسی زن (FSWs)، کارگران جنسی مرد (MSWs)، مصرف‌کنندگان تزریقی مواد مخدر (IDUs)، مردانی که با مردان رابطه جنسی دارند (MSM)، گروه‌های تراجنسیتی (TG)، مهاجران و مهاجران کاری مرد (MLMs) و همچنین همسران آنها پنهان می‌کند. تابوها و انگ‌های اجتماعی-فرهنگی که موضوعی برای بحث آزاد در مورد آموزش جنسی و عادات جنسی مطرح می‌کنند، نقش حیاتی در گسترش اچ‌آی‌وی/ایدز در نپال دارند. با این اوصاف، عواملی مانند فقر، بی‌سوادی، بی‌ثباتی سیاسی همراه با نابرابری جنسیتی، این وظایف را چالش‌برانگیز می‌کند.

تا دسامبر ۲۰۰۷، دولت نپال ۱۶۱۰ مورد ایدز و ۱۰۵۴۶ مورد عفونت اچ‌آی‌وی را *گزارش کرد* که تا روز جهانی ایدز ۲۰۰۸ به ۱۳۰۰۰ مورد افزایش یافته است. تخمین‌های برنامه مشترک ملل متحد در زمینه ایدز از سال ۲۰۰۷ نشان می‌دهد که تقریباً ۷۵۰۰۰ نفر در نپال، از جمله همه گروه‌های سنی، مبتلا به اچ‌آی‌وی هستند. مرکز ملی کنترل ایدز و بیماری‌های مقاربتی دولت نپال (NCASC) این تعداد را در دسامبر ۲۰۰۷ نزدیک به ۷۰۰۰۰ نفر تخمین زد. در مطالعه‌ای از سال ۲۰۱۴، شیوع کلی اچ‌آی‌وی در سطح ملی ۰٫۲۰٪ (مردان بالغ ۰٫۲۸٪، زنان بالغ ۰٫۱۳٪) بود. طبق گزارش یو ان ای ای دی اس، تا پایان سال ۲۰۱۵، تعداد افراد مبتلا به اچ‌آی‌وی ۳۹۰۰۰ نفر [۳۴۰۰۰-۴۶۰۰۰] بود مرکز ملی کنترل ایدز و بیماری‌های مقاربتی دولت نپال (۲۰۱۰) گزارش می‌دهد که تعداد تخمینی عفونت‌های اچ‌آی‌وی بر اساس گروه‌های در معرض خطر ۵۹۹۸۴ نفر است از نظر تعداد مطلق، ۱٫۵ تا ۲ میلیون مهاجر کاری نپال، اکثریت جمعیت اچ‌آی‌وی مثبت نپال را تشکیل می‌دهند. طبق ای بی بی اس سال ۲۰۰۶ در بین مهاجران، در یک زیرگروه، ۲٫۸ درصد از مهاجرانی که از بمبئی هند بازگشتند، به اچ‌آی‌وی آلوده بودند.

از سال ۲۰۰۷، شیوع اچ‌آی‌وی در میان کارگران جنسی زن و مشتریان آنها به ترتیب کمتر از ۲ درصد و ۱ درصد و در میان مردان همجنسگرای ساکن شهرها ۳٫۳ درصد بوده است. مرکز ملی کنترل ایدز و بیماری‌های مقاربتی دولت نپال گزارش می‌دهد که عفونت اچ‌آی‌وی در میان مردان بیشتر از زنان شایع است، همچنین در مناطق شهری و منطقه غربی نپال، جایی که نیروی کار مهاجر آشکارتر است. طبق گزارش جلسه ویژه مجمع عمومی سازمان ملل متحد (UNGASS) در سال ۲۰۰۷ نپال، مهاجران کاری ۴۱ درصد از کل عفونت‌های شناخته شده اچ‌آی‌وی در نپال را تشکیل می‌دهند و پس از آنها مشتریان کارگران جنسی (۱۵٫۵ درصد) و معتادان تزریقی (۱۰٫۲ درصد) قرار دارند. عفونت جدید سالانه در سال ۲۰۱۴، ۱۴۹۳ مورد تخمین زده می‌شود و انتظار می‌رود تا سال ۲۰۲۰، ۸۹۹ مورد کاهش یابد. تعداد تخمینی مرگ و میر ناشی از ایدز در سال ۲۰۱۴، ۲۵۷۶ مورد بوده است که در مقایسه با ۳۳۶۲ مورد مرگ و میر تخمینی در سال ۲۰۱۳ کمتر است که عمدتاً به دلیل افزایش دسترسی به درمان‌ها است. فقر، سطح پایین تحصیلات، بی‌سوادی، نابرابری‌های جنسیتی، به حاشیه رانده شدن گروه‌های در معرض خطر، و انگ و تبعیض، اثرات این بیماری همه‌گیر را تشدید می‌کنند. روابط جنسی ناایمن و تزریق مواد مخدر، درگیری‌های داخلی، تحرک داخلی و خارجی و ارائه محدود مراقبت‌های بهداشتی کافی، دشواری‌های مقابله با اچ‌آی‌وی/ایدز را چند برابر می‌کند. علاوه بر این، خدمات مراقبتی و حمایتی موجود، با افزایش تعداد افراد آلوده به اچ‌آی‌وی که به ایدز مبتلا می‌شوند، در حال حاضر تحت فشار زیادی قرار دارند. گزارش یونیسف با عنوان «افزایش آسیب‌پذیری کودکان در نپال»، تعداد کودکانی را که به دلیل اچ‌آی‌وی/ایدز یتیم شده‌اند، بیش از ۱۳۰۰۰ نفر تخمین می‌زند. تخمین ملی کودکان ۰ تا ۱۴ ساله آلوده به اچ‌آی‌وی، ۲۵۰۰ نفر (۲۰۰۷) است. طبق گزارش سازمان بهداشت جهانی، نپال بار بالایی از سل (TB) دارد، به طوری که در سال ۲۰۰۵، ۸۱ مورد جدید به ازای هر ۱۰۰۰۰۰ نفر به این بیماری مبتلا شده‌اند. اچ‌آی‌وی ۳٫۱ درصد از بیماران بزرگسال مبتلا به سل را آلوده می‌کند و عفونت‌های همزمان اچ‌آی‌وی-تی بی درمان و مراقبت از هر دو بیماری را پیچیده می‌کند.

Table showing estimated HIV infections in Key affected populations in Nepal in 2011

به دلیل محدودیت‌های فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی، برای زنان کارگر جنسی (FSW) مذاکره در مورد استفاده از کاندوم با مشتریان خود یا دریافت خدمات بهداشتی و مشاوره حقوقی دشوار می‌شود. مشتریان آنها شامل کارگران حمل و نقل، اعضای نیروی پلیس یا ارتش و کارگران مهاجری هستند که از کاندوم استفاده نمی‌کنند و ۶۰٪ از مشتریان آنها را تشکیل می‌دهند. قاچاق دختران و زنان نپالی به کار جنسی تجاری در هند، یکی از مشکلات اصلی اچ‌آی‌وی بوده است. ۵۰٪ از کارگران جنسی نپالی در فاحشه‌خانه‌های بمبئی مبتلا به اچ‌آی‌وی هستند (اف اچ ای ۲۰۰۴). با توجه به ماهیت این بیماری همه‌گیر در نپال، اکثر ابتکارات ملی بر رهبری، مشارکت و مشارکت جامعه مدنی برای پیشگیری، مراقبت و حمایت از جمعیت‌های در معرض خطر متمرکز شده‌اند. از سال ۲۰۰۳، مرکز ملی کنترل ایدز و بیماری‌های مقاربتی دولت نپال طرح عملیاتی اچ‌آی‌وی/ایدز را بر اساس استراتژی ملی ۲۰۰۲–۲۰۰۶ اجرا کرد. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (سپتامبر ۲۰۲۲)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D; در حال حاضر، فعالیت‌های مربوط به اچ‌آی‌وی/ایدز توسط دومین استراتژی ملی اچ‌آی‌وی/ایدز ۲۰۰۷–۲۰۱۱ شکل گرفته و اجرای آن تحت برنامه اقدام ملی ۲۰۰۶–۲۰۰۸ هماهنگ شده است که اولویت‌های زیر را دارد:
* پیشگیری از شیوع بیماری‌های مقاربتی (STIs) و عفونت اچ‌آی‌وی در بین گروه‌های در معرض خطر؛
* تضمین دسترسی جهانی به خدمات درمانی، تشخیصی، مراقبتی و پشتیبانی باکیفیت برای گروه‌های آلوده، آسیب‌دیده و آسیب‌پذیر؛
* تضمین یک چارچوب قانونی جامع و به خوبی اجرا شده در مورد اچ‌آی‌وی/ایدز که حقوق بشر را ارتقا می‌دهد و اچ‌آی‌وی/ایدز را به عنوان یک دستور کار توسعه‌ای تثبیت می‌کند؛
* تقویت رهبری و مدیریت در سطوح ملی و محلی برای پاسخ مؤثر به اچ‌آی‌وی/ایدز؛
* استفاده از اطلاعات استراتژیک برای هدایت برنامه‌ریزی و اجرا به منظور بهبود پاسخ مؤثر؛ و
* دستیابی به تأمین مالی پایدار و استفاده مؤثر از منابع مالی.

## منابع

رده:ایدز بر پایه کشور
رده:سلامت در نپال