تاریخ شهروندی ایتالیایی

این مقاله عمدتاً به ماهیت **تابعیت ایتالیایی** از زمان وحدت ایتالیا تا امروز می‌پردازد. در آن حقوق و وظایف مدنی، سیاسی و اجتماعی شهروندان ایتالیا مورد بررسی قرار گرفته و نحوه تغییر یا دست‌کاری این حقوق و وظایف در طول دو قرن گذشته تشریح شده است.

## هویت ملی ایتالیا قبل از ۱۸۶۱
در قرون وسطی، شبه‌جزیره ایتالیا به پنج ایالت بزرگ و کوچک تقسیم شده بود که بعدها به چندین ایالت کوچک نیمه‌مستقل تقسیم شدند. در اوایل قرن نوزدهم، فتوحات ناپلئونی منجر به کنترل فرانسه بر بیشتر ایتالیا شد.

این دوره ۱۴ ساله حکومت ناپلئونی برای خودشناسی ایتالیایی‌ها اهمیت دارد، زیرا اداره فرانسه باعث شد ایتالیایی‌ها به ایده تشکیل یک دولت ملی ایتالیا فکر کنند. ماهیت سرکوبگر این دوره همچنین باعث شد نسل جدیدی از انقلابیون ملی ایتالیا شکل گیرد. یکی از این افراد جوزپه ماتزینی بود، که به عنوان یکی از بنیان‌گذاران وحدت ایتالیا شناخته می‌شود. ماتزینی ملیت ایتالیایی را فراگیر می‌دید: «برای ماتزینی، همه ایتالیایی‌ها، صرف‌نظر از طبقه و دارایی، محروم و ستم‌دیده بودند و بنابراین همه در مفهوم 'مردم' او گنجانده می‌شدند»

شخصیت کلیدی در استقلال و وحدت اولیه ایتالیا، کامیلو دی کاوور بود. کاوور می‌خواست یک دولت سکولار مدرن ایجاد کند بدون اینکه آشوب‌های اجتماعی ناشی از انقلاب رخ دهد. کاوور و طرفدارانش تصمیم گرفتند این هدف را با محدود کردن مشارکت مردم و وحدت ایتالیا با رضایت قدرت‌های بزرگ دنبال کنند. کاوور همچنین می‌خواست حق رأی را محدود به «افراد دارای دارایی» در ایتالیا جدید کند. او معتقد بود که تعریف ملیت ایتالیایی و سیاست‌های ملی از بالا به پایین باید کنترل شود.

## نخستین قانون اساسی
نخستین قانون اساسی ایتالیا با اقتباس از *[[Statuto Albertino]]* پادشاهی پیه‌مونته در سال ۱۸۴۸ ایجاد شد. بیشتر مفاد *Statuto* از منشور قانون اساسی فرانسه در ۱۸۴۰ یا قانون اساسی اسپانیا در ۱۸۱۲ کپی شده بود. نسخه اولیه *Statuto* به زبان فرانسه نوشته شده بود. تا امروز این قانون رسماً لغو نشده است، هرچند در عمل امروزی مورد استفاده قرار نمی‌گیرد.

## پس از وحدت ایتالیا
### دستان تاریخی
*Destra Storica* (راست تاریخی) وحدت سرزمینی ایتالیا را تکمیل کرد، اداره کشور را متمرکز ساخت و سیستم مؤثری برای جمع‌آوری مالیات ایجاد کرد. این گروه سرکوبگر جنبش‌های مردمی بود، اما آزادی‌های فردی برای فکر کردن، صحبت کردن و نوشتن را محترم می‌شمرد.

*Sinistra Storica* (چپ تاریخی) پارلمان Destra Storica را جایگزین کرد. این دوره با کمبود گسترده حق رأی میان شهروندان مشخص می‌شد. کمتر از ۲٪ جمعیت حق رأی داشتند، تا سال ۱۸۸۲ که این رقم به ۷٪ رسید. تنها نیم میلیون مرد واجد شرایط رأی دادن بودند که بیشتر تحت سلطه چند هزار نفر تأثیرگذار بودند.

### جووانی جولیتی و گسترش رأی‌دهندگان
پس از سقوط پارلمان Sinistra Storica، سیاست ملی ایتالیا تحت کنترل محکم جووانی جولیتی بود؛ موقعیت او در دولت از ۱۹۰۳ تا ۱۹۱۴ غالب باقی ماند. رژیم جولیتی به‌ویژه اصلاحات انتخاباتی مهمی ایجاد کرد که تعداد رأی‌دهندگان را از ۳ میلیون به ۸٫۵ میلیون افزایش داد. پیش از جولیتی، در سال ۱۸۸۲، تعداد واجدان شرایط محدود بود زیرا یک آزمون آموزشی برای رأی‌دهندگان وجود داشت. سربازان، دریانوردان و مأموران پلیس نیز به‌طور عجیب از حق رأی محروم بودند. با این حال، تحت جولیتی، سریر مقدس به‌طور محتاطانه از دولت ایتالیا حمایت کرد و سرانجام امکان رأی دادن «کاتولیک‌های خوب» پس از ۱۹۰۳ فراهم شد. این امر همراه با افزایش سواد، منجر به افزایش ۳۰٪ از مردان بزرگسال واجد شرایط رأی در انتخابات ملی شد. حق رأی مردانه جهانی بعدها در ۱۹۱۲ اعمال شد. در سال ۱۹۱۹ رأی‌دهندگان بی‌سواد، که حدود ۵۰٪ جمعیت را تشکیل می‌دادند، توانستند در انتخابات شرکت کنند و برگه‌های رأی بدون علامت با نماد حزب خود را در صندوق رأی بیندازند.

## منابع

رده:تاریخ اجتماعی ایتالیا
رده:تاریخ حقوق ایتالیا
رده:تاریخ ملیت