فرانچسکو رپتو

مونسینور **فرانچسکو رپتو** (جنوا، ۱۹۱۴–۱۹۸۴) یک کشیش و کتابدار ایتالیایی بود. او به خاطر نقش رهبری‌اش در سازمان مخفی دلاسم که در نجات هزاران یهودی در طول هولوکاست در ایتالیا در زمان اشغال آلمان نقش داشت، توسط یهودیان به عنوان نیکوکار در میان ملل مورد احترام قرار می‌گیرد.

در دوران جوانی، او تحصیلات خود را در دانشگاه گریگوری در رم دنبال کرد. در این مدت، با مونسیگنور جیووانی باتیستا مونتینی آشنا شد و دوستی نزدیکی با او برقرار کرد؛ مونتینی بعدها به مقام پاپ پل ششمرسید. او در سال ۱۹۳۸ به کشیشی منصوب شد و دو سال بعد، به عنوان دستیار و منشی ارشد اسقف اعظم جنوا، پیِترو بوئتّو انتخاب شد. در همان زمان، شهر جنوا به عنوان ستاد سازمان قانونی یهودیان انتخاب شد. این سازمان که به ریاست وکیل للیو ویتوریو والوبرا اداره می‌شد، مأموریت داشت تا به افزایش تعداد پناهجویان یهودی در ایتالیا کمک کند و خدمات حمایت اجتماعی، اسکان و پشتیبانی قانونی به آن‌ها ارائه دهد. این تجربه، ترکیبی از تحصیل دینی، ارتباط با شخصیت‌های برجسته کلیسا و فعالیت‌های انسانی در حمایت از یهودیان بود که بعدها پایه‌های فعالیت‌های او در دوران جنگ و مقاومت و نجات پناهندگان را شکل داد.

از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ به بعد، پس از اشغال ایتالیا توسط آلمان، یهودیان و خارجیان در سرزمین‌های جمهوری اجتماعی ایتالیا به‌طور سیستماتیک تبعید شدند. پیش از آنکه والبرا به سوئیس تبعید شود، با درخواست ادغام فعالیت‌های DELASEM که مجبور به فعالیت مخفی شده بود، با فعالیت‌های کوریای جنوا، به کاردینال بوئتتو مراجعه کرد. به رپتو دستور داده شد تا کمک‌های مالی ماسیمو تگلیو، معروف به گل سرخ (*پریمولا روسا*) را به یهودیان جنوا توزیع کند. تگلیو، DELASEM را به عنوان یک سازمان مخفی سازماندهی مجدد کرد و در خانه‌های شخصی و مخفیگاه‌های مساجد کارت‌های شناسایی جعلی تولید می‌کرد، در حالی که پدر رپتو به عنوان خزانه‌دار برای جمع‌آوری و توزیع پولی که از سوئیس از طریق کمیته توزیع مشترک یهودیان آمریکایی می‌آمد، خدمت می‌کرد.

در سال ۱۹۴۴، اسقف اعظم فیلیپو برناردینی، که در آن زمان به عنوان نمایندهٔ پاپ در برن فعالیت می‌کرد، نقش مهمی در حفظ و مدیریت خطوط ارتباطی میان للّیو ویتوریو والوبرا، که در زوریخ مستقر بود، و کشیش رپتو، که همچنان در جنوا حضور داشت، ایفا کرد. این شبکهٔ ارتباطی به ویژه برای پاسخگویی به نامه‌های فراوان یهودیان مقیم واتیکان حیاتی بود. بسیاری از این نامه‌ها از سوی یهودیان واتیکان ارسال می‌شد که در پی اطلاعات دربارهٔ وضعیت بستگان و آشنایان خود در شمال ایتالیا بودند و نیاز به حمایت و هماهنگی داشتند. فعالیت اسقف برناردینی و همکاری او با رپتو و والوبرا، نمونه‌ای از همکاری بین کلیسا و سازمان‌های قانونی یهودی برای حمایت از پناهجویان و حفظ خطوط ارتباطی حیاتی در دوران اشغال نازی‌ها بود، و این شبکه به بسیاری از یهودیان کمک کرد تا اطلاعات، پشتیبانی و مسیرهای ایمن برای فرار یا بقا دریافت کنند.

پدر رپتو در میان مقامات مذهبی یهودی و کاتولیک، به ویژه خاخام‌های ریکاردو روون پاسیفیک در جنوا و ناتان کاسوتو در فلورانس (تا زمان تبعیدشان به همراه بخش بزرگی از خانواده‌هایشان) حمایت یافت: راو ریکاردو پاسیفیک به همراه همسرش واندا ابنایم، عمویش راو ساموئله آوراهام پاسیفیک، معاون خاخام، و همسرش اما پولاکو و دخترش النا تبعید شدند. بقایای دفن شده النا پاسیفیک اخیراً در گورستان کوچک کاتولیک سویرکلانی دولن، نه چندان دور از آشویتس، به لطف تحقیقات یک محقق اسرائیلی-لهستانی هولوکاست، یاکی گانتز، کشف شده است. راو ناتان کاسوتو به همراه همسرش آنا دی جیواچینو تبعید شد، که موفق شد خود را از تبعید نجات دهد، اما پس از مهاجرت به فلسطین، در پایان جنگ به طرز غم‌انگیزی درگذشت. اسقف‌های پیترو بوئتوو در جنوا، الیا دالا کاستا از فلورانس نیز همین‌طور بودند. جوزپه پلاسیدو نیکولینی از آسیزی، مائوریلیو فوساتی از تورین، آلفردو ایلدفونسو شوستر از میلان و آنتونیو تورینی از لوکا.

برای مدیریت وظیفهٔ دشوار توزیع کمک‌های مالی میان پناهجویان یهودی، کشیش رپتو از همکاری گروهی از «پیک‌های مالی» داوطلب بهره‌مند شد. برخی از این پیک‌ها یهودی بودند، مانند:
* رافائل کانتونی
* جورجو نیسیم
* و سالواتوره یونا

همچنین تعداد زیادی از کشیش‌ها در این فعالیت نقش داشتند، از جمله:
* کشیش جیووانی د میکلی
* کشیش آلِساندرو پیاتزا که در آن زمان اسقف آلبِنگا بود،
* کشیش جیان ماریا روتوندی
* کشیش کارلو سالوی
* کشیش ناتاله تراورسو
* کشیش رافائل استوراچه
* و کشیش جوزپه ویولا

این کشیش‌ها به مأموریت‌های مختلفی به دیوان‌های اسقفی در مناطق ایتالیا اعزام می‌شدند، از جمله: توسکانی، اومبریا، مارکه، پیه‌مونته، واله د آوستا، لمباردی و ونتو. تمامی این مأموریت‌ها با دقت و برنامه‌ریزی‌شده توسط کشیش رپتو انجام می‌شد تا کمک‌ها به‌طور مؤثر و ایمن به دست پناهجویان برسد و مسیرهای مالی و پشتیبانی از یهودیان تحت اشغال نازی‌ها حفظ شود. این سیستم نشان‌دهندهٔ شبکهٔ گسترده و سازمان‌یافته همکاری میان کشیش‌ها و فعالان یهودی بود که نقش حیاتی در نجات جان هزاران یهودی در ایتالیا ایفا کرد.

پیوندهای همبستگی که از جنوا به مناطق مختلف گسترش یافته بود، امکان ورود تقریباً منظم وجوه ضروری برای بقای هزاران یهودی در مرکز و شمال ایتالیا در طول اشغال آلمان را فراهم کرد. پدر رپتو ارتباطات زیادی با پدر جوزپه بیچیرای در میلان برقرار کرد که او نیز منشی کاردینال بود. شوستر به عنوان کشیش در زندان سن ویتوره میلان، یک رابط ارزشمند بود. در تورین، ارتباطات با مونسینور وینچنزو باراله، منشی کاردینال، برقرار شد. در فلورانس، کاردینال دالا کوستا، منشی خود، مونسینور جیاکومو منگللو و رئیس حوزه علمیه، مونسینور انریکو بارتولتی، را به همراه پدر لتو کازینی، پدر سیپریانو ریکوتی، پدر جولیو فاسیبنی، جورجیو لا پیرا و آدونه زولی به عنوان رابط منصوب کرد.https://books.google.com/books?id=ZM_pkpZIeLIC&dq=pacifici+noja+cacciatore+repetto&pg=PA161

فهرست تماس‌های محلی گسترده است، از جمله پدر ریموندو ویاله در بورگو سان دالمازو، پدر برونو بکاری و جوزپه مورآلی در نونانتولا، جورجو نیسیم و پدر آرتورو پائولی در لوکا، ماریو فینزی در بولونیا، پدران آلدو بروناچی و روفینو نیکاچی در آسیزی، پدر ماریا بندتو، آنجلو دی فیوره، ستیمو سورانی و دستیار سورانی، جوزپه لوی در رم. از جمله مشهورترین پیک‌های این پروژه ، جینو بارتالی، دوچرخه‌سوار و قهرمان نهایی تور دو فرانس، بود. رپتو که مدتی ریاست کتابخانه فرانزونیانا را بر عهده داشت، تصمیم گرفت در ماه‌های ژوئیه ۱۹۴۴ به کوه‌ها پناه ببرد و در درهٔ والی بیزوگنو در مولاسانّا پناهگاه امنی برای خود پیدا کند. این اقدام به او امکان داد تا به ادامهٔ فعالیت‌های انسانی و مقاومت خود بدون گرفتار شدن ادامه دهد.

## تقدیرنامه‌ها
در سال ۱۹۵۵، اتحادیه جوامع یهودی ایتالیا به او مدال طلا اعطا کرد، در توجیه این مدال آمده است:«پدر فرانچسکو رپتو، دبیر اسقف اعظم جنوا، پس از هشتم سپتامبر ۱۹۴۳، مسئولیت دشوار و پرچالش ادامه فعالیت‌های مخفی برای کمک به یهودیان از طریق سازمان دلاسِم را بر عهده گرفت، فعالیتی که در دوران اشغال نازی‌ها انجام می‌شد. در این اقدام بسیار شریف و انسانی، او با وجود اعتراضات مکرر، تهدیدها و احکام دستگیری صادرشده از سوی نازی‌ها که خوشبختانه موفق شد از آن‌ها فرار کند، یک سازمان واقعی برای توزیع کمک‌های غذایی، فراهم کردن پناهگاه برای مهاجرت، مراقبت‌های پزشکی و بستری کردن افراد ایجاد کرد و توانست به صدها نفر از یهودیان تحت تعقیب کمک کند.» در ۲۹ آوریل ۱۹۷۶، پدر رپتو نشان افتخار نیکوکار در میان ملل از مؤسسه ید و شم در اورشلیم دریافت کرد.

## منابع

رده:درگذشتگان ۱۹۸۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۱۴ (میلادی)
رده:کتابدارهای اهل ایتالیا