ادواردو فارنزه

**ادواردو فارنیزی** (;  – ) آریستوکرات اهل پارما بود. او که برای تمایز از نوه‌اش اودورادو دوم فارنیزی، با نام اودورادو اول فارنیزی نیز شناخته می‌شود، از سال ۱۶۲۲ تا ۱۶۴۶ دوک پارما، پیاچنزا و کاسترو بود.

## زندگی‌نامه
اودورادو بزرگ‌ترین پسر مشروع رانوچیو اول فارنیزی و همسرش، مارگریتا آلدوبراندینی بود. پس از اینکه پسر طبیعی رانوچیو و رقیب بالقوه‌اش، اوتاویو، به زندان تبعید شد، او در ابتدا تحت نیابت عمویش اودورادو فارنزه و پس از مرگ او، تحت نیابت مادرش، مارگریتا آلدوبراندینی، سلطنت کرد.

او در سال ۱۶۲۸ به سن قانونی رسید و در همان سال با مارگریتا د مدیچی، دختر دوک بزرگ توسکانی، کوزیمو دوم د مدیچی، ازدواج کرد. اولین اقدام قابل توجه او به عنوان دوک، اتحاد با فرانسه در سال ۱۶۳۳ بود، اقدامی که برای مقابله با تسلط اسپانیا در شمال ایتالیا و حمایت از جاه‌طلبی‌های ارضی او طراحی شده بود. او همچنین برای بهبود ارتش درخواست وام کرد، اما اولین لشکرکشی‌های او بی‌اثر بود: پیاچنزا توسط نیروهای اسپانیایی اشغال شد و ارتش او توسط فرانچسکو اول دِسته شکست خورد. نیروهای اسپانیایی دوک‌نشین را تصرف و حومه شهر را ویران کردند، اما تلاشی برای محاصره شهرها نکردند. در غیاب کمک فرانسه، اودورادو توسط پاپ اوربان هشتم متقاعد شد که در سال ۱۶۳۷ با اسپانیا پیمان صلح امضا کند.

حکومت تهاجمی او بر کاسترو، یک تیول فارنِی در ایالات پاپی شمال رم، که باربرینی‌ها (خانواده پاپ اوربان) مشتاق تصرف آن بودند، باعث شد که اودورادو در سال ۱۶۴۱ تکفیر شود. او به جای آشتی، به دنبال اتحاد با ونیز، فلورانس و دوک‌نشین مودنا بود و با ۷۰۰۰ سرباز به شمال لاتزیو حمله کرد. ارتش او عمدتاً از سواره‌نظام تشکیل شده بود و قادر به بازپس‌گیری کاسترو از طریق محاصره نبود. اگرچه ناوگان فارنِس نابود شد و دوک اغلب سرکشی نشان می‌داد، اما در صلح ۱۶۴۴، شهر کاسترو به او بازگردانده شد و اودورادو با کلیسای کاتولیک روم آشتی کرد و دوباره به آیین‌های مقدس پذیرفته شد.

## جنگ علیه اسپانیا
به عنوان اولین دوک فارنِس، اودوردوی جاه‌طلب در پی رهایی از سلطه اسپانیا در شمال ایتالیا، رهایی از دست‌نشاندگی پاپ و حکومت تا حد امکان مستقل بود. در طول جنگ جانشینی مانتوان (۱۶۲۸–۱۶۳۱)، او همچنان طرفدار بی‌طرفی مسلحانه بود و بدین ترتیب از کشورش در برابر استقرار نیروهای اشغالگر اسپانیایی، به عنوان مثال، در پیاچنزا، محافظت می‌کرد. اما بعدها، از دوک فریا، فرماندار میلان، و حتی بیشتر از آن از جانشین او، مارکی لگانس، آزرده خاطر شد. در اوایل سال ۱۶۳۳، او در کنار فرانسه قرار گرفت که به دنبال اتحاد با شاهزادگان ایتالیایی علیه اسپانیا بود.

پس از اعلام جنگ اودوردو علیه اسپانیا، این اقدام نسنجیده منجر به سال‌ها ویرانی در کشورش شد. او همچنین ۱٫۴ میلیون اسکودی بدهی داشت که در ازای آن، دوک‌نشین کاسترو و شهرستان رونسیلیونه، به همراه بارون مونتالتو، که همگی تیول‌های پاپ بودند و ارزش کلی آنها ۳ میلیون اسکودی تخمین زده می‌شد، را در رم گرو گذاشت. اودورادو نیرو جذب کرد و به درخواست مارشال دِ کِرِکوی، در سپتامبر ۱۶۳۵، سروقت‌تر از دوک ساووی، به اردوگاه فرانسوی‌ها در والنزا رسید. با این حال، محاصره والنزا ماه بعد لغو شد. پس از تجزیه ارتش متفقین، نیروهای دشمن به قلمرو اودورادو حمله کردند. اعضای باربرینی‌ها از پاپ اوربان هشتم، که با آنها خویشاوند بود، خواستند که تیول‌های کلیسایی دست‌نشانده‌اش را به نفع برادرزاده‌هایش از اودورادو سلب کند، زیرا اودورادو بدون اجازه او علیه اسپانیا جنگیده بود. اما پاپ خود را به تهدید محدود کرد و فرانسه نیز به نفع اودورادو با اوربان هشتم مداخله کرد.

برای جلب حمایت بیشتر فرانسه، اودورادو در اوایل سال ۱۶۳۶ به پاریس سفر کرد. او در دربار مورد استقبال خوبی قرار گرفت و با هدایا و وعده‌های فراوان به عنوان سپهبد سلطنتی به ایتالیا بازگشت، اما توسط دشمن از کشورش جدا شد. شهر پارما محاصره و کشور ویران شد. مانتوا، که با فرانسوی‌ها متحد بود، به دلیل کینه از اودورادو از پارما حمایت نکرد. خانواده اشرافی استه، که بر دوک‌نشین مودنا حکومت می‌کردند، نیز هیچ کمکی ارائه ندادند، در حالی که ساووی تمایلی به کمک نداشت. هنگامی که فرانسوی‌ها و ساووی‌ها در ماه مه ۱۶۳۶ به قلمرو میلان حمله کردند، ظلم و ستم خصمانه در دوک‌نشین اودورادو موقتاً کاهش یافت. اما در اوت ۱۶۳۶، اسپانیایی‌ها دوباره حمله کردند. اودورادو از فرانسوی‌ها و مانتوا ناراضی بود و با دوک ویکتور آمادئوس اول ساووی کنار نمی‌آمد. او هنگامی که اسپانیایی‌ها، پس از فتح ریوالتو، توانستند از نیروی بیشتری علیه کشورش استفاده کنند، خود را در پریشانی بزرگی یافت. پاپ همچنین بارها تهدید به مصادره املاک کرد، اگرچه فرانسه همچنان به نفع اودورادو نزد واتیکان میانجیگری می‌کرد.

وضعیت برای دوک پارمزان وخیم شد. او هیچ کمک نظامی از فرانسه دریافت نکرد، به همراه خانواده‌اش در شهر پیاچنزا که تحت تهدید شدید اسپانیایی‌ها بود، گرفتار شد و مجبور شد در آنجا زندگی فقیرانه‌ای را سپری کند. در ۳۱ دسامبر ۱۶۳۶، او مجبور شد پیمان صلحی را که توسط فرماندار میلان تحمیل شده بود، بپذیرد. طبق این پیمان، او قلعه سابیونتا را از دست داد و مجبور شد به حاکمیت اسپانیا بازگردد و همچنین در طول جنگ، پادگان‌هایی را در دو شهر مهم کشور بپذیرد. همچنین با مودنا آتش‌بس منعقد شد. این پیمان در ۴ فوریه ۱۶۳۷ به‌طور عمومی به رسمیت شناخته شد و به فرانسه اطمینان داده شد که اودورادو بی‌طرف خواهد ماند. حداقل این توافق به دوک پارما اجازه می‌داد تا املاک خود را در پادشاهی ناپل بفروشد و به پادشاه اسپانیا قول محافظت در برابر هرگونه اقدام پاپ علیه املاک کاسترو، رونسیلیونه و مونتالتو را می‌داد. با این حال، اودورادو خیلی زود تهدید به جدایی مجدد از اسپانیا کرد، زیرا همچنان به موضع طرفداری از فرانسه ادامه می‌داد و منشی او، گوفرید، نفرت علیه اسپانیا را دامن می‌زد. با این حال، دوک توسکانی توانست برای آشتی دادن اوضاع مداخله کند.

## پادشاهی
اولین اقدام سیاسی او به عنوان دوک، اتحاد با فرانسه ریشلیو (۱۶۳۳) برای مقابله با سلطه اسپانیا در شمال ایتالیا و ارضای تمایلش برای مقایسه خود با پدربزرگش آلساندرو فارنزه بود. دوک ارتشی متشکل از ۶۰۰۰ پیاده‌نظام داشت، اما برای حفظ آن، رعایای خود را مجبور به تحمل محرومیت‌های شدید کرد و به بانکداران و بازرگانان بدهکار شد. با وجود هزینه‌های سنگین، اولین لشکرکشی او ناموفق بود: پیاچنزا توسط نیروهای اسپانیایی اشغال شد و سربازان او توسط فرانچسکو اول دِسته در قلمرو پارما شکست خوردند. سپس دوک به فرانسه شتافت. اما کمکی که به آن امیدوار بود را دریافت نکرد، بنابراین در سال ۱۶۳۷، پاپ اوربان هشتم او را متقاعد کرد که با اسپانیا پیمان صلح امضا کند، که پس از انحلال اتحاد با فرانسه، پیاچنزا را تخلیه می‌کرد.

برای بازپرداخت بدهی‌های جنگ، اوربان هشتم به اودورادو اجازه داد تا از طریق مونتی فارنزیانی اوراق قرضه صادر کند که توسط درآمدهای دوک‌نشین کاسترو تضمین شده بود. با این حال، مدتی بعد، خانواده باربرینی، خانواده پاپ، تلاش کردند تا از طریق مانورهای بی‌پروا دوک‌نشین را تصرف کنند.

اودورادو که قصد تسلیم آن را نداشت، شروع به تقویت استحکامات کرد. این مانور پاپ را خشمگین کرد و او در سال ۱۶۴۱ به دوک‌نشین حمله کرد و دوک را تکفیر کرد.

در پاسخ، اودورادو با ونیز، فلورانس و مودنا متحد شد و با ۷۰۰۰ پیاده‌نظام به ایالات پاپی حمله کرد و از شمال به جنوب آن را درنوردید. در سال ۱۶۴۲، او در فورلی بود، اما برخلاف آنچه در شهرهای دیگر مانند آکواپندنته، در نزدیکی ویتربو اتفاق افتاد، نیروهای خود را از غارت بازداشت. با این حال، ناوگان او نابود شد و در ۳۱ مارس ۱۶۴۴، به لطف میانجیگری کاردینال مازارین، جانشین ریشلیو، او با پاپ صلح امضا کرد که کاسترو را به او بازگرداند و او را دوباره به کلیسا پذیرفت.

## مرگ
اودورادو در ۱۱ سپتامبر ۱۶۴۶ به‌طور ناگهانی در پیاچنزا، در محل اقامت مورد علاقه‌اش، درگذشت. او ۳۴ سال داشت. خواهرش ماریا، دوشس مودنا، و مادرش مارگاریتا آلدوبراندینی نیز در همان تابستان درگذشته بودند.

## ازدواج و فرزندان
اُداردو فارنزه در ۱۱ اکتبر ۱۶۲۸ با مارگریتا دِ مدیچی (۳۱ مه ۱۶۱۲–۶ فوریه ۱۶۷۹)، دختر کوزیمو دوم دِ مدیچی، دوک بزرگ توسکانی، ازدواج کرد. آنها فرزندان زیر را داشتند:
* کاترینا فارنزه (۲ اکتبر ۱۶۲۹) هنگام تولد درگذشت.
* رانچیو دوم فارنیزی (۱۶۳۰–۱۶۹۴) با شاهزاده مارگارت یولانده از ساوی، ایزابلا، ماریا استه ازدواج کرد.
* ماریا مدالنا فارنزی (حدود ۱۶۳۳/۱۶۳۸–۱۶۹۳)
* الساندرو فارنزی (۱۰ ژانویه ۱۶۳۵–۱۸ فوریه ۱۶۸۹)، فرماندار هابسبورگ هلند از ۱۶۷۸ تا ۱۶۸۲
* هوراس فارنیزی (۲۴ ژانویه ۱۶۳۶–۲ نوامبر ۱۶۵۶)
* کاترینا فارنزی (۳ سپتامبر ۱۶۳۷–۲۴ آوریل ۱۶۸۴) راهبه کارملیتی
* پیترو فارنزی (۴ آوریل ۱۶۳۹–۴ مارس ۱۶۷۷)
* اتاویو فارنزی (۵ ژانویه ۱۶۴۱–۴ اوت ۱۶۴۱) در دوران نوزادی درگذشت.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد تکفیرشده توسط کلیسای کاتولیک رومی
رده:خانواده فارنیزی
رده:درگذشتگان ۱۶۴۶ (میلادی)
رده:زادگان ۱۶۱۲ (میلادی)