رادیو سن پائولو

**ایستگاه رادیوتلگرافی رجیا مارینا** ، که بیشتر با نام **رادیو سن پائولو** شناخته می‌شود، یک فرستنده رادیویی و مرکز پذیرش نظامی موج بلند، متوسط و کوتاه ایتالیایی بود که در حومه جنوبی رم واقع شده بود.  این ایستگاه که در سال 1917 تحت فرماندهی رجیا مارینا افتتاح شد، در بیشتر دوران جنگ جهانی دوم در خدمت نیروی دریایی باقی ماند و سپس تا زمان واگذاری و تبدیل محل آن به آپارتمان‌های غیرنظامی، اهمیت خود را از دست داد.

## تاریخچه
این مرکز در اواخر دههٔ نخست قرن بیستم تأسیس شد تا ارتباطات با مستعمرات ایتالیا در سواحل دریای سرخ را تقویت کند. در آن دوره، ایتالیا در حال تثبیت حضور استعماری خود در مناطقی مانند اریتره و سومالی بود و نیاز به زیرساخت‌های ارتباطی مؤثر برای مدیریت، هماهنگی نظامی، و انتقال اطلاعات میان رم و مستعمرات آفریقایی به‌شدت احساس می‌شد. تأسیس چنین مرکزی بخشی از سیاست‌های گسترده‌تر امپراتوری ایتالیا برای ایجاد شبکه‌های مخابراتی، پستی، و اطلاعاتی بود که بتواند کنترل اداری و نفوذ فرهنگی را در مناطق تحت سلطه افزایش دهد. این اقدام همچنین در چارچوب رقابت‌های استعماری اروپا در آفریقا معنا پیدا می‌کرد، جایی که قدرت‌های بزرگ در تلاش بودند تا با ابزارهای فناوری و ارتباطی، سلطهٔ خود را تثبیت و گسترش دهند. مرکز مذکور احتمالاً در کنار اهداف ارتباطی، نقش نمادین نیز داشت و نشان‌دهندهٔ جاه‌طلبی‌های مدرن‌گرایانهٔ دولت ایتالیا در دورهٔ پیش از جنگ جهانی اول بود.
راست|بندانگشتی|آنچه از رادیو سن پائولو باقی مانده است
مکان انتخاب‌شده برای احداث مرکز، در امتداد خیابان *ویا اوستیِنزه*، روبه‌روی ساختمان فعلی شمارهٔ ۲۰۴، در منطقه‌ای غیرمسکونی و حدود ۲۵۰ متر پایین‌تر از کلیسای جامع سن‌پائولو به‌سمت دریا قرار داشت. این انتخاب، هم از نظر موقعیت جغرافیایی و هم از نظر فاصله از مراکز شهری، مناسب برای نصب تجهیزات قدرتمند مخابراتی بود. سامانه‌های ارتباطی تحت نظارت جیانکارلو والائوری و دو افسر نیروی دریایی، جوزپه پِسیُون و برناردو میکیاردی، نصب شدند. این سامانه‌ها شامل فرستنده‌های قوس‌دار *پولسن* با توان بالا (۲۵۰ کیلووات) بودند که در محدودهٔ فرکانسی ۴۲٫۹ تا ۲۷٫۳ کیلوهرتز فعالیت می‌کردند—معادل طول موج‌هایی بین ۷۰۰۰ تا ۱۱۰۰۰ متر، که در دستهٔ امواج بلند قرار می‌گیرند و برای ارتباطات دوربرد بسیار مناسب‌اند.

برای آنتن، از آرایشی مثلثی‌شکل استفاده شد که شامل سه خرپای آهنی به ارتفاع ۲۰۰ متر بود و در امتداد *والکو دی سن پائولو* نصب گردید. این سازهٔ عظیم، نه‌تنها از نظر مهندسی چشمگیر بود، بلکه نمادی از جاه‌طلبی فناورانهٔ ایتالیا در آغاز قرن بیستم محسوب می‌شد. طراحی مثلثی آنتن، به‌منظور دستیابی به پایداری ساختاری و پوشش مؤثر امواج، انتخاب شده بود و در هماهنگی با فرستنده‌های قوس‌دار، امکان ارتباط با مستعمرات دوردست در دریای سرخ را فراهم می‌ساخت. این مرکز، بخشی از تلاش گسترده‌تر برای ایجاد شبکهٔ ارتباطی جهانی در خدمت سیاست‌های استعماری و نظامی ایتالیا بود و در زمان خود، یکی از پیشرفته‌ترین تأسیسات مخابراتی اروپا به‌شمار می‌رفت.

در آن زمان این فرستنده‌ها می‌توانستند به ایستگاه‌های رادیویی ماسوا و موگادیشو دسترسی پیدا کنند. این رادیو همچنین برای اهداف غیرنظامی، به ویژه برای برقراری ارتباط با هیئت‌های دیپلماتیک در خارج از کشور، مورد استفاده قرار می‌گرفت.

برای مقابله با اختلالات ارتباطی و تأثیرات موسمی در سواحل شرقی آفریقا، ایستگاه در سال ۱۹۲۸ به مجموعه‌ای از فرستنده‌های جدید مجهز شد که تنوع فرکانسی و قدرت انتقال را به‌طور چشمگیری افزایش داد. در بخش موج کوتاه، یک فرستنده با توان ۶ کیلووات در دو طول موج ۳۲ متر (حدود ۹٬۳۰۰ کیلوهرتز) و ۶۶ متر (حدود ۴٬۵۰۰ کیلوهرتز) نصب شد که برای عبور از شرایط جوی ناپایدار و رسیدن به مناطق دوردست بسیار مؤثر بود. در کنار آن، سامانهٔ موج بلند با طول موج ۱۰٬۷۵۰ متر (۲۸ کیلوهرتز) و دو سامانهٔ موج متوسط با طول موج‌های ۲٬۲۵۰ متر (حدود ۱۳۳ کیلوهرتز) و ۴٬۸۰۰ متر (حدود ۶۲ کیلوهرتز) نیز به کار گرفته شدند. این تنوع در باندهای فرکانسی، امکان تطبیق با شرایط متغیر جوی و جغرافیایی را فراهم می‌کرد و به ایستگاه اجازه می‌داد تا در مناطق مختلف آفریقا، حتی در فصل‌های بارانی و طوفانی، ارتباط پایدار برقرار کند. این ارتقا بخشی از راهبرد گسترده‌تر ایتالیا برای حفظ کنترل ارتباطی با مستعمرات خود و تقویت زیرساخت‌های مخابراتی در سطح بین‌المللی بود. استفاده هم‌زمان از موج کوتاه، متوسط و بلند، نشان‌دهندهٔ درک دقیق مهندسان از چالش‌های محیطی و نیاز به پوشش چندلایهٔ ارتباطی در مناطق استوایی و ساحلی بود. این سامانه‌ها همچنین به‌عنوان پشتیبان برای فرستنده‌های اصلی عمل می‌کردند و در صورت بروز اختلال در یکی از باندها، امکان انتقال پیام از طریق باند دیگر را فراهم می‌ساختند. چنین طراحی‌ای، ایستگاه را به یکی از پیشرفته‌ترین مراکز ارتباطی زمان خود تبدیل کرد و نقش مهمی در تثبیت حضور استعماری ایتالیا در آفریقا ایفا نمود.

سنت پاول در سال ۱۹۲۸ به یک ایستگاه رادیویی معروف تبدیل شد و در عین حال ارتباط خود را با کشتی پشتیبانی «شهر میلان» حفظ کرد. این کشتی تحقیقاتی توسط امبرتو نوبیله و ملوانانش هدایت می‌شد و پس از فاجعه کشتی هوایی «ایتالیا» در منطقه قطب شمال ، در شمال اقیانوس اطلس فعال بود.

نیکولای اشمیت جوان اهل شوروی، پس از روزها تلاش ناموفق، سیگنال درخواست کمک (SOS) ارسالی از هیئت اعزامی مارکسیستی جوزپه بیاگی در نزدیکی آرخانگلسک را دریافت کرد. اشمیت با ایستگاه سن پائولو تماس گرفت. سپس این ایستگاه تلاش‌ها را هماهنگ کرد و به شهرداری میلان کمک کرد تا با بازماندگان خدمه ارتباط مستقیم برقرار کند. سپس کشتی یخ‌شکن شوروی *کراسین* امدادرسانی کرد.

پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ و سقوط رم به‌دست نیروهای آلمان نازی، ایستگاه رادیویی که به‌عنوان یک هدف راهبردی نقش حیاتی در ارتباط با بخش عمده‌ای از ناوگان دریایی ایتالیا ایفا می‌کرد، به‌طور نظامی توسط نیروهای آلمانی اشغال شد. این اشغال بخشی از عملیات گسترده‌تر آلمان برای کنترل زیرساخت‌های حیاتی در مناطق اشغالی بود، به‌ویژه پس از اعلام آتش‌بس میان ایتالیا و متفقین که موجب فروپاشی نظم سیاسی و نظامی در بخش‌هایی از کشور شد. ایستگاه رادیویی مذکور، با توجه به قدرت انتقال بالا و موقعیت جغرافیایی حساس، برای فرماندهی و هماهنگی عملیات دریایی اهمیت ویژه‌ای داشت و به‌سرعت تحت کنترل نظامی درآمد تا از استفاده آن توسط نیروهای مقاومت یا متفقین جلوگیری شود. این اقدام، بخشی از روند تبدیل زیرساخت‌های ارتباطی به ابزارهای جنگی در دوران اشغال بود و نشان‌دهندهٔ نقش حیاتی فناوری در منازعات قرن بیستم است. اشغال ایستگاه همچنین موجب قطع یا تغییر مسیر بسیاری از ارتباطات دریایی شد و در برخی موارد، به استفاده از فرکانس‌ها و تجهیزات آن برای اهداف تبلیغاتی یا اطلاعاتی توسط نیروهای آلمانی انجامید. این مرحله از تاریخ ایستگاه، نقطهٔ عطفی در گذار آن از یک مرکز استعماری به یک نقطهٔ درگیری در جنگ جهانی دوم بود.

پس از پایان جنگ و شهرنشینی منطقه، ایستگاه تغییر اندازه داد و سرانجام بسته شد، به ویژه به دلیل ساخت خانه‌های INA و IACP در والکو سن پائولو در اوایل دهه ۱۹۵۰. امروزه ساختمان‌هایی که باقی مانده‌اند تا حدی برای مسکن غیرنظامیان و همچنین به عنوان دفتر مرکزی حلقه فرهنگی افراد ال‌جی‌بی‌تی ماریو میلی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

## منابع

رده:ایستگاه‌های رادیویی در ایتالیا
رده:مختصات در ویکی‌داده