کارلا ولتولینا

**کارلا ولتولینا** (;  – ) که بعدها **کارلا پرتینی** نام گرفت، سیاستمدار، روزنامه‌نگار و پارتیزان و روان‌درمانگر اهل ایتالیا بود.

وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب جنگ برای تهور نظامی (ایتالیا) شده است.

او تحقیقاتی در مورد فحشا در ایتالیا انجام داد و در بیمارستان‌ها و کلینیک‌های ترک اعتیاد در سراسر ایتالیا به ارائه خدمات درمانی پرداخت.

او به عنوان همسر ساندرو پرتینی از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۵ بانوی اول ایتالیا بود.

## زندگینامه
کارلا ولتولینا دختر لوئیجی، یک افسر ارتش ایتالیا از کیوجا و رزا باربریس از پیووا ماسایا بود. او دو خواهر به نام‌های لورا و لوئیزا و یک برادر به نام اومبرتو داشت. وقتی ولتولینا شش ساله بود، پدرش او را در رشته شنا ثبت نام کرد و او با رقابت در بخش جوانان یوونتوس چندین جایزه کسب کرد. او در سال ۱۹۳۸، مدرسه را ترک کرد. و بعداً دوره‌های شبانه را به پایان رساند و در امتحانات اضافی برای ورود به دانشگاه بوکونی شرکت کرد.

پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، ولتولینا به عنوان پیک برای گروه‌های جاکومو ماتئوتی به جنبش مقاومت ایتالیا پیوست، ابتدا در تورین و سپس در مارکه. او که در جریان یک عملیات توسط اس‌اس دستگیر شد، به لطف کمک یک پزشک فرار کرد. در رم تحت اشغال آلمان، او با مطبوعات مخفی و سوسیالیستی Eugenio Colorni همکاری کرد. پس از آزادسازی رم، او به مقاومت ایتالیا متعهد ماند و به شمال ایتالیا که هنوز اشغال بود منتقل شد. در آن زمان، او با ساندرو پرتینی، که به عنوان نماینده کمیته آزادی ملی به منطقه آمده بود، آشنا شد. پرتینی پیش از این به خاطر زندانی شدن و تبعیدش از ایتالیای فاشیستی شناخته شده بود. آنها در میلان، در مسیر مودنا در خانه وکیل آریالدو بانفی ملاقات کردند. و دو سال با هم زندگی کردند و در ۸ ژوئن ۱۹۴۶ در جمهوری ایتالیا ازدواج رسمی خود را اعلام کردند.

آنها برای زندگی به رم رفتند و در آپارتمانی که لئونیدا رپاچی به آنها داده بود، ساکن شدند. پس از آن، به آپارتمانی در محله EUR در گروهی از خانه‌هایی که برای نمایندگان قانون‌گذار ساخته شده بود، نقل مکان کردند. وقتی پرتینی رئیس جمهور شد، آنها به مونته‌چیتوریو نقل مکان کردند.

بلافاصله پس از ازدواج، ولتولینا کار روزنامه‌نگاری خود را آغاز کرد. حرفه روزنامه‌نگاری او که بر تحقیقات و گزارش‌های پارلمانی متمرکز بود، با انتخاب پرتینی به عنوان رئیس مجلس نمایندگان در سال ۱۹۶۸ قطع شد. با توجه به نقش جدید همسرش، دیگر نوشتن گزارش‌های پارلمانی برای او اخلاقی تلقی نمی‌شد، بنابراین ولتولینا روزنامه‌نگاری خود را متوقف کرد. او با استناد به نقش شوهرش، حتی از ریاست صلیب سرخ ایتالیا نیز خودداری کرد.

وی در سن ۵۱ سالگی تصمیم گرفت تحصیلات دانشگاهی خود را که به دلیل جنگ متوقف شده بود، از سر بگیرد. او با پایان‌نامه‌ای در مورد خانه‌های سالمندان، از موسسه "چزاره آلفیری" فلورانس، مدرک عالی در رشته علوم سیاسی دریافت کرد. پنج سال بعد، پس از تحقیق در مورد شرایط کار کارگران کارخانه، مدرک دوم خود را در رشته علوم اجتماعی با تخصص روانشناسی از دانشگاه تورینو دریافت کرد.

ولتولینا در *خدمات دارویی و [[الکلیسم]]* در پلیس کلینیک جملی رم، بیمارستان مونته‌ورده و خدمات تشخیصی و روانپزشکی سانتا ماریا نوئووا در فلورانس فعال بود. او در آنجا به عنوان روان‌درمانگر داوطلب خدمت می‌کرد، فعالیتی که در پراتو ، توسکانی نیز انجام می‌داد و به همین دلیل در سال ۱۹۹۹ مفتخر به دریافت کلید شهر شد.

او به دلیل مأموریتش در مقاومت، به عنوان رزمنده نشان‌دار صلیب جنگ برای تهور نظامی در منطقه نظامی رم ثبت نام شد. در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۲، او بنیاد فلورانس ساندرو پرتینی را تأسیس کرد. از روز مرگ شوهرش در سال ۱۹۹۰، تصمیم گرفت کارلا پرتینی نامیده شود، که قبلاً همیشه از آن امتناع می‌کرد و ترجیح می‌داد از نامی که با آن متولد شده بود استفاده کند.

ولتولینا در ۶ دسامبر ۲۰۰۵ درگذشت. آخرین آرزوی او این بود که سوزانده شود و خاکسترش در کنار مقبره پرتینی، در گورستان استلا به خاک سپرده شود.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:دانش‌آموختگان دانشگاه فلورانس
رده:درگذشتگان ۲۰۰۵ (میلادی)
رده:دریافت‌کنندگان صلیب جنگی برای تهور نظامی
رده:زادگان ۱۹۲۱ (میلادی)