شعر اجرایی

[بندانگشتی|اچ.او. تانجر در حال اجرای [هنر اجرا در یک کتاب‌فروشی در بویزی، آیداهو.]]

**شعر اجرایی** () گونه‌ای از شعر است که برای اجرا روی صحنه نوشته و گفته می‌شود، نه فقط برای خواندن روی کاغذ. در این نوع شعر، خودِ اجرا بخش جدایی‌ناپذیر اثر است؛ یعنی لحن صدا، مکث‌ها، ریتم گفتار، حرکت بدن، حالت چهره و حتی ارتباط چشمی با تماشاگران به اندازهٔ واژه‌ها اهمیت دارد.

در شعر اجرایی، شاعر معمولاً شعر خودش را اجرا می‌کند و تلاش دارد با حضور زنده و مستقیم، احساس، معنا یا پیام شعر را منتقل کند. موضوع‌ها اغلب امروزی و شخصی یا اجتماعی‌اند، مثل تجربه‌های روزمره، هویت، نابرابری، سیاست یا روابط انسانی. زبان این شعرها معمولاً ساده‌تر و گفتاری‌تر از شعر کلاسیک است تا ارتباط با مخاطب سریع‌تر برقرار شود.

شعر اجرایی الزاماً رقابتی نیست و برخلاف شعرخوانی رقابتی، هدفش امتیاز گرفتن یا برنده شدن نیست، بلکه تمرکز آن بر تأثیرگذاری، بیان شخصی و تجربهٔ مشترک میان شاعر و مخاطب است. این قالب پلی است میان شعر، تئاتر و گاهی موسیقی، و بیشتر در فضاهای زنده و غیررسمی اجرا می‌شود.

## تاریخچه
[بندانگشتی|[هوگو بال در حال اجرا در کاباره ولتر]]
پدیده شعر اجرایی، نوعی از شعر که به‌طور خاص برای اجرا در مقابل مخاطبان و در حین یک پرفورمانس ساخته و ارائه می‌شود، به دوران دادائیسم بازمی‌گردد؛ هرچند خود این اصطلاح بعدها پدید آمد.
در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۶، هوگو بال یکی از نخستین اشعار صوتی به نام «گاجی بری بیمبا» را در کاباره ولتر در زوریخ اجرا کرد؛ او لباسی مقوایی پوشیده بود، به گونه‌ای که مجبور شدند او را تا روی صحنه حمل کنند.
بنابراین، زادگاه واقعی شعر اجرایی زوریخ است. از آن زمان، طیف این هنر از دکلمه خودِ کورت شویترس از اثر معروفش «اورسوناته» (Ursonate) گرفته تا دکلمه‌های «پاگِ اتو» اثر شاعر آلمانی ارنست یاندل و نوعی از اجرا که با گفتار بداهه، زبان بدن و تئاتر آمیخته شده است (مانند «دیوژن سیناپس» اثر ناتیاس نویترت) را شامل می‌شود.
[بندانگشتی|[ناتیاس نویترت در حال اجرای «دیوژن سیناپس» در کونستلرهاوس بتانین برلین، ۱۹۸۶]]
اصطلاح «شعر اجرایی» (performance poetry) از یک بیانیه مطبوعاتی اولیه نشأت می‌گیرد که هدویگ گورسکی، شاعر اجرایی دهه ۱۹۸۰ را توصیف می‌کرد؛ کسی که ضبط‌های صوتی‌اش در برنامه‌های رادیویی کلام گفتاری در سراسر جهان به موفقیت دست یافت. گروه او، «ایست آو ادن بند» (East of Eden Band)، همکاری‌هایی در زمینه موسیقی و شعر تولید کرد که اجازه می‌داد کاست‌های ضبط شده از پخش زنده رادیویی او در کنار آثار محبوب موسیقی زیرزمینی در برخی ایستگاه‌های رادیویی پخش شود. گورسکی که دانش‌آموختهٔ دانشکده هنر بود، سعی کرد اصطلاحی ابداع کند که اجراهای آوازی متن‌محور او را از هنر اجرا، به‌ویژه آثار هنرمندان اجرا مانند لوری اندرسون که در آن زمان با موسیقی کار می‌کردند، متمایز کند.
شاعران اجرایی بیش از هنرمندان اجرا که از ژانرهای هنرهای تجسمی مانند نقاشی و مجسمه‌سازی برخاسته بودند، بر بیان بلاغی و فلسفی در بوطیقای خود تکیه داشتند. روزنامه «آستین کرونیکل» که ستون دوهفته‌نامه «لیترای» (Litera) گورسکی را چاپ می‌کرد، برای اولین بار در سال ۱۹۸۲ از اصطلاح «شعر اجرایی» برای توصیف کار گورسکی با آهنگساز، دی‌جالما گارنیه سوم، استفاده کرد. با این حال، او استفاده از این اصطلاح را برای توصیف یک «درام نئو-منظوم» در سال ۱۹۷۸ و «شعر گفتاری مفهومی برای پنج صدا» با عنوان «بوبی، مامان!» (Booby, Mama!) آغاز کرد که از روش تقطیع (cut-up) که توسط ویلیام اس. باروز محبوب شده بود و همچنین روش‌های هنر مفهومی بهره می‌برد.
موقوفه ملی هنرها (NEA) ابتدا هنر اجرا را در پانل‌های داوری هنرهای تجسمی دسته‌بندی می‌کرد؛ این نهاد در ابتدا شعر اجرایی را در دسته تئاتر قرار داد، پیش از آنکه در قرن بیست و یکم آن را به ادبیات تغییر دهد. از آنجایی که بسیاری از شاعران اجرایی آثاری چاپ‌شده نداشتند، طبقه‌بندی قبلی باعث می‌شد که این شاعران به‌طور سیستماتیک واجد شرایط دریافت بودجه‌های پژوهشی یا تقدیرنامه‌های NEA نباشند. کاست‌های صوتی آن‌ها به عنوان نمونه کار قابل قبول برای بررسی کمک‌هزینه‌های ادبیات پذیرفته نمی‌شد. اعتراضی به این روش ارائه بیان می‌کرد که ترجمه اشعار اجرایی آن‌ها به متن روی کاغذ نمی‌تواند با شعری که برای انتشار چاپی نوشته شده است رقابت کند. موقوفه ملی هنرها اکنون ارائه‌های متنوعی را برای تأیید آثار متقاضیان بورسیه شعر می‌پذیرد، از جمله ضبط‌های صوتی که نسخه چاپی ندارند. شعر اجرایی همراه با موسیقی در دهه ۱۹۸۰ به اوج خود رسید، درست همان‌طور که هنر اجرا در دهه ۱۹۷۰ به اوج رسیده بود.
در آن زمان، سان‌فرانسیسکو و نیویورک مراکز این نوع فعالیت بودند؛ با این حال، آستین (تگزاس) نیز در دهه ۱۹۸۰ صحنه‌ای پررونق با گروهی از شخصیت‌های منحصربه‌فرد مانند رائول سالیناس، کنستانتین کی. کوزمینسکی، جوی کول، هدویگ گورسکی، روکسی گوردون، ریکاردو سانچز و هریت مولن (که نامزد جایزه ملی کتاب شد) داشت. پروژه «آنتولوژی صوتی شاعران آستین»، که یک پروژه هنری عمومی بود، صدای آن‌ها را برای پخش رادیویی ضبط کرد. افراد بسیار دیگری نیز بودند و هدویگ گورسکی زمانی در ستون «لیترا» نوشت که برخی از آن‌ها «وهم‌آور» (eerie) بودند؛ کلمه‌ای که منتقد یک روزنامه برای توصیف صدای گورسکی در قطعه «همیشه چیزی هست که می‌تواند خوشحالت کند» از گروه ایست آو ادن به کار برد. دیگر نویسندگان اجراکننده در صحنه ادبی قدرتمند منطقه آستین در آن زمان که شعر اجرایی به یک مکتب شعری تبدیل شد، عبارت بودند از پت لیتل‌داگ، الینور کراکت، جیم رایان، چاک تیلور، گرگ گانتر، آلبرت هافستیکلر، دبلیو. جو هوپ، اندی کلوزن، شاعر و نمایشنامه‌نویس ایزابلا راسل-ایدس و دیوید جول؛ اکثر آن‌ها در پروژه آنتولوژی صوتی هدویگ گورسکی آثار خود را ضبط کردند.

«جول» به عنوان یک چهره انتقالی شایسته ذکر ویژه است؛ او جوان‌تر از افراد مذکور بود و برخلاف گورسکی که پیوندهای قوی با آلن گینزبرگ، گرگوری کورسو، گری اسنایدر و دیگران داشت، به‌طور خاص در نسل بیت ریشه نداشت. تا دهه ۱۹۹۰، عموم علاقه‌مندان به شعر کمتر به شاعران نسل بیت دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ علاقه نشان می‌دادند. آن‌ها به دنبال چیزی تازه‌تر، جدیدتر و باکلاس‌تر بودند که با زمانی که در آن زندگی می‌کردند هماهنگ باشد. شاعران اجرایی کلوب‌ها، کافه‌ها و رسانه‌هایی را به عنوان مکان‌های اجرا ایجاد کردند که بعداً به صحنه‌هایی برای ظهور شعرخوانی رقابتی تبدیل شد. برخلاف گورسکی که با گروه ایست آو ادن شروع به پخش زنده شعر اجرایی در رادیو کرد و نسخه‌های ضبط شده این پخش‌ها را به جای انتشار چاپی توزیع نمود، جول و شاعران شعرخوانی رقابتی بیشتر به مخاطبان زنده کوچک علاقه‌مند بودند. مکان‌هایی مانند «کافه شاعران نویوریکان» در نیویورک و فرمت‌های رسانه‌های جمعی، مانند آثار گورسکی و جان جیورنو، دو خط تأثیری را تشکیل می‌دهند که به برنامه «دف پوتری جم» در اچ‌بی‌او منتهی شد.
[۱۷۳ پیکسل|بندانگشتی|چپ|[گالوی کینل در حال اجرای یک قطعه شعری در ورمانت]]
شاعران-نویسندگان اجراکننده و به‌ویژه شاعران اجرایی در توانایی تبدیل رویداد ادبیات شفاهی به یک کارکرد اجتماعی/ارتباطی اولیه برای ادبیات سرآمد بودند. کثرت اجرای ادبی تحت کنترل شاعر/نویسنده است و اجراکننده هرگز مشارکت اعضای مخاطب را به حداقل نمی‌رساند. اجرا از زمان‌های قبیله‌ای و یونان باستان، روش اصلی توزیع برای بوطیقا بوده است. همان‌طور که گورسکی اغلب بیان می‌کند، پخش و فناوری در رسیدن به مخاطبان انبوه برای شعر از کتاب‌ها پیشی می‌گیرند و همان‌طور که سرودن شعر برای چاپ، شعر را از زمان اختراع کتاب به یک هنر کاملاً متفاوت تبدیل کرد، «رسانه‌های صوتی بر نحوه نوشتن شاعران تأثیر می‌گذارند، همان‌گونه که بر نقاشان و مجسمه‌سازان تأثیر می‌گذارند».
امروزه از شعر اجرایی به عنوان ابزاری برای ارتقای سوادآموزی در سیستم‌های مدارس دولتی نیز استفاده می‌شود. شرکت «گلوبال رایتس» (Global Writes Inc) فناوری‌هایی مانند ویدئوکنفرانس و پادکست را در برنامه‌های سوادآموزی گنجانده است تا دانش‌آموزان بتوانند اشعار خود را به اشتراک بگذارند. شعر اجرایی همچنین راه‌هایی را برای دانش‌آموزان فراهم می‌کند تا اشعار خود را روی صحنه اجرا کنند.

## شعر در فرهنگ‌های شفاهی
شعر اجرایی صرفاً یک پدیده پسامدرن نیست. این هنر با اجرای اشعار شفاهی در جوامع پیش‌ازسواد آغاز شد. بنا به تعریف، این اشعار به‌صورت شفاهی از اجراکننده به اجراکننده منتقل می‌شدند و با استفاده از ابزارهایی مانند تکرار، واج‌آرایی، قافیه و کنینگ برای تسهیل حفظ و یادآوری ساخته می‌شدند. اجراکننده شعر را از حفظ «ترکیب» می‌کرد و از نسخه‌ای که آموخته بود به عنوان نوعی الگوی ذهنی استفاده می‌نمود. این فرایند به اجراکننده اجازه می‌داد تا چاشنی خاص خود را به شعر مورد نظر اضافه کند، اگرچه وفاداری به نسخه‌های سنتی اشعار عموماً ترجیح داده می‌شد.

## ظهور چاپ
اگرچه آثار محبوب، از جمله اشعار یا مجموعه‌های شعری مشهور، پیش از آن به‌صورت نسخه‌های خطی برای مطالعه خصوصی توزیع می‌شدند، اما شکی نیست که معرفی فناوری‌های ارزان‌قیمت چاپ، این روند را به‌طور قابل توجهی تسریع کرد. نتیجه این امر، تغییری در نقش شاعر در جامعه بود. شاعر از یک سرگرم‌کننده، به تأمین‌کننده اصلی متون مکتوب برای خوانش خصوصی تبدیل شد. اجرای عمومی شعر، حداقل در بافت اروپایی، عموماً به اجرای تئاتر در قالب نظم و گاهی (برای مثال در مورد مادریگال‌های دوران الیزابت یا آثار رابرت برنز) به عنوان متن‌هایی برای آواز خواندن محدود شد. جدا از این، اجرای شعر به بلندخوانی از روی کتاب‌های چاپی در میان خانواده‌ها یا گروه‌های دوستان محدود شد.

## قرن بیستم
سال‌های آغازین قرن بیستم شاهد زیر سؤال رفتن کلی فرم‌ها و قراردادهای هنری بود. شاعرانی مانند بازیل بانتینگ و لویی زوکوفسکی خواستار تأکید مجدد بر شعر به عنوان صدا شدند. بانتینگ به‌ویژه استدلال می‌کرد که شعر روی کاغذ مانند یک پارتیتور موسیقی است؛ و تا زمانی که از طریق صدا متجلی نشود، کاملاً قابل درک نیست. این نگرش به شعر به تقویت محیطی کمک کرد که در آن شب‌های شعر ترویج می‌شد. این روند با فراخوان چارلز اولسون برای یک خط شعری که عمدتاً بر اساس دم و بازدم انسانی بنا شده باشد، تقویت شد. کلایو سانسوم بخش بزرگی از زندگی خود را وقف گردآوری و سرودن اشعار و نمایشنامه‌هایی کرد که به‌ویژه برای اجرا توسط کودکان مناسب بود.
در طول دهه ۱۹۵۰، شاعر آمریکایی سید کورمن شروع به آزمایش با چیزی کرد که آن را «شعر شفاهی» می‌نامید. این کار شامل سرودن بداهه اشعار در یک دستگاه ضبط صوت بود. آلن گینزبرگ این شیوه را در دهه ۱۹۶۰ در پیش گرفت. دیوید آنتین که برخی از نوارهای کورمن را شنیده بود، این فرایند را یک قدم فراتر برد. او «شعر-گفتارهای» خود را با بداهه پردازی در مقابل تماشاگران خلق کرد. این اجراها ضبط می‌شدند و نوارها بعداً پیاده‌سازی می‌شدند تا به‌صورت کتاب منتشر شوند. در همان زمان، جروم روتنبرگ از تحقیقات قوم‌بوطیقایی خود برای خلق اشعاری برای اجراهای آیینی در قالب نمایش‌های پیشامدی استفاده می‌کرد.
نویسندگان نسل بیت رویدادهای اجرایی برگزار می‌کردند که شعر و جاز را با هم پیوند می‌داد. در اواخر دهه ۱۹۶۰، شاعران دیگری در خارج از سان‌فرانسیسکو و نیویورک در حال آزمایش با قطعات اجرایی بودند. یکی از چهره‌های برجسته در میان آن‌ها دیوید فرانک بود که در آن زمان عضو هیئت علمی کالج مؤسسه هنر مریلند بود. آثار فرانک شعری نبود که با یک کنترپوان موسیقی دکلمه شود، بلکه قطعات ادبی بودند که در آن‌ها اجرا، بخشی ضروری و جدایی‌ناپذیر از خود اثر بود.
در ادبیات بریتانیا، شاعران صوتی مانند باب کابینگ و ادوین مورگان در حال بررسی امکانات اجرای زنده بودند. گروه‌های کابینگ، «برد یاک» (Bird Yak) و «کنکریت کانتیکل» (Konkrete Canticle)، شامل اجراهای مشترک با دیگر شاعران و نوازندگان بود و بخشی از مسئولیت جذب تعدادی از شاعران احیای شعر بریتانیا به عرصه اجرا را بر عهده داشت.
در همین حال، بسیاری از شاعران جریان اصلی در بریتانیا و ایالات متحده، عمدتاً در محافل کوچک آکادمیک در پردیس‌های دانشگاهی، به شعرخوانی می‌پرداختند. زمانی که رابرت فراست شعر «هدیه بی‌شائبه» (The Gift Outright) را از حفظ در مراسم تحلیف جان اف. کندی دکلمه کرد، شعرخوانی‌ها به جایگاه ملی دست یافتند. پس از آن رویداد، ضبط‌های کلام گفتاری از فراست و سایر چهره‌های بزرگ محبوبیت فزاینده‌ای پیدا کرد.

## دهه ۱۹۷۰ و پس از آن
تا دهه ۱۹۷۰، سه شکل اصلی از اجرای شعر پدیدار شده بود. نخست، شعرخوانی (poetry reading) بود که در آن اشعاری که برای صفحه کاغذ نوشته شده بودند، معمولاً توسط نویسنده برای مخاطب خوانده می‌شد. شعرخوانی‌ها گسترش یافته‌اند و جشنواره‌های شعر و سلسله جلسات شعرخوانی اکنون بخشی از چشم‌انداز فرهنگی اکثر جوامع غربی هستند. با این حال، اکثر مردم شعرخوانی‌های این‌چنینی را بخشی از پدیده شعر اجرایی نمی‌دانند.
این امر دو نوع اجرای شعر را باقی می‌گذارد: اشعاری که به‌طور خاص برای اجرا بر اساس مدل جروم روتنبرگ نوشته شده‌اند و اشعاری مانند آثار دیوید آنتین که در حین اجرا سروده می‌شوند. هر دوی این انواع عموماً شعر اجرایی تلقی می‌شوند. نوع دیگری که بر اساس روش بیت‌ها در خواندن اشعار چاپی‌شان است، شعر همراه با موسیقی است. گروه‌هایی که با شاعران اجرایی همکاری می‌کنند، آواهای گفتاری را به تمرینی برای آواز نخواندن تبدیل می‌کنند، اما این متن‌ها در دسته آهنگ‌ها قرار نمی‌گیرند. در حالی که گینزبرگ اشعار بلیک خود را با یک هارمونیوم می‌خواند، مبتکر اصلی این نوع سوم و محبوب‌ترین نوع شعر اجرایی، هدویگ گورسکی است که اصطلاح «شعر اجرایی» را برای توصیف کار خود با موسیقی ابداع کرد. او گاهی نئوبیت (neo-beat) نامیده می‌شود، اما خود را یک «آینده‌گرا» آمریکایی می‌داند. برخلاف نسل بیت، گینزبرگ و کرواک، اشعار او برای اجرا با موسیقی که به‌طور خاص برای همان اشعار ساخته شده بود، نوشته می‌شدند. آواهای گفتاری او تا حد امکان به آواز خواندن نزدیک شده‌اند بدون اینکه واقعاً آواز باشند. این کلید شعر اجرایی گورسکی است: پیوند شعر با موسیقی که به‌طور خاص برای انطباق با اشعاری نوشته شده است که برای اجرای آوازی پدید آمده‌اند. نوع دیگر شعر اجرایی که گورسکی تمرین می‌کرد بدون موسیقی و وابسته به هنر مفهومی بود، اما این کار در مکان‌های کوچک‌تری انجام می‌شد که امکان حضور گروه موسیقی او را نداشتند. برخلاف آنتین و کورمن، گورسکی هرگز متن را بداهه نمی‌گفت، بلکه اشعار را فقط برای اجرا می‌نوشت و از شعر چاپی پرهیز می‌کرد.
بندانگشتی|۱۷۳ پیکسل|چپ|یک شاعر به همراه چند تن از طرفداران شیفته
در ایالات متحده، به قدرت رسیدن شاعران زبان با بی‌اعتمادی‌شان به گفتار به عنوان پایه‌ای برای شعر، به‌طور کلی به این معنا بود که شعر اجرایی در میان جریان «آوانگارد» از مد افتاد. با این حال، محبوبیت فزاینده تریبون‌های آزاد که به شاعران «ناشناس» اجازه می‌دهد روی صحنه بروند و آثار خود را در بازه‌های زمانی ۳ تا ۵ دقیقه‌ای به اشتراک بگذارند، و همچنین محبوبیت شعرخوانی‌های رقابتی، به این معناست که شعر اجرایی اکنون یکی از گسترده‌ترین اشکال شعر عامه‌پسند است. در میان حامیان اصلی این اشکال جدید شعر عامه‌پسند، می‌توان به باب هولمن در نیویورک، مارک اسمیت در شیکاگو و آلان کافمن در سان‌فرانسیسکو اشاره کرد. در دهه ۱۹۹۰، پروژه «شعر محبوب» (Favorite Poem) که توسط رابرت پینسکی، ملک‌الشعرای وقت ایالات متحده، اجرا شد، دید تازه‌ای به آمریکایی‌های عادی که اشعار محبوب خود را می‌خواندند و اجرا می‌کردند، بخشید. شاعران اجرایی معاصر اکنون در حال آزمایش با اجراهای شعری تطبیق‌یافته برای سی‌دی، ویدئو و مخاطبان وب هستند.
شاعران نسل بیت نخستین کسانی بودند که عبور به رسانه‌های ضبط‌شده را برای توزیع اشعار اجرایی خود رایج کردند. شناخته‌شده‌ترین شاعر نسل بیت، آلن گینزبرگ، به پیروی از همکار خود در نسل بیت، جک کرواک، به دکلمه آثار خود برای ضبط صوتی پرداخت. گینزبرگ همیشه در شعرخوانی‌های خود از موسیقی استفاده می‌کرد و اغلب خودش با هارمونیوم همراهی می‌کرد. گینزبرگ اشعار ویلیام بلیک را به موسیقی تبدیل کرد و آن‌ها را با هارمونیوم اجرا نمود. با وجود اینکه بیت‌ها از اصطلاح «شعر اجرایی» برای دسته‌بندی کار خود با موسیقی و ضبط‌های صوتی استفاده نمی‌کردند، اما بیت‌ها الگویی مستقیم برای کارهای هدویگ گورسکی فراهم کردند. او فارغ‌التحصیل سال ۱۹۷۶ از دانشکده هنر و طراحی نوا اسکوشیا است. این دانشکده هنر برای شروع فعالیت حرفه‌ای هنرمندان اجرای متعددی در دهه ۱۹۷۰ مشهور بود، مانند ویتو آکونچی. شایان ذکر است که گورسکی، که اصطلاح «شعر اجرایی» را برای توصیف اشعار خود که فقط برای اجرا، ضبط و پخش معمولاً با گروه موسیقی‌اش «ایست آو ادن بند» نوشته شده بود ابداع کرد، تنها زنی است که در کنار پتی اسمیت در این گروه از نوآوران اواخر قرن بیستم، شعر شفاهی را احیا کرده است. مشابه شاعران باستان، تور گذاشتن از دهه ۱۹۹۰ به روشی گسترده برای شاعران اجرایی و شرکت‌کنندگان در رقابت‌های شعری (slammers) برای توزیع آثارشان تبدیل شد. شعرخوانی رقابتی یک فرمت اجرای زنده رقابتی است که توسط شاعر مارک اسمیت در شیکاگو پایه‌گذاری شد و به کانونی برای شعر اجرایی تبدیل شده است.
شعر اجرایی همچنین با ظهور دف جم رکوردینگز—شرکت ضبط موسیقی هیپ‌هاپ به مدیریت راسل سیمونز—در این عرصه، تقویت قابل توجهی یافته است. دف جم یک برنامه تلویزیونی ایجاد کرده است که شاعران اجرایی را به نمایش می‌گذارد و از شبکه اچ‌بی‌او پخش می‌شود، و همچنین نمایشی از شاعران اجرایی که به مدت تقریباً یک سال در تئاتر برادوی اجرا شد و برنده جایزه تونی گشت.
هنرمندان اجرای هیسپانیک مانند پدرو پیتری، میگل آلگارین، جیانینا براسچی و گیلرمو گومز-پنیا، به دلیل حملات طنزآمیز و سیاسی‌شان علیه امپریالیسم آمریکا شناخته شده‌اند. بعدها شاعران معاصر آمریکایی هیسپانیک و لاتین مانند ویلی پردومو، ادوین تورس و کاریداد د لا لوز این سنت را دنبال کردند.
جان ترودل، شاعر سرخ‌پوست آمریکایی که با اشعار و موسیقی خود روی نوار کاست به موفقیت رسید، پیوند نزدیکی با شاعران چیکانو دارد. ترودل از دل‌آزار و اذیت‌های مأموران اف‌بی‌آی در منطقه حفاظت‌شده‌اش برخاست، کسانی که گفته می‌شود همسر و فرزندانش را کشتند. اعتراض در میان فعالان اقلیت در شعر اجرایی، مانند شاعران دف جم و اسلمرها، بسیار پررنگ است. این امر به سرزندگی شعر اجرایی آمریکا می‌افزاید و به اعتراضات اجتماعی نسل بیت مانند آلن گینزبرگ پیوند می‌خورد.
در فرانسه، لوسین سوئل، آکناتون و بسیاری دیگر نماینده جریان شعر اجرایی هستند.
 یک شاعر و هنرمند ژاپنی است که از زمان شروع فعالیتش در «ایست ویلج» نیویورک، شیوه تئاتری شعر اجرایی را در پیش گرفته است.

در جمهوری چک نیز شعر اجرایی هم در میان چک‌زبانان و هم در میان مهاجران ساکن در پایتخت، پراگ، و مناطق اطراف محبوبیت یافته است. در سال ۲۰۰۲، اولین گروه شعر اجرایی متشکل از مهاجران به نام «آلکمی» (Alchemy) تأسیس شد و تا سال ۲۰۱۸ به‌طور منظم رویدادهای شعر تریبون آزاد برگزار می‌کرد. در سال ۲۰۰۳، نخستین دوره مسابقات قهرمانی کشوری شعر اسلم به عنوان بخشی از جشنواره ادبی اولوموتس با عنوان «شعر بدون مرز» سازماندهی شد که توسط شاعران و نویسندگانی چون  و  و نظریه‌پرداز ادبی، میروسلاو بالاشتیک، پایه‌گذاری شده بود.

در سال ۲۰۱۸، گروه سخن‌شناسی «آبجکت: پارادایس» (Object:Paradise) مستقر در پراگ توسط نویسندگانی چون تایکو سی و جف میلتون با هدف «فراگیرتر کردن، بین‌رشته‌ای کردن و کمتر محدود کردن شعرخوانی به کافه‌های هنری و لباس‌های یقه‌اسکی» تأسیس شد. این گروه از آن زمان تلاش کرده است تا جلسات قرائت شعر را به «هپنینگ‌های زبانی» شبیه‌تر کند که شامل مجموعه‌ای از اجراها و هنرهای بین‌رشته‌ای همزمان است. این گروه بیست مانترا را در بیانیه خود برای تبدیل شعر اجرایی به یک «اتفاق» (happening) منحصربه‌فرد تعریف کرده است.

## بریتانیا
در بریتانیا، بسیاری از شاعران «آوانگارد» عمیقاً به نمایش زنده آثار خود متعهد هستند و مسیر کابینگ و همسالانش را ادامه می‌دهند. از نام‌های شناخته‌شده در این عرصه می‌توان به کریس چیک و آرون ویلیامسون اشاره کرد. آثار شاعر بریتانیایی، مایکل هوروویتس، به گسترش این سنت در بریتانیا در اوایل دهه ۱۹۶۰ کمک کرد. پروژه او با نام «Live New Departures» (نسخه تور منظوم مجله ادبی-هنری‌اش New Departures که در ۱۹۵۹ راه‌اندازی شد) فضا و فرصت‌هایی را برای شاعرانی مانند پیت براون و آدریان میچل فراهم کرد که شعر اجرایی را با همراهی نوازندگان جاز مانند استن تریسی (پیانیست) و بابی ولینز (ساکسیفون‌نواز) ترکیب می‌کردند.

با این حال، ظهور شعر اجرایی به عنوان یک هنر محبوب احتمالاً با اجرای آلن گینزبرگ در آلبرت هال در سال ۱۹۶۵ در جریان «تجسم بین‌المللی شعر» (International Poetry Incarnation) پیوند خورده است. هوروویتس، براون و میچل در آن رویداد تاریخی در لندن به گینزبرگ و همکارانش در نسل بیت یعنی لارنس فرلینگتی و گرگوری کورسو و دیگر شاعران اروپایی پیوستند. این تحولات همچنین با ظهور شاعران لیورپول مرتبط بود که عمدتاً به شاعرانی چون راجر مک‌گاف، آدریان هنری و برایان پتن اشاره داشت که در دهه ۷۰ مخاطبان زیادی را در سراسر بریتانیا جذب کردند. سپس در دهه ۸۰ چهره‌هایی مانند جان هگلی ظهور کردند که به همان اندازه که عاشق بازی با کلمات بودند، از استندآپ کمدی نیز تأثیر گرفته بودند. آن‌ها الگویی را ایجاد کردند که امروزه به عنوان شعر اجرایی معاصر بریتانیا شناخته می‌شود؛ فرمتی که هنوز در آثار هنرمندانی چون موری لاکلان یانگ، فرانچسکا بیرد و جرارد مک‌کیون دیده می‌شود.

«اپلز اند اسنیکز» (Apples and Snakes)، گروهی که به ترویج شعر اجرایی در میخانه‌ها و جشنواره‌ها می‌پردازد، در سال ۱۹۸۲ در لندن توسط مندی ویلیامز، پی.آر. ماری و جین ادیسون با الهام از کارهای New Variety/CAST تأسیس شد. آن‌ها با «شاعران پرخاشگر» (ranting poets) مانند آتیلا د استاک‌بروکر و سیذینگ ولز و دیگر شاعران و نوازندگان دارای پیام‌های سیاسی مانند بیلی براگ همکاری کردند. اپلز اند اسنیکز امروزه پس از ۳۱ سال همچنان به عنوان یک سازمان ملی به فعالیت خود ادامه می‌دهد. با این حال، در دهه ۹۰ در شهرهای بزرگی مانند منچستر و لندن، سبک متفاوتی پدیدار شد که بیشتر از هیپ‌هاپ تأثیر گرفته بود و برخلاف الگوی «شاعران دف» (Def Poets) در ایالات متحده، تأکید کمتری بر کمدی داشت. نویسندگان مشهور این جریان شامل لمن سیسای و دایک اومجه فقید از حلقه شعر اجرایی منچستر و راجر رابینسون و «ال کرایسیس» از حلقه لندن هستند.

در جبهه تجربی، تأکید تازه‌ای بر کارهای صحنه‌ای طراحی‌شده و مشارکتی با محوریت شعر صورت گرفته است. برای مثال، «Shadowork» رژیم‌های متعارف مؤلف، کتاب و مخاطب را با ترکیب حرکات (ساده) تئاتری با طیف کامل صدای انسان برهم می‌زند و غنی می‌کند تا توجه عمیق‌تری را به متن جلب کند. این نشان‌دهنده یک حالت «ضدفرهنگی» در شعر اجرایی است که از ارزش‌های سرگرمی صرف دوری می‌جوید. ابتکارات دیگری مانند «Lyrikal Fearta» توسط جونزی دی، هنرهای خیابانی را برای صحنه بازتعریف کرده‌اند و کلام گفتاری را به تولیدات نثر کوتاه بسط داده و شعر اجرایی را با رقص درآمیخته‌اند.

شعر اجرایی بریتانیا همچنان در سطح مردمی با اجرا در میخانه‌ها و تئاترها و همچنین در جشنواره‌های ادبی و جشنواره‌های هنری مانند گلاستونبری و جشنواره ادینبرو فرینج شکوفا می‌شود. مسابقات اسلم و همچنین تریبون‌های آزاد برای نویسندگان سنتی‌تر همچنان محبوب هستند. آثار رسانه‌ای متأثر از هدویگ گورسکی، شاعر اجرایی رادیویی، جایگاه خود را تثبیت کرده‌اند؛ همچنین برخی از این آثار به تلویزیون و رادیو راه یافته‌اند. بسیاری از شاعران اجرایی معاصر بریتانیا از شاعران خرده‌فرهنگ پانک مانند جان کوپر کلارک و شاعران سبک رگی مانند لینتون کوئسی جانسون و همچنین از کمدی و هیپ‌هاپ تأثیر گرفته‌اند. در سال ۲۰۰۳، اولین کنفرانس شعر اجرایی بریتانیا به سازماندهی لوسی انگلیش در دانشگاه بث اسپا برگزار شد. سخنرانان شامل شاعران اجرایی از ایالات متحده مانند باب هولمن و چارلز برنستین بودند. دانشگاه بث اسپا یک واحد درسی شعر اجرایی را به عنوان بخشی از برنامه نویسندگی خلاق خود ارائه می‌دهد.

## جستارهای وابسته
* شعرخوانی
* شعرخوانی رقابتی

## منابع

* 

رده:ادبیات ایالات متحده آمریکا در سده ۲۰ (میلادی)
رده:جنبش‌های شعری
رده:سبک‌های شعر
رده:هنر اجرا