حاییم لاسکوف

**حاییم لاسکوف** (؛ ۱۹۱۹ – ۸ دسامبر ۱۹۸۲) سپهبد نیروهای دفاعی اسرائیل بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱ به‌عنوان پنجمین رئیس ستاد کل نیروهای مسلح اسرائیل فعالیت می‌کرد.

لاسکوف فعالیت نظامی را از سال ۱۹۳۲ در نیروی زمینی بریتانیا آغاز کرد، سپس به هگانا پیوست. وی از ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۳ فرمانده نیروی هوایی اسرائیل بود، در فاصله سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۸ فرماندهی جنوبی اسرائیل را برعهده داشت و از ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۶ به‌عنوان جانشین رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت می‌کرد و با حفظ سمت، رئیس اداره عملیات ارتش اسرائیل بود.

## زندگی‌نامه
حیم لاسکوف در باریساو در جمهوری سوسیالیستی بلاروس شوروی (بلاروس امروزی) از موشه و ایتا (با نام خانوادگی هیرشفلد) لاسکوف متولد شد. او در سال ۱۹۲۵ به همراه خانواده‌اش به فلسطین مهاجرت کرد. خانواده در حیفا ساکن شدند و در آنجا در فقر شدید زندگی می‌کردند.

لاسکو در نوجوانی به هاگانا پیوست و در واحدهای مختلفی از جمله جوخه‌های ویژه شبانه اُرد وینگیت خدمت کرد. او همچنین به عنوان پیام‌رسان شخصی یاکوف دوری، که بعدها اولین رئیس ستاد شد، خدمت کرد. در سال ۱۹۴۰، لاسکوف به ارتش بریتانیا پیوست تا بتواند در جنگ جهانی دوم شرکت کند. او در سمت‌های مختلفی خدمت کرد و افسر تیپ یهودی بود که در جبهه ایتالیا درگیر جنگ بود و در نهایت به درجه سرگردی رسید. پس از جنگ، او در اروپا ماند تا در تلاش مهاجرت غیرقانونی آلیا بت برای آوردن یهودیان پناهنده به فلسطین شرکت کند. او به همراه دیگر کهنه سربازان تیپ یهودی، در اعدام‌های فراقضایی جنایتکاران جنگی نازی و همدستانشان به عنوان انتقام جنایات مرتکب شده علیه یهودیان شرکت کرد. پس از بازگشت به فلسطین، او دوباره به هاگانا پیوست و در عین حال به عنوان رئیس امنیت شرکت برق اسرائیل نیز مشغول به کار شد.

لاسکوف با شولامیت ازدواج کرده بود.

## حرفه نظامی
هنگامی که جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ در سال ۱۹۴۸ آغاز شد، لاسکوف مسئولیت آماده‌سازی چارچوبی را که در آن نیروهای جدید آموزش می‌دیدند، بر عهده گرفت. او اولین دوره افسران را سازماندهی کرد و فارغ التحصیلان را در قالب تیپی تشکیل داد که در طول عملیات نخشون در لاترون جنگید. یک ماه بعد، در ماه مه ۱۹۴۸، او به عنوان فرمانده اولین گردان زرهی اسرائیل که در کنار تیپ هفتم جنگید، به لاترون بازگشت. او در طول عملیات دکل و عملیات هیرام فرماندهی تیپ را بر عهده داشت و در نبردهای بسیاری برای کنترل جلیل شرکت کرد. پس از تصرف ناصره، او دستور تخلیه جمعیت فلسطینی را داد. این دستور توسط فرمانده تیپ بن دانکلمن رد شد. در ماه ژوئیه، او سرانجام با درجه سرلشکر به آموزش نیروهای جدید بازگشت.

لاسکوف اگرچه هرگز خلبان نبود، اما در سال ۱۹۵۱ به عنوان فرمانده نیروی هوایی اسرائیل منصوب شد. در طول دوران تصدی او، نیروی هوایی آماده شد تا اولین جنگنده جت خود، متئور، را به خدمت بگیرد. پس از اتمام دوران تصدی خود در سال ۱۹۵۳، لاسکوف ارتش را ترک کرد تا در بریتانیا فلسفه، اقتصاد و علوم سیاسی را مطالعه کند. او همچنین در آنجا آموزش نظامی بیشتری کسب کرد.

در سال ۱۹۵۵، او به اسرائیل بازگشت و در آنجا به عنوان معاون رئیس ستاد کل و افسر ارشد ستاد منصوب شد، با این حال، پس از یک سری اختلافات حرفه‌ای با موشه دایان، به فرمانده سپاه زرهی تنزل مقام یافت. در طول نبرد سینا در سال ۱۹۵۶، او فرماندهی لشکر ۷۷ را بر عهده داشت که در جبهه رفح-العریش-قنطارا فعالیت می‌کرد. پس از مرگ آصف سیمچونی، رئیس فرماندهی جنوبی، در یک سانحه هوایی، لاسکوف سمت او را به عهده گرفت و بر خروج نیروهای اسرائیلی از شبه جزیره سینا نظارت داشت.

## رئیس ستاد کل (۱۹۵۸–۱۹۶۱)
### ۱۹۵۸
در سال ۱۹۵۸، لاسکوف به عنوان رئیس ستاد کل منصوب شد و جایگزین موشه دایان شد. انتصاب او در شرایطی صورت گرفت که مصر و سوریه در ۳۱ ژانویه همان سال به عنوان جمهوری متحد عربی تشکیل شدند و این موضوع تهدید بالقوه‌ای برای امنیت اسرائیل محسوب می‌شد. تنها دو ماه بعد، در ۳۰ مارس، اسرائیل و سوریه در دریای جلیله آتش توپخانه سنگینی را رد و بدل کردند. این درگیری‌ها دو روز ادامه داشت تا اینکه سرانجام آتش‌بس برقرار شد.

در ۲۴ آوریل، لاسکوف ریاست یک رژه نظامی عظیم در اورشلیم را به مناسبت دهمین سالگرد استقلال اسرائیل بر عهده داشت. این رژه علیرغم هشدارهای اردن مبنی بر اینکه چنین رژه‌ای به عنوان یک اقدام تجاوزکارانه تلقی خواهد شد، برگزار شد. در طول رژه، لاسکوف آخرین تجهیزات نظامی اسرائیل، از جمله سلاح‌هایی که از مصر در سینا و از سوریه در جریان درگیری‌ها در دره هولا به غنیمت گرفته شده بود، به نمایش گذاشت.

در ۶ نوامبر، سوریه بمباران توپخانه‌ای خود در جلیله را از سر گرفت، در حالی که کارگران اسرائیلی درگیر پروژه عظیمی برای تخلیه دریاچه هوله بودند تا زمین‌های کشاورزی بیشتری برای کشور به دست آورند. به دستور لاسکوف، ارتش اسرائیل به آتش پاسخ داد.

### ۱۹۵۹
یکی از رسوایی‌های بزرگی که در دوران تصدی لاسکوف رخ داد، یک مانور غافلگیرکننده برای آزمایش بسیج نیروهای ذخیره در ۱ آوریل ۱۹۵۹ بود. این رویداد که به «شب اردک‌ها» معروف شد (یکی از سیگنال‌های فراخوان رمزی که از طریق رادیو پخش می‌شد «مرغ آب» بود)، باعث وحشت در سراسر کشور شد و ارتش‌های کشورهای عربی همسایه را در حالت آماده‌باش قرار داد. کمیسیون تحقیقی که این موضوع را بررسی کرد، سرلشکر مئیر زوریا، افسر ارشد ستاد، و سرلشکر یهوشافات هارکابی، رئیس اطلاعات نظامی، را مسئول این رسوایی دانست و این دو از سمت‌های خود استعفا دادند.

### ۱۹۶۰
تنش‌ها بین اسرائیل و سوریه در ماه‌های بعد ادامه یافت. در ۳۱ ژانویه، اسرائیل به روستای توفیق سوریه، مشرف به دریای جلیل، حمله کرد و ادعا کرد که ارتش سوریه از آن برای بمباران روستاهای اسرائیلی در جلیل استفاده کرده است. سه سرباز اسرائیلی در این عملیات کشته شدند. این حمله منجر به وقوع بحران روتم شد که طی آن مصر نیروهای مسلح خود را در مرز جنوبی بی‌دفاع اسرائیل مستقر کرده و اسرائیل را غافلگیر کرد. در ۹ مارس، نیروهای مصری شروع به عقب‌نشینی کردند. لاسکوف بعداً این بحران را دراماتیک‌ترین بحران دوران تصدی خود به عنوان رئیس ستاد کل ارتش اسرائیل توصیف کرد.

### میراث
لاسکو پس از یک دوره نسبتاً صلح‌آمیز که تنها با درگیری با سوری‌ها خدشه‌دار شد، در سال ۱۹۶۱ از سمت ریاست ستاد کل ارتش استعفا داد. در طول دوران تصدی خود، او بر تقویت ارتش اسرائیل تمرکز کرد: اسرائیل اولین زیردریایی و جت‌های سوپر میستر خود را به دست آورد. درست قبل از ترک سمت، نخست‌وزیر دیوید بن گوریون نیز اعلام کرد که این کشور یک رآکتور هسته‌ای در خارج از شهر بیابانی دیمونا ساخته است. او ادعا کرد که این رآکتور برای اهداف صلح‌آمیز ساخته شده است. لاسکوف کالج دفاع ملی اسرائیل را تأسیس کرد تا تسلط ژنرال‌های ارتش اسرائیل را در مفاهیم استراتژیک ارتقا دهد.

## حرفه غیرنظامی
در سال ۱۹۶۱، لاسکوف به عنوان مدیرکل اداره بنادر منصوب شد و در دوران تصدی او بود که بندر اشدود، که اکنون بندر اصلی اسرائیل است، ساخته شد. او همچنین به نوشتن کتابچه‌های راهنمای آموزش نظامی ادامه داد و مقالات متعددی را به مجلات نظامی ارسال کرد. در سال ۱۹۷۲، لاسکوف اولین بازرس سربازان کشور شد، پستی که به مدت ده سال، تا زمان مرگش، در اختیار داشت. پس از جنگ یوم کیپور در سال ۱۹۷۳، او در کمیسیون آگرانات خدمت کرد که به بررسی فجایعی که منجر به جنگ شد، پرداخت.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد اسرائیلی بلاروس-یهودی‌تبار
رده:افراد بحران سوئز
رده:اهالی باریساو
رده:درگذشتگان ۱۹۸۲ (میلادی)
رده:دریافت‌کنندگان جایزه دفاعی اسرائیل
رده:زادگان ۱۹۱۹ (میلادی)
رده:سوقصدکنندگان اهل اسرائیل
رده:یهودیان اهل بلاروس
رده:یهودیان در قیومت بریتانیا بر فلسطین
رده:جنایتکاران جنگی جنگ جهانی دوم