آرامگاه آنتی‌پاپ جان بیست و سوم

بندانگشتی|آرامگاه آنتی‌پاپ جان بیست و سوم
آرامگاه آرامگاه آنتی‌پاپ جان بیست و سوم (بالداساره کوسا، حدود ۱۳۶۰–۱۴۱۹) از مرمر و برنز توسط دوناتلو و میکلوتزو برای تعمیدگاه فلورانس در مجاورت کلیسای جامع ساخته شد. این بنا پس از مرگ کوسا در ۲۲ دسامبر ۱۴۱۹ توسط مجریان وصیت‌نامه‌اش سفارش داده شد و در دهه ۱۴۲۰ تکمیل شد و آن را به عنوان یکی از اولین نشانه‌های رنسانس فلورانس تثبیت کرد. به گفته فردیناند گرگوروویوس، این مقبره «همزمان آرامگاه انشعاب بزرگ در کلیسا و آخرین آرامگاه پاپ است که خارج از خود رم قرار دارد».

کوسا تاریخچه‌ای طولانی داشت؛ این آرامگاه و ارتباط بین کوسا و فلورانس به عنوان بی‌اعتنایی به جانشین کوسا ، پاپ مارتین پنجم یا «خودنمایی مدیچی» نیابتی تفسیر شده است، زیرا چنین آرامگاهی برای یک شهروند فلورانسی غیرقابل قبول تلقی می‌شد.

طراحی بنای آرامگاه شامل پیکره‌هایی از سه فضیلت در طاقچه‌ها، نشان خانوادگی کوسا، یک پیکره روی تابوت خوابیده در بالای یک تابوت سنگی کتیبه‌دار که بر روی براکت‌های پیش‌آمده قرار گرفته است، و بالای آن یک مدونا در یک نیم‌دایره، با یک سایبان بر روی همه آنها بود. در زمان تکمیل آن، این بنای یادبود بلندترین مجسمه در فلورانس، و یکی از معدود مقبره‌های درون تعمیدگاه کلیسای دومو در همسایگی آن بود. بنای آرامگاه اولین همکاری از چندین همکاری بین دوناتلو و میکلوتزو بود و انتساب عناصر مختلف آن به هر یک از آنها توسط مطالعات تاریخ هنر مورد بحث قرار گرفته است، همان‌طور که تفسیرهای طراحی و شمایل‌نگاری آن نیز مورد بحث قرار گرفته است.

## آنتی‌پاپ ژان بیست و سوم
آنتی‌پاپ ژان بیست و سوم زندگی، میراث و رابطه پیچیده‌ای با شهر فلورانس داشت. بالداساره کوسا یک نجیب‌زاده ناپلی بود که در بولونیا بزرگ شده بود. پاپ بونیفاس نهم در سال ۱۳۹۶ کوسا را به اسقف‌نشین بولونیا ارتقا داد و در سال ۱۴۰۲ او را به مقام کاردینالی رساند. پس از شورای پیزا در سال ۱۴۰۹، کوسا شورش علیه پاپ گرگوری دوازدهم را که از استعفا خودداری کرده بود، تشویق کرد. کوسا از مقام کاردینالی خود محروم شد، اما آنتی‌پاپ الکساندر پنجم که توسط شورا انتخاب شده بود، آن را احیا کرد.

کوسا در سال ۱۴۱۰ با عنوان ژان بیست و سوم جانشین الکساندر پنجم شد. ژان بیست و سوم توسط فرانسه، انگلستان، بوهمیا، پروس، پرتغال، بخش‌هایی از امپراتوری مقدس روم و بسیاری از ایالت‌های شمال ایتالیا، از جمله فلورانس و ونیز، به عنوان پاپ شناخته می‌شد؛ با این حال، پاپ آوینیون، بندیکت سیزدهم، توسط پادشاهی‌های آراگون، کاستیا و اسکاتلند به عنوان پاپ شناخته می‌شد و گرگوری دوازدهم همچنان مورد توجه شاه لادیسلاوس ناپل، کارلو اول مالاتستا، شاهزادگان باواریا، لویی سوم از پالاتینات و بخش‌هایی از آلمان و لهستان بود.
بندانگشتی|نمای وسیع‌تر
هنگامی که لادیسلاوس ناپل در سال ۱۴۱۳ رم را فتح کرد، ژان بیست و سوم مجبور به فرار به فلورانس شد. زیگیسمونت، امپراتور مقدس روم او را مجبور کرد تا در سال ۱۴۱۴ شورای کنستانس را تشکیل دهد، اگرچه وقتی تهدیدی برای مقام پاپی و احتمالاً شخص او آشکار شد، در سال ۱۴۱۵ فرار کرد. اگرچه او انتظار داشت که رفتنش باعث پراکندگی شورا شود، اعضایی که او فراخوانده بود تا تحت حمایت دوک فردریک چهارم اتریش به او بپیوندند، شورا در همان جایی که بودند به فعالیت خود ادامه داد. هنگامی که ژان بیست و سوم سعی کرد به سمت قلمرو دوک جان نترس بورگوندی حرکت کند، فردریک چهارم او را به سیگیسموند و شورا تسلیم کرد و او توسط لویی سوم زندانی شد.

در همین حال، شورا در ۲۹ مه ۱۴۱۵ ژان بیست و سوم را عزل کرد و در ۱۱ نوامبر ۱۴۱۷ پاپ مارتین پنجم را برگزید؛ مارتین پنجم در فوریه ۱۴۱۹ به فلورانس رفت. کوسا در سال ۱۴۱۹ توسط جمهوری فلورانس باج داده شد (لویی سوم در سال ۱۴۱۷ از وفاداری به زیگیسموند دست کشیده بود)، که توسط جیووانی دی بیچی د مدیچی هماهنگ شده بود. باج او ممکن است پاداشی برای کمک‌های گذشته به فلورانس یا مانوری برای اعمال فشار بر مارتین پنجم (که هنوز در فلورانس بود؛ او در سپتامبر ۱۴۲۰ به رم می‌رسید) یا هر دو بوده باشد. کوسا در سال ۱۴۰۵ به عنوان نماینده پاپ در بولونیا به فلورانس در فتح پیزا کمک کرده بود و به عنوان پاپ، بانک مدیچی را به عنوان سپرده عمومی برای امور مالی پاپ تعیین کرده بود.

در فلورانس، کوسا در ۱۴ ژوئن ۱۴۱۹ تسلیم مارتین پنجم شد و در ۲۶ ژوئن کلاه کاردینالی به عنوان پاداش دریافت کرد، اما در ۲۲ دسامبر درگذشت. اگرچه عنوان کاردینال اسقف توسکولوم به کوسا داده شده بود، اما او خود را «کاردینال فلورانس» می‌نامید.

### مراسم تشییع جنازه
جسد کوسا به تعمیدگاه منتقل شد و مراسم تشییع جنازه نه روزه، همان‌طور که تجویز شده بود، با حضور گسترده نخبگان فلورانس و دربار پاپ برگزار شد. جسد کوسا در طول مراسم تشییع جنازه که کاملاً در داخل تعمیدگاه و دومو برگزار شد، با تاجی سفید و کلاه کاردینالی در پاهایش بر روی تابوت تشییع جنازه پوشانده شد. سه روز اول مراسم به ترتیب به نقش کوسا به عنوان کاردینال و پاپ، نقش او به عنوان متحد فلورانس و نقش او به عنوان یک شهروند عادی اختصاص داده شد. او تا زمان تکمیل مقبره به‌طور موقت دفن شد.

## ساخت بنا
[بندانگشتی|[جووانی دی بیچی د مدیچی|جیووانی دی بیچی د مدیچی، یکی از مجریان وصیت کوسا]]
سفارش ساخت بنای یادبود آرامگاه کوسا حدود یک دهه پس از مرگ کوسا مورد مذاکره قرار گرفت. آخرین وصیت‌نامه کوسا - که در بستر مرگش در ۲۲ دسامبر ۱۴۱۹ نوشته شد - شامل چندین مورد از میراث‌های مدنی مرسوم فلورانس، اعمال خیریه و آداب و رسوم کلیسایی بود، اما بخش عمده‌ای از دارایی‌های او به برادرزاده‌هایش میشل و جیووانی واگذار شد. میراث‌های برادرزاده‌هایش در اولویت قرار گرفتند و دارایی‌های او در حالی که مقبره در حال تکمیل بود، مورد اختلاف طلبکاران مختلف باقی ماند.

کوسا چهار فلورانسی برجسته را به عنوان مجریان خود تعیین کرد: بارتولومئو دی تالدو والوری، نیکولو دا اوتزانو، جیووانی دی بیچی د مدیچی و ویری گوادانی، به هر دو نفر از مجریان اجازه داد تا از طرف هر چهار نفر عمل کنند، همان‌طور که به نظر می‌رسد والوری و مدیچی این کار را انجام داده‌اند. والوری در ۲ سپتامبر ۱۴۲۷ درگذشت، که در آن زمان گوادانی نیز درگذشته بود و اوتزانو مدت‌ها علاقه خود را از دست داده بود و کار باقی مانده سفارش را به‌طور کامل به جیووانی، یا - به احتمال بیشتر - کوزیمو د مدیچی، واگذار کرده بود.

مجریان وصیت ادعا کردند که کوسا تمایل خود را برای دفن در تعمیدگاه به آنها گفته بود، اما آنقدر فروتن بود که در وصیت‌نامه‌اش این درخواست را مطرح نکرد. اکثر محققان بعدی این شهادت مجریان وصیت‌نامه را می‌پذیرند و کوسا را به «تدبیر و تدبیر» نسبت می‌دهند، اگرچه حداقل یکی از آنها فرض کرده است که مجریان وصیت‌نامه محل تعمیدگاه را برخلاف میل کوسا انتخاب کرده‌اند.

اسناد نشان می‌دهد که در ۹ ژانویه ۱۴۲۱، پالا استروزی، به نمایندگی از انجمن صنفی آرته دی کالیمالیا، که مسئول نگهداری از تعمیدگاه بود، اجازه ساخت بنای یادبود «کوچک و نامحسوس» را در تعمیدگاه صادر کرد، اما نه کلیسای کوچکی که کوسا درخواست کرده بود؛ تحقیقات فعلی ادعای استروزی را مبنی بر اینکه دفن در تعمیدگاه افتخار قابل توجهی بوده است، شاید فراتر از شأن کوسا، می‌پذیرد. پس از این جلسه، هیچ سندی از کالیمالیا در مورد مقبره باقی نمانده است، زیرا بخش عمده‌ای از اسناد مربوط به دهه ۱۴۲۰ از بین رفته است، اگرچه یادداشت‌های سناتور کارلو استروزی، که اسناد را بررسی کرده است، موجود است.

رضایت کالیمالا به‌طور سنتی با اهدای انگشت اشاره دست راست یحیی تعمید دهنده توسط کوسا (و ۲۰۰) توضیح داده می‌شود. فلورین برای یک صندوقچه مناسب) به تعمیدگاه. اعتقاد بر این بود که یحیی با این انگشت به عیسی اشاره کرده و در  گفته است: «اینک بره خدا» (Ecce Agnus Dei). تاریخچه طولانی و پیچیده این اثر باستانی، تنها جایگاه افسانه‌ای این انگشت را افزایش می‌داد: فیلوتئوس کوکینوس، پاتریارک قسطنطنیه، آن را در سال ۱۳۶۳ به پاپ اوربان پنجم تقدیم کرد که آن را به جانشینانش، پاپ گریگوری یازدهم و اوربان ششم، سپرد. گرگوری یازدهم و اوربان ششم در جریان محاصره نوچرا از آن محروم شدند و پس از آن، ژان بیست و سوم آن را به قیمت ۸۰۰ خریداری کرد. فلورین و قبل از پنهان کردن آن در صومعه سانتا ماریا دگلی آنجلی، آن را به خود می‌پوشاند.
[بندانگشتی|این آرامگاه به گونه‌ای طراحی شده بود که با فضای داخلی [Florence Baptistry|کلیسای فلورانس (Florence Baptistry) هماهنگ باشد.]]

## تکمیل بنا
تاریخ تکمیل بنای آرامگاه دقیقاً مشخص نیست، اما می‌توان بخش‌هایی از آن را از منابع مختلف تعیین کرد. طبق اشاره گذرای یک دفتردار فلورانسی، در سال ۱۴۲۴ (طبق تقویم فلورانسی) بخشی از آرامگاه نصب شد. *[[کاتستو|کاتاستو]]* اثر میکلوتزو از ژوئیه ۱۴۲۷ نشان می‌دهد که میکلوتزو حدود دو سال شریک دوناتلو بوده است (" *due anni o incircha* ") و سه چهارم از ۸۰۰ بودجه‌ای معادل فلورین خرج شده بود. برای هماهنگ‌کردن این روایت‌ها، باید نتیجه گرفت که یا گاه‌شماری میکلوتزو دقیق نبوده، یا دوناتلو قبل از تشکیل شرکت، سفارش را دریافت کرده، یا اینکه تاریخ ۱۴۲۴ در تقویم فلورانس در سال ۱۴۲۵ در تقویم مدرن قرار می‌گیرد.

در ۲ فوریه ۱۴۲۵، بارتولومئو والوری و کوزیمو د مدیچی درخواست ۴۰۰ عدد از ۸۰۰ عدد را کردند. فلورین‌هایی که نزد کالیمالا سپرده شده بود، احتمالاً برای کاری که قبلاً تکمیل شده بود. این سپرده، بیمه‌ای بود برای مواقعی که مجریان، مقبره را ناتمام رها می‌کردند و کالیمالا مجبور به پرداخت هزینه تکمیل آن می‌شد، همان‌طور که با صندوق امانت انگشتی موظف به این کار شده بود. این درخواست همچنین مستقیم‌ترین مدرک برای دخالت کوزیمو در سفارش ساخت بنا است. با وجود این سند، ادعای واساری در کتاب *[[زندگی برجسته‌ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران|«]][[زندگی برجسته‌ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران]]»* در سال ۱۵۵۰ مبنی بر اینکه کوزیمو مسئول رسیدگی به سفارش بوده، مورد تردید قرار گرفته است.

احتمالاً این تابوت سنگی در تاریخ ۲ مه ۱۴۲۶ یا کمی قبل از آن نصب شده است، زمانی که کالیمالا با دو کشیش قرارداد بست تا روزانه برای روح کوسا مراسم عشای ربانی برگزار کنند. سوابق کارگاه دوئومو نشان می‌دهد که در ۲۸ ژانویه ۱۴۲۷، والوری چهار بلوک مرمر سفید برای مقبره خریداری کرد.

تاریخ دقیق تکمیل بنا مشخص نیست، اما باید قبل از مرگ پاپ مارتین پنجم در سال ۱۴۳۱، که گفته می‌شود از مقبره تکمیل‌شده بازدید کرده است، تکمیل شده باشد. نشانه‌های دیگر ممکن است این تاریخ را به‌طور قابل توجهی به دهه ۱۴۲۰ میلادی عقب‌تر ببرند. قابل اعتمادترین این شواهد این است که در سپتامبر ۱۴۲۸، یاکوپو دلا کوئرسیا به بولونیا بازگشت و مقبره‌ای دیواری با نقش‌های فضایل ساخت که با جزئیات دقیق، فضایل کوسا را منعکس می‌کرد.

واساری اظهار می‌کند که هزینه ساخت مقبره از بودجه تعیین‌شده فراتر رفته و ۱۰۰۰ دلار بوده است. فلورین، اگرچه مشخص نیست چه کسی این مازاد را پرداخت کرده است. اگرچه منبع اصلی این ادعا ناشناخته است، اما با توجه به اینکه هزینه ساخت مجسمه به تنهایی ۵۰۰ فلورین بوده است، مورد اعتماد محققان مدرن قرار گرفته است. فلورین، با این حال، دقت آن را می‌توان با کمی تردید پذیرفت.

## طراحی
[بندانگشتی|مقبره ونیزیِ تقریباً معاصرِ [Doge of Venice|دوک توماسو موچنیگو، مربوط به سال ۱۴۲۳]]
باتیستری پیش‌تر سه گور سنگی داشت: گور اسقف رانیری (متوفی ۱۱۱۳) و دو تابوت رومی استفاده مجدد شده. با این حال، این آرامگاه که ۷٫۳۲ متر (۲۴٫۰۲ فوت) ارتفاع دارد، بدون شک بلندترین بنای موجود در باتیستری و در زمان خود در فلورانس بود. کلیسای دوئومو تعداد کمی آرامگاه دارد، با چند استثناء قابل توجه، مانند مقبره آلدوبراندینو اتوبوئونی.

بنای یادبود مقبره با شرایط تحمیل شده توسط کالیمالا سازگار شد و با فضای داخلی تعمیدگاه ادغام گردید. قرار بود مقبره دیواری بین دو شیوه کورینتی موجود - ستون‌های بین درهای شمالی گیبرتی و تریبون غربی - که یک سوم یکی از دیوارهای هشت ضلعی را تشکیل می‌دهند، نزدیک محراب و رو به درهای شرقی گیبرتی قرار گیرد. این محیط، بنای یادبود مقبره را از نور محروم می‌کند، به خصوص هنگامی که درهای تعمیدگاه بسته هستند، که معمولاً همین‌طور است. اگر دیوار پشتی «پرده» که  بیرون زده است، نبود، تاریک‌تر هم می‌شد. از دیوار تعمیدگاه. سنگ مرمر سفید و قهوه‌ای (و قهوه‌ای مایل به سفید) این سازه را با رنگ‌های سفید و سبز چندرنگ فضای داخلی تعمیدگاه بیشتر ادغام می‌کند. برخی از محققان طرح رنگی بووناکورسو گیربرتی را به عنوان مدرکی مبنی بر اینکه «چندرنگی محو اولیه» مقبره یکپارچه‌تر بوده است، می‌پذیرند، اگرچه برخی دیگر معتقدند که این طرح بسیار نادرست است. تعامل سایبان با ستون‌ها و تصور پشتیبانی از آن توسط قرنیز تعمیدگاه، بنای آرامگاه را بیشتر «با معماری اطرافش پیوند می‌دهد»، حتی اگر این پیوند ازدواج ناهم‌تراز باشد. به غیر از پیکره روی تابوت، تمام پیکره‌های دیگر حجاری شده در نقش برجسته هستند.

اگرچه سبک این اثر کاملاً کلاسیک است، اما شکل کلی آن منعکس‌کننده باشکوه‌ترین نوع مقبره دیواری ایتالیایی قرون وسطی است که در آن انباشت عمودی مجموعه‌ای از عناصر مختلف از ویژگی‌های آن است. مجسمه‌سازی گوتیک ایتالیایی همیشه عناصر قابل توجهی از کلاسیک‌گرایی را حفظ کرده است و لازم نبود دوناتلو و میکلوتزو یک طرح کلی کاملاً بدیع از آثار تینو دی کاماینو (حدود …) اقتباس کنند. ۱۲۸۵–۱۳۳۷)، مجسمه‌ساز سیه‌نایی که مقبره‌های دیواری‌اش یک قرن قبل در سراسر ایتالیا بسیار تأثیرگذار بود. یک پیکره مرمری در اندازه واقعی که بر روی یک تابوت برجسته و بیرون‌زده قرار دارد، بسیار رایج است. طرح پرده‌ها در بالا اغلب در بناهای تاریخی با استفاده از جزئیات تزئینی گوتیک یافت می‌شود و شکل آن یادآور سقف‌های شیروانی مثلثی بناهای تاریخی به سبک گوتیک‌تر است؛ سایر بناهای تاریخی دارای پرده‌هایی هستند که اغلب توسط فرشتگان باز نگه داشته می‌شوند و سپس مجسمه‌هایی در بالا قرار دارند. بنای کوسا اغلب با بنای یادبود دوک توماسو موچنیگو از ونیز، مربوط به سال ۱۴۲۳، مقایسه می‌شود که دارای نقوش برجسته قدیسان در طاقچه‌های صدفی روی و بالای تابوت است که بالای آن یک جفت پرده بزرگ تا یک انتهای واحد امتداد دارد. با این حال، جزئیات معماری در اینجا گوتیک است. طرح خود مقبره کوسا توسط همان تیم برای کاردینال برانکاچی در ناپل، در مقبره به تفصیل شرح داده شد و با قراردادهای محلی تطبیق داده شد، و بر بنای یادبود لئوناردو برونی اثر برناردو روسلینو، با حدود ۲۰ متر مربع، تأثیر گذاشت. سال‌ها بعد، در کلیسای سانتا کروچه، فلورانس.

## پانویس

## منابع

*Avery, Charles. 1994. *Donatello: An Introduction*. New York: IconEditions. 
*Caplow, Harriet McNeal. 1977. *Michelozzo*. New York: Garland Publishing, Inc. 
*Gardner, Julian. 1992. *The Tomb and the Tiara*. Oxford: Clarendon Press. 
*Grassi, Luigi. Colacicchi, Paul (translator). 1964. *All the Sculpture of Donatello*. New York: Hawthorn Books, Inc. OCLC 1039596
*Janson, H.W. 1963. *The Sculpture of Donatello*. Princeton: Princeton University Press. 
*Levey, Michael; *Florence, A Portrait*, Jonathan Cape, 1996, 
*Lightbown, R.W. 1980. *Donatello & Michelozzo*. London: Harvey Miller. 
*McHam, Sarah Blake. 1989. "Donatello’s Tomb of Pope John XXIII". In *Life and Death in Fifteenth-Century Florence*. Eds. Tetel, Marcel, Witt, Ronald G., and Goffen, Rona. Durham: Duke University Press. pp.&nbsp;146–173. 
*Meyer, Alfred Gotthold. Konody, P.G. (translator). 1904. *Donatello*. Leipzig: Velhagen & Klasing. (Available online)
*Pope-Hennessy, John, 1986 (revised ed.), *Italian Gothic Sculpture*, Phaidon, 
*Panofsky, Erwin. 1964. *Tomb Sculpture*. New York: Harry N. Abrams, Inc. 
*Strocchia, Sharon T. 1992. *Death and Ritual in Renaissance Florence*. Baltimore: Johns Hopkins University Press. 

رده:بنیان‌گذاری‌های سده ۱۵ (میلادی) در ایتالیا
رده:جاذبه‌های گردشگری فلورانس
رده:دو دستگی غرب
رده:ساختمان‌ها و سازه‌های کامل‌شده در دهه ۱۴۲۰ (میلادی)
رده:ساختمان‌های مرمرین
رده:یادبودها و یادواره‌ها در فلورانس
رده:یونو