خاندان دوریا

**خاندان دوریا** () به معنی «**پسران آوریا**» و سپس دِ اوریا یا دِ اوریا، یک خانواده قدیمی و بسیار ثروتمند جنوایی است که از قرن دوازدهم تا قرن شانزدهم نقش عمده‌ای در تاریخ جمهوری جنوا و ایتالیا ایفا کردند. اعضای متعدد این سلسله ابتدا با عنوان کاپیتانو دل پوپولو و سپس با عنوان دوج بر جمهوری حکومت کردند.

## ریشه‌ها
طبق افسانه، یک خانم نجیب جنوایی به نام آوریا یا اوریا دلا ولتا عاشق یک زائر نجیب شد که برای اولین جنگ صلیبی به اورشلیم می‌رفت. نام او آردوینو دی ناربون بود، اما فرزندانشان به نام مادر - دِ اوریا، فرزندان اوریا - نامگذاری شدند. آردوینو نامی معمول برای خانواده آردوینیسی از پیمونته بود که برخی از اعضای آن عنوان کنت‌های آوریات را داشتند. می‌توان حدس زد که یکی از اعضای خانواده آردوینیچی از اوریاته، این خانواده را که ناگهان در اواخر قرن یازدهم به عنوان یک قدرت بزرگ محلی در لیگوریا در تاریخ ظاهر می‌شود، به وجود آورده است.

شواهد مستند به دو عضو آن خانواده، مارتینو و جنواردو، در سال ۱۱۱۰ اشاره دارد؛ آنها را فیلی اوریا (فرزندان اوریا) می‌نامند. دوریا از قرن دوازدهم تا قرن پانزدهم در ساردینیا و همچنین در دولچاکوا، اونگلیا و پورتوفینو، در ریویرا در غرب جنوا، تیول داشت.

## اعضای برجسته
سیمون دوریا در اواخر قرن دوازدهم میلادی می‌زیست و دریاسالار جنوایی‌ها در حمله صلیبیون به سنت ژان داکر بود. پرسیوال دوریا، جنگ‌سالار بدنام و شاعر مشهور پروانسی که در سال ۱۲۷۵ درگذشت، احتمالاً عضوی از این خانواده بود. شاعر دیگری به نام سیمون دوریا، پادِستای ساونا و آلبنگا بود. برادران اوبرتو دوریا و لامبا دوریا فرماندهان دریایی و سیاستمداران بودند: اوبرتو کاپیتان مردم در جنوا بود و نیروهای دریایی آن را در پیروزی لا ملوریا علیه پیزا در سال ۱۲۸۴ رهبری کرد، در حالی که لامبا در سال ۱۲۹۸ در نبردی بزرگ علیه آندره‌آ داندولو ونیزی در کورزولا پیروز شد. تدیسیو دوریا (یا تئودوسیو) لشکرکشی وادینو و اوگولینو ویوالدی را در سال ۱۲۹۱ تأمین مالی کرد. دانته در کمدی الهی به برانکا دوریا به دلیل قتل خائنانه میشله زانچه، پدرزنش، در سال ۱۲۷۵ اشاره می‌کند. برانکالئونه دوریا بر جودیکاتو آربوریا حکومت می‌کرد و در اواخر قرن چهاردهم تقریباً کل ساردینیا را فتح کرد. اوتون دوریا فرماندهی بیش از ۵۰۰۰ کماندار جنوایی را که توسط فرانسوی‌ها برای نبرد کِرِسی علیه انگلیسی‌ها در اوت ۱۳۴۶ استخدام شده بودند، بر عهده داشت. او نیز مانند بسیاری از سربازانش در این نبرد کشته شد، جایی که جنوایی‌ها مورد حمله هر دو طرف قرار گرفتند. باران شدید باعث خیس شدن و بی‌فایده شدن زه کمان‌های آنها شده بود (برخلاف کمان‌های بلند انگلیسی‌ها، زه کمان‌ها به راحتی قابل جدا شدن نبودند)، بنابراین اوتون دستور عقب‌نشینی داد. سواره‌نظام فرانسوی این را بزدلی دانست و به آنها حمله کرد، در حالی که دیگران توسط کمانداران انگلیسی کشته شدند.

یکی از اعضای برجسته این خانواده، دریاسالار آندره‌آ دوریا، شاهزاده ملفی (۱۴۶۶–۱۵۶۰) است که جمهوری جنوا را دوباره تأسیس کرد. او در سال ۱۵۲۸ سانسورچی دائمی جنوا و دریاسالار امپراتور چارلز پنجم بود. او در سال ۱۵۳۱ به عنوان شاهزاده ملفی (۱۵۳۱) و مارکی تورسی (در پادشاهی ناپل) منصوب شد. این القاب به جیووانی آندره‌آ دوریا، پسر جیانِتینو دوریا که پسرعموی دوم و فرزندخواندهٔ آندره‌آ دوریا بود، به ارث رسید. هنگامی که جیانِتینو دوریا در سال ۱۵۴۷ در جریان توطئهٔ فیِسکی علیه قدرت آندره‌آ دوریا بر جنوا کشته شد، نوادگان او القاب اعطا شده به دریاسالار بزرگ را به ارث بردند.

جیووانی دوریا، پسر جیووانی آندره‌آ، کاردینال کلیسای کاتولیک بود. از دیگر دوریاهای برجستهٔ آن دوره می‌توان به دریاسالار کارلو دوریا و جیووانی کارلو دوریا، مجموعه‌دار آثار هنری، اشاره کرد.

این خانواده با نهادهای سیاسی در داخل و خارج از اروپا روابطی داشتند. در طول تلاش‌های حاکم ایلخانان مغول، آباقا، برای تشکیل اتحاد فرانسوی-مغولی، استراتژی او شامل تقویت روابط با جنوایی‌ها بود. بسیاری از فرزندان پسر خانوادهٔ دوریا به نام حاکمان خارجی، مانند آباقا (آباقا خان)، کازانو (غازان خان) و آیتونه، به نام هایتون یا هتوم اول، پادشاه ارمنستان کیلیکیه، نامگذاری شدند.

## دوژهای جنوا
برخی از اعضای خانواده دوج جنوا شدند.
* ۱۵۳۷–۱۵۳۸: جیووانی باتیستا دوریا
* ۱۵۷۹–۱۵۸۱: نیکولو دوریا
* ۱۶۰۱–۱۶۰۳: آگوستینو دوریا
* ۱۶۲۱: آمبروجیو دوریا
* ۱۶۳۳–۱۶۳۵: جووانی استفانو دوریا
* ۱۷۹۳–۱۷۹۵: جوزپه ماریا دوریا

## شاخه‌های عنوان‌دار
اعضای خانواده دوریا عناوین شاهزاده ملفی (شاخه دوریا-پامفیلی)، شاهزاده‌های سنتولا (شاخه دوریا د آنگری)، کنت‌های مونتالدئو، مارکی‌های سیریه و دل مارو، مارکی‌های سن کلمبانو، لردهای اونگلیا و بسیاری دیگر را داشتند. اعضای خاندان پدرخوانده این خانواده، لقب مارکی را به عنوان یک عنوان افتخاری به نام خانوادگی خود الصاق می‌کنند.

شاخه‌های شاهزاده‌ای غیرپدرخوانده مانند کولونا-دوریا هنوز در حال شکوفایی هستند. همچنین شاخه‌های عنوان‌داری در خارج از ایتالیا وجود دارند، مانند خانواده پوراتا دوریا در اسپانیا که در رده مارکی‌ها قرار می‌گیرند.

## نقش در اکتشافات بزرگ
طایفه دوریا در اواخر قرن پانزدهم و شانزدهم به تأمین مالی دریانوردی پرتغالی‌ها و اسپانیایی‌ها کمک کرد. فرانچسکو دوریا، یک بانکدار در سویل، هزینه سفرهای کریستف کلمب را تأمین کرد و پسرش آلرامو دوریا تا سال ۱۵۵۶ بانکدار جان سوم پادشاه پرتغال بود. سرانجام، دختر آلرامو، کلمنزا دوریا، یکی از اولین مهاجران در قرن شانزدهم استعمار پرتغال در برزیل بود. کلمنزا دوریا دو بار ازدواج کرد. شوهر دوم او فرنائو واز دا کاستا (حدود ۱۵۲۰–۱۵۶۷)، پسر قاضی پرتغالی کریستووا دا کوستا و نوه دریانورد افسانه ای سوئیرو دا کوستا بود. آنها خاندان کاستا دوریا را تأسیس کردند که هنوز هم در حال شکوفایی است، زیرا یکی از اعضای آنها، خوزه کارلوس آللویا [دا کاستا دوریا]، نماینده کنگره برزیل است و تاجر خوآئو دوریا جونیور یا خوآئو آگریپینو دا کاستا دوریا سوم، شهردار شهر سائو پائولو (۲۰۱۷–۲۰۱۸) و فرماندار ایالت سائو پائولو (۲۰۱۹–۲۰۲۲) بود.

لودیسیو دوریا، یک شوالیه و تاجر جنوایی از تبار اونگلیا، مانند بسیاری از نوادگانش به فرقه مسیح (پرتغال) پیوست و در جزیره مادیرا ساکن شد. تبار او شامل خانواده تیکسیرا دوریا، اربابان پنا داگویا، و خانواده فرانسا دوریا، شاخه‌ای از خانواده کادت سابق، می‌شود. اگرچه هر دو شاخه، تریستائو واز تکسیرا، دریانورد پرتغالی، را به عنوان جد مشترک خود دارند، تکسیرا دوریا نشان دهنده تبار پدری است که مستقیماً از او سرچشمه می‌گیرد. شاخه فرانسا دوریا توسط کنت کالچادا رهبری می‌شود و شاخه جوان‌تر آن توسط ویسکونت توره بلا رهبری می‌شود.

## در ادبیات
نام دوریا در مجموعه قلب جوهری (به‌طور خاص، کتاب مرگ جوهری) اثر کورنلیا فونکه برای یک شخصیت نیمه اصلی که در نهایت عاشق قهرمان نوجوان داستان شد، استفاده شد.

شخصیتی در مجموعه علمی تخیلی آینده نزدیک آدا پالمر، ترا ایگنوتا، جولیا دوریا پامفیلی نام دارد و تلویحاً از نوادگان خانواده تاریخی دوریا تلقی می‌شود.

## منابع

* Teresa Luzzatto Guerrini, I Doria, Novissima Enciclopedia Monografica Illustrata, Florence (1937).
* Clemente Fusero, I Doria, dall'Oglio (1973).
* Documentary sources at the Arquivo Nacional da Torre do Tombo, لیسبون (پرتغال)
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون