نیکولاو ناسونی

**نیکولاو ناسونی** (؛ ۲ ژوئن ۱۶۹۱ – ) یک هنرمند و معمار ایتالیایی بود که عمدتاً در پرتغال فعالیت داشت.

او با سبک اصیل، پرانرژی و تئاتری معماری باروک و روکوکو به یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های معماری باروک پرتغال تبدیل شد.

## زندگی‌نامه
او که در سن جیووانی والدارنو، دوک‌نشین بزرگ توسکانی متولد شد، از سال ۱۷۱۳ تا ۱۷۲۰ در سینا نزد جوزپه نیکولو ناسینی (۱۶۵۷–۱۷۳۶) تحصیل کرد. در این دوره اولیه، او یک کاتافالک برای فردیناندو د مدیچی در کلیسای جامع سینا و طاق پیروزی برای پذیرایی از اسقف اعظم جدید ساخت. همزمان با کار با استادش برای اپرای دوئومو دی سینا، معماری و نقاشی را نیز آموخت.

سپس او ابتدا به عنوان نقاش در رم و بین سال‌های ۱۷۲۳ تا ۱۷۲۵ در مالت مشغول به کار شد. استاد بزرگ جدید فرقه مالت، یک نجیب‌زاده پرتغالی به نام دوم آنتونیو مانوئل د ویلهنا بود. ناسونی به افتخار او، نمایش مریخ را برای رژه طراحی کرد. طراحی تئاتری این نمایش توجه کنت فرانسیسکو پیکولومینی را جلب کرد که به نوبه خود به استاد بزرگ اطلاع داد. سپس نیکولو ناسونی مأموریتی برای نقاشی سقف‌ها و راهروهای کاخ مجیستریال دریافت کرد. کار او بسیار مورد استقبال قرار گرفت و او به زودی به عنوان یک نقاش تزئینی مشهور شد. ناسونی همچنین نقاشی‌های دیواری را در ساختمان‌های دیگر مالت، مانند پالازو اسپینولا، نقاشی کرد.

ناسونی به دعوت جرونیمو د تاوورا ا نورونها، رئیس پورتو، پرتغال، که برادرش روکه د تاوورا را در مالت ملاقات کرده بود، در سال ۱۷۲۳ (یا ۱۷۲۵) به پورتو نقل مکان کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۷۷۳ در آنجا ماند.

اولین آثار ثبت‌شده او در پورتو، نقاشی‌های دیواری روی دیوارهای کلیسای جامع در سال ۱۷۲۵ بود که اکنون در حال محو شدن هستند. در اینجا او جلوه‌های توهم‌پردازی به نام کوادراتورا را که مختص این دوره بود، به پرتغال معرفی کرد. به او مأموریت داده شد تا این کلیسای جامع را که در آن زمان هنوز به سبک رومانسک بود، بازسازی و مدرن کند. او ایوان گرانیتی (۱۷۳۶) نمای شمالی و ایوان سرپوشیده با کاشی‌های آزولخو را اضافه کرد. محراب نقره‌ای او با فرشتگان پرنده، حلقه‌های گل، آکانتوس و ستون‌های پیچ‌خورده به سبک مانوئلین، اثری استادانه است. او همچنین دو قاب ارگ را طراحی کرد. او قاب‌های درهای محراب کلیسای جامع و در صومعه (۱۷۳۳–۱۷۳۶) را با تزئینات غنی و متنوعی تزئین کرد که طرح‌های آنها به برناردو بوونتالنتی فلورانسی برمی‌گردد. سپس او ساخت کاخ اسقفی وسیع پورتو، در کنار کلیسای جامع را بر عهده گرفت. نمای آن ۵۸ متر طول دارد. او آن را در سال ۱۷۳۴ طراحی کرد، اما ساخت و ساز آن تنها در سال ۱۷۴۱ آغاز شد. تنها بخشی از کاخ در طول زندگی او تکمیل شد.

در سال ۱۷۲۹، او با ایزابلا کاستریوتو ریکاردی، زنی ناپلی از تبار اشراف، ازدواج کرد. او سال بعد بر اثر عوارض زایمان درگذشت. پدرخوانده خوزه، پسرش، یک اشراف‌زاده پرتغالی بود که در سال ۱۷۳۱ از او خواست تا کلیسا و برج گرانیتی دیدنی سائو پدرو دوس کلریگوس در پورتو را طراحی کند. به گفته محققان، این بنا به بزرگ‌ترین اثر او (۱۷۳۲–۶۳) تبدیل شد. این بنا به مهم‌ترین و نوآورانه‌ترین رویداد معماری در نوسازی پورتو در نیمه اول قرن ۱۸ تبدیل شد. این بنا به همراه سایر دستاوردهای او، پورتو را به باروک‌ترین شهر پرتغال تبدیل کرد. نقشه زمین بیضی شکل است، چیزی که در کلیساها غیرمعمول‌ترین است. در برابر زلزله بزرگ‌سال ۱۷۵۵ مقاومت کرد.

در سال ۱۷۳۱ او دوباره ازدواج کرد، این بار با یک زن پرتغالی به نام آنتونیا ماسکرنهاس مالافایا.

سایر آثار مهم در پورتو و شمال پرتغال:
* ایوان کلیسای جامع پورتو
* کاخ سائو ژوائو نوو (۱۷۲۳–۱۷۳۳) (پورتو) (اکنون موزه قوم‌نگاری و تاریخی در آن قرار دارد)
* کلیسای جامع لامگو (۱۷۳۸–۱۷۴۳): بازسازی کلیسای جامع و نقاشی گنبدهای کاذب روی شبستان، با استفاده از تکنیک‌های کوادراتورا.
* نقاشی‌های دیواری که آخرالزمان (۱۷۳۹؛ تخریب شده) را در سقف شبستان کلیسا سانتا اولالیا، کومیرا، در استان تراس-او-مونتس
* کلیسای بوم عیسی، یک کلیسای باشکوه به سبک باروک در ماتوسینهوس، درست در شمال پورتو. در اینجا او عنصری از افقی بودن (در معماری پرتغالی نسبتاً نادر) را اضافه کرد.
* مزرعه چانتر (۱۷۴۳): دیوارهای باغ با فواره‌ها در امتداد یک محور مرکزی، منتهی به خانه با یک برج مرکزی
* محراب در کلیسای سنت ایلدفونسو (۱۷۴۵)
* طرح‌هایی برای یتیم خانه نوسا سنهورا دا اسپرانسا (۱۷۴۶)
* کوینتا د رامالده (۱۷۴۶): افزودن عناصر نئوگوتیک مانند نبردهای تزئینی به برج مرکزی.
* نمای کلیسای شفقت (۱۷۴۹) (پورتو)
* کاخ فریکسو (۱۷۵۰) (پورتو)
* قسمت مرکزی کاخ ماتئوس (سولار د ماتئوس) (منسوب به ناسونی از نظر سبکی؛ پایان یافت در ۱۷۵۰) (ویلا رئال)
* مزرعه پرلادا (پیش از ۱۷۵۸ به پایان رسید): یکی از تئاتری‌ترین طرح‌های او، پر از فانتزی، مانند فواره گرانیتی لاک پشت (اما تکمیل نشده)
* کاپلا نوا (ویلا رئال)

تخصص او در «طلا دورادا»، تکنیکی برای تزئین آثار چوبی با برگ‌های طلایی بود. این چوب طلاکاری شدهٔ مجسمه‌سازی شده، به نمونه‌ای از هنر باروک پرتغالی تبدیل شد. این تکنیک در محراب‌ها، محراب‌ها، مجسمه‌ها، میزهای عقب و بالداچین‌ها به کار می‌رفت و در بدو ورود به کلیسا، جلوه‌ای چشمگیر از تجمل و وفور را القا می‌کرد. در طول اصلاحات متقابل، این وفور تزئینات تشویق می‌شد تا مؤمنان را با ثروت و غنای ایمان کاتولیک تحت تأثیر قرار دهد. نیکولائو ناسونی، شکل مقعر میز عقب و قوس موج‌دار در بالای آن را در پرتغال معرفی کرد. او با به‌کارگیری این عناصر، از نمونهٔ آندره‌آ پوتزو پیروی کرد (همان‌طور که در «چشم‌انداز تصویری و معماری» توضیح داده شده است). او با مجسمه‌سازی چوبی خود تأثیر زیادی بر معاصران خود گذاشت. یک مثال خوب، میز کنار محراب اصلی کلیسای سانتو ایلدفونسو در پورتو است، جایی که او از همان عناصر تزئینی موضوعی که در طرح‌های معماری خود استفاده می‌کرد (پوسته‌های نامتقارن، شاخ و برگ کنگر فرنگی، غلاف‌ها و پوسته‌ها، به علاوه فرشتگان پرنده) استفاده کرد.

در طرح‌های خود برای نقره کلیسایی، او دوباره از همین نقوش استفاده کرد: فرشتگان بالدار، برگ‌های کنگر فرنگی و حلقه‌های گل (محراب نقره‌ای در کلیسای جامع پورتو). و دوباره در نرده‌های آهنی و دروازه‌های طاق محراب در همان کلیسای جامع.

در سال ۱۷۴۳ او به انجمن برادری کلریگوس پیوست. او به درخواست خودش، در مقبره‌ای بی‌نشان در سردابه کلیسای کلریگوس به خاک سپرده شد.

او به عنوان یک معمار و نقاش، حتی اگر مدرسه‌ای تأسیس نکرد یا پیروان جدیدی تربیت نکرد، تأثیر زیادی در بخش شمالی پرتغال داشت. یکی از جانشینان او، نقاش و معمار خوزه د فیگوئیردو سیخاس بود که تحت نظارت ناسونی کار می‌کرد.

## منابع

* 
* Turner, J. (1990) Grove Dictionary of Art. MacMilllan Publishers Ltd. .
* 
* Smith, Robert C. (1973) *Nicolau Nasoni (1691–1773)*; Livros Horizonte, Lisbon.
* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد پرتغالی ایتالیایی‌تبار
رده:اهالی استان آرتزو
رده:درگذشتگان ۱۷۷۳ (میلادی)
رده:زادگان ۱۶۹۱ (میلادی)
رده:معماران اهل توسکانی
رده:معماران اهل روم مقدس
رده:معماران ایتالیایی سده ۱۸ (میلادی)
رده:نقاشان کاتولیک