open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
میسگاو دوو

**میسگاو دوو** (، به معنای «دژ دوو») یک موشاو در جنوب مرکزی اسرائیل است. این روستا در نزدیکی گدرا در دشت ساحلی اسرائیل واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای گدروت قرار دارد.

موشاو میسگاو دوو در سال ۱۹۵۰ میلادی از سوی اعضای جنبش شهرک‌سازی میشکی حروت بیتار بنیان گذاشته شد. نام این روستا از دوو گرونر، عضو ایرگون که به دست مقامات بریتانیایی اعدام شده بود، گرفته شده‌است. بنیان‌گذاران نخستین از اعضای حزب حروت در حیفا بودند و پس از آن مهاجران یهودی از عراق، لهستان و اتحاد جماهیر شوروی نیز به آنان پیوستند.

## پیشینه
موشاو میسگاو دوو در سال ۱۹۵۰ میلادی توسط اعضای حزب حروت از شعبهٔ حیفا بنیان‌گذاری شد. بنیان‌گذاران در آغاز قصد داشتند در منطقهٔ حیفا مزارع کمکی راه‌اندازی کنند اما سپس تصمیم گرفتند به شهرک‌سازی بپردازند. از آنجا که بیشتر اعضا نسبتاً میان‌سال بودند، تصمیم گرفتند روستایی برای طبقهٔ متوسط بسازند که مشارکت مالی ساکنان را الزامی می‌کرد و در مقابل به آنها حق انتخاب محل سکونت می‌داد.

این روستا بر زمین‌هایی بنا شد که پیش‌تر به روستای عثمانی-فلسطینی بشیت تعلق داشت. در ماه مه ۱۹۴۹ اعضای هستهٔ اولیه به‌طور موقت در پانسیونی در گدرا مستقر شدند و در آنجا اقتصاد تعاونی برپا کردند. در بهار ۱۹۵۰ به نقطهٔ دائمی در بشیت کوچ کردند و در اوت ۱۹۵۰ مراسم ورود تورات در روستا برگزار شد. در سپتامبر ۱۹۵۰ نزدیک به ۲۰ خانواده در نقطهٔ دائمی ساکن شدند و در اکتبر همان سال مراسم نهادن سنگ بنا برگزار گردید.

نام روستا به افتخار دوو گرونر، عضو ایرگون انتخاب شد که در سال ۱۹۴۷ توسط مقامات قیمومت بریتانیا اعدام شده بود. در آغاز نام روستا «زِخِر دوو» (یادبود دوو) بود اما با گذشت زمان نام «میسگاو دوو» جایگزین آن شد.

جنبش شهرک‌سازی میشکی حروت بیتار در تأسیس این روستا نقش داشت. با گذشت سال‌ها مهاجران یهودی از لهستان، روسیه، یمن و عراق به روستا پیوستند.

## جغرافیا
میسگاو دوو در دشت ساحلی اسرائیل در ارتفاع ۵۹ متری از سطح دریا جای دارد. این روستا در فاصلهٔ ۸ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۲۸ کیلومتری جنوب تل‌آویو و ۸ کیلومتری شمال شرقی بندر اشدود واقع شده‌است. میسگاو دوو بخشی از مجموعه‌ای هماهنگ از روستاهای کشاورزی شامل شدما، کفار مردخای و میشار است که به شکل دایره‌ای پیرامون روستای مرکزی عسرت قرار گرفته‌اند. مساحت روستا ۲٫۲ کیلومتر مربع است.

## جمعیت
جمعیت میسگاو دوو در طول دهه‌ها روندی رو به رشد داشته‌است. بر پایهٔ آمار سال ۲۰۱۴ میلادی جمعیت روستا ۶۸۰ نفر بود. اکثریت مطلق ساکنان را یهودیان تشکیل می‌دهند.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

*  میسگاو دوو در پایگاه شورای منطقه‌ای گدروت

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۰ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان مرکز (اسرائیل)
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:پیوند رده انبار از ویکی‌داده
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده
نیر بانیم

**نیر بانیم** (، به معنای «چمنزار پسران») یک موشاو در مرکز-جنوب اسرائیل است. این روستا در نزدیکی شهر کریات گت واقع شده و در حوزه قضایی شورای منطقه‌ای بیر توفیا قرار دارد. نیر بانیم جنوبی‌ترین شهرک در میان شهرک‌های این شورای منطقه‌ای است.

این موشاو در سال ۱۹۵۴ میلادی توسط فرزندان ساکنان موشاوهای اطراف بنیان‌گذاری شد و نام آن نیز برگرفته از همین پیشینه است. نیر بانیم در جلگه ساحلی اسرائیل و در منطقه شفلا در ارتفاع ۸۰ متری از سطح دریا جای گرفته‌است.

## جغرافیا
نیر بانیم در جلگه ساحلی اسرائیل و در منطقه شفلا قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریا ۸۰ متر است. در شرق روستا، وادی نحال گوورین جریان دارد.

این روستا در فاصله ۱۷ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، در حدود ۴۵ کیلومتری جنوب تل‌آویو و نزدیک به ۴۷ کیلومتری جنوب‌غربی بیت‌المقدس واقع شده‌است. نیر بانیم از طریق بزرگراه شماره ۴۰ به شبکه حمل‌ونقل کشور متصل است.

## پیشینه
هسته بنیان‌گذار نیر بانیم با عنوان «بنی موشاویم الف» نخست در سال ۱۹۵۱ به‌طور موقت در کیبوتص متروک تسور معون در غرب نقب مستقر شدند. در اواخر سال ۱۹۵۴ این گروه تسور معون را ترک کردند و نقطه‌ای برای ایجاد شهرک دائمی با نام اولیه «گت ۲» دریافت کردند که بعدها به نیر بانیم تغییر نام یافت.

بنیان‌گذاران این موشاو فرزندان ساکنان موشاوهای بیر توفیا، کفار ویتکین، کفار یحزکل، نحلل و حروت بودند و نام «نیر بانیم» (چمنزار پسران) نیز برگرفته از همین پیشینه است. این موشاو بر زمین‌هایی بنا شد که پیش‌تر متعلق به روستای فلسطینی السوافیر الشرقیه بود که در سال ۱۹۴۸ تخلیه شده بود.

بر پایه برخی منابع، تأسیس رسمی روستا در ژوئن ۱۹۵۵ صورت گرفت؛ هنگامی که گروه نخستین مهاجران وابسته به جنبش نحال منحل شد و اعضا زمین‌های کشاورزی را میان خود تقسیم کردند.

## اقتصاد و زیرساخت‌ها
مساحت اداری نیر بانیم در حدود ۴٬۳۰۰ دونم (۴٫۲۵ کیلومتر مربع) است. اقتصاد محلی همچنان بر پایه کشاورزی استوار است. در مزارع فعال این موشاو، گاوداری، کشت آرتیشو، گل، مارچوبه، باغ‌های زیتون برای تولید روغن زیتون، تاکستان انگور، پیتایا و کشت اکالیپتوس رایج است.

تا آغاز دهه ۱۹۹۰ این موشاو به‌صورت تعاونی اداره می‌شد، اما از سال ۱۹۹۳ مزارع به‌صورت مستقل فعالیت می‌کنند و انجمن کشاورزی تنها مسئول مدیریت و نگهداری روستاست. ساکنان در حرفه‌های گوناگونی از جمله پزشکی، امنیت، آموزش، فناوری و مشاغل آزاد فعالیت دارند.

در روستا یادبود جانباختگان جنگ، فروشگاه، کتابخانه و مرکز بهداشت وجود دارد.

## جمعیت
نیر بانیم روستایی کوچک با جمعیتی رو به رشد است. بر پایه داده‌های سال ۲۰۱۴، جمعیت آن ۶۹۶ نفر بود و در طول آن سال ۱٫۲ درصد افزایش یافت. اکثریت مطلق ساکنان آن را یهودیان تشکیل می‌دهند.

## افراد برجسته
* نیتسان آلون

## نگارخانه

File:PikiWiki Israel 34548 Nir Banim - War Memorial.JPG|یادبود جانباختگان جنگ‌های اسرائیل در نیر بانیم
File:Nir Banim1.JPG|نمای کلی نیر بانیم


## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* پایگاه رسمی شورای منطقه‌ای بیر توفیا
* پایگاه نیر بانیم

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۴ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۴ (میلادی) در اسرائیل
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
ان رورک لایت

**هلن اَن رورک لایت** (؛   – ) بازیگر آمریکایی فیلم‌های صامت بود. نام او در تیتراژ فیلم‌ها به‌صورت **اَن رورک** درج می‌شد.

## اوایل زندگی
هلن آن رورک در ۱۲ ژوئن ۱۹۰۸ در درین متولد شد. پدرش، سام ای. رورک، تهیه‌کننده فیلم در کمپانی فرست نشنال پیکچرز و مادرش هلن ولچِ سابق بود. ویل راجرزِ بازیگر، پدرخوانده او بود.

## حرفه
او در فیلم‌های صامتی همچون «*قدیس بلوند*» و «*عشق‌های قدیمی و جدید*» در سال ۱۹۲۶، و به دنبال آن در «*بانوی بدنام*»، «*یک گاو نر تگزاسی*» و «*شاهزاده سرپیشخدمت‌ها*» در سال ۱۹۲۷ به ایفای نقش پرداخت. از جمله هم‌بازی‌های او می‌توان به ویل راجرز و رودلف والنتینو اشاره کرد.

## زندگی شخصی
او پنج بار ازدواج کرد. نخستین همسر او از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵، جی. پال گتی، سرمایه‌دار نفتی اهل سان فرانسیسکو، کالیفرنیا بود. آن‌ها صاحب دو پسر شدند: جان پل گتی جونیور و گوردون گتی. او از نخستین پسرش، جان، صاحب نوه‌ای به نام جان پال گتی سوم شد که فرزند او، بالتازار گتی، نیز بازیگر شد.

او سپس با سه مرد دیگر به ترتیب ازدواج کرد. در سال ۱۹۶۰، او با پنجمین همسر خود، دکتر رودلف اِی. لایت، وارث شرکت داروسازی «آپ‌جان» و استاد جراحی مغز و اعصاب در دانشگاه وندربیلت در نشویل، تنسی، ازدواج کرد. رورک به نخستین عضو زن کالج سنت کاترینِ آکسفورد تبدیل شد و در دهه ۱۹۷۰ به پاس قدردانی از کمک‌های بشردوستانه او و دکتر لایت به این کالج، بورسیه افتخاری دریافت کرد.

## مرگ
او در ۲۳ ژانویه ۱۹۸۸ بر اثر آمفیزم و سرطان ریه در مرکز پزشکی دانشگاه وندربیلت درگذشت. او در کنار همسرش دکتر رودلف لایت، در آرامگاه «رویال پالم مموریال گاردنز» در وست پالم بیچ، فلوریدا به خاک سپرده شده است. او در زمان مرگ هفتاد و نه سال داشت.

## منابع

## پیوند به بیرون
*

رده:اهالی درین، کنتیکت
رده:بازیگران زن اهل کنتیکت
رده:بازیگران زن اهل نشویل، تنسی
رده:بازیگران زن سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران زن فیلم صامت اهل ایالات متحده آمریکا
رده:خانواده گتی
رده:درگذشتگان ۱۹۸۸ (میلادی)
رده:درگذشتگان به علت بیماری مزمن انسدادی ریه
رده:زادگان ۱۹۰۸ (میلادی)
نیر گالیم

**نیر گالیم** (، به معنی «چمنزار امواج») یک موشاو شیتوفی دینی در جنوب مرکزی اسرائیل است که در مجاورت شهر اشدود قرار دارد. این شهرک در بخش جنوبی دشت ساحلی اسرائیل واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای حِوِل یاونه قرار می‌گیرد.

نیر گالیم در سال ۱۹۴۹ توسط بازماندگان هولوکاست از مجارستان و اروپای مرکزی بنیان‌گذاری شد. از جمله بنیان‌گذاران آن دوقلوهایی بودند که از آزمایش‌های انسانی یوزف منگله جان سالم به در برده بودند. در سال ۲۰۰۹ یادمان هولوکاست «بیت هاعدوت» در این موشاو گشایش یافت.

## پیشینه
موشاو نیر گالیم در ۱۹ نوامبر ۱۹۴۹ بر زمین‌هایی تأسیس شد که پیش‌تر متعلق به روستای فلسطینی عرب سکریر بود. این روستا در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تخلیه شده بود.

نام نخستین این شهرک «نیر وِگال» (، به معنی «چمنزار و موج») بود. هدف از این نام‌گذاری پیوند دادن کار کشاورزی ساکنان در زمین‌های نوآباد با دریای نزدیک بود. بنیان‌گذاران موشاو بازماندگان هولوکاست از مجارستان و اروپای مرکزی بودند. در میان آنان جفت‌های دوقلویی حضور داشتند که از آزمایش‌های یوزف منگله جان سالم به در برده بودند. سازمان دینی صهیونیستی هپوعل همیزراحی پشتیبان تأسیس این موشاو بود و نخستین ساکنان پیش از استقرار، دوره آموزشی خود را در کِرِم بِیاونه گذرانده بودند.

در ۳۱ اوت ۱۹۵۵ خرابکارانی از مصر چاه آب موشاو را منفجر کردند. در سال ۱۹۵۶ شهرک به شبکه سراسری برق متصل شد. در سال ۱۹۶۴ نخستین پمپ‌بنزین «پاز» در نیر گالیم افتتاح شد.

### یادمان هولوکاست
در سال ۲۰۰۹ یادمان «بیت هاعدوت» (، «خانه شهادت برای میراث صهیونیسم دینی و یادبود هولوکاست») در موشاو گشایش یافت. این مرکز به یهودیان اروپای مرکزی اختصاص دارد و ماکت‌هایی از کنیسه‌هایی را به نمایش می‌گذارد که در شب بلور سوزانده شدند. در کنار یادمان، مجسمه‌ای به نام «میشوآ لیتقوما» (، «از هولوکاست تا رستاخیز») قرار دارد که توسط کِیتی استیلی ساخته شده‌است.

## جغرافیا
نیر گالیم در ارتفاع ۲۳ متری از سطح دریا در دشت ساحلی اسرائیل واقع شده‌است. این شهرک در فاصله ۳ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۲۹ کیلومتری جنوب‌غربی تل‌آویو و ۳ کیلومتری شمال‌شرقی اشدود قرار دارد. موشاو از طریق بزرگراه شماره ۴۱ به شبکه حمل‌ونقل متصل است و این بزرگراه در شرق شهرک با بزرگراه‌های شماره ۴۲ و ۴ تقاطع دارد.

## اقتصاد
اقتصاد نیر گالیم بر پایه کشاورزی و صنعت استوار است. در مجاورت موشاو منطقه صنعتی شهر اشدود گسترده شده‌است. یکی از شرکت‌های فعال در موشاو، شرکت نیر گالیم است که در زمینه تولید مبلمان مهدکودک کار می‌کند. در موشاو همچنین مراکز پیش‌دبستانی نگهداری کودکان وجود دارد.

## جمعیت
ساکنان نیر گالیم یهودی هستند و جمعیت این شهرک روند رشد پیوسته‌ای داشته‌است. جدول زیر روند تغییرات جمعیت را نشان می‌دهد:

## ساکنان سرشناس
* اوفیر بن شیتریت، خواننده یهودی ارتدوکس
* یهودا سعدو، خواننده اسرائیلی

## جستارهای وابسته
* موشاو شیتوفی
* موشاو
* اشدود
* هولوکاست


PikiWiki Israel 10165 synagogue in nir galim.jpg|کنیسه نیر گالیم
BeitEdut-NirGalim-ymm-IL.jpg|یادمان هولوکاست
PikiWiki Israel 10168 quot;holocaust and rebirthquot; in nir galim.jpg|مجسمه «میشوآ لیتقوما»
PikiWiki Israel 10164 founders square nir galm.jpg|میدان بنیان‌گذاران


## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* تارنمای یادمان بیت هاعدوت
* تارنمای شورای منطقه‌ای حِوِل یاونه

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۹ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان مرکز (اسرائیل)
رده:مختصات در ویکی‌داده
نطاف

**نطاف** (، ) روستایی کوچک فلسطینی در بخش اورشلیم بود که در اوایل سدهٔ بیستم میلادی بنیان نهاده شد. این روستا در ۱۷ کیلومتری باختر اورشلیم و در شمال بیت ثول جای داشت.

نطاف در جریان جنگ ۱۹۴۸ فلسطین و در مرحلهٔ دوم عملیات دانی، در ۱۵ آوریل ۱۹۴۸ به‌زور از ساکنانش تخلیه شد. شهرک اسرائیلی ناتاف در سال ۱۹۸۲ در جنوب ویرانه‌های نطاف ساخته شد.

## پیشینه
در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقام‌های قیمومت بریتانیا انجام شد، جمعیت نطاف ۱۶ نفر و همگی مسلمان بودند. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین، نطاف همراه با قطنه شمارش شد و جمعیت هر دو روی‌هم ۸۷۵ نفر مسلمان در ۲۳۳ خانه بود. نطاف در آن زمان «خربه» ای وابسته به قطنه به‌شمار می‌رفت.

بر پایهٔ آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا ۴۰ نفر مسلمان بود و مساحت کل زمین‌های آن ۱٬۴۰۱ دونوم بود. از این میان، ۱۶۶ دونوم زمین‌های کشت‌زاری و آبیاری‌شدنی و ۱۵۸ دونوم زمین غلات بود و ۱٬۰۷۷ دونوم نیز زمین غیرقابل کشت طبقه‌بندی شده بود.

## جایگاه جغرافیایی
نطاف بر دامنهٔ شمالی یکی از کوه‌های اورشلیم در بلندای ۴۰۰ تا ۴۲۵ متری از سطح دریا پدید آمده بود و بر وادی السمیر و شاخهٔ آن وادی الناموس که به سوی باختر جریان دارند مشرف بود. راه‌های کوهستانی این روستا را به روستاهای بیت نوبا، یالو، بیت ثول و قطنه پیوند می‌داد.

## مقام شیخ مسعود
در نطاف مقامی برای حکیم محلی به نام الشیخ مسعود وجود داشت.

## رویدادهای ۱۹۴۸ و پس از آن
روستا در ۱۵ آوریل ۱۹۴۸ در جریان جنگ ۱۹۴۸ فلسطین تخلیه شد. علت‌های تخلیه شامل حملات ایجاد وحشت، ویران‌سازی خانه‌ها، تک‌تیراندازی، گروگان‌گیری، غارت و نابودسازی محصولات کشاورزی و دام‌ها گزارش شده‌است.

پس از جنگ، این منطقه به خاک اسرائیل پیوست. شهرک ناتاف که در سال ۱۹۸۲ بنیان نهاده شد، در کمتر از یک کیلومتری جنوب محل روستا قرار دارد. به گفتهٔ ولید خالدی، این شهرک بر زمین‌های بیت ثول ساخته شده اما برخی منابع دیگر از جمله روزنامهٔ داوار ادعا می‌کنند که زمین آن از ابو غوش خریداری شده‌است.

ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل روستا را چنین توصیف کرده‌است: «خانهٔ سنگی بزرگ و متروکی در محل روستا قرار دارد که مصطبه‌های کهن آن را دربر گرفته‌اند. این خانهٔ یک‌طبقه دارای دری طاق‌دار و پنجره‌های طاق‌دار است. در شمال باختری این خانه، در پایین یک شیب، خانهٔ متروک دیگری بر پا است. بیشتر زمین‌های روستا در منطقهٔ غیرنظامی قرار گرفت که بر پایهٔ قرارداد آتش‌بس ۱۹۴۹ میان اسرائیل و اردن تعیین شده بود.»


File:Nitaf 1948.jpg|نطاف ۱۹۴۸
File:Nitaf view.jpg|نمایی از نطاف پیش از تخریب، ۱۹۴۸
File:Nitaf view 1948.jpg|نطاف پس از اشغال، ۱۹۴۸
File:Nitaf demolished.jpg|ساختمان ویران‌شده پس از تصرف توسط تیپ هارئل ۱۹۴۸
File:Nitaf demolition.jpg|نطاف در حال تخریب


## منابع

* 
* 
* 
* 

## کتاب‌شناسی

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* Welcome To Nitaf
* Nitaf، ذاکرات

رده:شهرها و روستاهای خالی از سکنه شده در جریان جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین
رده:ولسوالی اورشلیم
نوفخ

**نوفخ** () یک شهرک اجتماعی (ییشوو کهیلاتی) در بخش مرکزی اسرائیل است. این شهرک در منطقه شفله واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای حِوِل مودیعین قرار دارد. نوفخ در چند کیلومتری جنوب شهر پتاح تیکوا جای گرفته‌است.

نوفخ در سال ۱۹۴۹ میلادی توسط مهاجران یهودی از مراکش و شمال آفریقا بر زمین‌های روستای عربی رانتیا بنیان گذاشته شد. نام این شهرک از یکی از ۱۲ سنگ گرانبهای حوشن (سینه‌بند مقدس کاهن اعظم یهود) برگرفته شده‌است. شهرک‌های نزدیک آن از جمله شوهام، بارکت و لشم نیز نام‌های خود را از سنگ‌های حوشن گرفته‌اند.

## ریشه‌شناسی نام
نام نوفخ از یکی از ۱۲ سنگ گرانبهای حوشن، سینه‌بند مقدسی که کاهن اعظم یهود بر سینه می‌بست، برگرفته شده و در کتاب خروج (سِفر شِموت) ۲۸:۱۸ به آن اشاره شده‌است. شهرک‌های مجاور یعنی شوهام، بارکت، لشم و اَهلامه (نام پیشین بیت عریف) نیز بر اساس سنگ‌های حوشن نام‌گذاری شده‌اند. شهرک شوهام که نزدیک نوفخ ساخته شد نیز نام خود را از یکی دیگر از سنگ‌های حوشن گرفته و طرح خیابان‌های آن به شکل حوشن طراحی شده‌است.

## جغرافیا
نوفخ در ارتفاع ۶۱ متری از سطح دریا در جلگه ساحلی پرجمعیت و کشاورزی اسرائیل و در نزدیکی حاشیه جنوبی دشت شارون جای گرفته‌است. این شهرک در حدود ۱۴ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه و نزدیک به ۱۴ کیلومتری شرق مرکز تل‌آویو واقع شده‌است. نوفخ در حاشیه شرقی مجموعه شهری تل‌آویو قرار دارد و همراه با روستاهای همسایه نحالیم، رینتیا، مازور و بئروت یتسحاق یک مجموعه کشاورزی بزرگ را تشکیل می‌دهد. فرودگاه بین‌المللی بن‌گوریون نیز در حدود ۵ کیلومتری جنوب غربی این شهرک واقع شده‌است.

نوفخ از راه بزرگراه شماره ۴۰ به شبکه راه‌ها متصل است و بزرگراه شماره ۶ (بزرگراه ترانس‌اسرائیل) نیز از شرق آن در جهت شمالی-جنوبی می‌گذرد.

## پیشینه
### پیش‌تاریخ منطقه
منطقه نوفخ کنونی در هزاره گذشته مسکون بوده‌است. در این ناحیه ساختمان‌هایی از دوران جنگ‌های صلیبی و دوره حکومت ممالیک و همچنین دوره عثمانی بر جای مانده‌است. بخشی از این بناها هنوز به عنوان مسکن بهره‌گیری می‌شوند و بخشی دیگر در جریان کاوش‌های باستان‌شناسی سازمان آثار باستانی اسرائیل در سال ۲۰۰۹ میلادی کشف شدند.

روستای عربی رانتیا که پیش‌تر در این مکان قرار داشت سابقه‌ای طولانی داشت؛ رومیان آن را «رانتیا» و صلیبیون آن را «رنتیه» می‌نامیدند. در سال ۱۹۳۱ میلادی در این روستای عربی ۴۱۱ نفر در ۱۰۵ خانه زندگی می‌کردند و در آن یک مدرسه ابتدایی پسرانه (تأسیس ۱۹۴۷) و یک مسجد وجود داشت.

### تأسیس شهرک
شهرک نوفخ در سال ۱۹۴۹ میلادی توسط مهاجران یهودی از مراکش و شمال آفریقا بر زمین‌های روستای تخلیه‌شده فلسطینی رانتیا بنیان گذاشته شد. در جریان جنگ ۱۹۴۸ ارتش اسرائیل این روستا را تصرف کرد و ساکنان عرب آن را ترک کردند. ساختمان‌های روستای رانتیا به‌جز سه خانه به‌طور کامل تخریب شد.

## جمعیت
بر پایه داده‌های سال ۲۰۱۴ میلادی، بیشتر ساکنان نوفخ را یهودیان تشکیل می‌دادند. جمعیت این شهرک در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۴ برابر با ۵۰۳ نفر بود و در طول آن سال رشدی ۱٫۲ درصدی را تجربه کرد.

## پیوند به بیرون
* تارنمای رسمی نوفخ
* نوفخ در تارنمای شورای منطقه‌ای حِوِل مودیعین

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:آبادی‌های اسرائیلی
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۹ (میلادی) در اسرائیل
رده:مناطق مسکونی در استان مرکز (اسرائیل)
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مختصات در ویکی‌داده
نوگا

**نوگا** (، به معنای «روشنایی سپیده‌دم») یک موشاو در مرکز-جنوب اسرائیل است. این روستا در ناحیه حِوِل لاخیش میان اشکلون و کریات گت واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای لاخیش قرار دارد.

نوگا در سال ۱۹۵۵ میلادی توسط پناهندگان یهودی از پادشاهی عراق و ایرانِ دوره پهلوی بنیان‌گذاری شد. اقتصاد این موشاو در آغاز بر کشاورزی فشرده و گلخانه‌ای استوار بود. جمعیت نوگا در سال ۲۰۱۹ برابر با ۵۸۳ نفر گزارش شده‌است.

## پیشینه
موشاو نوگا در سال ۱۹۵۵ میلادی به‌عنوان بخشی از شبکه برنامه‌ریزی‌شده سکونتگاه‌سازی در ناحیه حِوِل لاخیش پس از تأسیس دولت اسرائیل بنیان‌گذاری شد. بنیان‌گذاران آن پناهندگان یهودی از پادشاهی عراق و ایرانِ دوره پهلوی بودند که بیشتر آن‌ها از طریق ایستگاه ترانزیت آگروبانک عبور کرده بودند. این موشاو بر بخشی از زمین‌های روستای عربیِ متروک الفالوجه ساخته شد که ساکنان آن در جنگ ۱۹۴۸ آن‌جا را ترک کرده و اجازه بازگشت نیافته بودند.

نام «نوگا» نمادی از درخشندگی شهرک‌سازی صهیونیستی یهود در ناحیه حِوِل لاخیش است و از امثال سلیمان ۴:۱۸ گرفته شده‌است: «اما راه پارسایان همچون روشنایی سپیده‌دم است». نوگا نخستین موشاو کارگری بود که در اسرائیل شکل گرفت.

زندگی در سال‌های نخست دشوار بود و شرایط سکونت نامناسب. بیشتر ساکنان به کشاورزی می‌پرداختند و کودکان به مدارس سکونتگاه‌های مجاور می‌رفتند.

## جغرافیا
نوگا در جلگه ساحلی اسرائیل و در ناحیه شِفِلا در ارتفاع ۱۰۹ متر از سطح دریا قرار دارد. این روستا ۱۴ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۵۰ کیلومتر در جنوب تل‌آویو، حدود ۵۴ کیلومتر در جنوب غربی بخش تاریخی اورشلیم و ۶ کیلومتر در غرب شهر کریات گت فاصله دارد. نوگا از طریق جاده محلی شماره ۳۵۲ که در شمال روستا به بزرگراه شماره ۳۵ می‌پیوندد به شبکه حمل‌ونقل متصل است.

## اقتصاد
اقتصاد نوگا در آغاز بر کشاورزی فشرده و کشت گلخانه‌ای استوار بود و دربرمی‌گرفت پرورش سبزیجات، محصولات زراعی، مرکبات و انگور. با دشواری‌هایی که بخش کشاورزی با آن روبه‌رو شد، شمار اندکی از ساکنان از راه کشاورزی امرار معاش می‌کنند و دیگران در حرفه‌های آزاد چه در درون موشاو و چه در بیرون آن مشغول به کارند.

در نوگا یک خانه فرهنگ، فروشگاه مواد غذایی، فروشگاه کشاورزی، مهدکودک، کنیسه و میکوه وجود دارد.

## جمعیت
نوگا روستایی کوچک با روند رشد جمعیتی بلندمدت است. جمعیت آن در سال ۲۰۱۹ برابر با ۵۸۳ نفر بود. بیشینه ساکنان را یهودیان تشکیل می‌دهند.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* تارنمای رسمی شورای منطقه‌ای لاخیش

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۵ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۵ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده
رده:شورای منطقه‌ای لاخیش
تدی گتی گستون

**تدی گتی گستون** (؛   – ) نویسنده و خواننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. او پنجمین و آخرین همسر غول نفتی، جی. پل گتی، بود.

## اوایل زندگی
لینچ در سال ۱۹۱۳ در شیکاگو، ایلینوی متولد شد. او در گرینویچ، کنتیکت بزرگ شد. او برای تبدیل شدن به یک خواننده به شهر نیویورک نقل مکان کرد و در یک باشگاه شبانه (ساپر کلاب) با دستمزد ۲۵ دلار در هفته مشغول به کار شد.

گستون از فارغ‌التحصیلان کالج هارکام در سال ۱۹۲۹ است.

## زندگی با جان پل گتی
لینچ در سال ۱۹۳۵، زمانی که در یک کلوپ شبانه در نیویورک آواز می‌خواند، با جی. پال گتی آشنا شد و آن دو رابطه عاطفی خود را آغاز کردند. لینچ می‌خواست خواننده اپرا شود و گتی هزینه کلاس‌های او را پرداخت کرد. این زوج در سال ۱۹۳۹ در رم، ایتالیا ازدواج کردند.

لینچ برای تحصیل در رشته اپرا به انگلستان و ایتالیا رفت و به عنوان روزنامه‌نگار برای «نیویورک هرالد تریبون» فعالیت کرد. در آستانه جنگ جهانی دوم، لینچ توسط حزب ملی فاشیست ایتالیا بازداشت و زندانی شد و به جاسوسی متهم گشت. او آزاد شد و در سال ۱۹۴۲ به ایالات متحده بازگشت. گتی در اکلاهما زندگی می‌کرد و لینچ تصمیم گرفت در سانتا مونیکا اقامت کند. لینچ از گتی صاحب پسری به نام تیمی شد که در ۱۲ سالگی بر اثر تومور مغزی درگذشت. گتی هنگام مرگ تیمی خارج از کشور بود و زمانی که پسر در خانه خانوادگی‌شان (که اکنون «گتی ویلا» است) به خاک سپرده شد، همان‌جا ماند.

لینچ و گتی در سال ۱۹۵۸ از هم جدا شدند. لینچ طولانی‌ترین ازدواج گتی و آخرین همسر او پیش از مرگش در سال ۱۹۷۶ بود.

## ازدواج با ویلیام گستون و زندگی پس از گتی
او با دوستش ویلیام گستون ازدواج کرد. او از گستون صاحب یک دختر به نام لوئیز جی‌جی گستون شد.

گستون به عنوان خواننده اپرا در فیلم *[[تعطیلی ازدست‌رفته]]* به کارگردانی بیلی وایلدر حضور داشت. او در سال ۱۹۹۰ رمانی به نام *نشان عقاب* منتشر کرد.

## اواخر زندگی و مرگ
او در سال ۲۰۱۳، در ۱۰۰ سالگی‌اش، کتاب خاطراتی با عنوان *تنها با هم: زندگی من با جی. پل گتی* منتشر کرد. گستون در ملیبو، کالیفرنیا اقامت داشت. او در ۸ آوریل ۲۰۱۷ درگذشت.

## آثار
*گستون، تدی گتی و رابرت جکسون هیل. *نشان عقاب*. انتشارات ایکس‌لیبریس: بلومینگتون (۲۰۰۲). شابک: ۰۷۳۸۸۳۸۲۲۵
*گستون، تدی گتی. *تنها با هم: زندگی من با جی. پل گتی*. انتشارات اکو: نیویورک (۲۰۱۳). شابک: ۰۰۶۲۲۱۹۷۱۵

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:خانواده گتی
رده:درگذشتگان ۲۰۱۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۱۳ (میلادی)
رده:موسیقی‌دانان اهل شیکاگو
رده:نویسندگان اهل شیکاگو
رده:نویسندگان زن اهل ایالات متحده آمریکا
لئونید رادونسکی

**لئونید رادونسکی** (به انگلیسی: *Leonid Radvinsky*) (درگذشتهٔ ۲۰ مارس ۲۰۲۶) کارآفرین و برنامه‌نویس رایانه‌ای آمریکاییِ زادهٔ اوکراین بود که در فلوریدا فعالیت می‌کرد. او بنیان‌گذار وب‌سایت MyFreeCams و مالک عمدهٔ سرویس اشتراک محتوا اونلی‌فنز بود. بر اساس گزارش فوربس، دارایی خالص او چند میلیارد دلار برآورد شده است.

## پیشینه
رادونسکی در اودسا و در یک خانوادهٔ یهودی به دنیا آمد و در کودکی به شیکاگو مهاجرت کرد. او از دانشگاه نورث‌وسترن در رشتهٔ اقتصاد فارغ‌التحصیل شد. او صندوق سرمایه‌گذاری «Leo» را تأسیس کرد که در شرکت‌های فناوری سرمایه‌گذاری می‌کند و از زبان برنامه‌نویسی الیکسیر نیز حمایت کرده است.

## فعالیت حرفه‌ای
### آغاز فعالیت
در اواخر دههٔ ۱۹۹۰، رادونسکی چندین وب‌سایت ایجاد کرد که مدعی ارائهٔ گذرواژه برای دسترسی به وب‌سایت‌های پولی بودند و از طریق ارجاع کاربران درآمد کسب می‌کردند. در سال ۲۰۰۴، او وب‌سایت MyFreeCams را راه‌اندازی کرد. در همان دوره، شرکت مایکروسافت از او به دلیل ارسال ایمیل‌های گمراه‌کننده شکایت کرد.

### OnlyFans
در سال ۲۰۱۸، رادونسکی مالکیت عمدهٔ شرکت Fenix International، شرکت مادر اونلی‌فنز، را به دست آورد. اونلی‌فنز پس از آن رشد قابل‌توجهی را تجربه کرد و به یکی از پلتفرم‌های اصلی اشتراک محتوا تبدیل شد، به‌ویژه در حوزهٔ محتوای بزرگسالان. رادونسکی صدها میلیون دلار سود سهام از این شرکت دریافت کرده است.

## فعالیت‌های خیریه
رادونسکی در زمینه‌های مختلف از جمله تحقیقات سرطان، کمک به اوکراین، و حمایت از رفاه حیوانات فعالیت‌های خیریه داشته است.

## درگذشت
او در ۲۰ مارس ۲۰۲۶ پس از یک دوره بیماری درگذشت.

## منابع

رده:زادگان ۱۹۸۲ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۲۰۲۶ (میلادی)
رده:یهودیان اهل ایالات متحده آمریکا
رده:میلیاردرهای اهل ایالات متحده آمریکا
رده:افراد آمریکایی اوکراینی و یهودی‌تبار
رده:پورنوگرافان اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بنیانگذاران شرکت‌های فناوری اهل ایالات متحده آمریکا
رده:سرمایه‌گذاران خطرپذیر اهل ایالات متحده آمریکا
رده:کارآفرینان اهل شیکاگو
رده:خلبانان بالگرد
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه نورث‌وسترن
رده:اهالی اودسا
رده:یهودیان اهل اتحاد شوروی
رده:یهودیان اهل اوکراین
رده:کارآفرینان اهل اوکراین
رده:اوکراینی‌های مهاجرت‌کرده به ایالات متحده آمریکا
رده:کارآفرینان اهل فلوریدا
رده:درگذشتگان به علت سرطان
رده:اهالی گلنویو، ایلینوی
رده:درگذشتگان به علت سرطان در فلوریدا
دیوید کوک (تاریخدان)

**دیوید کوک** (؛ زادهٔ ) استاد دانشگاه، و مورخ اهل ایالات متحده آمریکا است. دیوید کوک مورخ آمریکایی و استاد تاریخ اسلام در دانشگاه رایس است. او مدرک دکترای خود را از دانشگاه شیکاگو دریافت کرده است. کوک در میان اسلام‌پژوهان به «خوانش دقیق و ترجمه‌های روشن» متون اسلامی شهرت دارد.

دیوید کوک در کتاب *مطالعاتی در آخرالزمان‌شناسی مسلمانان* (۲۰۰۳) استدلال می‌کند که اسلام به‌عنوان یک جنبش آخرالزمانی آغاز شد و این گرایش را در طول تاریخ خود حفظ کرده است. به نظر کوک، اندیشه‌های آخرالزمانی از یهودیت، مسیحیت، و زرتشتی‌گری به اسلام راه یافتند و در قرن نخست اسلامی، عمدتاً در شام، رشد کردند. کوک در این اثر با رویکردی فرامذهبی هم سنت سنی و هم شیعی را بررسی می‌کند و شخصیت‌های آخرالزمانی چون دجال، سفیانی، و مهدی را تحلیل می‌کند. او همچنین در *ادبیات آخرالزمانی معاصر مسلمانان* (۲۰۰۵) نشان می‌دهد که برخی گرایش‌های آخرالزمانی معاصر در اسلام‌گرایی متأثر از منابع غیراسلامی، از جمله سنت‌های غربی، است.

## کتاب‌ها
* *مطالعاتی در آخرالزمان‌شناسی مسلمانان*. پرینستون: انتشارات داروین، ۲۰۰۳، در مجموعه «مطالعات در دوران متأخر باستان و اسلام اولیه».
* *ادبیات آخرالزمانی معاصر مسلمانان*. سیراکیوز: انتشارات دانشگاه سیراکیوز، ۲۰۰۵.
* *فهم جهاد*. برکلی: انتشارات دانشگاه کالیفرنیا، ۲۰۰۵. 
* *شهادت در اسلام*. کمبریج: انتشارات دانشگاه کمبریج، ۲۰۰۷.
* *فهم و مقابله با حملات انتحاری* (با اولیویا الیسون). وستپورت، کنتیکت: انتشارات پریگر، ۲۰۰۷.

## منابع

رده:استادان دانشگاه رایس
رده:افراد زنده بدون سال تولد
رده:افراد زنده
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه شیکاگو
نوردیا (موشاو اسرائیلی)

**نوردیا** () یک موشاو شیتوفی در مرکز اسرائیل است. این شهرک در دشت شارون در نزدیکی نتانیا و تقاطع هشارون واقع شده و از نظر اداری در حوزهٔ شورای منطقه‌ای لو هشارون قرار دارد.

نوردیا در سال ۱۹۴۸ میلادی توسط سربازان ترخیص‌شدهٔ ایرگون و بیتار بنیان‌گذاری شد. نام این شهرک به یادبود ماکس نوردائو، رهبر صهیونیست، برگزیده شده‌است. پایهٔ اقتصاد نوردیا بر کشاورزی و نیز کارخانهٔ تولید فنر استوار است.

## پیشینه

در سال ۱۹۲۶ میلادی، «کمنولث صهیونیستی آمریکا» برنامه‌ای را برای ایجاد یک روستای کشاورزی جدید به نام «نوردیا» به یادبود ماکس نوردائو، رهبر صهیونیست، اعلام کرد. زمین‌هایی در ایالات متحده برای این هدف فروخته شد؛ اما این برنامه هرگز به ثمر نرسید.

نوردیا در ۲ نوامبر ۱۹۴۸ توسط سربازان ترخیص‌شدهٔ ایرگون و بیتار که از اعضای جنبش حیروت بودند بنیان‌گذاری شد. این شهرک بر روی زمین‌های روستای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی خربت بیت لد ساخته شد.

بنیان‌گذاران از دو گروه تشکیل شده بودند. گروه نخست «وِجوود» نام داشت (به نام جوزایا وِجوود) که در سال ۱۹۴۳ میلادی توسط سربازان یهودی ارتش بریتانیا در لیبی تأسیس شده بود. گروه دوم «مارگولین» نام داشت (به نام الیعزر مارگولین) که در سال ۱۹۴۴ در ایتالیا توسط رزمندگان تیپ یهودی پایه‌گذاری شده بود. هر دو گروه به‌طور مستقل برنامهٔ ایجاد یک موشاو تعاونی را داشتند.

پس از پایان جنگ جهانی دوم، اعضای گروه مارگولین در کفار یونا مستقر شدند و سپس در ۲ نوامبر ۱۹۴۸ شهرک جدید را بنیان نهادند. اعضای گروه وِجوود نیز پس از بازگشت به فلسطین در موشاوای مشمار هایاردن در جلیل ساکن شده بودند؛ اما پس از آنکه مشمار هایاردن در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۸ به دست نیروهای سوری تصرف شد و ساکنان آن به اردوگاه‌های اسیران جنگی در سوریه فرستاده شدند، پس از آزادی در سال ۱۹۴۹ به گروه مارگولین پیوستند و شهرک مشترک نام نوردیا را به خود گرفت.

در سال ۱۹۹۴ میلادی محلهٔ جدیدی به نام «نئوت نوردیا» ساخته شد که مساحت و جمعیت نوردیا را دوبرابر کرد.

## جغرافیا
نوردیا در شرق نتانیا و در نزدیکی تقاطع جاده‌ای هشارون (بیت‌لد) جای دارد. مساحت شهرک ۲٬۳۵۰ دونم (۲٫۳۵ کیلومتر مربع) است. از شمال با شهرک گانوت هادار هم‌مرز است و در امتداد مرز شرقی آن بزرگراه شمارهٔ ۴ می‌گذرد.

## جمعیت
بر پایهٔ سرشماری سال ۲۰۰۸، در نوردیا نزدیک به ۱٬۹۰۰ نفر زندگی می‌کردند که تقریباً همگی یهودی بودند. در حدود ۶۰ درصد ساکنان بومی اسرائیل بودند و ۳۰ درصد دیگر مهاجرانی بودند که پیش از دههٔ ۱۹۹۰ به اسرائیل آمده بودند. میانهٔ سنی ساکنان ۳۹ سال بود.

## اقتصاد
بخش کشاورزی نوردیا دربرگیرندهٔ کشت محصولات زراعی و باغی (از جمله پرورش گل)، مرغداری و دامداری است. این موشاو گاوداری مشترکی با کیبوتص هَمَعَپیل دارد و یکی از بزرگ‌ترین آغل‌های بز اسرائیل در آن قرار دارد. افزون بر این، بزرگ‌ترین کارخانهٔ تولید فنر اسرائیل نیز در نوردیا واقع است.


File:נורדיה - סלילת כביש.-JNF043453.jpeg|نخستین تلاش برای ایجاد شهرک نوردیا در ۱۹۲۴
File:נורדיה - סלילת כביש.-JNF043454.jpeg|نوردیا ۱۹۲۴
File:נורדיה - רחוב ההולך ונבנה.-JNF043451.jpeg|نوردیا ۱۹۲۴
File:NordiaJan212022.jpg|نوردیا ۲۰۲۲
File:NordiaAssistedLivingJan212022 02.jpg|مرکز مراقبت سالمندان نوردیا ۲۰۲۲


## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* تارنمای رسمی نوردیا 

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۸ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۸ (میلادی) در اسرائیل
رده:مناطق مسکونی در استان مرکز (اسرائیل)
رده:مقاله‌های دارای منابع به زبان عبری (he)
شیگه‌آکی موری

**شیگه‌آکی موری** (;  – ) مورخ اهل ژاپن و یکی از بازماندگان بمباران اتمی هیروشیما بود. او به خاطر تحقیقاتش در مورد اسرای جنگی متفقین که در جریان حملات هوایی به ژاپن جان باختند، شهرت داشت.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۲۰۲۶ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۳۷ (میلادی)
رده:هیباکوشا
یوآخیم فیوره

**یوآخیم فیوره** (؛ ۱۱۳۵ – ۱۲۰۲) الهی‌دان ایتالیایی، راهب بزرگ کاتولیک و بنیان‌گذار فرقه راهبان سان جووانی این فیوره بود. به گفته الهی‌دان برنارد مک‌گین، «یوآخیم فیوره مهم‌ترین آخرالزمان‌باور در سرتاسر دوره قرون وسطاست.» کمدی الهی اثر دانته آلیگیری یکی از مشهورترین آثاری است که احتمالاً از اندیشه‌های او الهام گرفته است. پیروان بعدی او که از آثارش در زمینه فرجام‌شناسی مسیحی و نظریه‌های تاریخ‌گرایانه الهام گرفتند، یوآخیمیان نامیده می‌شوند.

## یوآخیم فیوره و پیشگویی سه عصر
یوآخیم (۱۱۴۵–۱۲۰۲) نظام پیشگویانه‌ای ساخت که تاریخ را به سه دوره تقسیم کرد: عصر پدر، عصر پسر و عصر روح — دوره‌ای از آزادی، عشق و شادی کامل. کوهن این نظام را تأثیرگذارترین فلسفه تاریخ تا ظهور مارکسیسم می‌داند.

## ارتباط با ایدئولوژی‌های مدرن
نورمن کوهن صراحتاً می‌گوید الگوی سه‌گانه یوآخیم در اندیشه هگل، کنت، مارکس و حتی مفهوم «رایش سوم» هیتلر بازتاب یافت.

## جستارهای وابسته
* مکاشفه یوحنا

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:الهی‌دانان کاتولیک رومی ایتالیایی سده ۱۲ (میلادی)
رده:اهالی استان کزنتزا
رده:درگذشتگان ۱۲۰۲ (میلادی)
رده:راهب‌های مسیحی اهل ایتالیا
رده:زادگان دهه ۱۱۳۰ (میلادی)
رده:نویسندگان لاتین سده ۱۲ (میلادی)
کنراد اشمید (هزاره‌گرا)

**کنراد اشمید** (درگذشته ۱۳۶۸) رهبر گروهی از تازیانه‌زنان و هزاره‌گرایان در تورینگیا بود.

## زندگی
اشمید خود را در کتابخانه صومعه والکنرید، واقع در ۲۰ کیلومتری شمال‌غرب نوردهاوزن، تحصیل‌کرده بود. او همچنین با سنت‌های جنبش تازیانه‌زنان آشنا بود؛ این جنبش در سال‌های ۱۳۴۸–۱۳۴۹ در سراسر اروپا در دوران طاعون سیاه رواج داشت تا اینکه در سال ۱۳۴۹ با یک فرمان پاپی محکوم شد.

اشمید نخستین بار حدود سال ۱۳۶۰ ظاهر شد و فرقه تازیانه‌زنان را در تورینگیا احیا کرد و خود را رهبر آن اعلام نمود. او هم قدرت کلیسایی و هم قدرت دنیوی را برای خود ادعا کرد. وی مدعی بود که پیشگویی‌های اشعیا نه به عیسی بلکه به او اشاره دارند. به گفته او، تازیانه‌زنی مسیح تنها پیش‌درآمدی بر جنبش تازیانه‌زنان او بود.

او خود را **پادشاه تورینگیا** خواند و بدین ترتیب خود را هم با فردریک یکم، مارگراف مایسن، لاندگراف متوفی تورینگیا، و هم با جد فردریک، فردریک دوم، امپراتور مقدس روم، یکی دانست — کسانی که در اذهان مردم با آخرین امپراتور روم پیوند داشتند. مردم محلی او را **امپراتور فردریک** می‌نامیدند.

## آموزه‌ها
اشمید موعظه می‌کرد که هزاره در سال ۱۳۶۹ آغاز خواهد شد. او این تاریخ را از مطالعه کتاب مکاشفه، پیشگویی‌های هیلدگارد بینگن، سیبیل و منابع دیگر محاسبه کرده بود. به گفته او، ترک لذت‌های دنیوی و خودتازیانه‌زنی تنها راه آشتی با خداوند بودند. او همچنین عشاء ربانی و دیگر آموزه‌های کلیسا را رد کرد که موجب درگیری او با کلیسا شد. او از پیروانش می‌خواست که نزد او اعتراف کنند، اجازه دهند او آنها را تازیانه بزند و بی‌چون‌وچرا از اراده او پیروی کنند. جنبش او ارتباط نزدیکی با برادران روح آزاد داشت که در آن زمان نیز در منطقه فعال بودند.

## محاکمه و مرگ
در اواخر دهه ۱۳۶۰، بازجوی والتر کرلینگر توجه خود را به تورینگیا معطوف کرد. در سال ۱۳۶۸، چهل تازیانه‌زن در نوردهاوزن دستگیر شدند و هفت نفر سوزانده شدند که به نظر می‌رسد اشمید یکی از آنها بوده است.

## میراث
جنبش او یک قرن دیگر ادامه یافت. پیروانش اشمید و همراهی که با او مُرد را با الیاس و اخنوخ — دو «شاهد» ی که طبق کتاب مکاشفه باید علیه ضدمسیح (کلیسای روم) موعظه می‌کردند، کشته می‌شدند و دوباره زنده می‌شدند — یکی دانستند. آنها هر لحظه منتظر بازگشت او بودند — هم به عنوان آخرین امپراتور و هم به عنوان موجودی الهی. تازیانه‌زنان در منطقه همچنان فعال بودند و اعدام‌هایی در سال‌های ۱۴۱۴، ۱۴۱۶، ۱۴۴۶ و ۱۴۵۴ در نوردهاوزن، زانگرهاوزن، زوندرهاوزن و جاهای دیگر انجام شد.

## منابع

رده:اهالی آلمان در سده ۱۴ (میلادی)
رده:اهالی نوردهاوزن
رده:درگذشتگان ۱۳۶۸ (میلادی)
رده:سال زادروز نامشخص
رده:کاتولیسیزم رومی سده ۱۴ (میلادی)
رده:هزاره‌گرایی
حول یونه

**حول یونه** () یک شورای منطقه‌ای در استان مرکزی اسرائیل است که در سال ۱۹۵۰ میلادی بنیان‌گذاری شد. این شورا در ناحیه شفلا واقع شده و دربرگیرندهٔ شش جامعهٔ دینی است.

شورای منطقه‌ای حول یونه هفت شهرک را زیر پوشش دارد: یک کیبوتص، چهار موشاو و دو دهکدهٔ جوانان. جمعیت این شورا بر پایهٔ سرشماری ژانویهٔ ۲۰۲۲ برابر با ۶٬۸۹۰ نفر بوده و مساحت آن در حدود ۳۵ کیلومتر مربع (نزدیک به ۳۴٬۸۴۰ دونوم) است. دو یشیوا شامل یشیوت کرم بیونه و یشیوت نوه هرتسوگ در حوزهٔ این شورا قرار دارند.

## پیشینه
پس از پایان جنگ استقلال، منطقهٔ پیرامون یبنه برای ساخت شهرک‌ها گشوده شد و گروه‌های بسیاری خواهان ایجاد موشاوهای جدید در این ناحیه بودند.

شورای منطقه‌ای حول یونه در اوت ۱۹۵۰ بر پایهٔ چهار شهرک قووتسات یونه، بن‌زکای، بنی داروم و نیر گالیم پایه‌گذاری شد. مساحت شورا در آن زمان نزدیک به ۳۱٬۰۰۰ دونوم بود که ۲۵٬۰۰۰ دونوم آن به کشاورزی اختصاص داشت.

با آغاز ساخت شهر اشدود، شورای منطقه‌ای بخشی از زمین‌های خود را برای ساخت این شهر واگذار کرد؛ اما این زمین‌ها در مرحلهٔ نخست ساخت شهر به کار گرفته نشدند. سرانجام، در سال ۱۹۶۸ حدود ۶٬۰۰۰ دونوم از زمین‌ها به‌طور رسمی به شهرداری اشدود واگذار شد.

## مرزها
شورای منطقه‌ای حول یونه با واحدهای اداری زیر هم‌مرز است:
* شمال: یبنه و شورای منطقه‌ای گان راوه
* شرق: شورای منطقه‌ای گدروت و شورای منطقه‌ای برنر
* جنوب: شورای منطقه‌ای بئر توویا
* غرب: اشدود

## فهرست شهرک‌ها
شورای منطقه‌ای حول یونه دربرگیرندهٔ هفت شهرک است:

## روند جمعیت
جمعیت شورای منطقه‌ای حول یونه در دوره‌های گوناگون به شرح زیر بوده‌است:

## روسای شورا
روسای شورای منطقه‌ای حول یونه از آغاز تاکنون:
* شلومو آفرتی (۱۹۵۲–۱۹۶۵)
* مناحم بار-درومای (۱۹۶۵–۱۹۶۷)
* مردخای هرتس (۱۹۶۷–۱۹۸۰)
* شیرگا شمر (۱۹۸۰–۱۹۹۴)
* الیعزر بینانفلد (۱۹۹۴–۲۰۱۳)
* موشه لیبر (از ۲۰۱۳)

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی شورای منطقه‌ای حول یونه 

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:منطقه‌های آماری در اسرائیل
رده:استان مرکز (اسرائیل)
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
بمب‌گذاری‌های ۱۹۸۶ دمشق

**بمب‌گذاری‌های ۱۹۸۶ دمشق** مجموعه‌ای از حملات تروریستی بود که در مارس و آوریل ۱۹۸۶ در دمشق پایتخت سوریه و چند شهر دیگر این کشور رخ داد. این بمب‌گذاری‌ها مرگبارترین اقدامات تروریستی علیه غیرنظامیان از زمان سرکوب قیام اسلام‌گرایان در سوریه در سال ۱۹۸۲ به‌شمار می‌رفتند.

هدف از این حملات بی‌ثبات‌سازی حکومت سوریه به رهبری حافظ اسد بود و پیوندهایی میان عاملان مظنون و عراق گزارش شد. در مجموع ۲۰۴ نفر در این رشته بمب‌گذاری‌ها جان باختند.

## بمب‌گذاری‌ها
در ۱۳ مارس ۱۹۸۶، یک کامیون بمب‌گذاری‌شده در زیر پلی در حومه دمشق منفجر شد و ۶۰ نفر کشته و ۱۰۰ نفر زخمی شدند. یک ماه پس از آن، در آوریل ۱۹۸۶ مجموعه‌ای از بمب‌گذاری‌ها در پنج شهر سوریه از جمله دمشق رخ داد که ۱۴۴ نفر را به کام مرگ کشاند؛ اتوبوس‌ها از اهداف اصلی این حملات بودند.

## عاملان مظنون
بلافاصله پس از بمب‌گذاری مارس، دولت سوریه عراق را مسئول این حمله دانست و انگیزه آن را تلاش برای بی‌ثبات‌سازی حکومت اعلام کرد. پس از بمب‌گذاری‌های آوریل که جان ۱۴۴ نفر دیگر را گرفت، گروهی ناشناخته با گرایش‌های هوادار عراق به نام «گروه ۱۷ اکتبر برای آزادی مردم سوریه» مسئولیت حملات را بر عهده گرفت. منبع عربی نیز دولت سوریه را در متهم‌کردن شبه‌نظامیان هوادار حزب بعث عراق تأیید می‌کند.

بی‌بی‌سی در سال ۲۰۰۸ گزارش داد که «شبه‌نظامیان هوادار عراق» عاملان احتمالی هر دو بمب‌گذاری مارس و آوریل بوده‌اند.

## زمینه
بمب‌گذاری‌های ۱۹۸۶ دمشق در بستر تنش‌های گسترده میان حکومت بعثی سوریه و عراق رخ داد. پس از سرکوب خونین قیام اسلام‌گرایان در سال ۱۹۸۲، سوریه دوره‌ای از ثبات نسبی داخلی را تجربه کرده بود و این بمب‌گذاری‌ها نخستین چالش تروریستی بزرگ علیه حکومت حافظ اسد پس از آن دوره محسوب می‌شدند.

## پیامدها
این رشته حملات که در مجموع ۲۰۴ کشته بر جای گذاشت، تنش میان دمشق و بغداد را شدت بخشید. دولت سوریه پس از این رویدادها تدابیر امنیتی خود را در سراسر کشور تشدید کرد.

## جستارهای وابسته
* قیام اسلام‌گرایان در سوریه
* فهرست درگیری‌های معاصر در خاورمیانه
* بمب‌گذاری با خودرو در دمشق (۲۰۰۸)

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:جرایم ۱۹۸۶ (میلادی)
رده:دمشق در سده ۲۰ (میلادی)
رده:مارس ۱۹۸۶ (میلادی)
رده:آوریل ۱۹۸۶ (میلادی)
رواحه

**رواحه** (، به معنای «رفاه») یک موشاوِ دینی در جنوب مرکزی اسرائیل است. این روستا در جنوب منطقهٔ شفله و در نزدیکی کریات گت واقع شده و از نظر اداری به شورای منطقه‌ای شفیر تعلق دارد.

رواحه در سال ۱۹۵۳ میلادی به‌دست مهاجران یهودی از کردستان بنیان‌گذاری شد. بیشتر ساکنان آن پیرو صهیونیسم دینی هستند. اقتصاد محلی بر پایهٔ کشاورزی، پرورش میوه و گل و دامداری استوار است. بر پایهٔ آمار سال ۲۰۱۴ جمعیت روستا ۵۳۴ نفر بوده‌است.

## پیشینه
رواحه در میانهٔ سال ۱۹۵۳ میلادی توسط مهاجران یهودی (عولیم) از کردستان بنیان‌گذاری شد. روستا بر زمین‌هایی ساخته شد که پیش‌تر به روستای فلسطینی تخلیه‌شدهٔ کراتیه تعلق داشت. رواحه در نزدیکی حتا قرار دارد اما بر زمین آن روستا بنا نشده‌است.

بنیان‌گذاران موشاو یهودیان کرد و عراقی وابسته به سازمان صهیونیستی دینی هپوعل همیزراحی بودند. نام نخستین روستا «زبدیئل ب» () بود که به دلیل نزدیکی آن به زبدیئل این نام را بر آن نهاده بودند. نام کنونی «رواحه» هم دارای بار نمادین است و هم از عبارتی در گفتارهای پدران (پیرکی آووت ۱:۵) برگرفته شده‌است: «بگذار خانه‌ات گشوده باشد».

## جغرافیا
رواحه در جلگهٔ ساحلی اسرائیل و در منطقهٔ شفله در ارتفاع ۸۵ متری از سطح دریا واقع شده‌است. در غرب روستا رود لاکیش جریان دارد. این روستا در فاصلهٔ نزدیک به ۱۶ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه و در حدود ۴۸ کیلومتری جنوب تل‌آویو و نزدیک به ۵۰ کیلومتری جنوب‌غربی بخش تاریخی اورشلیم قرار دارد. رواحه از راه بزرگراه شمارهٔ ۳۵ به شبکهٔ حمل‌ونقل متصل است.

## اقتصاد
اقتصاد محلی رواحه بر پایهٔ کشاورزی استوار است و دربرمی‌گیرد تولیدات گیاهی، پرورش میوه و گل و نیز دامداری را. همچنین گسترش ساخت‌وساز مسکونی (۷۷ واحد مسکونی جدید) در این روستا در جریان بوده‌است.

## جمعیت
بیشتر ساکنان رواحه یهودی هستند و جمعیت روستا در بلندمدت رشدی آرام و پیوسته داشته‌است. در پایان سال ۲۰۱۴ جمعیت روستا ۵۳۴ نفر بود و در طول آن سال رشد جمعیتی ۲٫۳ درصدی را تجربه کرد.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۳ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۳ (میلادی) در اسرائیل
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:پیوند رده انبار از ویکی‌داده
رگاویم

**رگاویم** () یک کیبوتص در شمال اسرائیل است که در نزدیکی شهر عربی ام‌الفحم و میان بنیامینا و حدرا واقع شده‌است. این کیبوتص در حوزه اداری شورای منطقه‌ای مناشه و در استان حیفا قرار دارد و عضو جنبش کیبوتص است.

رگاویم در سال ۱۹۴۷ توسط مهاجران یهودی از شمال آفریقا و ایتالیا که اعضای جنبش جوانان هبونیم درور بودند بنیان‌گذاری شد. نام این کیبوتص از واژه عبری «رِگِو» به معنای کلوخه یا تکه‌ای کوچک از خاک گرفته شده‌است. این کیبوتص در ارتفاع ۱۰۴ متری از سطح دریا قرار دارد و اقتصاد آن بر پایه کشاورزی و صنعت استوار است.

## ریشه‌شناسی نام
نام رگاویم از واژه عبری «رِگِو» (به معنای کلوخه یا تکه‌ای بسیار کوچک از زمین) برگرفته شده‌است. این واژه در شعری صهیونیستی دربارهٔ بازپس‌گیری سرزمین اسرائیل به کار رفته‌است: «دونوم به دونوم، رِگِو به رِگِو». این نام نمادین است و به حوزه کشاورزی تعلق دارد.

## جغرافیا
رگاویم در مرز میان جلگه ساحلی پرجمعیت و فلات رامات مناشه واقع شده‌است. این کیبوتص در فاصله نزدیک به ۱۲ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، حدود ۵۵ کیلومتری شمال شرقی تل‌آویو، حدود ۳۲ کیلومتری جنوب جنوب شرقی حیفا و ۱۳ کیلومتری شمال شرقی حدرا قرار دارد.

در لبه شمالی روستا، وادی ناحال عدا به دره می‌ریزد و ناحال حطمیت از شرق به آن می‌پیوندد. در جنوب غربی کیبوتص، تپه تل اران قرار دارد. رگاویم از طریق جاده محلی شماره ۶۵۳ به گیوعات عدا متصل است. در سال ۲۰۰۹ بخش جدیدی از بزرگراه شماره ۶ (بزرگراه ترانس‌اسرائیل) در غرب روستا گشایش یافت.

## پیشینه
گروه بنیان‌گذار کیبوتص در سال ۱۹۴۷ از مهاجران یهودی از شمال آفریقا و ایتالیا که اعضای جنبش جوانان هبونیم درور بودند تشکیل شد. مهاجرانی که از شمال آفریقا آمده بودند پیش از آن در کیبوتص‌های بیت اورن و بیت هاشیطا آموزش دیدند و مهاجران ایتالیایی در کیبوتص‌های گیوعات برنر و دگانیا آموزش دیده بودند.

این گروه نخست در ۸ ژوئیه ۱۹۴۸ بر زمین‌های روستای تخلیه‌شده فلسطینی البطیمات مستقر شدند. سپس در آغاز ژوئیه ۱۹۴۹ به محل کنونی خود بر زمین‌های روستای تخلیه‌شده فلسطینی قنیر نقل مکان کردند.

در ژوئیه ۱۹۹۷ کیبوتص فرایند خصوصی‌سازی کامل را پشت سر گذاشت و بیشتر ساختارهای اشتراکی اقتصادی خود را کنار نهاد. از آن پس به‌عنوان «کیبوتص نوشونده» طبقه‌بندی می‌شود. در همان دوره، محله مسکونی جدیدی به نام آلونِی رگاویم در بخش جنوبی کیبوتص ساخته شد.

## اقتصاد و امکانات
اقتصاد محلی رگاویم بر کشاورزی و صنعت استوار است. بخش کشاورزی دربرمی‌گیرد: گاوداری، مرغداری، آووکادو و کشت‌های زراعی. همچنین کارخانه‌ای برای تولید پلاستیک در کیبوتص فعال است.

در رگاویم موزه‌ای دربارهٔ پیشینه منطقه با نمایشگاهی از یافته‌های باستان‌شناسی دوره عصر سنگ وجود دارد. همچنین کتابخانه عمومی و فروشگاهی نیز در کیبوتص فعال است.

## جمعیت
ساکنان رگاویم تقریباً همگی یهودی هستند. جمعیت این کیبوتص در طول تاریخ نوسان داشته‌است. بر پایه آمار سال ۲۰۲۱ جمعیت رگاویم ۵۲۸ نفر بود.

## جستارهای وابسته
* کیبوتص
* شورای منطقه‌ای مناشه
* البطیمات

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

* وبگاه کیبوتص
* وبلاگ کیبوتص رگاویم

رده:کیبوتص
رده:کیبوتص‌های اسرائیلی
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۷ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۷ (میلادی) در قیمومت بریتانیا بر فلسطین
رده:مناطق مسکونی در استان حیفا
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
قنیر

**قنیر** (به عربی: ) روستایی فلسطینی بود که در ۳۵ کیلومتری جنوب حیفا قرار داشت. این روستا در سال ۱۹۴۵ میلادی ۷۵۰ نفر جمعیت داشت و در آستانهٔ جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از سکنه تخلیه شد.

قنیر در ارتفاع ۹۰ تا ۱۰۰ متری از سطح دریا در دامنهٔ جنوبی رشته‌کوه کرمل واقع بود. مساحت اراضی آن بیش از ۱۰٬۸۰۰ دونم بود و اقتصاد روستا بر پایهٔ کشاورزی و دامپروری استوار بود. پس از تخلیهٔ روستا در سال ۱۹۴۸، کیبوتص رگاویم در سال ۱۹۴۹ بر زمین‌های آن بنیان نهاده شد.

## پیشینه
### دورهٔ عثمانی
در اواخر دورهٔ عثمانی، نام قنیر در نقشهٔ ژاکوتن که در جریان لشکرکشی ناپلئون بناپارت به مصر و شام در سال ۱۷۹۹ ترسیم شده بود پدیدار می‌شود.

در سال ۱۸۵۹ میلادی، کنسول انگلیس راجرز جمعیت روستا را ۲۵۰ نفر برآورد کرد که ۲۴ فدّان زمین زراعی داشتند. تا سال ۱۸۸۲، بررسی غرب فلسطین متعلق به صندوق اکتشاف فلسطین این مکان را روستایی با اندازهٔ متوسط از خشت توصیف کرد که یک چاه آب در جنوب و چاهی دیگر در غرب آن وجود داشت. بر پایهٔ گزارش‌های بعدی، خانه‌های روستا از سنگ ساخته شده و پهلو به پهلوی یکدیگر قرار داشتند.

فهرست جمعیتی مربوط به حدود سال ۱۸۸۷ نشان می‌داد که «الکنیر» در حدود ۶۶۵ ساکن داشت که همگی مسلمان بودند.

### دورهٔ قیمومت بریتانیا
در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت قنیر ۴۰۰ نفر بود و همگی مسلمان بودند. این رقم در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین اندکی افزایش یافت و به ۴۸۳ نفر رسید که همچنان همگی مسلمان بودند و در ۹۲ خانه زندگی می‌کردند.

بر پایهٔ آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا ۷۵۰ نفر مسلمان بود و مساحت کل اراضی آن ۱۰٬۸۲۶ دونم بود. از این میزان، ۵٬۷۶۰ دونم برای کشت غلات به کار می‌رفت و ۴۶۰ دونم آبیاری می‌شد یا به باغ‌های میوه اختصاص داشت. همچنین ۲۲ دونم زمین ساخته‌شده (شهری) بود.

بر پایهٔ منبع عربی، در روستا یک مسجد به مساحت نزدیک به یکصد متر مربع با مناره و محراب وجود داشت. در سال ۱۹۳۷ یک مدرسهٔ ابتدایی خصوصی (از پایه اول تا چهارم) با هزینهٔ اهالی روستا تأسیس شد.


File:Qannir 1942.jpg|قنیر ۱۹۴۲ مقیاس ۱:۲۰٬۰۰۰
File:Qannir 1945.jpg|قنیر ۱۹۴۵ مقیاس ۱:۲۵۰٬۰۰۰


### جنگ ۱۹۴۸ و پس از آن
بین ۲۲ تا ۲۴ آوریل ۱۹۴۸ زنان و کودکان قنیر آغاز به ترک روستا کردند؛ ظاهراً بر پایهٔ «دستور از بالا» از سوی فرماندهان عرب.

بر پایهٔ گزارشی که فوزی القاوقجی به فرماندهی عالی عرب فرستاد، در ساعت ۴ بامداد ۸ مه ۱۹۴۸ حمله‌ای دشمن از سوی عین هشوفت به قنیر و کفر قاری آغاز شد. مهاجمان از خودروهای زرهی پشتیبانی می‌شدند. به گفتهٔ القاوقجی حمله «دفع شد» و از طرف فلسطینی یک کشته و چهار زخمی بر جای ماند.

با این حال، بر پایهٔ منابع هاگانا، نیروهای تیپ ۳ الکساندرونی «در ۹ مه ۱۹۴۸ به روستا یورش بردند، چهار عرب را کشتند و ۵۵ خانه را منفجر کردند». به گفتهٔ بنی موریس، ساکنان باقی‌ماندهٔ روستا احتمالاً در همین زمان آنجا را ترک کردند. پس از پایان جنگ، منطقه به دولت اسرائیل الحاق شد و کیبوتص رگاویم در سال ۱۹۴۹ بر زمین‌های روستا بنیان نهاده شد.

ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل را چنین توصیف کرد:

آوارگان قنیر در اردوگاه‌های پناهندگان در اردن و سوریه و نیز در اردوگاه جنین، اردوگاه نور شمس، عتیل، کفر رمان، وادی عاره، کفر قرع، عاره و برطعه ساکن شدند.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## کتاب‌شناسی
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* قنیر در وبگاه فلسطین در خاطره‌ها
* قنیر در ذاکرات

رده:روستاهای عربی خالی از سکنه پیش از جنگ ۱۹۴۸ عرب‌ها و اسرائیل
رده:بخش (تقسیم کشوری) حیفا
رحوو

**رحوو** () یک موشاو در شمال اسرائیل است. این روستا در چهار کیلومتری جنوب بیت‌شئان واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای عمق همعیانوت (دره چشمه‌ها) قرار دارد. رحوو به سازمان موشاوهای هپوعل همیزراحی وابسته است.

این موشاو در سال ۱۹۵۱ میلادی به دست مهاجران یهودی از کردستان و مراکش بنیان‌گذاری شد و نام خود را از شهر باستانی تل رحوو گرفته که در همان ناحیه قرار داشته‌است. رحوو بر زمین‌هایی بنا شده که پیش‌تر به روستای فلسطینی فروانه تعلق داشته‌است.

## پیشینه
موشاو رحوو در سپتامبر ۱۹۵۱ به دست مهاجران یهودی از کردستان و مراکش تأسیس شد. بیشتر ساکنان نخستین از اردوگاه موقت عین هنتصیو آمده بودند. در ماه‌های آغازین، ساکنان به آماده‌سازی زمین از راه کندن باغ مرکبات مجاور و ساخت خانه‌ها پرداختند. نام «رحوو» در اواخر سال ۱۹۵۲ از سوی کمیتهٔ نام‌گذاری دولتی اسرائیل به این روستا داده شد. موشاو نام خود را از شهر باستانی یهودی به همین نام گرفته که تل باستانی آن (تل رحوو) در نزدیکی روستای کنونی قرار دارد و در آن بقایای کنیسه‌ای از دوران تلمود و میشنا یافت شده‌است.

موشاو بر زمین‌هایی ساخته شد که به روستای فلسطینی فروانه تعلق داشت. پیش از تأسیس موشاو، نام کاری آن «فروانا» یا «فروانا الف» بود. روستای فروانه در سال ۱۹۳۱ دارای ۲۸۶ ساکن و ۷۲ خانه بود و در ماه مه ۱۹۴۸ در جریان عملیات گیدئون در آغاز جنگ اعراب و اسرائیل به تصرف نیروهای اسرائیلی درآمد و ساکنان عرب آن به اردن گریختند و ساختمان‌های آن ویران شد.

در سال‌های نخست، موشاو با دشواری‌های اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کرد. اکنون اقتصاد آن بر پایهٔ کشاورزی فشرده از جمله مجموعه‌های گلخانه‌ای استوار است. موشاو شامل ۶۰ واحد کشاورزی خصوصی است که هر کدام نزدیک به ۴۰ دونم (۴ هکتار) مساحت دارد و دیگر ساکنان برای کار به شهرهای اطراف به‌ویژه بیت‌شئان رفت‌وآمد می‌کنند.

## جغرافیا
رحوو در درهٔ بیت‌شئان واقع شده که بخشی از درهٔ اردن است و در ارتفاع ۱۲۶ متر زیر سطح دریا قرار دارد. این منطقه به‌شدت کشاورزی بوده و در اطراف روستا چشمه‌های پرآب فراوانی وجود دارد. درهٔ بیت‌شئان هموار است و تنها تپه‌های کوچکی آن را از هم جدا می‌کنند که بیشتر آن‌ها بقایای سکونتگاه‌های باستانی هستند مانند تل رحوو در جنوب موشاو.

روستا نزدیک به ۳۰ کیلومتر جنوب دریاچهٔ طبریه، ۴ کیلومتر غرب رود اردن و نزدیک به ۵ کیلومتر جنوب شهر بیت‌شئان واقع شده‌است. رحوو همراه با موشاوهای رِوایا و سِدِی ترومُت و سکونتگاه مشترک تل تئومیم مجموعهٔ روستایی به‌هم‌پیوسته‌ای به نام «یشووِی بیکورا» را تشکیل می‌دهند. رحوو از طریق بزرگراه شمارهٔ ۹۰ به شبکهٔ حمل‌ونقل متصل است.

## جمعیت
جمعیت موشاو رحوو ترکیبی از افراد سکولار و دین‌دار است. بزرگراه شمارهٔ ۹۰ روستا را به دو بخش تقسیم می‌کند: در بخش غربی فرزندان یهودیان مراکشی و در بخش شرقی یهودیان کُردتبار ساکن هستند.

مراکز پیش‌دبستانی و دبستان در مجموعهٔ بیکورا در حاشیهٔ جنوبی روستا قرار دارند. این مجموعه شامل خدمات عمومی دیگری همچون استخر شنا، مراکز ورزشی، فروشگاه و کتابخانه است که ساکنان روستاهای اطراف نیز از آن‌ها بهره می‌برند.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* نمایهٔ رسمی روستا در پایگاه گالیل
* نمایهٔ رسمی روستا در پایگاه بت آلون
* نمایهٔ رسمی روستا در پایگاه روم گالیل

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۱ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۱ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مناطق مسکونی در استان شمال (اسرائیل)
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان عبری
سدوت میخا

**سدوت میخا** (، به معنای «کشتزارهای میخا») یک موشاو (شهرک کشاورزی) در مرکز اسرائیل است. این شهرک در غرب بیت شمش و در منطقه شفلا واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای ماتیه یهودا قرار دارد.

سدوت میخا در سال ۱۹۵۵ میلادی توسط مهاجران یهودی از مراکش بنیان‌گذاری شد و به نام میخا یوسف بردیچفسکی، فیلسوف و نویسنده یهودی، نام‌گذاری گردید. این شهرک در نزدیکی پایگاه هوایی سدات میچا واقع است که بنا بر منابع غیررسمی، محل نگهداری تسلیحات هسته‌ای اسرائیل است.

سدوت میخا در ارتفاع ۲۱۶ متری از سطح دریا و در فاصلهٔ نزدیک به ۲۸ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، حدود ۴۲ کیلومتری جنوب شرقی تل‌آویو و نزدیک به ۳۰ کیلومتری جنوب غربی بخش تاریخی اورشلیم جای گرفته‌است.

## پیشینه
این موشاو در ۲۸ سپتامبر ۱۹۵۵ میلادی توسط پنجاه خانوار مهاجر یهودی از مراکش بنیان‌گذاری شد. شهرک بر روی زمین‌های روستای تخلیه‌شدهٔ عربی-فلسطینی البُریج ساخته شد که تا سال ۱۹۴۸ میلادی در نزدیک به ۲ کیلومتری شمال‌شمال‌شرقی محل کنونی موشاو قرار داشت. آبادسازی نوین یهودی در این منطقه پس از جنگ استقلال اسرائیل در سال ۱۹۴۸ آغاز شد که طی آن دالان اورشلیم به تصرف ارتش اسرائیل درآمد و بیشتر ساکنان عرب منطقه آواره شدند.

نام این شهرک از میخا یوسف بردیچفسکی، فیلسوف، روزنامه‌نگار و نویسندهٔ یهودی گرفته شده‌است. بر پایهٔ منابع روسی‌زبان، نخستین نوزادی که در این موشاو به دنیا آمد «میخا» نام گرفت.

این شهرک در آغاز بخشی از پروژهٔ توسعهٔ منطقه‌ای «حِوِل لاخیش» بود، اما پس از آنکه وضعیت اقتصادی‌اش بدتر شد، به شورای منطقه‌ای ماتیه یهودا منتقل گردید.

## جغرافیا
سدوت میخا در تپه‌ماهورهای کشاورزی شفلا و در نزدیکی دامنه‌های غربی جنگل‌پوش کوه‌های یهودا واقع شده‌است. این شهرک در جنوب درهٔ رود سورِک جای گرفته‌است.

بر پایهٔ منابع آلمانی‌زبان، سدوت میخا در درهٔ اِلا () واقع است، نزدیک به ۴ کیلومتری شمال غربی مکانی که بنا بر روایت کتاب مقدس، داوود و جالوت با یکدیگر جنگیدند. رود اِلا () از جنوب شهرک می‌گذرد، هرچند بیشتر سال خشک است.

شهرک از راه جادهٔ محلی شمارهٔ ۳۸۳ به شبکهٔ حمل‌ونقل متصل می‌شود.

## پایگاه نظامی
تنها نزدیک به ۲۵۰ متر شمال موشاو، پایگاه هوایی سدات میچا قرار دارد که اسرائیل رسماً دربارهٔ آن اظهارنظر نمی‌کند. بنا بر منابع غیررسمی، در این پایگاه موشک‌های متحرک هسته‌ای از نوع اریحا ۲ و اریحا ۳ در پناهگاه‌های زیرزمینی مستقر هستند.

## جمعیت
ساکنان سدوت میخا را یهودیان تشکیل می‌دهند. جمعیت این شهرک در طول تاریخش اندک بوده و روندی آرام‌رو به افزایش داشته‌است.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی شورای منطقه‌ای ماتیه یهودا
* اطلاعات پایگاه سدوت میخا در GlobalSecurity.org

رده:منطقه آماری ماتیه یهودا
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۵ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۵ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان اورشلیم
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده