دوچه

دوچه  یک عنوان ایتالیایی است که از کلمه لاتین dux به معنای «رهبر» و هم‌ریشه با دوک گرفته شده است. بنیتو موسولینی، رهبر حزب ملی فاشیست، از زمان ایجاد گروه‌های مبارزه ایتالیایی در سال ۱۹۱۹ توسط فاشیست‌ها با عنوان «ایل دوچه» (رهبر / The Leader) این جنبش شناخته می‌شد. در سال ۱۹۲۵، این عنوان به مقام دیکتاتوری «*جناب بنیتو موسولینی، رئیس دولت، دوچه فاشیسم و ​​بنیانگذار امپراتوری*» () تبدیل شد.. موسولینی این عنوان را همراه با عنوان رئیس شورای وزیران در اختیار داشت: این مقام قانونی بود که به او حق می‌داد از طرف پادشاه ایتالیا بر ایتالیا حکومت کند. عبارت «بنیانگذار امپراتوری» برای استفاده انحصاری موسولینی به پاس قدردانی از تأسیس یک نهاد قانونی رسمی امپراتوری ایتالیا به نمایندگی از پادشاه در سال ۱۹۳۶، پس از پیروزی ایتالیا در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی، اضافه شد. این سمت تا سال ۱۹۴۳که پادشاه موسولینی را از سمت خود برکنار کرد در اختیار وی بود منصب دوچه در این زمان منحل شد، و مارشال پیترو بادولیو تنها به عنوان رئیس شورا () منصوب شد.

این مقام، الگویی بود که دیگر رهبران فاشیست نیز آن را اتخاذ کردند: به طور خاص، آدولف هیتلر در آلمان نازی خود را پیشوا، فرانسیسکو فرانکو در اسپانیا خود را کادیو و ویدکون کوئیسلینگ خود را پیشوای نروژ (Fører) می‌خواندند، در حالی که در رومانی، کونداکاتور هم توسط ایون آنتونسکو طرفدار فاشیسم و ​​هم نیکولای چائوشسکوی کمونیست بکار کرفته شد. در کرواسی، اصطلاح مشابه پوگلاونیک نیز اصطلاح مشابهی بود که برای اشاره به آنته پاولیچ استفاده می‌شد.

در سپتامبر ۱۹۴۳، موسولینی خود را «دوچه جمهوری اجتماعی ایتالیا» (ایتالیایی: Duce della Repubblica Sociale Italiana) نامید و تا فروپاشی جمهوری سوسیال ایتالیا و اعدام او در آوریل ۱۹۴۵ در این سمت بود.

## تاریخچه‌ اصطلاح
دانته آلیگیری در کمدی الهی، هنگام اشاره به ویرژیل از اصطلاح «دوکا» (به معنای «راهنما»، شبیه به Duce) استفاده کرد:

 «تو راهنما (Duca)، تو ارباب و تو آقا [هستی].» (دانته، کمدی الهی، دوزخ، کانتو دوم، بند ۱۴۰) 

این واژه در آغاز بخشنامه‌ی Studiorum Ducem که در سال ۱۹۲۳، توسط پاپ پیوس یازدهم به افتخار توماس آکویناس، قدیس و معلم کلیسا، نوشته شده، آمده است.

این عنوان خارج از معنای اصیل سنتی خود، در برخی از نشریاتی که جوزپه گاریبالدی را در طول وحدت ایتالیا در سال ۱۸۶۰ ستایش می‌کردند، استفاده می‌شد، اگرچه خود گاریبالدی رسماً آن را نپذیرفت.

عبارت «رهبر معظم» (به فرانسوی: Duce Supremo) به طور رسمی‌تر برای ویکتور امانوئل سوم در سال ۱۹۱۵، در طول جنگ جهانی اول، به کار برده شد و به نقش او به عنوان فرمانده کل نیروهای مسلح اشاره داشت. این اصطلاح همچنین توسط گابریل دانونزیو به عنوان دیکتاتور حکومت خودخوانده کارنارو در سال ۱۹۲۰ و به طور قابل توجهی توسط دیکتاتور فاشیست ایتالیایی، بنیتو موسولینی، استفاده شد. اولین سابقه استفاده از این اصطلاح در اشاره به موسولینی به ضیافتی برمی‌گردد که به افتخار او در فورلی در سال ۱۹۱۲ برگزار شد و در آن سمت جدید او به عنوان سردبیر «*[[آوانتی! (روزنامه)|آوانتی!]]*» جشن گرفته می‌شد.

از آنجا که عنوان «ایل دوچه» با فاشیسم پیوند خورده است، دیگر به جز در اشاره به موسولینی، کاربرد رایجی ندارد. به دلیل احساسات ضدفاشیستی مدرن، ایتالیاییزبانان به طور کلی اکنون از کلمات دیگری برای رهبر استفاده می‌کنند، که عمدتاً شامل کلمه قرضی‌ انگلیسی می‌شود. دوچه به عنوان یک دگرگویی برای موسولینی باقی مانده است.

## جانشینی
موسولینی قصد داشت که شورای عالی فاشیسم، جانشینی برای این مقام را از فهرستی از سه نفر منتخب خود انتخاب کند و این نام را برای تأیید به پادشاه ارائه دهد. از سال ۱۹۴۰، او ممکن است دامادش گالئاتسو چانو را برای این نقش آماده کرده بوده است.

## دارنده عنوان

## مطالب مرتبط

* کادیو
* کندوکاتور
* دوجه
* پیشوا
* پوگلاونیک
* رهبر معظم

## پانویس
  

رده:خودکامگی
رده:جمهوری سوسیال ایتالیا
رده:فاشیسم ایتالیا
رده:عنوان‌های رهبری ملی و قومی