بانوان ماورایی

در افسانه‌های تاریخی سیسیل، موجوداتی اسرارآمیز به نام «بانوان ماورایی» یا ***Doñas de fuera*** شناخته می‌شدند—واژه‌ای اسپانیایی به معنای «بانوانی از بیرون»، که اشاره به منشأ فرازمینی یا غیرزمینی این موجودات داشت. این نام‌گذاری بی‌دلیل نبود، چرا که در آن دوران، سیسیل تحت سلطه امپراتوری اسپانیا قرار داشت و بسیاری از مفاهیم فرهنگی و زبانی از اسپانیا به این جزیره منتقل شده بود. بانوان بیرونی در باورهای مردم سیسیل، موجوداتی زنانه، زیبا، و جادویی بودند که شباهت زیادی به پریان در افسانه‌های انگلیسی داشتند—موجوداتی که در مرز میان دنیای انسان‌ها و قلمرو اسرارآمیز طبیعت زندگی می‌کردند. این موجودات، در ذهن مردم، نه‌تنها نماد زیبایی و قدرت‌های فراطبیعی بودند، بلکه گاه به‌عنوان حامیان یا راهنمایان انسان‌ها نیز تصور می‌شدند. باور عمومی بر آن بود که بانوان بیرونی در شب‌های خاص، به‌ویژه در مکان‌های دورافتاده یا کوهستانی، ظاهر می‌شوند و با برخی انسان‌ها ارتباط برقرار می‌کنند—ارتباطی که می‌توانست هم شفابخش و الهام‌بخش باشد و هم خطرناک و وسوسه‌انگیز. اما این تصویر رؤیایی و رازآلود، در قرن شانزدهم تا میانه قرن هفدهم، رنگی تاریک و تهدیدآمیز به خود گرفت. در دوران اوج محاکمات جادوگری در سیسیل، بانوان بیرونی به‌تدریج به بخشی از روایت‌های قضایی و مذهبی تبدیل شدند. بسیاری از زنانی که به جادوگری متهم می‌شدند، در بازجویی‌ها و اعترافات اجباری، مدعی ارتباط با این موجودات بودند—ارتباطی که از سوی دادگاه‌ها به‌عنوان نشانه‌ای از هم‌دستی با نیروهای شیطانی تلقی می‌شد. در برخی پرونده‌ها، بانوان بیرونی به‌عنوان موجوداتی معرفی می‌شدند که به زنان قدرت‌های خاص می‌بخشند، آن‌ها را به رقص‌های شبانه دعوت می‌کنند، یا اسرار درمان و پیشگویی را به آنان می‌آموزند. این روایت‌ها، که ریشه در فرهنگ عامه داشتند، در فضای مذهبی و قضایی آن زمان به‌عنوان شواهدی از انحراف، کفر، و تهدید علیه نظم اجتماعی تعبیر می‌شدند. در نتیجه، حضور بانوان بیرونی در اعترافات متهمان، گاه به صدور احکام سنگین و حتی اعدام منجر می‌شد. بانوان بیرونی در سیسیل، از موجوداتی افسانه‌ای و محبوب در فرهنگ عامه، به نمادهایی خطرناک در نظام قضایی تبدیل شدند—نمادهایی که مرز میان خیال و واقعیت، اسطوره و سرکوب، و زیبایی و خشونت را در تاریخ فرهنگی و حقوقی این جزیره رقم زدند. این تحول، بخشی از روند گسترده‌تر در اروپا بود که در آن، افسانه‌ها و باورهای مردمی به ابزارهایی برای کنترل اجتماعی و ساحره‌گیری تبدیل شدند.

## پری‌های سیسیل
در فولکلور تاریخی سیسیلی، بانوان ماورایی با انسان‌ها، عمدتاً زنانی که «خون شیرین» تلقی می‌شدند، ارتباط برقرار می‌کردند و آنها را با سوار کردن بر بزهای جادویی و پرنده به بنونتو می‌بردند. پری‌ها بانوان ماورایی نامیده می‌شدند. که همچنین نامی برای زنانی بود که با آنها معاشرت می‌کردند. آنها به عنوان زیبارویانی توصیف می‌شدند که لباس‌های سفید، قرمز یا سیاه می‌پوشیدند؛ می‌توانستند مرد یا زن باشند و پاهایشان پنجه‌های گربه، اسب یا به شکل «گرد» خاصی بود. آنها در گروه‌های پنج یا هفت نفره می‌آمدند و یک پری نر هنگام رقصیدن عود یا گیتار می‌نواخت. پری‌ها و انسان‌ها به گروه‌هایی در اندازه‌های مختلف (گروه‌های مختلف برای انسان‌های اشرافی و غیراصیل) تقسیم می‌شدند و تحت رهبری یک پرچمدار بودند.

در افسانه‌های محلی سیسیل، به‌ویژه آن دسته که با باورهای جادویی و محاکمات تاریخی درآمیخته‌اند، موجوداتی اسرارآمیز به نام «بانوان بیرونی» یا پریان، نقش مهمی در تعامل میان انسان و جهان فراطبیعی ایفا می‌کردند. بر اساس این روایت‌ها، هر هفته در روزهای سه‌شنبه، پنج‌شنبه و شنبه، این پریان در دل جنگل‌ها با انسان‌هایی که به «جمع‌شان» تعلق داشتند، دیدار می‌کردند. این دیدارها نه‌تنها جنبه آیینی داشت، بلکه نوعی ارتباط رازآلود میان انسان و نیروهای جادویی را بازتاب می‌داد—ارتباطی که گاه با رقص، درمان، یا انتقال دانش همراه بود.

در ماه مارس، زمانی که طبیعت در حال بیدار شدن از خواب زمستانی است، چندین گروه از این پریان و همراهان انسانی‌شان گرد هم می‌آمدند. در این گردهمایی‌ها، موجودی با عنوان «شاهزاده» ظاهر می‌شد—رهبر یا راهنمایی که وظیفه‌اش هدایت پریان به سوی خیرخواهی و رفتار نیکو با انسان‌ها بود. این شاهزاده، نماد نظم و اخلاق در میان موجودات جادویی تلقی می‌شد و نقش او در حفظ تعادل میان دو جهان حیاتی بود. در میان این موجودات، گروهی خاص به نام «هفت پری» شناخته می‌شدند—اجتماعی از پریان قدرتمند که توانایی دگرگونی داشتند. آن‌ها می‌توانستند خود را به شکل گربه درآورند، نمادی از چابکی، رمزآلودگی و استقلال. اما قدرت آن‌ها فراتر از این بود: آن‌ها قادر بودند به موجوداتی تبدیل شوند که در افسانه‌ها با نام «آیدون» شناخته می‌شدند. آیدون‌ها، برخلاف چهره مهربان پریان، موجوداتی خطرناک و مرگ‌آور بودند. در باور مردم، آیدون‌ها توانایی کشتن داشتند—نه صرفاً به‌عنوان نماد خشونت، بلکه به‌عنوان تجسمی از قدرتی که اگر از تعادل خارج شود، می‌تواند ویرانگر باشد.

این روایت‌ها، در بستر فرهنگی سیسیل، بازتابی از ترس، احترام، و شیفتگی نسبت به نیروهای ناشناخته طبیعت بودند. آن‌ها مرز میان واقعیت و خیال، انسان و موجودات فراطبیعی، و خیر و شر را در قالب داستان‌هایی پیچیده و چندلایه ترسیم می‌کردند. در عین حال، همین افسانه‌ها در دوران محاکمات جادوگری، به ابزارهایی برای سرکوب و کنترل اجتماعی تبدیل شدند—جایی که ارتباط با پریان یا آیدون‌ها می‌توانست به اتهام جادوگری و مجازات‌های سنگین منجر شود.

پری‌ها به راحتی می‌توانستند از انسان‌ها رنجیده شوند. در یک داستان، مردی که با پری‌ها ارتباطی نداشت و نمی‌توانست آنها را ببیند، پس از برخورد با یکی از پری‌ها که به موسیقی او گوش می‌داد، دچار کرامپ عضلانی دردناکی شد. داستان دیگر مربوط به چندین نفر است که در حالی که پری‌ها شبانه از خانه‌ای به خانه دیگر سفر می‌کردند، می‌خوردند و می‌نوشیدند و نوزادان شهر را در آغوش می‌گرفتند، مزاحم آنها شده بودند. در این مواقع، فرد مورد نظر به یکی از افراد مرتبط با پری‌ها پول می‌داد تا میزبان شام در خانه‌های آنها باشد و در حالی که صاحبان خانه خواب بودند، با پری‌ها ملاقات کند.

بین سال‌های ۱۵۷۹ تا ۱۶۵۱ تعدادی محاکمه جادوگری در سیسیل ثبت شده است. خلاصه‌های محاکمه که توسط دادگاه سیسیل به *دادگاه عالی* تفتیش عقاید اسپانیا در مادرید ارسال شده بود، در مجموع ۶۵ نفر را نشان می‌داد که هشت نفر از آنها مرد بودند و بسیاری از آنها به عنوان همدستان پری‌ها شناخته می‌شدند و به جرم جادوگری محاکمه شدند.

دادگاه تفتیش عقاید آنها را به عنوان جادوگر محکوم کرد، اما اغلب این موارد را جدی نگرفت زیرا متهمان هرگز در اعترافات خود از شیطان نامی نبردند. دادگاه تفتیش عقاید گاهی اوقات جلسات با الف‌ها را به عنوان رویدادهایی شبیه به بزم جادوگران مرتبط می‌دانست، اما از آنجایی که مردم محلی عموماً دیدگاه مثبتی نسبت به این پدیده داشتند، دادگاه تفتیش عقاید این موضوع را پیگیری نکرد. متهمان گفتند که آنها به دلیل داشتن «خون شیرین» با پری‌ها مرتبط شده‌اند و در بیشتر موارد، به صورت غیرجسمانی به جلسات می‌روند و بدن واقعی خود را رها می‌کنند. این شبیه به مفهوم فرافکنی اثیری است و چیزی بود که آنها با بناندانتی، یک گروه مرتبط که آنها نیز توسط دادگاه تفتیش عقاید مورد بررسی قرار گرفتند، مشترک داشتند.

## محاکمه جادوگران در سیسیل
در مقایسه با کشورهای هم‌جوار، محاکمات جادوگری در سیسیل از شدت و خشونت کمتری برخوردار بود. در اغلب موارد، متهمان نه به اعدام، بلکه به مجازات‌هایی چون زندان، تبعید یا حتی آزادی کامل محکوم می‌شدند. این رویکرد نسبتاً ملایم، سیسیل را از بسیاری از مناطق اروپا که در آن‌ها صدور حکم مرگ برای جادوگری امری رایج بود، متمایز می‌کرد و نشان‌دهنده تفاوت‌های فرهنگی، قضایی و اجتماعی در برخورد با پدیده جادوگری بود.

با وجود این، در برخی پرونده‌ها، متهمان در اعترافات خود به مشارکت برخی اشراف‌زادگان در فعالیت‌های جادویی اشاره می‌کردند. این ادعاها، هرچند به‌ندرت پیگیری جدی می‌شدند، نشان‌دهنده آن بودند که باور به جادوگری صرفاً محدود به طبقات فرودست نبود و در میان نخبگان نیز ریشه داشت. با این حال، در عمل، بیشتر کسانی که در دادگاه‌های جادوگری محاکمه می‌شدند، از طبقات فقیر جامعه بودند—زنانی که در حاشیه زندگی می‌کردند، اغلب بی‌پناه، بی‌سواد، و در معرض اتهامات ناشی از خرافات، رقابت‌های محلی یا بحران‌های اجتماعی. این زنان، که گاه به‌عنوان درمانگر، قابله، یا پیشگو شناخته می‌شدند، به‌راحتی هدف اتهامات جادوگری قرار می‌گرفتند. در جوامعی که مرز میان دانش سنتی و جادوگری مبهم بود، هرگونه رفتار غیرمعمول یا توانایی درمانی می‌توانست به‌عنوان نشانه‌ای از ارتباط با نیروهای شیطانی تعبیر شود. در نتیجه، بسیاری از این زنان قربانی ترس‌های جمعی، ساختارهای مردسالارانه، و نظام‌های قضایی ناعادلانه شدند. با این حال، ملایمت نسبی محاکمات در سیسیل، به‌ویژه در مقایسه با مناطقی چون آلمان، فرانسه یا سوئیس، نشان‌دهنده آن بود که در این جزیره، گرچه باور به جادوگری وجود داشت، اما نهادهای قضایی و مذهبی در برخورد با آن، رویکردی محتاطانه‌تر و کمتر خشونت‌آمیز اتخاذ کرده بودند. این تفاوت، بخشی از پیچیدگی‌های فرهنگی و تاریخی سیسیل را در مواجهه با پدیده جادوگری آشکار می‌سازد.

متهمان ظاهراً بدون شکنجه شهادت‌های خود را به دادگاه تفتیش عقاید ارائه دادند. فولکلور پری‌ها در این دوران امری عادی بود و طبق گزارش‌ها، متهمان از اعمال خود شرمنده نبودند و برخی ممکن است متوجه نشده باشند که باورهایشان مورد نفرت کلیسای مسیحی قرار خواهد گرفت. به گفته برخی از متهمان، پری‌ها دوست نداشتند دربارهٔ خدای مسیحی یا مریم مقدس صحبت کنند، اما با وجود این، خود متهمان این باور را مغایر با ارزش‌های مسیحیت نمی‌دانستند. در نهایت، دادگاه تفتیش عقاید علاقه زیادی به محاکمات پری‌های سیسیلی نشان نداد، در عوض تلاش کرد تا متهمان را وادار کند شهادت‌های آزادانه خود را تغییر دهند و آن را به سمت سبت سنتی جادوگران که شامل شیاطین و دیوها به جای پری‌ها می‌شد، هدایت کنند. در طول محاکمه‌ها، آنها در برخی موارد موفق شدند، اما به‌طور کلی، این باور دیرینه که پری‌ها موجودات خیرخواهی هستند، مدت‌ها پس از تفتیش عقاید در سیسیل باقی ماند.

در سال ۱۶۳۰، زن داروساز ویسنسیا لا روزا به تبعید محکوم شد و دیگر حق نداشت هیچ حرفی دربارهٔ پری‌ها بزند. پس از محکومیتش، لا روزا به داستان‌سرایی دربارهٔ پری شخصی‌اش به نام مارتینیلو ادامه داد که او را به «بنونتو» برد، جایی که به او پزشکی آموخت. او دوباره دستگیر و تا آخر عمر از سیسیل تبعید شد.

## زن ماهیگیر پالرمو
زن ماهیگیر پالرمو، زنی ایتالیایی و گمنام بود که در سال ۱۵۸۸ توسط دادگاه تفتیش عقاید سیسیل در پالرمو، سیسیل، به جرم جادوگری محاکمه شد. او ادعا می‌کرد که با پری‌ها ارتباط دارد و اعترافات او جزو اولین مواردی بود که ارتباط بین الف‌ها و انسان‌ها را در سیسیل توصیف می‌کرد. پرونده او جزو اولین محاکمه‌های متعدد جادوگری در سیسیل بود که با الف‌ها مرتبط بود و اعترافات او نمونه‌ای از چنین موارد مرتبط با الف‌ها بود.

او به آنها گفت که وقتی ۸ ساله بوده، با گروهی از زنان سوار بر بز، به مزرعه‌ای وسیع در سرزمین اصلی پادشاهی ناپل به نام بنونتو پرواز کرده است، جایی که یک پسر نوجوان قرمز رنگ و یک زن زیبا روی تختی نشسته بودند. طبق اعترافات او، آنها پادشاه و ملکه نامیده می‌شدند. او گفت که رهبر زنانی که او را به آنجا برده بودند، که پرچمدار نامیده می‌شد، به او گفته است که اگر در مقابل پادشاه و ملکه الف‌ها زانو بزند و به آنها بیعت کند، آنها به او ثروت، زیبایی و مردان خوش‌قیافه می‌دهند که بتواند با آنها رابطه جنسی داشته باشد و او نباید خدا یا باکره مقدس را پرستش کند. پرچمدار همچنین اضافه کرد که نباید از مریم مقدس نامی ببرد، زیرا انجام این کار در حضور الف‌ها بی‌ادبی است. سپس زن ماهیگیر موافقت کرد که پادشاه را به عنوان یک خدا و ملکه را به عنوان یک الهه بپرستد و در کتابی حاوی نامه‌های زیادی که توسط پرچم برای او نگه داشته می‌شد، سوگند وفاداری یاد کرد و جسم و روح خود را به این زوج الهی قول داد. پس از این، میزهایی با غذا چیده شد و همه خوردند، نوشیدند و با یکدیگر رابطه جنسی برقرار کردند. او همچنین ادعا کرد که در مدت کوتاهی با چندین مرد رابطه جنسی داشته است و پس از آن گزارش داد که گویی از خواب بیدار شده است. او ادعا کرد که قبل از اینکه کاهن به او بگوید که چنین چیزهایی کار شیطان است، از گناه بودن این کار آگاه نبوده است. او گفت که به هر حال به این کار ادامه داده است، زیرا او را بسیار خوشحال کرده است. او گفت که در برخی موارد، الف‌ها قبل از اینکه او برای شب بخوابد، او را آورده‌اند تا شوهر و فرزندانش متوجه چیزی نشوند. او ادعا کرد که تمام مدت بیدار بوده است. او همچنین اظهار داشت که پادشاه و ملکه به او دارو داده‌اند تا بیماران را درمان کند تا بتواند پول در بیاورد و فقر خود را کاهش دهد.

### پروتکل بیانیه
در پروتکل دادگاه تفتیش عقاید آمده است که چگونه زن ماهیگیر و دیگر زنان سوار بر بز در هوا پرواز کردند تا:سرزمینی به نام بنونتو که متعلق به پاپ است و در پادشاهی ناپل واقع شده است. یک مزرعه و در مرکز آن سکویی با دو صندلی وجود داشت. روی یکی از آنها یک پسر نوجوان قرمز و روی دیگری یک زن زیبا قرار داشت که او را ملکه می‌نامیدند و آن مرد پادشاه بود. اولین باری که او به آنجا آمد - هشت ساله بود - «پرچمدار» و سایر زنان همراهش به او گفتند که باید زانو بزند و پادشاه و ملکه و هر آنچه را که آنها دستور می‌دهند بپرستد تا بتوانند به او کمک کنند و ثروت، زیبایی و مردان جوان برای عشق ورزیدن به او بدهند. و به او گفتند که خدا یا باکره مقدس را پرستش نکند. پرچمدار او را روی کتابی با حروف بزرگ قسم داد که آن دو نفر دیگر را بپرستد. پادشاه را گویی خدا و ملکه را گویی باکره مقدس است و خود را با جسم و روح به آنها سپرد… و پس از آنکه او آنها را پرستش کرد، میزها را درست کردند و خوردند و نوشیدند و پس از آن مردان در مدت زمان کوتاهی بارها با زنان و با او رابطه جنسی برقرار کردند. همه اینها برای او مثل یک خواب به نظر می‌رسید، زیرا وقتی از خواب بیدار شد، این کار را در رختخوابش انجام داد، برهنه انگار که برای استراحت رفته بود. اما گاهی اوقات قبل از اینکه به رختخواب برود، او را صدا می‌زدند تا شوهر و فرزندانش متوجه نشوند، و بدون اینکه قبلاً بخوابد (تا جایی که می‌توانست بگوید)، آنجا را ترک می‌کرد و کاملاً پوشیده می‌رسید. او همچنین ادعا کرد که در آن زمان متوجه نشده بود که این کار گناه است، قبل از اینکه اعتراف‌کننده‌اش چشمانش را باز کند و به او بگوید که این شیطان است و او اجازه ندارد بیشتر از این این کار را انجام دهد، اما او همچنان تا دو ماه پیش به این کار ادامه داد. و او با شادی و لذتی که از آن دریافت کرد، آنجا را ترک کرد… و به این دلیل که (پادشاه و ملکه) به او وسیله‌ای برای درمان بیماران دادند تا بتواند مقداری پول به دست آورد، زیرا او همیشه فقیر بود.پس از این اظهارات آزادانه، دادگاه تفتیش عقاید از او بازجویی کرد و سوالاتی از او پرسید. رویکرد دادگاه تفتیش عقاید این بود که پری‌ها وجود ندارند، بلکه بقایای خرافات بت‌پرستی هستند که باید ریشه‌کن شوند و جدی گرفته نشوند؛ بنابراین، وقایعی که او توصیف کرد یا باید یک رؤیا بوده باشند، که در این صورت می‌توانستند داستان او در مورد پری‌ها را بپذیرند، یا اگر اتفاق افتاده باشد، باید سبت یک جادوگر بوده باشد؛ بنابراین، آنها از او سوالاتی پرسیدند تا او وقایع را به عنوان یک رؤیا یا واقعیت شناسایی کند. اگر اولی بود، او آزاد می‌شد و اگر دومی بود، او یک جادوگر می‌شد. با این حال، زن ماهیگیر این بازجویی از سوالات را با موفقیت پشت سر گذاشت: پروتکل‌ها بیان می‌کنند که در نهایت، او به این نتیجه رسید که «به نظر می‌رسد همه اینها در یک رویا اتفاق افتاده است» و «تا جایی که او می‌توانست موضوع را تخمین بزند»، واقعاً همه اینها فقط یک رؤیا بوده است.

## جستارهای وابسته
* محاکمه جادوگران در ایتالیا

## منابع

رده:آفریده‌های افسانه‌ای ایتالیا
رده:آفریده‌های افسانه‌ای زن
رده:پری‌ها
رده:تاریخ پالرمو
رده:سحر در ایتالیا