نیلا پیزی

**ادیونیلا پیزی** (; ۱۶ آوریل ۱۹۱۹ – ۱۲ مارس ۲۰۱۱)، که با نام هنری **نیلا پیزی** شناخته می‌شد، خواننده و بازیگر ایتالیایی بود.

او در سانتاگاتا بولونیزه، ایتالیا به دنیا آمد و در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در ایتالیا به‌ویژه مشهور شد. او بیشتر به دلیل پیروزی در اولین دوره جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۵۱ با اجرای آهنگ «سپاس از گل‌ها» شناخته می‌شود. در سال بعد (۱۹۵۲) او به ترتیب با آهنگ‌های «پرواز کن کبوتر»، «خشخاش‌ها و مرغابی‌ها» و «زنی دعا می‌کند» مقام‌های اول تا سوم را کسب کرد؛ رکوردی که هنوز شکسته نشده است.

در طول دوران حضورش در سانرمو، او در مجموع سی و یک آهنگ اجرا کرد و سه بار دیگر به عنوان مهمان و یک بار به عنوان مجری حضور یافت. با صدایی گرم و کاریزماتیک، او موفق‌ترین خواننده تاریخ سانرمو محسوب می‌شود.

## زندگی و فعالیت حرفه‌ای
### زندگی اولیه و آغاز فعالیت‌ها
ادیونیلا پیزی دختر آنجلو، کشاورز و مسئول نگهداری جاده‌های شهری، و ماریا، خیاط و دوزنده بود. او دو خواهر کوچک‌تر داشت.

او ابتدا در خیاطی مشغول به کار شد، سپس در نانوایی نظامی در کازارالتا (یکی از محله‌های بولونیا) و در نهایت به عنوان آزمایش‌کننده رادیو در دوکاتی، همچنین در بولونیا، فعالیت کرد. حرفه پیزی از شرکت در مسابقات زیبایی آغاز شد که در اواخر دهه ۱۹۳۰ برگزار شدند. در ۴ نوامبر ۱۹۳۸، در سن ۱۹ سالگی، او در نمایشی برای سربازان هنگ ۵۹ پیاده‌نظام بولونیا به مناسبت جشن نیروهای مسلح ایتالیا شرکت کرد. در سال ۱۹۳۹ در مسابقه Miss Italia شرکت کرد.

در سال ۱۹۴۰، او در نمایش‌های دیگری برای نیروهای مسلح اجرا کرد و حتی به عنوان نماد هنگ ۳۵ پیاده‌نظام بولونیا انتخاب شد. در سال ۱۹۴۲، او در مسابقه‌ای برای صداهای جدید که توسط EIAR، سازمان رادیویی ایتالیا برگزار شد و ده هزار رقیب حضور داشتند، برنده شد و آهنگ‌های «موسیقی الهی تو» اثر آلبرتو رابالیاتی و «فردا مرا منتظر نباش» اثر اسکار کاربنی را اجرا کرد. او سپس با ارکستر زمه همکاری کرد و همان سال در رادیو با آهنگ «خانه‌ای میان گل‌ها» ساخته گیدو چرگولی به روی آنتن رفت.

اولین آلبوم او برای پارلفون در ۲۰ فوریه ۱۹۴۴ ضبط شد و در آن با برونا راتانی در «والس بهاری» دوئت کرد و اِلزا پی‌رون را در «گرداب تنها» همراهی کرد. در ۲۳ فوریه، نخستین آهنگ تک نفره او «سپیده‌دم زندگی» منتشر شد. با این حال، پیزی همیشه این موضوع را رد می‌کرد و ادعا داشت که این خطا از سوی پارلفون روی برچسب رخ داده است. او پس از رأی منفی استاد تیتو پترالیا در بهار ۱۹۴۴ از رادیو حذف شد، زیرا صداش بیش از حد جذاب و متفاوت برای ایتالیای فاشیست تلقی شد. با این حال، او در سال‌های ۱۹۴۵ و ۱۹۴۶ به تور تئاترها و سالن‌های رقص در سراسر ایتالیا ادامه داد و ارکستر استاد چینیکو آنجلینی را همراهی کرد که رابطه‌ای عاشقانه با او داشت. بازگشت دائمی او به رادیو در سال ۱۹۴۶ رخ داد، زمانی که قراردادی ضبط با Cetra امضا کرد. گزارش شده است که او مجبور بود با نام‌های مستعار ضبط کند و برخی از آثار بدون ذکر نام منتشر شدند. تا سال ۱۹۴۹، پیزی بالاخره اجازه یافت تنها با نام خود ضبط کند. با وجود نام‌های مستعار و ناشناس بودن، او بسیار محبوب شد و بسیاری از آهنگ‌های مشهور را ارائه کرد.

دوره ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۰ روندها و سلیقه‌های عمومی را تغییر داد، به دلیل نفوذ سبک آمریکای لاتین که از طریق هالیوود توسط شاویه کوگات و کارمن میراندا معرفی شد و سپس در ایتالیا آهنگ‌هایی با ریتم سامبا، رومبا، بایون، کالیپسو (موسیقی) و چاچاچا رواج یافت. با این حال، نیلا پیزی توانست آهنگ‌های شاد شاخص خود را با تفسیرهای طنزآمیز حفظ کند. او همچنین دوئت‌هایی با همکار خود لوچیانو بنونو اجرا کرد، با آهنگ‌هایی مانند «بونگو بونگو بونگو»، «با دختران چه کار می‌کنیم؟» و «جلو و عقب».

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:اهالی استان بولونیا
رده:خوانندگان زن سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۲۰۱۱ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۱۹ (میلادی)
رده:هنرمندان آرسی‌ای وکتور رکوردز