ژیلبر دوران

**ژیلبر دوران** (؛  ؛   – ) فیلسوف، جامعه‌شناس، انسان‌شناس و استاد دانشگاه اهل فرانسه بود که به دلیل آثارش در زمینه انگاره، انسان‌شناسی نمادین و اسطوره‌شناسی شناخته می‌شود.

به گفته دوران، تخیل و عقل می‌توانند مکمل یکدیگر باشند. او از جایگاه تصویر دفاع کرد؛ امری که به‌طور سنتی در اندیشه غربی، به‌ویژه در فلسفه فرانسوی، بی‌ارزش شمرده می‌شد. او مدافع رویکردی چندرشته‌ای بود.

او برای طبقه‌بندی نمادها و کهن‌الگوها، میان دو نظام قائل به تمایز شد: نظام روزانه و نظام شبانه.

## زندگی‌نامه
او در طول جنگ جهانی دوم به نیروهای مقاومت فرانسه در ورکور پیوست. او فعالیت حرفه‌ای خود را با تدریس فلسفه در نظام آموزش متوسطه از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۶ آغاز کرد (در فرانسه فلسفه در سطح دبیرستان تدریس می‌شود) و سپس استاد جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی در دانشگاه گرنوبل ۲ شد. 

ژیلبر دوران به همراه لئون سلیه و پل دشام در سال ۱۹۶۶، بنیان‌گذار و مدیر «مرکز تحقیقات تخیل» و همچنین عضو محفل «ارانوس» بود. او در سال ۱۹۸۸ مجله علوم انسانی و اجتماعی «دفترهای تخیل» را بنیان نهاد. 

او پیرو گاستون باشلار، هانری کربن و کارل گوستاو یونگ و استادِ میشل مافزولی بود. ژیلبر دوران به شهرتی جهانی دست یافت و مرکز او در حال حاضر هسته مرکزیِ یک شبکه بین‌المللی با بیش از شصت آزمایشگاه است. او در مشهورترین اثر خود، «*ساختارهای انسان‌شناختی تخیل*» (۱۹۶۰)، مفهوم تأثیرگذار «مسیر انسان‌شناختی» (که گاهی *دیالکتیک یا سیر انسان‌شناختی* ترجمه می‌شود) را تدوین کرد که بر اساس آن، یک تأثیر دوسویه (دوسو-یکوا) میان فیزیولوژی و جامعه وجود دارد.

در سال ۱۹۸۴، ژیلبر دوران بر رساله میشل گوشر با موضوع «*شهود آسترولوژیک (نجومی) در تخیل*» (دانشگاه گرنوبل ۲) نظارت داشت.

در سال ۱۹۹۱، همایش ویژه‌ای به میزبانی میشل مافزولی به افتخار او در «مرکز فرهنگی بین‌المللی سریزی-لا-سال» برگزار شد.
در ۱۴ مارس ۲۰۰۷، در شامبری، دوران به مقام فرمانده لژیون دونور ارتقا یافت که این نشان توسط شخصیتی به انتخاب خودش، یعنی ریمون اوبراک، به نمایندگی از رئیس‌جمهور (طبق رسوم) به او اعطا شد.

دوران در ۷ دسامبر ۲۰۱۲ درگذشت.

## منابع

## برای مطالعهٔ بیشتر

* Dominique Raynaud, ''Architectures comparées: essai sur la dynamique des formes'', 1998, pp.&nbsp;11–2.
* Maffesoli Michel (ed.), *La Galaxie de l’imaginaire. Dérive autour de l’œuvre de Gilbert Durand*, Paris, Berg international, 1980.
* Pachter Michèle, *Gilbert Durand*, *Sociétés*, vol. 1, no 4, juin 1985.
* Durand Jean-Pierre & Robert Weil, *Sociologie contemporaine*, Paris, Vigot, 1993, pp.&nbsp;212–215.
* Godinho Helder, « Gilbert Durand » in Thomas Joël (ed.), *Introduction aux méthodologies de l'imaginaire*, Paris, Ellipses, 1998, pp.&nbsp;140–149.
* Cabin Philippe, *Une cartographie de l’imaginaire : Entretien avec Gilbert Durand*, *Sciences humaines*, janvier 1999.
* Patrice Van Eersel, *Le retour des dieux. Entretien avec Gilbert Durand*, *Nouvelles Clés*, 30, été 2001, pp.&nbsp;54-59
* Bertin Georges, *Pour l'Imaginaire, principes et méthodes*, *Esprit critique*, vol. 4 n°2, Février 2002.
* Xiberras Martine, *Pratique de l'imaginaire. Lecture de Gilbert Durand*, Laval, Presses de l'Université Laval, 2002.

رده:اعضای مقاومت فرانسه
رده:جامعه‌شناسان اهل فرانسه
رده:درگذشتگان ۲۰۱۲ (میلادی)
رده:دریافت‌کنندگان مدال مقاومت
رده:زادگان ۱۹۲۱ (میلادی)
رده:فرماندهان لژیون دونور
رده:فیلسوفان سده ۲۰ (میلادی) اهل فرانسه
رده:گیرندگان نشان صلیب جنگ فرانسه ۱۹۴۵–۱۹۳۹ (میلادی)
رده:نویسندگان مرد غیرداستانی اهل فرانسه