ریموندو دی سانگرو

**ریموندو دی سانگرو، شاهزاده سانسورو** (۳۰ ژانویه ۱۷۱۰–۲۲ مارس ۱۷۷۱) یک نجیب‌زاده، مخترع، سرباز، نویسنده، دانشمند، کیمیاگر و فراماسون ایتالیایی بود که بیشتر به خاطر بازسازی کاپلا سانسه‌ورو در ناپل به یاد آورده می‌شود.

## اوایل زندگی
هفتمین شاهزادهٔ سن سورو در شهر تورّماجیوره در خانواده‌ای نجیب به دنیا آمد. پدرش آنتونیو، دوک تورّماجیوره، و مادرش سسیلیا گئِتانی از آراگون بود. مادرش کوتاه پس از تولد او درگذشت. او سال‌های اولیهٔ زندگی خود را در ناپل گذراند و در سال ۱۷۲۰ برای تحصیل به کالج یسوعی رم در شهر رم فرستاده شد. او زیر نظر فیلیپو بونانی، جانشین آتناسیوس کیرچر، تحصیل کرد و شیفتهٔ موزهٔ کیرچری و سنت علمی یسوعیان شد. در سال ۱۷۲۶ عنوان شاهزادهٔ سانسِورو را از پدربزرگش به ارث برد.

## شغل
در سال ۱۷۳۰، در سن ۲۰ سالگی، به ناپل بازگشت، جایی که با برخی از مهم‌ترین روشنفکران پادشاهی، از جمله سلستینو گالیانی و آنتونیو جنووسی، بیشترین ملاقات را داشت.  در سال ۱۷۴۲، او توسط پادشاه چارلز سوم به عنوان لرد چمبرلین منصوب شد و سال بعد به عضویت آکادمی معتبر آدلّا کروسکا درآمد. 

در سال ۱۷۴۴، او در طول نبرد ولتری، در جنگ بین هابسبورگ‌ها و بوربون‌ها، خود را در رأس یک هنگ متمایز کرد.  در حالی که فرماندهی ارتش را بر عهده داشت، توپی از مواد سبک‌وزن ساخت که برد بیشتری نسبت به توپ‌های استاندارد آن زمان داشت و رساله‌ای نظامی در مورد به‌کارگیری پیاده‌نظام نوشت که به خاطر آن توسط فردریک دوم پروس مورد ستایش قرار گرفت.

با این حال، علایق واقعی او مطالعات کیمیاگری، مکانیک و علوم به‌طور کلی بود. از جمله اختراعات او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
* دستگاه هیدرولیکی که می‌تواند آب را تا هر ارتفاعی پمپ کند
* یک «شعله ابدی»، با استفاده از ترکیبات شیمیایی اختراعی خودش
* کالسکه‌ای با «اسب‌های» چوبی و چوب پنبه‌ای که توسط سیستم هوشمندانه‌ای از چرخ‌های پارویی رانده می‌شد و می‌توانست هم در خشکی و هم در آب حرکت کند
* آتش‌بازی‌های رنگی
* دستگاه چاپ که می‌توانست رنگ‌های مختلف را در یک چاپ چاپ کند.

## انتشارات
شاهزاده به چندین زبان اروپایی، و همچنین عربی و عبری صحبت می‌کرد.  پس از بازگشت به ناپل، او یک چاپخانه در زیرزمین خانه‌اش راه‌اندازی کرد که در آن هم آثار خود و هم آثار دیگران را چاپ می‌کرد، که برخی از آنها را خودش ترجمه می‌کرد. از آنجایی که برخی از این آثار توسط مقامات کلیسایی سانسور می‌شدند، او همچنین به صورت ناشناس می‌نوشت. برخی از انتشارات او به وضوح تحت تأثیر فراماسونری بود و او با ماسون‌های دیگر مانند اسکاتلندی اندرو مایکل رمزی که *کتاب سفرهای کوروش* او را ترجمه و منتشر کرد، و شاعر انگلیسی الکساندر پوپ که *کتاب تجاوز به طوق* او را ترجمه و منتشر کرد، ارتباط برقرار می‌کرد (اگرچه به دلیل محکومیت‌های یسوعیان، او مجبور شد این فعالیت‌ها را انکار کند). او تا زمانی که توسط کلیسا تکفیر شد، رئیس لژ ماسونی ناپلی بود و این باعث دشمنی با کاردینال ناپلی جوزپه اسپینلی شد. این تکفیر بعداً توسط پاپ بندیکت چهاردهم، احتمالاً به دلیل نفوذ خانواده دی سانگرو، لغو شد.

در ناپل، او با فورتوناتو-بارتولومئو د فلیس ، کنت دوم دی پانزوتی، که توسط سلستینو گالیانی به عنوان رئیس فیزیک تجربی و ریاضیات در دانشگاه ناپل منصوب شده بود، دوستی برقرار کرد و بعداً در سال ۱۷۶۲ انتشارات معروف ایوردون را تأسیس کرد. شاهزاده و کنت با هم آثار فیزیکدان جان آربوتنات را از لاتین ترجمه کردند.

## شایعات
افسانه‌های زیادی پیرامون فعالیت‌های کیمیاگری او رواج یافت: اینکه او می‌توانست از هیچ، خون خلق کند، می‌توانست مایع شدن خون سن جنارو را تکرار کند، اینکه او مردم را می‌کشت تا بتواند از استخوان‌ها و پوست آنها برای آزمایش‌ها استفاده کند. گفته می‌شود کلیسای کوچک سن‌سورو بر روی معبد قدیمی ایزیس ساخته شده است و گفته می‌شود دی سانگرو یک رزکراسی بوده است. برای توجیه این موضوع، مردم محلی به مجسمه عظیم خدای نیل اشاره می‌کردند که درست در گوشه خانه او قرار داشت.

برای افزودن به حس ترس، خانه خانوادگی دی سانگرو در ناپل، کاخ سانسورو، صحنه قتل وحشیانه‌ای در پایان قرن شانزدهم بود، زمانی که آهنگساز کارلو جزوالدو همسر و معشوقه‌اش را *در حین ارتکاب جرم آشکار* دستگیر کرد و آنها را در رختخوابشان با قمه به قتل رساند.

## اواخر عمر
بندانگشتی|کاخ ریموندو دی سانگرو
سال‌های آخر عمر او به تزئین کلیسای کوچک سنسوِرو با آثار مرمری از بزرگ‌ترین هنرمندان آن زمان، از جمله آنتونیو کورادینی، فرانچسکو کویرولو و جوزپه سنمارتینو (که بسیاری تصور می‌کردند حجاب مرمری دقیق *[[مسیح مستور|مسیحِ پوشیده]]* او توسط کیمیاگری دی سانگرو خلق شده است) و تهیه مدل‌های آناتومیک اختصاص یافت. دو مدل از این مدل‌ها که به عنوان ماشین‌های آناتومیک شناخته می‌شوند، هنوز در کلیسا به نمایش گذاشته شده‌اند و افسانه‌هایی در مورد نحوه ساخت آنها ایجاد کرده‌اند (حتی امروزه روش دقیق آن مشخص نیست). تا همین اواخر بسیاری از ناپلی‌ها معتقد بودند که این مدل‌ها مربوط به خدمتکار او و یک زن باردار هستند که ماده‌ای مصنوعی تحت فشار به رگ‌های او تزریق شده است، اما آخرین تحقیقات نشان داده است که این مدل‌ها مصنوعی هستند.

او پیش از مرگش بایگانی علمی خود را نابود کرد. پس از مرگش، نوادگانش، که به دلیل مشارکت دی سانگرو در فراماسونری و کیمیاگری، توسط کلیسا تهدید به تکفیر می‌شدند، هر آنچه از نوشته‌ها، فرمول‌ها، تجهیزات آزمایشگاهی و نتایج آزمایش‌های او باقی مانده بود را از بین بردند.

## مرگ
ریموندو دی سانگرو در سال ۱۷۷۱ در ناپل درگذشت و مرگ او به دلیل استفاده مداوم از مواد شیمیایی خطرناک در آزمایش‌ها و اختراعاتش تسریع شد. در سال ۱۷۹۴، کارل پیتر تونبرگ، طبیعت‌شناس سوئدی، جنس گیاه *[[شمشیری (سرده)|سانسوریا]]* را به نام او نامگذاری کرد.

## منابع

رده:افراد تکفیرشده توسط کلیسای کاتولیک رومی
رده:اهالی استان فوجا
رده:درگذشتگان ۱۷۷۱ (میلادی)
رده:زادگان ۱۷۱۰ (میلادی)
رده:فراماسون‌های اهل ایتالیا
رده:کاپلا سانسه‌ورو
رده:نجیب‌زادگی ایتالیا
رده:نویسندگان مرد اهل ایتالیا