open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
۱۹۴۳/۳/۴ (ترانه)

«**۴/۳/۱۹۴۳**» که به صورت «**۴ مارس ۱۹۴۳**» نیز نوشته می‌شود، آهنگی است که در سال ۱۹۷۱ توسط لوچیو دالا و پائولا پالوتینو ساخته شد. این آهنگ در بیست و یکمین دوره جشنواره موسیقی سانرمو، با اجرای دوگانه لوچیو دالا و اکیپ ۸۴، رتبه سوم را کسب کرد.

## پیشینه
این آهنگ توسط دالا و پالوتینو در طول سفری به جزایر ترمیتی ساخته شد.

پس از چند اجرای زنده موفق، آر سی ای ایتالیایی تصمیم گرفت این آهنگ را در جشنواره موسیقی سانرمو ارائه دهد، جایی که در ابتدا رد شد. در نهایت توسط یک «کمیته ویژه بازسازی» که توسط آجنوره اینکروچی، آلبرتو بویلاکوا، ویتوریو کاپریولی، تونینو چروی،  فرناندو کیل، سرجو کوربوچی، ماریو لاندی، اوبالدو لای و پی‌یرو ویوارلی تشکیل شده بود، انتخاب شد. این کمیته مسئول انتخاب چهار آهنگ شایسته برای اضافه شدن به جشنواره به دلیل اهمیت هنری آنها بود.

از آنجایی که قوانین جشنواره سانرمو اجرای دوگانه این آهنگ را الزامی می‌کرد، شرکای مختلفی برای دالا از جمله بابی سولو و ادواردو دی آنجلیس مورد آزمایش قرار گرفتند. اولین انتخاب دالا دویلیو دل پرته بود که در نهایت به دلیل تعهدات قراردادی‌اش با گروه تئاتر جانی دورلی اجازه شرکت در این اجرا را پیدا نکرد.

## متن آهنگ
متن ترانه داستان مردی را روایت می‌کند که با وجود گناهان شناخته‌شده‌اش، به او لقب «Gesù Bambino» (کودکی مسیح) داده‌اند. او از رابطه کوتاه یک سرباز آمریکایی که به دلیل جنگ جهانی دوم موقتاً در ایتالیا زندگی می‌کرد، و دختری ۱۶ ساله و باهوش که خیلی زود او را یتیم کرد، زاده شده است.

عنوان اصلی این آهنگ «کودکی عیسی» بود، اما به پیشنهاد تهیه‌کننده، روگرو سینی، در تاریخ «۴/۳/۱۹۴۳»، یعنی تاریخ تولد دالا، تغییر کرد تا تداعی‌کنندهٔ زندگی‌نامه‌اش با اشعار باشد. سازمان دهندگان سان رمو و رای (شبکه رادیو تلویزیونی) همچنین تغییرات بیشتری را در برخی از آیات که کفرآمیز تلقی می‌شدند مجبور کردند، بنابراین "او نقش مدونا را با کودک بازی کرد قنداق کردن" ("بازی شده در مریم بودن با نوزاد برای قنداق کردن") به "او با بچه نقش زن را بازی کرد" در حالی که یک زن در حال بازی کردن است، تبدیل شد. «و حتی الان، وقتی ورق بازی می‌کنم و شراب می‌نوشم، مردم بندر به من می‌گویند عیسی کوچولو.» (و حتی اکنون که من ورق بازی می‌کنم و شراب می‌نوشم، برای مردم بندر من به عنوان "عزیز کودک" شناخته می‌شوم) در اصل «و حتی اکنون که برای دزدان نفرین می‌کنم و شراب می‌نوشم» بود. قسم بخور و شراب بنوش، دزدها و فاحشه‌ها مرا عیسی عزیز می‌نامند).

## انتشار
این آهنگ برای اولین بار در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۷۱، با اجرای دوگانه توسط لوسیو دالا و گروه اکیپ ۸۴، اجرا شد. دالا آن را به همراه ویولونیست رنزو فونتانلا اجرا کرد. این اولین موفقیت تجاری بزرگ دالا بود که نسخه او از این آهنگ در صدر جدول پرفروش‌ها قرار گرفت و بیش از ۵۰۰۰۰۰ نسخه از آن به فروش رسید.

## نسخه‌های دیگر
این آهنگ توسط پیر دلانو به زبان فرانسوی اقتباس شده و توسط دالیدا با عنوان «کودکی عیسی» ضبط شده است. چیکو بوارک این آهنگ را به زبان پرتغالی به عنوان «تاریخچه من» اقتباس کرد. هنرمندانی که این آهنگ را پوشش دادند نیز عبارتند از ماریا بتانیا، نی ماتوگروسو، فرانچسکو دی گرگوری، مینو ریتانو، ماریا فارانتوری، آگنالدو رایول، اسوالدو مونته‌نگرو، فافا د بلم، فلامینکووین‌تتن، مسافران، لارا سنتور پائول فارینا، پی.

## فهرست آهنگ‌ها

## نمودارها
; نسخه لوسیو دالا

; نسخه اکیپ ۸۴

## منابع

رده:ترانه‌های ۱۹۷۱ (میلادی)
رده:ترانه‌های ایتالیایی
رده:ترانه‌های ساخته لوچو دالا
رده:تک‌آهنگ‌های ۱۹۷۱ (میلادی)
رده:تک‌آهنگ‌های آرسی‌ای رکوردز
رده:تک‌آهنگ‌های با رتبه یک در ایتالیا
زن کولی (ترانه)

**«زن کولی»** () ترانه‌ای است ساخته‌ انریکو ریکاردی و لوئیجی آلبرتلی. این ترانه برندهٔ نوزدهمین دوره‌ جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۶۹ شد و با دو اجرا توسط بابی سولو و ایوا زانیکی ارائه شد. نسخهٔ بابی سولو برای دو هفته در صدر جدول پرفروش‌ترین ترانه‌های ایتالیا قرار گرفت.

این ترانه همچنین الهام‌بخش ساخت فیلمی موزیکال با همین عنوان شد که توسط ماریانو لائورنتی کارگردانی شد و بابی سولو و لورتا گوجی در آن ایفای نقش کردند.

## جداول موسیقی

## منابع

رده:ترانه‌های ۱۹۶۹ (میلادی)
رده:ترانه‌های ایتالیایی
رده:تک‌آهنگ‌های ۱۹۶۹ (میلادی)
رده:تک‌آهنگ‌های با رتبه یک در ایتالیا
رده:تک‌آهنگ‌های با رتبه یک در برزیل
رده:ترانه‌های کانی فرانسیس
کلاودیو ریسی

**کلاودیو ریسی** (؛   – ) کارگردان فیلم اهل ایتالیا بود. پدر او، دینو ریسی و برادرش، مارکو ریسی نیز هر دو از کارگردانان سینما بودند.

از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به *[[ازدواج در پاریس]]* اشاره نمود.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:درگذشتگان ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۴۸ (میلادی)
رده:کارگردانان فیلم اهل ایتالیا
شبکه سحاب

**شبکه سحاب** شبکه جهانی رادیو تلویزیون‌های اینترنتی معاونت برون‌مرزی صداوسیما است.

## تاریخچه
شبکه سحاب شبکه جهانی رادیو تلویزیون‌های اینترنتی می‌باشد که در دی ماه سال ۱۴۰۲ رسماً افتتاح شد. موسس این شبکه حسین شیخیان است. این شبکه در حال حاضر به 27 زبان مختلف، از قبیل زبانهای آلمانی، اسپانیایی، آلبانیایی، انگلیسی، ایتالیایی، روسی، فرانسوی، سواحیلی، هوسا، بنگالی، ژاپنی، چینی، ملایو، هندی، ترکی استانبولی، ارمنی، قزاقی، آذری، آشوری، تالشی، ازبکی، تاجیکی، ترکمنی، عربی، عبری، پشتو و دری در قالبهای انتشاری رادیو، رادیوهای اینترنتی، وبسایت خبری و تلویزیون اینترنتی فعالیت دارد.

## اهداف
تاسیس شبکه سحاب گام جدیدی در معاونت برون مرزی صدا و سیما در جهت ایجاد تصویر ذهنی صحیح از ایران در اذهان مردم دنیاست بدیهی است که توجه به فضای مجازی و ظرفیت روایت سازی در آن در قالبهای مختلف در اولویت این شبکه قرار داشته و تلاش میشود تا خرده پروژه‌ها و کلان‌پروژه‌های رسانه ای به حسب اولویتهای سیاستی در 27 سرویس زبانی موجود در این شبکه به فراخور تعریف شده و اجرایی گردد.

محوریت محتوایی در این شبکه، روایت ایران در حوزه های فرهنگی، اجتماعی، معرفتی، اندیشه‌ای، تاریخی، سیاسی، اقتصادی و حوزه پیشرفت است و حول آن مسائل منطقه و جهان نیز مورد توجه قرار دارد. فرم ارائه محتوا در این شبکه نیز بر پایه فرمهای متناسب و مرسوم وب و شبکه‌های اجتماعی است و در برخی زبانهای دارای اولویت به سمت تلویزیونهای اینترنتی و در برخی زبانها نیز رادیوهای آنلاین یا رادیوهای فرکانسی به عنوان بستر انتشار محتوای تولیدی این شبکه مورد استفاده خواهند بود.

## اولویت‌های محتوایی
روایت ایران در حوزه های فرهنگی، اجتماعی، معرفتی، اندیشه‌ای، تاریخی، سیاسی، اقتصادی و حوزه پیشرفت، و حول آن مسائل منطقه و جهان به خصوص فلسطین به عنوان مساله اول جهان اسلام از اولویت های محتوایی این شبکه به حساب می آیند.

به طور تفصیلی تر موضوعات مختلفی همچون: روایت اجتماع و وضعیت زن و خانواده ایرانی، سلامت، محیط جامعه و آموزش در ایران؛ فرهنگ غنی و آداب و رسوم و ادبیات و سنت های ایرانی، زبان فارسی و آموزش آن به مخاطبان به مثابه ابزار قدرتمند نفوذ فرهنگی؛ معارف اسلامی در سطوح مختلف با درنظر گرفتن نوع مخاطب در حوزه‌های قرآنی، فلسفی، عرفانی، کلامی، تاریخی و ابعاد معرفتی و حکمت عملی موجود در جریان انقلاب اسلامی ایران؛ اندیشه نو و متعالی انقلاب اسلامی در مکتب حضرت امام(ره) و اندیشه های متعالی مبتنی بر ایده تمدنی مدنظر مقام معظم رهبری (مدظله العالی)؛ تاریخ و روایت وقایع تاریخی مهم پیش و پس از انقلاب اسلامی به صورت متقن و دقیق در مقابله با روایت سازی های رسانه های رقیب (مانند روایت شکل گیری انقلاب در ایران، تاریخ جغرافیای ایران و جدایی های سرزمینی، تاریخ ایران و اسلام)، شخصیت‌های تاریخی مشترک ایران و کشورهای دیگر، تاریخ فلسفه ایران، تاریخ علم در ایران، تاریخ تصوف در ایران قدیم تا دوره معاصر و بسیاری موضوعات و ظرفیت ها و نقاط قوت دیگری که این شبکه وظیفه خود می‌داند به آنها بپردازد.

## ساختار
این شبکه شامل گروههای تولیدی متمرکزی همچون گروه سیاسی (خبر و تفسیر) و همچنین گروه فرهنگی و معارف و گروههای منطقه ای همچون گروه اروپا و امریکا، گروه افریقا، گروه شبه قاره و شرق آسیا، گروه قفقاز و آسیای میانه، گروه غرب آسیا و گروه افغانستان است.

## پیوند به بیرون
* شبکه سحاب

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۲۰۱۱ (میلادی) در ایران
رده:رسانه در تهران
رده:سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران
رده:سیاست خارجی ایران
رده:شبکه‌ها و ایستگاه‌های تلویزیونی بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۱۱ (میلادی)
پانزروتی

**پانزروتی** که به عنوان **پانزاروتی** نیز شناخته می‌شود، یک نان خوشمزه ایتالیایی است که منشأ آن به منطقه آپولیا برمی‌گردد و هم از نظر شکل و هم از نظر خمیری که برای تهیه آن استفاده می‌شود، شباهت زیادی به کالزونه دارد. این اصطلاح معمولاً به محصولاتی که سرخ شده‌اند اشاره دارد، نه آنهایی که در فر پخته می‌شوند (یعنی کالزونه)، اگرچه کالزونه‌ها و پانزروتی‌ها اغلب با یکدیگر اشتباه گرفته می‌شوند.

## ریشه‌شناسی
اسم *پانزروتی* از diminutive ** می‌آید، که یک تغییر منطقه‌ای از  () است و به ورم خاص خمیر که شبیه به شکم ورم کرده است اشاره دارد.

اگرچه از نظر ریشه‌شناسی مرتبط هستند، کلمه پانسوتی به یک غذای غیر مرتبط اشاره دارد، نوعی راویولی که مختص جنوا است.

پانزروتی‌ها اغلب به عنوان اسم مفرد «پانزروتی» یا «پانزاروتی» نامیده می‌شوند.

## منشأ و تغییرات
پانزروتی‌ها در آشپزی آپولیایی منشأ گرفته‌اند. آن‌ها در واقع نسخه‌های کوچک کالزونه هستند، اما معمولاً سرخ می‌شوند نه در فر پخته می‌شوند، به همین دلیل به آن‌ها *کالزونی فریتی* () یا ''فریت پیتزا'' () در ایتالیا گفته می‌شود، که به ویژه در کامپانیا رایج است. در برخی از مناطق آپولی، مانند مولفتا، پانزروتی‌ها همچنین به نام *فریتله* یا *فریتلی* () شناخته می‌شوند، در حالی که در بریندیسی به عنوان *فریته* (یک تغییر محلی از *فریتله*) شناخته می‌شوند.

پرکننده‌های رایج برای این خوراکی گوجه‌فرنگی و موزارلا هستند. گوجه‌فرنگی‌های کامل پوست‌کنده باید تخلیه و خشک شوند تا به عنوان پرکننده استفاده شوند، زیرا استفاده از گوجه‌فرنگی‌های غیرخشک باعث پارگی خمیر به دلیل رطوبت می‌شود. پرکننده‌های دیگر شامل پیازهای تفت‌داده شده در روغن زیتون و مزه‌دار شده با ماهی آنچوی و کپر نمک‌سود شده، یا پنیر مورتادلا و پنیر پروولون هستند.

یک دستور متفاوت برای پانزروتی *پانزروتی دی پاتاته* () است، که یک غذای مخصوص از سالنتو است و شامل کروکت‌های سیب‌زمینی پوره شده به جای پانزروتی است که اصطلاحاً به آن اشاره می‌شود.

## جستارهای وابسته

* کالزونه
* پیتزای سرخ شده

## منابع

رده:انواع پیتزا
رده:صفحه‌های دارای الفبای آوانگاری بین‌المللی ایتالیایی
رده:غذاهای سرخ‌شده
رده:غذای خیابانی در ایتالیا
رده:مقاله‌های دارای تلفظ ضبط‌شده
اوسا دی مورتو

**اوسا دی مورتو** یا **استخوان‌های مردگان** بیسکویت‌های سنتی سیسیلی هستند که در فهرست محصولات کشاورزی و غذایی سنتی ایتالیا از وزارت سیاست‌های کشاورزی، غذا و جنگلداری (Mipaaf) قرار دارند.****

آن‌ها همچنین به نام‌های نوکاتولی، موستازولی، *اسکاردلینی*، موسکاردینی یا پاستا دی گاروفانو، آن‌ها به مناسبت یادبود درگذشتگان تهیه می‌شوند و شکل استخوان‌های کوچک انسانی را دارند.

## آماده‌سازی
هر دو قسمت بیسکویت با همان خمیر تهیه می‌شود که بر پایه آرد، آب، شکر و ادویه‌هایی مانند دارچین و میخک است: خمیر آماده شده، شکل داده می‌شود و برای چند روز رها می‌شود تا سطح آن کاملاً خشک شود. سپس بیسکویت‌ها در فر پخته می‌شوند: قسمت بالایی سفید و سخت می‌شود، در حالی که قسمت پایینی که مرطوب است، تیره‌تر، نرم و کاراملی می‌شود، به سبب شکر که از بالای آن چکه می‌کند.

## منابع

رده:آشپزی سیسیل
رده:شیرینی‌پزی ایتالیایی
رده:شیرینی‌های ایتالیایی
صلاح احمد ابراهیم

**صلاح احمد ابراهیم** (;  – ) نویسنده، شاعر و دیپلمات سودانی بود. او از مهم‌ترین شاعران نسل اول کشور پس از استقلال به شمار می‌رود و آثار او نمایان‌گر گذار از رمانتیسیسم ادبی به واقع‌گرایی اجتماعی در ادبیات سودان هستند.

## منابع

* 

رده:اهالی ام درمان
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه خارطوم
رده:درگذشتگان ۱۹۹۳ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۳۳ (میلادی)
سلام-زندگی (فیلم)

***سلام-زندگی***  فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی نیکلاس پری است. در این فیلم بازیگرانی همچون کاترین کارتلیج، چارلز دارنینگ، داریل هانا، مویرا کلی، پیتر ریجرت، کمبل اسکات، اریک استولتس، ساندرا سانتیاگو و کارلو آلبان ایفای نقش کرده‌اند.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* 
* 

رده:فیلم‌های آمریکایی دهه ۱۹۹۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های انگلیسی‌زبان دهه ۱۹۹۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های کریسمس ایالات متحده آمریکا
رده:فیلم‌های رمانتیک کمدی آمریکایی
رده:فیلم‌های لاینزگیت
کسی (آلبوم)

***کسی***  تنها آلبوم استودیویی از خوانندهٔ آمریکایی کسی می‌باشد که در ۷ اوت سال ۲۰۰۶ از سوی بد بوی رکوردز، نکست‌سکشن لایف گروپ و آتلانتیک رکوردز منتشر گردید. کسی را تهیه‌کنندهٔ موسیقی رایان لزلی کشف کرد؛ که به او در ضبط دموهایش کمک کرد. پس از پیوستن کسی به بد بوی رکوردز توسط دیدی، همکاری‌اش با لزلی ادامه یافت و کل آلبوم به تهیه‌کنندگی وی شکل گرفت. از نظر موسیقایی، *کسی* آلبومی اساساً در چارچوب آراندبی قرار می‌گیرد، اما در آن ردپایی از سبک‌های پاپ، هیپ‌هاپ الکترو و موسیقی سول نیز دیده می‌شود.

آلبوم از نظر منتقدان با استقبال خوبی روبه‌رو شد و بابت تهیه و تولیدش مورد تحسین قرار گرفت. علاوه بر این‌که آن را «شیرینی» نامیدند، این آلبوم را با آثار جنت جکسون نیز مقایسه کردند. *کسی* در بدو ورود به ''بیلبورد'' ۲۰۰ ایالات متحده رتبهٔ چهارم را از آن خود کرد و طی نخستین هفته بیش از ۱۱٫۳۷۴ هزار نسخه فروش داشت و سیزده هفته نیز در این جدول ماند. کسی در نهمین سالگرد انتشارش مجدداً بر صفحهٔ وینیل عرضه گردید؛ این کار جایگاه آن را به‌عنوان اثری کالت و تأثیرگذار در برخی محافل دوباره تثبیت کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:آلبوم‌های بد بوی رکوردز
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط رایان لزلی
رده:آلبوم‌های کسی ونتورا
رده:آلبوم‌های نخست ۲۰۰۶ (میلادی)
محاصره دیپلماتیک

***محاصره دیپلماتیک***  فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی گوستاو گراف-مارینو است. در این فیلم بازیگرانی همچون پیتر ولر، داریل هانا، تام برنگر، آدریان پینتئا، اووه اوکسنکنشت و بریون جیمز ایفای نقش کرده‌اند.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:فیلم‌های ویدئو خانگی ۱۹۹۹ (میلادی)
رده:فیلم‌های ۱۹۹۹ (میلادی)
رده:فیلم‌های اکشن آمریکایی
هرزه نوجوان

«**هرزهٔ نوجوان**»  ترانه‌ای گروهٔ موسیقی آلترناتیو راک هول می‌باشد. این ترانه اولین قطعه از نخستین آلبوم استودیویی گروه تحت عنوان ''زیبا از درون'' (۱۹۹۱) به‌شمار می‌آید و در سپتامبر سال ۱۹۹۱ از سوی ناشر اروپایی سیتی اسلنگ به‌عنوان تک‌آهنگ منتشر گردید. این تک‌آهنگ هم به‌صورت سی‌دی و هم روی صفحه‌های وینیل ۱۲ و ۷ اینچی عرضه شد؛ با دو قطعهٔ پشت صفحه به نام‌های «غرق نوشابه» و «سیاه سوخته». با اینکه این تک‌آهنگ در آمریکا به هیچ‌کدام از جداول موسیقی راه نیافت، اما در بریتانیا پس از انتشار محبوب شد و در سپتامبر سال ۱۹۹۱ به رتبهٔ اول جدول جدول مستقل بریتانیا دست یافت.

این قطعه در مارس سال ۱۹۹۱ و طی جلسات برای استودیویی *زیبا از درون* ضبط شد و تهیه‌کنندگی آن نیز توس کیم گوردون عضو سانیک یوث و دان فلمینگ عضو گامبال انجام گرفت. اشعار ترانه که توسط کورتنی لاو، خوانندهٔ اصلی گروه نوشته شده، روایتگر یک فاحشهٔ نوجوان سرخورده است که مادرش رهایش کرده. از نظر موسیقایی، این اثر به‌شدت تحت تأثیر سبک‌های نویز راک و گرایندکور قرار دارد و گروه در تنظیمات موسیقی از تکنیک‌های بی‌صدا کردن سریع سیم‌ها، ترایتون و آنچه «آلودگی صوتی» شناخته می‌شود، استفاده کرده‌است.

## منابع
*

رده:تک‌آهنگ‌های ۱۹۹۱ (میلادی)
رده:ترانه‌های ۱۹۹۱ (میلادی)
رده:ترانه‌های هول (گروه موسیقی)
رده:ترانه‌ها درباره نوجوانی
رده:ترانه‌ها درباره روسپیان
رده:ترانه‌های ساخته کورتنی لاو
رده:ترانه‌های ساخته اریک ارلندسون
آن دیچبورن

**آن دیچبورن**  (متولد ۴ اکتبر ۱۹۴۹) یک رقصنده باله، طراح رقص و بازیگر کانادایی است که در فیلم‌هایی مانند «رقص آهسته در شهر بزرگ» محصول ۱۹۷۹ در نقش رقصنده‌ای با بیماری فلج‌کننده، به کارگردانی جان جی. آویلدسن، کارگردان فیلم راکی، و با بازی پل سوروینو، ایفای نقش کرده است. او همچنین در فیلم ترسناک «پرده‌ها» محصول ۱۹۸۳ در کنار جان ورنون و سامانتا اگار، نقش رقصنده باله محکوم به فنا، لوریان سامرز، را بازی کرد. او تقریباً در تمام فیلم‌هایش رقصید و برای بازی در «رقص آهسته در شهر بزرگ» نامزد جایزه گلدن گلوب شد. در دوران حضورش در باله نشنال، او برخی از برجسته‌ترین قطعات دهه ۱۹۷۰، از جمله «سایه‌های دیوانه» و «بوسه‌ها» را طراحی رقص کرد، در حالی که رهبری گروه جانبی باله رِوو را نیز بر عهده داشت.

در ۱۱ نوامبر ۱۹۷۹، دو ماه پس از استعفایش از باله ملی کانادا، دیچبورن با ری واگنر، معاون رئیس بخش تولید مترو گلدوین میر، پس از آشنایی‌شان در آخرین مراسم گلدن گلوب، ازدواج کرد. این زوج مدتی قبل از مرگ واگنر در سال ۲۰۱۴ از هم جدا شدند.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
رده:زادگان ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:بالرین‌های اهل کانادا
رده:بازیگران زن فیلم اهل کانادا
رده:افراد زنده
پالیو دی آستی

بندانگشتی|300x300پیکسل|مسیر باستانی پالیو، از یک حکاکی قرن هجدهمی. کلیسای باستانی سن لاتزارو و ''ستون سنگی'' - نقطه شروع مسابقه - در پس‌زمینه قابل مشاهده هستند؛ سن سکوندو از آستیا، که مسابقه به او تقدیم شده است، در مرکز قرار دارد و در پیش‌زمینه دو شرکت‌کننده در شرف ورود به شهر از طریق دروازه سن پیترو هستند.
**پالیو دی آستِی** (یا *پالیو آسته* در کهن‌ترین نامگذاری‌اش) یک جشنواره سنتی ایتالیایی با ریشه‌های قرون وسطایی است که با مسابقه اسب‌دوانی بدون زین به اوج خود می‌رسد.

این مسابقه از قرن سیزدهم هر ساله برگزار شده است. قدیمی‌ترین رکورد، که توسط گوگلیلمو ونتورا ذکر شده است، مربوط به ربع سوم قرن سیزدهم است. این مسابقه هر ساله برگزار شده است، به استثنای یک دوره در دهه ۱۸۷۰ و یک وقفه ۳۰ ساله در قرن بیستم.

از سال ۱۹۸۸، این مسابقه در یک «میدان» مثلثی شکل در مرکز آستی، *پیازا آلفیری*، در هر سومین یکشنبه سپتامبر برگزار می‌شد؛ از سال ۲۰۱۸ این مسابقه به جای آن، هر اولین یکشنبه سپتامبر برگزار می‌شود.

### دوران فاشیسم
چپ|بندانگشتی|مانیفست ۱۹۳۰ توسط اتاویو باوسانو
این جشنواره در سال ۱۹۲۹ توسط پودستا (شهردار) آسته، وینچنزو بورونزو، احیا شد. در آن سال، پالیو دوباره در یک مسیر مستقیم، این بار در کورسو دانته - مسافتی سربالایی حدود ۱۳۰۰ متر - برگزار شد.

در ۳ مه ۱۹۳۶، در طول جنگ دوم ایتالیا و حبشه، سربازان لژیون ۱۰۴ پیراهن سیاه، که عمدتاً از ساکنان آستی تشکیل شده بودند، یک مراسم ویژه الاغ‌سواری را در سواحل دریاچه آشنگ در اتیوپی اجرا کردند.

## منابع

## پیوند به بیرون
* سایت رسمی شامل تاریخ پالیو بعدی.
* پالیو دی آستِی  داستان آستی و پالیو او را کشف کنید.

رده:آسته
رده:جاذبه‌های گردشگری پیمونت
رده:سنت‌های ایتالیایی
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
موندینا

چپ|بندانگشتی|321x321پیکسل|یک ''موندینا''
[چپ|بندانگشتی|361x361پیکسل|بنای یادبودی برای ''مونداین'' در [ورچلی]]
**موندینا** (pl:  از فعل  (به معنی «پوست کندن»، «پوست کندن»، «تمیز کردن» یا «وجین کردن») یک کارگر زن فصلی شالیزار برنج است، به ویژه در دره پو ایتالیا از اواخر قرن نوزدهم تا نیمه اول قرن بیستم؛ اگرچه این عمل به حدود ۶۰۰ سال پیش برمی‌گردد.

کار موندینا (وجین) در آن دوران در شمال ایتالیا رواج داشت. این کار شامل از بین بردن علف‌های هرز در حال رشد در مزارع برنج بود که مانع رشد سالم گیاهان جوان برنج می‌شدند. این کار در طول سیل مزارع، از پایان آوریل تا آغاز ژوئن هر سال، انجام می‌شد که در طی آن، جوانه‌های ظریف باید در مراحل اولیه رشد خود، از اختلاف دمای بین روز و شب محافظت می‌شدند. این کار شامل دو مرحله بود: پیوند گیاهان و هرس علف‌های هرز.
[بندانگشتی|مونداین در حال نشاء زدن [برنج|نشاء برنج در شالیزارهای حومه نووارا در سال ۱۹۵۵ .]]
موندینا کار بسیار طاقت‌فرسایی بود که عمدتاً توسط زنان فقیرترین طبقات اجتماعی از امیلیا-رومانیا، ونتو، لومباردی و پیدمونت انجام می‌شد، که در شمال ایتالیا، عمدتاً در اطراف ورچلی، نووارا و پاویا کار می‌کردند. کارگران روزهای کاری خود را با پاهای برهنه تا زانو در آب و کمر خمیده برای ساعت‌های طولانی می‌گذراندند. برای محافظت از خود در برابر حشرات و آفتاب، کارگران روسری و کلاه لبه‌دار پهن و شلوارک یا شورت بزرگ می‌پوشیدند تا لباس‌هایشان خیس نشود. رفت و آمد اغلب با دوچرخه به محل کار انجام می‌شد.

شرایط کاری وحشتناک، ساعات طولانی و دستمزد بسیار پایین منجر به نارضایتی مداوم و گاهی به جنبش‌های شورشی و شورش در سال‌های اولیه قرن بیستم شد. مبارزات علیه *سرپرستان*، با وجود کارگران مخفی فراوانی که آماده بودند برای به دست آوردن کار، دستمزدهای پایین را بیشتر کاهش دهند، حتی سخت‌تر هم شد. آنها به عنوان اعتصاب‌شکنان *توصیف* می‌شوند. عمل اعتصاب‌شکنی منجر به اعتراضات مردمی شد. خواسته‌های شورشیان معترض سرانجام بین سال‌های ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۹ برآورده شد، زمانی که همه کمون‌های استان ورچلی ملزم به رعایت محدودیت هشت ساعت کار شدند.

## فرهنگ عامه
این شیوهٔ شکستن اعتصاب همچنین منجر به سرودهای اعتراضی مانند «اگر هشت ساعت برای شما خیلی کم به نظر می‌رسد» با هدف محدود کردن روز کاری به هشت ساعت یا «آقای استادِ شلوار سفیدِ زیبا شد. «هدف این آهنگ‌ها، مشتریان و سرپرستان کار بود.» کار *موندین* همچنین الهام‌بخش بسیاری از آهنگ‌های محبوب مانند «صبح به محض اینکه از خواب بیدار می شوید» بود که از اواخر قرن نوزدهم محبوب بود و منشأ آهنگ ضد فاشیستی جنگ جهانی دوم «بلا چاو» محسوب می‌شود. سرنوشت موندین همچنین در آثار ادبی و بعداً در آثار سینمایی به نمایش گذاشته شد که مشهورترین آنها فیلم برنج تلخ *محصول* ۱۹۴۹ است.

## کتابشناسی
* اف. کاستلی، ای. جونا، ای. لواتو، آواز قورباغه‌ها را بشنو: ترانه‌ها و تجربیات مردمی مزارع برنج، دونزلی، ۲۰۰۵ 
*  م. میناردی، رنج زنان: داستان‌هایی از وجین‌کنندگان برنج، ادیس، ۲۰۰۵ 
*  ب. باسی، زندگی من، نگرتو، مانتوا، 2009 

## منابع

رده:جنبش کارگری
رده:زنان در ایتالیا
رده:کشاورزی در ایتالیا
تاریخ رستم‌خان سپهسالار گرجی

***تاریخ رستم‌خان سپهسالار گرجی*** کتابی تاریخی از بیجن، مشهور به «تاریخ‌صفوی‌خوان»، است که موضوع آن زندگی سیاسی و نظامی رستم‌خان، یکی از غلامان گرجی شاه عباس اول است که در عهد شاه صفی به مقام سپهسالاری رسید و در سال‌های حیاتش نقش مهمی در جنگ‌های ایران و عثمانی ایفا کرد.

این اثر به زندگانی و کارنامهٔ سیاسی، نظامی و قضایی رستم‌خان سپهسالار، سردار گرجی‌تبار عهد صفوی، می‌پردازد. رستم‌خان پس از ورود به ایران در پی قتل پدرش به‌دست عثمانیان، تحت حمایت دربار صفوی قرار گرفت و به سرداری سپاه آذربایجان رسید. او در دفاع از مرزهای ایران مأموریت‌های موفقی انجام داد و در زمان شاه صفی به مقام سپهسالاری ارتقا یافت، اما در آغاز سلطنت شاه عباس دوم با دسیسهٔ درباریان به قتل رسید.

## نام مؤلف
نام بیجن تاریخ‌صفوی‌خوان در میان مؤلفان صفوی کم‌سابقه است. بهرام‌نژاد بر این باور است که بیجن با این عنوان خود را متخصص تاریخ صفوی معرفی کرده و نسبت مستقیمی میان هویت خویش و دودمان صفوی برقرار ساخته است. علاقهٔ او به زندگانی مشاهیر گرجی و تأکید بر نیای گرجی خود نیز از انگیزه‌های اصلی نگارش این اثر بوده است. بیجن برای تألیف کتاب، به گفتهٔ خودش، منابع متعدد ایرانی و گرجی را بررسی کرده و از روایت نزدیکان رستم‌خان نیز بهره برده است.

## انتشار
این کتاب به تصحیح محسن بهرام‌نژاد در سال ۱۴۰۳ خورشیدی توسط مؤسسهٔ پژوهشی میراث مکتوب منتشر شد. کتاب در سه بخش و یک خاتمه نگاشته شده است. بهرام‌نژاد در مقدمهٔ تصحیح تأکید می‌کند که تاریخ‌نگاری از مهم‌ترین جلوه‌های فرهنگی دوران صفوی بوده و نثر تاریخی آن دوره تحت تأثیر لفاظی و به‌کارگیری فراوان واژگان عربی، ترکی و مغولی شکل گرفته است.

## منابع

رده:کتاب‌های تاریخی صفویان
نبرد سردشت (۱۹۲۹)

**نبرد سردشت** نبردی بود که آغاز شورش ملاخلیل در سال ١٩٢٩ بود، ارتش او متشکل از قبایل منگور و ماماش بود. او موفق شد شهر را تصرف کند و ارتش ایران را بیرون کند. سپاه ملا خلیل در این نبرد به ۱۵،۰۰۰ نفر رسید، اما منابع دیگر می‌گویند که ۱۰،۰۰۰ مرد بود.

## منابع

رده:نبردهای ایران
رده:تاریخ کردستان
رده:شورش‌ها در ایران
رده:کردها در ایران
بیبی کیم

**هایکیم جمال کارتر جونیور** (به ؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری **بیبی کیم**  شناخته می‌شود، رپر و تهیه‌کنندهٔ موسیقی آمریکایی می‌باشد. او در لاس وگاس بزرگ شد و در اواخر دههٔ ۲۰۱۰ با مشارکت در ''پلنگ سیاه: آلبوم'' اثر پسرخاله‌اش کندریک لمار، همچنین آلبوم‌های رستگاری اثر جی راک، ''کرش تاک'' اثر اسکول‌بوی کیو و ''شیرشاه: هدیه'' اثر بیانسه معروف شد. او در سال ۲۰۱۹ به‌عنوان هنرمند اصلی با تک‌آهنگ «نوشابهٔ پرتقالی» به موفقیت رسید که از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا (آرآی‌ای‌ای) چهار بار پلاتین دریافت نمود.

## اوایل زندگی
هایکیم جمال کارتر جونیور در سال ۲۰۰۰ و در کارسون، کالیفرنیا چشم بر جهان گشود. مادر او با اعتیاد به الکل دست‌وپنجه نرم می‌کرد، و پدرش نیز نقش فعالی در پرورش او نداشت. کارتر در لاس وگاس، نوادا تحت سرپرستی مادربزرگش تا سن هشت سالگی بزرگ شد و او را مادر دوم خود می‌داند. بخش زیادی از دوران کودکی او در استودیوهای موسیقی سپری شد، خاله‌ها و عموهایش با استفاده از لایم‌وایر سی‌دی رایت می‌کردند. کارتر همچنین با خلع ید مواجه شد و برای غذا به کوپن‌های غذایی متکی بود.

## منابع
*

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۲۰۰۰ (میلادی)
رده:خوانندگان رپ سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:تهیه‌کنندگان موسیقی هیپ هاپ اهل ایالات متحده آمریکا
رده:خوانندگان رپ اهل لس آنجلس
رده:خوانندگان هیپ‌هاپ اهل ایالات متحده آمریکا
رده:خواننده-ترانه‌پردازان مرد اهل ایالات متحده آمریکا
رده:تهیه‌کنندگان موسیقی آمریکایی آفریقایی‌تبار
رده:خوانندگان مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:یوتیوبرهای ماینکرفت
رده:یوتیوبرهای گیمینگ اهل ایالات متحده آمریکا
رده:کانال‌های یوتیوب راه‌اندازی‌شده در ۲۰۱۱ (میلادی)
رده:موسیقی‌دانان آلترنتیو هیپ هاپ
رده:اهالی کارسون (کالیفرنیا)
ماشین هواشناسی

**ماشین هواشناسی** یا **دستگاه هواشناسی** یک تندیس متحرک نوری برنزی و سازه‌ای ستونی شکل است که به عنوان دکل پیش‌بینی هوا عمل می‌کند و هر روز ساعت ۱۲ ظهر وضعیت هوا را نمایش می‌دهد. این تندیس توسط Omen Design Group Inc. طراحی و ساخته شده و تقریباً  ارتفاع دارد و در سال ۱۹۸۸ در یکی از گوشه‌های میدان پایونیر کورت هاوس (Pioneer Courthouse Square) در اورگن، پورتلند نصب شد. دو هزار نفر در مراسم افتتاحیه شرکت کردند و این مراسم به صورت زنده توسط هواشناس ویلادر اسکات پخش شد. هزینه ساخت ماشین هوا ۶۰٬۰۰۰ دلار بود.

در طول اجرای هر روزه و دو دقیقه‌ای این دستگاه که شامل فانفار با ترومپت، مه و چراغ‌های چشمک‌زن است، ماشین یکی از سه نماد فلزی را به عنوان پیش‌بینی هوا برای ۲۴ ساعت آینده نمایش می‌دهد: خورشید برای هوای صاف و آفتابی، حواصیل آبی برای بارش و هوای ناپایدار و اژدها برای مه و هوای بارانی یا طوفانی. این تندیس شامل دو بادسنج کاسه ای برنجی و نمایش دما با چراغ‌های رنگی روی ستون است. شاخص کیفیت هوا نیز با سیستم چراغی زیر کره فولاد ضدزنگ نشان داده می‌شود. پیش‌بینی‌ها بر اساس اطلاعاتی است که کارکنان خدمات هواشناسی ملی (National Weather Service) و اداره کیفیت محیط زیست دریافت می‌کنند. ماشین هوا به عنوان یک جاذبه گردشگری شناخته می‌شود و به خاطر عجیب و جالب بودنش مورد تحسین قرار گرفته است و با یک عصای سلطنتی عظیم مقایسه شده است.

## جستارهای وابسته
* میدان دادگاه پایونیر
* هنر جنبشی
* چراغ پیش‌بینی هوا

## پیوند به بیرون
* صفحه رسمی ماشین هوا در Pioneer Courthouse Square
* صفحه Pioneer Courthouse Square در دایرةالمعارف اورگن

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۸۸ (میلادی) در اورگن
رده:تندیس‌های ۱۹۸۸ (میلادی)
رده:پیش‌بینی هواشناسی
تیراندازی‌های ۲۰۱۱ فلورانس

در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۱، یک حملهٔ مسلحانه در فلورانس رخ داد. دو فروشندهٔ مرد اهل سنگال، سامب مودو ۴۰ ساله، و دیوپ مور ۵۴ ساله، توسط جیانلوکا کاسری کشته شدند. کاسری سه فروشندهٔ سنگالی دیگر را نیز در بازاری دیگر زخمی کرد. به گفتهٔ جوزپه کواتروچی، دادستان فلورانس، قاتل هنگامی که پلیس در یک پارکینگ به او نزدیک شد، با شلیک به خود اقدام به خودکشی کرد. به گفتهٔ مقامات، این حمله انگیزهٔ نژادپرستانه داشته است.

این حمله در همان روز و ساعتی رخ داد که حمله ۲۰۱۱ لیژ رخ داده بود. هیچ مدرکی مبنی بر هماهنگی عمدی میان این دو تیراندازی وجود ندارد.

## زمان‌بندی
نخستین تیراندازی‌ها صبح سه‌شنبه در بازار پیازا دالمازیا رخ داد که طی آن دو فروشندهٔ بازاری به ضرب گلوله کشته شدند و یک نفر نیز زخمی شد. قاتل سپس با یک خودرو اقدام به فرار کرد و در اواخر همان روز در سن لورنزو به دو فروشندهٔ دیگر تیراندازه کرد و آن‌ها را زخمی کرد. او هنگام مواجهه با پلیس مسلح با شلیک به خود اقدام به خودکشی کرد.

## واکنش‌ها به تیراندازی‌ها
پس از این تیراندازی‌ها، اعتراضاتی صورت گرفت و مردم به سمت دفتر فرماندار راهپیمایی کردند و خواستار عدالت شدند. یکی از رهبران معترضان با فرماندار دیدار کرد. برخی از سنگالی‌ها برای دعا در میدان دومو دست به تجمع زدند.

کازاپوند که یک گروه راست افراطی و نئوفاشیست ایتالیایی است، کاسری را به‌عنوان یک هوادار اما نه عضو توصیف کرده است.

## مهاجم
مهاجم دخیل در این رویداد جانلوکا کاسری ۵۰ ساله، یک حسابدار اهل پیستویا بود که سابقهٔ مشارکت در سیاست‌های راست افراطی را نیز داشت. او در سال ۲۰۱۰ رمانی تاریخی با عنوان *«کلید آشوب»* () را منتشر کرده بود. او این رمان را با همکاری انریکو رولی نوشته بود. او همچنین خبرنامه‌ای را برای طرفداران جی. آر. آر. تالکین منتشر کرده بود.

## منابع

رده:حمله‌ها به ساختمان‌ها و سازه‌ها در ایتالیا
رده:روابط ایتالیا و سنگال
رده:سوانح جاده‌ای در ایتالیا
رده:مرگ‌ها به وسیله اسلحه گرم در ایتالیا
رده:نژادپرستی در ایتالیا
ع مسیح

«**ع مسیح**»  ترانه‌ای از رپر آمریکایی لیل ناز اکس می‌باشد که در ۱۲ ژانویهٔ سال ۲۰۲۴ از سوی کلمبیا رکوردز منتشر گردید.

## پس‌زمینه و تولید
لیل ناز اکس در ۳ ژانویهٔ سال ۲۰۲۴ اعلام نمود که تک‌آهنگ بعدی او قرار است در ۱۲ ژانویه منتشر شود. سپس این رپر در اوایل ژانویه ۲۰۲۴ با راه‌اندازی وب‌سایتی حاوی تصاویر مذهبی و شیطانی، طرفداران را به «نجات دادن او» ترغیب کرد و به سمت آغاز ارای جدیدی اشاره کرد. وی در ۸ ژانویه در شبکه‌های اجتماعی از عنوان و جلد ترانه رونمایی کرد. در توئیت دیگری، هیل یک کلیپ کوتاه برای تبلیغ ترانه به اشتراک گذاشت.

## منابع
*

رده:تک‌آهنگ‌های ۲۰۲۴ (میلادی)
رده:ترانه‌های ۲۰۲۴ (میلادی)
رده:ترانه‌های لیل ناز اکس
رده:تک‌آهنگ‌های کلمبیا رکوردز
رده:ترانه‌های ساخته بلیک اسلتکین
رده:ترانه‌های ساخته لیل ناز اکس
رده:ترانه‌های ساخته عمر فدی
رده:تجسم عیسی در موسیقی
اوسوبوکو

**اوسوبوکو** یا **اوسو** بوکو که همچنین به عنوان **اوسوبوکو لا میلانزه** شناخته می‌شود، یک غذای مخصوص از آشپزی لومباردی است که شامل گوشت ماهیچه گوساله پخته شده با سبزیجات، شراب سفید و آبگوشت است. این غذا معمولاً با گرمولادا تزئین می‌شود و به‌طور سنتی با ریستو لا میلانزه یا پولنتا، بسته به تنوع منطقه‌ای، سرو می‌شود. مغز استخوان یک خوراکی لذیذ و ارزشمند و ویژگی بارز این غذا است.

دو نوع اوسوبوکو وجود دارد: یک نسخه مدرن که شامل گوجه‌فرنگی است و نسخه اصلی که فاقد این افزودنی است. نسخه قدیمی‌تر، با دارچین، برگ بو و گرمولادا طعم‌دار می‌شود. دستور مدرن و محبوب‌تر شامل گوجه‌فرنگی، هویج، کرفس و پیاز است و استفاده از گرمولادا اختیاری است.

## ریشه‌شناسی
بندانگشتی|250x250پیکسل|ماهیچه گوساله
اوسوبوکو یا اوسو بوکو به زبان ایتالیایی به معنای «استخوان با یک سوراخ» است (: «استخوان»، : «سوراخ»)، که به سوراخ مغز در مرکز برش گوشت گوساله اشاره دارد.

## آماده‌سازی
[بندانگشتی|250x250پیکسل|اوسوبوکو با [ریزوتو سرو می‌شود]]
مواد اصلی رایج این غذا، ماهیچه گوساله، نسبتاً ارزان و خوشمزه است. اگرچه این گوشت سفت است، اما پختن آرام آن را نرم می‌کند. برشی که به‌طور سنتی برای این غذا استفاده می‌شود از بالای ساق پا است که نسبت بالاتری از استخوان به گوشت نسبت به سایر برش‌های گوشتی گوساله دارد. گوشت سپس به بخش‌های حدوداً  ضخیم برش داده می‌شود.

اگرچه دستورهای مختلفی وجود دارد، بیشتر آنها با قهوه‌ای کردن گوشت گوساله در کره بعد از خواباندن آنها در آرد شروع می‌شوند، در حالی که برخی دیگر روغن گیاهی یا چربی خوک را توصیه می‌کنند. مایع پخت معمولاً ترکیبی از شراب سفید و آبگوشت گوشت است که با سبزیجات طعم‌دار شده است.

## مخلفات غذا
ریسوتو لا میلانزه همراه سنتی اوسوبوکو در یک وعده غذایی است. اوسوبوکو (به ویژه نسخه مبتنی بر گوجه‌فرنگی، که در جنوب رود پو تهیه می‌شود) همچنین با پولنتا یا سیب‌زمینی پوره شده lwvt می‌شود. در جنوب پو، گاهی با پاستا سرو می‌گردد.

## جستارهای وابسته

Ossobuco Alla Milanese at the Wikibooks Cookbook subproject

## منابع

رده:غذاهای با گوشت گوساله
رده:آشپزی لمباردی
جشنواره موسیقی کاستروکارو

**جشنواره موسیقی کاستروکارو** () یک مسابقه موسیقی ایتالیایی است که از سال ۱۹۵۷ هر ساله در شهر کاستروکارو ترمه ای ترا دل سوله، در نزدیکی فورلی برگزار می‌شود. این مسابقه منحصراً برای استعدادهای جدید در نظر گرفته شده است و از سال ۱۹۶۲ تا اوایل دهه هشتاد میلادی، زمانی که به سرپرستی جانی راورا بر اساس توافقی با جشنواره موسیقی سانرمو دو نفر برتر مسابقه به جشنواره سانرمو راه یافتند، بیشترین محبوبیت خود را داشت. خوانندگانی که توسط این رویداد مشهور شدند عبارتند از جیلیولا چینکوئتی، ایوا زانیکی، زوکرو فورناچاری، کاترینا کازلی، لائورا پائوزینی، اروس راماتسوتی و آلیس.

## برندگان
برگزیدگان جشنواره عبارتند از:

* ۱۹۵۷ - تینا کاستلی
* ۱۹۵۸ - ادا مونتاناری
* ۱۹۵۹ - کارمن ویلانی
* ۱۹۶۰ - آنجلا ونتورولی
* ۱۹۶۱ - آنا ماریا، کریستینا آمادی
* ۱۹۶۲ - یوجنیا فولیگاتی، جیانی لا کوماره
* ۱۹۶۴ - جیلیولا چینکوئتی، برونو فیلیپینی
* ۱۹۶۴ - فرانکو توزی، ویتوریو اینزاینا
* ۱۹۶۵ - لوچانا تورینا، پلینیو ماگی
* ۱۹۶۶ - آناریتا اسپیناچی، روبرتا آمادی
* ۱۹۶۷ - گیونی روسو، الیو گاندولفی
* ۱۹۶۸ - پائولو منگولی، روزالبا آرچیلتی
* ۱۹۶۹ - لوسیا ریزی، دینو دروسیانی
* ۱۹۷۰ - ماریسا ساکتو، مارا نانی
* ۱۹۷۱ - آلیس، مائورو بریگتی
* ۱۹۷۲ - فرانکو سیمونه، روبرتو کالگارو
* ۱۹۷۳ - امانوئلا کورتزی، مایلا مازرانگی
* ۱۹۷۴ - لیلیانا ساووکا، دنیس و گلوریا کالور
* ۱۹۷۵ - آلدو پولی، گراتزیا سانویتاله
* ۱۹۷۶ - کلاژ ، والتر فوینی، لا استرانا، جولیا دل بونو، مارچلو سیچیلونه
* ۱۹۷۷ - میشل پکورا، پابز، فیورا، استار فکتوری
* ۱۹۷۸ - اتزیو ماریا پیچیوتا، روبرتا ولتولینی، آنتونیتا چلی، کرم کارامل
* ۱۹۷۹ - گوران کوزمیناک، میشل زاریلو، دانیل دانیلی و لیموزین
* ۱۹۸۰ - لوکا بارباروسا
* ۱۹۸۱ - زوکرو فورناچاری، فیوردالیسو
* ۱۹۸۲ - دوناتلا میلانی، برونلا بورچیانی
* ۱۹۸۳ - رودولفو بانچلی، سیلویا کونتی
* ۱۹۸۴ - لورنا بیولکاتی، لورا لندی، میلویو کاردلینی، رائول ریزاردی
* ۱۹۸۵ - آیدا ساتا فلورس، استودیو هرتز
* ۱۹۸۶ - چارلی دینزی، آندره آ میرو (در نقش روبرتا موگلیوتی)
* ۱۹۸۷ - روزاریو دی بلا، آیس
* ۱۹۸۸ - آنتونیتا بوچیگروسی، والریو اسپازولی
* ۱۹۸۹ - لورنزو زکینو
* ۱۹۹۰ - مارگاریتا کازوفی
* ۱۹۹۱ - براکو دی گراسی
* ۱۹۹۲ - تونی بلشیا
* ۱۹۹۳ - لیگیا
* ۱۹۹۴ - مارکو دی‌آنجلو
* ۱۹۹۵ - سیلویا سالمی
* ۱۹۹۶ - میگنون
* ۱۹۹۷ - دانیلا و لیلیانا کارونا
* ۱۹۹۸ - *اختصاص داده نشده*
* ۱۹۹۹ - مکس پترونیلی
* ۲۰۰۰ - *اختصاص داده نشده است*
* ۲۰۰۱ - فیلیپو مرولا، ترزا د فیلیپیس
* ۲۰۰۲ - ریکاردو مافونی
* ۲۰۰۳ - ماریا پیرانتونی جیوا
* ۲۰۰۴ - ایلاریا پورسدو
* ۲۰۰۵ - لورنا بلکاسترو
* ۲۰۰۶ - یاکوپو ترویانی
* ۲۰۰۷ - آنجلا سمرانو
* ۲۰۰۸ - سیمونا گالئاندرو
* ۲۰۰۹ - ادواردو لو کونته
* ۲۰۱۰ - نیکولا تراورسا
* ۲۰۱۱ - کی‌یرو
* ۲۰۱۲ - مارتینا کامبی
* ۲۰۱۳ - داویده پاپاسیدرو
* ۲۰۱۴ - آلینا نیکوزیا
* ۲۰۱۵ - دالیس
* ۲۰۱۶ - ایتان لارا
* ۲۰۱۷ - لوئیجی سالواجیو
* ۲۰۱۸ - ماریا
* ۲۰۱۹ - دبورا ماننتی
* ۲۰۲۰ - وات
* ۲۰۲۱ - سیمو ولودو
* ۲۰۲۲ - *اختصاص داده نشده است*
* ۲۰۲۳ - جومی
* ۲۰۲۴ - کلم

## منابع

* 

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۷ (میلادی) در ایتالیا
رده:جشنواره‌های موسیقی در ایتالیا
یادآوری (فلسفه)

**یادآوری** یا **فراموشی‌زدایی** () در شناخت‌شناسی افلاطون به معنای بازیابی دانش فطری است که پیش از تولد شکل گرفته است. مفهوم یادآوری یعنی این که فرد این دانش را از درون خود مجدداً کشف می کند. این موضع در تقابل با دکترین تجربه‌گرایی است که بر اساس آن، شناخت از طریق تجربه و ادراک حسی ممکن می‌شود. افلاطون مفهوم یادآوری را در مکالمات سقراط شرح و بسط داده است.

## فلسفهٔ نوافلاطونی
در نگاه مفسران متأخر افلاطون، مفهوم یادآوری بیشتر از آن که مرتبط با شناخت باشد، مرتبط با هستی‌شناسی بود. فلوطین صراحتاً به یادآوری اشاره نمی‌کند، چرا که کلیتِ دانش مُثُل (لوگوس) از منبعی خارج از زمان (دایاد یا نوس الهی) سرچشمه می‌گیرد و به واسطهٔ تأمل در دسترسِ روح قرار دارد. با این حال در فلسفهٔ نوافلاطونی، نظریهٔ یادآوری بخشی از افسانهٔ هبوط روح شد.

نوافلاطونیان از مفهوم خاطرهٔ روحانی برای توضیح منشأ غیرمادی روح و شرح چگونگیِ فراخوانش خاطراتِ روح جهانی در زندگی روزمرهٔ انسان‌ها استفاده می‌کردند. یادآوری نزدیک‌ترین حالت ذهن بشری به تجربهٔ آزادی روح پیش از گرفتار شدن به ماده است. روند حلول در فلسفهٔ نوافلاطونی همچون ضربه‌ای توصیف شده است که باعث می‌شود روح تجربیات خود (و غالباً منبع الهی‌اش را) فراموش کند.

## منابع

* 

رده:مفاهیم معرفت‌شناسی یونان باستان
مدرسه تئاتر هنری مسکو

**مدرسهٔ تئاتر هنری مسکو** (, ) مدرسه-استودیوی وابسته به تئاتر هنری چخوف مسکو است. این نهاد یک مؤسسهٔ آموزشی دولتی است که از سال ۱۹۴۳ تاکنون فعالیت دارد. ایدهٔ تأسیس این مدرسه استودیویی را ولادیمیر نمیروویچ-دانچنکو مطرح کرد.

این مدرسه دارای سه دانشکده است — بازیگری (مدت دوره: ۴ سال؛ نسبت رقابت: ۳۰ داوطلب به ازای هر یک ظرفیت پذیرش)، کارگردانی صحنه (مدت دوره: ۵ سال؛ نسبت رقابت: ۳ داوطلب به ازای هر یک ظرفیت پذیرش) و تهیه‌کنندگی (مدت دوره: ۵ سال؛ نسبت رقابت: ۴ داوطلب به ازای هر یک ظرفیت پذیرش). شیوهٔ تحصیل در همهٔ رشته‌ها، حضوریِ تمام‌وقت است.

## تاریخچه

ایدهٔ ایجاد «مدرسه-استودیو» نخستین‌بار در نشست رهبران تئاتر هنری مسکو در تاریخ ۲۱ مارس ۱۹۴۳ مطرح شد. این ایده، واپسین وصیت کارگردان و مدرس، ولادیمیر نمیروویچ-دانچنکو، بود که یک ماه بعد، در ۲۵ آوریل ۱۹۴۳، بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت. روز بعد (۲۶ آوریل ۱۹۴۳)، قطعنامهٔ ویژه‌ای از سوی شورای کمیسارهای خلق جمهوری فدراتیو سوسیالیستی شوروی روسیه منتشر شد که بندی در آن به ایجاد این مدرسه-استودیو اختصاص داشت.

مدرسه-استودیو در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۳ افتتاح شد. نخستین رئیس آن، کارگردان و منتقد تئاتر، واسیلی گریگوریویچ ساخنوفسکی () بود. نخستین دورهٔ آموزشی شامل ۲۷ دانشجو بود که در سال ۱۹۴۷ فارغ‌التحصیل شدند.

در دههٔ ۱۹۴۰، تنها یک دانشکده برای بازیگران تئاتر درام و سینما وجود داشت. در سال ۱۹۸۷، شاخهٔ جدیدی برای طراحان صحنهٔ تئاتر، به سرپرستی والری یاکوولیویچ لونتال، افتتاح شد. در سال ۱۹۸۹، دپارتمان جدیدی برای هنرمندان-تکنولوژیست‌های طراحی لباس صحنه، به سرپرستی هنرمند مردمی روسیه، النورا پتروونا ماکلاکوا ()، آغاز به کار کرد. دپارتمان نورپردازی نیز در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد.

در سال ۱۹۹۱، دپارتمان مدیریت تئاتر در این مدرسه ایجاد شد و در سال ۲۰۰۵، این دپارتمان به دانشکدهٔ تهیه‌کنندگی تبدیل گردید.

از دههٔ ۱۹۹۰، در این مدرسه استودیویی برنامه‌های بین‌المللی تبادل دانشجو با کشورهای جمهوری چک، مجارستان، لبنان، و ایالات متحده آمریکا اجرا می‌شود. از جمله شرکای آمریکایی این مدرسه-استودیو می‌توان به دانشگاه هاروارد، دانشگاه ایالتی وین و مرکز تئاتر یوجین اُنیل اشاره کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* وبگاه مدرسه-استودیوی تئاتر هنری مسکو **(به روسی)**
* مدرسه-استودیوی تئاتر هنری مسکو در وبگاه ЦМПК **(به روسی)**

رده:نهادهای آموزشی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۳ (میلادی)
جانی راورا

**جیاندومنیکو جانی راورا** (; ۹ آوریل ۱۹۲۰ - ۱۴ مه ۱۹۸۶) خواننده و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایتالیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۲ تا ۱۹۸۶ میلادی فعالیت می‌کرد.

## زندگی و حرفه
راورا، فرزند یک آنارشیست سوسیالیست و متولد کیاراواله بود و در ابتدا لنین نام داشت، اما پس از به قدرت رسیدن فاشیسم مجبور به تغییر نام کوچک خود شد. او فعالیت حرفه‌ای خود را به عنوان خواننده در سال ۱۹۴۲ آغاز کرد، پس از آنکه به همراه نیلا پیزی در مسابقه تست‌های رادیویی برای هنرمندان جدید موسیقی برنده شد. در سال‌های بعد، عضوی از ارکسترهای بزرگ آن زمان، از جمله ارکسترهایی شد که توسط چینیکو آنجلینی، پیپو بارتزیتزا، کارلو ساوینا و آرماندو ترووایولی رهبری می‌شدند و در سه دوره جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد.

راورا در اواخر دهه ۵۰ میلادی از خوانندگی کناره‌گیری کرده و به عنوان مدیر اجرایی فعالیت کرد و هجده دوره از جشنواره موسیقی سانرمو و همچنین چندین دوره از جشنواره موسیقی یک دیسکو برای املاک و جشنواره موسیقی کاستروکارو را سازماندهی کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* 
* 

رده:اهالی استان آنکونا
رده:خوانندگان مرد اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۹۸۶ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۰ (میلادی)
مائورو ناردی

**مائورو ناردی** با نام هنری **آنتونیو بورلی** (۲۶ آوریل ۱۹۵۴) یک خواننده ایتالیایی است.

## زندگی‌نامه
مائورو ناردی، متولد ۲۶ آوریل ۱۹۵۴ در ناپل، فعالیت حرفه‌ای خود را در سن ۱۹ سالگی به عنوان عضوی از ارکستر به رهبری جیانی دسیدری آغاز کرد. اگرچه او بخشی از برنامه تلویزیونی *در [[رای ۱]]* نبود، اما فعالیت اولیه او توسط آژانس ای تی ای اف به رهبری آنتونیو فوسکو و فرانکو بالدی حمایت شد. در سال ۱۹۸۱، ناردی با اجرای آهنگ «شیرین و تلخ» در جشنواره ناپل، به شهرت بیشتری دست یافت.

او با نینو دی‌آنجلو دوست شد، که دو آهنگ برای او نوشت، اولین و دومین آلبوم‌هایش خاطرات و توهم. این آلبوم‌ها شامل آهنگ‌های دیگری است که او در مورد موضوعات آهنگ ملودیک و عشق ناپلی نوشته است. این در دوره‌ای بود که او به سراغ آهنگ‌های مد روز «ژاکت» رفت که یک دهه قبل توسط افرادی مانند ماریو مرولا، پینو مائورو و ماریو تروی مد شده بود. از آن لحظه، او با تولد هنرمندان نئوملودیک مانند مائورو ناردی، نینو دی‌آنجلو، جیجی فینیزیو، کارملو زاپولا، فرانکو مورنو و مائورو کاپوتو، نسل موسیقی را متحول کرد. در سال‌های بعد، و هنوز هم تورهای مختلفی را در ایتالیا و خارج از کشور اجرا می‌کند و در چندین مهمانی خیابانی آواز می‌خواند.

مائورو ناردی، که او نیز مفسر ملودرام ناپلی در تئاتر است، شخصیت اصلی نمایش کمدی «سوم ابتدایی» نوشته آلبرتو سیوتی است که بر اساس یکی از بزرگ‌ترین موزیکال‌های ناردی با همین نام ساخته شده است. این نمایش کمدی، و همچنین ناردی، شامل بازیگرانی از جمله فورتونا روبوستلی، آنجلو دی ویسکونتی، فرانکو کالونه و سیلویا موچینو نیز می‌شود.

برای اولین بار در سال ۱۹۸۷، او در برنامه رای ۱ ناپل قبل و بعد شرکت کرد، جایی که آهنگ‌های کلاسیک ناپلی را اجرا کرد. در طول سال‌ها، او در مناسبت‌های دیگری نیز شرکت کرد که آخرین آن در سال ۲۰۰۵ بود. در سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱، او در برنامه زنده باد ناپولی به رهبری مایک بونجیورنو و لورتا گوگی در شبکه شبکه ۴ شرکت کرد. در سال ۲۰۰۶، او به همراه جیجی دالسیو به تور ایالات متحده رفت.

در ۲۷ مه ۲۰۱۱، او به همراه دیگر همکارانش در کنسرتی که در میدان پلبیسیتو در ناپل برگزار شد، شرکت کرد. این کنسرت به نفع انتخاب جیانی لتیری، نامزد حزب پی دی ال، برای شهرداری این شهر برگزار شد. در آوریل ۲۰۱۲، ناردی دوباره با گروهش در آتلانتیک سیتی اجرا داشت، جایی که سه اجرا، از جمله دو اجرا با فرانچسکو مرولا، برگزار کرد.

## ضبط‌ها (منتخب)
[چپ|بندانگشتی|مائورو ناردی در حال اجرا در [پالرمو در ۲ اوت ۲۰۱۴]]
* ۱۹۸۰ - *ریکوردی*
* ۱۹۸۱ - *تو نون ساجه فینگر*
* ۱۹۸۲ - *راگازینا*
* ۱۹۸۳ - *فراگولا و مارگریت*
* ۱۹۸۴ - *فیدانزاتی*
* ۱۹۸۵ - *فوره اسکولا*
* ۱۹۸۶ – *...* *ورود به سیستم*
* ۱۹۸۷ - *ناپولیگنو*
* ۱۹۸۸ - *گوچیا دی ماره*
* ۱۹۸۹ – *من یک آواره هستم*
* ۱۹۹۰ – *۲۵ مه ۱۹۹۰*
* ۱۹۹۲ - *هو فتو تردیچی*
* ۱۹۹۳ - *موسیقی و شعر*
* ۱۹۹۴ - *داستان‌های واقعی*
* ۱۹۹۴ - *جادوی ناپولی*
* ۱۹۹۵ - *متروپولیس*
* ۱۹۹۶ - *مراویگلیوسامانته*
* ۱۹۹۷ - *عکاسی*
* ۲۰۰۰ - *ن'آپونتامنتو*
* ۲۰۰۱ - *مائورو ناردی؟*
* ۲۰۰۴ - *نئوکلاسیکا ناپلتانا*
* ۲۰۰۵ - *همیشه سبز*
* ۲۰۰۵ - *در حال ساخت و تجارت*
* ۲۰۰۵ - *۶۰x۷۰*
* ۲۰۰۷ - «*زنده باد مرگ»*
* ۲۰۰۸ – *آمو آمو*
* ۲۰۱۰ - *زندگی گذشته*
* ۲۰۱۳ - *کانتامور*
* ۲۰۱۵ - *لا میا بالرا*
* ۲۰۱۷ - *آموری*

## پیوند به بیرون
* مسئول سایت (ایتالیایی)
* رسمی یوتیوب
* صفحه رسمی فیسبوک

## منابع

رده:افراد زنده
رده:خوانندگان ایتالیایی‌زبان
رده:خوانندگان مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۵۴ (میلادی)
رده:موسیقی‌دانان اهل ایتالیا
رده:موسیقی‌دانان اهل ناپل
اسپیریدون لوسی

**اسپیریدون لوسی** ( ,  , ؛ حدود ۱۷۴۱ – حدود ۱۸۱۵) محقق یونانی، دیپلمات، سیاستمدار و سفیر تابع پروس بود.

## زندگی‌نامه
اسپیریدیون لوسی اصالتاً یونانی بود. او در سال ۱۷۴۱ در جزیره سفالونیا، که در آن زمان متعلق به جمهوری ونیز بود، متولد شد.او به ایتالیا مهاجرت کرد و سال‌ها در آنجا اقامت داشت و در کالج یونانی ونیز، و بعداً در دانشگاه پادوا تحصیل کرد. او سرانجام به عنوان وزیر ونیز به لندن و پروس و برلین اعزام شد. از سال ۱۷۶۳ تا ۱۷۶۵، او چهار جلد از ترجمه لوسیان را از زبان یونانی به ایتالیایی ترجمه کرد که در چهار جلد در سال ۱۷۶۴ در لندن و ونیز منتشر شد. لوسی دیالوگ‌هایی را که توسط گاسپارو گوتزی ترجمه شده بود، به آن اضافه کرد. چند سال بعد به وین نقل مکان کرد.

در سال ۱۷۷۵، زمانی که لوسی در برسلاو بود، با فردریک کبیر آشنا شد. او در سال ۱۷۷۷ به برلین آمد و در آنجا به جامعه معرفی شد و در پوتسدام به پادشاه معرفی شد. در طول جنگ جانشینی باواریا، او به عنوان کاپیتان به سپاه داوطلبان پیوست، با افتخار علیه اتریشی‌ها جنگید و به زودی به درجه سرگردی ارتقا یافت. در سال ۱۷۸۰ به عنوان سفیر پروس در لندن استخدام شد، سمتی که در فوریه ۱۷۸۱ به عهده گرفت. با بهبود روابط پروس با انگلستان، که در سال‌های آخر سلطنت فردریک رخ داد، لوسی توانست فعالیت سفیری پربارتری را انجام دهد. در سال ۱۷۸۴ به عنوان سرهنگ منصوب شد. او در اکتبر ۱۷۸۸ از لندن فراخوانده شد و در سال ۱۷۹۰ پادشاه جدید، فردریک ویلیام دوم، را که ارتشی علیه اتریش تشکیل داده بود، همراهی کرد. در ژانویه ۱۷۹۲، او صاحب پسری *به نام فریدریش ویلهلم لودویگ اوت اسپیریدیون* شد، که سرانجام به مقام کاپیتانی هنگ گارد رسید. در سال ۱۷۹۲، او توسط پادشاه فردریک ویلیام سوم به عنوان سرلشکر و در سال ۱۷۹۸ به عنوان سپهبد منصوب شد. در سال ۱۸۰۰، او به عنوان سفیر در سن پترزبورگ منصوب شد، اما دو سال بعد به درخواست خودش برکنار شد. پس از آن، او در آرامش زندگی کرد و در پوتسدام، جایی که در سال ۱۸۱۵ درگذشت، گوشه‌گیر شد.

نوادگان او هم در آلمان و هم در ایرلند ساکن شدند. این نام در سال ۱۹۱۹ با مرگ نوه‌اش، کنتس الیز دِ لوسی، در ایرلند از بین رفت، اما از دیگر نوادگان ایرلندی او می‌توان به فیزیکدان جان جولی ( ۱۸۵۷–۱۹۳۳) اشاره کرد. در آلمان هنوز نوادگان زنده‌ای وجود دارند.

## منابع

رده:اهالی پروس در سده ۱۸ (میلادی)
رده:اهالی سفالونیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پادوا
رده:درگذشتگان ۱۸۱۵ (میلادی)
رده:دیپلمات‌های جمهوری ونیز
رده:دیپلمات‌های سده ۱۸ (میلادی)
رده:زادگان دهه ۱۷۴۰ (میلادی)
رده:مترجمان از یونانی
جیووانی راسوری

بندانگشتی|جیووانی رازوری
**جووانی رازوری** (۱۷۶۶–۱۸۳۷) یک استاد دانشگاه، پزشک و مترجم ایتالیایی بود.

## شغل
راسوری در پارما متولد شد. او تحصیل در دانشگاه آن شهر را با نتایجی چنان درخشان آغاز کرد که مورد توجه فردیناند، دوک پارما، قرار گرفت و به او اجازه داد تحصیلات خود را در دانشگاه‌های فلورانس، پاویا، لندن و پاریس به پایان برساند، جایی که او همچنان مجذوب فضای روشنگرانه و پیش از انقلاب آن زمان بود. در پارما، او شاگرد کالبدشناس فلامینیو توریجیانی بود.

راسوری در رشته پزشکی و فلسفه فارغ‌التحصیل شد و بلافاصله با وقف خود برای ترجمه آثار پزشک اسکاتلندی جان براون، به شهرت رسید. مسیر شغلی او به سرعت برق‌آسا پیش رفت: خیلی زود رئیس کالج معتبر گیسلیری شد و بعداً در سال ۱۷۹۵ به عنوان استاد آسیب‌شناسی پزشکی در دانشگاه پاویا و همچنین در سال ۱۷۹۷ به عنوان رئیس همان دانشگاه منصوب شد.

راسوری ترجمه‌ای ایتالیایی از *کتاب «جانورشناسی»* اثر اراسموس داروین (میلان، ۱۸۰۳–۱۸۰۵) منتشر کرد. این ترجمه همچنان چاپ می‌شد اما در سال ۱۸۱۷ در زمان پاپ پیوس هفتم ممنوع شد. نسخه بعدی آن در سال ۱۸۲۰ در ناپل منتشر شد. راسوری از ایده‌های تولید مثل خودبه‌خودی و تراجهش گونه‌ها حمایت می‌کرد.

او که به شدت با سلطه اتریش مخالف بود، داوطلبانه در ارتش سیسالپین ثبت نام کرد و پس از نبرد مارنگو، به میلان نقل مکان کرد و در آنجا پزشک جمهوری سیسالپین و بعداً جمهوری ایتالیا شد. در این سمت، او به جنوا فرستاده شد تا در مورد عملیات بهداشتی لازم برای ریشه‌کن کردن بیماری همه‌گیر تب روده که پس از محاصره طولانی و مشترک نیروهای اتریشی و نیروی دریایی بریتانیا، شهر را فرا گرفته بود، تصمیم‌گیری و هماهنگی کند.

از سال ۱۸۰۶ او به تدریس کلینیک پزشکی در پلی‌کلینیکو میلان پرداخت. در ۲۶ نوامبر ۱۸۱۴، راسوری هنگام شرکت در جلسه‌ای از توطئه‌گران ضد اتریشی، که بیشتر به عنوان «توطئه نظامی برسکی-میلانی» شناخته می‌شود، دستگیر شد. او به زندان محکوم شد، اما در سال ۱۸۱۸ آزاد شد، اما هیچ‌یک از وظایف تدریس خود را پس نگرفت.

راسوری بیست سال آخر عمر خود را به مطالعه و تمرین حرفه پزشکی در شهر میلان اختصاص داد، جایی که در سال ۱۸۳۷ درگذشت.

## منابع

رده:اعضای هیئت علمی دانشگاه پاویا
رده:اهالی ایتالیا در سده ۱۸ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۸۳۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۷۶۶ (میلادی)
رده:زیست‌شناسان تکاملی اولیه
رده:مترجمان از انگلیسی
رده:مترجمان اهل ایتالیا
لوئیجی ریتانی

**لوئیجی ریتانی** (زاده ۱۸ ژوئیه ۱۹۵۹ – درگذشته ۳۱ اکتبر ۲۰۲۱) محقق، مترجم و آلمانی‌شناس ایتالیایی بود.

## زندگی‌نامه
ریتانی ادبیات ایتالیایی و آلمانی را در دانشگاه باری خواند و در سال ۱۹۸۳ دکترای خود را با پایان‌نامه‌ای دربارهٔ آرتور شنیتسلر دریافت کرد. در سال‌های ۱۹۸۴–۱۹۸۵ و از ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۱، چندین سال را در وین نزد وندلین اشمیت-دنگلر به مطالعه و تحقیق گذراند.

در سال ۱۹۹۱، ریتانی به عنوان استادیار، در سال ۲۰۰۰ دانشیار و در سال ۲۰۰۵ استاد تمام ادبیات مدرن آلمانی در دانشگاه اودینه منصوب شد. او استاد مدعو در دانشگاه کلاگنفورت و در دانشگاه بازل بود. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۳، او رئیس بخش فرهنگی (عضو شورای شهر برای فرهنگ) شهر اودینه بود. از اکتبر ۲۰۱۵ تا سپتامبر ۲۰۱۹، او ریاست مؤسسه فرهنگی ایتالیا در برلین را بر عهده داشت. او عضو هیئت مدیره انجمن هولدرلین در توبینگن و عضو هیئت مشاوره علمی بنیاد عالی آلمان آزاد در فرانکفورت بود. در سال ۲۰۱۰، به خاطر خدماتش به جمهوری اتریش، نشان افتخار طلایی به او اهدا شد.

ریتانی متأهل و پدر دو فرزند بود. او در سن ۶۲ سالگی بر اثر عوارض ناشی از کووید-۱۹ در برلین درگذشت.

## کار
ریتانی ویراستار و مترجم نسخهٔ دوزبانهٔ حاشیه‌نویسی‌شده‌ای از کل اشعار فریدریش هولدرلین بود (میلانو: موندادوری ۲۰۰۱؛ جایزهٔ بین‌المللی موندلو برای ترجمهٔ ادبی ۲۰۰۲). او نسخه‌های ایتالیایی آثار نویسندگان آلمانی‌زبان (از جمله اینگه‌بورگ باخمان، توماس برنهارد، الفریده یلینک، ارنست جاندل، اووه جانسون، فریدریکه مایروکر، فریدریش شیلر، آرتور شنیتسلر، یوزف وینکلر) را ترجمه و بر آن‌ها نظر داد. او مقالات فرهنگی برای روزنامه‌های مختلف و رادیوی ایتالیا می‌نوشت و ویراستار مشترک مجموعهٔ ادبی «آنِمونی» در انتشارات «مارسیلیو» در ونیز بود.

## منابع

رده:اهالی فوجا
رده:درگذشتگان ۲۰۲۱ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۵۹ (میلادی)
رده:مترجمان از آلمانی
رده:منتقدان ادبی اهل ایتالیا
ساموئل رومانلی

**ساموئل رومانلی** (متولد ۱۹ سپتامبر ۱۷۵۷ در مانتوا؛ درگذشته ۱۷ اکتبر ۱۸۱۴ در کازاله مونفراتو) یک یهودی *[[هاسکالا|ماسکیل]]* و شاعر عبری متولد ایتالیا بود. رومانلی مردی با استعدادهای فراوان اما در عادات ناپایدار، از اوایل زندگی شروع به سفر کرد. او ابتدا به مراکش رفت و چهار سال را در آنجا گذراند. او تجربیات خود را در آنجا در اثری که بسیار محبوب شده است شرح داده است (به پایین مراجعه کنید). پس از بازگشت به اروپا، او به‌طور متوالی در برلین (۱۷۹۱)، وین (۱۷۹۳)، لندن (۱۷۹۹) و لیل (فرانسه) زندگی کرد و حدود سال ۱۸۰۰ به کشور مادری خود بازگشت. آخرین سال‌های زندگی او در کازاله گذشت، جایی که ناگهان بر اثر سکته درگذشت.

رومانلی با تدریس و نوشتن اشعار عبری و ایتالیایی برای عروسی‌ها، جشن‌های میهن‌پرستانه و مناسبت‌های مشابه امرار معاش می‌کرد؛ اما از آنجایی که دمدمی مزاج و اهل تمسخر دین بود، دشمنان زیادی برای خود تراشید و همیشه در فقر شدید زندگی می‌کرد. او علاوه بر اشعار عبری، ترجمه‌هایی، به ویژه از کتاب دعا، از عبری به ایتالیایی و از ایتالیایی به عبری نوشت. از جمله ترجمه‌های قابل توجه او از ایتالیایی می‌توان به ملودرام «تمیستوکلس» اثر متاستازیو و تراژدی «مروپه» اثر مافی اشاره کرد. دومی توسط ویکرت، یک راهب بندیکتی (رم، ۱۹۰۳، چاپ دوم ۱۹۰۴) ویرایش شده است، در حالی که اولی هنوز به صورت نسخه خطی است. رومانلی برای نام‌های موجود در نسخه اصلی، جایگزین‌های عبری ارائه می‌دهد، مانند مِراب به جای مِروپه، پالتی به جای پولیفونته و غیره. نسخه عبری، اگرچه به معنای واقعی کلمه از نسخه اصلی پیروی نمی‌کند، اما نه تنها شاعرانه است، بلکه ترجمه‌ای وفادار نیز می‌باشد.

## اثر ادبی
* *«ها-قُلوت یِحْدَلون»* یا *«مِشپَطْ شالوم»* (برلین، ۱۷۹۱)، یک ملودرام عبری به افتخار یک عروسی
* *«مساعة باعرب»* یا *«رنج در سرزمین عرب»* (متوفی ۱۷۹۲)، شرح سفرهای او در ایالات بربری، که چندین بار تجدید چاپ شده و توسط شیلر-سینسی به انگلیسی ترجمه شده است (کمبریج، ۱۸۸۷)
* *«روآه ناکون»* (برلین، ۱۷۹۲)، یک شعر فلسفی
* *«آلوت ها-مینحا»* یا *«هِبِر ها-مِوششَر»* (وین، ۱۷۹۳)، شعری به افتخار عروسی ال. هرتز و شارلوت آرنشتاین، به زبان‌های ایتالیایی و عبری
* ترجمه ایتالیایی بخش‌هایی از آیین سفاردی (چاپ جدید، ۱۸۰۲)
* *«زیمرات آریژیم»* (مانتوا، ۱۸۰۷)، سرودهایی به افتخار ناپلئون
* *«محازه شدایی»* (همان ۱۸۰۸)، اشعار عبری و ایتالیایی
* ترجمه‌ای شاعرانه از آن بخش از مراسم یوم کیپور که به توصیف مقام کاهن اعظم در روز کفاره می‌پردازد (آلساندریا، ۱۸۰۸)
* *«تپوآه ذهاب»* (وین، حدود ۱۸۱۰)، حماسه‌ای از اساطیر یونانی
* سرودی عبری در وصف امپراتور فرانسیس اتریش و برادرش آرشیدوک کارل

## منابع

رده:درگذشتگان ۱۸۱۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۷۵۷ (میلادی)
رده:شاعران اهل ایتالیا
رده:شاعران عبری‌زبان
رده:شاعران یهودی
رده:مترجمان از ایتالیایی
رده:یهودیان ایتالیایی سده ۱۹ (میلادی)
پاراگونه

واژه «**پاراگونه**» ****  به معنای «مقایسه» است و از دو بخش یونانی para به معنای «پیرامون» و agon به معنای «جدال، کشمکش یا مسابقه» تشکیل شده است. در ایتالیایی، این واژه همچنین برای اشاره به سنگ محک طلا و نقره به کار می‌رفته و معنای «رقابت» را نیز منتقل می‌کند.«پاراگونه» نام دست‌نوشته‌ای از لئوناردو داوینچی است که ابتدا توسط **[[گولیلمو ماندزی ]] ،** ناشر سده نوزدهمی مجموعه آثار داوینچی، بر این اثر گذاشته شد و از آن زمان به بعد، این عنوان برای نوشته‌هایی که به صورت جدلی به مقایسه هنرها می‌پردازند، استفاده می شود.این رساله، نخستین بخش از هشت بخش رساله داوینچی درباره نقاشی است که شامل مجموعه‌ای از ۱۸ دفترچه بوده و توسط 
**[[فرانچسکو ملزی]]  ،** شاگرد داوینچی، در فاصله سال‌های ۱۵۲۰ تا ۱۵۷۰ گردآوری شده است. در دوران رنسانس ایتالیا، بحث درباره مقایسه هنرها بسیار پررونق بود و داوینچی در این کتاب، نقاشی را بر شعر ، موسیقی و مجسمه‌سازی برتری داد. تأثیر این دیدگاه را می‌توان در بسیاری از نظام‌های فلسفی پس از رنسانس مشاهده کرد. به عنوان نمونه ،شوپنهاور موسیقی را عالی‌ترین هنر می‌دانست و بر این باور بود که تنها موسیقی قادر است تمام جنبه‌های اراده‌ای که به زندگی مربوط است را به‌طور کامل بیان کند، در حالی که هایدگر عقیده داشت که همه هنرها با لذت‌های شعرسرایی (*Dichtung*) پیوند دارند.
## منابع

رده:رنسانس ایتالیایی
رده:واژه‌ها
آنپیلوفکا

**آنپیلوفکا** () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.

## منابع

* 

رده:محلات روستایی در بخش ستراوسکولسکی