گروه دونفره میانی

**دوئت میانی** *(دوئت میانی)* (الکسی راتمانسکی، طراح رقص، یوری خانون، آهنگساز) یک باله تک‌پرده‌ای است که در نوامبر ۱۹۹۸ در تئاتر مارینسکی با موسیقی موومان اول سمفونی میانی به روی صحنه رفت. این نمایش ده دقیقه‌ای، اولین تجربه راتمانسکی به عنوان طراح رقص در تئاتر مارینسکی بود.

در سال ۲۰۰۰، «دوئت میانی» نامزد جایزه ماسک طلایی در بخش «بهترین باله» شد. راتمانسکی پس از انتصاب به عنوان طراح رقص ارشد تئاتر بولشوی، «دوئت میانی» را به این صحنه و سپس به باله شهر نیویورک (۲۰۰۶) منتقل کرد. دو یا سه سال پس از اولین اجرا، «دوئت میانی» به نوعی کارت ویزیت راتمانسکی به عنوان یک طراح رقص تبدیل شد و در تمام صحنه‌هایی که روی آنها کار می‌کرد، او را دنبال می‌کرد و سپس قبل از ترک سمت طراح رقص ارشد و نقل مکان به نیویورک، در برنامه کنسرت خداحافظی «جشن راتمانسکی» در صحنه جدید تئاتر بولشوی گنجانده شد.

علاوه بر نسخه تئاتری با صحنه‌آرایی و ارکستر، به مدت ده سال، «دوئت میانی» در سراسر جهان به عنوان یک قطعه کنسرت، نه تنها در تورهای تئاتر، بلکه در بسیاری از شرکت‌ها نیز به نمایش درآمد و به عنوان یکی از بهترین باله‌های تک‌پرده‌ای روسیه در آغاز قرن بیست و یکم شهرت یافت.

از لحظه‌ای که باله در تئاتر مارینسکی به روی صحنه رفت تا آخرین اجرا، از موسیقی بدون تنظیم قرارداد در باله استفاده شد. در نتیجه نقض سیستماتیک حق چاپ آهنگساز و استفاده تقلبی از موسیقی، در سال ۲۰۱۰ «دوئت میانی» از اجرا ممنوع و از تمام صحنه‌ها حذف شد.

## تاریخ خلقت
تئاتر مارینسکی در بهار ۱۹۹۸ به الکسی راتمانسکی مأموریت داد تا *شبی از باله‌های تک‌پرده‌ای جدید را* روی صحنه ببرد. در آن زمان، راتمانسکی، که تک‌نواز باله سلطنتی دانمارک در کپنهاگ بود، طراح رقص شش نمایش کوچک (در کیف، وینیپگ و مسکو) بود. راتمانسکی دو شماره آخر باله (کاپریچیو با موسیقی استراوینسکی و رویاهای ژاپن با موسیقی گروه کودو) را در تئاتر بولشوی (۱۹۹۷–۱۹۹۸) روی صحنه برد.

راتمانسکی دربارهٔ تمایلش برای اجرای یک باله مدرن با موسیقی زیبای مدرن نوشت:... در میان آهنگسازان معاصر، یوری خانون اهل سنت پترزبورگ را به یاد آوردم که چند سال پیش با موسیقی خود برای فیلم «روزهای کسوف» ساخته الکساندر سوکوروف همه را شگفت‌زده کرد. پس از جستجوی طولانی، تنها دیسک او را در کپنهاگ پیدا کردم. موسیقی مفهومی، تئاتری، مالیخولیایی و ریتمیک از آب درآمد. حس «نگاه از بیرون» باعث ایجاد ایده دو موجود بالدار شد که اگرچه رسماً در صحنه شرکت نمی‌کنند، اما همچنان شخصیت‌های اصلی این باله کوچک هستند. متأسفانه، در حال حاضر فقط از یک بخش از «سمفونی میانی» فوق‌العاده او استفاده می‌کنم، اما امیدم را برای اجرای کل سمفونی از دست نداده‌ام.
بندانگشتی|
با این حال، آهنگساز در ابتدا پیشنهاد راتمانسکی را رد کرد و به عدم تمایل خود برای همکاری با تئاتر دولتی اشاره کرد. و تنها پس از دو ماه مذاکره، با این شرط که راتمانسکی تمام مذاکرات با تئاتر را انجام دهد، موافقت کرد. در کتابچه‌ای که به اولین اجرای باله اختصاص داده شده بود، راتمانسکی خود چندین بار یادآوری کرد که مذاکرات اولیه در مورد این تولید بسیار دشوار بود. و حتی تیتر اعلامیه او از دوئت میانی این عنوان را داشت: «متقاعد کردن خانون آسان نبود».

به نوبه خود، نویسنده موسیقی، ظاهر شدن نامش بر روی پوستر تئاتر ماریینسکی را تصادفی و بدون شک دانست. یوری خانون بدون اینکه به هیچ وجه خود را درگیر حرفه‌اش کند و با متخصصان ارتباط برقرار کند، مدت‌هاست که قاطعانه به دنیای زیرزمینی داخلی نقل مکان کرده است.

اولین اجرای «دوئت میانی» در ۲۴ و ۲۵ نوامبر ۱۹۹۸ برگزار شد و موفقیت بزرگی بود. از قضا، روز اجرای اول با سوگواری اعلام شده به مناسبت قتل گالینا استاروویتووا همزمان شد و در همان ابتدای اجرا، قبل از افتتاحیه «عصر باله‌های جدید»، یک دقیقه سکوت اعلام شد. از سه باله نمایش داده شده در آن شب، دو سال بعد، تنها دوئت میانی در رپرتوار باقی ماند.

## منابع

رده:آثار برای پیانو و ارکستر
رده:آثار موسیقایی برای ارکستر سمفونی
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده