open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
کارلو کاتانی

**کارلو جورجیو دومنیکو انریکو کاناتانی** (۲۲ آوریل ۱۸۵۲ – ۲۰ ژوئیه ۱۹۱۸) مهندس عمران ایتالیایی بود که بیشتر دوران حرفه‌ای خود را در دولت ایالتی ویکتوریا استرالیا گذراند.

او در فلورانس، ایتالیا متولد شد و مدرک مهندسی عمران خود را از مؤسسه فنی آنجا دریافت کرد. پس از کار در ساخت راه‌آهن، در سال ۱۸۷۶ به نیوزیلند مهاجرت کرد، اما تقریباً بلافاصله به ملبورن رفت. در عرض چند هفته، به بخش اراضی تاج و نقشه‌برداری ویکتوریا به عنوان نقشه‌بردار پیوست. در سال ۱۸۸۲ به اداره امور عمومی (ویکتوریا) منتقل شد و در سال ۱۸۹۲ رئیس بخش خود گردید.

کاناتانی پروژه‌های بسیاری در مهندسی عمران را نظارت کرد، از جمله:
* زهکشی باتلاق کو-وی-راپ
* گسترش و بهبود رود یارا در بالادست پل پرینسز، خیابان الکساندرا و طراحی و کاشت باغ‌های الکساندرا
* احداث جاده‌ها به آرتورز سیت و کوه دونا بوانگ
* ساخت کانال الوود
* ساخت سیل‌بندهای رود موری در منطقه استراتمرتون
* ساخت دریاچه کاناتانی در کوه بافالو
* بازسازی و طراحی ساحل سنت کیلدا.

## زندگی شخصی
در ماه مه ۱۸۸۶، کاناتانی با کاترین هنلی ۲۶ ساله، دختر یک کشاورز در پورت فیری ازدواج کرد. این زوج صاحب سه دختر و سه پسر شدند که یکی از آن‌ها در جنگ جهانی اول کشته شد. او در ۱۵ مارس ۱۸۹۲ تابعیت استرالیا را دریافت کرد.

## میراث
شهر کاناتانی، ویکتوریا، دریاچه کاناتانی در کوه بافالو و باغ‌های کاناتانی در منطقه سنت کیلدا، ویکتوریا به نام او نام‌گذاری شده‌اند.

## منابع

رده:درگذشتگان ۱۹۱۸ (میلادی)
رده:دور از وطن‌های اهل ایتالیا در استرالیا
رده:زادگان ۱۸۵۲ (میلادی)
رده:مهندسان عمران اهل استرالیا
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
گوستاوو کولونتی

**گوستاوو کولونتی** (۸ نوامبر ۱۸۸۶ – ۲۰ مارس ۱۹۶۸) ریاضیدان و مهندس ایتالیایی بود که سهم مهمی در مکانیک پیوسته و مقاومت مصالح داشت. او رییس پلی‌تکنیک تورین و رئیس کنسلیو نازیونهاله دلی ریکیرکی بود و نظریه‌هایش کاربردهای مهمی در فنون مدرن ساخت‌وساز، از جمله بتن پیش‌تنیده یافت.  

او به خاطر قضیه کولونتی (یا اصل حداقل کولونتی) شناخته می‌شود که بیان می‌کند در حالت تعادل، تابع انرژی پتانسیل  به حداقل می‌رسد.

## زندگی

### افتخارات
در ۲۸ اکتبر ۱۹۳۶ به عضویت آکادمی علوم پاپی منصوب شد. در ۱۹۴۷، در نخستین جلسه RILEM در سورنتو، به عنوان نخستین رئیس انجمن انتخاب شد و از ۱۹۴۸ آغاز به کار کرد. همان سال، در ۲۷ اوت ۱۹۴۷، به عنوان عضو وابسته آکادمی ملی لینچی انتخاب شد و تقریباً یک سال بعد، در ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۸، به عضویت کامل درآمد.

## کار

### فعالیت پژوهشی

### فعالیت آموزشی

## کتاب‌ها
* 
* 
* 

## مقالات
* 
 
## منابع

## پیوند به بیرون
*زندگینامه کوتاه
*کولونتی و آغاز مهندسی در ایتالیا

رده:درگذشتگان ۱۹۶۸ (میلادی)
رده:ریاضی‌دانان سده ۱۹ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:ریاضی‌دانان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۸۸۶ (میلادی)
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
ابوبکر سوماهورو

**ابوبکر سوماهورو** (۶ ژوئن ۱۹۸۰) فعال صنفی، کنشگر کارگری و سیاستمدار ایتالیایی-ساحل‌عاجی است که در انتخابات ۲۰۲۲ ایتالیا به مجلس نمایندگان راه یافت.او از حقوق کارگران مهاجر در بخش کشاورزی ایتالیا دفاع کرده است.

## زندگی‌نامه
ابوبکر سوماهورو در سال ۱۹۸۰ در بترولیلیه، در ساحل عاج به دنیا آمد.او در سال ۱۹۹۹، در ۱۹ سالگی، وارد ایتالیا شد.سوماهورو در سال ۲۰۱۰ در رشتهٔ جامعه‌شناسی از دانشگاه ناپل فدریکو دوم با نمرهٔ ۱۱۰ از ۱۱۰ فارغ‌التحصیل شد. موضوع پایان‌نامهٔ او «تحلیل اجتماعی بازار کار: وضعیت کارگران مهاجر در بازار کار ایتالیا؛ تداوم‌ها و دگرگونی‌ها» بود.

## پیشهٔ سیاسی
در انتخابات عمومی ۲۰۲۲ ایتالیا، حزب اروپای سبز نامزدی سوماهورو را به‌عنوان یک چهرهٔ مستقل برای مجلس نمایندگان در چارچوب فهرست ائتلاف سبزها و چپ پیشنهاد کرد.سوماهورو به‌عنوان نامزد جناح میانه‌چپ در حوزهٔ تک‌نمایندهٔ مودنا شرکت کرد و با کسب ۳۶٫۰۱٪ آرا، به‌طور غیرمنتظره‌ای از نامزد جناح میانه‌راست، دانیلا دوندی (با ۳۷٫۴۴٪ آرا) شکست خورد. با این حال، به لطف نامزدی‌های دیگرش در صدر فهرست ائتلاف سبزها و چپ در حوزه‌های چندنماینده‌ای ونتو ۱–۰۱، پولیا ۰۲، لمباردی ۱–۰۱ و امیلیا-رومانیا ۰۲، در سه حوزهٔ آخر انتخاب شد و بر پایهٔ قانون انتخاباتی، نمایندگی حوزهٔ آخر به او واگذار گردید.

در پی بروز تخلفات اداری در تعاونی‌هاییکه توسط مادرِ همسر و شریک زندگی او اداره می‌شدند و آغاز تحقیقات قضایی از سوی دادستانی لاتینا،سوماهورو در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۲ تصمیم گرفت عضویت خود را در گروه پارلمانی ائتلاف سبزها و چپ به‌طور موقت تعلیق کند تا موضع خود را روشن سازد و بی‌ارتباطی کامل خود را با این پرونده مورد تأکید قرار دهد.

در ۹ ژانویهٔ ۲۰۲۳، سوماهورو از ائتلاف سبزها و چپ کناره‌گیری کرد و دلیل آن را «نبود همبستگی» و «عدم تمایل برای حمایت سیاسی از او در جریان تحقیقات» عنوان نمود.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه فدریکو دوم
رده:سیاستمداران اهل ساحل عاج
رده:اعضای مجلس نمایندگان ایتالیا
رده:افراد ایتالیایی ساحل‌عاجی‌تبار
ارنستو گانلی

**ارنستو گانلی** (۲۴ فوریه ۱۹۰۱ – ۹ سپتامبر ۱۹۸۵) مهندس عمران ایتالیایی بود که چندین ساختمان عمومی و مذهبی را در توسکانی طراحی کرده‌است.

## زندگی‌نامه
گانلی در آلساندریا متولد شد و در سال ۱۹۲۴ در رشته مهندسی عمران از دانشگاه ساپینزا رم فارغ‌التحصیل شد. سپس به گروستو در توسکانی مهاجرت کرد و به یکی از تأثیرگذارترین مهندسان و معماران شهر تبدیل شد. در طول حرفه خود صدها ساختمان عمومی، مذهبی و خصوصی در جنوب توسکانی طراحی کرد و تقریباً تمام کلیساهای ساخته‌شده در دیوسز گروسِتو و پیتیگلیانو-سووانا-اوربتلو در طول قرن بیستم را طراحی نمود.

## آثار (انتخابی)

* پالاچو ONMI (۱۹۳۳–۱۹۳۴) در گروسِتو
* مدرسه ابتدایی (۱۹۳۴) در ساسوفورتینو
* بازسازی پالاچو استلا دِ ایتالیا (۱۹۳۴) در گروسِتو
* آموزشگاه اسقفی (۱۹۳۴–۱۹۳۶) در گروسِتو
* کلیسای سان جوزپه (۱۹۳۵–۱۹۴۰) در گروسِتو
* کلیسای *San Guglielmo d'Aquitania* (۱۹۳۵–۱۹۴۰) در براکاگنی
* خانه روحانیون کلیسای جامع گروسِتو (۱۹۳۶)
* یتیم‌خانه پسران "جوزپه گاریبالدی" (۱۹۳۶)
* یتیم‌خانه دختران "سان لورنزو" (۱۹۳۶)
* کلیسای مدالیای میراکولوزا (۱۹۳۶–۱۹۳۷) در گروسِتو
* آموزشگاه اسقفی (۱۹۳۶) در روکّاتِدریگی
* کلیسای *Santi Paolo e Barbara* (۱۹۳۸–۱۹۴۱) در ریبولا
* کلیسای *San Rocco* (۱۹۴۶–۱۹۴۸) در مارینا دی گروسِتو
* کلیسای سان جوزپه بندتو کُتولنگو (۱۹۴۶–۱۹۵۱) در گروسِتو
* درمانگاه (۱۹۴۸–۱۹۵۲) در ماسا ماریتیما
* درمانگاه (۱۹۴۸–۱۹۵۲) در گروسِتو
* مؤسسه فنی کشاورزی (۱۹۴۹–۱۹۵۳) در گروسِتو
* کلیسای *Santa Maria Ausiliatrice* (۱۹۵۰) در ماروکتِتی
* درمانگاه (۱۹۵۰–۱۹۵۵) در اوربتلو
* کلیسای *Santa Maria Goretti* (۱۹۵۱–۱۹۵۲) در فونتبِلاندا
* خانه بازنشستگی "فرانچینی" (۱۹۵۲) در گروسِتو
* کلیسای *Santa Maria delle Grazie* (۱۹۵۳–۱۹۵۷) در آلبینیا
* بازیکای ساكرو کووره دی جزو (۱۹۵۴–۱۹۵۸) در گروسِتو
* کلیسای *Apparizione* (۱۹۵۶) در مونتِنِرو، لیورنو
* کلیسای *San Giuseppe Lavoratore* (۱۹۵۶–۱۹۵۷) در بانو دی گاوُورّانو
* کلیسای *Santi Lorenzo e Mamiliano* (۱۹۵۸) در گیلیو پورتو
* کلیسای *Santa Margherita* (۱۹۵۸) در پوگی دل ساسو
* کلیسای *Madonna del Rosario* (۱۹۵۸) در پیان دآلما
* کلیسای *San Donato* (۱۹۵۸–۱۹۶۱) در سان دوناتو
* کلیسای *Nostra Signora del Sacro Cuore* (۱۹۵۹) در باگنور
* کلیسای *San Giovanni* (۱۹۶۳) در سمپرونیانو
* بازسازی کلیسای *Misercordia* (۱۹۶۸) در گروسِتو

## کتاب‌شناسی
* 
* 
* 
* 

## منابع
 
## پیوند به بیرون
* 

رده:اهالی گروستو
رده:درگذشتگان ۱۹۸۵ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۱ (میلادی)
رده:معماران اهل توسکانی
رده:مهندسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
لوییجی جیورا

**لوییجی جیورا** (۱۴ اکتبر ۱۷۹۵ – ۱ اکتبر ۱۸۶۴) مهندس و معمار ایتالیایی با تبار آلبانیایی بود.

جیورا بازرس بدنه پل‌ها و جاده‌های پادشاهی دو سیسیلی بود. او بیشتر برای طراحی و ساخت دومین پل معلق در اروپا و نخستین در اروپای قاره‌ای در سال ۱۸۳۲ شناخته می‌شود.

## زندگی‌نامه
جیورا در سال ۱۷۹۵ در ماشچیتو، شهری کوچک از آربِرش در ولتوره-ملفی، باسیلیکاتا متولد شد. والدین او فرانسیس زاویه جیورا و ویکتوریا پاسکاله بودند. او تحصیلات اولیه خود را در ماشچیتو در مدرسه پدران سنت جوزف کالازان و سپس در سمیناریو ملفی گذراند؛ و بعد برای شرکت در دوره‌های دانشگاهی به ناپل رفت. جیورا یکی از اعضای اولیه دانشجویان مدرسه پل‌ها و جاده‌ها بود که توسط پادشاه جواکینو مورات در ۴ مارس ۱۸۱۱ تأسیس شد و در زمان حضور او توسط کارلو آفان د ریورا مدیریت می‌شد. این مدرسه اکنون به دانشکده مهندسی در دانشگاه ناپل فردریکو دوم تبدیل شده‌است.

جیورا در سال ۱۸۱۴ فارغ‌التحصیل شد و به بدنه پل‌ها و جاده‌ها راه یافت و سفرهای مطالعاتی متعددی به بریتانیا و فرانسه انجام داد. در این سفرها پیشرفت‌های مهندسی را بررسی و دیدگاه‌های جدیدی از توسعه صنعتی این کشورها کسب کرد. در آن زمان دولت‌های کشورهای کمتر توسعه‌یافته سعی داشتند با فرستادن بهترین تکنسین‌های خود، فناوری‌های نوین را یاد بگیرند و این فعالیت‌ها به‌طور متغیر پیشرفت کشورها را تسهیل یا کند می‌کرد.

بدنه پل‌ها و جاده‌ها (پیشرو مهندسان عمران ناپل) بین ۱۸۲۰ تا ۱۸۴۰ مجموعه‌ای از اقدامات عمرانی در مناطق مختلف از جمله رِجی لاگنی برای هدایت جریان آب در مناطق کوهستانی انجام داد و توجه استادان فرانسوی قدیمی را جلب کرد. در ۱۸۶۰، جیورا به مدرسه پل‌ها و جاده‌ها بازگشت و به عنوان مدیر منصوب شد. گاریبالدی استعداد او را شناسایی کرد و می‌خواست او را به عنوان وزیر امور عمومی دولت موقت منصوب کند.

جیورا طرح ساماندهی سمت شرقی ناپل، معروف به «راه‌آهن»، را توسعه داد که اتصال بین آلبرگو رویال دی پورو و پیلریو را فراهم می‌کرد و گذر از ایستگاه‌های راه‌آهن در دیوارهای باستانی شهر امکان‌پذیر شد. این پروژه بعد از مرگ او در ۱۸۶۵ بخشی پیاده‌سازی شد. شهرت جیورا عمدتاً از طراحی پل‌های معلق او ناشی می‌شود: پل رئال فردیناندو روی گاریلیانو، نخستین پل معلق ساخته‌شده در اروپای قاره‌ای (۱۸۳۲) و پل ماریا کریستینا بر روی رودخانه کالوره نزدیک بنِوِنتو، تکمیل‌شده در ۱۸۳۵. این دستاوردها اثرات قابل‌توجهی در اقتصاد و جنبه‌های چالش‌برانگیز طراحی داشتند. جیورا همچنین راه‌حل‌های زیباشناسانه‌ای برای مسائل ساخت ارائه داد. قطعات فلزی در کارخانه‌های تولید اسلحه در مونجیانا ساخته می‌شدند و دولت هزینه ساخت را تأمین می‌کرد.

پل رئال فردیناندو در سال ۱۹۴۳ توسط لشکرهای آلمانی در حال عقب‌نشینی تا حدی تخریب شد. پل ماریا کریستینا پس از آسیب در ۱۸۵۱ و تعمیر سریع توسط جیورا، در ۱۹۴۳ توسط مهندسین آلمانی منفجر شد.

دیگر دستاوردهای او شامل:
* قبل از ایستگاه قطار ناپل، پایانه راه‌آهن ناپولی-نوچرا/کاستل‌آماره
* نظارت بر ساخت ناپولی-نوچرا/کاستل‌آماره، اکنون راه‌آهن ناپل-سالِرنو
* بازسازی گنبد (۱۸۵۲) کلیسای جیرولامینی، ناپل

پس از مرگ، جیورا در قبرستان پوگیورهاله، ناپل به خاک سپرده شد.

## منابع

## کتاب‌شناسی
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

* 

رده:اهالی استان پوتنزا
رده:درگذشتگان ۱۸۶۵ (میلادی)
رده:زادگان ۱۷۹۵ (میلادی)
رده:معماران اهل ناپل
رده:معماران ایتالیایی سده ۱۹ (میلادی)
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
جوزپه گورلا

**جوزپه گورلا** (۱۸۹۵–۱۹۷۰) مهندس عمران و سیاستمدار ایتالیایی بود که عضو حزب فاشیست ملی بود. او بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ به عنوان وزیر راه و ساختمان خدمت کرد.

## زندگی اولیه و تحصیلات
گورلا در ۶ سپتامبر ۱۸۹۵ در ورناته به دنیا آمد. او مهندسی عمران را در دانشگاه پاویا مطالعه کرد. در دوران تحصیل، از مشارکت‌کنندگان *[[Il Popolo d'Italia]]* بود.

او به ارتش ایتالیا پیوست و در جنگ جهانی اول شرکت کرد. در جریان جنگ به شدت زخمی شد و به دلیل معلولیت ناشی از جراحات، مجبور به ترک ارتش شد.

## حرفه و فعالیت‌ها
پس از بازگشت، گورلا به انجمن ملی جانبازان و معلولان جنگ که وابسته به جنبش فاشیستی بود، پیوست. او در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان به عنوان عضو هیئت علمی مشغول به کار شد. در سال ۱۹۲۲ تحصیل آکادمیک را ترک کرد و به عنوان عضو شورای شهر میلان انتخاب شد. همچنین به عنوان مدیرعامل یک انتشارات منصوب شد. او در میانه دهه ۱۹۲۰ در جلسات بین‌المللی برنامه‌ریزی شهری شرکت کرد. در همین دوره، او معاون شهردار میلان بود.

او عضو هیئت مدیره اتحادیه ملی مهندسان فاشیست (SNFI) بود و بین ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۸ به عنوان دبیرکل این اتحادیه خدمت کرد. در فوریه ۱۹۳۹، به عنوان دبیرکل SNFI، گورلا به مجلس فاشیست‌ها و شرکت‌ها پیوست. پس از خدمت کوتاه در ارتش ایتالیا در آغاز جنگ جهانی دوم، در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۰ به عنوان وزیر راه و ساختمان در کابینه موسولینی منصوب شد و جای ادلچی سرنا را گرفت. دوره وزارت او در ۶ فوریه ۱۹۴۳ با جایگزینی زنونه بینی پایان یافت.

پس از پایان دوره وزارت، گورلا به عنوان مشاور ملی شرکت آب، گاز و برق و عضو کمیته بودجه مجلس منصوب شد. در آوریل ۱۹۴۳، رئیس شرکت ملی نفت ایتالیا (AGIP) و نایب رئیس شرکت ملی هیدروژناسیون سوخت شد. همچنین به عنوان مدیر بانک پس‌انداز میلان خدمت کرد. او این سمت‌ها را حتی پس از سقوط حکومت فاشیستی و تشکیل کابینه بادولیو در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ حفظ کرد. او تا اکتبر ۱۹۴۳ در این سمت‌ها باقی ماند، سپس از کار برکنار شد.

## سال‌های پایانی و درگذشت
گورلا تحت هیچ روند قضایی توسط متفقین یا مقامات ایتالیایی قرار نگرفت. در سال ۱۹۵۹، کتاب خاطرات خود با عنوان *ایتالیا در جنگ جهانی دوم. دفتر خاطرات یک میلانزی، وزیر شاه در دولت موسولینی* منتشر کرد. او در ۱۵ ژانویه ۱۹۷۰ در میلان درگذشت.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پاویا
رده:درگذشتگان ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:روزنامه‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:روزنامه‌نگاران مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۸۹۵ (میلادی)
رده:سیاستمداران لمباردی
رده:مهندسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی دوم اهل ایتالیا
فرانچسکو ایپولیتو

**فرانچسکو ایپولیتو** (زادهٔ ۲۳ نوامبر ۱۹۹۴) مهندس عمران و سازه، روزنامه‌نگار و نویسندهٔ ایتالیایی است. او در حال حاضر مهندس تونل‌زنی (TBM) در Impresa Pizzarotti & C. S.p.A. است و به خاطر فعالیت‌هایش در مهندسی، ترویج علم و روزنامه‌نگاری ورزشی شناخته می‌شود.

## زندگی‌نامه
### زندگی اولیه و تحصیلات
ایپولیتو در سال ۱۹۹۴ در فوگیا به دنیا آمد و از دوران کودکی به مهندسی و روزنامه‌نگاری علاقه نشان داد. او به عنوان نویسندهٔ جوان، برای نشریاتی مانند کالچو ۲۰۰۰، *Calciomercato.com* و نسخهٔ آپولیا از کوریره دلو اسپورت مطلب نوشت و هنوز هم به عنوان خبرنگار فوگیا برای این روزنامه فعالیت می‌کند و اخبار تیم فوتبال فوجیا را پوشش می‌دهد. 

او مدرک کارشناسی مهندسی عمران و محیط زیست را از دانشگاه پلی‌تکنیک باری دریافت کرد و پایان‌نامهٔ او بر تحلیل ریزش ساختمان‌ها و به ویژه ریزش ساختمان ویاله جیو تو فوگیا متمرکز بود. او سپس مدرک کارشناسی ارشد مهندسی سازه را در همان دانشگاه با افتخارات دریافت کرد و تحقیقاتش شامل بررسی کاربردهای یادگیری ماشینی برای شناسایی خودکار آسیب در پل‌ها بود، که به بهبود ایمنی و نگهداری زیرساخت‌ها کمک می‌کند.

### حرفه
#### مهندسی
فرانچسکو ایپولیتو حرفهٔ خود را با شرکت Webuild آغاز کرد و در طراحی پل‌ها و سازه‌ها مشارکت داشت. سپس به Impresa Pizzarotti پیوست و به عنوان مهندس تونل‌زنی (TBM) روی خطوط ریلی پرسرعت، از جمله مسیر ناپل–باری فعالیت کرد و در پروژه‌های زیرساختی گسترده تجربهٔ عملی کسب نمود. او همچنین در طراحی سیستم‌های خودکار پایش تونل‌ها و پل‌ها مشارکت داشت و مدل‌های نوآورانه‌ای برای ارزیابی ریسک سازه‌ها ارائه کرد. در سال ۲۰۲۵ به دلیل تجربهٔ خود در تونل‌زنی مکانیزه و فعالیت در ارتباطات علمی و فنی، به هیئت اعضای جوانان انجمن تونل‌سازی ایتالیا منصوب شد.

#### ترویج علم
ایپولیتو به خاطر ترویج رشته‌های STEM از طریق توضیح ساده و قابل فهم مفاهیم مهندسی شناخته می‌شود. او با استفاده از شبکه‌های اجتماعی و پلتفرم‌هایی مانند لینکدین، مقالات آموزشی و ویدئوهای کوتاه منتشر می‌کند تا دانش فنی را برای عموم مردم قابل فهم سازد. در سال ۲۰۲۴، به عنوان برترین تولیدکنندهٔ محتوای STEM در ایتالیا در لینکدین شناخته شد و توانست مخاطبان زیادی را با پروژه‌های مهندسی و فناوری جذب کند.

#### نویسندگی
او به طور گسترده‌ای دربارهٔ تاریخ پیراهن‌های باشگاه فوتبال اینتر میلان نوشته و اولین کتاب خود *Orgoglio Nerazzurro: La storia della maglia dell'Inter (غرور نرازّورو: تاریخ پیراهن اینتر)* را در سال ۲۰۱۶ منتشر کرد. نسخهٔ رسمی و جامع کتاب *Le maglie dell'Inter (پیراهن‌های اینتر)* در سال ۲۰۲۳ منتشر شد و شامل تمام پیراهن‌های باشگاه از ۱۹۰۸ تا امروز با همکاری شخصیت‌هایی مانند خاویر زانتی و آندره‌آ بوچلی است.

کتاب دوم در سال ۲۰۲۵ منتشر شد و شامل فصل‌های جدید، عکس‌های بیشتر و پیش‌گفتاری از رئیس باشگاه جوزپه ماروتا است که اهمیت دو ستاره روی پیراهن را توضیح داده است. این نسخهٔ جدید همچنین شامل تحلیل‌های تاریخی عمیق‌تر و بررسی تکامل طراحی پیراهن‌های دروازه‌بان و تیم‌های میکس باشگاهی است.

## کتاب‌شناسی
* 
* 
* 
* 
* 

## منابع

رده:افراد زنده
رده:روزنامه‌نگاران اهل ایتالیا
رده:روزنامه‌نگاران مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۹۴ (میلادی)
رده:مهندسان سازه
رده:مهندسان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
رده:نویسندگان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نویسندگان مرد اهل ایتالیا
فرناندو لیتزی

**فرناندو لیتزی** (۲ ژانویهٔ ۱۹۱۴ – ۲۸ اوت ۲۰۰۳) مهندس عمران ایتالیایی و بنیان‌گذار فناوری میکروپایل بود. او در کاستلنووو دی پورتو، نزدیکی رم، به دنیا آمد و بیشتر دوران کودکی خود را در ناپل گذراند. در ۱۸ سالگی وارد آکادمی نظامی تورین شد و در ۲۲ سالگی به درجهٔ ستوان رسید. پس از فارغ‌التحصیلی، به تریپولی در لیبی اعزام شد. در سال ۱۹۴۲ در نبرد دیجربابوب زخمی شد و به اسارت درآمد. در دوران اسارت، در اردوگاهی در نزدیکی مرز پاکستان و افغانستان، به تحصیل مهندسی عمران پرداخت. پس از بازگشت به ایتالیا در سال ۱۹۴۶، مدرک خود را با بالاترین درجه دریافت کرد و به عنوان مهندس ارشد در شرکت «فونددیله» (Fondedile) مشغول به کار شد، جایی که نزدیک به ۵۰ سال به عنوان مدیر فنی فعالیت کرد.

در دوران بازسازی پس از جنگ جهانی دوم در ایتالیا و اروپا، لیزی فناوری «پالی رادیسه» (پایهٔ ریشه‌ای یا میکروپایل) را برای تقویت و ترمیم بناهای تاریخی و آسیب‌دیده توسعه داد. اولین کاربرد بین‌المللی این فناوری در سال ۱۹۵۲ در آلمان برای تقویت بنیادهای کارخانهٔ کروپ (Krupp) در اسن-بوخوم و سپس در سد کرکینی در یونان بود. این تکنیک بعدها در صدها پروژه در کشورهای مختلف به کار گرفته شد. از جمله استفاده‌های مهم آن می‌توان به ترمیم پل قدیمی فلورانس (Ponte Vecchio) در سال ۱۹۶۶ و تثبیت برج کج بورانو در ونیز اشاره کرد.

لیزی در سال ۱۹۸۰ از شرکت فونددیله بازنشسته شد، اما تا زمان درگذشتش در ۲۸ اوت ۲۰۰۳ در ناپل همچنان در مشاوره و فعالیت‌های مهندسی فعال بود.

## منابع
 
* *بازسازی استاتیکی آثار تاریخی* (۱۹۸۱)، ترجمهٔ *The static restoration of monuments* (۱۹۸۲) 
* *تحکیم زمین و ساختمان‌ها* (۱۹۸۹)، ویرایش شده توسط داریو فلاکوفویو
* هربست، توماس (2007-09-27). "مرور تاریخی و تحلیل ۵۵ سال فناوری میکروپایل". *IWM 2007, تورنتو، کانادا*.
* انجمن بین‌المللی میکروپایل‌ها (International Society for Micropiles). Industry & Academia Overview (بایگانی شده)

رده:اهالی استان رم
رده:درگذشتگان ۲۰۰۳ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۱۴ (میلادی)
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
لوئیجی دل‌الیو

**لوئیجی دل‌اُلیو** مهندس عمران و استاد دانشگاه ایتالیایی است. او استاد تمام مهندسی حمل‌ونقل در دانشگاه کانتابریا در سانتاندِر، اسپانیا است و گروه پژوهشی مهندسی حمل‌ونقل پایدار و ریلی (SUMLAB) را هدایت می‌کند.

## زندگی‌نامه
### تحصیلات و آموزش
دل‌اُلیو در سال ۲۰۰۱ از دانشگاه پلی‌تکنیک باری در رشتهٔ مهندسی عمران با گرایش حمل‌ونقل فارغ‌التحصیل شد و سال بعد مدرک کارشناسی ارشد در مهندسی ایمنی گرفت. او در سال ۲۰۰۵ از دانشگاه بورگوس در رشتهٔ مهندسی عمران و صنعتی دکترا گرفت؛ پایان‌نامهٔ او بر بهینه‌سازی شبکه‌های حمل‌ونقل عمومی تمرکز داشت.

### مسیر حرفه‌ای آکادمیک
پس از دوره‌های تحقیقاتی کوتاه در باری، بورگوس و سانتاندِر، دل‌اُلیو در سال ۲۰۰۷ به مدرسه مهندسی عمران دانشگاه کانتابریا پیوست. او در سال ۲۰۰۹ به رتبهٔ دانشیار و در ۲۰۱۸ به استاد تمام ارتقا یافت. از نوامبر ۲۰۲۰ تا نوامبر ۲۰۲۲ به عنوان معاون رئیس دانشگاه در امور تحقیق و انتقال دانش خدمت کرد. او دوباره در فوریهٔ ۲۰۲۵ به این سمت منصوب شد. پژوهش‌های دل‌اُلیو ترکیبی از نظرسنجی‌های ترجیح‌مندی اعلام‌شده، مدل‌سازی انتخاب گسسته و بهینه‌سازی ریاضی برای اطلاع‌رسانی به سیاست‌گذاری حمل‌ونقل است. مقالهٔ او در سال ۲۰۰۶ با عنوان «مدل برنامه‌ریزی ریاضی دو سطحی برای تعیین موقعیت ایستگاه‌های اتوبوس و بهینه‌سازی فراوانی‌ها» از نخستین کاربردهای بهینه‌سازی دو سطحی در طراحی مشترک فاصلهٔ ایستگاه‌ها و فرکانس خدمات بود. پروژه‌های اخیر SUMLAB شامل بررسی انتخاب فرودگاه در مناطق چندفرودگاهی، اثرات بازگشتی زیست‌محیطی خودروهای خودران و مفهوم «شهر X دقیقه‌ای» برای حرکت فعال است.

## برخی از نشریات
* دل‌اُلیو، ل. ایبئاس، آ. چسین، پ. (۲۰۱۱). کیفیت خدمات مورد نظر کاربران حمل‌ونقل عمومی. *سیاست حمل‌ونقل*، *۱۸*(۱)، ۲۱۷–۲۲۷.
* دل‌اُلیو، ل. ایبئاس، آ. چسین، پ. (۲۰۱۰). مدل‌سازی ادراک کاربران از کیفیت خدمات اتوبوس. *سیاست حمل‌ونقل*، *۱۷*(۶)، ۳۸۸–۳۹۷.
* ایبئاس، آ. دل‌اُلیو، ل. آلونسو، ب. ساینز، ا. (۲۰۱۰). بهینه‌سازی فاصلهٔ ایستگاه‌های اتوبوس در مناطق شهری. *تحقیقات حمل‌ونقل، بخش E: بررسی لجستیک و حمل‌ونقل*، *۴۶*(۳)، ۴۴۶–۴۵۸.

## خدمات حرفه‌ای
دل‌اُلیو گروه SUMLAB را مدیریت می‌کند و عضو هیئت تحریریه مجلاتی مانند *Transportation Research Part A* و *Transport Policy* بوده است. او به مقامات حمل‌ونقل منطقه‌ای در اسپانیا و ایتالیا مشاوره داده است.

## منابع

رده:افراد زنده بدون سال تولد
رده:افراد زنده
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
مجلس نمایندگان (ایتالیا)

**مجلس نمایندگان** () مجلس سفلا در ساختار دومجلسی ایتالیا است؛ مجلس علیای آن سنا است. این دو مجلس با هم یک نظام دو مجلسی کامل را تشکیل می‌دهند، بدین معنا که وظایف یکسانی را انجام می‌دهند اما به‌طور جداگانه عمل می‌کنند. مجلس نمایندگان ۴۰۰ کرسی دارد که از این میان ۳۹۲ کرسی از حوزه‌های انتخابیهٔ داخل ایتالیا و ۸ کرسی از سوی شهروندان ایتالیایی مقیم خارج انتخاب می‌شوند. نمایندگان با لقب *[[محترم (عنوان)|محترم]]* (ایتالیایی: *Onorevole*) خطاب می‌شوندو نشست‌های آنان در کاخ مونتچیتوریو برگزار می‌گردد.

## محل نشست‌ها

محل استقرار مجلس نمایندگان، *[[کاخ مونتچیتوریو]]* است که از سال ۱۸۷۱، اندکی پس از انتقال پایتخت پادشاهی ایتالیا به رم در پی پایان موفقیت‌آمیز جنبش وحدت ایتالیا، محل برگزاری نشست‌های آن بوده است.

پیش از آن، محل برگزاری مجلس نمایندگان پادشاهی ایتالیا برای مدتی کوتاه در *[[کاخ کارینیانو]]* در تورین (۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵) و سپس در *[[کاخ وکیو]]* در فلورانس (۱۸۶۵ تا ۱۸۷۱) قرار داشت. در دوران رژیم فاشیستی بنیتو موسولینی، مجلس نمایندگان منحل شد و از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۳ (در جریان جنگ جهانی دوم) نهاد صوری مجلس فاش‌ها و بنگاه‌ها جایگزین آن گردید.

## یادداشت‌ها

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۸۷۱ (میلادی) در ایتالیا
مجلس نمایندگان

ایتالیا
انمتازوباکتام

**انمتازوباکتام** () یک داروی کمکی آنتی‌بیوتیک است که به عنوان یک مهارکننده بتا-لاکتاماز عمل می‌کند و از تجزیه سایر داروهای آنتی‌بیوتیک جلوگیری می‌کند. در ایالات متحده آمریکا و اتحادیه اروپا، انمتازوباکتام برای استفاده در ترکیب سفپیم/انمتازوباکتام (Exblifep) تأیید شده است.

## منابع

* 

رده:آزتیدین
رده:بازدارنده‌های بتالاکتاماز
رده:تریازول‌ها
رده:تیازولیدین‌ها
رده:سولفون‌ها
رده:کربوکسیلیک اسیدها
تانیبورباکتام

**تانیبورباکتام** () دارویی است که به عنوان یک مهارکننده بتا-لاکتاماز عمل می‌کند. این دارو عملکرد بتا-لاکتامازهای باکتریایی را که باعث مقاومت در برابر آنتی‌بیوتیک‌های بتا-لاکتام می‌شوند، مهار می‌کند. با این حال، برخلاف سایر مهارکننده‌های بتا-لاکتاماز که به عنوان دارو استفاده می‌شوند، تانیبورباکتام در برابر آنزیم‌های گروه متالوبتا-لاکتاماز ۱ دهلی نو که شایع‌ترین منابع مقاومت اکتسابی آنتی‌بیوتیک در سراسر جهان هستند، مؤثر است.

تانیبورباکتام، در ترکیب با سفپیم، در آزمایش‌های بالینی برای درمان عفونت‌های باکتریایی، از جمله عفونت دستگاه ادراری و پیلونفریت، در حال انجام است.

## منابع

* 

رده:آمیدها
رده:بازدارنده‌های بتالاکتاماز
رده:بنزوئیک اسید
رده:ترکیب‌های هتروسیکل (۲ حلقه)
رده:دی‌آمین‌ها
رده:سیکلوهگزان‌ها
رده:هتروسیکل‌های بور
گابریلا گرماندی

**گابریلا گِرماندی** (۱۹۶۵) نویسنده و اجراکنندهٔ ایتالی-اتیوپیایی است. آثار گِرماندی بر تلاقی هویت‌های آفریقایی (به‌ویژه اتیوپیایی) و ایتالیایی متمرکز است.

## سال‌های اولیه
گرماندی در آدیس آبابا به دنیا آمد، از پدری ایتالیایی اهل بولونیا و مادری ایتالو-اتیوپیایی. مادر گرماندی دختر یک افسر ارتش ایتالیا و مادری اریتره‌ای بود که به دلیل سیاست‌های نژادی مستعمرهٔ تحت کنترل فاشیستی آفریقای شرقی ایتالیا از یکدیگر جدا شدند، و پس از پایان دولت فاشیستی ایتالیا با پدر ایتالیایی گرماندی ازدواج کرد. گرماندی بیان کرده است که مادرش او را «سفیدپوست» بزرگ کرده و گفته مادربزرگش هنگام رشد در یک صومعهٔ ایتالیایی به دلیل وضعیت مختلط نژادی از جامعهٔ اتیوپیایی طرد شده بود.پس از مرگ پدرش، گرماندی در ۱۴ سالگی به بولونیا نقل مکان کرد. در دوران نوجوانی در بولونیا، او اظهار کرده است که دلتنگ خانه بوده و آرزوی بازگشت به جامعهٔ خود در اتیوپی را داشته است.

## پیشه

گرماندی در سال ۱۹۹۹ با کسب جایزهٔ ادبی اِکس اند تِرا برای نویسندگان مهاجراز سوی انتشارات فارا ادیتوره شناخته شد. او در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۳ نیز دو بار دیگر در همان رقابت مقام سوم را کسب کرد.در سال ۲۰۰۳، گرماندی یکی از بنیان‌گذاران نشریهٔ ادبی آنلاین *اِل قیبلی* بود.نخستین رمان او، «ملکهٔ گل‌ها و مرواریدها» در سال ۲۰۰۷ توسط دونزِلّی ادیتوره منتشر شد.> نسخهٔ ترجمه‌شدهٔ انگلیسی این رمان در سال ۲۰۱۵ منتشر شد و نقدهای مثبتی دریافت کرد.

در سال ۲۰۱۰، گرماندی پروژهٔ موسیقی *آتسه تئودروس پروجکت* را آغاز کرد، که نام آن از آتسه تئودروس دوم، نخستین امپراتور اتیوپی که اصالت سلطنتی نداشت، گرفته شده است. نخستین سی‌دی این پروژه در سال ۲۰۱۳ به‌طور مستقل منتشر شد و سپس در سال ۲۰۱۶ توسط شرکت اِی‌آرسی میوزیک با عنوان *Ethiopia - Celebrating Emperor Tewodros II* عرضه شد.از سال ۲۰۱۸، گرماندی روی پروژهٔ دیگری به نام *ماگِدا* کار می‌کند، که نام آن برگرفته از نام اتیوپیایی ملکه سبا است و بر زنانگی در اسطوره‌های اتیوپی تمرکز دارد.

## منابع

رده:زادگان ۱۹۶۵ (میلادی)
رده:افراد زنده
رده:نویسندگان زن اهل اتیوپی
رده:نویسندگان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نویسندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:اهالی آدیس آبابا
رده:افراد ایتالیایی اریتره‌ای‌تبار
رده:افراد ایتالیایی اتیوپی‌تبار
رده:افراد اتیوپیایی اریتره‌ای‌تبار
رده:افراد اتیوپیایی ایتالیایی‌تبار
رده:رمان‌نویسان زن اهل ایتالیا
حزب اقدام (ایتالیا)

**حزب اقدام**  (, **PdA**)  یک حزب سیاسی لیبرال-سوسیالیست در ایتالیا بود.. این حزب ضد فاشیست و جمهوری‌خواه بود. رهبران برجسته آن کارلو روسلی، فروچو پاری، امیلیو لوسو و اوگو لا مالفا بودند. سایر اعضای برجسته شامل لئونه گینزبورگ، ارنستو د مارتینو، نوربرتو بوبیو، ریکاردو لومباردی، ویتوریو فوآ و شاعر برنده جایزه ادبی نوبل یوجنیو مونتاله بودند.

## تاریخچه
این حزب در ژوئیه ۱۹۴۲ توسط شبه‌نظامیان سابق «عدالت و آزادی» (Giustizia e Libertà )، لیبرال-سوسیالیست‌ها و دموکرات‌ها تأسیس شد. از نظر ایدئولوژیک، آنها وارث سوسیالیسم لیبرال کارلو روسلی و انقلاب لیبرال پیرو گوبتی بودند که نوشته‌هایش جبر اقتصادی مارکسیستی را رد می‌کرد و هدفش غلبه بر مبارزه طبقاتی و ایجاد شکل جدیدی از سوسیالیسم، احترام به آزادی مدنی و تغییر رادیکال در ساختار اجتماعی و اقتصادی ایتالیا بود. از ژانویه ۱۹۴۳، این حزب یک روزنامه مخفی به نام «ایتالیای آزاد» ( L'Italia Libera) به سردبیری لئون گینزبورگ منتشر کرد. در همان سال، اعضای حزب با سرویس‌های مخفی متفقین مستقر در سوئیس بی‌طرف تماس گرفتند. به طور خاص، این فعالیت به فیلیپو کاراچولو، که رابطه ویژه‌ای با مدیر اجرایی عملیات ویژه بریتانیا داشت، محول شد. کاراچولو سعی کرد از بمباران متفقین در ایتالیا جلوگیری کند، اما بیش از همه تلاش کرد تا حمایت بریتانیا را برای کمیته ضد فاشیستی که قرار بود پس از کودتای ضد موسولینی، دولت جدید را رهبری کند، جلب کند.

پس از آتش‌بس ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، حزب اقدام به عنوان عضو مرکزی کمیته آزادی ملی، به طور فعال در جنبش مقاومت ایتالیا با واحدهای عدالت و آزادیبه فرماندهی فروچو پاری شرکت کرد. این حزب موضع ضد سلطنتی آشکاری داشت و با پالمیرو تولیاتی و ابتکار سالرنو حزب کمونیست ایتالیا برای حکومت پس از جنگ مخالف بود. این حزب نماد «شمشیر شعله‌ور» را برگزید و بلافاصله پس از جنگ به دولت پیوست و پست نخست‌وزیری را برای فروچو پاری از ژوئن تا نوامبر ۱۹۴۵ تضمین کرد. در نتیجه درگیری داخلی بین خط دموکراتیک-اصلاح‌طلب اوگو لا مالفا و خط سوسیالیست امیلیو لوسو، همراه با شکست انتخاباتی ۱۹۴۶، حزب از هم پاشید. عدم تمایل اعضای حزب برای همکاری با احزاب سیاسی احیا شده‌ای که «به فاشیسم آلوده شده بودند» نیز منجر به افول حزب اقدام شد. گروه اصلی اعضای سابق به رهبری ریکاردو لومباردی به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوستند در حالی که گروه لا مالفا (به عنوان جنبش دموکراسی جمهوری‌خواه) وارد حزب جمهوری‌خواه ایتالیا شد. آخرین دبیرکل حزب اقدام، آلبرتو چانکا بود.

## اعضای برجسته

### مجلس ایتالیا

## مطالب مرتبط

* جنبش مقاومت ایتالیا
* لیبرالیسم و ​​رادیکالیسم در ایتالیا

## پانویس

## منابع

* Website of the Italian Resistance Historical Society ("Il Partito d'Azione"), including in-depth bios, recent remembrances and selections from party documents.
* Historical dictionary entry from Paravia Mondadori Editori, an Italian educational publishing house ("Storia del Partito d'Azione").
رده:احزاب منحل‌شده در ایتالیا
رده:حزب‌های لیبرال در ایتالیا
رده:سوسیالیسم لیبرال
رده:حزب‌های منحل‌شده در ۱۹۴۷ (میلادی)
رده:حزب‌های جمهوری‌خواه
رده:حزب‌های سوسیال لیبرال
مرکز ورزشی جاچینتو فاکتی

**مرکز ورزشی جاچینتو فاکتی** **()** که در حال حاضر به دلیل مسائل اسپانسرینگ با عنوان **مرکز توسعه جوانان کونامی به یاد جاچینتو فاکتی** یا به اختصار **اینترِلو** **(Interello)** شناخته می‌شود، یک مرکز ورزشی در میلان است که میزبان جلسات تمرینی تیم زنان اینتر و تمام تیم‌های جوانان باشگاه، اعم از مردان و زنان می‌باشد. این مرکز ورزشی در خیابان کامیلو اسباربارو در پارکو نورد میلان، بین محله‌های آفوری و نیگواردا واقع شده است.

## تاریخچه
این مرکز که در سال ۲۰۰۶ به نام جاچینتو فاکتی نامگذاری شده بود، در دسامبر ۲۰۱۶ و پس از فروش حق نامگذاری به گروه چینی سانینگ، که در گذشته سهامدار اکثریت باشگاه نراتزوری بود، به «مرکز توسعه جوانان سانینگ به یاد جاچینتو فاکتی» تغییر نام پیدا کرده بود. در سال ۲۰۲۲، کار نوسازی مرکز ورزشی آغاز شد؛ به‌طور خاص، زمین اصلی (به اصطلاح زمین "تریبونا") تعویض شد و به یک زمین چمن مصنوعی کامل تبدیل شد و تأییدیه LND و گواهینامه فیفا را دریافت کرد. در همان سال، این مرکز ورزشی پس از توافق با شرکت ژاپنی کونامی، نام خود را به «مرکز توسعه جوانان کونامی به یاد جاچینتو فاکتی» تغییر داد.

## امکانات
این مرکز ورزشی شامل موارد زیر است:

* شش زمین فوتبال تماماً چمن مصنوعی
* یک زمین چمن طبیعی برای تمرین دروازه‌بانان
* یک زمین چمن طبیعی کوچک‌تر برای ریکاوری بازیکنان مصدوم
* یک زمین کوچک‌تر با دیوارهایی برای جلوگیری از بیرون آمدن توپ (معروف به "قفس")
* یک مهمانسرا
* یک سالن ورزشی کاملاً مجهز
* یک اتاق پزشکی
* ده رختکن
* یک کلاب هاوس
* انبارها و دفاتر

## استفاده
این مجموعه به‌طور مداوم برای تمرین تیم زنان و تمام تیم‌های جوانان اینتر، اعم از مردان و زنان، مورد استفاده قرار می‌گیرد. تیم جوانان اینتر، مسابقات خانگی رسمی خود را در داخل مرکز تمرینی برگزار می‌کند؛ تیم زنان پس از انجام مسابقات خانگی خود از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲، ابتدا به استادیو ارنستو بردا در سستو سان جووانی و سپس به ورزشگاه آرنا چیویکا در میلان نقل مکان کرد.

## پیوند به بیرون
* باشگاه فوتبال اینتر میلان

رده:باشگاه فوتبال اینتر میلان
رده:ورزشگاه‌های فوتبال ایتالیا
رده:باشگاه فوتبال اینتر میلان
رده:ورزش در میلان
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در میلان
رده:ورزشگاه‌های میلان
رده:زمین‌های تمرینی فوتبال
رده:زمین‌های تمرینی فوتبال در ایتالیا
پل دره هواجیانگ

**پل دره هواجیانگ** (به چینی: 花江峡谷大桥) یک پل معلق در استان گوی‌ژوو در چین است. این پل از روی رودخانه بیپان عبور می‌کند و از دره عمیق هواجیانگ می‌گذرد و با ارتفاع  از عرشه پل تا کف دره؛ بلندترین پل جهان است.  این پل از بلندترین پل قبلی، پل دوج، که از همان رودخانه  عبور می‌کند، پیشی می‌گیرد. این پل در ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۵ برای عموم افتتاح شد.
## پروژه
از جمله دلایل ساخت این پل، احیای یک منطقه بسیار روستایی و ترویج گردشگری بود، با پیش‌بینی ایجاد مرکزی برای ورزش‌های شدید در پایین دره. استان گوی‌ژوو از نظر اقتصادی در رکود است، به طرز فوق‌العاده‌ای ناهموار است و در بیشتر تاریخ خود به دلیل توپوگرافی کارستی خود از بقیه چین جدا افتاده است. زمان عبور از دره که قبلاً ۷۰ دقیقه طول می‌کشید، به کمی بیش از یک دقیقه کاهش خواهد یافت.
## ساخت و ساز
ساخت و ساز در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۲ آغاز شد. در ۲۱ آوریل ۲۰۲۳، اولین برج بخش معلق به  در ارتفاع رسید و ساخت تیر عرضی بالایی آغاز شده بود.

در ۲۱ اوت ۲۰۲۵، آزمایش بارگذاری پل دره هواجیانگ آغاز شد. این آزمایش با موفقیت در ۲۵ اوت ۲۰۲۵ به پایان رسید. این پل رسماً در روز یکشنبه، ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۵ افتتاح شد.

## ویژگی‌ها
طول کل پل ، شامل دهانه اصلی  می‌باشد. این سازه توسط دو ستون اصلی  پشتیبانی می‌شود. در نتیجه، اختلاف ارتفاع بین عرشه و سطح آب رودخانه به  می‌رسد که یک رکورد جهانی است.

این پل، بزرگراه گوی‌ژوو اِس۵۷، بزرگراه لیوژی-آنلونگ را که منطقه ویژه لیوژی و منطقه ویژه آنلونگ را به هم متصل می‌کند، عبور می‌دهد.
## جستارهای وابسته
* فهرست بلندترین ساختمان‌ها و سازه‌ها در جهان

## منابع

رده:پل‌ها
رده:پل‌ها در چین
رده:پل‌های کامل‌شده در دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:رکوردهای ساخت‌وساز
رده:فهرست‌های بلندترین ساختمان‌ها و سازه‌ها
رده:فهرست‌های ساختمان‌ها و سازه‌ها
رده:پل‌های معلق در چین
فهرست بلندترین پل‌های جهان

این **فهرست از بلندترین پل‌های جهان** شامل پل‌هایی با ارتفاع عرشه حداقل  است.  یک پل، حداکثر فاصله افت عمودی بین عرشه پل (جاده، راه‌آهن یا سایر بسترهای حمل و نقل پل) و سطح زمین یا آب زیر دهانه پل است.

ارتفاع عرشه با  متفاوت است، که معیاری از حداکثر فاصله عمودی از بالاترین قسمت یک پل، مانند بالای برج پل تا پایین‌ترین قسمت در معرض دید پل، جایی که پایه‌های آن از سطح زمین یا آب بیرون می‌آیند، می‌باشد.

## جستارهای وابسته
فهرست بلندترین ساختمان‌ها و سازه‌ها در جهان

فهرست طولانی‌ترین پل‌ها در جهان

## ارتفاع سازه و ارتفاع عرشه
تفاوت بین پل‌های بلند و مرتفع را می‌توان تا حدودی توضیح داد زیرا برخی از بلندترین پل‌ها عمیق‌ترین بخش دره یا تنگه خود را که از بالا پشتیبانی می‌شوند، می‌پوشانند و تکیه‌گاه‌های زمینی آنها فقط بر روی زمین نسبتاً مرتفع ساخته شده‌اند؛ برخی از بلندترین پل‌ها دارای سازه‌های تکیه‌گاهی در پایین‌ترین بخش کف دره هستند.

برای مثال، پل دره هوآجیانگ مرتفع‌ترین پل جهان است، اما بلندترین پل نیست. این پل از روی یک دره عمیق رودخانه عبور می‌کند. دو ستون این پل که بر روی لبه‌های تنگه ساخته شده‌اند،  و  ارتفاع داردند، اما به‌دلیل عمق تنگه رودخانه بین ستون‌ها، ارتفاع عرشه پل دوگ  است.

پل میلائو ویاداکت یک پل کابلی است که هم از نظر ارتفاع سازه‌ای و هم از نظر ارتفاع عرشه، بلند است. بلندترین برج پل میلو در نزدیکی کف دره واقع شده است که به پل ارتفاع سازه‌ای برابر با  و ارتفاع عرشه  بالاتر از کف دره می‌دهد. پل میلائو ویاداکت (تا ۲۴ مارس ۲۰۲۵) بلندترین پل است، اما مرتفع‌ترین پل جهان نیست.

## پل‌های تکمیل‌شده
رتبه‌بندی بلندترین پل‌های جهان که در حال حاضر برای استفاده باز هستند. فقط پل‌هایی با ارتفاع  یا بیشتر گنجانده شده است. پل‌های در حال ساخت در این رتبه‌بندی لحاظ نشده‌اند، اما به بخش جداگانه «در حال ساخت» در زیر مراجعه کنید.

## منابع

رده:پل‌ها بر پایه قاره
رده:پل‌ها بر پایه کشور
رده:پل‌ها بر پایه مصالح
رده:پل‌ها بر پایه نوع سازه
رده:پل‌ها
رده:رکوردهای ساخت‌وساز
رده:فهرست‌های بلندترین ساختمان‌ها و سازه‌ها
رده:فهرست‌های ساختمان‌ها و سازه‌ها
رده:فهرست‌های بلندترین نقاط
رودخانه بیپان

**رودخانه بیپان** (به چینی: 北盘江؛ پین‌یین: Běipán Jiāng) رودخانه‌ای در استان‌های گوئیژو و یون‌نان چین و بخشی از حوضه آبریز رودخانه بزرگ مروارید است.

## نام‌های دیگر
بخش‌های بالایی رودخانه در یون‌نان و گوی‌ژوو زمانی با نام **رودخانه زنگکه** شناخته می‌شدند.

## مسیر
[چپ|بندانگشتی|رودخانه بیپان از پل معلق رودخانه بیپان (ساخته شده در سال ۲۰۰۳) در [شهرستان ژنفنگ.]]
رودخانه بیپان از استان‌های یون‌نان و گوی‌ژوو امروزی چین عبور می‌کند. رودخانه بیپان (به معنای واقعی کلمه، رودخانه پان شمالی) هنگام رسیدن به مرز گوانگشی با رودخانه نانپان (رودخانه پان جنوبی) ادغام می‌شود و رودخانه هونگ‌شویی را تشکیل می‌دهد که به سمت جنوب شرقی ادامه می‌یابد.

## تاریخچه
این رودخانه در طول تاریخ به‌عنوان یک مسیر ارتباطی بین پادشاهی‌های یلانگ و نانیو اهمیت داشته است.

## جستارهای وابسته
* فهرست رودهای جهان
## منابع

رده:رودها
رده:رودهای چین
رده:رودهای گوئیژو
رده:رودهای آسیا
رده:ریزابه‌های رود پرل (چین)
موفقیت خفته

در صنعت سرگرمی، **موفقیت خفته** به فیلم، مجموعهٔ تلویزیونی، اثر موسیقی، بازی ویدئویی یا هر محصول سرگرمی دیگری گفته می‌شود که در ابتدا در زمان انتشار موفق نبود، اما در ادامه به موفقیتی غیرمنتظره دست یافت.

## منابع
*

## پیوند به بیرون
* «فیلم‌هایی که بیشترین زمان را برای رسیدن به رتبهٔ اول باکس آفیس صرف کردند» توسط باکس آفیس موجو
* «علم موفقیت‌های دیرهنگام» توسط *[[The New Yorker|نیو یورکر]]*

رده:اصطلاح‌شناسی فیلم و ویدیو
رده:واژگان موسیقی
رده:اصطلاحات بازی‌های ویدئویی
رده:موسیقی ضبط‌شده
رده:فرم‌های ترانه
ساختمان چانین

**ساختمان چانین** (به انگلیسی: Chanin Building،  )، که با نام **خیابان چهل و دوم شرقی ۱۲۲** نیز شناخته می‌شود، یک آسمان‌خراش اداری ۵۶ طبقه در مرکز منهتن در شهر نیویورک، ایالات متحده است. این ساختمان در گوشه جنوب غربی خیابان چهل و دوم و خیابان لکسینگتون، نزدیک ترمینال گرند سنترال در شمال و مجاور خیابان چهل و دوم شرقی ۱۱۰ در غرب قرار دارد. این ساختمان به نام اروین اس. چانین، سازنده آن، نام‌گذاری شده است.

این سازه به سبک آرت دکو توسط جان اسلون و تی. مارکو رابرتسون از شرکت اسلون و رابرتسون، با کمک معمار چانین، ژاک دلامار، طراحی شده است. این بنا شامل مجسمه‌های معماری رنه پل چمبلان و همچنین نمای آجری و سفالی است. ارتفاع این آسمان‌خراش به ۲۱۰ متر می‌رسد و سقف آن ۱۹۸ متر ارتفاع دارد و یک مناره ۹.۴ متری بر فراز آن قرار گرفته است. ساختمان چانین شامل عقب‌نشینی‌های متعددی برای مطابقت با قطعنامه منطقه‌بندی ۱۹۱۶ است.

ساختمان چانین در سال‌های ۱۹۲۷-۱۹۲۹ در محل یک انبار، یکی از آخرین مکان‌های توسعه نیافته باقی مانده در اطراف ترمینال گرند سنترال، ساخته شد. پس از افتتاح، ساختمان تقریباً به طور کامل اجاره داده شد و سومین ساختمان بلند در شهر نیویورک بود. در طول سال‌ها، طبقات بالایی شامل یک سینما، عرشه رصد و ایستگاه پخش رادیویی بوده‌اند، در حالی که طبقات پایینی به عنوان دفاتر و ترمینال اتوبوس مورد استفاده قرار می‌گرفتند. این ساختمان در سال ۱۹۷۸ به‌عنوان یکی از بناهای تاریخی شهر نیویورک تعیین شد و در سال ۱۹۸۰ به فهرست ملی اماکن تاریخی اضافه شد.

## مکان
این ساختمان در خیابان چهل و دوم شرقی، پلاک ۱۲۲، در محله‌های میدتاون و موری هیل منهتن در شهر نیویورک، ایالت نیویورک، ایالات متحده آمریکا واقع شده است. این ساختمان از شرق به خیابان لکسینگتون، از شمال به خیابان چهل و دوم و از جنوب به خیابان چهل و یکم محدود می‌شود. این قطعه زمین در امتداد خیابان چهل و دوم، ۳۸ متر (۱۲۵ فوت)، در امتداد خیابان چهل و یکم، ۵۳ متر (۱۷۵ فوت) و در امتداد خیابان لکسینگتون، ۶۰.۲ متر (۱۹۷.۵ فوت) طول دارد. این ساختمان دارای کد پستی مخصوص به خود، ۱۰۱۶۸، است؛ این ساختمان یکی از ۴۱ ساختمان در منهتن است که تا سال ۲۰۱۹ کد پستی مخصوص به خود را داشت.

ساختمان چانین بخشی از منطقه ترمینال سیتی در اطراف ترمینال گرند سنترال است؛ مستقیماً در غرب آن، خیابان چهل و دوم شرقی، پلاک ۱۱۰ و ساختمان پرشینگ اسکوئر قرار دارند. هتل هایت گرند سنترال نیویورک روبروی خیابان چهل و دوم واقع شده است. در حالی که ساختمان سوکونی-موبیل در آن سوی خیابان لکسینگتون واقع شده و ساختمان کرایسلر به صورت مورب در هر دو خیابان قرار دارد.

## جستارهای وابسته
* فهرست بلندترین ساختمان‌ها در نیویورک
## منابع

رده:آرت دکو در نیویورک
رده:آسمان‌خراش‌ها در نیویورک
رده:آسمان‌خراش‌های آرت دکو
رده:آسمان‌خراش‌های اداری در منهتن
رده:آسمان‌خراش‌ها در منهتن
رده:جاذبه‌های گردشگری منهتن
رده:برج‌های نیویورک
رده:بلندترین ساختمان‌های جهان در گذشته
رده:ساختمان‌های اداری در نیویورک
رده:ساختمان‌های اداری کامل‌شده در ۱۹۲۹ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۲۹ (میلادی) در ایالات متحده آمریکا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۲۹ (میلادی) در نیویورک (ایالت)
رده:بنیان‌گذاری‌های سده ۲۰ (میلادی) در نیویورک
رده:معماری دهه ۱۹۳۰ (میلادی) در ایالات متحده آمریکا
رده:برج‌ها
رده:آسمان‌خراش‌ها
رده:خیابان ۴۲ام (منهتن)
رده:مرکز منهتن
تد چارلتون (بازیکن فوتبال، زاده ۱۸۸۸)

**ادوارد چارلتون**  (۱۵ ژانویه ۱۸۸۸ - ۲۰ ژانویه ۱۹۷۸) یک فوتبالیست انگلیسی بود که به عنوان مدافع کناری برای تیم‌های فولام و کارلایل یونایتد بازی می‌کرد.

## دوران حرفه‌ای
او بیشتر دوران حرفه‌ای خود را در فولام گذراند و بین سال‌های ۱۹۰۶ تا ۱۹۲۰، ۲۴۹ بازی در لیگ انجام داد و ۷ گل به ثمر رساند، و اولین بازیکنی شد که ۱۰۰ بازی برای این باشگاه انجام داد. او چند سال آخر بازی خود را در کارلایل یونایتد گذراند و در سال ۱۹۲۳ بازنشستگی خود را اعلام کرد.

## زندگی شخصی
چارلتون در طول جنگ جهانی اول در جی.ال. تامپسون و پسران کار می‌کرد. او در سال ۱۹۷۸ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.

## منابع

رده:بازیکنان باشگاه فولهام
رده:بازیکنان باشگاه کارلایل یونایتد
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل انگلستان
رده:بازیکنان لیگ فوتبال انگلستان
رده:درگذشتگان ۱۹۷۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۸ (میلادی)
رده:مدافعان مرد فوتبال
موری هیل (منهتن)

**موری هیل** (به انگلیسی: Murray Hill)، محله‌ای در ضلع شرقی منهتن در شهر نیویورک است. موری هیل عموماً از شرق با رودخانه ایست یا خلیج کیپس و از غرب با مرکز منهتن هم‌مرز است، هرچند مرزهای دقیق مورد اختلاف است. موری هیل بر روی یک تپه یخچالی شیب دار واقع شده است که بین خیابان لکسینگتون و برادوی قرار دارد. این تپه به نام رابرت موری، رئیس خانواده موری، یک خانواده بازرگان که در قرن هجدهم در این منطقه ساکن شدند، نام‌گذاری شده است.

مزرعه موری قبل از سال ۱۷۶۲ تشکیل شد و حداقل تا اوایل قرن نوزدهم وجود داشت. در طول قرن نوزدهم، موری هیل نسبتاً از بقیه شهر نیویورک که در آن زمان در منهتن جنوبی متمرکز بود، جدا شده بود. موری هیل در طول قرن بیستم به یک محله مرفه تبدیل شد. امروزه، این محله شامل چندین مؤسسه فرهنگی مانند کتابخانه و موزه مورگان و همچنین مأموریت‌ها و کنسولگری‌های مقر سازمان ملل متحد در نزدیکی آن است. این محله همچنین دارای بناهای معماری برجسته‌ای است که برخی از آنها در منطقه تاریخی موری هیل، یک منطقه تاریخی شهری و ملی، قرار دارند.

موری هیل بخشی از منطقه ۶ منهتن است و کدهای پستی اصلی آن ۱۰۰۱۶ و ۱۰۰۱۷ است. این منطقه توسط حوزه هفدهم اداره پلیس شهر نیویورک گشت‌زنی می‌شود.

## جستارهای وابسته
* فهرست بلندترین ساختمان‌ها در نیویورک

## منابع

رده:محله‌ها در نیویورک
رده:محله‌های منهتن
رده:مرکز منهتن
رده:منهتن
رده:نیویورک (ایالت)
گروه‌های سیاه

**گروه‌های سیاه** (    (که گاهی اوقات با نام **باندهای سیاه جیووانی** شناخته می‌شود) گروهی از مزدوران ایتالیایی بود که توسط جیووانی دِ مدیچی در طول جنگ‌های ایتالیا تشکیل و فرماندهی می‌شد. نام آنها از رنگ‌های سیاه عزاداری‌شان برای مرگ پاپ لئو دهم گرفته شده است. این گروه که عمدتاً از تفنگداران - از جمله اولین تفنگداران سواره نظام اروپا - تشکیل شده بود، در جنگ ایتالیا در سال ۱۵۲۱ ، به عنوان بهترین نیروهای ایتالیایی موجود در نظر گرفته می‌شد. این گروه که در ابتدا در خدمت شارل دو لانوی و پاپ بود، در سال ۱۵۲۲ در بیکوکا و در سال ۱۵۲۳ در سزیا جنگید. اختلاف بر سر دستمزد منجر به انتقال وفاداری آن به فرانسیس اول فرانسه شد. این گروه در نبرد پاویا تحت فرماندهی ریچارد دو لا پول (درگذشته ۱۵۲۵)، معروف به "رز سفید"، شرکت کرد. علاوه بر واحدهای ایتالیایی، مزدوران آلمانی در خدمت فرانسیس اول نیز "باندهای سیاه آلمانی" نامیده می‌شدند. این گروه‌ها نه‌تنها از نظر تاکتیکی پیشرو بودند، بلکه نمادی از گذار نظامی اروپا از جنگجویان سنتی به واحدهای تخصصی و مزدوران حرفه‌ای محسوب می‌شوند—تحولی که ساختار ارتش‌ها و شیوهٔ جنگ‌افروزی در قرن شانزدهم را دگرگون ساخت. 

نقطه قوت این گروه حضور گسترده تیراندازان مسلح به آرک‌بوز بود — یعنی تفنگ‌های دست‌پرِ اولیهٔ عصر رنسانس. آن‌ها حتی یکی از نخستین یگان‌هایی بودند که سواران مسلح با آرک‌بوز را به کار گرفتند، و همین ترکیب آتش‌برآمده و تحرک سبب شد توان رزمیِ گروه نسبت به پیاده‌نظام سنتی برتری پیدا کند. این آرک‌بوزها در برد کوتاه تا متوسط مؤثر و در نبردهای نامنظم و ضدزره‌های سبک کارآمد بودند، اما بارگذاری آهسته و دقت کم‌شان هم محدودیت‌هایی ایجاد می‌کرد. 

در آغاز جنگ اتحادیه کنیاک ، گروهان‌ها تلاش کردند تا در برابر پیشروی سپاهیان سلطنتی گئورگ فروندزبرگ به لومباردی مقاومت کنند. جووانی در اوایل سال ۱۵۲۶ بر اثر اصابت گلوله توپ در نزدیکی مانتوا کشته شد. این گروهان با حمایت فرانسه و پاپ به جنگ ادامه داد و در لشکرکشی به ناپل به رهبری اودت دو فوآ، ویکونته دو لوترک شرکت داشت. این گروهان به همراه باقی‌مانده ارتش فرانسه - که بر اثر طاعون فلج شده بودند - از محاصره عقب‌نشینی کرد و در اواخر سال ۱۵۲۸ به نیروهای سلطنتی تسلیم شد و اندکی پس از آن منحل شد. پایان گروه‌های سیاه، نمادی از گذار از دوران فرماندهی فردی و افتخارآمیز به واقعیت‌های بی‌رحم جنگ‌های مزدورانه و بیماری‌های همه‌گیر بود—دوره‌ای که در آن وفاداری، مرگ، و سیاست در هم تنیده شده بودند. 

## منابع

* آرفایولی، مائوریتزیو. *گروه‌های سیاه جیووانی: پیاده‌نظام و دیپلماسی در طول جنگ‌های ایتالیا (۱۵۲۶–۱۵۲۸)* . پیزا: انتشارات دانشگاه پیزا، انتشارات ادیزیونی پلاس، ۲۰۰۵.  .
* هکت، فرانسیس. *فرانسیس اول* . گاردن سیتی، نیویورک: دابلدی، دوران و شرکا، ۱۹۳۷.
* کونستام، انگوس. *پاویا ۱۵۲۵: اوج جنگ‌های ایتالیا* . آکسفورد: انتشارات اوسپری، ۱۹۹۶. شابک&nbsp; .
* تیلور، فردریک لوئیس. *هنر جنگ در ایتالیا، ۱۴۹۴–۱۵۲۹* . وستپورت: انتشارات گرینوود، ۱۹۷۳. شابک&nbsp;
انقلاب بوم‌شناختی برای زندگان

**انقلاب بوم‌شناختی برای زندگان**  یک حزب سیاسی کوچک در فرانسه است که در سال ۲۰۱۸ توسط آیمریک کارون بنیان‌گذاری شد که در سال ۲۰۲۲ به عنوان تنها نماینده پارلمان آن انتخاب شد.

## ایدئولوژی
انقلاب بوم‌شناختی برای زندگان، که خود را یک حزب سیاسی ضد گونه‌پرست و طرفدار بوم‌شناسی ژرف‌نگر توصیف می‌کند، بر رد جایگاه کالایی جانوران تأکید دارد.

انقلاب بوم‌شناختی برای زندگان یک حزب سیاسی آشکارا وگان است که ادعا می‌کند «بهره‌کشی و کشتار جانوران ناانسان برای ارضای هوس‌های غذایی بیمارگونه و غیرضروری» را رد می‌کند.

انقلاب بوم‌شناختی برای زندگان چهار حق اساسی برای جانوران ناانسانی تعیین می‌کند:
* حق کشته نشدن.
* حق عدم شکنجه.
* حق اینکه زندانی نشود.
* حقی که نباید فروخته شود.

## منابع
{پانویس|چپ‌چین=بله}}

رده:احزاب سیاسی جمهوری پنجم فرانسه
رده:بنیان‌گذاری‌های ۲۰۱۸ (میلادی) در فرانسه
رده:حزب‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۱۸ (میلادی)
رده:حزب‌های سبز در فرانسه
رده:حزب‌های هوادار جانوران
جایگاه کالایی جانوران

[بندانگشتی|350x350پیکسل|بازار گاو لاینیر، [بوئنوس آیرس، آرژانتین، ۲۰۰۹]]
**جایگاه کالایی جانوران** ، جایگاه قانونی آنها به عنوان دارایی اکثر جانوران ناانسانی، به‌ویژه دام‌های پرورشی، جانوران کاری و جانوران مورد استفاده در ورزش و کاربرد آنها به عنوان اشیاء تجاری است.  در ایالات متحده، حیوانات آزاد (*ferae naturae*) (به‌طور کلی) توسط دولت به امانت نگهداری می‌شوند. تنها در صورت اسیر شدن، می‌توان آنها را به عنوان دارایی شخصی ادعا کرد. 

## منابع

رده:حقوق اموال و مالکیت
رده:حقوق جانوران
رده:حیوانات خانگی
رده:دام (جانور)
رده:رفاه جانوران
رده:قانون جانوران
رده:کالاهای اقتصادی
رده:وگانیسم
خطر روانی-اجتماعی

**خطر (مخاطره) روانی-اجتماعی** یا **عامل استرس‌زا کاری** به هر خطر شغلی مرتبط با شیوهٔ طراحی، سازماندهی و مدیریت کار و همچنین زمینه‌های اقتصادی و اجتماعی کار گفته می‌شود. برخلاف سه دستهٔ دیگر از خطرهای شغلی (شیمیایی، زیستی و فیزیکی)، آنها از یک ماده فیزیکی، جسم یا انرژی خطرناک ناشی نمی‌شوند.

خطرهای روانی-اجتماعی بر سلامت روانی و جسمی کارگران، از جمله توانایی آنها برای مشارکت در محیط کار در میان دیگر افراد، تأثیر می‌گذارند. آنها نه تنها باعث پیامدهای روانی و روان‌شناختی مانند فرسودگی شغلی، اختلال‌های اضطرابی و افسردگی می‌شوند، بلکه می‌توانند باعث آسیب یا بیماری جسمی مانند بیماری‌های قلبی-عروقی یا آسیب اسکلتی-ماهیچه‌ای نیز شوند. خطرهای روانی-اجتماعی با سازماندهی کار و همچنین خشونت در محل کار مرتبط هستند و در سطح بین‌المللی به عنوان چالش‌های اصلی برای ایمنی و بهداشت شغلی و همچنین بهره‌وری شناخته می‌شوند.

## انواع خطرها
طبق نظرسنجی مؤسسهٔ اروپایی ایمنی و بهداشت کار، مهم‌ترین خطرهای روانی-اجتماعی - عوامل استرس‌زای کاری - عبارتند از:
* فشار شغلی
* عدم تعادل تلاش-پاداش
* عدم حمایت سرپرست و همکاران
* ساعت کاری طولانی
* تشدید کار
* تولید ناب و برون‌سپاری
* کار عاطفی
* تعادل کار و زندگی
* ناامنی شغلی
* کار پرخطر

دیگر آسیب‌های روانی-اجتماعی عبارتند از:
* داشتن محیط کاری سمی یا محیط کاری خصمانه
* نداشتن حمایت سازمانی ادراک‌شده، از جمله نقض قرارداد روان‌شناختی ادراک‌شده
* عدم تعادل بین کار و زندگی، از جمله تعارض کار و خانواده
* عدم تناسب فرد و محیط
* مسائل رفتاری مانند پرخاشگری در محل کار، زورگویی در محل کار، آزار و اذیت در محل کار از جمله آزار جنسی، بی‌ادبی در محل کار ، انتقام در محل کار و خشونت در محل کار
* مشکلات شخصیتی مانند خودشیفتگی در محل کار، ماکیاولیسم در محل کار و روان‌پریشی در محل کار
* مدیریت ذره‌بینی
* تعارض سازمانی
* استرس حادثه
* استرس هیئت‌منصفه
* نوبت کاری
* مسائل مربوط به حریم خصوصی اطلاعات دربارهٔ داده‌های به‌دست‌آمده از کارگران

افزون بر این، سطوحی از سر و صدا یا کیفیت هوا که از دیدگاه خطرهای فیزیکی یا شیمیایی قابل قبول تلقی می‌شوند، ممکن است همچنان خطرهای روانی-اجتماعی ناشی از آزاردهنده بودن، تحریک‌کننده بودن یا ایجاد ترس از دیگر اثرات بهداشتی ناشی از محیط را ایجاد کنند.

## منابع

رده:خطرهای شغلی
رده:روان‌شناسی اجتماعی
انرژی خطرناک

**انرژی خطرناک**  در ایمنی و بهداشت شغلی به هر منبع انرژی (از جمله منابع انرژی الکتریکی، مکانیکی، حرارتی، شیمیایی، هیدرولیکی و پنوماتیکی) گفته می‌شود که «می‌تواند برای کارگران خطرناک باشد»، مانند تخلیهٔ انرژی ذخیره‌شده. نبود کنترل انتشار غیرمنتظرهٔ انرژی می‌تواند سبب زخم یا مرگ‌ومیر مرتبط با ماشین‌آلات شود. خطر ناشی از این منابع انرژی را می‌توان به روش‌های مختلفی، از جمله رویه‌های کنترل دسترسی مانند قفل کردن-برچسب‌گذاری، کنترل کرد.

## منابع

رده:خطرهای شغلی
رده:منابع انرژی
پرخاشگری محل کار

**پرخاشگری محل کار**  نوع خاصی از پرخاشگری است که در محل کار رخ می‌دهد. پرخاشگری در محل کار، هر نوع رفتار پرخاشگرانه‌ای است که در محل کار رخ می‌دهد. این موضوع می‌تواند از توهین‌های کلامی و تهدید تا خشونت فیزیکی متغیر باشد و می‌تواند میان همکاران، سرپرستان و زیردستان رخ دهد. نمونه‌های رایج پرخاشگری در محل کار شامل شایعه‌پراکنی، قلدری، ارعاب، خرابکاری، آزار جنسی و خشونت فیزیکی است. این رفتارها می‌توانند پیامدهای جدی از جمله کاهش بهره‌وری، افزایش استرس و کاهش روحیه داشته باشند.

## منابع

رده:پرخاشگری
رده:روابط میان‌فردی
رده:سوءاستفاده
رده:قلدری در محل کار
رده:کج‌رفتاری و نظارت اجتماعی
رده:محل کار
محمدعلی جهانشاهلو

**محمدعلی جهانشاهلو** (۱۳۲۹ – ۱ مهر ۱۳۵۹) خلبان جنگنده نورثروپ اف-۵ نیروی هوایی ایران بود.

وی در سال ۱۳۴۹ به دانشکده خلبانی پیوست و در سال ۱۳۵۳ پس از گذراندن دوره‌های آموزشی در ایران و آمریکا به عضویت رسمی نیروی هوایی درآمد.

جهانشاهلو در یکم مهرماه ۱۳۵۹ در قالب عملیات کمان ۹۹ از پایگاه دوم شکاری تبریز برخاست و پس از انهدام جنگنده‌اش به‌وسیله پدافند سنگین ارتش عراق به اسارت درآمد و پس از مدتی که مشخص نیست در زیر شکنجه درگذشت. بنابر اعلام ارتش عراق، وی ۱۸ روز پس از دستگیری درگذشت و در قبرستان زبیر در استان نینوای عراق به خاک سپرده شد. پیکر وی در سال ۱۳۸۱ شمسی به ایران بازگشت.

## پانویس

رده:اسیران جنگی جنگ ایران و عراق
رده:اهالی تهران
رده:پرسنل ارتش جمهوری اسلامی ایران در جنگ ایران و عراق
رده:خلبانان اهل ایران
رده:خلبانان نظامی اهل ایران
رده:زادگان ۱۳۲۹
رده:زادگان ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:سرتیپ‌دوم‌های ارتش جمهوری اسلامی ایران
رده:هوانوردان نظامی
هواسونگ-۱۹

**هواسونگ-۱۹** ()، یک موشک بالستیک قاره‌پیمای سوخت جامد ساخت کره شمالی است. هواسونگ-۱۹ که اولین بار در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۴ آزمایش شد، نسخه‌ ارتقا یافته از هواسونگ-۱۸ است که برد و کلاهک سنگین‌تری دارد. رسانه‌های دولتی کره شمالی، هواسونگ-۱۹ را قوی‌ترین موشک جهان معرفی کرده‌اند.

## توضیحات
براساس تصاویر و اطلاعات منتشر شده از اولین شلیک و آزمایش این موشک در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۴، مشخص شد که هواسونگ-۱۹ یک موشک سه مرحله‌ای با سوخت جامد است که از طریق پرتاب سرد توسط یک پرتابگر متحرک ۱۱ محوره پرتاب شده است.

هواسونگ-۱۹ ظاهراً از مدل قبلی خود بزرگ‌تر است. این موشک از یک پرتابگر متحرک ۱۱ محوره استفاده می‌کند که از طرح پوشش بدنه یکپارچه بهره می‌برد. بدنه موشک از هواسونگ-۱۸ بلندتر و عریض‌تر است، بنابراین، هواسونگ-۱۹ سوخت جامد بیشتری نسبت به مدل قبلی خود حمل می‌کند که باعث شده زمان پرتاب تا فرود و اوج ارتفاع آن به ترتیب ۱۳ دقیقه و ۱,۱۰۰ کیلومتر (۶۸۰ مایل) افزایش یابد. همچنین، به دلیل قطر بیشتر و ظرفیت حمل کلاهک سنگین‌تر، موشک هواسونگ-۱۹ توانایی حمل کلاهک‌های جنگی با قابلیت هدف‌گیری مستقل چندگانه، حتی از نوع حجیم و قدیمی‌تر متعلق به طراحی‌های دهه ۱۹۶۰، را دارد. برد طولانی آن، که حداقل ۱۵,۰۰۰ کیلومتر (۹,۳۰۰ مایل) تخمین زده می‌شود، به آن اجازه می‌دهد تا تمام نقاط ایالات متحده را هدف قرار دهد.

طول موشک هواسونگ-۱۹ حداقل ۲۸ متر (۹۲ فوت) تخمین زده می‌شود که از هواسونگ-۱۸ و همچنین موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای متحرک روسیه بلندتر است. با این حال، اندازه بزرگ آن می‌تواند محدوده استقرار و قابلیت تحرک آن را کاهش دهد. در نتیجه، پیش از شلیک، در برابر شناسایی شدن توسط سازمان‌های اطلاعاتی ایالات متحده و کره جنوبی آسیب‌پذیر خواهد بود و به یک هدف اولویت‌دار برای حملات پیشگیرانه دشمن تبدیل می‌شود.

بر اساس اطلاعات منتشرشده توسط رسانه‌های دولتی کره شمالی در ۲ سپتامبر ۲۰۲۵، موشک هواسونگ-۱۹ مجهز به یک "موتور سوخت جامد از نوع جدید با استفاده از مواد کامپوزیت فیبر کربن" است که نیروی رانشی معادل ۱,۹۶۰ کیلونیوتن تولید می‌کند.

کره شمالی قصد دارد از هواسونگ-۱۹ به همراه هواسونگ-۱۸ به عنوان هسته اصلی دفاعی خود استفاده کند. این احتمال وجود دارد که هواسونگ-۱۹ برای جایگزینی موشک سوخت مایع هواسونگ-۱۷ طراحی شده باشد. 

کره شمالی ادعا کرده است که این موشک کاملاً آماده عملیات شده و قوی‌ترین موشک جهان است.

​به گفته ارتش کره جنوبی، هواسونگ-۱۹ ممکن است نتیجه همکاری نظامی بین کره شمالی و روسیه باشد.

## فهرست آزمایش‌ها
تاکنون یک آزمایش شناخته‌شده انجام شده است:

## منابع

رده:موشک‌های بالستیک قاره‌پیمای کره شمالی