جوزپه پینلی

**جوزپه «پینو» پینلی** (۲۱ اکتبر ۱۹۲۸–۱۵ دسامبر ۱۹۶۹) یک کارگر راه‌آهن و آنارشیست ایتالیایی بود که در سال ۱۹۶۹ در حین بازداشت توسط *[[پلیس دولتی (ایتالیا)|پلیس ایالتی]]* درگذشت. پینلی عضو انجمن آنارشیستی مستقر در میلان به نام پونته دلا گیسولفا بود. او همچنین دبیر شاخه ایتالیایی صلیب سیاه آنارشیست بود. مرگ او که بسیاری معتقدند توسط اعضای پلیس انجام شده است، الهام‌بخش داریو فو، برنده جایزه نوبل، برای نوشتن نمایشنامه معروف خود با عنوان *[[مرگ تصادفی یک آنارشیست|مرگ تصادفی یک آنارشیست شد]]*.

## اوایل زندگی
بندانگشتی|پینلی در سال ۱۹۵۵
پینلی در میلان از آلفردو پینلی و رزا مالاکارن متولد شد. خانواده او از طبقه کارگر در یکی از فقیرترین مناطق میلان پس از جنگ جهانی اول بودند. اگرچه او مجبور بود برای گذران زندگی در مشاغل کم‌درآمد زیادی مانند پیشخدمتی و انبارداری کار کند، با این وجود، در دوران جوانی خود وقت کافی برای خواندن کتاب‌های زیاد و فعالیت سیاسی پیدا کرد. در میان سایر فعالیت‌های سیاسی، او همچنین با گروه آنارشیستی که روزنامه هفتگی *ایل لیبرتاریو* (*آزادیخواه*) را منتشر می‌کرد، همکاری داشت.

در سال ۱۹۴۴، پینلی عضو جنبش مقاومت ایتالیا در تیپ فرانکو بود و با گروهی از پارتیزان‌های آنارشیست همکاری کرد که او را با اندیشه‌های آزادی‌خواهانه آشنا کردند. در سال ۱۹۵۴، او به عنوان یک تعمیرکار راه‌آهن مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۵، پینلی با لیچیا روگنینی ازدواج کرد که در یک کلاس عصرانه اسپرانتو با او آشنا شده بود. در طول دهه ۱۹۶۰، او به فعالیت‌های آنارشیستی خود ادامه داد. او در سال ۱۹۶۲، آنارشیست‌های جوان را در جوانان آزادی‌خواه سازماندهی کرد در سال ۱۹۶۵، او به تأسیس انجمن آنارشیستی به نام ساکو و وانزتی کمک کرد. او همچنین در سال ۱۹۶۸ انجمن پونته دلا گیسولفا (که به نام پل نزدیک نامگذاری شده بود) را تأسیس کرد.

## شرایط مشکوک پیرامون مرگ او
بندانگشتی|پلاک یادبود جدید به یاد پینلی؛ پلاک قدیمی هنوز آنجاست.
در ۱۲ دسامبر ۱۹۶۹، بمبی در میدان فونتانا در میلان منفجر شد؛ این انفجار ۱۷ کشته و ۸۸ زخمی بر جای گذاشت. پینلی به همراه دیگر آنارشیست‌ها برای بازجویی در مورد حمله دستگیر شدند. درست قبل از نیمه‌شب ۱۵ دسامبر ۱۹۶۹، پینلی از پنجره طبقه چهارم ایستگاه پلیس میلان به پایین سقوط کرد و جان باخت. اعتقاد بر این بود که مرگ او توسط اعضای پلیس رخ داده است. سه افسر پلیس که پینلی را بازجویی می‌کردند، از جمله کمیسر لوئیجی کالابرسی، در سال ۱۹۷۱ به دلیل مرگ او تحت بازجویی قرار گرفتند. روند قانونی به این نتیجه رسید که مرگ او به دلایل تصادفی بوده است، با استناد به بیماری فعال. او ۴۱ ساله بود و همسر و دو دختر خردسالش از او به جا مانده‌اند.

از زمان مرگش، نام پینلی تبرئه شد و حزب راست افراطی سفارش جدید به بمب‌گذاری پیازا فونتانا در سال ۱۹۶۹ متهم شد. در سال ۲۰۰۱، سه نئوفاشیست محکوم شدند حکمی که در مارس ۲۰۰۴ لغو شد؛ متهم چهارم، کارلو دیجیلیو، یک جاسوس مظنون به سیا بود که به عنوان شاهد برای دولت تبدیل شد و از پیگرد قانونی مصون ماند.  کالابرسی بعداً در سال ۱۹۷۲ با دو شلیک از یک تپانچه در خارج از خانه‌اش کشته شد. در سال ۱۹۸۸، آدریانو سوفری، رهبر سابق ادامه مبارزه*،* به همراه اویدیو بومپرسی و جورجیو پیتروستفانی به جرم قتل کالابرسی دستگیر شدند. اتهامات علیه آنها بر اساس شهادتی بود که ۱۶ سال بعد توسط لئوناردو مارینو، یک شبه‌نظامی سابق که به دستور سوفری به قتل کالابرسی اعتراف کرده بود، ارائه شد. سوفری با ادعای بی‌گناهی خود، سرانجام پس از یک محاکمه بسیار جنجالی در سال ۱۹۹۷ محکوم شد.

در سال ۲۰۲۲، به عنوان بخشی از یک پادکست تحقیقاتی دربارهٔ بمب‌گذاری میدان فونتانا توسط واقعیت *روزانه* , ژنرال جیانادلیو مالتی، که در آن زمان ۹۹ سال داشت و نفر دوم سابق اداره اطلاعات نظامی ایتالیا، سرویس مخفی وزارت دفاع ایتالیا بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵ بود و به دلیل گمراه کردن تحقیقات میدان فونتانا به ۱۲ ماه زندان محکوم شده بود و از سال ۱۹۸۰ در آفریقای جنوبی متواری بود، دربارهٔ مرگ پینلی صحبت کرد. او خودکشی پینلی را همان‌طور که طبق گزارش‌ها ژنرال ویتو می‌چلی به او گفته بود، «یک دروغ» توصیف کرد. همچنین از سرتیپ ویتو پانسا نقل شده است که یکی از پلیس‌هایی که آن شب در اتاق کالابرسی بودند، به شوخی گفته است: «پینلی آن شب این را خواسته بود.» به گفته پانسا، این حادثه فقط یک حادثه غیرمنتظره نبود که مربوط به پلیس‌های تا حدودی خشن بود، بلکه کسی بود که از پینلی انتقام گرفته بود، کسی که پس از سه روز بازجویی غیرقانونی همچنان به اعتراف ادامه می‌داد. مالتی نتیجه گرفت: «پینلی از پاسخ به سوالات خودداری می‌کند. سپس بازجویان به روش‌های قوی‌تری متوسل می‌شوند و او را تهدید می‌کنند که از پنجره بیرون پرتاب می‌کنند. آنها او را تکان می‌دهند و مجبورش می‌کنند روی طاقچه پنجره بنشیند. با هر پاسخ منفی، پینلی کمی بیشتر به سمت فضای خالی هل داده می‌شود. در نهایت، تعادل خود را از دست می‌دهد و می‌افتد.»

## در فرهنگ عامه
مرگ پینلی الهام‌بخش نمایشنامه «*[[مرگ تصادفی یک آنارشیست|مرگ تصادفی یک آنارشیست»]]* اثر داریو فو است، اگرچه در فیلمنامه اصلی به صراحت نام او ذکر نشده بود. فیلم مستند سیاسی *«۱۲ دسامبر»* (۱۹۷۲) به کارگردانی جووانی بونفانتی دربارهٔ مرگ پینلی بر اساس ایده‌ای از پیر پائولو پازولینی ساخته شد و شامل مصاحبه‌ای با مادر و همسر پینلی بود. مرگ او الهام‌بخش اثر ماندگار و چندرسانه‌ای «*مراسم تشییع جنازه آنارشیست پینلی»* اثر هنرمند ایتالیایی انریکو باج در سال ۱۹۷۲ شد. در *فیلم «پیاتزا فونتانا: توطئه ایتالیایی»* (۲۰۱۲)، پینلی توسط پیرفرانچسکو فاوینو به تصویر کشیده شد. نشانه‌هایی از مرگ او همچنین در آهنگ‌های «تصنیف پینلی» (۱۹۶۹)، با نسخه‌های مختلف)، «پناهگاه جمهوری» (۱۹۸۰) اثر واسکو روسی و «چهل سال» (۱۹۹۳) اثر مودنا سیتی رامبلر و آهنگ‌های دیگر وجود دارد.

## جستارهای وابسته
* پیترو والپردا
* وحشی‌گری پلیس
* استراتژی تنش

## منابع

## پیوند به بیرون

* تصنیف پینلی تصنیف پینلی آنارشیست، یا کمیسر پلیس وحشی گویدا at Canzoni contro la guerra (به ایتالیایی)

رده:آنارشیست‌های اهل ایتالیا
رده:آنارشیست‌های به‌قتل‌رسیده
رده:آنارکو سندیکالیست‌ها
رده:ترورشدگان اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۹۶۹ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۸ (میلادی)
رده:کشته‌شدگان پرت‌شده از پنجره