تهاجم انگلیس و روسیه به هلند

**تهاجم انگلیس و روسیه به هلند** () یک کمپین نظامی بود که از ۲۷ اوت تا ۱۹ نوامبر ۱۷۹۹ در جریان جنگ ائتلاف دوم انجام شد، که در آن یک نیروی برون‌مرزی متشکل از سربازان نیروی زمینی بریتانیا و نیروی زمینی امپراتوری روسیه به شبه‌جزیره هلند شمالی در جمهوری باتاو حمله کردند. این کمپین دو هدف استراتژیک داشت: بی‌اثر کردن نیروی دریایی باتاو و تشویق به قیامی توسط طرفداران پیشین *[[stadtholder]]* ویلیام پنجم علیه دولت باتاو. این تهاجم توسط یک ارتش مشترک فرانکو-باتاوی کمی کوچک‌تر مقابله شد.

از نظر تاکتیکی، نیروهای انگلیسی-روسی در ابتدا موفق بودند و مدافعان را در نبردهای کالانتسوگ، کرابن‌دام و آلکمار شکست دادند، اما نبردهای بعدی به ضرر آن‌ها پیش رفت. پس از شکست در کاستریکوم، شاهزاده فردریک، دوک یورک و آلبانی، فرمانده عالی بریتانیایی، تصمیم به عقب‌نشینی استراتژیک به سرپل (نظامی) اصلی در شمالی‌ترین نقطه شبه‌جزیره گرفت. سپس توافقی با فرمانده عالی نیروهای فرانکو-باتاوی، ژنرال گویلام-ماری-آن برونه انجام شد که به نیروهای انگلیسی-روسی اجازه می‌داد تا بدون مزاحمت از این سرپل خارج شوند. با این حال، این اعزام تا حدی در دستیابی به هدف اول خود موفق بود و بخش قابل توجهی از نیروی دریایی باتاو را به تصرف درآورد.

## پیش‌زمینه
در دهه ۱۷۸۰، یک قیام طرفدار فرانسه نتوانست جمهوری دموکراتیک هلندی بدون دودمان اورانیه-ناسائو ایجاد کند، زیرا قدرت این خاندان پس از تهاجم پروس به هلند در ۱۷۸۷ بازگردانده شد.
جمهوری هلند که دوباره تحت حکومت اورانیست‌ها قرار گرفت، عضو جنگ ائتلاف نخست بود که پس از ۱۷۹۲ علیه جمهوری انقلابی فرانسه مقابله می‌کرد. در ۱۷۹۵، در پایان کمپین فلاندر، نیروهای stadtholder ویلیام پنجم اورنج و متحدان بریتانیایی و اتریشی او توسط ارتش فرانسه تحت فرمان ژنرال Charles Pichegru شکست خوردند که با یک گروه از انقلابیون باتاوی تحت فرماندهی ژنرال Herman Willem Daendels تقویت شده بود. جمهوری هلند سرنگون شد؛ استادتولدر به لندن گریخت؛ و جمهوری باتاو اعلام شد.

با وجود فتح جمهوری قدیمی در ۱۷۹۵، جنگ پایان نیافته بود؛ هلند فقط طرف خود را تغییر داده و اکنون کاملاً درگیر آتش‌بس ادامه‌دار بود، اما نقش آن تغییر کرده بود. فرانسه بیشتر به منابع دریایی هلند نیاز داشت تا به ارتش آن، زیرا خود فرانسه در این زمینه کمبود داشت. در ۱۷۹۶، تحت اتحاد جدید، هلندی‌ها برنامه‌ای برای ساخت نیروی دریایی آغاز کردند. نیروی انسانی برای کشتی‌های جدید مشکل بود، زیرا افسران نیروی دریایی قدیمی کاملاً اورانیست بودند. افرادی مانند "قهرمان داگر بنک" Jan Hendrik van Kinsbergen با افتخار از خدمت خودداری کردند؛ بنابراین نیروی دریایی جدید توسط افرادی مانند Jan Willem de Winter فرماندهی شد که گرایش سیاسی درست داشتند اما تجربه محدودی داشتند. این مستقیماً منجر به شکست‌های تسلیم در خلیج سالدانها در کیپ‌تاون در ۱۷۹۶ و نبرد کمپردان در ۱۷۹۷ شد. در کمپردان، نیروی دریایی باتاو شایسته عمل کرد، اما این باعث کاهش خسارات مادی نشد و جمهوری مجبور شد برنامه ساخت نیروی دریایی خود را از نو آغاز کند. این برنامه به سرعت نیروی دریایی باتاو را به سطحی رساند که بریتانیا باید نگران سهم بالقوه آن در تهدید تهاجم فرانسه به انگلیس یا ایرلند می‌شد.

ائتلاف نخست در ۱۷۹۷ فروپاشید، اما بریتانیا به زودی متحد جدیدی در امپراتور پاول یکم یافت. متحدان جدید در جنگ زمینی علیه فرانسه موفقیت‌هایی کسب کردند، به ویژه در Cisalpine Republic و جمهوری هلوتی که ارتش‌های جنگ ائتلاف دوم موفق شدند در اوایل ۱۷۹۹ فرانسوی‌ها را در جبهه‌ای گسترده عقب برانند. بریتانیایی‌ها، به ویژه نخست‌وزیر ویلیام پیت جوان‌تر، مشتاق بودند با حمله به دیگر نقاط «امپراتوری» فرانسه این روند را حفظ کنند. جمهوری باتاو به نظر هدف مناسبی برای چنین حمله‌ای می‌رسید، با فشار پرنس اورنج برای تلاش کامل نظامی برای بازگرداندن او و با اینکه مأموران اورانیست باعث شدند بریتانیایی‌ها تصور کنند که کنترل فرانسه بر جمهوری باتاو ضعیف است و یک حمله مصمم بریتانیا به آمستردام منجر به قیام گسترده علیه فرانسوی‌ها خواهد شد. انگیزه اضافی این بود که کمپین مشترک علیه هلندی‌ها یکی از شروط توافق با روس‌ها در ۲۸ دسامبر ۱۷۹۸ بود. در آن توافق، امپراتور پاول اول ۴۵٬۰۰۰ سرباز روسی را در اختیار ائتلاف قرار داد در ازای کمک‌های مالی بریتانیا. این قرارداد در توافقنامه ۲۲ ژوئن ۱۷۹۹ جزئیات بیشتری یافت، که در آن پاول قول داد برای اعزام به هلند هفده هنگ پیاده، دو گردان توپخانه، یک گردان مهندسی و یک اسکادران هوسار فراهم کند؛ مجموعاً ۱۷٬۵۹۳ نفر. در مقابل، بریتانیا قول داد ۸۸٬۰۰۰ پوند کمک مالی و ماهانه ۴۴٬۰۰۰ پوند در زمان حضور نیروها در میدان پرداخت کند. خود بریتانیا نیز ۱۳٬۰۰۰ نیرو تأمین کرده و بیشتر کشتی‌های حمل و نقل و اسکورت دریایی را فراهم می‌کرد.

## کمپین

از همان ابتدا، اعزام مشترکی که برنامه‌ریزی شد نباید صرفاً یک عملیات نظامی باشد. پیت فرض کرد که مانند جمعیت‌های ایتالیا و سوئیس، هلندی‌ها با اشتیاق از تهاجم علیه فرانسوی‌ها حمایت خواهند کرد. بر اساس نظر مورخ بریتانیایی Simon Schama: «زمانی که پرچم اورنج برافراشته شد، به نظر می‌رسد او باور داشت که ارتش باتاو تا آخرین نفر به نیروهای ائتلاف خواهد پیوست و جمهوری آن‌ها زیر کمترین فشار فرو خواهد ریخت.» در نهایت، این انتظارات برآورده نشد.

### آمادگی‌ها
نیروهای بریتانیایی در نزدیکی کنتربری تحت فرماندهی سرلشکر سِر رالف ابرکرومبی گردآمدند. این نیروها عمدتاً از داوطلبان میلتیا تشکیل شده بودند که اخیراً اجازه پیوستن به هنگ‌های منظم را یافته بودند. در ۱۴ ژوئن، به دریاسالار روسی Carl von Breyer دستور داده شد تا یک اسکادران دریایی در تالین برای انتقال بخشی از نیروهای روسی تجهیز شود. در حالی که یک ناوگان ترابری بریتانیایی تحت فرماندهی دریاسالار Home Riggs Popham به ریوال می‌رفت تا بقیه گروه روسی را جمع‌آوری کند، گردآوری نیروهای بریتانیایی به خوبی پیش می‌رفت؛ بنابراین تصمیم گرفته شد که منتظر بازگشت پوفام نشوند و یک دیویژن تحت فرمان ابرکرومبی برای ایجاد یک سرپل ارسال شود تا امید بر آن بود که نیروهای روسی و یک دیویژن دوم تحت فرمانده عالی تعیین‌شده اعزام، شاهزاده فردریک، دوک یورک و آلبانی، به راحتی پیاده شوند.

مسئله این بود که این عملیات آبی-خاکی در کجا بهتر می‌تواند انجام شود. چندین مکان در سواحل هلند بررسی شد. بسیاری از استراتژیست‌ها ترجیح دادند دهانه رود موز (رود) یا نزدیکی اسخیفنینگن انتخاب شود، زیرا هر دو امکان استقرار سریع نیروهای مهاجم و تهدید خطوط تأمین ارتش فرانسوی اشغالگر در جمهوری باتاو را فراهم می‌کردند. با این حال، این مکان‌ها دارای معایبی بودند، از جمله صخره‌ها و کم‌عمقی‌های خطرناک پیش از ساحل هلند که عبور و مرور در این آب‌ها را دشوار می‌کرد. شمالی‌ترین نقطه شبه‌جزیره هلند شمالی این مشکل را نداشت و فرود در اینجا می‌توانست توسط sea power بریتانیا در دریای شمال پشتیبانی شود. این منطقه همچنین برای طراحان تهاجم جذاب بود، زیرا به سختی مستحکم شده بود؛ بخش بزرگی از نیروی دریایی هلند (یکی از اهداف مهم اعزام) در نزدیکی مستقر بود و اگر فرود موفق می‌شد، حداقل می‌توانست مختل شود؛ و زمین نیز امکان پیشروی آسان به هدف استراتژیک مهم شهر آمستردام را نوید می‌داد؛ بنابراین منطقه جنوب دن هلدر به‌عنوان محل فرود انتخاب شد.

بریتانیایی‌ها در مورد آمادگی‌های خود مخفی‌کاری نکردند؛ بنابراین مقامات فرانسه و جمهوری باتاو از آن آگاه بودند. محل دقیق فرود برای آن‌ها مشخص نبود و مجبور شدند نیروهای خود را برای مقابله با هر احتمالی پراکنده کنند. ارتش باتاو در آن زمان شامل دو دیویژن (هرکدام حدود ۱۰٬۰۰۰ نفر) بود؛ یکی تحت فرماندهی سرلشکر داندلس و دیگری تحت فرماندهی سرلشکر Jean-Baptiste Dumonceau. دیویژن دوم در فریسلاند و خرونینگن (استان) مستقر بود تا در برابر فرود از دریای وادن یا نفوذ از شرق محافظت کند. داندلس در شمال هلند شمالی مستقر بود و ستاد او در اسخاخن قرار داشت. نیروهای فرانسوی (تنها ۱۵٬۰۰۰ نفر از مجموع ۲۵٬۰۰۰ نفری که معاهده لاهه مقرر کرده بود) بین زیلاند (دیگر محل مناسب فرود، که در ۱۸۰۹ محل Walcheren Expedition بود) و مرکز کشور، بین ساحل و نیمیخن تقسیم شده بودند. کل ارتش فرانکو-باتاوی تحت فرمان ژنرال فرانسوی برونه قرار داشت.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:تاریخ هلند شمالی
رده:جمهوری باتاو در ۱۷۹۹ (میلادی)
رده:دایرکتوار فرانسه
رده:درگیری‌ها در ۱۷۹۹ (میلادی)
رده:لشکرکشی‌های نظامی روسیه