ویتوریو چینی

ویتوریو چینی، کونته دی مونسلیچه  (**Vittorio Cini**, Conte di Monselice) (۲۰ فوریه ۱۸۸۵ - ۱۸ سپتامبر ۱۹۷۷) یک صنعتگر و سیاستمدار ایتالیایی، سناتور از ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۳ و وزیر ارتباطات پادشاهی ایتالیا از فوریه تا ژوئیه ۱۹۴۳ بود. او در زمان خود از ثروتمندترین افراد ایتالیا بود.

## زندگینامه
پسر جوریو چینی، داروساز اهل فرارا، و اوژنیا برتی، از پدرش چند معدن تراکیت در ونتو و چند زمین در منطقه فرارا به ارث برد. پس از تحصیل در رشته اقتصاد و تجارت در سوئیس، او نخستین کسی بود که کارهای مهم احیای اراضی در ایتالیا (پینتا دی دسترا و گیوساگو) را انجام داد و زمین‌ها را از فرسایش ناشی از دریا نجات داد. او همچنین کارهای کانال‌کشی انجام داد و شبکه‌ای برای ناوبری داخلی دره پو طراحی کرد. در سال ۱۹۱۸ با بازیگر لیدا بورلی ازدواج کرد که از او یک پسر به نام جورجو (متولد ۱۹۱۸) و سه دختر به نام‌های مینا (متولد ۱۹۲۰)، یانا و یلدا (دوقلوها، متولد ۱۹۲۴) به دنیا آورد..

پس از جنگ جهانی اول، چینی خود را وقف ارتقای شهر ونیز کرد و پایه‌های ساخت بندر مارگرا را بنا نهاد. در دوره بین دو جنگ، چینی به همراه دوست برادری‌اش جوزپه ولپی، یکی از نمایندگان اصلی گروه موسوم به «گروه ونیزی» از بازرگانان بود که از آن به عنوان «ذهن مالی» یاد می‌شد. فعالیت‌های تجاری او عمدتاً در بخش‌های مالی، فولاد، برق، دریانوردی، گردشگری و بیمه توسعه یافت. بعدها مدیریت کارخانه فولاد ایلوا که در شرایط اقتصادی بدی قرار داشت به او سپرده شد. او از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۴۳ در هیئت مدیره کمپانی ادیسون خدمت کرد و از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۳ کمیسر کل نمایشگاه جهانی رم بود که با این حال به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم هرگز برگزار نشد. در همان دوره او به حزب ملی فاشیست نیز پیوست و در سال ۱۹۳۴ سناتور شد. در ۱۶ مه ۱۹۴۰ عنوان کنت مونسلیچه به او اعطا شد.

در فوریه ۱۹۴۳، چینی توسط بنیتو موسولینی به عنوان وزیر ارتباطات منصوب شد، اما پس از شش ماه به دلیل اختلافات عمیق با دیکتاتور استعفا داد (در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۳، در آخرین جلسه کابینه، او با دوچه روبرو شد و به او گفت که لازم است زمان و راهی برای خروج از جنگ پیدا شود). پس از آتش‌بس کاسیبیله، او توسط آلمانی‌ها در رم دستگیر و در اردوگاه کار اجباری داخائو زندانی شد. پسرش جورجو، که جواهرات مادرش را فروخته بود، به فرماندهان اس‌اس رشوه داد و آزادی او را تضمین کرد. پس از آن به سوئیس فرار کرد و در آنجا با ولپی که او نیز به آنجا فرار کرده بود، دوباره متحد شد. در سوئیس، چینی و ولپی با اعضای دموکراسی مسیحی آینده دوست شدند.

پس از مرگ پسرش جورجیو در یک سانحه هوایی در سال ۱۹۴۹، سینی برای چند سال کاملاً از تجارت و سیاست کناره‌گیری کرد و زندگی خود را وقف کارهای خیریه کرد. او امتیازی از دولت برای کل جزیره، سان جورجیو ماجوره، در مقابل ساحل پیازا سن مارکو، دریافت کرد و پس از تأمین مالی کارهای مهم و ضروری مرمت، بنیاد چینی را تأسیس کرد، مرکزی هنری و فرهنگی که محل مؤسساتی برای آماده‌سازی حرفه‌ای و آموزش جوانان برای زندگی در دریا است. پس از بحران عمیق معنوی ناشی از مرگ پسرش، او از فراماسونری فرارا که مدت‌ها به آن رفت و آمد داشت، فاصله گرفت و به فرقه ژزوئیت پیوست.

در سال ۱۹۵۳، پس از مرگ رئیس کمپانی ادیسون، آکیله گاجا، همکار نزدیک و وفادار ولپی و "گروه ونیزی"، سینی ریاست این شرکت را که در سال‌های ۱۹۶۲-۱۹۶۳ ملی شده بود، بر عهده گرفت و آن را تا زمان ادغام Sade در مونتکاتینی، که در اوت ۱۹۶۴ تصمیم گرفته و در سال ۱۹۶۶ اجرا شد، در اختیار داشت. او به عنوان رئیس کمپانی ادیسون از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۴، در طول دوره طراحی و ساخت سد واجونت و فاجعه وایونت پس از آن، برای شهادت در دادگاه فراخوانده شد. با این حال، در دادگاه، به دلیل نقش صرفاً مالی او در SADE، هیچ مسئولیتی در این فاجعه نداشت.

او در ۱۸ سپتامبر ۱۹۷۷ در ونیز درگذشت و در گورستان یادبود چرتوزا دی فرارا به خاک سپرده شد..

## پانویس
   

## پیوند به بیرون
 
*
 

رده:زادگان ۱۸۸۵ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۷۷ (میلادی)
رده:کارآفرینان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:کنت‌های ایتالیا
رده:وزیران دولت ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:اعضای سنای پادشاهی ایتالیا