جرج هربرت، پنجمین ارل کارنارون

**جُرج ادوارد استانهوپ مولینو هربرت، پنجمین ارل کارناروِن** (؛   – ) که تا سال ۱۸۹۰ **لرد پورچستر** نامیده می‌شد، یک نجیب‌زاده و آریستوکرات اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود که بیشتر به عنوان حامی مالی جستجو و حفاری آرامگاه توت‌عنخ‌آمون در دره پادشاهان شناخته می‌شود.

## پیشینه و تحصیلات
او که از زمان تولد لرد پورچستر نامیده می‌شد، در خیابان گروونر ۶۶، می‌فر، لندن به دنیا آمد؛ او تنها پسر هنری هربرت، چهارمین ارل کارنارون، سیاستمدار برجسته حزب محافظه‌کار، از همسر اولش لیدی اولین استانهوپ، دختر آن و جورج استانهوپ، ششمین ارل چسترفیلد بود. اوبری هربرت برادر ناتنی او بود. او در کالج ایتون و کالج ترینیتی، کمبریج تحصیل کرد. او ملک برتبی هال در دربیشایر را از مادربزرگ مادری‌اش، آن الیزابت، کنتس بیوه چسترفیلد در سال ۱۸۸۵ به ارث برد و در سال ۱۸۹۰ در مقام ارل، جانشین پدرش شد.

او ناظر عالی نیوبوری، بارکشر بود.

## خانواده

لرد کارنارون در ۲۶ ژوئن ۱۸۹۵ در کلیسای سنت مارگریت، وست‌مینستر، با آلمینا ویکتوریا ماریا الکساندرا ومبل ازدواج کرد. گفته می‌شود او دختر نامشروع آلفرد دو روتشیلد، بانکدار میلیونر از خانواده روتشیلد بود. روتشیلد مبلغ ۵۰۰٬۰۰۰ پوند (معادل ۷۳ میلیون پوند در سال ۲۰۲۳) به عنوان مهریه و پشتوانه ازدواج فراهم کرد و تمام بدهی‌های موجود لرد کارنارون را پرداخت نمود. خانواده کارنارون صاحب دو فرزند شدند:
* هنری جورج هربرت، ششمین ارل کارنارون (۱۹۸۷–۱۸۹۸)، که با آن کاترین تردیک وندل (فوت ۱۹۷۷) ازدواج کرد و صاحب یک پسر (هفتمین ارل) و یک دختر شد. آن‌ها در سال ۱۹۳۶ طلاق گرفتند و او از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۷ با تیلی لوش، بازیگر و رقصنده، در زوجیت بود.
* لیدی اولین لئونورا آلمینا هربرت (۱۹۸۰–۱۹۰۱)، که با سر بروگرو بیچام، بارونت دوم، ازدواج کرد و صاحب یک دختر شد.

## اسب‌دوانی
کارنارون که به دلیل مهریه و پشتوانه مالی ازدواجش بسیار ثروتمند شده بود، در ابتدا بیشتر به عنوان مالک اسب‌های مسابقه شناخته می‌شد و در سال ۱۹۰۲ مرکز پرورش اسب‌های اصیل های‌کلیر را برای تکثیر اسب‌های مسابقه نژاد تروبرد تأسیس کرد. او به جوکی کلاب پیوست و در سال ۱۹۰۵ به عنوان یکی از ناظران میدان اسب‌دوانی جدید نیوبری منصوب شد و در دیگر میدان‌های اسب‌دوانی نیز به عنوان ناظر فعالیت کرد. خانواده او از آن زمان تاکنون این پیوند را حفظ کرده‌اند. نوه او، هفتمین ارل، از سال ۱۹۶۹ تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۱، مدیر مسابقات اسب‌دوانی ملکه الیزابت دوم بود.

## مصرشناسی
کارنارون یک مصرشناس آماتور مشتاق بود و همچنین عتیقه‌جات مصری را برای مجموعه‌شان در انگلستان خریداری می‌کرد. در سال ۱۹۰۷، کارنارون حمایت مالی از کاوش باستان‌شناسی مقبره‌های نجیب‌زادگان در دیر البحری، در نزدیکی طیبه را بر عهده گرفت. او هاوارد کارتر را به توصیه گستون مسپرو، مدیر اداره عتیقه‌جات مصر، برای انجام این کار استخدام کرد. 

کارنارون یک راننده خودروی پرشور بود. در سال ۱۹۰۹، او دچار یک حادثه رانندگی جدی در نزدیکی بات شوالباخ در آلمان شد که پس از آن هرگز سلامت کامل خود را بازنیافت. پس از یک دوره نقاهت طولانی، پزشکانش توصیه کردند که زمستان‌ها را خارج از انگلستان سپری کند و از آن پس، او و لیدی کارنارون اغلب زمستان‌های خود را در مصر می‌گذراندند. 

در سال ۱۹۱۲ کارنارون کتاب «پنج سال کاوش در تبس» را با همکاری کارتر منتشر کرد که توصیف‌کننده حفاری‌های آن‌ها بود.

در سال ۱۹۱۴، کارنارون امتیاز حفاری در دره پادشاهان را دریافت کرد و جایگزین تئودور دیویس شد که استعفا داده بود. کارتر بار دیگر رهبری کار را بر عهده گرفت و جستجوی سیستماتیک دره را برای یافتن هرگونه مقبره‌ای که در اعزام‌های قبلی نادیده گرفته شده بود، به‌ویژه مقبره فرعون توت‌عنخ‌آمون، آغاز کرد. حفاری‌ها در طول جنگ جهانی اول متوقف شد اما در اواخر سال ۱۹۱۷ از سر گرفته شد. تا سال ۱۹۲۲، چیز قابل توجهی پیدا نشده بود و کارنارون تصمیم گرفت که این آخرین سالی باشد که بودجه کار را تأمین می‌کند. با این حال در ۴ نوامبر ۱۹۲۲، کارتر توانست تلگرافی به کارنارون در انگلستان بفرستد و بگوید: «بالاخره کشف شگفت‌انگیزی در دره انجام دادیم؛ یک مقبره باشکوه با مهرهای دست‌نخورده؛ همان را برای ورود شما دوباره پوشاندیم؛ تبریک می‌گویم.»

کارنارون به همراه دخترش، لیدی اولین هربرت، به مصر بازگشت و در ۲۳ نوامبر ۱۹۲۲ وارد اقصر شد. هر دو در روز بعد، زمانی که تمام طول پلکان منتهی به آرامگاه توت‌عنخ‌آمون پاکسازی شد و مهری حاوی کارتوش توت‌عنخ‌آمون روی درگاه بیرونی پیدا شد، حضور داشتند. این دربرداشته شد و راهروی پر از آوار پشت آن پاکسازی گشت و درِ خودِ مقبره نمایان شد. کارنارون همچنین زمانی که در ۲۶ نوامبر، کارتر شکاف کوچکی در گوشه بالا سمت چپ این درگاه ایجاد کرد تا بتواند با نور شمع به داخل نگاه کند، حضور داشت. وقتی کارنارون پرسید: «آیا چیزی می‌بینی؟» کارتر پاسخ داد: «بله، چیزهای شگفت‌انگیز!» سپس مقبره ایمن‌سازی شد تا روز بعد در حضور یکی از مقامات شورای عالی آثار باستانی مصر وارد آن شوند. با این حال، ظاهراً آن شب کارتر، دستیارش آرتور کالندر، کارنارون و لیدی اولین بازدیدی غیرمجاز انجام دادند و به اولین افرادی در دوران مدرن تبدیل شدند که وارد مقبره شدند. برخی منابع معتقدند که این گروه وارد اتاق دفن داخلی نیز شده‌اند. در این روایت، سوراخ کوچکی در درگاه مهروموم‌شده اتاق پیدا شد و کارتر، کارنارون و لیدی اولین از میان آن خزیدند.

صبح روز بعد، ۲۷ نوامبر، بازرسی مقبره در حضور یک مقام مصری انجام شد. کالندر سیستم روشنایی الکتریکی را برقرار کرد که حجم عظیمی از اشیاء، از جمله تخت‌های طلاکوب، صندوق‌ها، تخت‌های پادشاهی و زیارتگاه‌ها را روشن کرد. آن‌ها همچنین شواهدی از دو اتاق دیگر دیدند، از جمله درگاه مهروموم‌شده به اتاق دفن داخلی که توسط دو مجسمه در اندازه واقعی از توت‌عنخ‌آمون محافظت می‌شد. علی‌رغم شواهدی از سرقت در دوران باستان، مقبره عملاً دست‌نخورده بود و در نهایت مشخص شد که حاوی بیش از ۵۰۰۰ شیء است.

در ۲۹ نوامبر، مقبره به‌طور رسمی در حضور چندین شخصیت دعوت‌شده و مقامات مصری افتتاح شد.

کارنارون در دسامبر ۱۹۲۲ به انگلستان سفر کرد و در ژانویه ۱۹۲۳ بازگشت تا در افتتاحیه رسمی اتاق دفن داخلی در ۱۶ فوریه حضور داشته باشد. پیش از افتتاحیه، کارنارون حق انحصاری روزنامه‌ای برای گزارش حفاری را به *[[تایمز]]* فروخته بود. در حالی که این کار به تأمین مالی پروژه کمک کرد، اما باعث ایجاد رنجش هم در سایر روزنامه‌ها و هم در مقامات مصری شد که مطبوعات خودشان نیز محروم شده بودند.

در اواخر فوریه، شکافی با کارتر، که احتمالاً ناشی از اختلاف نظر در مورد نحوه مدیریت مقامات ناظر مصری بود، حفاری را به‌طور موقت تعطیل کرد. کار در اوایل مارس پس از عذرخواهی کارنارون دوباره آغاز شد. این آخرین مشارکت قابل توجه کارنارون در پروژه حفاری بود، زیرا او مدت کوتاهی پس از آن به شدت بیمار شد.

## مرگ
در ۱۹ مارس ۱۹۲۳، کارنارون دچار گزیدگی شدید پشه شد که پس از بریدگی با تیغ صورت‌تراشی، عفونت کرد. در ۵ آوریل، او در هتل کانتیننتال-ساووی در قاهره بر اثر آنچه گزارش‌های آن زمان مسمومیت خون و پیشرفت آن به سینه‌پهلو دانسته‌اند، درگذشت. در ۱۴ آوریل، لیدی آلمینا کارنارون بقایای لرد کارنارون را به انگلستان منتقل کرد. آرامگاه او به‌گونه‌ای که بازتاب‌دهنده علایق باستان‌شناسی‌اش باشد، درون یک تپه قلعه باستانی در بیکون هیل که به ملک خانوادگی‌اش در های‌کلیر مشرف است، قرار دارد.

پس از مرگ لرد کارنارون، کارتر به حفاری ادامه داد. با این حال، دولت مصر مالکیت محتویات مقبره را بر عهده گرفت و در آوریل ۱۹۳۰ مبلغ ۳۵٬۰۰۰ پوند (معادل ۲٫۷۹ میلیون پوند در سال ۲۰۲۳) به ورثه او پرداخت کرد.

### افسانه‌ها و گمانه‌زنی‌ها
«نفرین توت‌عنخ‌آمون» یا نفرین مومیایی، که با گمانه‌زنی‌های روزنامه‌ها تقویت شده بود، به فرهنگ عامه راه یافت و با اظهارنظر سر آرتور کانن دویل، نویسنده مشهور، که مرگ کارنارون را ناشی از «ارواح نگهبان» ساخته‌شده توسط کاهنان توت‌عنخ‌آمون برای محافظت از مقبره سلطنتی می‌دانست، بیشتر بر سر زبان‌ها افتاد. در ۳ آوریل ۱۹۲۳، درست شش هفته پس از آنکه هاوارد کارتر مهروموم اتاق دفن در مقبره توت‌عنخ‌آمون را گشود، کانن دویل برای آغاز یک تور سخنرانی چهارماهه دربارهٔ اسپیریتوالیسم وارد نیویورک شد. دو روز بعد، خبرنگاری از او پرسید که آیا ارتباطی میان خبر فوری مرگ کارنارون و نفرین فراعنه می‌بیند یا خیر. کانن دویل با ایجاد شباهت‌هایی میان مرگ کارنارون و دوست فقیدش، برترام فلچر رابینسون، به این پرسش پاسخ داد و سخنان او در مقاله‌ای که در ۷ آوریل ۱۹۲۳ در روزنامه *[[دیلی اکسپرس]]* منتشر شد، به شرح زیر گزارش گردید:

در سال ۱۹۹۸ در *[[مجله انجمن پزشکی کانادا]]* استدلال شد که احتمالاً حق با کانن دویل بوده است؛ این استدلال بر اساس پژوهش‌های سیلوان گاندون (منتشر شده در نشریه انجمن سلطنتی)، که در آن زمان در آزمایشگاه اکولوژی پاریس فعالیت می‌کرد، دربارهٔ طول عمر و قدرت هاگ‌های سمی و همچنین نظرات نیکلاس ریوزِ باستان‌شناس دربارهٔ «گزارش‌هایی از وجود قارچ سیاه در داخل مقبره» مطرح شد. هاوارد کارتر این‌گونه گمانه‌زنی‌ها را «مهملات» دانست و اظهار داشت که «احساس یک مصرشناس [...] ترس نیست، بلکه احترام و هیبت است [...] که کاملاً با خرافات احمقانه در تضاد است.» کارتر همچنین از دانشمندی که می‌شناخت خواست تا وجود پاتوژن‌های احتمالی را روی یکی از باندهای توت‌عنخ‌آمون آزمایش کند که طبق گزارش‌ها، در این آزمایش چیزی پیدا نشد. اما آزمایش‌های مدرن روی مومیایی‌های مصری، وجود قارچ سمی آسپرژیلوس فلاووس را تأیید کرده است که گفته می‌شود هاگ‌های آن پس از بازگشایی یک مقبره سلطنتی قرن پانزدهمی در لهستان در سال ۱۹۷۳، باعث مرگ دانشمندان شده بود؛ همچنین کارنارون (و دیگر قربانیان احتمالی مانند جورج جی گولد و آرتور میس) علائمی داشتند که دست‌کم تا حدودی با مسمومیت ناشی از هاگ‌های این قارچ همخوانی داشت. فرضیه آسپرژیلوس فلاووس در مستندی در سال ۲۰۲۲ از کانال ۴ بازبینی شد که استدلال می‌کرد هاگ‌های این قارچ یکی از عوامل احتمالی مرگ کارنارون (و احتمالاً گولد و میس) بوده‌اند.

برخی از داستان‌ها آشکارا ساختگی بودند، از جمله اینکه نفرینی روی دیوار مقبره حک شده بود، در حالی که یک مطالعه نشان داد کسانی که در کشف و پاکسازی مقبره نقش داشتند، امید به زندگی کمتر از حد متوسط نداشتند. در سال ۲۰۰۳، نامه‌ای در بخش مکاتبات نشریه لنست ادعا کرد که بعید است مرگ کارنارون ارتباطی با مقبره توت‌عنخ‌آمون داشته باشد. این نامه استدلال می‌کند که اگرچه ارل یکی از کسانی بود که چندین بار وارد مقبره شد، اما هیچ‌کدام از ۲۵ نفر اروپایی دیگر در ماه‌های پس از ورودشان تحت تأثیر قرار نگرفتند.

علت مرگ کارنارون «ذات‌الریه ناشی از باد سرخ [صورت]» (یک عفونت استرپتوکوکی پوست و بافت‌های نرم زیرین) گزارش شده بود. تصور می‌شد ذات‌الریه تنها یکی از عوارض مختلف ناشی از عفونت مهاجمی بوده که در نهایت منجر به نارسایی چندعضوی شده است. طبق نامه ارسالی به لنست، ارل «مستعد عفونت‌های ریوی مکرر و شدید» بود و «باور عمومی بر این بود که یک حمله حاد برونشیت می‌توانست او را از پا درآورد. در چنین وضعیت ضعیفی، سیستم ایمنی ارل به راحتی در برابر باد سرخ تسلیم شد.»

## در فرهنگ عامه
کارنارون چندین بار در تولیدات سینمایی، بازی‌های ویدئویی و تلویزیونی به تصویر کشیده شده است که این رویدادها با درجات مختلفی از دقت روایت شده‌اند:
** توسط هری اندروز در تولید تلویزیونی کلمبیا پیکچرز تله‌ویژن در سال ۱۹۸۰ با نام *[[نفرین آرامگاه توت‌عنخ‌آمون]]*.
** توسط جولیان کوری در مستند آی‌مکس *[[اسرار مصر]]* محصول ۱۹۹۸.
** توسط جولین وادهام در مستند-درام بی‌بی‌سی با نام *[[مصر (مجموعه تلویزیونی)|مصر]]* محصول ۲۰۰۵.
** توسط سم نیل در سریال آی‌تی‌وی با نام *[[توت‌عنخ‌آمون (مجموعه تلویزیونی)|توت‌عنخ‌آمون]]* محصول ۲۰۱۶.
* در فیلم *[[مومیایی (فیلم ۱۹۹۹)|مومیایی]]*، نام شخصیت اولین کارناهان به احترام دختر لرد کارنارون، لیدی اِوِلین، انتخاب شده است؛ در این فیلم اگرچه نامی از پدر او برده نمی‌شود، اما او به عنوان یکی از «بهترین حامیان» مصرشناسی توصیف می‌گردد.
* «لرد کارنارون» رهبر مأموریت برای نقش باستان‌شناس در بازی کامپیوتری کلاسیک و متن‌محور نت‌هک است.
* خانه ییلاقی او، عمارت هایکلیر، به عنوان لوکیشن فیلم‌برداری بخش‌های بیرونی و طبقات بالای سریال تلویزیونی *[[دانتون ابی]]* (محصول آی‌تی‌وی/پی‌بی‌اس) مورد استفاده قرار گرفته است. صحنه‌های مربوط به طبقه پایین (بخش خدمه) در استودیویی در لندن فیلم‌برداری شد، زیرا زیرزمین قلعه های‌کلیر محل نگهداری مجموعه مصری کارنارون است. های‌کلیر در حال حاضر متعلق به ارل فعلی است.
* مجموعه انیمیشن تلویزیونی «*مومیایی‌ها زنده هستند!*»، دارای شخصیت اصلی به نام «پریسلی کارنارون» است که ادای احترامی به لرد کارنارون محسوب می‌شود.

## منابع

## برای مطالعۀ بیشتر

* with Howard Carter, *Five Years' Explorations at Thebes – A Record of Work Done 1907–1911*, ed. Paul Kegan, 2004 ().
* with Howard Carter, *Five Years' Explorations at Thebes – A Record of Work Done 1907–1911*, Original 1912 edition.
* Fiona Carnarvon, *Egypt at Highclere – The discovery of Tutankhamun*, Highclere Enterprises LPP, 2009.
* Fiona Carnarvon, *Carnarvon & Carter – the story of the two Englishmen who discovered the tomb of Tutankhamun*, Highclere Enterprises LPP, 2007.
* William Cross, * Lordy! Tutankhamun's Patron As A Young Man *, Book Midden Publishing, 2012 ().
* William Cross , * The Life and Secrets of Almina Carnarvon : 5th Countess of Carnarvon of Tutankhamun Fame *, 3rd Ed 2011 ( ).
* Elisabeth David, *Gaston Maspero 1846–1916*, Pygmalion/Gérard Watelet, 1999 ().

## پیوند به بیرون
*
*
* 

رده:اهالی می‌فر
رده:باستان‌شناسان اهل انگلستان
رده:توت‌عنخ‌آمون
رده:خانواده هربرت
رده:دانشمندان اهل لندن
رده:دانش‌آموختگان ترینیتی کالج، کمبریج
رده:دانش‌آموختگان کالج ایتن
رده:درگذشتگان ۱۹۲۳ (میلادی)
رده:درگذشتگان به علت بیماری عفونی در مصر
رده:درگذشتگان به علت گزش یا گازگرفتگی حشرات
رده:زادگان ۱۸۶۶ (میلادی)
رده:نویسندگان غیرداستانی سده ۲۰ (میلادی) اهل انگلستان