بندیکت آنیانی

**بندیکت آنیانی** (به لاتین: Benedictus Anianensis؛ آلمانی: Benedikt von Aniane؛ حدود ۷۴۷ – ۱۲ فوریه ۸۲۱ میلادی)، با نام تولد *ویتیزا* که با عنوان *بندیکت دوم* نیز شناخته می‌شود، راهب نظام بندیکتی و اصلاح‌گر مذهبی بود که تأثیر بسزایی بر شیوه‌های مذهبی امپراتوری کارولنژی داشت. روز یادبود او بسته به تقویم مذهبی، ۱۱ یا ۱۲ فوریه است.

زندگی

طبق گفته «آردو»، زندگی‌نامه‌نویس بندیکت، او فرزند یک ویزیگوت به نام «آیگولف»، کنت ماگلون بود. او که در ابتدا نام گوتی «ویتیزا» را بر خود داشت، در دربار فرانکی «پپن کهتر» آموزش دید و به عنوان پادو (خدمتکار دربار) وارد خدمت سلطنتی شد. او در دربار «شارلمانی» خدمت کرد و در لشکرکشی سال ۷۷۳ او به ایتالیا شرکت داشت؛ جایی که در نزدیکی پاویا، هنگام تلاش برای نجات برادرش در رودخانه تیچینو، نزدیک بود غرق شود. این تجربه باعث شد او تصمیمی را که به آرامی در او شکل گرفته بود عملی کند: کناره‌گیری از دنیا و در پیش گرفتن زندگی صومعه‌نشینی. او بعدها دربار را ترک کرد و در صومعه «سنت-سن» پذیرفته شد.

در سنت-سن، بندیکت به مقام مسئول آذوقه صومعه رسید و سپس به عنوان ابوت (رئیس صومعه) انتخاب شد، اما با درک اینکه راهبان هرگز با شیوه‌های سخت‌گیرانه او سازگار نخواهند شد، آنجا را ترک کرد و به املاک پدرش در لانگدوک بازگشت و در آنجا یک صومعه انفرادی (گوشه‌نشینی) بنا کرد. حدود سال ۷۸۰، او یک جامعه صومعه‌نشینی بر پایه زهد شرقی در «آنیان» لانگدوک تأسیس کرد. این جماعت آن‌طور که او قصد داشت توسعه نیافت. در سال ۷۸۲، او صومعه دیگری را بر پایه «قانون بندیکت» در همان مکان بنا نهاد. موفقیت او در آنجا نفوذ قابل توجهی به او بخشید که از آن برای تأسیس و اصلاح تعدادی از صومعه‌های دیگر استفاده کرد و در نهایت به رئیس تأثیرگذار تمامی صومعه‌های امپراتوری شارلمانی تبدیل شد.

در سال ۷۸۱، «لوئی پارسا» پادشاه آکیتن شد و از بندیکت خواست تا صومعه‌های قلمرو او را اصلاح کند. بعدها، لوئی در مقام امپراتور، هماهنگی شیوه‌ها و ارتباطات میان صومعه‌های قلمرو خود را به او سپرد.[6] او دانش گسترده‌ای در ادبیات پدرشناسی (Patristic) داشت و بزرگان کلیسا همچون «آلکوئین» از او مشورت می‌گرفتند.

در سال ۸۱۴، لوئی که اکنون امپراتور شده بود، از بندیکت خواست تا صومعه‌ای بر رودخانه «اینده» در نزدیکی دربار آخن بنا کند. این صومعه در ابتدا «صومعه منجی بر رود اینده» نامیده می‌شد، اما بعدها به «ابی کورنلی‌مونستر» مشهور گشت.

او ریاست شورایی از ابوت‌ها را بر عهده داشت که در سال ۸۱۷ در آخن، مجموعه‌ای از مقررات یا «کدکس رگولاروم» را تدوین کردند که برای تمام مکانهای مذهبی آن‌ها الزامی بود. بندیکت به دنبال بازگرداندن سخت‌گیری‌های اولیه صومعه‌نشینی در هر جایی بود که این انضباط سست شده یا با زندگی کمتر سخت‌گیرانه جایگزین گشته بود. اندکی پس از آن، او کتاب «کونکوردیا رگولاروم» را تألیف کرد. در این اثر، بخش‌هایی از قانون بندیکت (به جز فصول ۹ تا ۱۶) به ترتیب آورده شده و با قطعات مشابه از قوانین دیگر در کتاب «Liber regularum» مقایسه شده است تا هماهنگی اصول را نشان داده و احترام به قانون بندیکت را افزایش دهد. او پیش از هر چیز یک مرد کلیسا بود که با جدیت دانش الهیاتی قابل توجه خود را در خدمت ارتدکسی و آرمان صومعه‌نشینی بندیکتی قرار داد. اگرچه این قوانین جدید مدت کوتاهی پس از مرگ بندیکت و حامی‌اش امپراتور لوئی پارسا از رواج افتادند، اما تأثیرات ماندگاری بر صومعه‌نشینی غربی گذاشتند.

بندیکت در ۱۱ فوریه ۸۲۱ در صومعه کورنلی‌مونستر درگذشت؛ صومعه‌ای که لوئی برای او ساخته بود تا به عنوان پایگاهی برای کارهای نظارتی‌اش عمل کند. او روز بعد در ۱۲ فوریه به خاک سپرده شد، به همین دلیل برخی روز یادبود او را یازدهم و برخی دوازدهم فوریه ذکر می‌کنند.

## منابع

رده:اهالی امپراتوری کارولنژی
رده:درگذشتگان ۸۲۱ (میلادی)
رده:زادگان ۷۴۷ (میلادی)
رده:قدیسان مسیحی سده ۹ (میلادی)
رده:قدیسان نظام بندیکتی
رده:نویسندگان لاتین سده ۹ (میلادی)
رده:متکلمان سده ۹ (میلادی)
رده:الهی‌دانان مسیحی سده ۸ (میلادی)
رده:اهالی گوتیک سده ۸ (میلادی)
رده:نویسندگان لاتین سده ۸ (میلادی)
رده:الهی‌دانان مسیحی سده ۹ (میلادی)
رده:بندیکتین‌های اهل فرانسه