open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ماریا کوناروفسکا

**ماریا کوناروفسکا** (؛  ۲۹ نوامبر ۱۹۸۰) بازیگر اهل لهستان است.

او نتیجهٔ نویسندهٔ لهستانی یان پاراندوفسکی، نوهٔ بازیگر آندژی شچپکوفسکی، دختر بازیگران یوانا اشتپکوفسکا و میروسواف کوناروفسکی و خواهر بزرگ‌تر بازیگر هانا کوناروفسکا است. او از «مدرسه عالی روان‌شناسی اجتماعی ورشو» (دانشگاه اس.وو.پ. اس) فارغ‌التحصیل شده است.

او در سال ۲۰۰۴ در سریال *[[در خیابان سپولنی]]* با نقش اولا اولین حضور تلویزیونی خود را تجربه کرد. بیشترین شهرت را با نقش بلانکا کووالچیک، شخصیت اصلی سریال *سیندرلا* (۲۰۰۶–۲۰۰۷) به دست آورد. سپس نقش برنیکا گایفسکا، همسر آرتور کولچیتسکی (با بازی ووکاش پوئوشایسکی) را در سریال *[[عشق اول (مجموعه تلویزیونی)|عشق اول]]* (۲۰۱۰–۲۰۱۲) ایفا کرد.

او یکی از مجریان برنامه تلویزیونی لهستانی *گالیله* در شبکهٔ تی‌وی۴ بود. ماریا کوناروفسکا فینالیست نخستین دوره برنامه *آزیا اکسپرس* (۲۰۱۶) در تی‌وی‌ان بود و در این برنامه با آگنیشکا ودارچیک شرکت کرد.

## گزیدهٔ نقش‌آفرینی‌ها
* *[[پدر متیو]]* (۲۰۱۵)
* *[[قانون حقیقی]]* (۲۰۱۳)
* *[[کمیسر آلکس]]* (۲۰۱۱)
* *[[عشق اول (مجموعه تلویزیونی)|عشق اول]]* (۲۰۱۲-۲۰۱۰)
* *[[هتل زرافه و کرگدن]]* (۲۰۰۸)
* *[[پیت‌بول (مجموعه تلویزیونی)|پیت‌بول]]* (۲۰۰۷)
* *[[خانه کشیش]]* (۲۰۰۹-۲۰۰۵)
* *[[شمش‌سازان]]* (۲۰۰۴)
* *[[در خیابان سپولنی]]* (۲۰۰۴)

## منابع

* 
* ماریا کوناروفسکا در فیلم‌وب

رده:زادگان ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:بازیگران زن فیلم اهل لهستان
بازارهای شناور ویتنام

چپ|بندانگشتی|500x500پیکسل|چوی نوی کا مائو
**بازارهای شناور ویتنام** یا به زبان ویتنامی **chợ nổi**، حوزه‌های تجاری مستقر در سیستم‌های رودخانه‌ای متعدد این کشور هستند. شبکه گسترده بازارهای شناور ویتنام از نظر اقتصادی و فرهنگی برای این کشور اهمیت دارد.

## تاریخچه
با وجود دو دلتا از رودخانه سرخ شمالی و رودخانه مکونگ جنوبی، بازارهای شناور جنبه مهمی از جامعه بزرگتر مبتنی بر آبزی‌پروری متشکل از جوامع شناور ساکن در کناره‌های رودخانه‌های ویتنام بودند. باستان‌شناسان شواهدی یافته‌اند که نشان می‌دهد شبکه‌های تجاری گسترده احتمالاً از ۴۵۰۰ سال پیش در دلتاهای رودخانه ویتنام وجود داشته‌اند. از قرن هفتم، رودخانه‌های جنوبی دلتای مکونگ به عنوان فرصت‌های مهاجرتی اصلی برای ساکنان شمال دیده می‌شدند. بسیاری از جوامع شامل گروه‌های فرهنگی بودند که اکنون با گروه‌های قومی مدرن مانند کین، چامز و خمر مرتبط هستند. تقاطع رودخانه‌های اصلی به نقاط اصلی تجارت تبدیل شده و منجر به گسترش بازارهای زمینی و شناور شده است. اگرچه رشد اقتصادی و فناوری نوظهور در طول قرن نوزدهم، مسیرهای تجاری جایگزین را فراهم کرد، اما بازارهای شناور تا قرن بیست و یکم همچنان به عنوان یک مکان ملاقات مرکزی باقی ماندند، زیرا زیرساخت‌های جاده‌ای به تدریج در مناطق دلتا توسعه یافتند. تلاش‌های فزاینده‌ای برای حفظ ظاهر سنتی برخی از بازارهای شناور به عنوان شکلی از گردشگری بوم‌شناختی و گردشگری فرهنگی صورت گرفته است.

## کشتی‌ها
[چپ|بندانگشتی|کشتی‌ها در بازار شناور در [کان‌تو (ویتنام)|کان تو]]
به دلیل تعامل مکرر ویتنام با فرهنگ‌ها و فناوری‌های دور، انواع کشتی‌ها را می‌توان در بازارهای شناور ویتنام مشاهده کرد. در حال حاضر، هم قایق‌های مدرن و هم قایق‌های سنتی یافت می‌شوند که قایق‌های چوبی تخته‌ای یکی از رایج‌ترین آنها هستند.

## بازارهای قابل توجه
**بازار شناور کای به (Cái Bè)** در رودخانه تین و بین سه استان تین گیانگ، وین لونگ و بن تره فعالیت می‌کند. **بازار شناور نگا بای** (که با نام فونگ هایپ نیز شناخته می‌شود) در استان هائو گیانگ واقع شده و در تقاطع هفت آبراه قرار دارد،

**بازار شناور کای رانگ** در نزدیکی مرکز شهر کان تو واقع شده است و به دلیل رنگ‌آمیزی قایق‌ها و همچنین شهرتش به عنوان «قطب غذایی که حتماً باید از آن بازدید کرد»، در بین گروه‌های گردشگری محبوب است.

**بازار شناور لانگ شوین** در نزدیکی مرکز شهر لانگ شوین قرار دارد و به خاطر نگاهی اجمالی به سبک زندگی روستایی مکونگ، با خانه‌های شناوری که در کنار رودخانه پراکنده شده‌اند و محصولاتی که به ساکنان ارائه می‌شود، شناخته شده است.

## نگارخانه

پرونده:Vietnamese_Floating_Flowers_Market_(195626901).jpeg
پرونده:Chiều_ở_chợ_nổi_Cái_Răng.jpg
پرونده:Vietnam_08_-_111_-_Cai_Be_floating_market_(3185885502).jpg
پرونده:Floating_Market_-_Can_Tho_-_Vietnam.JPG


## منابع

رده:اقتصاد ویتنام
چوگورما

**چوگورما** (ازبکی: Choʻgirma) یک کلاه خز بلند مردانه است، پوشش ملی خوارزمی‌ها در آسیای مرکزی که ظاهر آن منعکس کننده تاریخ خوارزم باستان است. در طول وجود خانات خیوه، توجه زیادی به کیفیت و کاربردی بودن پوشش سر می‌شد و چوگورما به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گرفت.

## توضیحات
یکی از مزایای اصلی این پوشش سر این است که یک میکروکلایه ویژه در زیر این کلاه اغلب سبک ایجاد می‌شود. در تابستان، چوگورما از گرمای بیش از حد و در زمستان از سرما محافظت می‌کند.

در زمان خانات خیوه، چگورما همچنین نشان دهنده جایگاه اجتماعی پوشنده آن بود. به عنوان مثال، چگورما ساخته شده از خز آستاراخان یا خز کاراکول نمادی از تعلق به یک مقام عالی دولتی یا مذهبی بود. در برخی موارد، به عنوان مثال برای یک خان یا سایر مقامات عالی‌رتبه، از خزهایی با موهای بلند و فرفری ساخته می‌شد و یک کلاه بلند شیک داشت که معادل قیمت یک شتر یا یک گاو اهلی با گوساله بود.

چوگورما یکی از نمادهای مرد به عنوان کلاه خز مردانه است بنابراین، این سرپوش نزد ساکنان خوارزم بسیار ارزشمند است. گزارش شده است که تا دهه ۱۹۳۰، وقتی دختری قرار بود ازدواج کند، چوگورما را با تمام قدرت به سمت داماد پرتاب می‌کردند، اگر او می‌افتاد، ازدواج رد می‌شد.

این کلاه‌ها علاوه بر ارتفاع، از نظر ظاهری نیز متفاوت هستند و عمدتاً در جنس پارچه‌ای که از آن ساخته شده‌اند، متفاوت هستند. چوگورماهای گران‌تر، که احتمالاً برای تعطیلات در نظر گرفته شده‌اند، از جنس آستراخان مرغوب خاکستری یا طلایی یا از خز سمور، خز سمور آبی، خز روباه یا خز موش آبی دوخته می‌شدند. انواع ساده از خز نژاد خاصی از گوسفند با خز ابریشمی و فرفری و انواع موبلند از خز گوسفند یا بز ساخته می‌شدند. مردان میانسال چوگورماهای خاکستری، مردان مسن‌تر سفید و مردان جوان‌تر رنگی را ترجیح می‌دادند.

## تولید
کلاهی به نام چگورما توسط استادی به نام چگورمادوز ساخته می‌شود. در دباغی خز، خز بره به‌طور کلی و بسیار اصیل، یک روز در میان با شیر ترش و تلخ پوشانده شده و به مدت سه روز روی تکیه‌گاهی در آفتاب قرار می‌گیرد، سپس چربی باقی مانده جدا می‌شود. از خز آماده شده، می‌توان چگورما را در عرض دو تا سه ساعت با دست دوخت. داخل کلاه با پنبه آستر شده و با پارچه کالیکو رنگ شده آستر شده بود. تولید چگورما در خوارزم به‌طور سنتی فقط توسط مردان انجام می‌شد. این هنر به ارث رسیده بود، استادانی که این هنر را به‌طور کامل فرا گرفته بودند، به ویژه مورد تقدیر قرار می‌گرفتند و ساکنان محترم روستاهای خود بودند. تولید چگورما به عنوان یک حرفه جداگانه تا به امروز در بین خوارزمی‌ها حفظ شده است، به خصوص این کلاه‌ها به عنوان سوغاتی مورد توجه گردشگران هستند.

## جستارهای وابسته
* فهرست مدل‌های کلاه

## منابع

رده:پوشاک سنتی
رده:خوارزم
رده:فرهنگ در ازبکستان
رده:کلاه‌ها
بختیار فاضیلوف

فربد باوه‌ای (زادهٔ ۱۵ مهر ۱۳۷۸ در سقز) عکاس کورد و هنرمند بصری است. آثار او تمرکز ویژه‌ای بر فرهنگ، آیین‌ها و زندگی روزمرهٔ جوامع کورد دارد و روایت‌هایی کمتر دیده‌شده از هویت و حافظهٔ جمعی ارائه می‌دهد. باوه‌ای با ارائهٔ عکسی از دختر سوارکار کورد، برندهٔ مسابقهٔ بین‌المللی عکاسی UNESCO Youth Silk Roads ۲۰۲۵ در بخش جوانان ۱۸–۲۵ سال شد.

## زندگی‌نامه و فعالیت‌های حرفه‌ای
فربد باوه‌ای در سقز متولد شد و تحصیلات خود را در رشتهٔ مددکاری اجتماعی به پایان رساند. او در پروژه‌های بلندمدت خود مانند نوروز در کردستان و آیین پیرشالیار در هورامان تخت، به مستندسازی آیین‌ها و زندگی جمعی می‌پردازد و با تعامل نزدیک با جوامع، تحولات فرهنگی را ثبت می‌کند.

باوه‌ای علاوه بر فعالیت مستند، در حوزهٔ عکاسی پرتره و تئاتر نیز فعال است. آثار او در نمایشگاه‌ها و جشنواره‌های بین‌المللی و ملی پذیرفته شده و جوایز متعددی کسب کرده است.

## جوایز بین‌المللی و ملی
تقدیر ویژه، 86th Asahi Shimbun Photography Contest، ۲۰۲۶

## انتشارات و نمایشگاه‌ها
## جستارهای وابسته
* فرهنگ کورد 
* فرهنگ ایران

## منابع
https://unescosilkroadphotocontest.org/en

https://www.magcloud.com/browse/issue/2990225?__r=7894125

https://sonuc.tfsfonayliyarismalar.org/tr/yarisma-sonuc/sonuc/goztepe-rotary-kulubu-ifod-11-uluslararasi-fotograf-yarismasi-tr

https://www.photo-asahi.com/contest/2/1372/result/1621/

رده:افراد زنده
رده:اهالی سمرقند
رده:زادگان ۱۹۷۵ (میلادی)
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:کارآفرینان اهل ازبکستان
بدل چینی

[250px|بندانگشتی|کاسه‌ای مدرن با نقش سنتی، ساخته‌شده در شهر [فائنتسا (Faenza) ایتالیا؛ شهری که نام خود را به این نوع سفال داده است.]]
**بدل چینی** یا فایانس (faïence) (/faɪˈɑ:ns, feɪˈ-, -ˈɒ̃s/؛ فرانسوی: [fajɑ̃s]) اصطلاحی عمومی در زبان انگلیسی برای نوعی سفال لعاب‌دار با لعاب قلع است. اختراع لعابی سفید برای تزئینات نقاشی‌شده، که با افزودن اکسید قلع به لعاب سربی حاصل شد، پیشرفتی مهم در تاریخ سفال‌گری به‌شمار می‌آید. به‌نظر می‌رسد این اختراع در ایران یا خاورمیانه پیش از قرن نهم میلادی صورت گرفته باشد. برای دستیابی به این نتیجه، نیاز به کوره‌ای با دمایی بالاتر از ۱۰۰۰ درجه سانتی‌گراد (۱۸۳۰ درجه فارنهایت) بود، که پس از هزاران سال سنت‌های پالایش‌یافتهٔ سفال‌گری حاصل شد.

امروزه این اصطلاح برای انواع مختلفی از سفال در نقاط گوناگون جهان به‌کار می‌رود، از جمله بسیاری از ظروف نقاشی‌شدهٔ اروپایی که اغلب به‌عنوان نسخه‌های ارزان‌تر سبک‌های چینی تولید می‌شدند.

در زبان انگلیسی، معمولاً برای زیرگونه‌های شناخته‌شدهٔ فایانس، اصطلاحات خاصی به‌کار می‌رود: سفال لعاب‌دار ایتالیایی (حداقل در شکل‌های اولیه) «مایولیکا» (maiolica) نامیده می‌شود، ظروف هلندی «دلفت‌ور» (Delftware) و معادل‌های انگلیسی آن «دلفت‌ور انگلیسی» (English delftware) هستند؛ بنابراین، «فایانس» در زبان انگلیسی معمولاً برای ظروف فرانسوی، آلمانی، اسپانیایی، پرتغالی و دیگر کشورهایی که نامشان ذکر نشده، به‌کار می‌رود (در زبان فرانسوی نیز همین اصطلاح رایج است، و در آلمانی «fayence» گفته می‌شود). واژهٔ «فایانس» در اصل نام فرانسوی شهر «فائنتزا» (Faenza) در منطقهٔ رومانیا نزدیک راونا در ایتالیاست، جایی که از قرن پانزدهم میلادی ظروف مایولیکای نقاشی‌شده با زمینه‌ای سفید و مات برای صادرات تولید می‌شدند.

از نظر فنی، سفال لعاب‌دار با لعاب سربی مانند ظروف فرانسوی قرن شانزدهم «سن-پورشر» (Saint-Porchaire) به‌طور دقیق در دستهٔ فایانس قرار نمی‌گیرد، اما این تمایز معمولاً رعایت نمی‌شود. ظروف نیمه‌سنگی نیمه‌شفاف نیز ممکن است مانند فایانس لعاب‌کاری شوند. «فایانس مصری» در واقع فایانس یا حتی سفال نیست، بلکه از ماده‌ای شیشه‌مانند به نام «فریت» ساخته شده و بیشتر به شیشه شباهت دارد. در کاربرد انگلیسی قرن نوزدهم، واژهٔ «فایانس» اغلب برای توصیف «هر نوع سفال با نقش برجسته و لعاب‌های رنگی» به‌کار می‌رفت، از جمله بسیاری از سفال‌های لعاب‌دار معماری و «مایولیکای ویکتوریایی»، که پیچیدگی بیشتری به معانی این واژه افزوده است.

## منابع
*(Royal Pharmaceutical Society) "English Delftware Storage Jars"
*German faience beer steins
*"Tin-glazed earthenware from Port Royal, Jamaica" Archaeology reveals English, Russian and Dutch wares.
*Russian national faience craft
*Russian Faience factory

رده:سفالگری
رده:انواع تزیین سفالگری
آخرین بازی (فیلم ۱۹۸۹)

***آخرین بازی***  یا **بازی دست آخر**  فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۹ و به کارگردانی آشیم س. سامانتا است. در این فیلم بازیگرانی همچون گوویندا، شاتورگان سینها، موشومی چاترجی، مانداکینی، سونام و کونال گوسوامی ایفای نقش کرده‌اند.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:فیلم با آهنگ‌سازی آنو ملک
رده:فیلم‌های اکشن درام هندی
رده:فیلم‌های هندی دهه ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های هندی‌زبان دهه ۱۹۸۰ (میلادی)
شاه‌بلوط چینی آبی (گیاه)

**شاه‌بلوط چینی آبی** (*Eleocharis dulcis*)، گیاهی علف‌مانند از خانواده جگن‌هاست که بومی آسیا، آفریقای گرمسیری و اقیانوسیه است. این گیاه در بسیاری از کشورها به‌خاطر غده‌های خوراکی‌اش کشت می‌شود، اما اگر به‌صورت خام مصرف شود، سطح گیاه ممکن است ناقل بیماری فاسیولوپسیازیس باشد.

گیاه «کلتروپ آبی» نیز گاهی با همین نام شناخته می‌شود، اما با شاه‌بلوط آبی ارتباطی ندارد و اغلب با آن اشتباه گرفته می‌شود. شاه‌بلوط آبی در واقع نوعی سبزی آبی است، نه مغز خوراکی، که در باتلاق‌ها، زیر آب یا در گل رشد می‌کند. برگ‌های سبز لوله‌ای‌شکل و ساقه‌مانند آن تا حدود ۱٫۵ متر (۵ فوت) رشد می‌کنند.

در فصل خشک منطقه قلمرو شمالی استرالیا، غازهای مگپای از غده‌های شاه‌بلوط آبی تغذیه می‌کنند تا برای فصل بارانی چربی ذخیره کرده و آمادگی لازم برای فصل تولیدمثل را داشته باشند. در فصل بارانی، برگ‌های شاه‌بلوط آبی برای ساخت لانه‌های شناور این پرندگان استفاده می‌شود.

## پانویس

*Porcher Michel H. et al. 1995 - 2020, Sorting Eleocharis Names. Multilingual Multiscript Plant Name Database - A Work in Progress. Institute for Land & Food Resources. The University of Melbourne (2004)
*
رده:گیاگان آفریقا
رده:گیاهان در آسیا
رده:گیاگان استرالیا
رده:گیاهان آب شیرین
رده:گیاهان توصیف‌شده در ۱۸۳۳ (میلادی)
رده:ریشه‌های خوراکی
واجیراوود

**واجیراوود** (*Vajiravudh*) (متولد ۱ ژانویه ۱۸۸۱ – درگذشته ۲۶ نوامبر ۱۹۲۵) ششمین پادشاه سیام (تایلند) از دودمان چاکری بود که با عنوان «رامای ششم» شناخته می‌شود. او از سال ۱۹۱۰ تا زمان مرگش در سال ۱۹۲۵ سلطنت کرد.

پادشاه واجیراوود بیشتر به‌خاطر تلاش‌هایش در ایجاد و ترویج ملی‌گرایی سیامی شناخته می‌شود. دوران سلطنت او با حرکت سیام به‌سوی دموکراسی و مشارکت حداقلی در جنگ جهانی اول مشخص می‌شود. او علاقه‌مند به تاریخ، باستان‌شناسی و ادبیات سیامی بود و همچنین در زمینه‌های اقتصاد، سیاست و امور جهانی نیز دغدغه داشت. از جمله دستاوردهای مهم او، بنیان‌گذاری نخستین دانشگاه کشور، دانشگاه چولالونگکورن است.

## منابع
*Greene, Stephen Lyon Wakeman. *Absolute Dreams. Thai Government Under Rama VI, 1910-1925*. Bangkok: White Lotus, 1999.
* 
*Vella, Walter Francis. *Chaiyo! King Vajiravudh and the Development of Thai Nationalism*. Honolulu: The University Press of Hawaii, 1978.
رده:پادشاهان
رده:پادشاهان آسیایی
رده:زادگان ۱۸۸۱ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۲۵ (میلادی)
رده:چینی‌ستیزی
رده:طراحان پرچم
رده:دانش‌آموختگان کالج نظامی سلطنتی، سندهرست
رده:شوالیه‌های پشم زرین اسپانیا
رده:فرمانروایان ال‌جی‌بی‌تی
رده:نایب‌السلطنه‌های تایلند
رده:افراد پادکمونیست اهل تایلند
رده:مترجمان ویلیام شکسپیر
رده:بنیان‌گذاران دانشگاه‌ها و کالج‌ها
فوارده آکوا پائولا

**فوارده آکوا پائولا** () فواره‌ای عظیم واقع در تپه یانیکولوم، نزدیک کلیسای سن پیترو در مونتوریو، در رم، ایتالیا است. این فواره در سال ۱۶۱۲ به مناسبت پایان قنات آکوا پائولا که توسط پاپ پل پنجم بازسازی شده بود، ساخته شد و نام خود را از او گرفت. این فواره اولین فواره بزرگ در ساحل راست رودخانه تیبر بود.

## تاریخچه
فواره آکوا پائولا با الهام از محبوبیت فواره آکوا فلیچه، که در سال‌های ۱۵۸۵-۱۵۸۸ توسط پاپ سیکستوس پنجم ساخته شده بود، ساخته شد. پاپ پل پنجم تصمیم گرفت قنات آکوا ترایانا ویران شده که توسط امپراتور تراژان ساخته شده بود را بازسازی و گسترش دهد تا منبعی از آب آشامیدنی تمیز برای ساکنان تپه یانیکولوم ایجاد کند، کسانی که مجبور بودند آب خود را از چشمه‌های شور یا از رودخانه آلوده تیبر تهیه کنند. او بخشی از بودجه پروژه خود را با اعمال مالیات بر شراب تأمین کرد که باعث شکایت برخی از ساکنان شد. بودجه حاصل از این مالیات و سایر منابع به او اجازه داد تا حق استفاده از آب چشمه‌ای در نزدیکی دریاچه براچانو، که فاصله چندانی با رم ندارد، را به عنوان منبع فواره خریداری کند.

## منابع

رده:مجسمه‌های فرشتگان
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۶۱۲ (میلادی) در ایتالیا
رده:فواره در رم
رده:ساختمان‌ها و سازه‌های کامل‌شده در ۱۶۱۲ (میلادی)
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:قاب نقشه جعبه اطلاعات بدون شناسه مرتبط OSM در ویکی‌داده
ماهندرا دوتا

**ماهندرا دوتا** (۲۶ مه ۱۹۳۱–۱۷ فوریه ۲۰۲۰) یک مقام بهداشت عمومی هند بود که بیشتر به خاطر تلاش‌هایش برای ریشه‌کنی آبله در هند به عنوان مأمور ارزیابی آبله در بیهار در طول همه‌گیری سال ۱۹۷۴ شناخته می‌شود. او بعدها به عنوان کمیسر بهداشت دهلی نو، اپیدمیولوژیست ارشد مرکز ملی کنترل بیماری‌ها و معاون مدیر کل عملیات بهداشت عمومی وزارت بهداشت و رفاه خانواده خدمت کرد. علاوه بر این، او یکی از اعضای بنیان‌گذار انجمن بهداشت عمومی هند بود و در سال ۱۹۸۷ به عنوان رئیس آن خدمت کرد. حرفه دوتا در قسمتی از مجموعه پادکست‌های سلین گوندر در سال ۲۰۲۳ *با عنوان اپیدمی: ریشه‌کنی آبله* به تصویر کشیده شده است.

## اوایل زندگی و تحصیلات
ماهندرا دوتا در ۲۶ مه ۱۹۳۱ در فریدآباد، هاریانا متولد شد. تحصیلات کارشناسی او در کالج مسیحی فورمن در لاهور (که اکنون در پاکستان است) به دلیل تجزیه هند در سال ۱۹۴۷ به شیملا، هیماچال پرادش منتقل شد. دوتا با الهام از کار پدرش به عنوان عضو بنیاد راکفلر و به عنوان پزشک بهداشت عمومی، مدرک دیپلم بهداشت عمومی را در مؤسسه بهداشت و سلامت عمومی هند در کلکته دریافت کرد.

## حرفه بهداشت عمومی
در سال ۱۹۸۱، ماهندرا دوتا مروری بر برنامه ملی ریشه‌کنی آبله هند (NSEP) منتشر کرد، که از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۶، تقریباً کل جمعیت هند را واکسینه کرده بود. با وجود این تلاش‌ها، شیوع آبله ادامه یافت و دوتا را بر آن داشت تا از رویکرد جستجو و مهار حمایت کند، که در آن موارد از طریق اطلاع‌رسانی به جامعه شناسایی می‌شوند تا بر واکسیناسیون حلقه‌ای افرادی که احتمال ابتلا به آنها بیشتر است تمرکز شود. پس از اعلام ریشه‌کنی جهانی آبله توسط سازمان بهداشت جهانی در دسامبر ۱۹۷۹، دوتا با توجه به اینکه سایر گونه‌های جانوری به عنوان مخزن ویروس واریولا عمل نمی‌کنند، خواستار پایان دادن به واکسیناسیون آبله شد.

در ژوئیه ۲۰۰۸، دوتا با ویلیام فوگ، مدیر سابق مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌های ایالات متحده (CDC) که قبلاً با او در تلاش‌های ریشه‌کنی آبله همکاری کرده بود، به عنوان بخشی از برنامه «تاریخچه‌های ریشه‌کنی آبله» CDC، ملاقات کرد تا در مورد تلاش‌های مداخله‌ای آنها برای توسعه سازمان‌های بهداشت عمومی مدرن هند تأمل کند. در کتاب فوگ در سال ۲۰۱۱ *با عنوان «خانه در آتش: مبارزه برای ریشه‌کنی آبله»*، او دوتا را به خاطر شناسایی اختلاس در کمپین ریشه‌کنی بیهار و جایگزینی مدیر فاسد کارکنان آن، مورد تقدیر قرار داد.

تحلیل دوتا در سال ۲۰۱۱ از کمپین ریشه‌کنی آبله در بیهار بر هماهنگی بین گزارش‌های اپیدمیولوژیک دولت ایالتی، بسیج کارکنان بهداشت جامعه توسط دولت ملی و سازمان‌های بین‌المللی ناظر بر توزیع واکسن و استخدام اپیدمیولوژیست‌های خارجی متمرکز بود. او بر همکاری با گروه تاتا در شناسایی موارد ابتلا در میان نیروی کار مهاجران اقتصادی این شرکت که بین مراکز شهری پرجمعیت و روستاهای بومی خود سفر می‌کردند و آبله را در سراسر کشور گسترش می‌دادند، تأکید کرد. در نهایت، او از نوآوری چاپ کارت‌هایی با تصویر یک کودک مبتلا به آبله برای ارائه مرجع بصری به جوامع جهت شناسایی و گزارش موارد ابتلا تمجید کرد.

## منابع

رده:درگذشتگان ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۳۱ (میلادی)
ناساروانجی هرموشجی چوکسی

بندانگشتی|پرتره توسط سوراب ام. پیتاوالا، ۱۹۴۰
**سر ناساروانجی هرموسجی چوکسی** (۷ اکتبر ۱۸۶۱–۱ دسامبر ۱۹۳۹) یک پزشک هندی بود که در بمبئی کار می‌کرد. او در سال ۱۹۲۹ به خاطر مشارکت‌هایش در سلامت عمومی، به ویژه به خاطر تلاش‌هایش در مقابله با آبله، جذام، سل و طاعون، لقب خان بهادر را دریافت کرد و به مقام شوالیه مفتخر شد. او با رویکرد خود به آزمایش‌های بالینی در آزمایش واکسن‌های طاعون، به پیشرفت پزشکی کمک کرد.

## زندگی و کار
چوکسی در خانواده‌ای زرتشتی در بمبئی متولد شد. او در دبیرستان الفینستون تحصیل کرد و در سال ۱۸۷۹ به کالج پزشکی گرنت پیوست. او با نمرات عالی فارغ‌التحصیل شد و از سال ۱۸۸۴ تا ۱۸۸۷ در دوران ریاست هنری ون دایک کارتر، به عنوان مدرس در رشته‌های آناتومی، *ماتریا مدیکا* و گیاه‌شناسی در همان کالج مشغول به کار شد. او در سال ۱۸۸۷ به عنوان دبیر کمیسیون کارخانه‌های هند برای بررسی سلامت و بهداشت کارگران کارخانه خدمت کرد. او در طول شیوع آبله در سال ۱۸۸۸، سرپرست پزشکی بیمارستان جاده آرتور (که اکنون بیمارستان بیماری‌های عفونی کاستوربا نامیده می‌شود) بود. او اثربخشی واکسیناسیون آبله را بررسی کرد. او از سال ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۹ به عنوان سردبیر *مجله پزشکی-جراحی هند* خدمت کرد. او سه بار به طاعون خیارکی مبتلا شد که جدی‌ترین آن در سال ۱۹۰۴ بود که سرم الکساندر یرسین، تنها درمان موجود در آن زمان برای طاعون، به او داده شد. او در حین همکاری با کمیسیون طاعون، آزمایش‌های کنترل‌شده‌ای را روی طیف وسیعی از عوامل پیشگیری‌کننده و درمانی، از جمله سرم طاعون الساندرو لوستیگ، انجام داد. اگرچه او سرم لوستیگ را مؤثرتر از سرم تولید شده توسط یرسین یا دیگران از جمله سرم والدمار هافکین یافت، اما دولت ظاهراً به دلیل ملاحظات مالی آن را انتخاب نکرد. او بین سال‌های ۱۹۰۲ تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۹۲۱ بر بیمارستان طاعون مراتا نظارت داشت و حداقل ۲۶ شیوع طاعون، ۱۶ مورد آبله، ۶ مورد وبا و ۱۳ مورد تب راجعه را در بمبئی مدیریت کرد. او از سال ۱۹۲۱ به عنوان عضو شورای ایالتی هند منصوب شد و در آنجا در تصمیم‌گیری‌های سیاسی در مورد بهداشت و آموزش مشارکت داشت. از جمله این دیدگاه‌ها، دیدگاه او مبنی بر رواج اقدامات کنترل جمعیت از طریق آموزش و روش‌های داوطلبانه توسط سازمان‌های غیردولتی بود.

چوکسی به پاس خدماتش در سال ۱۸۹۷ عنوان خان بهادر را دریافت کرد. چوکسی و جان اندرو ترنر (۱۸۵۸–۱۹۲۲)، مسئول بهداشت بمبئی، علاقه زیادی به بهداشت عمومی داشتند. چوکسی از طریق انجمن بهداشت بمبئی (تأسیس شده در سال ۱۹۰۴) سخنرانی‌های عمومی ارائه می‌داد. ترنر و چوکسی هر دو فقر را ریشه بسیاری از مشکلات بهداشت عمومی می‌دانستند. چوکسی مدرک دکترای افتخاری از دانشگاه فرایبورگ، مدال افتخار بیماری‌های همه‌گیر در سال ۱۹۰۶ از فرانسه، نشان شوالیه تاج ایتالیا و افتخارات متعدد دیگر دریافت کرد. دو نفر از چهار پسر او نیز حرفه پزشکی را پیشه کردند.

## منابع

## پیوند به بیرون
*  (۱۹۰۱)
*  (۱۹۰۶)
*  (۱۹۰۷)
*  (۱۹۰۷)
* 

رده:پزشکان اهل هند
رده:درگذشتگان ۱۹۳۹ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۶۱ (میلادی)
رده:زرتشتیان اهل هند
خون تازه (فیلم)

***خون تازه***  فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۰ و به کارگردانی راجات راکشیت است. در این فیلم بازیگرانی همچون گوویندا، مانداکینی، سعید جعفری، راضا مراد، گلشن گروور، ریتا بهادری و  بهارات بوشان ایفای نقش کرده‌اند.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:فیلم‌های هندی‌زبان دهه ۱۹۹۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های اکشن هند
هنگامی که یک غریبه تماس می‌گیرد (فیلم ۱۹۷۹)

**هنگامی که یک غریبه تماس می‌گیرد**  فیلم دلهره‌آور روان‌شناختی آمریکایی محصول سال ۱۹۷۹ به نویسندگی و کارگردانی فرد والتون با بازی چارلز دارنینگ، کارول کین، کالین دوهرست و تونی به‌کلی (در آخرین نقش سینمایی‌اش) است. داستان فیلم دربارهٔ جیل جانسون، زن جوانی است که هنگام پرستاری از کودک توسط یک قاتل روانی مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد، تعقیب زن دیگری توسط قاتل، بازگشت او برای عذاب دادن جیل سال‌ها بعد و تلاش یک کارآگاه برای یافتن اوست. ریچل رابرتس، ران اونیل، کارمن آرگنزیانو و روتانیا آلدا در نقش‌های فرعی ظاهر می‌شوند. داستان فیلم از افسانه عامیانه «پرستار بچه و مرد طبقه بالا» گرفته شده است.

این فیلم در ۲۸ سپتامبر ۱۹۷۹ توسط کلمبیا پیکچرز در ایالات متحده اکران شد. این فیلم از نظر تجاری موفق بود و با بودجه ۱٫۵ میلیون دلاری، ۲۵ میلیون دلار در گیشه فروش داشت، اما با واکنش‌های منفی و متناقض منتقدان روبرو شد. بسیاری صحنه آغازین و اجراها را ستودند و برخی دیگر از نویسندگی و فقدان صحنه‌های ترسناک در آن انتقاد کردند.

این فیلم به دلیل ۲۳ دقیقه اول، که همواره به عنوان یکی از ترسناک‌ترین صحنه‌های آغازین تاریخ سینما شناخته می‌شود، در طول زمان طرفداران زیادی پیدا کرده است. ۱۳ دقیقه اول فیلم جیغ (۱۹۹۶) ساخته وس کریون، ادای احترامی به صحنه آغازین فیلم «هنگامی که یک غریبه تماس می‌گیرد» است.

## بازخوردها
* در سایت راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۱۶ نقد، امتیاز مثبت ۳۸٪ را با میانگین نمره فیلم ۵٫۲ از ۱۰ را کسب کرده است.
* در سایت متاکریتیک که امتیاز نرمال‌شده‌ای به نقدها می‌دهد، فیلم بر اساس نظر هفت منتقد، امتیاز میانگین وزنی ۵۸ از ۱۰۰ را کسب کرده است که نشان‌دهنده «نقدهای مختلط یا متوسط» است.

## منابع

## پیوند به بیرون

* 
* 
* 
رده:فیلم‌های انگلیسی‌زبان دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های هیجانی ترسناک دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های معمایی مهیج دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های دلهره‌آور روان‌شناختی دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های اولین ساخته کارگردان ۱۹۷۹ (میلادی)
رده:فیلم‌های ۱۹۷۹ (میلادی)
رده:فیلم‌های مستقل ۱۹۷۹ (میلادی)
رده:فیلم‌های جنایی-هیجانی آمریکایی
رده:فیلم‌های کاراگاهی آمریکایی
رده:فیلم‌های هیجانی ترسناک آمریکایی
رده:فیلم‌های مستقل آمریکایی
رده:فیلم‌های معمایی هیجانی آمریکایی
رده:فیلم‌های دلهره‌آور روان‌شناختی آمریکایی
رده:فیلم‌های کلمبیا پیکچرز
رده:هجوم به خانه در فیلم
رده:فیلم‌های درباره قاتلان
رده:فیلم‌های درباره تعقیب غیرقانونی
رده:فیلم‌های اقتباس‌شده از افسانه‌های محلی
رده:فیلم‌های فیلم‌برداری‌شده در لس آنجلس
انجمن سلطنتی حفاظت از طبیعت، بوتان

**انجمن سلطنتی برای حفاظت از طبیعت** (**RSPN**)، اولین و تنها سازمان غیرانتفاعی بوتان با فعالیت در سراسر کشور است.

از زمان تأسیس خود در سال ۱۹۸۷، انجمن RSPN آموزش و آگاهی زیست‌محیطی، حفاظت و معیشت پایدار، پژوهش و مسائل نوظهور مانند تغییرات اقلیمی، منابع آب و پسماند جامد را ترویج داده است. این انجمن تا سه‌ماهه آخر سال ۲۰۰۹ تحت قانون شرکت‌های بوتان ثبت شده بود، بدون داشتن اختیار قانونی مناسب که سازمان‌های غیرانتفاعی را با بند ویژه‌ای دربارهٔ نهادهای غیرانتفاعی تنظیم می‌کرد. با تأسیس مرجع جامعه مدنی بوتان، این انجمن اکنون به عنوان یکی از سازمان‌های عمومی مفید تحت قانون بوتان در مرجع سازمان‌های جامعه مدنی ثبت شده است. انجمن RSPN بیستمین سالگرد نقره‌ای خود را در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۲ جشن گرفت.

## فعالیت‌ها
RSPN در تحقیق و حفاظت از گونه‌های در معرض خطر انقراض فعال است. RSPN بیش از دو دهه است که در دره فوبجیکا، منطقه وانگدو فودرنگ، زیستگاه درنای گردن سیاه در معرض خطر انقراض (*Grus nigricollis*) برای حفظ درنای گردن سیاه و در عین حال ارتقای معیشت پایدار مردم آنجا فعالیت می‌کند. این دره شامل کریدورهای حیات وحش است که پارک ملی جیگمه سینگیه وانگچوک را به سایر مناطق حفاظت شده بوتان متصل می‌کند، با این حال بیشتر این منطقه تحت حفاظت رسمی دولت نیست. برای برآوردن نیازهای زیست‌محیطی و اجتماعی، RSPN پروژه‌هایی را برای ترویج اکوتوریسم پایدار، انرژی جایگزین، جنسیت و آب، مدیریت پسماند، حفاظت از تالاب‌ها، کشاورزی ارگانیک، گزینه‌های درآمدزا مانند سوغاتی‌سازی و حفاظت از منابع جنگلی با همکاری نزدیک با وزارت خدمات جنگلداری و پارک‌ها آغاز کرده است.

انجمن RSPN برنامه‌های خود را به جوامع وام‌رونگ و کانگ‌پارا در بخش تراشیگانگ و در بخش ژم‌گانگ گسترش داد و تمرکز آن بر مدیریت مبتنی بر جامعه منابع طبیعی و معیشت پایدار مردم بود.

تحت برنامه آموزش و حمایت از محیط زیست، RSPN با همکاری وزارت آموزش و پرورش، باشگاه‌های طبیعت مدرسه‌ای را در تمام مدارس سراسر کشور تأسیس کرده است. باشگاه‌های طبیعت در ایجاد آگاهی زیست‌محیطی در مدرسه و جوامع اطراف فعال هستند.

برای حمایت از برنامه باشگاه طبیعت، RSPN کتابچه فعالیت‌های باشگاه طبیعت و راهنمای مدیریت باشگاه طبیعت را تهیه و توزیع کرد. بیش از ۱۰۰۰ معلم برای مدیریت فعالیت‌های باشگاه طبیعت در مدارس آموزش دیدند. با مشورت دانشگاه سلطنتی بوتان، RSPN ماژول‌های مطالعات محیط زیست را در کالج‌های تربیت معلم سمچه و پارو معرفی کرد. همچنین برنامه آموزش محیط زیست RSPN به مدارس دینی نیز گسترش یافت. مواد آموزشی محیط زیست تهیه شد و راهبان و راهبه‌ها آموزش دیدند تا فعالیت‌های حفاظت از محیط زیست را انجام دهند.

## جستارهای وابسته
* مسائل زیست‌محیطی در بوتان

## منابع

## پیوند به بیرون
* وب‌سایت RSPN
رده:بوتان
رده:سازمان‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۸۷ (میلادی)
رده:محیط زیست بوتان
باید قرض را پرداخت کند

***باید قرض را پرداخت کند***  یا **بدهی که باید پرداخت شود**  فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۱ و به کارگردانی ویمال کومار است. در این فیلم بازیگرانی همچون گوویندا، جوهی چاولا، شوما آناند، گلشن گروور، قادرخان، ساتین کاپو، شاکتی کاپور، آسرانی و بهارات بوشان ایفای نقش کرده‌اند.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:فیلم‌های هندی‌زبان دهه ۱۹۹۰ (میلادی)
رده:فیلم با آهنگ‌سازی راجیش روشن
بدون توالت، بدون عروس

**«بدون توالت، بدون عروس»** یک کمپین بهداشت عمومی است که در سال ۲۰۰۵ توسط مقامات ایالتی در هاریانا، هند آغاز شد. این ابتکار زنان جوان را تشویق می‌کرد که از ازدواج با مردان خودداری کنند، مگر اینکه خانه‌هایشان توالت داشته باشد. این کمپین به دنبال مبارزه با آلودگی مدفوع و بیماری‌های ناشی از اجابت مزاج در فضای باز بود که تقریباً ۷۰ درصد از خانوارهای روستایی در هاریانا در زمان آغاز این کمپین آن را انجام می‌دادند. همچنین هدف آن مبارزه با آزار و اذیت و خیره شدن مردان به زنان هنگام اجابت مزاج، ادرار کردن و رعایت بهداشت قاعدگی در فضای باز بود. در نتیجه این آزار و اذیت، زنان فقط شب‌ها آشکارا اجابت مزاج می‌کردند و در نتیجه منجر به «موارد متعدد تجاوز جنسی» در جوامع روستایی هاریانا شد.
بندانگشتی|تغییر در مالکیت توالت در میان مردان در سن ازدواج در هاریانا، در مناطقی که زنان در سن ازدواج کمتری وجود دارد، به‌طور قابل توجهی بیشتر بوده است.
با توجه به اینکه توالت‌های خصوصی به‌طور ویژه برای زنان ارزشمند بودند، فعالان از ترتیب ازدواج به عنوان لحظه‌ای از قدرت اجتماعی منحصر به فرد برای زنان در هاریانا بهره بردند. مقامات ایالتی بیلبوردها، پوسترها و تبلیغات رادیویی را با شعارهایی مانند "بدون توالت  کردند تا زنان و خانواده‌هایشان را تشویق کنند تا ساخت توالت در خانه پدری را به عنوان پیش‌شرط ازدواج مطالبه کنند. همچنین دیوارهای روستا با عبارت "من اجازه نمی‌دهم دخترم در خانه‌ای بدون توالت ازدواج کند" به زبان هندی نقاشی شده بود. در سال ۲۰۱۱، *روزنامه دکن هرالد* گزارش داد که خانواده‌های عروس در دهلی قبل از ادامه مذاکرات، شروع به پرسیدن این سؤال کرده‌اند که آیا خانواده داماد توالت دارد یا خیر. یک مطالعه در سال ۲۰۱۲ نشان داد که این کمپین منجر به افزایش ۱۵ درصدی سرمایه‌گذاری مردان در بخش بهداشت در هاریانا شده است، و تأثیر آن در بازارهای ازدواج که زنان کمیاب بودند (۲۶٪) در مقایسه با بازارهایی که زنان فراوان بودند (۶٪) بسیار بیشتر بوده است. یک مطالعه در سال ۲۰۱۷ توسط همین محقق نشان داد که طرح «بدون توالت، بدون عروس» منجر به افزایش ۲۱ درصدی حمام‌های خصوصی در خانوارهای هاریانا «با پسران فعال در بازار ازدواج» شده است، در حالی که خانوارهای بدون چنین پسرانی هیچ تأثیر قابل توجهی مشاهده نکردند. نتایج این کمپین نشان داد که نسبت‌های جنسیتی نامتوازن محلی، قدرت چانه‌زنی زنان را برای مطالبه کالاها و شرایط در بازار ازدواج افزایش می‌دهد.

در سال ۲۰۱۳، مقامات منطقه سهوره، دامادهای احتمالی را ملزم به ارائه عکس‌هایی از خود در حال ژست گرفتن با توالت فعال در خانه‌هایشان کردند تا بتوانند در مراسم ازدواج دسته جمعی ثبت نام کنند و از مزایای خاصی بهره‌مند شوند. در سال ۲۰۱۷، یک جامعه کاستی در شئوپور، گواهی‌های مربوط به توالت‌های فعال را برای ازدواج اجباری کرد، و ۱۲۰۰ نماینده که اکثراً مسلمان بودند از ۱۱۰ روستا در سراسر هاریانا، پنجاب و هیماچال پرادش «به اتفاق آرا تصمیم گرفتند» دختران خود را به خانواده‌هایی که فاقد توالت بودند، شوهر ندهند، بنابراین برای عقد ازدواج، ارائه گواهی‌هایی مبنی بر وجود توالت فعال در خانه دامادها الزامی شد. در همان سال، سیسیلیا داپاه، سیاستمدار غنایی، پیشنهاد تصویب طرح «بدون توالت، بدون عروس» را در غنا مطرح کرد.

## منابع

رده:توالت

## پیوند به بیرون
* 
رده:هاریانا
انجمن روانپزشکی بمبئی

**انجمن روانپزشکی بمبئی** یک سازمان خصوصی متشکل از متخصصان سلامت روان است که شامل روانپزشکان، روانشناسان، مربیان ویژه، مددکاران اجتماعی و پرستاران روان‌پزشکی، در شهر بمبئی (که قبلاً بمبئی نام داشت)، مهاراشترا، هند می‌شود.

## بنیاد
این انجمن تقریباً ۴۵ سال پیش رسماً با جلساتی در محل اقامت کاپیتان کی ای جی لالکاکا در گوشه کمپ آغاز به کار کرد. سخنرانان مهمان، بحث در مورد پرونده‌های جالب و موضوعات دانشگاهی، محتوای جلسات کوتاه آنها بود. از دل این جلسات، ایده برگزاری جلسات ناهار در بیمارستان کی ای ام به میزبانی مشترک ان اس واهیا و وی ان باگادیا شکل گرفت.

با افزایش تعداد شرکت‌کنندگان، جلسات به جلسات ماهانه منظم با هر ۴ کالج پزشکی یعنی کالج پزشکی ملی توپیوالا، کالج پزشکی ست جی‌اس، کالج پزشکی لوکمانیا تیلاک و کالج پزشکی سر جی‌جی تبدیل شد. بعداً دعوت‌نامه‌هایی برای همه روانپزشکان و روانشناسان در موسسات خصوصی و غیرآموزشی ارسال شد. حدود سال ۱۹۶۵ احساس شد که این نهاد اکنون به اندازه کافی قوی شده است و انجمن روان‌پزشکی بمبئی رسماً نامگذاری و اساسنامه آن تصویب شد.

در اولین جلسه عمومی، لالکاکا به عنوان رئیس و کی.آر. صراف به عنوان اولین دبیر محترم انجمن انتخاب شدند.

انجمن روان‌پزشکی هند (BPS) پنجاهمین سالگرد خود را در سال ۲۰۱۵–۲۰۱۶ جشن می‌گیرد. مجموعه‌ای از برنامه‌ها که کار متخصصان سلامت روان را به نمایش می‌گذارند، به عنوان مقدمه‌ای بر سالگرد طلایی، در بمبئی برگزار شد.

سال طلایی جشن با موضوع «پیشبرد روان‌پزشکی» آغاز شد. قاضی ای.پی. شاه، رئیس کمیسیون حقوقی دولت هند؛ آقای اس.تی. رامش، مدیر کل پلیس کارناتاکا و رئیس انجمن الکلی‌های گمنام هند؛ اسواتی و ساتیاجیت باتکال، مدیران ساتیاموا جایاته، این مراسم را با شکوه برگزار کردند.

## کار
این سازمان هر از گاهی نقش بسیار مهمی در تحقیقات و کارهای آگاهی‌بخشی در شهر ایفا کرده است. کارگاه‌ها و سمینارهای مختلفی به‌طور منظم برگزار می‌شود و یک جلسه ماهانه در تمام دانشکده‌های پزشکی شهر برگزار می‌شود که در آن موارد منحصر به فرد مورد بحث قرار می‌گیرد و به روانپزشکان نوپا فرصتی داده می‌شود تا ضمن ارائه موارد، استعداد خود را نشان دهند.

پس از موجی از خودکشی‌های دانش‌آموزان در سال ۲۰۱۰، انجمن روان‌پزشکی بمبئی (BPS) به همراه مانیشا مایسکار، کمیسر دیگر شهرداری، سانجی اوک، رئیس بیمارستان کی ای ام و اداره آموزش بی ام سی، کمپینی را آغاز کرد. انجمن روان‌پزشکی بمبئی با کمک گرفتن از روانپزشکان و مشاوران محلی که در نزدیکی مناطق مدارس ساکن هستند، قصد دارد پلی بین متخصصان سلامت روان محلی و مدارس ایجاد کند، جایی که روانپزشکان برای برگزاری کارگاه‌های آموزشی به مدارس مراجعه می‌کنند و بدین ترتیب انگ یا تردید در ذهن معلمان در مورد دریافت کمک‌های روانپزشکی برای مسائلی مانند افسردگی در دانش‌آموزان را کاهش می‌دهند.

## مدیریت
این انجمن توسط یک کمیته اصلی متشکل از رئیس، نایب رئیس، دبیر، خزانه‌دار و اعضای کمیته اجرایی اداره می‌شود. کاوان لاکداوالا رئیس امسال و پس از آن هینا پاندیت-مرچانت به عنوان نایب رئیس هستند. پریانکا توکرال-ماهاجان دبیر فعلی است. کمیته اجرایی جدید در روز سالانه که در ۸ مه ۲۰۲۲ در مرکز همایش‌های جیو برگزار شد، مسئولیت‌ها را بر عهده گرفت.

## منابع

رده:سازمان‌های بمبئی
رده:سازمان‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۶۵ (میلادی)
رده:سلامت روان در هند
ایام العرب

در ادبیات عربی، **اَیّامُ العرب**() یا **کردارهای عرب‌** به مجموعه‌ای از رویدادهای پیشااسلامی در شبه جزیرهٔ عربستان گفته می‌شود که کهن‌ترین روایت‌های موجود در زبان عربی هستند. ایام العرب عمدتاً داستان‌هایی از غزوات و نبردهای قبایل عربی است.این متون به‌صورت ترکیبی از نثر و شعر نوشته شده‌اند، به طوری که در آن‌ها بخش‌هایی از نثر و شعر به صورت متناوب وجود دارد. اشعار سروده‌شده توسط شخصیت‌های اصلی داستان معمولاً در دل روایت‌های نثری گنجانده می‌شد یا توسط راویان یا گردآورندگان پس از آن به داستان افزوده می‌شد.

این‌ها جنگ‌ها و رخدادها از این روز به «أیّام» (به معنای روزها) شهرت یافته‌اند، زیرا آن‌ها در روز، جنگ می‌کردند و هنگامی که شب فرا می‌رسید، جنگ را متوقف می‌کردند تا به صبح برسند. این ایام و جنگ‌ها را معمولاً به نام‌های مکان‌ها و چاه‌هایی که در کنار آن‌ها جنگ رخ داده بود، می‌نامیدند؛ مانند روز «عین أباغ»، که میان مناذره و غساسنه بود، و روز «شِعب جبله»، که میان عبس و هم‌پیمانان آن‌ها از بنی عامر و ذبیان و هم‌پیمانان آن‌ها از تمیم رخ داد.در برخی از این جنگ‌ها، ممکن است یکی از طرفین نیروهای غیرعرب نیز شرکت داشته باشند، مانند آنچه که در روز ذی قار اتفاق افتاد، جایی که پارسیان طرف اصلی جنگ بودند و برخی از عرب‌ها به آن‌ها کمک می‌کردند. ایام العرب بسیار متنوع و از نظر اهمیت متفاوت هستند. برخی از آن‌ها نبردهایی بودند که در مقیاس وسیعی برگزار شده و قبایل زیادی در آن‌ها مشارکت داشتند، و برخی دیگر نبردهایی بودند که در مقیاس کوچک‌تر و میان چند قبیله محدودتر رخ داده‌اند. مؤرخان و عموم مردم، ایام العرب را بیشتر از منظر فضایل اخلاقی، حماسه‌ها، قهرمانی‌ها و جنبه‌های ادبی از جمله شعر و نثر بررسی کرده‌اند، تا به عنوان اسناد نظامی. گفته می‌شود که ایام العرب به ١٧٠٠ روز رسیده است، که این عدد اغراق‌آمیز است مگر اینکه در کنار جنگ‌های بزرگ، به درگیری‌های کوچک میان افراد یا گروه‌های محدود (مانند چوپانان) نیز توجه شود. با این حال، مشهورترین آن‌ها شامل جنگ‌های گسترده‌ای همچون جنگ بسوس بود که چهل سال بین بکر و تغلب ادامه داشت، و جنگ داحس و الغبراء بین عبس و ذبیان، و روز ذی قار که شاهد پیروزی عرب‌ها بر پارسیان بود. 

## منابع

رده:ادبیات عرب
رده:شعرهای روایی
رده:عربستان پیش از اسلام
کوه اسموکی

بندانگشتی|300x300پیکسل|کوه اسموکی، در سال ۲۰۱۱.
بندانگشتی|300x300پیکسل|خانه‌های ساخته شده در اطراف کوه اسموکی، در سال ۲۰۱۱ دیده می‌شود.
**کوه اسموکی** زمانی محل دفن زباله بزرگی در تندو، مانیل بود.

## تاریخچه
کارخانه اسموکی مانتین حداقل ۵۰ سال فعالیت داشت، که شامل بیش از دو میلیون تن زباله بود. مواد قابل اشتعال موجود در زباله‌های در حال تجزیه منجر به آتش‌سوزی‌هایی شد که منجر به مرگ بسیاری شد.

در تاریخ ۱۹ مارس ۱۹۹۳، توافق‌نامه‌ای برای مشارکت مشترک میان «سازمان ملی مسکن» (NHA) و شرکت «آر-۲ بیلدرز» (RBI) به‌منظور احداث پروژهٔ مسکن ارزان‌قیمت در منطقهٔ «اسموکی مانتین» منعقد شد. این توافق در ۱۵ اوت ۲۰۰۷ توسط دیوان عالی فیلیپین معتبر اعلام گردید. محل دفن زبالهٔ اسموکی مانتین به‌طور رسمی در سال ۱۹۹۵ بسته شد و به پروژهٔ مسکن عمومی برای افراد محروم ساکن در زاغه‌های اطراف تبدیل شد. این زاغه‌ها که محل زندگی حدود ۳۰٬۰۰۰ نفر بودند و امرار معاششان از طریق جمع‌آوری زباله‌های محل دفن تأمین می‌شد، نیز تخلیه شدند.

در دهه ۱۹۹۰، جین واکر برای تعطیلات به فیلیپین رسید و تاکسی‌اش او را از کنار اسموکی ماونتین عبور داد. او مجذوب محله‌های فقیرنشین تندو شد و به ساوت‌همپتون بازگشت، جایی که نقشه‌اش برای انجام کاری عملی شد. با گذشت زمان، واکر پول و سرمایه جمع‌آوری می‌کرد و کسب‌وکارهایی را ایجاد می‌کرد که زباله‌ها را به محصولاتی مانند کیف دستی تبدیل می‌کردند. او در سال ۲۰۰۶ نشان MBE را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۲ در فیلیپین زندگی کرد.

پروژه‌هایی توسط دولت و سازمان‌های غیردولتی اجرا شده است تا مکان‌های اسکان مجدد شهری برای ساکنان محله‌های فقیرنشین فراهم شود. طبق گزارش سازمان ملل متحد، بیش از ۲۰ میلیون نفر در فیلیپین در محله‌های فقیرنشین زندگی می‌کنند. تنها در مانیل، ۵۰ درصد از بیش از ۱۱ میلیون نفر جمعیت در مناطق فقیرنشین زندگی می‌کنند.

### مهاجرت به محل دفن زباله پایاتاس
با بسته شدن محل دفن زبالهٔ «اسموکی مانتین» در سال ۱۹۹۵، بسیاری از زباله‌گردها به محل دفن «پایاتاس» مهاجرت کردند و در آن‌جا جامعهٔ جدیدی از زباله‌گردها شکل گرفت. در سال ۲۰۰۰، رانش زمین در پایاتاس جان بیش از دویست زباله‌گرد را گرفت. تا سال ۲۰۰۷، حدود ۸۰٬۰۰۰ نفر در اطراف این محل زندگی می‌کردند. محل دفن زبالهٔ پایاتاس نهایتاً در سال ۲۰۱۷ تعطیل شد.

## در فرهنگ عامه
رایان کایابیاب، هنرمند ملی موسیقی، در سال ۱۹۸۹ گروه آواز «اسموکی مانتین» را تشکیل داد که نام آن از محل دفن زباله گرفته شده بود. این گروه آهنگ‌هایی را اجرا می‌کرد که به مضامین اجتماعی مرتبط مانند فقر، حقوق کودکان، محیط زیست و کارگران فیلیپینی خارج از کشور می‌پرداختند.

لینو بروکا، هنرمند ملی فیلم، برخی از فیلم‌هایش را در محله‌های فقیرنشین تندو فیلمبرداری کرده است. کوهستان اسموکی به‌طور برجسته‌ای به عنوان لوکیشن فیلم *«پاسان کو آنگ دایگدیگ»* محصول ۱۹۸۷ با بازی شارون کونتا، در نظر گرفته شده است.

منطقهٔ «اسموکی مانتین» بخشی از تورهای پیاده‌روی بود که توسط سازمان خصوصی «اسموکی تورز» برگزار می‌شد؛ نهادی که سود حاصل از این تورها را به پروژه‌های معیشتی و زیست‌محیطی برای جوامع محروم اختصاص می‌داد. این تورها تا سال ۲۰۱۴ در اسموکی مانتین ادامه داشتند و پس از آن، تورهای جدیدی در مناطق زاغه‌نشین «هپی‌لند» در منطقهٔ توندو و «بِیسِکو کمپاند» برگزار شدند.

در مانگای *[[وان پیس]]*، محله فقیرنشین «ترمینال خاکستری» از اسموکی مانتین الهام گرفته شده است.

## جستارهای وابسته
* اشغال غیرقانونی در فیلیپین

## منابع

رده:جغرافیای مانیل
رده:فیلیپین
تئاتر پلازا (بنگلور)

**پلازا** یک سینما واقع در شهر بنگلور هند بود. این سینما قبلاً در جاده ام جی در منطقه بنگلور کانتونمنت قرار داشت. این سینما در سال ۱۹۳۶ ساخته شد و بیشتر فیلم‌های هالیوودی را نمایش می‌داد.

## تاریخچه
آرکوت نارین سوامی مودالیار پیمانکاری بود که ساختمان‌های زیادی را در بنگلور ساخت، از جمله *آتارا کاچری* (محل فعلی دادگاه عالی کارناتاکا). او از پولی که از این راه به دست آورد، تعدادی ملک در جاده ام جی از جمله یک ملک  خریداری کرد. ملک. ملکی که در نهایت تئاتر پلازا بر روی آن ساخته شد. نوه‌های او، ای.اس. کریشنامورتی و راجامانیکام ولو، می‌خواستند در این ملک، که قبلاً در آن تجارت مبلمان داشتند، یک سینما بسازند و برای درک اینکه یک سینمای عالی چگونه باید باشد، به بریتانیای کبیر رفتند. آنها برگشتند و در سال ۱۹۳۶ سینما پلازا را با الگوبرداری از پیکدیلی سیرکوس در لندن ساختند. اولین فیلمی که در اینجا به نمایش درآمد، *[[نوای برادوی|«ملودی برادوی»]]* در آوریل ۱۹۳۶ بود این تئاتر همچنین یک زمین رقص چوبی داشت که توسط سربازان بریتانیایی برای رقص باله استفاده می‌شد. قیمت اولیه بلیت از هشت آنه برای صندلی‌های جلو تا ۱ روپیه و ۱۲ آنه برای بالاترین صندلی بالکن، به نام *«دایره لباس*» متغیر بود. این تئاتر همچنین یک بار داشت که به مشتریانی که برای تماشای فیلم می‌آمدند، نوشیدنی سرو می‌کرد.

## فیلم‌ها
فیلم‌هایی که در اینجا به نمایش درآمده‌اند شامل ''هانس کریستین اندرسن''، *دلقک دربار*، *هنرمندان و مدل‌ها* و *[[ده فرمان (فیلم ۱۹۵۶)|ده فرمان]]* هستند. فیلم دوم به مدت ۴۴ هفته متوالی روی پرده بود و به طولانی‌ترین فیلم در حال اکران در سینما تبدیل شد. تعداد زیادی از دانش‌آموزان مدرسه برای تماشای این فیلم به سینما آورده شدند و در سال ۱۹۵۹ یک نمایش خصوصی ویژه از این فیلم برای مهاراجه میسور، جایاچاماراجندرا وودیار و همراهانش ترتیب داده شد. در ابتدا، این سینما با مترو گلدوین میر برای نمایش فیلم‌هایی مانند *[[بربادرفته (فیلم ۱۹۳۹)|«بر باد رفته»]]* مرتبط بود، قبل از اینکه به پارامونت پیکچرز منتقل شود تا فیلم‌هایی مانند *[[تعطیلات رمی|«تعطیلات رومی»]]*، *[[یک افسر و یک جنتل‌من|«یک افسر و یک جنتلمن»]]* و فیلم‌های جیمز باند را نمایش دهد.

## بسته شدن
چپ|بندانگشتی|250x250پیکسل|نمایی از اتاق نمایش در روز اختتامیه
آخرین فیلمی که در اینجا به نمایش درآمد، *[[ملاقات با فاکرها|فیلم «ملاقات با فاکرها»]]* در ۱۷ مارس ۲۰۰۵ بود. خانواده نارین این تئاتر را فروختند زیرا فرزندانشان که همگی متخصص بودند، مایل به ادامه کسب و کار خانوادگی نبودند. یک سرمایه‌گذار معدن از بالاری این ملک را خریداری کرد و می‌خواست در جای آن یک مرکز خرید بسازد. با این حال، قبیله بروهات بنگلور ماهاناگارا پالایک از اجازه ساخت یک مرکز خرید خودداری کرد. از آن زمان، این زمین برای پروژه متروی بنگلور خریداری شده و ایستگاه تئاتر پلازا را در مسیر کریدور شرق-غرب در خود جای خواهد داد.

## منابع

رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در بنگلور
رده:سالن‌های نمایش کامل‌شده در ۱۹۳۶ (میلادی)
رده:سینماها در هند
رده:قاب نقشه جعبه اطلاعات بدون شناسه مرتبط OSM در ویکی‌داده
تاندا (بنگال)

**تاندا** (، ) که با نام‌های **تندا** و **خواسپور تندا** نیز شناخته می‌شود، شهری تاریخی در قرن شانزدهم در بنگال در بخش شرقی آسیای جنوبی و یکی از برجسته‌ترین پایتخت‌های قرون وسطی بود که در خدمت سلاطین کارانی بنگال و فرمانداران اولیه مغول بنگال قرار داشت.

## مکان
تقریباً کاملاً روبروی شهر گور، تاندا در شرق تلیاگاری و تقریباً ۱۹٫۳۱ کیلومتر، ۱٫۶۰ کیلومتر با لاکشیپور و تقریباً ۲۴٫۱۴ کیلومتر با مالدا، بنگال غربی، فاصله دارد. این شهر در کرانه‌های غربی رودخانه گنگ، جایی که رودخانه از نظر تاریخی به دو قسمت تقسیم می‌شد، قرار دارد.

## تاریخچه
در زمان سلطنت همایون، امپراتور مغول، در اواخر دهه ۱۵۳۰، سکه‌های نقره در تاندا ضرب شد. بر اساس سکه‌شناسی، تاندا در سال ۱۵۴۴، زمانی که این منطقه تحت امپراتوری سور به رهبری شیرشاه سوری بود، به عنوان شهر ضرب سکه شناخته شد. در زمان سلطنت سلطان بنگال، سلیمان خان کرانی، پایتخت بنگال از گور به تاندا منتقل شد. از آن زمان، تاندا همچنان پایتخت سلسله کرانی بنگال بود. تاندا تا سال ۱۵۷۶ همچنان میزبان یک ضرابخانه برجسته بود.

ظهور سلطه مغول‌ها در منطقه توسط منیم خان، اولین فرماندار مغولی سوباهای بنگال، رهبری شد. پس از شکست سلطنت بنگال در نبرد توکاروی در سال ۱۵۷۵، پایتخت به گور بازگردانده شد. طاعون همه‌گیر در گور به سرعت منجر به مرگ منیم و بسیاری از سربازان مغول شد و به سلطان داوود خان کرانی اجازه داد تا کنترل را به دست آورد و تاندا را به عنوان پایتخت دوباره برقرار کند. کرانی سال بعد در نبرد راجمحل توسط سردار مغول بعدی، خان جهان اول، شکست خورد که به دلیل ترس از طاعون در گور، تاندا را به عنوان پایتخت نگه داشت. تاندا بخشی از سرکار اودامبار (که معمولاً با نام سرکار تاندا شناخته می‌شود) شد که شامل راجمحل، مرشدآباد و بیربوم شمالی می‌شد.

در سال ۱۵۸۶، یک تاجر محترم اهل لندن به نام رالف فیچ از این شهر بازدید کرد و آن را شهری مرفه و در عین حال رو به زوال به دلیل تغییر مسیر گنگ توصیف کرد. تاندا تا زمان فرمانداری من سینگ اول در دهه ۱۵۹۰، که شهر را به مقصد راج‌محل رها کرد، پایتخت بنگال باقی ماند.

بر اساس بهارستان غیبی میرزا ناتان (که بعدها به شیتاب خان معروف شد)، تاندا به خاطر ذخایر کالاهایش مورد توجه بود. افسر میرزا ناتان، ماداری، یک کشتی پر از سرب، باروت و تیر و کمان خریداری کرد. یک درگاه (زیارتگاه) قابل توجه در روستای ملاتی پور در تندا وجود داشت. این درگاه شامل مقبره میر سید احمد الحسینی بود، که یک زاهد مسلمان برجسته بود که در ملاتی پور زندگی می‌کرد و صدها بازدیدکننده داشت. پس از مرگ او، احمد توسط صاحب سجاده‌اش میر سید نظام الدین به عنوان صوفی اصلی شهر جانشین شد. در زمان سلطنت امپراتور جهانگیر، معمول بود که افسران مغول از این زیارتگاه بازدید کنند و در آنجا یاد او را گرامی بدارند، همان‌طور که شیتاب خان - شاگرد فریدالدین گنج‌شکر - این کار را انجام می‌داد. در آوریل ۱۶۶۰، شاهزاده شاه شجاع و خانواده‌اش برای مدت کوتاهی در تاندا پناه گرفتند تا از میرجمله دوم پنهان شوند.

تا سال ۱۸۲۶، تاندا بر اثر سیل ویران شد و در رودخانه ناپدید گشت. در حال حاضر، تاندا به تلی از خاک تبدیل شده است.

## منابع

رده:پایتخت‌های تاریخی هند
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در هند
رده:شاهی بنگاله
رده:شهرها و شهرک‌ها در بنگال غربی
رده:محوطه‌های باستان‌شناختی در هند
رده:مناطق مسکونی پیشین در هند
رده:ویرانه‌ها در هند
جنگل لاخی (جنگل)

**جنگل لاخی** که به نام **لاخی جنگلی** نیز شناخته می‌شود، یک جنگل تاریخی واقع در پنجاب امروزی هند بود.  نباید آن را با جنگل تاریخی ماچیوارا اشتباه گرفت. این منطقه به نام مسیر لاخی-جنگل نامیده می‌شد. تعدادی از نام‌های *[[پرگنه|پرگنا]]* در اسناد مغول با پسوند *لخی* ثبت شده است.

## تاریخچه
بندانگشتی|جزئیات منطقه جنگل لاخی که توسط میرزا مغول بیگ بین سال‌های ۱۷۸۶ تا ۱۷۹۶ برای اف. ویلفورد نقشه‌برداری شده است، نقشه‌ای که در سال ۱۸۰۴ تهیه شده است.
جنگلی در این منطقه به دلیل تغییر مسیر رودخانه سوتلج شکل گرفته است. گفته می‌شود که یکی از روسای قبیله بهاتی به نام رانا لاخی، در حدود هزاره دوم بین قرن‌های ۱۰ و ۱۱ در منطقه جنگل لاخی ساکن شده است. در دوران مغول، جنگل لاخی یک منطقه *فوجداری* تحت منطقه بیرون-پنجناد از سرکار دیپالپور مولتان سوبا بود. نهمین گوروی سیک، گورو تگ بهادر و دهمین گوروی سیک، گورو گوبیند سینگ از این مکان بازدید کردند. در دوره گورو گوبیند سینگ و بعد از آن، منطقه بخش بعدی فیروزپور پوشیده از جنگلی انبوه بود که از باتیندا تا کوتکاپورا امتداد داشت. دربار جنگل لاخی در مسیر جنگل لاخی قرار داشت. پس از تخلیه آناندپور، گورو دادگاه شعری (کاوی دربار) را در جنگل لاخی برگزار کرد. به گفته پیارا سینگ پادام، بهاری، لال داس خیالی، آدا، جادو رای، فت مال، کسو، و باگتو در آن شرکت کردند.
بندانگشتی|سرود گورو گوبیند سینگ در راگا ماج که در جنگل لاکی در دسامبر ۱۷۰۵ نوشته شده است. از نسخه خطی اثر بای مانی سینگ.
در قرن هجدهم، سیک‌ها از جنگل اطراف (که نام روستا از آن گرفته شده است) به عنوان پناهگاهی در برابر آزار و اذیت امپراتوری مغول و امپراتوری دورانی استفاده می‌کردند. در طول هفتمین حمله احمد شاه درانی به هند بین سال‌های ۱۷۶۴ و ۱۷۶۵، سیک‌ها از جنگل به عنوان پناهگاه استفاده می‌کردند. این منطقه به خاطر بازرگانان اسب خود شناخته می‌شد، که ممکن است تا حدودی پناهندگان سیک را به این منطقه جذب کرده باشد. مورخ مظفر عالم خاطرنشان می‌کند که سیک‌های قرن هجدهم از جنگل به عنوان مکانی امن در برابر ظلم و ستم دولتی و به عنوان نقطه شروعی برای حمله به روستاهای همسایه و غارت و دریافت خراج از *[[زمین‌دار|زمین‌داران]]* استفاده می‌کردند. عبدالصمد خان در قرن هجدهم شورش *زمین‌داران* محلی بهاتی جنگل لاکی را سرکوب کرد. این منطقه تا قرن نوزدهم به خاطر پرورش اسب و گاوهایش مشهور بود. این جنگل توسط کلونی‌های کانالی از بین رفته است.

یک زیرمنطقه از منطقه مالوا در پنجاب وجود دارد که با نام جنگل شناخته می‌شود و از مناطقی که بخشی از مسیر سابق جنگل لاخی بودند، مشتق شده است که شامل ولسوالی‌های باتیندا، فریدکوت، موکتسار و فیروزپور می‌شود.

## مکان‌هایی که به نام جنگل لاخی نامگذاری شده‌اند
* جنگل لاخی (محله)
* لاخلان

## منابع

رده:بخش بتهنده
رده:تاریخ دین سیک
رده:جغرافیای پنجاب، هند
جن بالدار

**جن بالدار** اصطلاح مرسوم برای یک نقش تکرارشونده در پیکرنگاری مجسمه‌های آشوری است.جن‌های بالدار معمولاً مردان ریش‌دار و تنومندی هستند که با بال‌های پرندگان آن ها را نمایش می دادند. جن‌ها از ویژگی‌های دوباره پدیدار شده در هنر آشوری باستان هستند و به طور برجسته در کاخ‌ها یا اماکن سلطنتی به نمایش گذاشته می‌شوند. دو مکان قابل توجه که جن‌ها در آنها وجود داشتند، کاخ آشورنصیرپال دوم ، کالهو ، و کاخ سارگون دوم، دور-شاروکین ، بودند.
رده:هنر و معماری آشوری
رده:شمایل‌نگاری
رده:جن
رده:دورگه‌ها در اسطوره‌شناسی
رده:نقش‌مایه‌ها

## تنوع سبک‌ها

آنها در نقش برجسته دیوارها و در سراسر معابد و کاخ‌ها به شکل بسیار متنوعی ظاهر می‌شوند. سه گرایش سبکی رایج در نقش برجسته‌های دارای جن بالدار وجود دارد:

* چهره‌های ریش‌دار و بالدار که کلاه شاخ‌دار به سر دارند
* چهره‌های ریش‌دار و بالدار که به جای کلاهخود، نیم‌تاج بر سر دارند
* چهره‌های مردانه بالدار، عضلانی و با سر پرندگان.

آنها معمولاً با گل‌های رز روی تاج و یا مچ دست خود تزئین می‌شوند. بیشتر آنها یک تونیک آستین کوتاه تا زانو با لبه منگوله‌دار می‌پوشند. روی این تونیک، شالی حاشیه‌دار تا مچ پا قرار دارد که تقریباً ساق پا را می‌پوشاند، دور بدن می‌پیچد و روی شانه چپ می‌افتد و انتهای آن از پشت تا کمر آویزان است. 

## سرچشمه

این فروهر ها(فرشته های نگهبان) همگی به عنوان موجوداتی شناخته می‌شوند که به عنوان فرزانگان پیش از طوفان نوح شناخته می‌شوند،  یا *apkallu* در اکدی . آنها موجوداتی بودند که در طول نسلی خداگونه از بشریت وجود داشتند. آنها ارتباط نزدیکی با خدای انکی داشتند: در دوران پیش از طوفان نوح، بشریت "پوشیده" شد یا به عنوان سیل بزرگ شناخته می‌شود، و ساکنان برشنوم(تطهیر) شدند و به عنوان ارواح نامرئی در زمین پرسه می‌زدند. سایر مراجع  *[[آپکالو|آپکالوها]]* را به عنوان انسان‌های پاک‌شده‌ای توصیف می‌کنند که توسط خدای حاکم، مردوک، به آپسو ، قلمرو آب شیرین زیرزمینی انکی فرستاده شده بودند. 

## شباهت به پادشاه
از برای سرشت آراسته و پر زرق و برق پادشاهان و جنیان، بسیار بوجود می آید که تشخیص پادشاه از جن غیرممکن باشد. آنها جامه ای یکسانی پوشیده‌اند و اگر جن **بال** نداشته باشد، هیچ چیز او را از انسان جدا نمی‌کند. هم جن و هم پادشاه گوشواره‌هایی از یک آویز مخروطی شکل که از یک هلال آویزان بود، می‌پوشیدند. همچنین اگر جن ریش داشت، هیچ تفاوتی با ریش انسان نداشت. ریش استاندارد یک انسان از سه لایه تشکیل شده بود و جن نیز همین را داشت. بعدها انواع ریش وجود داشت، اما هنوز هم جن را از پادشاه متمایز نمی‌کرد. 

## منابع