هزاره یازدهم (پیش از میلاد)

**هزاره یازدهم پیش از میلاد** به دوره‌ای از سال ۱۱۰۰۰ قبل از میلاد تا ۱۰۰۰۱ قبل از میلاد (حدود ۱۳ هزار سال پیش تا حدود ۱۲ هزار سال پیش یا ۱۲۹۵۰ BP تا ۱۱۹۵۱ BP) اطلاق می‌شود. این هزاره متعلق به پایان دوران پارینه‌سنگی زبرین یا دوره فراپارینه‌سنگی است. تاریخ‌گذاری دقیق رویدادهای این هزاره ممکن نیست و تمام تاریخ‌های مرتبط با آن، تخمین‌هایی هستند که بر اساس تحلیل‌های زمین‌شناسی، مردم‌شناختی و تاریخ‌گذاری پرتوسنجی به دست آمده‌اند.

## جانوران
توانایی دریانوردی تنها یک دستاورد نوسنگی نبود. غار فرانچتی شواهد غیرمستقیمی از دریانوردی پیش از نوسنگی (هزاره یازدهم قبل از میلاد) و همچنین استعمار میان‌سنگی اوایل هولوسن در کرس و سایر جزایر مدیترانه ارائه می‌دهد. می‌توان سوال مطرح‌شده در تحقیقات کاوین را از منظر داده‌های خاورمیانه و چاتالهویوک بررسی کرد. بخش اول بر شواهد کلی از خاورمیانه متمرکز است و عناصر دخیل در توسعه سکونتگاه‌های تثبیت‌شده از هزاره یازدهم قبل از میلاد را بحث می‌کند. با این حال، این ادعا را می‌توان در پرتو اهلی‌سازی گاو در خود چاتالهویوک در هزاره هفتم پیش از میلاد (حدود ۹ هزار سال پیش یا ۸۹۵۰ BP) نیز بررسی کرد.

بر اساس تحقیقات باستان‌جانورشناسی، قدیمی‌ترین اهلی‌سازی شناخته‌شده حیوانات در خاور نزدیک و در دوران نوسنگی پیش از سفال الف، در اواسط هزاره یازدهم قبل از میلاد صورت گرفته است. این شامل اهلی‌سازی بزها می‌شود که گمان می‌رود جزو اولین حیوانات اهلی در کوه‌های زاگرس در ایران امروزی، نزدیک به هلال حاصلخیز، بسیار بعدتر (۱۰۰۰۰ سال پیش) بوده‌اند. یکی از مهم‌ترین منابع در کشورهای خشک، سرگین است که توسط جوامع سنتی در سراسر جهان برای ساخت و ساز، پخت و پز، گرمایش و تزئین استفاده می‌شود. اعتقاد بر این است که رویدادهای مشابهی در گذشته، به ویژه پس از اهلی‌سازی گیاه‌خواران در هزاره یازدهم قبل از میلاد، رخ داده است. شواهد فراوانی وجود دارد که نشان می‌دهد سر گاوهای نر - جمجمه‌ها و تصاویر جمجمه گاو - یا شاخ‌هایشان به عنوان نماد قدرت و اقتدار مردانه مورد احترام بوده‌اند. قدیمی‌ترین نیایشگاه شناخته‌شده به اوایل هزاره دهم پیش از میلاد بازمی‌گردد و در گوبکلی‌تپه در جنوب شرقی ترکیه واقع شده است.

تنها کاوش‌ها و تحقیقات باستان‌جانورشناسی قدیمی‌ترین نشانه‌های استفاده از محیط‌های آبی دریای اژه برای اهداف انسانی را که به دوران میان‌سنگی (هزاره یازدهم قبل از میلاد) بازمی‌گردد، آشکار کرده‌اند. این مکان‌ها شامل سکونتگاه روباز مارولاس در جزیره کیثنوس، غار سایکلوپ در گیورا و غار فرانچتی در آرگولیس هستند. در اوایل هزاره نهم پیش از میلاد، جوامع اولیه هلال حاصلخیز که به تولید مواد غذایی می‌پرداختند و یکجانشین بودند، به عنوان مراکزی برای تکنیک‌های "آزمایشی" مدیریت پیشا-اهلی حیوانات عمل می‌کردند. علاوه بر این، تا پایان هزاره نهم پیش از میلاد، گاوهای از نظر ریخت‌شناسی وحشی به قبرس آورده شده بودند که به عنوان یک حداقل تاریخ برای مدیریت پیشا-اهلی گاو عمل می‌کند. این امر ما را به این گمان می‌کشاند که شهرهای اولیه یکجانشین از دوره نوسنگی پیش از سفال الف و ب اولیه، که به هزاره دهم و اوایل هزاره نهم قبل از میلاد بازمی‌گردند، و احتمالاً حتی در دوران دریاس جوان‌تر (هزاره یازدهم قبل از میلاد)، به روش‌های مختلفی به پرورش اولیه گاو پرداخته‌اند. 
از نظر جغرافیایی، ما پیشنهاد می‌کنیم که جوامع متعددی در دره اردن، سواحل دریای مدیترانه، فرات علیا و دجله و آناتولی مرکزی، سنت‌های مدیریتی محلی و متمایزی را توسعه دادند. از جمله، جزیره لیمنوس دارای برخی از قدیمی‌ترین روستاهای شکارچی-ماهیگیر دریای اژه است که به هزاره یازدهم قبل از میلاد بازمی‌گردد.

## آغاز کشاورزی
فهرست اشیاء کلمنتوویس بر اساس بررسی گونه‌شناختی، عضوی از تکنوکمپلکس مگدالنی است. فراوانی گروه‌های ابزاری اساسی (خراش‌های انتهایی، قلم‌ها، قطعات بریده، قطعات پشتی، سوراخ‌کننده‌ها و ابزارهای ترکیبی) بیشترین تطابق را با فهرست‌های موراویا دارد، که توسط جی. ک. به افق دوم فرهنگ مگدالنی در اروپای مرکزی و به اواخر هزاره سیزدهم پیش از میلاد (حدود ۱۵ هزار سال پیش یا ۱۴۹۵۰ BP) تا اوایل هزاره یازدهم قبل از میلاد تاریخ‌گذاری شده است. وجود تیغه‌های پشتی قوس‌دار ممکن است تاریخ‌گذاری کل فهرست مربوط به میان‌مرحله‌ای بلینگ را به چالش بکشد. لازم است که شرایط پیرامون شکل‌گیری جوامع کشاورز یکجانشین در جنوب شرق ترکیه در پرتو کشف یک سنت بومی فراپارینه‌سنگی مورد ارزیابی مجدد قرار گیرد. در حالی که سنت‌های ساخت و ساز متمایز بودند، استقرار جمعیت‌های یکجانشین در دوره دریاس جوان‌تر در اینجا مشابه شام در دوره ناتوفی است. نقش دقیقی که تعاملات پیچیده بین پیشرفت‌های بومی و تبادل فرهنگی فرامنطقه‌ای در شکوفایی شگفت‌آور اولیه جوامع یکجانشین در میان‌رودان علیا در هزاره‌های یازدهم و دهم قبل از میلاد ایفا کرد، هنوز ناشناخته است.

جو برای اولین بار بین هزاره‌های هشتم و هفتم قبل از میلاد در شبه جزیره آناتولی ظاهر شد. ردپایی از کشت آن در اروپا بین هزاره‌های ششم و پنجم قبل از میلاد یافت می‌شود، و شواهد مربوط به اشکال وحشی آن به بین هزاره دوازدهم و یازدهم قبل از میلاد بازمی‌گردد. طی چند قرن بعد، جو در بخش قابل توجهی از اروپا گسترش یافت. رایج‌ترین ویژگی‌های معماری در کردستان پایین، دیوارها و نماهای خشتی هستند که در بیشتر محوطه‌های باستان‌شناسی تحقیق‌شده، مانند چرمو (هزاره هفتم پیش از میلاد) و بستان سور (هزاره یازدهم قبل از میلاد) نیز دیده می‌شوند. این ویژگی‌های اقلیمی و مادی تداوم یافته‌اند و اکنون اجزای حیاتی سازگاری قابل اجرا در سطح منطقه هستند.

آن‌ها با استفاده از این معیارهای تجربی در تعدادی از محوطه‌های خاور نزدیک، ابزارهای باستان‌شناسی را از دوره ناتوفی تا دوره نوسنگی پیش از سفال ب متأخر، از هزاره یازدهم تا اواخر هزاره هشتم پیش از میلاد، مشخص کرده‌اند. بر اساس تحقیقات علمی، احتمالاً فرات میانی محل کشت غلات وحشی در هزاره یازدهم قبل از میلاد بوده است. مراحل متعددی از این تغییر را می‌توان هنگام در نظر گرفتن تحلیل بافت درخشش همراه با داده‌های باستان‌گیاه‌شناسی موجود شناسایی کرد. در تراس هایونیم (هزاره دوازدهم پیش از میلاد)، برداشت نارس غالب است، که نشان می‌دهد غلات وحشی در ایستگاه‌های طبیعی مورد بهره‌برداری قرار می‌گرفتند. ممکن است جوامع انسانی علاوه بر برداشت از ایستگاه‌های طبیعی، از مزارع غلات تا حدی مدیریت‌شده که امکان برداشت گیاهان در مرحله نیمه‌رسیده را فراهم می‌کردند نیز بهره می‌بردند، بر اساس کشف برش غلات نیمه‌رسیده و نارس در فرات میانی در طول هزاره یازدهم قبل از میلاد.

مراحل متعددی از این تغییر را می‌توان با ترکیب داده‌های باستان‌گیاه‌شناسی موجود با تحلیل بافت درخشش شناسایی کرد. شیوع برداشت نارس در تراس هایونیم (هزاره دوازدهم پیش از میلاد) نشان می‌دهد که غلات وحشی در ایستگاه‌های طبیعی خود مورد استفاده قرار می‌گرفتند. یافته برش غلات نیمه‌رسیده و نارس در فرات میانی در طول هزاره یازدهم قبل از میلاد دلالت بر این دارد که جوامع انسانی ممکن است علاوه بر ایستگاه‌های طبیعی، شروع به استفاده از مزارع غلات اولیه مدیریت‌شده کرده باشند که امکان برداشت گیاهان نیمه‌رسیده را فراهم می‌کرد. به گفته نویسندگان، برداشت غلات وحشی نیمه‌سبز نزدیک به رسیدگی در محوطه ۲۳۰۰۰ ساله اوهالو دوم با استفاده از روش سنتی کیفی استفاده-سایش، با شواهد مربوط به قدیمی‌ترین کشت غلات شناخته‌شده در این محوطه مطابقت خوبی دارد. با این حال، مقایسه درخشش باستان‌شناختی و تجربی از شناسایی این فعالیت پشتیبانی نمی‌کند، زیرا هیچ آزمایشی بر روی برداشت غلات وحشی کشت‌شده در مجموعه مرجع مطالعه گنجانده نشده بود.

علاوه بر این، تعیین نوع دقیق گیاهی که از مصنوعات باستان‌شناختی برداشت شده است به دلیل توسعه ضعیف صیقل استفاده-سایش غیرممکن است. در اوهالو دوم، استخراج غلات وحشی به خوبی مستند شده است. با این حال، روش‌های جمع‌آوری شناخته‌شده قوم‌نگارانه دیگر، مانند چیدن با دست، کوبیدن و ریشه‌کن کردن، ممکن است به جای برداشت با داس به کار رفته باشند. داس‌ها نشان‌دهنده تشدید بهره‌برداری از غلات هستند که، تا آنجا که ما در حال حاضر می‌دانیم، از دوره ناتوفی آغاز شد، زمانی که ابزارهای درخشان نسبتاً در محوطه‌های باستان‌شناسی رایج هستند و امکان جمع‌آوری سریع غلات در مزرعه را فراهم می‌کنند (با توجه به فاصله نزدیک ساقه‌ها و مرحله نسبتاً مشابه رسیدگی).

## سفالگری
از آنجایی که مصنوعات تشخیصی از دوره جومون در پیش از تاریخ ژاپن حاوی سفال و ابزار سنگی صیقلی هستند، این دوره، که از هزاره یازدهم قبل از میلاد تا حدود ۳۰۰ قبل از میلاد (حدود ۲.۳ هزار سال پیش یا ۲۲۵۰ BP) را در بر می‌گیرد، در سنت باستان‌شناسی شمال شرق آسیا به عنوان دوران نوسنگی در نظر گرفته شده است. با استفاده از صدف، ماهی، آجیل و ریشه، الگوی معیشت را می‌توان به جای آن به طور کلی‌تر به عنوان میان‌سنگی در نظر گرفت.

## سایر تحولات فرهنگی

### خاور نزدیک

چندین ماتسووت متأخر امروزه وجود دارند که عمدتاً متعلق به نبطیان هستند. این حجم نشان می‌دهد که ماتسووت برای اولین بار در هزاره یازدهم قبل از میلاد به بیابان وارد شدند، از هزاره ششم پیش از میلاد (حدود ۸ هزار سال پیش یا ۷۹۵۰ BP) به طور فزاینده‌ای رایج شدند و برتری خود را در آنجا تا اوایل دوره اسلامی حفظ کردند. آنها معمولاً با حاشیه قابل توجهی از جمعیت سایر نقاط خاور نزدیک بیشتر بودند. با این حال، علیرغم استقرار طولانی مدت در بیابان برای هزاران سال، ماتسووت تا اوایل هزاره دوم قبل از میلاد در منطقه حاصلخیز گسترش نیافتند. مردم کورتیک‌تپه عمدتاً در اواخر هزاره یازدهم تا اوایل هزاره دهم قبل از میلاد ابسیدین را از رخنمون‌های متعدد در توده‌کوههای بینگول و نمرود داغ به دست می‌آوردند. اطلاعات همچنین به تفاوت کوچکی در نحوه حمل و نقل این مواد اشاره دارد، به طوری که مواد بینگول بی به صورت سنگ‌ریزه‌های نیمه‌کار و/یا هسته‌های از پیش ساخته شده به محوطه می‌رسیدند، و ابسیدین بینگول آ و نمرود داغ به صورت گره‌های قشری می‌آمدند.

کورتیک‌تپه و گوسیر هویوک، دو محوطه بسیار اولیه نوسنگی آناتولی در حوضه دجله، ممکن است قیاس‌های مفیدی برای برخی از رفتارها در دیرکلی ارائه دهند. قدیمی‌ترین سطوح در کورتیک‌تپه به اواخر هزاره یازدهم قبل از میلاد (۱۰۴۰۰–۱۰۲۰۰ کال قبل از میلاد، در طول گذار به هولوسن) بازمی‌گردد، و گوسیر نیز احتمالاً بر اساس شباهت‌هایش به کورتیک به همین اندازه قدیمی است. هر دوی این محوطه‌ها به دوره فراپارینه‌سنگی/اوایل نوسنگی بازمی‌گردند. تعداد و تنوع زیورآلات کورتیک‌تپه قابل توجه است؛ برخی در ده‌ها یا صدها هزار به صورت انبوه تولید می‌شدند و اغلب در مجموعه تدفین محوطه گنجانده می‌شدند.

زدر و اسپیتزر (۲۰۱۶) از این الگو منحرف شدند و ساختمان‌ها را بر اساس تاریخ‌های رادیوکربن طبقه‌بندی کردند. سطح ساختمانی ۳ قدیمی‌ترین است و به اواخر هزاره یازدهم و اوایل هزاره دهم قبل از میلاد بازمی‌گردد. به همین دلیل، کورتیک‌تپه فرصتی منحصربه‌فرد برای مطالعه تغییرات در معیشت و شیوه‌های فرهنگی که در مرز پلیستوسن-هولوسن در یک مکان رخ داده است، فراهم می‌کند. هدف از تحقیقات باستان‌جانورشناسی انجام‌شده در این مرز، درک میزان تداوم در طول اشغال محوطه، نحوه تأثیر این بهبود اقلیمی بر جانوران محلی، و نحوه واکنش جامعه کورتیک‌تپه به این تغییرات احتمالی در محیط محلی و منابع حیوانی مرتبط است. فرضیه روابط نزدیک با جوامع سورو-میان‌رودانی در حدود ۶۰۰۰ قبل از میلاد توسط کشف اخیر یک سنگ شیاردار طولی در کیچیک تپه، که مصنوعی است که در غیر این صورت فقط در فرات میانی و دامنه‌های زاگرس از هزاره یازدهم قبل از میلاد شناخته شده است، و تعداد کمی از قطعات سفالین نقاشی‌شده در حاجی علم خانلی تپه تقویت می‌شود.

شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد آناتولی همسایه و خاور نزدیک خیلی زودتر از بالکان از مس بومی و معدنی استفاده می‌کردند. قدیمی‌ترین نمونه شناخته‌شده از غار شانیدر، یک محل تدفین فراپارینه‌سنگی از هزاره یازدهم قبل از میلاد است، جایی که یک مهره مالاکیت به عنوان قربانی قبر گذاشته شده بود. تا هزاره نهم پیش از میلاد، میزان کار انجام‌شده با مس بومی و کانی‌های مس رو به افزایش بود. یکی از این محوطه‌ها چایونو تپه سی در شرق ترکیه بود که شواهدی از بازپخت مس بومی را نیز به دست آورد. اگرچه استفاده از این منبع غنی کانی‌سازی مس هنوز اثبات نشده است، این روستا در موقعیتی ایده‌آل در نزدیکی معدن ارگانی قرار داشت. تا ۶۰۰۰ قبل از میلاد، شام، ماوراء قفقاز، بالکان، ایران و پاکستان استفاده از منابع مس را فراتر از منطقه "هسته" اولیه آن در آناتولی و شمال میان‌رودان پذیرفته بودند. واضح است که همبستگی قابل توجهی بین استفاده فشرده از کانی‌های مس و کشاورزی وجود دارد که با اهمیت رنگ سبز مس در رابطه با بهره‌وری کشاورزی توضیح داده شده است. تحقیقات بار-یوسف مایر و پورات همچنین نشان داد که جوامع (پیش از)نوسنگی خاور نزدیک به کانی‌های مس محدود نبودند و زیورآلات ساخته‌شده از آپاتیت، فیروزه، آمازونیت یا سرپانتینیت را نیز به دلیل ویژگی‌های زیبایی‌شناختی خود می‌خواستند.

شواهدی وجود دارد که خاور نزدیک و آناتولی همسایه خیلی زودتر از بالکان از مس بومی و معدنی استفاده می‌کردند. قدیمی‌ترین نمونه شناخته‌شده از غار شانیدر، یک محل تدفین فراپارینه‌سنگی از هزاره یازدهم قبل از میلاد است، جایی که یک مهره مالاکیت به عنوان قربانی قبر گذاشته شده بود. تا هزاره نهم پیش از میلاد، بهره‌برداری از مس بومی و کانی‌های مس رو به افزایش بود، همانطور که توسط سکونتگاه چایونو تپه سی در شرق ترکیه نشان داده شده است، که شواهدی از بازپخت مس بومی را نیز به دست آورد. اگرچه ثابت نشده است که مردم پیش از تاریخ از این منبع کانی‌سازی غنی مس استفاده می‌کردند، این سکونتگاه در موقعیتی ایده‌آل در نزدیکی رخنمون معدن ارگانی قرار داشت. تا ۶۰۰۰ قبل از میلاد، شام، ماوراء قفقاز، بالکان، ایران و پاکستان در منطقه "هسته" استفاده از کانی‌های مس قرار می‌گیرند که از آناتولی و شمال میان‌رودان سرچشمه گرفته است. بار-یوسف مایر و پورات (۲۰۰۸) پیشنهاد کرده‌اند که همبستگی بالا بین استفاده بیش از حد از کانی‌های مس و کشاورزی را می‌توان به نمادگرایی قدرتمند رنگ سبز در رابطه با باروری کشاورزی نسبت داد. تحقیقات آن‌ها همچنین نشان داد که جوامع (پیش از)نوسنگی خاور نزدیک تنها به کانی‌های مس اهمیت نمی‌دادند؛ زیورآلات ساخته‌شده از آپاتیت، فیروزه، آمازونیت یا سرپانتینیت نیز تولید می‌شدند و این مواد احتمالاً به دلیل ویژگی‌های زیبایی‌شناختی خود ارزشمند بودند.

### اروپا و روسیه
اگرچه این قدیمی‌ترین ابسیدین ملی (به معنای سرزمین میانی) است که ما در کرت یافته‌ایم، استفاده از این مواد خام برای کار از راه دور پیشینه طولانی‌تری دارد و توسط جمعیت‌های سرزمین اصلی یونان در دوره پارینه‌سنگی زبرین هزاره یازدهم قبل از میلاد مورد استفاده قرار می‌گرفت. محوطه کازاچکا مجموعه منحصربه‌فردی از داده‌ها را در بر گیرنده دوره بین ۱۰۰۰۰ و ۱۰۰۰ قبل از میلاد ارائه می‌دهد. داده‌های مربوط به هزاره یازدهم قبل از میلاد از محوطه اوست-کارنگا در دسترس است. مهمت اوزدوغان یافته‌های جدیدی را که در سراسر آناتولی انجام شده است خلاصه می‌کند. آناتولی که قبلاً به عنوان دریافت‌کننده ایده‌ها از نوسنگی جنوب شرقی دیده می‌شد، امروزه به عنوان یک قطب اجتماعی-اقتصادی شناخته می‌شود که بر همسایگان خود تأثیر می‌گذارد. شواهد قانع‌کننده فراوانی وجود دارد که به یک نوسنگی اشاره دارد که در اواخر هزاره یازدهم قبل از میلاد شروع به ظهور کرد، چندین مکان را در بر گرفت و به هویت‌های منحصربه‌فردی تبدیل شد. این مناطق با ساختارها، زیارتگاه‌ها، آثار هنری و مصنوعات منحصربه‌فردی نشان داده می‌شوند که منعکس‌کننده سیستم‌های اقتصادی و مذهبی متنوع آن‌ها هستند. محوطه فراپارینه‌سنگی اوریاکوس که به حدود اواسط هزاره یازدهم قبل از میلاد بازمی‌گردد، در سال ۲۰۰۶ در جنوب شرقی این جزیره کشف شد. این کشف اساساً درک ما را از قدیمی‌ترین سکونت در این ناحیه از دریای اژه تغییر داد.

پیوندهای این محوطه با شرق مدیترانه و دریای اژه به دلیل نسبت بالای هسته‌ها و تیغه‌ها و وجود قطعات هندسی مانند هلالی‌ها بسیار جالب توجه است. شواهد قوی وجود دارد که نشان می‌دهد Ŗküzini Ia1–Ia2، اوریاکوس و کوجامان ممکن است تقریباً در یک افق تاریخی باشند، علیرغم برخی تفاوت‌های فنی در روش‌های کاهش هسته و نسبت ابزارهای گوناگون. شباهت‌های بین Öküzini Ia1–Ia2 و اوریاکوس قبلاً توسط Efstratiou، بیاگی و استارنینی مورد تأکید قرار گرفته بود. این نویسندگان فرضیه کردند که این محوطه‌ها ممکن است در طول دوره دریاس جوان‌تر به دلیل یک نیای فرهنگی مشترک به آنتالیا و شمال اژه مرتبط بوده باشند. این شباهت‌های فنی-گونه‌شناختی ما را به این فرضیه می‌رساند که کوجامان در اواخر هزاره یازدهم قبل از میلاد می‌زیسته است، بنابراین تقریباً هم‌عصر با اوریاکوس است.

درک ما از ویژگی‌های دوره نوسنگی پیش از سفال الف اساساً مبتنی بر شواهد جمع‌آوری‌شده از حوضه دجله علیا است، جایی که قدیمی‌ترین سکونتگاه‌ها به اواخر هزاره یازدهم قبل از میلاد بازمی‌گردند. 
پس از حذف نمونه‌هایی با انحرافات به طور قابل توجهی بزرگ‌تر، تاریخ‌های رادیوکربن از شهرهای هالان چمی و کورتیک تپه نشان می‌دهد که قدیمی‌ترین سکونتگاه‌ها بین اواخر دریاس جوان‌تر و اوایل هولوسن ظاهر شده‌اند. از چمکا و بونجوکلو تارلا نیز به عنوان دارای لایه اولیه مشابه یاد شده است. 
علاوه بر این، بستر سنگی هنوز در هالان چمی و گوسیر هویوک به دست نیامده است، و مراحلی که در اکثر روستاها کاوش شده‌اند هنوز تحت تاریخ‌گذاری دقیق قرار نگرفته‌اند. 
علاوه بر این، ایجاد یک گاه‌نگاری دقیق محوطه برای مکان‌هایی که موقعیت مشابهی دارند اما در فواصل کوتاه جابجا شده‌اند، مانند مورد گوسیر هویوک و نمریک ۹ در جنوب، دشوار است.

علیرغم همه این مسائل، محوطه‌های کاوش‌شده در جنوب شرق آناتولی نشان می‌دهند که در حدود هزاره دهم قبل از میلاد، گروه‌هایی که شروع به یکجانشینی در تمام طول سال یا در بیشتر سال کرده‌اند، شروع به شکل‌گیری می‌کنند. دوره نوسنگی پیش از سفال ب و دوره پس از ۸۸۰۰ کال قبل از میلاد شاهد ادامه این رویداد بود، همانطور که نمونه‌های چایونو و گوسیر هویوک نشان می‌دهند. جمعیت‌های اولیه یکجانشین تمرکز اصلی این بحث هستند، زیرا آن‌ها تعدادی مصنوعات و یک بنای نسبتاً پیچیده‌تر تولید کردند که هیچ پیشینه شناخته‌شده‌ای در منطقه ندارند. حتی اگر لایه‌های موجود در کورتیک تپه، بونجوکلو تارلا و چمکا هویوک به فراپارینه‌سنگی می‌رسند، هنوز نمی‌توان این دوره را به عنوان یک دوره تاریخی متمایز به طور کامل بحث کرد.

چمکا هویوک و بونجوکلو تارلا محوطه‌های جنوبی این گروه هستند. در بونجوکلو تارلا، لایه‌هایی وجود دارد که به عنوان فراپارینه‌سنگی نامیده می‌شوند، اگرچه انتشارات دقیق این دوره‌ها هنوز در دست نیست. با این حال، لایه‌های خاصی به دوره نوسنگی پیش از سفال الف بازمی‌گردند و به نوسنگی پیش از سفال ب تغییر می‌کنند. در لایه دوره نوسنگی پیش از سفال الف، دو انبار غله با قطر ۱.۵–۲ متر و یک سازه دایره‌ای با قطر ۵ متر کشف شد. این بنا دارای سطح کف نسبتاً کم‌عمق و دیوارهای محکمی است که شبیه دیوارهای دیده‌شده در سطوح بالایی گوسیر هویوک است. این لایه از اوایل تا اواسط هزاره یازدهم قبل از میلاد است. یک ساختمان عمومی به ابعاد ۸–۱۰ × ۲.۵ متر با گوشه‌های منحنی در لایه انتقالی قرار دارد. کفپوش آن از ترکیبی از خاک رس، مارن، خاک و خاکستر ساخته شده است.

اگرچه چمکا هویوک هنوز کاوش نشده است، دیوارهایی از سازه‌های به ارتفاع دو متر در مناطقی که محیط آسیب ناشی از ساخت جاده پاکسازی شده بود، کشف شد. این خانه‌های زیرزمینی دارای دیوارهایی از سنگ‌های متوسط هستند. برای این محوطه، دوره فراپارینه‌سنگی متأخر نیز قابل توجه است، با این حال هیچ تاریخ‌گذاری منتشرشده‌ای برای تعیین دوره دقیق اشغال انجام نشده است. گوسیر هویوک نیز مانند سایر کاوش‌های نجات‌بخشی برای مدت کوتاهی کاوش شد. اگرچه اختلافات قابل توجهی وجود دارد، تاریخ‌های رادیوکربن و گزارش‌های اولیه در مورد سنگ تراشیده تصویری منسجم با معاصران نشان می‌دهند. این مکان در نزدیکی دریاچه چشمگیر گوسیر واقع شده است که در طرح کاوش نیز برجسته است.

محوطه هایونیم در اسرائیل قدیمی‌ترین شواهد ساخت ملات‌های آهکی را ارائه می‌دهد که به هزاره یازدهم قبل از میلاد بازمی‌گردد. شواهد بعدی از سایر محوطه‌های خاور نزدیک و خاورمیانه به هزاره هشتم یا هزاره هفتم پیش از میلاد بازمی‌گردد. هدف اصلی ملات‌ها در این موارد پوشش دیوارها و کف‌ها بود.

## تغییرات زیست‌محیطی
سنگ پا قهوه‌ای روشن یافت‌شده در محوطه میان‌سنگی استاوسنایگ در کولونسای را می‌توان از نظر ژئوشیمیایی با رسوبات سنگ پا یافت‌شده در دامنه‌های جنوبی کاتلا مرتبط دانست. اگرچه فورانی که این سنگ پا را ایجاد کرد نمی‌تواند دقیقاً تاریخ‌گذاری شود، به احتمال زیاد بین اواخر هزاره هشتم و اوایل هزاره یازدهم قبل از میلاد رخ داده است. سنگ پا قهوه‌ای کشف‌شده در محوطه میان‌سنگی استاوسنایگ و سنگ پای Vikurhóll کشف‌شده در دامنه‌های جنوبی کاتلا هر دو می‌توانند از نظر ژئوشیمیایی با سنگ پا مرتبط باشند. این و سنگ پای باستانی شباهت‌های ژئوشیمیایی زیادی با خاکستر Vedde دارند که در شمال غربی اروپا در طول هزاره یازدهم قبل از میلاد نهشته شده است. در حال حاضر مشخص نیست که آیا کاتلا فوران‌های متعدد مرتبط ژئوشیمیایی داشته است یا فقط یک فوران. در حالی که اشیاء مس از هزاره یازدهم قبل از میلاد در آسیای صغیر استفاده می‌شدند، تنها در هزاره‌های ششم و پنجم قبل از میلاد (حدود ۸ تا حدود ۷ هزار سال پیش یا ۷۹۵۰ BP تا ۶۹۵۰ BP) در شبه جزیره بالکان و حوضه کارپات به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفتند.

## یادداشت‌ها

## کتاب‌شناسی

### صفحات وب

* 
* 

### کتاب‌ها

* 
* 
* 

### مجلات
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*
* 
* 
* 

### گزارش‌های کنفرانس

* 


-۸۹