سال‌های سرب (ایتالیا)

**سالهای سربی** () دوره‌ای از خشونت سیاسی و آشوب اجتماعی در ایتالیا بود که از اواخر دههٔ ۱۹۶۰ تا اواخر دههٔ ۱۹۸۰ ادامه یافت و با موجی از حوادث تروریسم سیاسی و درگیری‌های خشونت‌آمیز از سوی چپ‌های افراطی و راست‌های افراطی همراه بود.

جنبش ۱۹۶۸ در ایتالیا و اعتصابات پاییز داغ که از سال ۱۹۶۹ آغاز شد؛ مرگ مأمور پلیس آنتونیو آناروما در نوامبر ۱۹۶۹؛ بمب‌گذاری پیازا فونتانا در دسامبر همان سال که منجر به کشته‌شدن ۱۷ نفر شد و توسط تروریست‌های راست‌گرا در میلان انجام شد؛ و اندکی پس از آن، مرگ جوزپه پینلی، کارگر آنارشیست، در حالی که به ظن دست داشتن در این حمله در بازداشت پلیس به سر می‌برد، و در نهایت او را بی‌گناه تشخیص دادند، گاه به‌عنوان زمان آغاز سال‌های سربی در نظر گرفته می‌شوند.

بریگاد سرخ که یک گروه چپ افراطی است، سرانجام در این دوره به‌عنوان یک سازمان تروریستی شناخته شد؛ در سال ۱۹۷۸، آنها نخست‌وزیر سابق ایتالیا آلدو مورو را ربودند و به قتل رساندند. یکی دیگر از جنایات بزرگ مرتبط با سال‌های سربی در ایتالیا، بمب‌گذاری ایستگاه راه‌آهن بولونیا در سال ۱۹۸۰ بود که منجر به کشته‌شدن ۸۵ نفر شد و چندین عضو گروه تروریستی راست افراطی و نئوفاشیست معروف به هسته‌های مسلح انقلابی به‌خاطر آن محکوم شدند. سازمان‌های تروریستی راست افراطی همچنین در بمب‌گذاری‌های مختلف دیگری که منجر به کشته‌شدن چندین غیرنظامی شد، از جمله بمب‌گذاری پیازا دلا لوجا در سال ۱۹۷۴، که منجر به کشته شدن هشت نفر و زخمی شدن ۱۰۲ نفر دیگر شد، دست داشتند. سازمان‌های تروریستی به تدریج منحل شدند و پلیس اعضای آن‌ها را در طول دههٔ ۱۹۸۰ دستگیر کرد. خشونت سیاسی پراکنده در ایتالیا تا اواخر دههٔ ۱۹۸۰ ادامه یافت و در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ به میزان کمتری دوباره ظاهر شد و تا اواسط دههٔ ۲۰۰۰ ادامه یافت.

## ریشه نام
ریشهٔ این اصطلاح احتمالاً به تعداد تیراندازی‌ها در آن دوره یا یک فیلم محبوب آلمانی در سال ۱۹۸۱ برمی‌گردد که در انگلیسی به نام *[[ماریانه و یولیانه]]* (به نام شخصیت‌های اصلی) نامیده می‌شد، اما در ایتالیا با عنوان *Anni di piombo* اکران شد؛ عنوانی که نزدیک به عنوان اصلی، *Die bleierne Zeit* (زمان سربی) بود. این فیلم به دههٔ ۱۹۵۰ در آلمان غربی اشاره دارد که از سوی یک زن تروریست بعداً تحت عنوان محافظه‌کارانه و سرکوبگرانه از آن یاد شد. پس از آن که گروه چپ افراطی شبه‌نظامی آلمان غربی، فراکسیون ارتش سرخ، در دههٔ ۱۹۷۰ با آدم‌ربایی و کشتن ده‌ها نفر، بدنام شد، رهبران آن در سال ۱۹۷۷ در زندان درگذشتند. همتایان ایتالیایی آن‌ها، بریگاد سرخ، با الهام از یکی از جنایات فراکسیون ارتش سرخ در پاییز آلمان در سال ۱۹۷۷، عملیات ربودن و قتل آلدو مورو را در سال ۱۹۷۸ رقم زدند.

## پیش زمینه
این دوره با درگیری‌های اجتماعی گسترده و اقدامات تروریستی بی‌سابقه‌ای که توسط گروه‌های راست و چپ انجام می‌شد، همراه بود. از اوایل دههٔ ۱۹۶۰، همزمان با اینکه ایتالیا از به اصطلاح معجزه اقتصادی خود لذت می‌برد، جنبش‌های چپ افراطی و راست افراطی به تدریج با کمرنگ شدن آرمان‌های انقلابی و شکست احزاب اصلی راست و چپ در تأثیرگذاری بر سیاست‌های جریان اصلی، رادیکالیزه شدند. در سال ۱۹۶۰، حمایت جنبش اجتماعی نئوفاشیست ایتالیا (ام‌اس‌آی) از دولت تامبرونی منجر به شورش و فروپاشی دولت شد. کنار گذاشته شدن ام‌اس‌آی از هرگونه ائتلاف، گروه‌های راست افراطی را ناامید کرد و آن‌ها را به فکر انجام اقدامات رادیکال انداخت. به همین ترتیب، ناتوانی حزب کمونیست ایتالیا در شعله‌ور کردن انقلاب در ایتالیا یا حتی پیروزی در انتخابات ملی و ورود آن به سیاست جریان اصلی منجر به سرخوردگی بسیاری از فعالان چپ شد که به سمت جنبش‌های افراطی‌تر گرایش پیدا کردند. ناآرامی‌های گسترده کارگری و همکاری گروه‌های فعال دانشجویی پادفرهنگی با کارگران کارخانه‌ای از طبقه کارگر و سازمان‌های چپ‌گرای رادیکال طرفدار کارگران مانند قدرت کارگران و مبارزه مداوم، در به اصطلاح «پاییز داغ» سال ۱۹۶۹ و مجموعه‌ای عظیم از اعتصابات در کارخانه‌ها و مراکز صنعتی در شمال ایتالیا، به اوج خود رسید. اعتصابات دانشجویی و کارگری، که اغلب توسط کارگران، چپ‌گرایان، کارگران هوادار جناح چپ یا فعالان مارکسیست رهبری می‌شدند، به‌طور فزاینده‌ای رواج یافتند و اغلب به درگیری بین پلیس و تظاهرکنندگانی که عمدتاً از کارگران، دانشجویان، فعالان و اغلب شبه‌نظامیان چپ‌گرا تشکیل شده بودند، منجر می‌شد.

دموکرات‌های مسیحی (دی‌سی) در به قدرت رسیدن حزب سوسیالیست ایتالیا (پی‌اس‌آی) در دههٔ ۱۹۶۰ نقش مهمی داشتند و ائتلافی را ایجاد کردند. قتل آلدو مورو، رهبر دموکرات‌های مسیحی، در سال ۱۹۷۸ به استراتژی *[[Historic Compromise|سازش تاریخی]]* بین دی‌سی و حزب کمونیست ایتالیا (پی‌سی‌آی) پایان داد. این ترور توسط بریگاد سرخ، که در آن زمان توسط ماریو مورتی رهبری می‌شد، انجام شد. بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۸، ۴۲۸ قتل در قالب بمب‌گذاری، ترور و جنگ شهری بین جناح‌های رقیب شبه‌نظامی، به خشونت سیاسی نسبت داده شد.

## سازمان‌های شرکت‌کننده
### تروریست‌های چپ افراطی
*  بریگاد سرخ (۱۹۷۰–۱۹۸۸)
*  خط مقدم (۱۹۷۶–۱۹۸۱)
*  گروه ۲۲ اکتبر (۱۹۶۹–۱۹۷۱)
*  پک (۱۹۷۶–۱۹۷۹)
*  مبارزه مداوم (۱۹۶۹–۱۹۷۶)
*  قدرت کارگران (۱۹۶۷–۱۹۷۳)
*  خودمختاری کارگران (۱۹۷۳–۱۹۷۹)
* **پشتیبانی‌شده توسط:**
**  فراکسیون ارتش سرخ
**  سیگوریمی (ادعا شده)
**  سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ادعا شده)
**  کاگ‌ب (ادعا شده)
**  اشتازی (ادعا شده)
**  مخابرات الجماهیریه (ادعا شده)
**  یودی‌بی‌ای (ادعا شده)

### تروریست‌های راست افراطی
*  نظم جدید (۱۹۵۷–۱۹۷۳)
*  طلایه ملی (۱۹۶۰–۱۹۷۶)
* نظم سیاه (۱۹۷۴–۱۹۷۸)
* نیروهای مسلح انقلابی (۱۹۷۷–۱۹۸۱)
* جایگاه سوم (۱۹۷۸–۱۹۸۲)
* **پشتیبانی شده توسط:**
** 21x21پیکسل|border=no پروپاگاندا دوئو
** سیسمی (جناح‌ها)
** گنگ ماگلیانا
** سازمان سیا (ادعا شده)
** مافیای سیسیل (کوزا نوسترا) (ادعا شده)

## سیر زمانی رویدادها
### ۱۹۶۹
#### اعتراضات عمومی
اعتراضات عمومی در طول سال ۱۹۶۹ ایتالیا را تکان داد، و جنبش حقوق کارگران و جنبش دانشجویی استقلال‌طلب به ویژه فعال بودند و منجر به اشغال کارخانهٔ خودروسازی فیات میرافیوری در تورین شد.

#### قتل آنتونیو آناروما
در ۱۹ نوامبر ۱۹۶۹، آنتونیو آناروما، یک پلیس اهل میلان، در جریان شورش تظاهرکنندگان چپ افراطی کشته شد. او نخستین کارمند دولتی بود که در موج خشونت‌ها کشته می‌شد.

#### بمب‌گذاری در میدان فونتانا
[چپ|بندانگشتی|بخشی از مراسم تشییع جنازه قربانیان [Piazza Fontana bombing|بمب‌گذاری میدان فونتانا. راهپیمایی تشییع جنازه از میدان کلیسای جامع میلان می‌گذرد. میلان، ۱۲ دسامبر ۱۹۶۹]]
بنای یادبود ویکتور امانوئل دوم، بانک ملی کارگران در رم و بانک تجاری ایتالیا و بانک ملی کشاورزی در میلان در ماه دسامبر هدف بمب‌گذاری قرار گرفتند.

پلیس محلی حدود ۸۰ مظنون از گروه‌های چپ‌گرا، از جمله جوزپه پینلی، آنارشیستی که در ابتدا به خاطر بمب‌گذاری متهم شده بود، و پیترو والپردا را دستگیر کرد. اعضای چپ‌گرا، به ویژه اعضای جنبش دانشجویی که در آن زمان در دانشگاه‌های میلان به شهرت رسیده بودند، گناهکار بودن آن‌ها را رد کردند، زیرا معتقد بودند که بمب‌گذاری توسط فاشیست‌ها انجام شده است. پس از مرگ جوزپه پینلی، که به طرز مرموزی در ۱۵ دسامبر در بازداشت پلیس درگذشت، روزنامهٔ چپ‌گرای رادیکال *لوتا کونتینوا،* کمپینی را آغاز کرد که افسر پلیس لوئیجی کالابرسی را به قتل پینلی متهم می‌کرد. در سال ۱۹۷۵، کالابرسی و دیگر مقامات پلیس توسط قاضی جراردو دامبروسیو تبرئه شدند، قاضی‌ای که این‌طور تصمیم گرفت که سقوط پینلی از پنجره ناشی از بیماری و از دست دادن تعادل او بوده است.

در همین حال، والپردای آنارشیست و پنج نفر دیگر به جرم بمب‌گذاری محکوم و زندانی شدند. آنها بعداً پس از سه سال بازداشت پیشگیرانه آزاد شدند. سپس، دو نئوفاشیست، فرانکو فردا (ساکن پادووا) و جووانی ونچرا، دستگیر و به سازماندهی قتل‌عام متهم شدند. در سال ۱۹۸۷، آن‌ها به دلیل کمبود شواهد توسط دیوان عالی کشور تبرئه شدند.

در دههٔ ۱۹۹۰، تحقیقات جدید در مورد بمب‌گذاری میدان فونتانا، با استناد به شهادت شاهدان جدید، دوباره فردا و ونچرا را درگیر کرد. با این حال، این دو نفر با استناد به درگیری حقوقی مجدد، نمی‌توانستند دوباره محاکمه شوند، زیرا آن‌ها در سال ۱۹۸۷ از این جرم تبرئه شده بودند.

### ۱۹۷۰
#### ظهور بریگادهای سرخ
[بندانگشتی|[رناتو کورچیو در سال ۲۰۰۸]]
بریگادهای سرخ در اوت ۱۹۷۰ توسط رناتو کورچیو و مارگاریتا (مارا) کاگول، که در دوران دانشجویی در دانشگاه ترنتو با هم آشنا شده و بعداً ازدواج کرده بودند، و با همکاری آلبرتو فرانچسکینی تأسیس شد.

در حالی که گروه ترنتو پیرامون کورچیو ریشه‌های اصلی خود را در دانشکدهٔ جامعه‌شناسی دانشگاه کاتولیک دوانده بود، گروه رجیو امیلیا (پیرامون فرانچسچینی) عمدتاً شامل اعضای سابق اف‌جی‌سی‌آی (جنبش جوانان کمونیست) بود که به دلیل دیدگاه‌های افراطی خود از حزب مادر اخراج شده بودند.

گروه دیگری از مبارزان از کارخانه‌های سیت-زیمنس در میلان آمده بودند؛ این افراد عبارت بودند از ماریو مورتی، یکی از مقامات اتحادیه، کورادو آلونی، که بریگادهای سرخ را ترک کرد تا سازمان دیگری را تحت عنوان «مبارز» تأسیس کند، و آلفردو بوناویتا، یک کارگر یقه آبی.

اولین اقدام بریگادهای سرخ، آتش زدن ماشین جوزپه لئونی (یکی از رهبران شرکت سیت-زیمنس در میلان) در ۱۷ سپتامبر ۱۹۷۰، در چارچوب ناآرامی‌های کارگری درون کارخانه بود.

#### کودتای بورگزه
[بندانگشتی|[یونیو والریو بورگزه]]
در ماه دسامبر، یک کودتای نئوفاشیستی، ملقب به «*[[Golpe Borghese|کودتای بورگزه]]»*، توسط جوانان متعصب راست افراطی، پیشکسوتان اصلی جمهوری سوسیال ایتالیا، برنامه‌ریزی شد که مورد حمایت اعضای «*[[State Forestry Corps|کورپو فارستاله دلو استاتو]]»* به همراه کارآفرینان و صنعتگران راست‌گرا بود. یونیو والریو بورگزه، «شاهزاده سیاه»، در آن کودتا شرکت داشت. این کودتا که در آخرین لحظه لغو شد، توسط روزنامه «*[[Paese Sera|پائسه سرا]]*» کشف و سه ماه بعد علناً افشا شد.

### ۱۹۷۱
#### ترور الساندرو فلوریس
در ۲۶ مارس، الساندرو فلوریس در جنوا توسط واحدی از گروه ۲۲ اکتبر که یک سازمان تروریستی چپ افراطی بود، ترور شد. یک عکاس آماتور عکسی از قاتل گرفته بود که به پلیس امکان شناسایی تروریست‌ها را داد. این گروه مورد بررسی قرار گرفت و اعضای بیشتری از آن دستگیر شدند. برخی از آن‌ها به میلان گریختند و به *[[Gruppi di Azione Partigiana|گروه گپ]]* و بعداً به بریگادهای سرخ پیوستند.

بریگادهای سرخ، *گروه ۲۲ اکتبر* را گروه نیای خود می‌دانستند و در آوریل ۱۹۷۴، قاضی ماریو سوسی را در تلاشی ناموفق برای آزادی اعضای زندانی ربودند. سال‌ها بعد، بریگادهای سرخ در ۸ ژوئن ۱۹۷۶، قاضی فرانچسکو کوکو را به‌همراه دو اسکورت پلیس او، جووانی ساپونارا و آنتیوکو دیانا، برای انتقام گرفتن، کشتند.

### ۱۹۷۲
#### ترور لوئیجی کالابرسی
[بندانگشتی|[Adriano Sofri|آدریانو سوفری در سال ۲۰۱۴]]
در ۱۷ مهٔ ۱۹۷۲، افسر پلیس لوئیجی کالابرسی، دریافت‌کنندهٔ مدال طلای جمهوری ایتالیا به‌خاطر شجاعت مدنی، در میلان کشته شد. مقامات در ابتدا بر مظنونان در *لوتا کونتینوا* تمرکز کردند؛ سپس فرض بر این قرار گرفت که کالابرسی توسط سازمان‌های نئوفاشیستی کشته شده است و در نتیجه دو فعال نئوفاشیست، جیانی ناردی و برونو استفانو، به همراه گودرون کیس آلمانی، در سال ۱۹۷۴ دستگیر شدند. آن‌ها در نهایت آزاد شدند. شانزده سال بعد، آدریانو سوفری، جورجیو پتروستفانی، اویدیو بومپرسی و لئوناردو مارینو پس از اعتراف مارینو به قتل در میلان دستگیر شدند. محاکمهٔ آن‌ها سرانجام قصور آن‌ها را در سازماندهی و انجام ترور ثابت کرد. ترور کالابرسی فصل ترورهای انجام شده توسط گروه‌های مسلح چپ افراطی را گشود.

#### بمب‌گذاری پتئانو
در ۳۱ مهٔ ۱۹۷۲، سه پلیس ایتالیایی در پتئانو در بمب‌گذاری که به *لوتا کونتینوا* نسبت داده شد، کشته شدند. افسران پلیس بعداً به جرم انحراف از مسیر عدالت متهم و محکوم شدند. قاضی کاسون، وینچنزو وینچیگوئرا، عضو *[[Ordine Nuovo|گروه نظم جدید]]* را به‌عنوان مردی که بمب پتئانو را کاشته بود، شناسایی کرد.

وینچیگوئرا، تروریست نئوفاشیست، که در دههٔ ۱۹۸۰ به جرم بمب‌گذاری در پتئانو دستگیر شد، به قاضی فلیچه کاسون اعلام کرد که این حملهٔ پرچم دروغین با هدف وادار کردن دولت ایتالیا به اعلام وضعیت اضطراری و اقتدارگرایی بیشتر انجام شده است. وینچیگوئرا توضیح داد که چگونه سازمان اطلاعات نظامی اس‌آی‌اس‌ام‌آی از او محافظت کرده و به او اجازه داده است تا به اسپانیای فرانکو فرار کند.

تحقیقات کاسون نشان داد که سازمان راست‌گرای نظم جدید با سرویس مخفی نظامی ایتالیا، اس‌آی‌دی همکاری داشته است. آن‌ها با هم حملهٔ پتئانو را طراحی کرده و سپس بریگادهای سرخ را مقصر دانستند. او اعتراف کرد و شهادت داد که توسط شبکه‌ای از هواداران در ایتالیا و خارج از کشور تحت پوشش قرار گرفته بود که تضمین کرده بودند که او پس از حمله بتواند فرار کند. وینچیگوئرا چنین به یاد می‌آورد: «یک مکانیسم کامل به کار افتاد، یعنی کارابینیری، وزیر کشور، سرویس‌های گمرکی و سرویس‌های اطلاعاتی نظامی و غیرنظامی، استدلال ایدئولوژیک پشت این حمله را پذیرفتند.»

### ۱۹۷۳
#### آتش‌سوزی پریماوال
[بندانگشتی|ویرجیلیو ماتئی، توسط کمونیست‌ها در [Primavalle fire|آتش‌سوزی پریماوال کشته شد]]
حمله آتش‌افروزانه اعضای پوتره اپرایو در ۱۶ آوریل ۱۹۷۳ به خانه ماریو ماتئی، از اعضای نئوفاشیست جنبش سوسیال ایتالیا (MSI)، در پریماواله، رم، منجر به زنده سوختن دو پسر ۲۲ و ۸ سالهٔ او شد.

#### بمب‌گذاری در مقر پلیس میلان
در مراسم بزرگداشت لوئیجی کالابرسی در ۱۷ مهٔ ۱۹۷۳ که وزیر کشور نیز در آن حضور داشت، جانفرانکو برتولی که یک آنارشیست بود، بمبی پرتاب کرد که منجر به کشته شدن چهار نفر و زخمی شدن ۴۵ نفر شد.

در سال ۱۹۷۵، برتولی به حبس ابد محکوم شد: علیرغم اینکه خود را آنارشیست معرفی می‌کرد، دادگاه میلان نوشت که او با گروه راست افراطی نظم جدید مرتبط بوده و خبرچین SID و از افراد مورد اعتماد پلیس بوده است.

در دههٔ ۱۹۹۰، گمان می‌رفت که برتولی عضو گلادیو است، اما او در مصاحبه‌ای این موضوع را تکذیب کرد: در فهرست ۶۲۲ عضو گلادیو که در سال ۱۹۹۰ منتشر شد، نام او وجود ندارد.

قاضی‌ای که در حال بررسی سوءقصد به جان ماریانو رومور بود، دریافت که پرونده‌های برتولی ناقص است. ژنرال جیانادلیو مالتی، رئیس SID از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵، در سال ۱۹۹۰ به‌دلیل ممانعت از اجرای عدالت در پروندهٔ ماریانو رومور به صورت غیابی محکوم شد.

### ۱۹۷۴
#### بمب‌گذاری در میدان دلا لوجیا
در مهٔ ۱۹۷۴، بمبی در جریان یک تظاهرات ضد فاشیستی در برشا، لمباردی منفجر شد که منجر به کشته شدن هشت نفر و زخمی شدن ۱۰۲ نفر شد. در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۰، دادگاه برشا متهمان را تبرئه کرد: فرانچسکو دلفینو (از اعضای کارابینیره)، کارلو ماریا ماگی، پینو راوتی، مائوریزیو ترامونته و دلفو زورزی (از اعضای گروه نئوفاشیست نظم جدید). دادستان برای دلفینو، ماگی، ترامونته و زورزی درخواست حبس ابد و به‌دلیل فقدان شواهد برای پینو راوتی درخواست تبرئه کرده بود. چهار نفر از این متهمان در سال ۲۰۱۲ توسط دادگاه تجدیدنظر دوباره تبرئه شدند، اما در سال ۲۰۱۴، دیوان عالی کشور حکم داد که دادگاه تجدیدنظر باید دوباره در دادگاه تجدیدنظر میلان برای ماگی و ترامونته برگزار شود. دلفینو و زورزی به‌طور قطعی تبرئه شدند. در ۲۲ ژوئیهٔ ۲۰۱۵، دادگاه تجدیدنظر، مگی و ترامونته را به جرم دستور دادن و هماهنگی قتل‌عام به حبس ابد محکوم کرد.

#### نخستین قتل توسط [[بریگاد سرخ|بریگادهای سرخ]]
در ۱۷ ژوئن ۱۹۷۴، دو عضو ام‌اس‌آی در پادوا به قتل رسیدند. در ابتدا، گمان می‌رفت که این قتل ناشی از یک دشمنی داخلی بین گروه‌های نئوفاشیست باشد، زیرا این جنایت در شهر سکونت فرانکو فردا رخ داده بود. با این حال، بریگادهای سرخ مسئولیت این قتل را بر عهده گرفتند: این نخستین قتل این سازمان بود، که تا آن زمان فقط مرتکب سرقت، بمب‌گذاری و آدم‌ربایی شده بود.

#### کودتای برنامه‌ریزی‌شده
کنت ادگاردو سونگو در خاطرات خود می‌گوید که در ژوئیهٔ ۱۹۷۴، با رئیس ایستگاه سازمان اطلاعات مرکزی (سیا) در رم ملاقات کرد تا او را از مقدمات کودتا مطلع سازد. سونگو در پاسخ به این سؤال که دولت ایالات متحده در صورت وقوع چنین کودتایی چه خواهد کرد، نوشت که به او گفته شده که «ایالات متحده از هر ابتکار عملی که کمونیست‌ها را از دولت دور نگه دارد، حمایت خواهد کرد». ژنرال مالتی در سال ۲۰۰۱ اعلام کرد که از رابطهٔ سونگو با سیا اطلاعی نداشته و از کودتای معروف به *[[White Coup|گولپه بیانکو]]* (کودتای سفید) به رهبری راندولفو پاچیاردی مطلع نبوده است.

#### بمب‌گذاری در قطار ایتالیکوس
در ۴ اوت ۱۹۷۴، در بمب‌گذاری قطار سریع‌السیر ایتالیکوس رم–برنر در سن بندتو وال دی سامبرو، ۱۲ نفر کشته و ۴۸ نفر دیگر زخمی شدند. مسئولیت این حادثه را سازمان تروریستی نئوفاشیستی نظم سیاه بر عهده گرفت.

#### دستگیری ویتو می‌چلی
ژنرال ویتو می‌چلی، رئیس آژانس اطلاعات نظامی اس‌آی‌اواس در سال ۱۹۶۹ و رئیس اس‌آی‌دی از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۴، در سال ۱۹۷۴ به اتهام «توطئه علیه دولت» دستگیر شد. پس از دستگیری او، سرویس‌های مخفی ایتالیا پیرو قانون مربوط به ۲۴ اکتبر ۱۹۷۷ در تلاش برای اعمال مجدد کنترل غیرنظامیان بر آژانس‌های اطلاعاتی، سازماندهی مجدد شدند. اس‌آی‌دی به اداره اطلاعات نظامی فعلی، اس‌آی‌اس‌دی‌سی و سی‌ئی‌اس‌آی‌اس تقسیم شد که قرار بود مستقیماً با نخست‌وزیر ایتالیا هماهنگ شود. همزمان یک کمیته پارلمانی ایتالیا در مورد کنترل سرویس‌های مخفی (کوپاکو) ایجاد شد. می‌چلی در سال ۱۹۷۸ تبرئه شد.

#### دستگیری رهبران بریگادهای سرخ
در سال ۱۹۷۴، برخی از رهبران بریگادهای سرخ، از جمله رناتو کورچیو و آلبرتو فرانچسکینی، دستگیر شدند، اما رهبری جدید با شور و حرارت بیشتری به جنگ علیه تشکیلات راست‌گرای ایتالیا ادامه داد.

دولت ایتالیا در مقابله با تروریسم چپ افراطی اکراه نشان داد. حزب حاکم دموکراسی مسیحی تهدید بریگادهای سرخ را دست کم گرفت و از بریگادهای سرخ تحت عنوان «شبح» سخن گفت و در عوض بر خطر گروه‌های نئوفاشیستی تأکید کرد. جناح چپ ایتالیا نیز از وجود یک سازمان کمونیستی مسلح چندان نگران نبود و بیشتر از سوءاستفاده‌های احتمالی پلیس علیه معترضان نگران بود و خواستار خلع سلاح پلیس در طول تظاهرات خیابانی شد.

یک سال پیش از آن، *[[Potere Operaio|پوتره اپرایو]]* منحل شده بود، اگرچه *[[Autonomia Operaia|اتونومیا اپرایا]]* به فعالیت خود ادامه داد. *گروه لوتا کونتینوا* نیز در سال ۱۹۷۶ منحل شد، اگرچه مجلهٔ منتسب به این گروه برای چندین سال به حیات خود ادامه داد. از بقایای گروه *لوتا کونتینوا* و گروه‌های مشابه آن، سازمان تروریستی *[[Prima Linea|پریما لینیا]]* ظهور کرد.

### ۱۹۷۵
در ۲۸ فوریه، میکیس مانتاکاس، فاشیست و فعال دانشجویی، توسط چپ‌گرایان افراطی در جریان شورش‌ها در رم کشته شد.

در ۱۳ مارس، یک مبارز جوان از جنبش سوسیال ایتالیا (MSI) به‌نام سرجیو راملی در میلان توسط گروهی از *اعضای آوانگاردیا اپرایا* مورد حمله قرار گرفت و با آچار از ناحیهٔ سر مجروح شد (معروف به *هازت ۳۶*). او در ۲۹ آوریل، پس از ۴۷ روز بستری در بیمارستان، درگذشت.

در ۲۵ مه، آلبرتو برزیلی، فعال دانشجویی چپ‌گرا، در میلان توسط شبه‌نظامیان نئوفاشیست با چاقو مورد حمله قرار گرفت.

در ۵ ژوئن، جیووانی دالفونسو، یکی از اعضای نیروی پلیس کارابینیری، توسط بریگادهای سرخ کشته شد.

### ۱۹۷۶
در ۲۹ آوریل، انریکو پدنوویچ، وکیل و مبارز جنبش سوسیال ایتالیا (MSI)، توسط سازمان *[[Prima Linea|پریما لینئا]]* در میلان کشته شد. این نخستین تروری بود که توسط *پریما لینئا* انجام شد.

در ۸ ژوئیه، در رم، قاضی ویتوریو اوکورسیو توسط نئوفاشیست پیرلوئیجی کونکوتلی کشته شد.

در ۱۴ دسامبر، در رم، مأمور پلیس پریسکو پالومبو توسط *[[Nuclei Armati Proletari|هسته‌های آرماتی پرولتاری]]* کشته شد.

در ۱۵ دسامبر، در سستو سان جیووانی (شهری در نزدیکی میلان)، معاون رئیس پلیس ویتوریو پادوانی و مارشال سرجیو بازگا توسط والتر آلاسیا، جوان افراطی، کشته شدند.

### ۱۹۷۷
در ۱۱ مارس، فرانچسکو لوروسو توسط پلیس نظامی (کارابینیری) در دانشگاه بولونیا کشته شد.

در ۱۲ مارس، جوزپه سیوتا، یک پلیس تورینی توسط *پریما لاینیا* کشته شد.

در ۲۲ مارس، کلودیو گرازیوسی از مأموران پلیس رم توسط *[[Nuclei Armati Proletari|هسته آرماتی پرولتاری]]* کشته شد.

در ۲۸ آوریل، در تورین، وکیل فولویو کروچه توسط بریگادهای سرخ کشته شد.

در ۱۲ مه، در رم، دانشجوی ۱۹ ساله‌ای با نام جورجیانا ماسی، در جریان درگیری بین مأموران پلیس و تظاهرکنندگان کشته شد.

در ۱۴ مه، در میلان، فعالان یک سازمان چپ افراطی تپانچه‌های خود را بیرون کشیدند و شروع به تیراندازی به سمت پلیس کردند و پلیسی به نام آنتونیو کاسترا را کشتند. یک عکاس از یک فعال در حال تیراندازی به پلیس عکس گرفت. این سال، سال «پی۳۸» نامیده شد که به تپانچه والتر پی۳۸ اشاره دارد.

در ۱۶ نوامبر، در تورین، کارلو کاسالگنو، معاون مدیر روزنامه *[[لا استامپا]]*، در کمین بریگادهای سرخ به شدت زخمی شد. او سیزده روز بعد، در ۲۹ نوامبر، درگذشت.

### ۱۹۷۸
در ۴ ژانویه، در کاسینو، رئیس حراست شرکت فیات کارمین د روسا، توسط چپ‌گرایان کشته شد.

در ۷ ژانویه، در رم، دو مبارز جوان جنبش سوسیال ایتالیا فرانکو بیگونزتی و فرانچسکو چاواتا، توسط چپ‌گرایان افراطی کشته شدند و یک مبارز دیگر (استفانو رچیونی) نیز در جریان یک تظاهرات خشونت‌آمیز توسط پلیس کشته شد. برخی از مبارزان جنبش سوسیال را ترک کردند و *[[نیروهای مسلح انقلابی (ایتالیا)|نیروهای مسلح انقلابی]]* را تأسیس کردند که با سازمان جنایی رومی *[[Banda della Magliana|باندا دلا ماگلیانا]]* مرتبط بود.

در ۲۰ ژانویه، در فلورانس، مأمور پلیس فاوستو دیونیسی توسط *پریما لینئا* کشته شد.

در ۷ فوریه، در پراتو (شهری در نزدیکی فلورانس)، جانفرانکو اسپیگی، سردفتر اسناد رسمی، توسط چپ‌گرایان کشته شد.

در ۱۴ فوریه، در رم، قاضی ریکاردو پالما توسط بریگادهای سرخ کشته شد.

در ۱۰ مارس، در تورین، مارشال روزاریو براردی توسط بریگادهای سرخ کشته شد.

در ۱۶ مارس در میلان، قتل فاوستو و ایائو اتفاق افتاد. هیچ‌کس تاکنون به‌عنوان عامل یا مسؤول این قتل دوگانه شناسایی نشده است.

در ۱۱ آوریل، در تورین، مأمور پلیس لورنزو کوتونیو توسط بریگادهای سرخ کشته شد.

در ۲۰ آوریل، در میلان، مأمور پلیس فرانچسکو دی کاتالدو توسط بریگادهای سرخ کشته شد.

در ۱۰ اکتبر، در رم، قاضی گیرولامو تارتالیون توسط بریگادهای سرخ کشته شد.

در ۱۱ اکتبر، در ناپل، آلفردو پائوللا، استاد دانشگاه، توسط *پریما لینیا* کشته شد.

در ۸ نوامبر، در پاتریکا (شهری در نزدیکی فروزینونه)، قاضی فدله کالوسا توسط *واحدهای مبارز کمونیستی* کشته شد.

#### ربودن و قتل آلدو مورو

[بندانگشتی|[آلدو مورو، عکس گرفته‌شده در زمان ربوده شدن او توسط بریگادهای سرخ]]
در ۱۶ مارس ۱۹۷۸، آلدو مورو توسط بریگاد سرخ (که در آن زمان توسط ماریو مورتی رهبری می‌شد) ربوده شد و پنج نفر از نیروهای امنیتی و محافظان او کشته شدند. آلدو مورو یک دموکرات مسیحی چپ‌گرا بود که چندین بار به عنوان نخست‌وزیر خدمت کرده بود. او پیش از قتلش تلاش می‌کرد حزب کمونیست ایتالیا (PCI)، به رهبری انریکو برلینگوئر را از طریق توافقی به نام *[[Historic Compromise|مصالحه تاریخی]]* در دولت بگنجاند. حزب کمونیست ایتالیا، عمدتاً به‌دلیل موضع غیرافراطی و عمل‌گرایانه، استقلال فزاینده‌اش از مسکو و دکترین یوروکمونیستی‌اش، در آن زمان بزرگ‌ترین حزب کمونیست در اروپای غربی بود. این حزب به‌ویژه در مناطقی مانند امیلیا رومانیا دارای قدرت بود، جایی که مواضع دولتی پایدار و تجربهٔ عملی پخته‌ای داشت که ممکن است دلیل رویکرد عمل‌گرایانه‌تر آن در قبال سیاست بوده باشد. بریگاد سرخ به‌شدت مورد مخالفت حزب کمونیست و اتحادیه‌های کارگری قرار گرفت: برخی از سیاستمداران چپ‌گرا از عبارت «رفقای خطاکار» (*Compagni che sbagliano*) استفاده می‌کردند. فرانکو بونیسولی، یکی از اعضای بریگاد سرخ، که در این آدم‌ربایی شرکت داشت، اعلام کرد که تصمیم برای ربودن مورو «یک هفته قبل گرفته شده بود، یک روز تعیین شده بود، می‌توانست ۱۵ یا ۱۷ مارس باشد».

در ۹ مهٔ ۱۹۷۸، پس از یک «محاکمهٔ مردمی» مختصر، مورو توسط ماریو مورتی به قتل رسید، و همچنین مشخص شد که گرمانو ماچاری نیز در این قتل مشارکت داشته است. جسد مورو همان روز در صندوق عقب یک رنو ۴ قرمز در خیابان میکل‌آنجلو کائتانی، در مرکز شهر رم پیدا شد. در نتیجهٔ این رویداد، حزب کمونیست ایتالیا موفق به کسب قدرت اجرایی نشد.

قتل مورو با سرکوب گستردهٔ جنبش اجتماعی، از جمله دستگیری بسیاری از اعضای *[[Autonomia Operaia|اتونومیا اپرایا]]*، از جمله اورسته اسکالزونه و فیلسوف سیاسی آنتونیو نگری (که در ۷ آوریل ۱۹۷۹ دستگیر شد)، همراه بود.

### ۱۹۷۹
تعداد سازمان‌های مسلح فعال از ۲ سازمان در سال ۱۹۶۹ به ۹۱ سازمان در سال ۱۹۷۷ و ۲۶۹ سازمان در سال ۱۹۷۹ افزایش یافت. در آن سال ۶۵۹ حمله رخ داد.

#### بیشترین قتل‌های سالانه
در ۱۹ ژانویه، جوزپه لوروسو، مأمور پلیس شهر تورین، توسط سازمان *پریما لینیا* کشته شد.

در ۲۴ ژانویه، گیدو روسا، کارگر و فعال کارگری، توسط بریگاد سرخ در جنوا کشته شد.

در ۲۹ ژانویه، قاضی امیلیو آلساندرینی در میلان توسط *پریما لینیا* کشته شد.

در ۹ مارس، دانشجویی به‌نام امانوئله ایوریلی در تورین توسط *پریما لینئا* کشته شد.

در ۲۰ مارس، کارمین پکورلی، روزنامه‌نگار تحقیقی، در ماشینش در رم به ضرب گلوله کشته شد. نخست‌وزیر جولیو آندرئوتی و رئیس مافیا، گائتانو بادالامنتی، در سال ۲۰۰۲ به جرم قتل او به ۲۴ سال زندان محکوم شدند، هرچند این احکام یک سال بعد لغو شد.

در ۳ مه، در رم، دو مأمور پلیس به نام‌های آنتونیو میا و پیرو اولانو توسط بریگاد سرخ کشته شدند.

در ۱۳ ژوئیه، در دروئنتو (شهری در نزدیکی تورین)، یک مأمور پلیس به‌نام بارتولومئو مانا توسط *پریما لینئا* کشته شد.

در ۱۳ ژوئیه، در رم، سرهنگ دوم آنتونیو واریسکو از کارابینیری توسط بریگاد سرخ کشته شد.

در ۱۸ ژوئیه، کارمین سیویتاته که متصدی یک بار نوشیدنی بود، در تورین توسط *پریما لینئا* کشته شد.

در ۲۱ سپتامبر، کارلو گیگلینو در تورین توسط گروهی از *پریما لینیا* کشته شد.

در ۱۱ دسامبر، پنج معلم و پنج دانش‌آموز مؤسسهٔ «والِتا» در تورین توسط *پریما لینئا* از ناحیهٔ پا مورد اصابت گلوله قرار گرفتند.

### ۱۹۸۰
#### قتل‌های بیشتر
در ۸ ژانویه، چند مأمور پلیس میلان به نام‌های آنتونیو سستاری، روکو سانتورو و میشل تاتولی، توسط بریگاد سرخ کشته شدند.

در ۲۵ ژانویه، چند مأمور پلیس جنوا به نام‌های امانوئل توتوبنه و آنتونیو کاسو، توسط بریگاد سرخ کشته شدند.

در ۲۹ ژانویه، سیلویو گوری، مدیر یک کارخانهٔ پتروشیمی، توسط بریگاد سرخ کشته شد.

در ۵ فوریه، در مونزا، پائولو پائولتی توسط *پریما* *لینئا* کشته شد.

در ۷ فوریه، ویلیام واچر، از اعضای گروه *پریما* *لینئا*، به ظن خیانت کشته شد.

در ۱۲ فوریه، در دانشگاه «لا ساپینزا» در رم، ویتوریو باچلت، معاون رئیس شورای عالی قضایی و رئیس سابق انجمن کاتولیک رومی آزیونه کاتولیکا، توسط بریگاد سرخ کشته شد.

در ۱۰ مارس، آشپز لوئیجی آلگرتی در رم توسط *رفقای مسلح برای کمونیسم* کشته شد.

در ۱۶ مارس، در سالرنو، قاضی نیکولا جیاکومبی توسط بریگاد سرخ کشته شد.

در ۱۸ مارس، در رم، قاضی گیرولامو مینروینی توسط بریگاد سرخ کشته شد.

در ۱۹ مارس، در میلان، قاضی گویدو گالی توسط گروهی از *پریما لینئا* کشته شد.

در ۱۰ آوریل، در تورین، جوزپه پیسیونری، نگهبان موندیالپل، توسط *[[Ronde Proletarie|رونده پرولتاری]]* کشته شد.

در ۲۸ مه، در میلان، روزنامه‌نگار والتر توباگی توسط *[[Brigata XXVIII marzo|بریگاتای بیست و هشتم مارس]]* کشته شد.

در ۲۳ ژوئن، در رم، قاضی ماریو آماتو توسط *هسته‌های انقلابی آرماتی* کشته شد.

در ۳۱ دسامبر، در رم، ژنرال کارابینیری انریکو گالوالیجی، توسط بریگاد سرخ کشته شد.

#### کشتار بولونیا
[بندانگشتی|مراسم تشییع جنازه قربانیان [کشتار بولونیا|بمب‌گذاری بولونیا در ۲ اوت ۱۹۸۰]]
در ۲ اوت، بمبی در بولونیا منفجر شد که منجر به کشته شدن ۸۵ نفر و زخمی شدن بیش از ۲۰۰ نفر شد. این انفجار که به کشتار بولونیا معروف است، بخش بزرگی از ایستگاه اصلی راه‌آهن شهر را ویران کرد. این حادثه، یک بمب‌گذاری نئوفاشیستی بود که عمدتاً توسط *[[نیروهای مسلح انقلابی (ایتالیا)|نیروهای مسلح انقلابی]]* سازماندهی شده بود: فرانچسکا مامبرو و والریو فیوراوانتی به حبس ابد محکوم شدند. در آوریل ۲۰۰۷، دیوان عالی کشور محکومیت لوئیجی چاواردینی، یکی از اعضای نیروهای مسلح انقلابی که ارتباط نزدیکی با *[[Terza Posizione|ترزا پوزیزیونه]]* داشت، را تأیید کرد. چاواردینی به دلیل نقش خود در این حمله به ۳۰ سال زندان محکوم شد.

### ۱۹۸۱
در ۵ ژوئیه، جوزپه تالیرسیو، مدیر تأسیسات پتروشیمی پورتو مارگرا مونتدیسون، پس از ۴۷ روز اسارت توسط بریگاد سرخ کشته شد.

در ۳ اوت، روبرتو پچی، که یک برقکار بود، پس از ربوده شدن و ۵۴ روز اسارت، توسط بریگاد سرخ کشته شد. این قتل انتقامی علیه برادرش پاتریزیو، عضو بریگاد سرخ بود که سال قبل به پنتیتو پیوسته بود.

در ۱۷ دسامبر، جیمز ال. دوزیر، ژنرال آمریکایی و معاون فرماندهٔ نیروهای اروپای جنوبی ناتو مستقر در ورونا، توسط بریگاد سرخ ربوده شد. او در ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۸۲ توسط نیروی ویژهٔ ضد تروریستی پلیس ایتالیا، *[[Nucleo Operativo Centrale di Sicurezza|نوکلئو اپراتیو سنتراله دی سیکورتزا]]* (NOCS)، در پادووا آزاد شد.

### ۱۹۸۲
در ۲۶ اوت، گروهی از تروریست‌های بریگاد سرخ به یک کاروان نظامی در سالرنو حمله کردند. در این حمله، سرجوخه آنتونیو پالومبو و مأموران پلیس آنتونیو باندیرا و ماریو د مارکو کشته شدند. تروریست‌ها پس از حمله فرار کردند.

در ۲۱ اکتبر، گروهی از تروریست‌های بریگاد سرخ به بانکی در تورین حمله کردند و دو نگهبان به نام‌های آنتونیو پدیو و سباستیانو دالئو را کشتند.

### ۱۹۸۴
در ۱۵ فوریه، لیمون هانت، دیپلمات آمریکایی و مدیر کل نیروهای بین‌المللی حافظ صلح، ناظران و نیروهای چندملیتی (MFO)، توسط بریگاد سرخ کشته شد.

#### کشتار کریسمس
[بندانگشتی|یک واگن یوآی‌سی-اکس پس از [Train 904 bombing|بمب‌گذاری قطار ۹۰۴ نابود شد.]]
در ۲۳ دسامبر، بمبی در قطاری بین فلورانس و رم منفجر شد که منجر به کشته شدن ۱۶ نفر و زخمی شدن بیش از ۲۰۰ نفر شد. در سال ۱۹۹۲، جوزپه کالو و گویدو سرکولا، دو سرباز مافیا، به حبس ابد، فرانکو دی آگوستینو (یکی دیگر از اعضای مافیای سیسیل) به ۲۴ سال و مهندس آلمانی، فریدریش شادین، به جرم بمب‌گذاری به ۲۲ سال زندان محکوم شدند. جوزپه میسو، عضو کامورا، به ۳ سال زندان محکوم شد؛ دیگر اعضای کامورا، آلفونسو گالئوتا و جولیو پیروتزی، به ۱۸ ماه زندان محکوم شدند و نقش آنها در این کشتار ناچیز تلقی شد. در ۱۸ فوریهٔ ۱۹۹۴، ماسیمو آباتانجلو، عضو پارلمان جنبش سوسیال ایتالیا از سوی دادگاه فلورانس از اتهام قتل‌عام تبرئه شد، اما او را به جرم دادن مادهٔ منفجره به میسو در بهار ۱۹۸۴ مجرم شناخت. آباتانجلو به ۶ سال زندان محکوم شد. بستگان قربانیان درخواست مجازات شدیدتری کردند، اما درخواست تجدیدنظر آن‌ها اجابت نشد و ناچار شدند که خود هزینه‌های دادرسی را بپردازند.

### ۱۹۸۵
در ۹ ژانویه، در توروایانیکا (شهری در نزدیکی رم)، مأمور پلیس اوتاویو کونته توسط بریگاد سرخ کشته شد.

در ۲۷ مارس، در رم، اتزیو تارانتلی، اقتصاددان، توسط بریگاد سرخ کشته شد.

### ۱۹۸۶
در ۱۰ فوریهٔ ۱۹۸۶، لاندو کونتی، شهردار سابق فلورانس، توسط بریگاد سرخ کشته شد.

### ۱۹۸۷
در ۲۰ مارس ۱۹۸۷، لیچیو جورجیری، ژنرال نیروی هوایی ایتالیا، توسط بریگاد سرخ در رم ترور شد.

### ۱۹۸۸
در ۱۶ آوریل ۱۹۸۸، سناتور روبرتو روفیلی در حمله‌ای توسط گروهی از بریگادهای سرخ در فورلی ترور شد. این آخرین قتلی بود که توسط بریگادهای سرخ انجام شد: در ۲۳ اکتبر، گروهی از تندروها (*irriducibili*) در سندی اعلام کردند که جنگ علیه دولت پایان یافته است.

## وقایع پس از ۱۹۸۸
### تجدید حیات در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰
در اواخر دههٔ ۱۹۹۰ و اوایل دههٔ ۲۰۰۰، ظهور مجدد تروریسم بریگادهای سرخ منجر به ترورهای بیشتری شد.

در ۲۰ مهٔ ۱۹۹۹، ماسیمو دانتونا، از مشاوران وزارت کار، در حمله‌ای توسط گروهی از تروریست‌های بریگاد سرخ در رم ترور شد.

در ۱۹ مارس ۲۰۰۲، مارکو بیاگی، استاد دانشگاه و مشاور وزارت کار، در حمله‌ای توسط گروهی از تروریست‌های بریگاد سرخ در بولونیا ترور شد.

در ۲ مارس ۲۰۰۳، مأمور پلیس امانوئل پتری، توسط گروهی از تروریست‌های بریگاد سرخ در نزدیکی کاستیلیون فیورنتینو ترور شد.

### بازداشت‌های ۲۰۲۱
در سال ۲۰۲۱، فرانسه هفت نفر از ده‌ها شبه‌نظامی چپ‌گرای فراری را که دهه‌ها تحت حمایت فرانسه بودند، دستگیر کرد. در میان دستگیرشدگان، جورجیو پیتروستفانی، یکی از اعضای بنیان‌گذار گروه مبارزه مداوم که به جرم قتل کمیسر پلیس میلان، لوئیجی کالابرسی، محکوم شده بود، نیز حضور داشت. دیگر بازداشت‌شدگان شامل مارینا پترلا، روبرتا کاپلی و سرجیو تورناگی بودند که به جرم قتل و آدم‌ربایی به حبس ابد محکوم شده بودند.

## کشورهایی که به عوامل پناهندگی دادند
### فرانسه
[بندانگشتی|[فرانسوا میتران]]
دکترین میتران که در سال ۱۹۸۵ توسط فرانسوا میتران، رئیس‌جمهور سوسیالیست وقت فرانسه، وضع شد، تصریح می‌کرد که تروریست‌های چپ افراطی ایتالیایی که به فرانسه گریخته‌اند و به جرم اعمال خشونت‌آمیز در ایتالیا محکوم شده‌اند، به استثنای «تروریسم فعال، واقعی و خونین» در طول «سال‌های سربی»، پناهندگی دریافت می‌کنند و مشمول استرداد به ایتالیا نخواهند شد. آنها در جامعهٔ فرانسه ادغام خواهند شد.

این قانون در ۲۱ آوریل ۱۹۸۵، در شصت و پنجمین کنگره لیگ حقوق بشر ابلاغ شد و بیان می‌کرد که مجرمان ایتالیایی که گذشتهٔ خشونت‌آمیز خود را رها کرده و به فرانسه گریخته‌اند، از استرداد به ایتالیا مصون خواهند بود:

به گزارش رویترز، تعداد چریک‌های ایتالیایی به ده‌ها نفر می‌رسید. این تصمیم فرانسه تأثیر منفی بلندمدتی بر روابط فرانسه و ایتالیا داشت.

پس از دستگیری هفت شبه‌نظامی چپ افراطی ایتالیایی در فرانسه، اریک دوپوند مورتی، وزیر دادگستری فرانسه، گفت که «با افتخار در این تصمیم شرکت می‌کنم، تصمیمی که امیدوارم به ایتالیا اجازه دهد پس از ۴۰ سال، صفحه‌ای خونین و اشک‌بار از تاریخ خود را ورق بزند.»

### برزیل
برخی از شهروندان ایتالیایی متهم به اقدامات تروریستی، مانند چزاره باتیستی و دیگر اعضای سابق پرولتاریای مسلح برای کمونیسم، که یک سازمان شبه‌نظامی و تروریستی چپ افراطی بود، به‌عنوان پناهنده به برزیل گریختند.

### نیکاراگوئه
برخی از فعالان چپ افراطی ایتالیایی، از جمله آلسیو کازیمیری که در ربودن آلدو مورو شرکت داشت، در نیکاراگوئه پناهندگی سیاسی یافتند.

## تأثیر بر مهاجرت از ایتالیا
اعتقاد بر این بود که سال‌های سربی نرخ مهاجرت به ایالات متحده از ایتالیا را افزایش داده است. با این حال، با پایان یافتن سال‌های سربی در دههٔ ۱۹۸۰ و افزایش ثبات سیاسی در ایتالیا، نرخ مهاجرت به ایالات متحده کاهش یافت. در سال‌های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲، مهاجرت ایتالیایی‌ها سالانه نزدیک به ۲٬۵۰۰ نفر بوده است.

## یادداشت‌ها

## منابع

## کتاب‌شناسی

* Coco, Vittorio. "Conspiracy Theories in Republican Italy: The Pellegrino Report to the Parliamentary Commission on Terrorism." *Journal of Modern Italian Studies* 20.3 (2015): 361–376.
* Diazzi, Alessandra, and Alvise Sforza Tarabochia, eds. *The Years of Alienation in Italy: Factory and Asylum Between the Economic Miracle and the Years of Lead* (2019)
* Drake, Richard. "Italy in the 1960s: A Legacy of Terrorism and Liberation." *South central review* 16 (1999): 62–76. online
* 
* King, Amy. "Antagonistic martyrdom: memory of the 1973 Rogo di Primavalle." *Modern Italy* 25.1 (2020): 33–48.

### به زبان ایتالیایی

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

* Costalli, Stefano; Guariso, Daniele; Justino, Patricia; Ruggeri, Andrea (2025). "". *Journal of Peace Research.*
* 
* 

رده:ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:ایتالیا در دهه ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:تروریسم کمونیستی
رده:تروریسم نئوفاشیستی
رده:جنگ‌های کثیف
رده:جنگ‌های نیابتی
رده:سال‌های سرب (ایتالیا)
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:مقاله‌های بدون منابع معتبر از مارس ۲۰۱۸
رده:همه مقاله‌های بدون منابع معتبر
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان ایتالیایی