انکار نسل‌کشی غزه

**انکار نسل‌کشی غزه**، تلاشی برای انکار، توجیه یا کوچک جلوه دادن نسل‌کشی انجام شده علیه فلسطینیان در غزه توسط اسرائیل است.

این شامل رد یا کم‌اهمیت جلوه دادن مقیاس یا دامنه جنایات نیروهای اسرائیلی، پیامدهای سیاسی یا اخلاقی نسل‌کشی، و مسئولیت اسرائیل می‌شود. لفاظی‌های رایج به کار گرفته شده شامل موارد زیر است: حملات *[[توسل به شخص|شخصی]]* علیه منتقدان اسرائیل، ادعا کردن اینکه این اتهامات ناشی از یهودستیزی یا حمایت از حماس است، توجیه اقدامات اسرائیل بر اساس دفاع از خود یا حقوق بین‌الملل بشردوستانه، و بیان اینکه رابطه اسرائیل با هولوکاست به این معنی است که قادر به ارتکاب نسل‌کشی نیست.

این انکار از آغاز نسل‌کشی ادامه داشته و از الگوهای مشابهی مانند سایر موارد انکار نسل‌کشی پیروی می‌کند. مورخ تانر آکچام شباهت زیادی بین انکار نسل‌کشی ارمنی‌ها و انکار نسل‌کشی غزه یافته است.

## بلاغت
عمر شهاب‌الدین مک‌دوم، دانشمند علوم سیاسی، و دیگران چندین تکنیک انکار را شناسایی کرده‌اند:
# «قاب‌بندی خشونت در مقیاس بزرگ به عنوان یک حق قانونی و یک وظیفه اخلاقی» - تلفیق ادعاهای دفاع از خود و به حداقل رساندن عاملیت اسرائیل در قالب انکار تفسیری.
# منحرف کردن تمام تقصیرها به گردن حماس برای شروع جنگ و ادعای استفاده از سپر انسانی، نوعی انکار ضمنی.
# ادعا می‌شود که اسرائیل به‌طور ناعادلانه‌ای به خاطر ادعاهای نسل‌کشی - نمونه‌ای از «پس چه شده؟» - به عنوان بخشی از یک کمپین هماهنگ، با انگیزه یهودستیزی یا ضد صهیونیسم و با هدف مشروعیت‌زدایی از دولت اسرائیل، مورد انتقاد قرار گرفته است. به عنوان مثال، روزنامه‌های بزرگی مانند *[[نیویورک تایمز]]*، *[[واشینگتن پست]]* و *[[وال‌استریت ژورنال|وال استریت ژورنال]]* سرمقاله‌هایی را منتشر کردند که نسل‌کشی را انکار می‌کردند و این ادعاها را «وقاحت اخلاقی»، «افترا به خون» و «نسل‌کشی ساختگی رسانه‌ای» می‌نامیدند.
# ادعای دروغین مبنی بر اینکه اسرائیل برای جلوگیری از تلفات غیرنظامیان نهایت تلاش خود را می‌کند و «بهترین نسبت کشتار غیرنظامیان به نظامیان در جهان» را دارد.
# سلب مشروعیت از متهم‌کننده، از جمله اتهامات حمایت از حماس و یهودستیزی.
# اهریمن جلوه دادن دشمنان اسرائیل در عین تأکید بر شخصیت اخلاقی برتر ادعایی اسرائیل. انواع این استدلال شامل ادعای تروریست یا معادل نازی بودن فلسطینی‌ها، استدلال اینکه ارتش اسرائیل «اخلاقی‌ترین ارتش جهان» است ، و طرح این ایده است که از آنجایی که برخی از شهروندان اسرائیلی از بازماندگان هولوکاست هستند، بنابراین غیرممکن است که اسرائیل مرتکب نسل‌کشی شود.
# اغراق در مورد تهدید حماس.
# تغییر مسیر شفقت از فلسطینی‌ها به قربانیان حملات ۷ اکتبر.
# بی‌اهمیت جلوه دادن و/یا عادی جلوه دادن خشونت به عنوان امری اجتناب‌ناپذیر در زمان جنگ، مانند ادعای اینکه تمام تخریب غیرنظامیان «خسارت جانبی» است.
# اشاره به اطلاعات نامربوطی مانند رشد جمعیت غزه در درازمدت، در تلاشی استراتژیک برای منحرف کردن یا منحرف کردن بحث.

به‌طور جداگانه، دیده‌بان نسل‌کشی دوازده استراتژی کلامی برای انکار را شناسایی کرده است: «کوچک جلوه دادن مرگ‌ها»، با این استدلال که همه آمارها نادرست هستند؛ «حمله به راستگویان [به عنوان] «یهودستیز»، دروغگو یا هوادار حماس»؛ «انکار نیت. مرگ غیرنظامیان «خسارت جانبی» غیرعمدی در دفاع از خود است»؛ «غیرانسانی جلوه دادن»؛ «سرزنش درگیری‌های باستانی»؛ «سرزنش اشتباهات» برای به تصویر کشیدن مرگ غیرنظامیان به عنوان یک حادثه ناگوار؛ «ادعای مماشات. منتقدان در حال مماشات با قاتلان، متجاوزان و نسل‌کشان حماس هستند»؛ «توجیه مسلح کردن اسرائیل»؛ «ادعای رفتار خوب» با فلسطینیان؛ «قانون‌گرایی»، با این استدلال که «حملات اسرائیل با تعریف قانونی نسل‌کشی مطابقت ندارد»؛ «سرزنش قربانیان»؛ و «صلح بر عدالت برتری دارد».

### کم‌اهمیت جلوه دادن مقیاس یا دامنه قربانیان
یکی از تاکتیک‌های اصلی انکار نسل‌کشی غزه، کوچک جلوه دادن مقیاس تلفات فلسطینیان با ایجاد تردید در آمار رسمی مرگ و میر است، که منعکس‌کننده استراتژی‌های دیرینه مورد استفاده در انکار هولوکاست است. انکارکنندگان اعتبار آمارهای منتشر شده توسط وزارت بهداشت غزه را مورد انتقاد قرار می‌دهند (علیرغم تأیید آنها توسط منابع مستقل)، مرگ و میر ناشی از گرسنگی یا بیماری را حذف می‌کنند (علیرغم اینکه این شرایط توسط اسرائیل ایجاد شده است) و از شکاف‌های موجود در جمع‌آوری داده‌ها که ناشی از تخریب بیمارستان‌ها و شبکه‌های ارتباطی است، سوءاستفاده می‌کنند. با این حال، جرم نسل‌کشی با حداقل تعداد قربانیان یا قربانیان مورد نظر یا با میزان نابودی این گروه مشخص نمی‌شود. کانادا و چندین کشور اروپایی در مداخله مشترک در پرونده *گامبیا علیه میانمار* اظهار داشتند که تعداد قربانیان تعیین‌کننده نیست زیرا عاملان ممکن است روش‌های کندتر یا غیرمستقیم‌تری را برای نابودی انتخاب کنند.

مارک اوون جونز، در *فصلنامه جهان سوم* می‌نویسد که پالیوود، که او آن را «اصطلاحی تحقیرآمیز که نشان می‌دهد فلسطینی‌ها صحنه‌هایی از رنج را برای اهداف تبلیغاتی به تصویر می‌کشند» تعریف می‌کند، «موضوعی تکراری در کمپین‌های دروغ‌پراکنی علیه غزه» بوده است، و «همزمان با سخت‌تر شدن پنهان کردن کشتار هزاران کودک و نوزاد فلسطینی توسط اسرائیل، حساب‌های کاربری و رسانه‌های معتبر اسرائیلی ادعا کردند که فلسطینی‌ها در حال جعل آمار تلفات و صحنه‌سازی برای کشتن نوزادان هستند.» به گفته ران دودای، جامعه‌شناس اسرائیلی، نگرش غالب در جامعه اسرائیل در رابطه با قحطی نوار غزه و سایر جنایات این است که «همه اینها جعلی است - و آنها سزاوار آن هستند.»

### اتهامات یهودستیزی
یکی از استراتژی‌های مکرر انکارگرایان، قالب‌بندی انتقاد از اقدامات دولت اسرائیل به عنوان یهودستیزی است، در چیزی که گاهی اوقات به عنوان " سلاح‌سازی یهودستیزی " توصیف می‌شود. در حالی که یهودستیزی از نظر تاریخی به تعصب یا تبعیض علیه یهودیان اشاره دارد، این مفهوم گسترش یافته و انتقاد از اسرائیل و صهیونیسم را نیز در بر می‌گیرد. به گفته محققان پوترا، شادیقی و فیگوئیرد، این گسترش به مقامات و حامیان اسرائیل اجازه می‌دهد تا «تفسیر اینکه چه کسی یهودستیز نامیده می‌شود را کنترل کنند» این ادعا که یهودستیزی انگیزه ادعاهای نسل‌کشی است، با این واقعیت که سازمان‌های مختلف یهودی، محققان، فعالان و حتی بازماندگان هولوکاست، خود رفتار اسرائیل را نسل‌کشی توصیف کرده‌اند، پیچیده‌تر می‌شود. به عنوان مثال، منتقدانی مانند نورمن فینکلشتاین و نوام چامسکی به دلیل مخالفت مداومشان با اقدامات اسرائیل، به عنوان «یهودیان یهودستیز یا از خود متنفر» توصیف شده‌اند.

مارتین شاو می‌نویسد که حامیان اسرائیل از ایدئولوژی یهودستیزی که در ایالات متحده، آلمان و سایر کشورهای غربی نهادینه شده است، برای جلوگیری از به رسمیت شناختن نسل‌کشی استفاده کردند.

به گفته مک‌دوم، اتهامات یهودستیزی از نظر منطقی ناقص هستند زیرا «این مردم یهود نیستند که متهم می‌شوند؛ بلکه فقط دولت اسرائیل متهم است.» فاسین، استاد دانشگاه، اظهار می‌کند که «اشتباه گرفتن بین انتقاد از سیاست‌های اسرائیل و یهودستیزی… باعث بی‌اعتبار شدن هرگونه مخالفتی با سرکوب فعلی در غزه می‌شود.» مک‌دوم استدلال می‌کند که اتهامات یهودستیزی «شکلی جدی از نفرت را به ابزاری تبدیل می‌کند»، معنای آن را تضعیف می‌کند و مانع تلاش‌ها برای مبارزه با یهودستیزی واقعی می‌شود.

### سوءاستفاده از قوانین بین‌المللی بشردوستانه
برخی از محققان حقوقی استدلال کرده‌اند که اسرائیل از تفاسیر سهل‌گیرانه از حقوق بین‌الملل بشردوستانه برای توجیه اقدامات خود استفاده کرده است. به عنوان مثال، سه نفر می‌نویسند که «مجموعه‌ای از مفاهیم حقوق بین‌الملل بشردوستانه مانند مناطق امن، تخلیه‌ها، سپرهای انسانی و «سپرهای بیمارستانی  در نهایت، منکران هرگونه جنایت جنگی از سوی اسرائیل را رد کرده‌اند.

## تحلیل
سونیا بولوس، محقق حقوقی، خاطرنشان می‌کند که بسیاری از «نخبگان لیبرال» که «حامیان معمول اسرائیل» نیستند، نسل‌کشی را انکار کرده‌اند. او استدلال می‌کند که این لیبرال‌ها تمایل دارند نقض قوانین بین‌المللی را بپذیرند، اما با رد اصطلاح «نسل‌کشی» برای توصیف آنها و انکار ارتباط بین نسل‌کشی غزه و نکبت، آنها را کم‌اهمیت جلوه می‌دهند، در تلاشی برای کاهش انگیزه برای تغییر سیستماتیک. او همچنین از واکنش‌ها به نسل‌کشی غزه که بر پریشانی عاطفی ناظران اسرائیلی متمرکز است تا فلسطینی‌هایی که نسل‌کشی را تجربه می‌کنند، انتقاد می‌کند.

مک‌دوم می‌نویسد که انکار «صرفاً توجیهی پس از وقوع نیست، بلکه بخش اساسی خود خشونت است». جایگزین انکار، تأیید و توجیه جنایات است که طبق نظرسنجی‌ها به‌طور گسترده توسط اسرائیلی‌ها پذیرفته شده است. مورخ تانر آکچام، انکار نسل‌کشی غزه را با انکار نسل‌کشی ارامنه مقایسه می‌کند:اگر واژگان استثناگرایانه را کنار بگذاریم و حوزه خود را عادی‌سازی کنیم، آنچه پیش روی ما قرار دارد چیزی کاملاً آشناست: یک نمونهٔ کلاسیک انکارگرایی. برای کسانی که روی نسل‌کشی ارامنه کار می‌کنند، دستورالعمل‌های بلاغی پیرامون غزه مانند یک دژاوو (آشناپنداری) به نظر می‌رسد. زبانی که در حال حاضر توسط انکارکنندگان جنایات گسترده در غزه استفاده می‌شود - ترس از نابودی، توسل به دفاع از خود و وارونه جلوه دادن قربانی بودن - بیش از یک قرن است که در انکارگرایی ترکیه تکرار می‌شود. منطق آشناست: خشونت همیشه به عنوان یک واکنش مطرح می‌شود، هرگز به عنوان یک ابتکار عمل. و هر اتفاقی که افتاده است صرفاً با رفتار خود قربانیان توضیح داده می‌شود.برخی از محققان استدلال کرده‌اند که واکنش دولت ایالات متحده به نسل‌کشی غزه بخشی از یک الگوی چند دهه‌ای است که در آن «جنایات متحدانش را انکار، کم‌اهمیت جلوه داده و توجیه کرده است». انزو تراورسو می‌نویسد که فرهنگ خاطره‌پردازی آلمان، که در آن منحصر به فرد بودن هولوکاست بدیهی فرض می‌شود، منجر به انکار مسئولیت اسرائیل در تخریب غزه می‌شود.

پس از انکار دولت بریتانیا مبنی بر اینکه اسرائیل در غزه مرتکب نسل‌کشی می‌شود، سازمان عفو بین‌الملل بیانیه‌ای صادر کرد مبنی بر اینکه بریتانیا حکم دیوان بین‌المللی دادگستری در مورد غزه را اشتباه تفسیر کرده است. به گفته تام داننباوم و جانینا دیل، دولت بریتانیا بر اساس این تفسیر نادرست از حکم دیوان بین‌المللی دادگستری، عدم تعهد ادعایی خود برای جلوگیری از نسل‌کشی در غزه را مطرح می‌کند.

در استرالیا، سناتور دیوید شوبریج، ائتلاف لیبرال-ملی را به دلیل امتناع از اذعان به نسل‌کشی غزه پس از اعلامیه سازمان ملل مبنی بر ارتکاب نسل‌کشی توسط اسرائیل، به انکار نسل‌کشی متهم کرد.

حمید دباشی، محقق ایرانی-آمریکایی، در ژوئن ۲۰۲۵ مقاله‌ای در «*[[میدل ایست آی|میدل ایست آی»]]* نوشت که در آن استدلال کرد انکار نسل‌کشی در غزه باید در سراسر جهان جرم جنایی تلقی شود، همان‌طور که انکار هولوکاست و انکار نسل‌کشی ارامنه در برخی کشورها غیرقانونی است. دباشی همچنین دولت‌ها و رسانه‌های غربی را به دلیل فراهم کردن و سانسور جنایات اسرائیل محکوم کرد و همچنین خواستار پاسخگویی قانونی، رسوا کردن عمومی منکران و به رسمیت شناختن بین‌المللی ۱۵ مه، که در حال حاضر روز بزرگداشت نکبت در سازمان ملل است، به عنوان «روز یادبود نسل‌کشی فلسطین» شد.

## جستارهای وابسته
* نسل‌کشی مردمان بومی
* اتهام نسل‌کشی فلسطینیان
* انکار نکبت

## منابع

### آثار مورد استناد

* 
* 

رده:انکار نسل‌کشی