پهپاد مسافربر

**پهپاد مسافربر** () یک هواگرد خودگردان است که برای جابه‌جایی تعداد اندکی مسافر به مقصد طراحی شده است.

در سال ۲۰۲۱، شرکت فناوری اهانگ یوای‌وی مستقر در گوانگ‌ژوو چین، «ای‌هنگ ۱۸۴» را توسعه داد که نخستین پهپاد مسافربر جهان بود.

## تاریخچه
نخستین بار پهپادها در جنگ جهانی اول معرفی شدند، زمانی که بریتانیا «ایریل تارگت» را توسعه داد؛ هواگردی که با امواج رادیویی از راه دور کنترل می‌شد. یک سال بعد در ایالات متحده آزمایش «کترینگ باگ»، یک دوبالهٔ ۱۲ فوتی حامل بمب که با ریلی شبیه فلاخن پرتاب می‌شد، در حال انجام بود. هر دو پروژه به دلیل نتایج غیرقابل اعتماد و خطر برای نیروهای خودی، در جنگ به‌کار گرفته نشدند. تولید پهپادها پس از جنگ جهانی اول و در جنگ جهانی دوم و جنگ ویتنام ادامه یافت و در آموزش و شناسایی ارزشمند شدند.

در اواخر سده بیستم، شیوه‌های تازه‌ای از سفر نیز پیشنهاد و توسعه یافت، از جمله جت پک‌های شخصی و حتی هواپیمای خیابان‌رو. هرچند این‌ها پهپاد نبودند، اما پیش‌زمینه‌ای برای پهپادهای مسافربر امروزی به‌شمار می‌آیند.

نخستین پهپاد مسافربر در ۶ ژانویه ۲۰۱۶ در نمایشگاه بین‌المللی محصولات الکترونیک مصرفی (CES) در لاس‌وگاس رونمایی شد. این پهپاد که توسط شرکت چینی ای‌هنگ ساخته شد، «۱۸۴» نام داشت و یک‌نفره بود و چهار ملخ داشت. این پرنده می‌توانست حدود ۲۳ دقیقه پرواز کند و به سرعتی تا ۶۳ مایل بر ساعت برسد. از آن زمان شرکت‌های بسیاری وارد این بازار شدند، اما هنوز محصولی در دسترس عموم قرار نگرفته است.

## توسعه فناورانه
از سال ۲۰۱۳ به بعد، بهبود طراحی در ساختار بال‌ها موجب شد تا پهپادهای مسافربر از نظر اقتصادی شدنی‌تر شوند. پیشرفت‌های تازه مانند سامانه بال‌زن که بر اساس سازوکار بال پرندگان ساخته شده است، اکنون بیشتر در دسترس است، چرا که توانایی‌های خود را در آزمایشگاه نشان داده‌اند.

بیشتر پهپادهای آماده بازار تا سپتامبر ۲۰۱۵ پهپاد تحویلی بودند که توانایی حمل بارشان محدود به بسته‌های کوچک (کمتر از ۵ پوند) بود. فناوری ساخت پهپادهایی با ظرفیت حمل بیشتر، به‌ویژه حمل چند انسان، وجود دارد اما هنوز در بازار در دسترس نیست. طراحی‌های کنونی بیشینه ۵ نفر ظرفیت دارند. برآوردهایی وجود دارد که پهپادهای مسافربر می‌توانند از سال ۲۰۲۶ برای حمل‌ونقل پولی و امدادرسانی به‌کار گرفته شوند.

گسترش این فناوری می‌تواند بر ترافیک زمینی تأثیر چشمگیری بگذارد و در کاهش گره‌های ترافیکی مناطق پرجمعیت و صرفه‌جویی تا ۱۵٪ سوخت نقش داشته باشد.

## شرکت‌های شاخص
چندین شرکت بین‌المللی در زمینه پهپاد مسافربر فعال‌اند، از جمله اهانگ یوای‌وی در چین با مدل‌های «۱۸۴»، «۲۱۶» و «وی‌تی-۳۰»، شرکت آمریکایی جوبی ایویشن با پهپاد پنج‌نفره، آرچر ایویشن با مدل «میکر»، ایرباس سیتی‌ایرباس، بوئینگ با مدل «وسیله هوایی مسافربری» و ولوکوپتر آلمانی با مدل «ولوسیتی».

## کاربردهای آینده
### مزایا
پهپادهای مسافربر می‌توانند زمان سفر را بسیار کاهش دهند، چرا که مسیرشان محدود به جاده‌های زمینی نیست. از جمله طرح‌های کنونی، جوبی ایویشن پس از خرید «اوبر ایر» قصد دارد از این فناوری در قالب تاکسی‌های هوایی بهره ببرد. همچنین این پهپادها می‌توانند در عملیات امداد و نجات و رساندن کالاهای حیاتی به‌کار روند. شرکت ای‌هنگ حتی پهپادهای مسافربر را در چین به‌عنوان وسیله اضطراری برای مقابله با ریزش احتمالی رودخانه‌ها در فصل سیلاب به‌کار گرفته است.

### نگرانی‌ها
ایمنی ترافیک هوایی و مسافری مهم‌ترین دغدغه است. مقررات ویژه برای پرواز پهپادهای مسافربر هنوز در حال تدوین‌اند. تهدیدهای امنیتی مانند «حمله مرد میانی» در سامانه‌های تجاری آسیب‌پذیری‌های این فناوری را آشکار کرده‌اند. همچنین ۵۴٪ از بزرگسالان آمریکایی می‌گویند احساس ناامنی می‌کنند اگر سوار پهپاد مسافربر شوند. افزون بر این، صدای این پرنده‌ها زیاد است؛ مثلاً پهپاد «ای‌وی‌تی‌اوال» تمام‌برقی شرکت جوبی ایویشن حدود ۷۰ دسی‌بل صدا تولید می‌کند، که معادل «ترافیک سنگین» است.

## جستارهای وابسته
* هواروی شخصی

## منابع

* 

رده:اویونیک
رده:رباتیک
رده:حمل و نقل هوایی شهری