کنگره زنان اندونزی

**کنگره زنان اندونزی** ( که اغلب با نام اختصاری اندونزیایی خود، **کووانی**، شناخته می‌شود) فدراسیونی از سازمان‌های زنان اندونزی است که در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد دفتر مرکزی آن در جاکارتا واقع شده است. این نام همچنین به کنگره‌های ملی اشاره دارد که از سال ۱۹۲۸ به‌طور منظم برگزار شده‌اند. از زمان تأسیس، این کنگره شامل زنانی از پیشینه‌های سیاسی و مذهبی مختلف بوده است. این کنگره عموماً به سازمان‌های عضو خود استقلال و خودمختاری داده است.

## تاریخچه
### دوران استعمار
در اوایل سدهٔ بیستم و زمانی که اندونزی هنوز بخشی از مستعمرهٔ «هند شرقی هلند» بود، سازمان‌های گوناگونی از زنان بومی اندونزی پدید آمدند. از جمله این سازمان‌ها می‌توان به «عایشیه» که در سال ۱۹۱۷ بنیان‌گذاری شد و با جنبش «سازمان محمدیه» پیوند داشت، و «پوتری ماردیکا» که در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد و با جنبش «بودی اوتومو» مرتبط بود، اشاره کرد. با افزایش حس ملی‌گرایی پس از «سوگند جوانان» در سال ۱۹۲۸ و تلاش‌های روبه‌گسترش برای متحد کردن گروه‌های گوناگون جنبش ملی‌گرایان، نخستین «کنگرهٔ زنان اندونزی» در ۲۲ دسامبر ۱۹۲۸ در یوگیاکارتا برگزار شد. این کنگره به ریاست «رادِن آیو سوکانتو» برگزار گردید و حدود ۶۰۰ نماینده، که بیشتر آنان از اعضای عایشیه بودند، در آن شرکت داشتند. افزون بر این، ۲۰ تا ۳۰ سازمان دیگر نیز نمایندگانی فرستادند؛ از جمله «زنان کاتولیک»، «پوتری ماردیکا» و «زنان تامان سیسوا». سازمان‌هایی از سوماترا و دیگر مناطق دورتر اندونزی نیز حمایت خود را از طریق تلگراف اعلام کردند. در این نشست، یک فدراسیون برای متحد ساختن سازمان‌های مستقل زنان بومی در مستعمره شکل گرفت که «اتحادیهٔ انجمن‌های زنان اندونزی» نامیده شد. یکی از مهم‌ترین موضوعات مورد بحث در این کنگره، مسئلهٔ ازدواج و چگونگی بهبود وضعیت زنان در آن بود. همچنین پیشنهادهایی برای ایجاد صندوق آموزش دختران، گسترش آموزش‌های بهداشتی، تأسیس سازمان پیشاهنگی دختران و مبارزه با ازدواج کودکان نیز مطرح شد.

کنگرهٔ دوم در دسامبر ۱۹۲۹ در باتاویا برگزار شد؛ این‌بار بیش از پنجاه سازمان نمایندگان خود را به آن فرستادند، از جمله گروه‌هایی که توسط مردان اداره می‌شدند، مانند «جوانان جاوه». در این دوره، نام فدراسیون به «اتحادیهٔ انجمن‌های زنان اندونزی» تغییر یافت. همچنین این فدراسیون انتشارنامه‌ای به زبان اندونزیایی با نام «ایستری» (به‌معنای «همسر») منتشر کرد که حدود هفتصد مشترک داشت.در ادامه، تنش‌هایی میان اعضای فدراسیون که خواهان رویکردی آشکارا ملی‌گرایانه بودند و آن‌هایی که مایل بودند بی‌طرف و غیرسیاسی باقی بمانند، پدید آمد. در ماه‌های پس از برگزاری کنگرهٔ سال ۱۹۲۹، گروهی با گرایش پرولتاریایی‌تر و چپ‌گراتر به نام «ایستری سدار» (به‌معنای «همسران آگاه») شکل گرفت. این گروه که رسماً در مارس ۱۹۳۰ تأسیس شد، از احتیاط و محافظه‌کاری اتحادیه ناراضی بود و خواستار رویکردی رادیکال‌تر گردید؛ و سرانجام از اتحادیهٔ اصلی جدا شد.

در کنگره زنان دسامبر ۱۹۳۰ در سورابایا، که  در آن شرکت کردند، تصمیم گرفته شد که PPII از سیاست‌های ملی‌گرایانه اندونزی و مبارزه برای آزادی از حکومت هلند حمایت کند، اگرچه این سازمان هنوز هم برخی از ادعاهای غیرسیاسی بودن را حفظ می‌کرد. سال بعد، PPII نمایندگانی از جمله ماریا اولفا سانتوسو را به کنفرانس زنان سراسر آسیا در لاهور در سال ۱۹۳۱ فرستاد. همچنین نمایندگانی را به کنفرانس لاهور فرستاد و با اظهاراتی که در آنجا مطرح کردند و ضد مذهبی تلقی شدند، اعضای مسلمان PPII را خشمگین کرد. کنگره بعدی زنان در سال ۱۹۳۲ در سوراکارتا برگزار شد. در جلسه سال ۱۹۳۵ آنها در باتاویا (جاکارتا فعلی)، نام این گروه بار دیگر تغییر یافت. (کنگره زنان اندونزی). در آن جلسه، موضوع ازدواج دوباره به تفصیل مورد بحث قرار گرفت و امکان بهبود وضعیت زنان در چارچوب قوانین اسلامی مورد بررسی قرار گرفت. این گروه بار دیگر در سال ۱۹۳۸ در باندونگ تشکیل جلسه داد و در آنجا بار دیگر بر محوریت مبارزه ملی علیه هلندی‌ها تأکید کرد.

در طول جنگ جهانی دوم و اشغال هند شرقی هلند توسط ژاپن، کنگره به دلیل کنترل سیاسی شدید توسط ژاپنی‌ها، فعالیت خود را متوقف کرد. ارتباطات مخفیانه یا غیررسمی در این مدت ادامه یافت، اما این گروه رسماً تشکیل جلسه نداد.

## دوران استقلال اولیه و دوره دموکراسی هدایت‌شده
پس از پایان اشغال ژاپن، در سال ۱۹۴۵ استقلال اندونزی اعلان شد. در نخستین سال استقلال، سازمان‌های گوناگونی برای زنان به‌وجود آمدند، از جمله «اتحادیهٔ زنان اندونزی» و «زنان اندونزی». کنگرهٔ زنان بار دیگر در سال ۱۹۴۶ تشکیل جلسه داد و نام امروزی خود یعنی «کنگرهٔ زنان اندونزی» (که معمولاً به‌صورت «کووانی» شناخته می‌شود) را برگزید. این سازمان با نام جدید، نقشی مشابه گروه‌های دوران استعمار مانند اتحادیهٔ پیشین را بر عهده گرفت و به‌عنوان فدراسیونی از گروه‌های کوچک‌تر فعالیت کرد که با وجود تفاوت‌ها، بر همکاری توافق داشتند. این سازمان تازه‌تأسیس از جمهوری اندونزی در برابر هلندی‌ها پشتیبانی کرد و علاوه بر حمایت سیاسی، کمک‌های مادی نیز برای نبرد مسلحانه فراهم آورد. همچنین با سازمان‌های بین‌المللی زنان ارتباط برقرار کرد تا برای هدف استقلال حمایت جهانی جمع‌آوری کند. پس از استقلال اندونزی، این گروه همچنان از اهداف ملی‌گرایانه حمایت کرد؛ از جمله مطالبهٔ اندونزی بر گینهٔ باختری و نیز کارزار «رویارویی اندونزی و مالزی» علیه مالزی. همچنین در سال ۱۹۵۸ نمایندگانی را به «کنفرانس زنان آسیا–آفریقا» در کلمبو فرستاد.

## منابع

رده:حقوق زنان در اندونزی