محاصره میلان

**محاصره و تصرف میلان** یکی از بخش‌های جنگ‌های هون‌ها در ایتالیا بود. این جنگ توسط آتیلا و هون‌هایش در سال ۴۵۲ میلادی انجام شد و منجر به پیروزی بربرها و نابودی میلان شد. میلان که در آن زمان *[[مدیولانوم (شهر باستانی)|مدیولانوم]]* نامیده می‌شد، تا سال ۴۰۲ میلادی پایتخت امپراتوری روم غربی بود.

## پیشینه
[بندانگشتی|بخش باقی مانده از دیوارهای رومی [مدیولانوم (شهر باستانی)|مدیولانوم]]
آتیلا در سال ۴۵۲ میلادی برای تجدید ادعای ازدواج خود با هونوریا به ایتالیا حمله کرد. آتیلا حمله به ایتالیا را آغاز کرد و از طریق پانونیا به ونیز رسید، جایی که آکویلیا، شهری مستحکم با اهمیت استراتژیک بسیار زیاد را محاصره کرد: تصرف آن کنترل بخش بزرگی از شمال ایتالیا را ممکن می‌ساخت.

بر پایهٔ افسانه‌ای که در منابع محلی و سنت‌های شفاهی بازتاب یافته، آتیلا، فرمانروای هون‌ها، شهری را برای سه ماه محاصره کرد اما نتوانست آن را فتح کند. درست در لحظه‌ای که قصد عقب‌نشینی داشت، لک‌لکی سفید از برجی بر فراز دیوارهای شهر پرواز کرد و در حالی که جوجهٔ خود را بر پشت داشت، شهر را ترک گفت. آتیلا، که به نشانه‌ها و فال‌ها بسیار حساس و خرافی بود، این صحنه را به‌عنوان نشانه‌ای از ضعف و گشایش تلقی کرد و دستور داد ارتش در محل باقی بماند. اندکی بعد، بخشی از دیوارهای شهر، دقیقاً همان‌جایی که برج لک‌لک قرار داشت، فروریخت. این رخداد به آتیلا امکان داد تا وارد شهر شود و آن را به‌طور کامل تصرف کند. او سپس شهر را چنان ویران کرد که هیچ اثری از آن باقی نماند—نه دیوار، نه بنا، نه نامی در نقشه‌ها. این روایت، هرچند افسانه‌آمیز، بازتابی از قدرت ویرانگر آتیلا و ترس نمادین از او در حافظهٔ تاریخی اروپاست. چنین داستان‌هایی، با ترکیب عناصر طبیعی، نشانه‌شناسی خرافی، و ویرانی تاریخی، اغلب در مرز میان تاریخ و اسطوره قرار می‌گیرند.

سپس به سمت پادوا حرکت کرد و آن را به‌طور کامل غارت کرد. پیش از رسیدن او، بسیاری از ساکنان شهر به تالاب پناه بردند، جایی که بعدها ونیز را در آن یافتند. پس از تصرف آکویلیا، پیشروی آتیلا به سمت میلان بدون مشکل انجام شد، زیرا هیچ شهری مقاومت نکرد، بلکه همه از ترس درهای خود را به روی مهاجم گشودند.

## محاصره
هیچ تواریخی به دست ما نرسیده که وقایع را با جزئیات شرح داده باشد، اما از شهادت‌های غیرمستقیم، مانند نامه بعدی ماسیمو دوم، اسقف تورین، به میلانی‌ها، مشخص است که نبرد خونین بوده و شهر تقریباً به‌طور کامل ویران شده است.

شیوهٔ منحصربه‌فردی که آتیلا، فرمانروای هون‌ها، برای نمایش برتری خود بر روم به‌کار گرفت، در حافظهٔ تاریخی به‌عنوان نمادی از غرور و تحقیر سیاسی باقی مانده است. در کاخ امپراتوری میلان، نقاشی‌ای وجود داشت که در آن قیصرهای روم بر تخت نشسته بودند و شاهزادگان سکا در پای آن‌ها قرار داشتند. اما آتیلا، که از این تصویر برآشفته بود، دستور داد آن را تغییر دهند: در نسخهٔ اصلاح‌شده، قیصرها در حال خالی‌کردن کیسه‌های طلای التماس‌آمیز در برابر تخت آتیلا به تصویر کشیده شدند. این بازآفرینی بصری، نه‌تنها تحقیر نمادین امپراتوری روم بود، بلکه بیانیه‌ای سیاسی و فرهنگی از سوی آتیلا به‌شمار می‌رفت—بیانیه‌ای که نشان می‌داد قدرت واقعی دیگر در دست روم نیست، بلکه در دستان مهاجمی است که نه‌تنها سرزمین‌ها را فتح می‌کند، بلکه روایت‌ها و نمادهای قدرت را نیز بازنویسی می‌نماید.

این اقدام، در دل خود، نوعی جنگ نمادین بود: آتیلا با تغییر تصویر، تاریخ را از منظر خود بازتعریف کرد و نشان داد که سلطه، تنها در میدان نبرد نیست، بلکه در کنترل حافظه و تصویر نیز تحقق می‌یابد.

فلاویوس آتیوس، نظامی نظامی امپراتوری روم غربی، نتوانسته بود با آتیلا در نبرد ملاقات کند. در عوض، او نیروهای آتیلا را مورد آزار و اذیت قرار داد و توانست پیشروی هونیک‌ها را کند کند.

## منابع

رده:۴۵۲ (میلادی)
رده:ایتالیا در سده ۵ (میلادی)
رده:تجاوزها به ایتالیا
رده:درگیری‌های دهه ۴۵۰ (میلادی)
رده:نبردهای هون