برده‌داری در آیین زرتشت

**برده‌داری در آیین زرتشت:** زرتشت یکی از ادیانی محسوب می‌شود که برده‌داری را قانونمند کرد، جایی که بردگان از جنگ‌ها آورده می‌شدند.

## در امپراتوری ساسانی
در این دوره، از اسرای جنگی رومی در کشاورزی در بابل ، شوش و پارس استفاده می‌شد. 

برخی از قوانین مربوط به مالکیت و رفتار با بردگان را می‌توان در مجموعه حقوقی معروف به «ماتیجان هزار داستان»، مجموعه‌ای از احکام صادر شده توسط قضات ساسانی، یافت.  در ادامه به برخی از اصولی که می‌توان از این قوانین استنباط کرد، اشاره شده است.

منابع برده‌ها خارجی (مانند اسیران جنگی و حملات غیرزرتشتیان، یا بردگانی که توسط بازرگانان از خارج از امپراتوری وارد می‌شدند) یا داخلی (مانند بردگان ارثی، کودکانی که توسط والدینشان به بردگی فروخته می‌شدند، یا مجرمانی که به عنوان مجازات به بردگی گرفته می‌شدند) بودند. در برخی موارد، خانواده مجرم نیز ممکن است به بردگی محکوم شوند. در زمان نگارش این نسخه خطی، برده‌داری در ایران مادرسالار بود (فرزند یک مرد آزاد و یک زن برده برده محسوب می‌شد)، اگرچه نویسنده اشاره می‌کند که در تاریخ اولیه ایران، ممکن است وضعیت برعکس بوده و برده‌داری پدرسالار بوده باشد.

بردگان حقی بر درآمد بردگان داشتند.

اگرچه بردگان رسماً اموال منقول محسوب می‌شدند و مشمول همان رفتار قانونی با اموال غیرانسانی بودند (به عنوان مثال، می‌توانستند به دلخواه فروخته شوند، اجاره داده شوند، به طور مشترک در مالکیت باشند، به ارث برده شوند، به عنوان وثیقه برای وام داده شوند و غیره)، دادگاه‌های ساسانی با آنها دقیقاً به عنوان اشیاء رفتار نمی‌کردند. برای مثال، به بردگان اجازه داده می‌شد تا در دادگاه در پرونده‌های مربوط به خود شهادت دهند، نه اینکه فقط صاحبانشان نماینده آنها باشند.

بردگان اغلب به عنوان قربانی‌های مقدس به آتشکده‌های زرتشتی تقدیم می‌شدند، که در این صورت آنها و فرزندانشان برده معبد می‌شدند.

ظلم شدید به بردگان می‌توانست منجر به احضار مالکان به دادگاه شود. یک پرونده دادگاهی در مورد برده‌ای که صاحبش سعی در غرق کردن او در رودخانه دجله داشت، ثبت شده است، اما نتیجه پرونده ذکر نشده است.

اگر یک برده غیرزرتشتی، مانند یک برده مسیحی، به زرتشتی می‌گروید، می‌توانست باج بپردازد و آزادی خود را به دست آورد؛ یعنی تا زمانی که به صاحبش غرامت پرداخت می‌شد، آزادی او الزامی بود.

مالکان همچنین می‌توانستند داوطلبانه بردگان خود را آزاد کنند، که در این صورت برده سابق تابع پادشاه ساسانی می‌شد و دیگر نمی‌توانست به بردگی گرفته شود. آزادی ثبت می‌شد، که نشان می‌دهد فرد آزاد شده‌ای که آزادی‌اش مورد مناقشه بود، می‌توانست وضعیت خود را ثابت کند.

در مقایسه با سیستم‌های برده‌داری غربی، سیستم برده‌داری ساسانیان، رهایی جزئی را به رسمیت می‌شناخت (که در مورد برده‌ای که مالکیت مشترک داشت و همه مالکان حاضر به آزاد کردن او نبودند، صدق می‌کرد). به عنوان مثال، یک برده که تا حدی آزاد شده بود، هر چند سال یکبار به صورت چرخشی خدمت می‌کرد.

آزاد کردن برده عملی نیک محسوب می‌شد.  بردگان از حقوق خاصی برخوردار بودند، از جمله نگه داشتن هدایای صاحبشان و دریافت حداقل سه روز استراحت در ماه. 

در منابع تاریخی، مورخ ارمنی، موسی خورناتسی، اشاره کرده است که ساسانیان، ارمنی‌هایی را که در نتیجه جنگ با آنها اسیر شده بودند، از جامعه طرد کرده و آنها را مجبور به پذیرش آیین زرتشت کردند 

## المزدكيه
ابن اثیر اظهار داشته است که مزدک با مردان، زنان، بردگان و کنیزان به طور مساوی رفتار می‌کرد، اما با بردگان و کنیزان به عنوان دارایی رفتار می‌کرد و آنها را بین مردم تقسیم می‌کرد.

## پارسیان
مانیکجی نصیروانجی دالا، یکی از زرتشتیان و محققان برجسته مذهبی پارسی، اظهار داشت که پارسیان در هند بردگان مرد و زن را از هندی‌ها می‌خریدند.   علاوه بر این، *[[روایت‌ها]]* فارسی *،* مجموعه‌ای از نامه‌هایی که در آن پارسیان در مورد احکام دینی زرتشتی از علمای زرتشتی در ایران سؤال می‌کردند، شامل سؤالاتی در مورد بردگان و وظایف مذهبی بود. از این سؤالات، نتیجه گرفته شد که پارسیان بردگان مرد، زن و کودک را خریداری می‌کردند. همچنین ذکر شده است که بردگان زرتشتی در کارهای خانگی دشوار و در مزارع مشغول به کار بودند. یک برده به زمین بسته می‌شد و اگر مالک زمین را می‌فروخت، مالکیت برده به خریدار منتقل می‌شد. همچنین ذکر شده است که پارسیان از خوردن غذایی که توسط غیر زرتشتیان تهیه می‌شد، منع شده بودند زیرا آن را نجس می‌دانستند. همچنین اشاره شده است که زرتشتیان در مورد تغییر دین بردگان به زرتشتی اختلاف نظر داشتند. نظر زرتشتیان در ایران این بود که آنها باید به دین پذیرفته شوند. برخی از پارسیان این را به عنوان امتناع از پذیرش ورود آنها به یک دین می‌دانند زیرا زرتشتی‌گری تبلیغ دین نیست، در حالی که دیدگاه سوم، دیدگاهی میانه است که می‌گوید آنها باید پذیرفته شوند، اما نه به منظور پیروی از دین حقیقی، بلکه برای تسهیل زندگی پارسیان با بردگان در امور طهارت، مانند پذیرش خوردن غذایی که آنها درست می‌کنند. نتیجه گرفته می‌شود که اکثر بردگان آنها هندو بودند، و نشانه‌هایی وجود دارد که مسیحیان یا بردگانی نیز وجود داشتند که به مسیحیت گرویدند  

## منتقد
رده:شاهنشاهی ساسانی
رده:برده‌داری
رده:مزدیسنا