سیاست‌های تغییر اقلیم

بندانگشتی|رؤسای هیئت‌های نمایندگی در کنفرانس سازمان ملل متحد در پاریس ۲۰۱۵
**سیاست‌های تغییر اقلیم** () از دیدگاه‌های مختلفی در مورد چگونگی واکنش به تغییرات اقلیم ناشی می‌شود. گرمایش جهانی عمدتاً ناشی از انتشار گازهای گلخانه‌ای به دلیل فعالیت‌های انسانی، به ویژه سوزاندن سوخت‌های فسیلی، صنایع خاصی مانند تولید سیمان و فولاد و کاربری سرزمین است. از زمان انقلاب صنعتی، سوخت‌های فسیلی منبع اصلی انرژی برای توسعه اقتصادی و فناوری یعنی توسعه انسانی بوده‌اند. محوریت سوخت‌های فسیلی و سایر صنایع کربن‌محور، علیرغم اجماع علمی گسترده مبنی بر لزوم چنین سیاستی، منجر به مقاومت زیادی در برابر سیاست‌های تغییر اقلیم شده است.

## سیاست اقلیم
سیاست اقلیم یا سیاست تغییر اقلیم، اغلب توسط دولت‌های ملی به عنوان مثال «سیاست اقلیمی چین» تعیین می‌شود. این سیاست ممکن است شامل سیاست کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای برای محدود کردن تغییرات اقلیم و همچنین سازگاری با تغییرات اقلیمی باشد. سیاست اقلیمی ملی گاهی‌ با سیاست منطقه‌ای یا منطقه‌ای در تضاد است، به عنوان مثال سیاست تغییرات اقلیمی ایالت واشینگتن با سیاست تغییرات اقلیمی ایالات متحده متفاوت است، و سیاست اقلیمی اتحادیه اروپا می‌تواند با سایر سیاست‌های ملی برخی کشورهای اروپایی در تضاد باشد.

سیاست‌های اقلیمی ممکن است مزایای مشترکی برای سیاست‌های بهداشتی داشته باشند، از جمله: کاهش آلودگی هوا، افزایش پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری و خوردن گوشت گاو کمتر، همچنین ممکن است با کاهش واردات نفت به سیاست‌های انرژی کمک کنند. حمایت عمومی از این سیاست‌ها به این بستگی دارد که اولا مردم چه میزان به این فکر می‌کنند که این سیاست‌ها واقعا در کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای مؤثر هستند، ثانیا تأثیر آنها بر افراد فقیر، ثالثا تأثیر آنها بر خانواده‌های پاسخ‌دهنده و اینکه چقدر آنها این را درک می‌کنند. مدل‌سازی اقتصاد اقلیمی می‌تواند در تصمیم‌گیری در مورد سیاست مفید باشد و اینکه سیاست‌هایی مانند گذاشتن تاریخ‌ برای رساندن انتشار به صفر خالص، ممکن است به قانون تبدیل شوند.

## مذاکرات سیاسی
مذاکرات یا مباحثه سیاسی در مورد تغییرات اقلیم اساساً اقدام عملی حول قوانین عام تغییر اقلیم است. زیر بنای سیاست تغییرات اقلیمی شامل استدلال‌های متمایز و مختلفی هستند. برای مثال ارزیابی‌های مختلف از فوریت تهدید یا از پذیرش امکان ایجاد تغییر، از مزایا یا مشکلات مربوط به واکنش‌های مختلفی که نسبت به تغییر وجود دارند، اما اساساً همه اینها واکنش‌های بالقوه‌ای هستند که مربوط می‌شوند به تغییرات اقلیمی.

### مذاکرات چندجانبه
[بندانگشتی|انتشار جهانی [کربن دی‌اکسید|دی‌اکسید کربن بر اساس حوزه قضایی، ۲۰۲۳]]
تغییرات اقلیم در اوایل دهه ۱۹۹۰ به یک موضوع ثابت در دستور کار سیاسی جهانی تبدیل شد و در کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد برنامه‌ریزی شد که این مذاکرات سالانه برگزار شوند. این رویدادهای سالانه «کنفرانس‌هایی که طرفین متعهد هستند» نامیده می‌شوند. کنفرانس‌هایی مانند پیمان کیوتو ۱۹۷۷، اجلاس گردهمایی تغییرات اقلیمی سازمان ملل ۲۰۰۹ در کپنهاگ و کنفرانس تغییر اقلیم ۲۰۱۵ سازمان ملل متحد در پاریس بودند. توافق پاریس به‌طور گسترده موفقیت‌آمیز تلقی شد، اما اینکه چقدر در کاهش گرمایش جهانی در درازمدت مؤثر خواهد بود، هنوز مشخص نیست.

## اقدام جمعی
در حال حاضر سیاست‌های اقلیمی تحت تأثیر تعدادی از جنبش‌های اجتماعی و سیاسی قرار دارند که برای ایجاد اراده سیاسی به منظور اقدام اقلیمی برای تغییر تمرکز دارند. جنبش‌هایی مانند: جنبش عدالت اقلیمی، اعتصاب مدارس برای اقلیم و جنبش‌های مربوط به عدم سرمایه‌گذاری در صنایع سوخت فسیلی.

## چشم انداز
تلاش‌های سیاسی و تاریخی برای توافق بر سر سیاست‌هایی به منظور محدود کردن گرمایش جهانی تا حد زیادی در کاهش تغییرات اقلیمی با شکست مواجه بوده است. برخی مفسران ابراز خوش‌بینی کرده‌اند که به دلیل تحولات و فرصت‌های مختلف اخیر، دهه ۲۰۲۰ می‌تواند موفق‌تر باشد. سایر مفسران هشدار داده‌اند که اکنون زمان بسیار کمی برای اقدام وجود دارد تا شانسی برای حفظ گرمایش جهانی زیر ۱.۵ درجه سانتیگراد یا حتی شانس خوبی برای حفظ گرمایش جهانی زیر ۲ درجه سانتیگراد داشته باشیم.

## جستارهای وابسته

* سیاست انرژی
* سیاست‌گذاری زیست‌محیطی
* سیاست صنعتی سبز
* توسعه سازوکار هوای پاک (پیمان کیوتو)

## منابع

## پیوند به بیرون


رده:اقتصاد سیاسی
رده:اقتصاد و تغییر اقلیم
رده:شکاکیت و انکار تغییر اقلیم
رده:علوم اجتماعی زیست‌محیطی
رده:واژگان زیست‌محیطی