آرالدو دی کرولالانتزا

آرالدو دی کرولالانتزا  (۱۹ مه ۱۸۹۲ باری - ۱۸ ژانویه ۱۹۸۶ رم) روزنامه‌نگار و سیاستمدار ایتالیایی بود که در ایتالیای فاشیست سمت‌های مهمی داشت. او بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۵ وزیر امور عمومی و مدت‌ها عضو سنای ایتالیا بود. 

## زندگینامه
دی کرولالانتزا در ۱۹ مه ۱۸۹۲ در باری، از خانواده‌ای نجیب‌زاده و اصالتاً میلانی به دنیا آمد. پدرش گوفردو، نسب‌شناس مشهور و مدیر مؤسسه عالی علوم اقتصادی و بازرگانی باری، و مادرش، ماریا جوزپینا آمالیا نویا (Maria Giuseppina Amalia Noya) از بارون های بیتتو بود.

او با روزنامه‌ها از جمله Il Corriere delle Puglie، «روزنامه جنوب» (La Gazzetta del Mezzogiorno) و «مردم ایتالیا» (*Il Popolo d'Italia*) همکاری داشت. او در جنگ جهانی اول جنگید و در سال ۱۹۱۹ انجمن ملی مبارزان باری را تأسیس کرد.

دی کروالانزا در سنین پایین به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست. در ۲۳ مارس ۱۹۱۹، بنیتو موسولینی او را به عنوان دبیر سیاسی منطقه‌ای سازمان فاشیستی آپولیا و لوچانیا منصوب کرد. در سال ۱۹۲۲، او در راهپیمایی رم شرکت کرد و رهبری اسکادران آپولیایی را بر عهده داشت. وی در سال ۱۹۲۴ به عنوان نماینده حزب ملی فاشیست انتخاب شد. در سال ۱۹۲۶، به عنوان اخستین فاشیست به سمت شهردار باری انتخاب شد. هنگامی که دی کروالانزا در قدرت بود، تلاش کرد تا باری را به عنوان مرکز جدیدی برای حکومت فاشیستی بازسازی کند و شهر را به دستور موسولینی به پلی بین شرق و غرب تبدیل کند.

در ۹ ژوئیه ۱۹۲۸، دی کروالانزا به عنوان منشی وزارت امور عمومی منصوب شد و در دوره ۱۹۳۰-۱۹۳۵ به عنوان وزیر امور عمومی کابینه بنیتو موسولینی خدمت کرد. او به ویژه به خاطر تعهدش به امدادرسانی و بازسازی پس از زلزله کرکس ۱۹۳۰ (که در ۲۳ ژوئیه ۱۹۳۰ رخ داد) نقش خود را برجسته کرد. 

علاوه بر این سمت‌ها، دی کرولالانتزا به عنوان شهردار باری به نمایندگی از معاونش وینچنزو ولا (Vincenzo Vella) به خدمت خود ادامه داد. در سال ۱۹۳۵، دی کرولالانتزا به عنوان رئیس یک سازمان جوانان فاشیستی به نام اپرای ملی بالیلا منصوب شد و نام او به ویژه با احیای باتلاق‌های پونتین (Pontine Marshes) گره خورده است. در دوران وزارت او، شهرهای لیتوریا (Littoria) (لاتینای امروزی)، سابائودیا و پونتینیا ایجاد شدند. در دوران ریاست بعدی او بر این سازمان، شهرهای آپریلیا و پومزیا (Pomezia) نیز ایجاد شدند، اگرچه شهرهای آپریلیا و پومزیا به اقدامات سلف او، کنت والنتینو اورسولینی چنچلی (Valentino Orsolini Cencelli)، نسبت داده می‌شوند.

در سال ۱۹۴۳ به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست. پس از سقوط فاشیسم، دی کرولالانتزا در ۱۳ ژوئن ۱۹۴۶، او به دلیل فعالیت‌هایش در دوران رژیم دستگیر شد، اما در ۱ ژوئیه آزاد، و سرانجام در سال ۱۹۵۰ تبرئه شد. وی فعالیت سیاسی خود را با جنبش اجتماعی ایتالیا از سر گرفت. بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۸۶، او از طرف جنبش اجتماعی ایتالیا، در سنای ایتالیا خدمت کرد. در سال ۱۹۸۲، به مناسبت نودمین سالگرد تولدش، رئیس سنا، امینتوره فانفانی، به او مدال طلا اهدا کرد.

دی کرولالانتزا در ۱۸ ژانویه ۱۹۸۶ در رم درگذشت.

میراث
[بندانگشتی|مجسمه دی کرولالانتزا در زادگاهش در [باری (ایتالیا)|باری ایتالیا]]

در طول سال‌ها، میدانی در لاتینا، میدانی در شهرداری پومزیا در سانتا پروکولا، خیابانی در شهرداری آپریلیا و یکی در شهرداری آلتامورا، و میدان ایستگاه در شهرداری مونوپولی نیز به نام او نامگذاری شده‌اند. دو مجسمه که مجسمه نیم‌تنه این سیاستمدار را به تصویر می‌کشند در باری قرار دارند: یکی در فضای باز در میدان اروی دل ماره، که در سال ۲۰۰۱ با حضور الکساندر ویزل، رئیس انجمن اسرائیل و ایتالیا، افتتاح شد، و دیگری که سال‌ها حضور در مجلس شورای شهر باری قرار داشت، اکنون در گالری هنری استانی باری قرار گرفته است.

## منابع و مآخذ

* LÀERA, R., & RICCARDI, C. (1988). Pianificazione urbana e territoriale nella politica di regime di Araldo di Crollalanza.
 
* ERNESTI, G.(a cura), La costruzione dell'utopia. Architetti e Urbanisti nell'Italia Fascista, Roma, 265-279.

* Domenico Crocco (2017). Il Ministro delle grandi opere che disse di no a Mussolini. Vita di Araldo di Crollalanza. CEDAM (ISBN:978-88-13-36736-7).

## پانویس
  
 

## پیوند به بیرون
*

رده:روزنامه‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نویسندگان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۸۹۲ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۸۶ (میلادی)
رده:افراد پادکمونیست اهل ایتالیا
رده:روزنامه‌نگاران مرد اهل ایتالیا