ماری فلور

**ماری فلور** نویسنده، موسیقی‌ساز، نوازنده و هنرمند فرانسوی است.

## زندگی‌نامه
ماری فلور در کلیشی، او-دو-سن متولد شد، سپس به محدوده پاریس نقل مکان کرد. او همچنین بخشی از دوران کودکی خود را در بریتانی (سانتک و راسکاف) گذراند. مادرش معلم ادبیات/تاریخ-جغرافی بود و به عنوان یک آماتور در گروه‌های کر آواز می‌خواند. پدرش، مدیر بخش بیمارستان، به نویسندگی علاقه زیادی داشت. والدین او بیشتر به موسیقی کلاسیک، موسیقی سلتیک یا فولک/راک آنگلوساکسون (لئونارد کوهن، گروه ولوت آندرگراند، جون بایز) گوش می‌دادند. او در واقع نام کوچک خود را مدیون موسیقیی از جون بایز است که والدینش از طرفداران آن بودند (با عنوان " *والس میلانی* " در مجموعه *Blessed Are...)*.

او به مدت دو سال نزد یک معلم خصوصی به آموزش ویولن پرداخت و سپس در سن شش سالگی وارد هنرستان موسیقی کوربووا شد. پس از شکست در مسابقه، در سن ۱۴ سالگی به دلیل حجم کار و نظم و انضباط مورد نیاز آموزش کلاسیک، هنرستان را ترک کرد و به تدریج به‌طور مستقل به گیتار و پیانو روی آورد.

## روند شغلی
ماری فلور اولین کنسرت خود را در ۱۷ سالگی در کافه‌ای در کانال سن مارتین برگزار کرد. در ، او در سال اول دانشگاه را به‌طور قطعی رها کرد تا خود را وقف موسیقی کند. مدیر پیتر فون پوهل او را از طریق اولین موسیقی منتشر شده‌اش در مای اسپیس (*محو شدن*)  پیدا کرد، که به او اجازه داد اولین مجموعه خود را *با نام «اگر لطف کنید، بیش از سی ثانیه»* در سال ۲۰۰۹ منتشر کند. یک مجموعه فولک با ده موسیقی به زبان انگلیسی (به جز یک قطعه از *مجموعه «شکاف نرم*»)، که او هم شعر و هم موسیقی آن را نوشت، با صدایی یادآور کرن آن.

او شروع به اجرای برنامه‌های افتتاحیه در کنسرت‌ها کرد، اولین اجرای او در سال ۲۰۰۸ در لا ماروکینری بود. او برای «The New Pornographers»، یکی از اولین صحنه‌هایش، برنامه اجرا کرد.

در آن زمان او بسیار درگیر سیاست بود، زمان زیادی را در جلسات می‌گذراند و به فکر ورود به این حوزه بود، اما در نهایت موسیقی را ترجیح داد.

او همچنین به عنوان ترانه‌سرا با گروه‌های OMOH و Stuck in the Sound همکاری می‌کند و اشعار مجموعه *Pursuit* آنها را نوشته است. به موازات آن، او به مد علاقه دارد و به مدت چهار سال با خانه مد Kitsuné به عنوان طراح یا مدل، گاهی اوقات به عنوان جایگزین همکاری داشته است.

### توسط دوازده
او کنسرت‌هایش را با حضور (امیلی سایمون، پیت دوهرتی، بکستر دوری) آغاز کرد و سپس مجموعه *«بای د دوزن* را *در سال ۲۰۱۴ توسط [[نیو رکوردز]] منتشر کرد که* با استقبال بسیار خوبی روبرو شد . تهیه‌کننده این مجموعه رابین لدوک بود که افق‌های جدیدی از موسیقی را برای او گشود. «واقعاً برای من آموزنده بود. ما از طریق علاقه مشترکمان به ولوت آندرگراوند و برایان جونزتاون مساکر با هم ارتباط برقرار کردیم و او من را با ال گرین، موسیقی آفریقایی و کیبوردهای قدیمی آشنا کرد.».

این مجموعه شامل نسخه جدیدی از *موسیقی Empty Walls* است که در ابتدا یک اجرای دونفره با مایک نوگا در مجموعه اول بود، اما در این مجموعه یک نسخه تک‌نوازی است.

در سال ۲۰۱۸، او موسیقی *«Comme un signe*» را برای سوفیان لدم نوشت. او در این مورد اظهار نظر کرد. «من عاشق نوشتن برای پسرها هستم. فکر می‌کنم حتی نوشتن برای پسرها را ترجیح می‌دهم. دوست دارم حرف را در دهانشان بگذارم (می‌خندد).»

### براکاژ (مجموعه)
در سال ۲۰۱۷، او مجموعه کوتاه *Passade digitale* را منتشر کرد که نشان‌دهندهٔ انتقال او به لیبل مستقل ۶&amp;amp;۷ (که توسط پاسکال نگر تأسیس و مدیریت می‌شد) پس از دوران همکاری‌اش با نیو رکوردز بود. موسیقی *Passade Digitale* از این مجموعه کوتاه، اولین موسیقی او بود که شد. این مجموعه کوتاه همچنین نشان‌دهندهٔ گذار او به نوشتن اشعار به زبان فرانسوی بود. «از همان ابتدا، زبان انگلیسی یک انتخاب بدیهی بود، یک حس و حال و امتداد فرهنگ موسیقی من. نقطه عطف بعد از یک دلخوری جزئی اتفاق افتاد. داشتم یکی از موسیقی‌های جدیدم را به انگلیسی برای کسی پخش می‌کردم. او در نیمه راه پخش را متوقف کرد و به من گفت «چرا به جای آن یک موسیقی به زبان فرانسوی نمی‌نویسی؟» «». اولین موسیقی او که به زبان فرانسوی ساخته شده است، *Palmiers en hiver* است که در یک ساعت ساخته شده است و این فرصتی برای دوئت با ژولین دوره خواهد بود. موزیک ویدیوی این دوئت در سال منتشر شد. در یک نسخه پیانو-خواننده با ارکستراسیون مجدد.

مجموعه *براکاژ (Braqage)* سپس در سال ۲۰۱۹ منتشر شد و نقدهای خوبی دریافت کرد. دومین وقفه، از این مجموعه به بعد ماری فلور با پیانو موسیقیسازی می‌کند و دیگر مانند مجموعه‌های قبلی با گیتار فولک نمی‌نوازد.

این مجموعه بسیار اتوبیوگرافیک است؛ بیشتر متمرکز بر «یک داستان عاشقانهٔ احشایی و سمی». نوشته مستقیم و اغلب بیشتر خام است («چی می‌خوای، مدال؟ / برای من تو فقط یه چیز کوچیکی / فقط یه نی دیگه ای که دارم کوتاهش می‌کنم»). عناوین *QCC* و سپس *Tout ou Rien* از موفقیت‌های عمومی برخوردار بودند (بیش از یک میلیون بازدید برای ویدیو).

او بیشتر *براکاژ را* به عنوان اولین مجموعه واقعی خود معرفی می‌کند. او از *Presqu'île*، یک موسیقی پیانو-خوانی، به عنوان موسیقی مورد علاقه‌اش در این مجموعه یاد می‌کند.

در سال ۲۰۲۲، او برای قرارهای ژولین دوره در**[[آکور آرنا]]** برنامه اجرا کرد.

*تور براکاژ* که پس از انتشار مجموعه برگزار شد، به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ در فرانسه به‌طور ناگهانی متوقف شد. قرار بود این تور برای اولین بار در جشنواره Francofolies de La Rochelle 2020 اجرا شود، اما این جشنواره لغو شد.

### نمی‌دانم این کار خواهد کرد یا نه
بندانگشتی|ماری فلور در نینکاسی لیون، در .
پس از لغو آخرین مرحله از *تور براکج*، او به ترانه‌سرایی بازگشت و اولین موسیقی تکمیل‌شده‌اش *«من می‌دانم که دیر شده» (Je sais qu'il est tard)* بود، موسیقیی بیشتر شرح حال‌گونه. این موسیقی به موسیقی اصلی مجموعه بعدی او و موسیقی مورد علاقه‌اش در رپرتوارش تبدیل شد. این موسیقی به عنوان کاتالیزوری برای نوشتن بقیه مجموعه عمل کرد.

در ژوئن ۲۰۲۲، او *مجموعه «نمی‌دانم که آیا می‌رود یا نه» (Je sais pas si ça va)* را منتشر کرد، مجموعهی آرام‌تر از *«سرقت» (Braqage* *.* اگرچه شامل تصنیف‌ها و بخش‌های پیانو-آواز است، اما متن مجموعه بیشتر پویاتر است و برای اجرای زنده طراحی شده است. این مجموعه در دو جلسه دو هفته‌ای در ژوئن و اوت ۲۰۲۱ در خانه‌ای که برای این مناسبت در محدوده گارد اجاره شده بود، برای کارایی بیشتر ضبط شد. مانند مجموعه قبلی، این مجموعه نیز حاصل همکاری با گروه OMOH (Baptiste Homo و Clément Agapitos) بود، به کارگردانی آنتوان گایه و تهیه‌کنندگی پیر لوران فور. تأثیرات رپ و موسیقی شهری در اشعار این مجموعه بیشتر به چشم می‌خورد («برو دیگه، گورتو گم کن ") و جمله‌بندی (حروف ندا). او به خصوص Damso یا PNL را دوست دارد و دوست دارد با آنها همکاری کند. *Mal barré* اولین موسیقی از این مجموعه است که تبلیغ شد و در تابستان ۲۰۲۲ به رتبه چهلم در پخش رادیویی رسید.

ماری فلور سپس به تورهایی (۲۰۲۲–۲۰۲۳) رفت که شامل اجراهایی در La Cigale , Francofolies de La Rochelle, Printemps de Bourges و Olympia بود. لئو آگاپیتوس (نوازنده کیبورد و سینتی‌سایزر)، اشتفن شارون (نوازنده گیتار بیس و گیتار)، گائل گالزین (نوازنده درام و پرکاشن) او را روی صحنه همراهی می‌کردند.

در طول اجرایش در لا سیگال، بنجامین بیولای برای اجرای دوئت موسیقی *"Je sais qu'il est tard* به او روی صحنه پیوست *.* او پیش از این در سال ۲۰۱۹ موسیقی *"Ton heritage"* را در برنامه تلویزیونی تاراتاتا * بازخوانی کرده بود.* او *این* موسیقی را زیباترین موسیقی در موسیقی فرانسه می‌داند.

او همچنین در کنسرت MC Solaar در المپیا در آوریل ۲۰۲۳، یک اجرای دونفره با او در موسیقی  اجرا کرد.

*Je sais pas si ça va* برای جایزه مجموعه سال RTL ۲۰۲۲ انتخاب شده است.

*ماری فلور* آن را بیرون می‌آورد انتشار مجدد دیجیتال مجموعه (به نام *Je sais toujours pas si ça va*) با چهار قطعه غنی شده است. سه جلد در نسخه‌های کوارتت به همراه دوتایی با جولین دوره (در *Palmiers en hiver*).

او در مجموعه ادای احترام به او با عنوان *«Tout simplement Sheller»* شرکت می‌کند که در آن موسیقی *«simplement» را* با پیانو-آواز بازخوانی کرده است.

### گره خورده
پس از ۳ سال تور و موسیقیسازی، ماری فلور مجموعه «در سال ۲۰۲۵ مجموعه Ex-aequo، همچنین در مجموعه‌های ۶ و ۷. او اشعار ۱۱ قطعه را نوشت و در ساخت موسیقی با مارلون بی. (تهیه‌کننده و درامز)، جرمی لوورس (گیتار بیس) و گرگوار ماهه (گیتار)، فرانسوا هنری و ژان-ماکس مری (پیانو) همکاری کرد ،

## دیسکوگرافی
### مجموعه‌های استودیویی
#### انتشار مجدد
### تک‌موسیقی‌ها و مجموعه‌های چندموسیقیه
### مشارکت‌ها
* ۲۰۲۳: اجرای *Simply* در مجموعه ادای احترام به *Simply Sheller*
* ۲۰۲۳: شرکت در کنسرت سی امین سالگرد تاراتاتا (کاور *Ma préférence* و *For me remmable* با جولین کلرک، سوزان و ساندرین کیبرلین)
* ۲۰۲۴ دوئت با ام‌سی سولار در موسیقی *Okay* (ضبط شده در مجموعه *Éclats cosmiques*)

## یادداشت‌ها و منابع


رده:خوانندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل فرانسه
رده:خواننده-ترانه‌پردازان زن اهل فرانسه
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:مقاله‌های ویکی‌پدیا همراه اطلاعات داده‌های کتابخانه‌ای
رده:نوازندگان پیانو زن اهل فرانسه