لوئیجی مانینی

**لوئیجی مانینی** (;  – ) طراح صحنه، معمار و نقاش ایتالیایی بود. او در سال ۱۸۷۹ به لیسبون، پرتغال رسید و تا زمان بازگشت به ایتالیا در سال ۱۹۱۳ در آنجا زندگی کرد. مانینی مسئول برخی از چشمگیرترین طرح‌های معماری در پرتغال بود؛ برخی از مشهورترین آثار او عبارتند از: کاخ بوچاکو، کوئینتا دا رگالیرا، ژاردیم دا رگالیرا، ویلا رلوجیو، ویلا ساسِتی، شالت مایر و دکوراسیون داخلی کاخ بیستر.

## زندگی‌نامه
او در کرما، لمباردی، ایتالیا متولد شد و در مدرسه استاد آنتونیو پولگاتی تحصیل کرد، جایی که تا سال ۱۸۶۱ زیر نظر پروفسور فردیاندو کاسینا در میلان و برشا تحصیل کرد. او همچنین در آکادمی هنرهای زیبا در بررا (میلان) تحصیل کرد و در سال ۱۸۷۴ به عنوان دستیار طراح صحنه برجسته، کارلو فراریو، استاد طراحی صحنه در لا اسکالا، مشغول به کار شد. مانینی سپس در سال ۱۸۷۹ به پرتغال نقل مکان کرد تا برای تئاتر واقعی سائو کارلوس (که امروزه تئاتر ملی سائو کارلوس نامیده می‌شود) کار کند. او تا سال ۱۹۱۳ در پرتغال زندگی کرد و سپس به ایتالیا بازگشت و در سال ۱۹۳۶ در برشا درگذشت.

## شغل
در حالی که هنوز در ایتالیا زندگی می‌کرد، در زادگاهش کار می‌کرد و کلیساهای وایانو کرماسکو و زاپلو را تزئین می‌کرد. او مهارت‌های قابل توجهی در زمینه رنگ‌آمیزی و مرمت نقاشی‌های دیواری کلیسای سن برناردینو از خود نشان داد. او همچنین روی دکوراسیون ویلا استرامتزی (موسکازانو) کار کرد.

به لطف حمایت کنت ثروتمند فاروبو، اپرای سائو کارلوس در ژانویه ۱۸۳۴ پس از پایان جنگ‌های لیبرال بازگشایی شد. از تاریخ افتتاحیه تا سال ۱۸۷۹، طراح صحنه ساکن جوزپه سیناتی (سینا، ۱۸۰۸) بود، اما پس از مرگ او استخدام یک هنرمند جدید ضروری بود. به لطف تجربه مانینی در تئاتر آ لا اسکالا، او به عنوان طراح صحنه انتخاب شد تا جایگزین گیناتی شود. در آن زمان، پرتغال فاقد تخصص فنی و هنری بود که لوئیجی مانینی از تجربه خود در ایتالیا به ارمغان آورده بود.

مانینی به سرعت بازار را از سلف خود، سیناتی، به دست گرفت و در حالی که با رامبوا همکاری می‌کرد، به استاد جدید طراحی صحنه پرتغال تبدیل شد. او نه تنها به عنوان یک طراح صحنه تحسین منتقدان را به دست آورد، بلکه به عنوان یک نقاش نوآور نیز شناخته شد. نقاشی‌های او به شدت تحت تأثیر مضامین تئاتری غنایی قرار داشتند. در زمینهٔ طراحی صحنهٔ پرتغالی، مانینی میراث مهمی از طراحی خود به جا گذاشت، نه تنها در تئاتر سائو کارلوس، بلکه در تئاتر دونا ماریا ۲ (که دومی در سال ۱۸۴۶ توسط آلمیدا گرت افتتاح شد).

وقتی مانینی در سال ۱۸۸۸ چهل ساله شد، توسط امیدیو ناواروتو برای طراحی کاخی در رشته‌کوه بوچاکو دعوت شد که قرار بود به عنوان شکارگاه خانواده سلطنتی مورد استفاده قرار گیرد. دیدگاه معماری مانینی سبک نئورومی رمانتیک بود، طرحی که از سال ۱۸۷۸ رو به زوال بود. با این حال، مانینی، بی‌توجه به جریان‌های زیبایی‌شناسی نوظهور، به طرح مورد نظر خود پایبند ماند و کاخ بوچاکو را ساخت. این امر در عوض فرصت‌های کاری را برای سایر هنرمندان ونیزی، مانند نورته جونیور و نیکولا بیگاگلیا که نقاشی‌های تزئینی را اجرا کردند، و همچنین مجسمه‌ساز جی. ماچادو، ایجاد کرد. هنرمندان دیگری که در ساخت کاخ مشارکت داشتند، شامل استادان محلی از مدرسه آزاد هنرهای زیبای کویمبرا بودند.

در سال ۱۸۹۴، مانینی روی دکور تئاتر سائو لوئیز که در همان سال افتتاح شد، کار کرد و در سال ۱۸۹۵ روی دکور موزه نظامی کار کرد. هر دو نمونه خوبی از ایده‌های ملی‌گرایانه او هستند که عناصر مانوئلین را با هم ترکیب می‌کنند. مانینی همچنین راهروی راه‌پله کاخ فوز را نقاشی کرد و غرفه پرتغال در نمایشگاه جهانی پاریس در سال ۱۹۰۰ را با پرده‌ای تمثیلی از اکتشافات و سفرهای پدرو آلوارز کابرال، صحنه‌هایی از فرنائو د ماگالهاس و کورت رئال تزئین کرد.

در پایان قرن نوزدهم، تجلیل از عظمت اکتشافات پرتغالی‌ها در اوج خود بود. با رویدادهایی مانند جشن‌های کامرون در سال ۱۸۸۰ و رویدادهایی در سال ۱۸۹۸ که سفر دریایی باورنکردنی واسکو دا گاما به هند را جشن می‌گرفت، سبک مانوئلین هرگز تا این حد رایج نبود. این محیط فرهنگی، زمینه‌ساز ایده‌آلی برای چیزی بود که یکی از دیدنی‌ترین آثار معماری مانینی شد: کوئینتا دا رگالیرا (سینترا). این ملک در آغاز قرن بیستم توسط میلیونر آنتونیو آگوستو کاروالیو مونتیرو (که با نام «مونتیروی میلیونر» نیز شناخته می‌شود) خریداری شد. مونتیرو که عاشق آثار کاموئس بود، طراحی کاخی را که امروزه در کوینتا دا رگالریا قرار دارد، به مانینی سپرد که به فانتزی‌های خارق‌العاده مانوئلین مانینی دامن زد. شهر سینترا با این زیبایی‌شناسی غریبه نبود و کاخ سلطنتی به عناصر اصیل و منحصر به فرد مانوئلین خود می‌بالد. در طول این دوره احیا، تأثیر مانوئلین بر سایر کاخ‌های اطراف در منطقه نیز تأثیر گذاشت، از جمله کاخ پنا، که اثر بارون اشوگه (هنرمندی که در کاخ بوچاکو نیز کار کرده و در کاخ رگالریا نیز همکاری داشته است) بود. هر دو کاخ از سنگ ساخته شده بودند که از طریق راه‌آهن از معدن پدرا د آنکا واقع در مجاورت کویمبرا به سینترا ارسال می‌شد.

از دیگر پروژه‌هایی که مانینی در آنها شرکت داشت می‌توان به برج سائو سباستیائو، کاخی که در حال حاضر موزه کتابخانه کوندس د کاسترو گیمارش در کاسکایس را در خود جای داده است، اشاره کرد. مانینی همچنین در پروژه‌های کوچک‌تر هنری، از جمله تزئینات ساخته شده در تئاتر گارسیا د رزند (در اِوورا)، تئاتر سا د میراندا (در ویانا دو کاستلو) و تئاتر دی. ماریا پیا، تئاتر شهری بالتازار دیاس، مشارکت داشت. در سال ۱۹۱۳، مانینی با ثروت خود در پرتغال به ایتالیا بازگشت و تا زمان مرگش در برشا در سن ۸۸ سالگی در ۲۹ ژوئن ۱۹۳۶ در آنجا زندگی کرد. او در کرمونا، در کلیسای کوچک خانوادگی به خاک سپرده شد. کتابخانه کرمونا هنوز هم بسیاری از نقاشی‌های او را در خود جای داده است.

کارهای دیگر مانینی در پرتغال شامل دکورهای اپراهای آیدا، ایل گوارانی، لوهنگرین، مفیستولز و اوتلو، تئاتر د فونچال باغ زمستانی در تئاتر د سائو ژوائو است.

## زندگی شخصی
همسر او، ترزا، خواهر نقاش آنجلو باکچتا بود و دخترشان اِبه با پسر باکچتا، آزلیو، ازدواج کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد پرتغالی ایتالیایی‌تبار
رده:اهالی کرما (لمباردی)
رده:درگذشتگان ۱۹۳۶ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۴۸ (میلادی)
رده:معماران اهل پرتغال
رده:معماران اهل لمباردی
رده:معماران ایتالیایی سده ۱۹ (میلادی)
رده:معماران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا