چاقی در اندونزی

بندانگشتی|سهم بزرگسالان چاق، ۱۹۷۵ تا ۲۰۱۶
طبق گزارش سازمان بهداشت جهانی (2015)، «جمعیت بزرگسالان دارای اضافه وزن و چاق در سراسر جهان بین سال‌های 1980 تا 2013 از 30 درصد به 38 درصد در زنان و از 29 درصد به 37 درصد در مردان افزایش یافته است».  شیوع چاقی در تمام گروه‌های سنی در اندونزی همچنان رو به افزایش است.

## تعریف و ویژگی‌های چاقی
[بندانگشتی|فرد چاق با [شاخص توده بدنی >30]]
تعریف و طبقه‌بندی پذیرفته‌شده‌ی کلی چاقی توسط سازمان بهداشت جهانی ارائه شده است که در آن چاقی عموماً بر اساس وزن فرد که با مقیاس شاخص توده بدنی (BMI) اندازه‌گیری می‌شود، طبقه‌بندی می‌شود. این رقم با تقسیم وزن فرد (برحسب کیلوگرم) بر قد او (برحسب متر) به توان دو، محاسبه می‌شود. یک فرد بالغ با BMI 25 یا بالاتر، دارای اضافه وزن و 30 یا بالاتر، چاق در نظر گرفته می‌شود.  

## نمای کلی
چاقی یک عامل خطر اصلی برای بیماری‌های غیرواگیر است.   در اندونزی، چاقی همچنین به "بار مضاعف بیماری" کمک می‌کند، زیرا میزان ابتلا به عفونت که باعث بیماری و مرگ و میر می‌شود نیز در حال افزایش است. 

در مقاله‌ای که توسط انتشارات الزویر منتشر شد و داده‌های نظرسنجی خانواده و زندگی اندونزی از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۷ موسسه رند کورپوریشن را مورد تحلیل قرار داد، مشخص شد که روندها و عوامل اصلی چاقی با سطح بالاتر زندگی همبستگی دارد. در مقاله‌ای دیگر که توسط کنفرانس اقتصاد توسعه آلمان در برلین در سال ۲۰۱۱ منتشر شد، بیان شد که اندونزی با رشد سریع اقتصادی و شهری‌شدن مواجه است که شامل «تحول سیستم‌های غذایی سنتی به زنجیره‌های تأمین مدرن» می‌شود.

## شیوع چاقی در جمعیت اندونزی

### شیوع در کودکان و نوجوانان
از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۳، چندین مطالعه ملی درباره جمعیت اندونزی تحت عنوان «تحقیقات پایه سلامت ملی» توسط وزارت بهداشت جمهوری اندونزی انجام شد. نتایج نشان داد که میزان شیوع چاقی در میان کودکان در سنین مدرسه در این دوره از ۷.۹۵٪ به ۸.۸۰٪ افزایش یافته است.

در مقاله‌ای منتشر شده توسط الزویر، دفتر منطقه‌ای سازمان بهداشت جهانی در منطقه جنوب شرقی آسیا اعلام کرده است که «سوءتغذیه و اضافه‌وزن در میان جمعیت وجود دارد». این مطالعه همچنین نشان می‌دهد که «اندونزی در حال حاضر بالاترین میزان شیوع اضافه‌وزن و چاقی را در کودکان زیر پنج سال دارا است».

سازمان بهداشت جهانی مطالعات ملی را از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۱ انجام داد. نتایج نشان داد که در سال ۱۹۹۳، شیوع چاقی برای کودکان بین ۲ تا ۴.۹ سال ۱۰.۳ درصد بود. همین مطالعه در سال‌های ۱۹۹۷، ۲۰۰۰ و ۲۰۰۷ انجام شد که نشان داد شیوع چاقی برای کودکان در آن محدوده سنی به ترتیب به ۱۰.۶ درصد، ۱۱.۷ درصد و ۱۶.۵ درصد افزایش یافته است. در سال ۲۰۰۱، شیوع چاقی برای پسران و دختران ۸ تا ۱۰ ساله به ترتیب ۱۷.۸ درصد و ۱۵.۳ درصد بود. تجزیه و تحلیل دیگری با استفاده از داده‌های سال ۱۹۹۳ توسط بررسی زندگی خانوادگی اندونزی (IFLS) نشان داد که «کودکان (پسران ۶ تا ۸.۹ ساله و دختران ۶ تا ۷.۹ ساله) به سه گروه تقسیم شدند: شهری غیر فقیر، روستایی و شهری فقیر.»  نتایج نشان می‌دهد که گروه شهری غیرفقیر به ترتیب با ۴.۹٪، ۱.۰٪ و ۰.۷٪ شیوع قابل توجهی بالاتر از گروه روستایی و فقیر شهری داشته است.

در سال ۲۰۰۲، مراکز کنترل و پیشگیری بیماری‌ها یک مطالعه منطقه‌ای روی نوجوانان ۱۲ تا ۱۵ ساله انجام داد و نشان داد که شیوع چاقی ۸٪ است. در سال ۲۰۰۷، همان مطالعه برای نوجوانان ۱۶ تا ۱۸ ساله انجام شد و نتایج نشان داد که شیوع چاقی ۲.۷٪ بوده و این میزان برای پسران و دختران به‌ترتیب ۲.۲٪ و ۳.۲٪ بود. در سال ۲۰۱۰، سازمان بهداشت جهانی یک مطالعه گسترده‌تر روی گروه سنی ۱۰ تا ۱۹ سال انجام داد. نتایج نشان داد که شیوع چاقی ۹.۸٪ بوده و برای پسران و دختران به‌ترتیب ۸.۷٪ و ۱۰.۸٪ بود. بر اساس این آمار، دختران در گروه سنی نوجوانان شیوع چاقی بالاتری نسبت به پسران داشتند.

در سال 2022، دولت اندونزی در حال تدوین استراتژی‌هایی برای جلوگیری از چاقی در کودکان است تا خطر ابتلا به بیماری‌های غیرواگیر مانند دیابت را کاهش دهد. 

### شیوع در بزرگسالان
در سال ۲۰۱۴، چهار مطالعه با استفاده از داده‌های نظرسنجی خانواده و زندگی اندونزی (IFLS) در سال‌های ۱۹۹۳، ۲۰۰۰ و ۲۰۰۷ انجام شد. مطالعه اول نشان داد که شیوع چاقی در بزرگسالان طی سال‌ها برای هر دو جنس مرد و زن در حال افزایش است و زنان نیز نسبت به مردان نرخ بالاتری از چاقی دارند. مطالعه دوم تحلیل داده‌های سال ۱۹۹۳ بود که نشان داد شیوع چاقی در میان بزرگسالان اندونزیایی ۱۴.۶٪ است. داده‌های سال‌های ۱۹۹۳ و ۲۰۰۷ برای مطالعه سوم استفاده شد که نشان داد شیوع اضافه وزن و چاقی در زنان ۱۹ تا ۴۹ سال تقریباً در طول یک دوره ۱۴ ساله دو برابر شده است. مطالعه چهارم با استفاده از داده‌های سال ۲۰۰۷ نشان داد که شیوع چاقی در میان بزرگسالان اندونزیایی برای زنان بیشتر از مردان است. همچنین، در سال ۲۰۰۵ یک مطالعه منطقه‌ای توسط Global Health Action نشان داد که شیوع چاقی و اضافه وزن در بزرگسالان ۲۵ تا ۶۴ ساله اندونزیایی به‌طور قابل توجهی در زنان بیشتر از مردان است و نرخ‌ها به‌ترتیب ۲۳.۹٪ و ۹.۵٪ بوده است.

در سال ۲۰۱۳، بررسی سلامت پایه که توسط وزارت بهداشت انجام شد، نشان داد که شیوع چاقی در زنان بزرگسال به طور قابل توجهی از ۱۴.۸٪ به ۳۲.۹٪ افزایش یافته است.

## عوامل جمعیتی و اجتماعی-اقتصادی
در اندونزی، وضعیت اقتصادی-اجتماعی و سبک زندگی از عوامل خطر در تشخیص چاقی هستند. 

### مصرف غذا و متغیرهای تغذیه‌ای
در اندونزی، اقتصاد همچنان به توسعه زنجیره غذایی خود ادامه می‌دهد و تغییرات سریعی را در تحول سیستم‌های غذایی سنتی به زنجیره‌های تأمین مدرن تجربه می‌کند، که شامل تولید فست‌فود، غذای فرآوری‌شده و غذاهای با بسته‌بندی آسان با محتوای بالای چربی و انرژی است.

در سال ۲۰۱۱، مقاله کنفرانس اقتصاد توسعه آلمان بیان کرد که با افزایش سطح زندگی و تغییر سبک زندگی، تقاضا برای محصولات غذایی افزایش یافته و ترکیب رژیم غذایی تغییر می‌کند. مصرف بیشتر غذاهای فرآوری‌شده و محصولات لبنی باعث افزایش نرخ چاقی در جمعیت شده است. در یک مطالعه رژیمی توسط راکمی و همکاران (۲۰۱۷)، نتایج نشان داد که شیوع چاقی در میان کودکان و نوجوانانی که بیش از چهار بار در هفته غذای سرخ‌شده و روغنی مصرف می‌کردند، به‌ترتیب ۷.۲٪ و ۴.۷٪ بیشتر از همتایان خود است. همچنین، در مطالعه‌ای که در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۹ در DKI جاکارتا و شهرداری بندا آچه انجام شد، مشخص شد که مصرف بالاتر غذای سرخ‌شده به افزایش شیوع چاقی کمک می‌کند.

### متغیرهای فعالیت بدنی
در سال ۲۰۱۱، مقاله کنفرانس اقتصاد توسعه آلمان به صراحت اشاره کرد که جدا از تغییر الگوی مصرف مواد غذایی، فعالیت‌های بدنی در طول زمان کار و اوقات فراغت به شدت با افزایش شیوع چاقی در جمعیت اندونزی مرتبط است.  مطالعه‌ای که توسط الزویر انجام شد، نشان داد که کودکانی که کمتر از یک ساعت در فضای باز بازی می‌کردند، در مقایسه با کودکانی که بیش از یک ساعت بازی می‌کردند، به ترتیب با نرخ شیوع ۲۶.۲٪ و ۱۵.۵٪، احتمال اضافه وزن داشتند.  علاوه بر این، میزان شیوع چاقی در کودکانی که در آخر هفته کمتر از دو ساعت در فضای باز بازی می‌کردند، در مقایسه با کودکانی که بیش از ۲ ساعت بازی می‌کردند، ۲۳.۴٪ و ۱۷.۴٪، بیشتر بود. جدا از فعالیت‌های فضای باز، فعالیت‌های داخل خانه نیز به طور واضح در این اپیدمی نقش داشتند. کودکانی که بیش از یک ساعت بازی‌های کامپیوتری یا تبلت انجام می‌دادند، در مقایسه با کودکانی که کمتر از یک ساعت بازی می‌کردند، به ترتیب با ۲۵٪ و ۱۸.۸٪، بیشتر احتمال ابتلا به چاقی را نشان دادند.

مطالعه‌ای توسط آیزاوا و هلبل (2017) نشان داد که به دلیل افزایش توسعه اقتصادی و شهرنشینی، مشاغل پرزحمت با روش‌های کاری خودکارتر جایگزین می‌شوند و در نتیجه به فعالیت بدنی کمتری نیاز دارند. کار پرزحمت عموماً به عنوان کار یدی سخت طبقه‌بندی می‌شود که معمولاً عنوان شغلی است که جمعیت فقیرتر آن را دارند. به این معنا، فعالیت بدنی مربوط به شغل خودکار و کم‌زحمت‌تر در مقایسه با مشاغلی که نیاز به کار فیزیکی سخت‌تر و سنگین‌تری دارند که در بین جمعیت فقیر رایج است، بسیار کمتر است، که نشان می‌دهد جمعیتی که با روش‌های کاری خودکار کار می‌کنند، شیوع چاقی و اضافه وزن بیشتری دارند.

### عوامل اقتصادی
از نظر عوامل اقتصادی، سطح تحصیلات و درآمد از عوامل اصلی مرتبط با شیوع چاقی در جمعیت اندونزی هستند. مقاله‌ای منتشرشده توسط الزویر نشان داد که میزان تحصیلات والدین و فرزندان تأثیر قابل توجهی بر شیوع چاقی در جمعیت دارد. این مطالعه نشان داد که تعداد بیشتری از کودکانی که مادرانشان سطح تحصیلات پایینی دارند، نسبت به کودکانی که مادرانشان تحصیل‌کرده هستند، کم‌وزن هستند و این نرخ به‌ترتیب ۲۰.۸٪ و ۱۲.۶٪ است. در مقابل، طبق این مطالعه، مادران دارای تحصیلات بالا شیوع بالاتری از چاقی در فرزندان خود را نشان می‌دهند که برابر با ۲۲.۹٪ است. علاوه بر این، کودکانی که در خانواده‌های با درآمد متوسط و بالا زندگی می‌کنند، نسبت به کودکانی که در خانواده‌های کم‌درآمد هستند، بیش‌تر دچار اضافه وزن و چاقی هستند و نرخ شیوع به‌ترتیب ۲۸.۸٪ و ۱۷.۱٪ است.

در بررسی سلامت پایه در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۰، مشخص شد که «وضعیت اقتصادی بالاتر با اضافه وزن/چاقی، هم در کودکان و هم در بزرگسالان، مرتبط است».

### موقعیت مکانی (روستایی و غیرروستایی)
یک مطالعه در سال ۲۰۱۱ نشان داد که نوجوانان دختر ساکن مناطق شهری غیرروستایی ۱.۲۶ برابر بیشتر در معرض چاقی و اضافه‌وزن قرار دارند، در حالی که شیوع چاقی در کودکان ۱۲ ساله و کمتر در مناطق شهری دو برابر کودکان ساکن مناطق روستایی است و به‌ترتیب ۱۰.۷٪ و ۵.۱٪ گزارش شده است. مطالعه‌ای که در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ انجام شد، نشان داد که شیوع چاقی در بزرگسالان ۱۹ تا ۵۵ ساله به‌طور قابل توجهی بالاتر است در افرادی که در مناطق شهری غیرروستایی زندگی می‌کنند. بر اساس گزارش سازمان جهانی بهداشت (۲۰۰۰)، زنان ۱۹ تا ۵۵ ساله ساکن مناطق شهری نیز نسبت به همتایان خود در مناطق دیگر شیوع بالاتری دارند که به‌ترتیب ۳۲.۴٪ و ۲۵.۹٪ است.

### سبک زندگی
بر اساس یک مقاله محلی در سال ۲۰۰۷، مشخص شد که همبستگی بین کارهای خانه و خطر اضافه وزن/چاقی رابطه معکوس دارد. به این معنی که انجام منظم کارهای خانه با خطر کمتر چاقی مرتبط بود.  پرسشنامه بین‌المللی فعالیت بدنی بیان کرد که نوجوانان ۱۶ تا ۱۸ ساله که غیرفعال بودند، در مقایسه با "همتایان فعال" خود، ۲.۵۸ برابر بیشتر در معرض خطر چاقی قرار داشتند. 

## پیامدهای چاقی در اندونزی
در سال ۲۰۱۸، مجله Asian Pacific Journal of Cancer Prevention مقاله‌ای منتشر کرد که نشان داد چاقی «یکی از عوامل خطر برای بیماری‌های غیرواگیر» است و باعث افزایش نرخ مرگ‌ومیر می‌شود. برآورد شده که تعداد موارد مرتبط با چاقی در سال ۲۰۱۵ کمی کمتر از ۲ میلیون بوده و کل مرگ‌ومیر ناشی از آن حدود ۱۰۲,۰۰۰ نفر بوده است. علاوه بر این، کل هزینه‌های غیرمستقیم کشور به دلیل چاقی تقریباً ۲۸.۳ میلیارد دلار یا معادل ۳۶۸.۲۵ تریلیون روپیه برآورد شده است.

اندونزی یکی از 10 کشور برتر با "بالاترین شیوع" مرگ و میر ناشی از سرطان به دلیل چاقی است. انواع سرطانی که چاقی به آنها نسبت داده است شامل "سرطان مری، سرطان روده بزرگ، سرطان کبد، سرطان کیسه صفرا، سرطان پانکراس و سرطان کلیه" است. 

## منابع

رده:چاقی بر پایه کشور
رده:سلامت در اندونزی
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده