عصر پاورچین

**عصر پاورچین** () یک رمان علمی-تخیلی اثر نویسنده آمریکایی، فردریک پوهل است که اولین بار به صورت یک داستان دنباله‌دار سه قسمتی در مجله علمی تخیلی کهکشان از اکتبر ۱۹۶۵ منتشر شد. این کتاب بعداً در سال ۱۹۶۹ توسط انتشارات سایمون اند شوستر به عنوان یک رمان مستقل به چاپ رسید.

## خلاصه داستان
چارلز دالگلیش فارستر در سال ۲۵۲۷ از سرمازیستی بیدار می‌شود؛ او ۵۰۰ سال قبل (در سال ۲۰۲۷) در یک آتش‌سوزی جان باخته بود. به لطف بیمه‌اش، پس از پرداخت هزینه‌های احیا، او یک ربع میلیون دلار دارایی دارد که در نظرش ثروت کلانی است. او می‌تواند از تجملات زندگی قرن بیست و شمی بهره‌مند شود، از جمله یک «جوی‌میکر» (شادی‌بخش) که یک ترمینال رایانه قابل حمل شبیه به عصای سلطنتی است و قابلیت‌های اضافی مانند توزیع دارو دارد.

فارستر پس از یک شب میهمانی سنگین و با خاطره‌ای مبهم از مشاجره با کسی، در آپارتمان جدیدش بیدار می‌شود. جوی‌میکر به او اطلاع می‌دهد که پیامی از زنی دارد که نامش را نمی‌شناسد و شخصی به نام «هاینتس‌لیشن یورا دو سیرتیس ماژور» پروانه شکار او را دریافت کرده است. او در نهایت با زنی از میهمانی روبرو می‌شود که فکر می‌کند نامش «تیپ» است، اما او خودش را «آدن بنسن» معرفی می‌کند؛ همان زنی که فارستر پیام‌هایش را نادیده می‌گرفت. آدن چنان با فارستر صمیمی شده که آماده شروع یک رابطه است. او فارستر را به آپارتمانش می‌برد، جایی که فارستر متوجه می‌شود او دو فرزند حدوداً هشت ساله دارد.

بعداً فارستر با هاینتس‌لیشن و دوستانش روبرو می‌شود که او را چنان کتک می‌زنند که راهی بیمارستان می‌شود. معلوم می‌شود که پروانه شکار هاینتس‌لیشن به او اجازه می‌دهد فارستر را بکشد، به شرطی که هزینه احیای مجدد او را بپردازد. تمام این کینه‌توزی به دلیل توهینی در میهمانی است که فارستر به سختی آن را به یاد می‌آورد. از آنجایی که هاینتس‌لیشن اهل مریخ است و با گرانش کم سازگار شده، لگد کردن پای او (که احتمالاً فارستر انجام داده) یک بی‌احترامی بزرگ محسوب می‌شود.

اشتباهات فارستر ادامه می‌یابد. آدن در نهایت حقایق را برای او روشن می‌کند: اولاً، او به زودی ورشکسته خواهد شد زیرا برخلاف تصورش، غذاهای قرن بیستمی که او دوست دارد و عملکردهای جوی‌میکر بسیار گران هستند. او نیاز به یک شغل پردرآمد دارد. ثانیاً، آدن توضیح می‌دهد که نام‌هایی که او شنیده «نام‌های متقابل» هستند که فقط بین دوستان بسیار نزدیک استفاده می‌شوند.

فارستر ابتدا شغلی با حقوق بالا برای موجودی که به عنوان «سیریوسی» (اهل ستاره شباهنگ) شناخته می‌شود، می‌پذیرد. زمین در حال آماده شدن برای حمله سیریوسی‌ها است. سیریوسی‌های اسیر شده در زمین در وضعیت حبس خانگی زندگی می‌کنند. وظیفه فارستر این است که راهنمای این موجود فضایی برای آشنایی با فرهنگ و تاریخ زمین باشد. متأسفانه آدن و دیگران به دلیل همکاری او با این بیگانه، از او دوری می‌کنند. پس از مدتی، فارستر از این کار اخراج می‌شود.

او سپس شغل دیگری به عنوان نگهبان ماشین‌آلات می‌گیرد، اما وقتی می‌فهمد نگهبانان قبلی بر اثر تشعشعات در سرمازیستی هستند، در میانه شیفت کار را رها می‌کند. این کار یک خطای بزرگ محسوب شده و تمام دارایی او صرف جریمه می‌شود. او مجبور می‌شود به محله فقیرنشین برود.

در این میان، سیریوسی‌ها فارستر را هیپنوتیزم کرده و او ناخواسته به آن‌ها کمک می‌کند تا کنترل یک فضاپیما را به دست گرفته و فرار کنند. با انتشار خبر فرار بیگانگان، تمام دنیا دچار وحشت می‌شود. اکثر مردم برای پناه گرفتن در بانک‌های سرمازیستی دست به خودکشی می‌زنند.

در این مرحله، «کلوب» که فارستر قبلاً دعوت به عضویت در آن شده بود، وارد عمل می‌شود. آن‌ها نسخه‌ای از لادیسم در قرن بیست و ششم هستند که قصد دارند با نفوذ به سیستم‌های محاسباتی مرکزی، زیرساخت‌های فناورانه جهان را از بین ببرند. فارستر متوجه این توطئه می‌شود اما نمی‌تواند به تکنسین‌ها دسترسی پیدا کند زیرا تمام ترمینال‌ها علیه او برنامه‌ریزی شده‌اند. تنها امید او کشتن خودش است. او به سمت یکی از ربات‌های پزشک خودکار می‌رود و گلوی خود را می‌برد. ربات پزشک طبق برنامه‌ریزی برای نجات جان انسان‌ها، او را به یک مرکز پزشکی می‌برد و فارستر موفق می‌شود انقلاب لادیست‌ها را متوقف کند. در نهایت مردم شروع به بیدار شدن از انجماد می‌کنند و او دوباره به آدن می‌پیوندد.

## شخصیت‌ها
* چارلز دالگلیش فارستر مردی متولد ۱۹۳۱ است که تا سال ۱۹۶۹ زندگی کرد و سپس در سال ۲۵۲۷ احیا شد. او در ابتدا تصور می‌کند که ثروتمند است، زیرا یک ربع میلیون دلار در سرمایه‌گذاری خود دارد که در زمان نگارش کتاب مبلغ قابل توجهی بود. او در نهایت متوجه می‌شود که اگرچه این مقدار پول برای تأمین یک زندگی راحت به سبک قرن بیستم کافی بود، اما استفاده او از «جوی‌میکر» (شادی‌بخش) و تمام امکاناتی که برایش فراهم می‌کند، به این معنی است که ثروتش به سرعت در حال اتمام است.
* آدن بنسن یک زن آزاداندیش قرن بیست و ششمی است. او سبک زندگی خود را «جریان طبیعی» می‌نامد، به این معنی که از هورمون‌های مصنوعی استفاده نمی‌کند و تنها در زمان‌های خاصی پذیرای مردان است. او در این باره کاملاً صریح است که باعث ناراحتی فارستر می‌شود. حرفه او «واکنش‌گر» (Reacter) است؛ بدین معنی که او به عنوان نوعی مشاور استخدام شده تا واکنش خود را نسبت به کالاهای مصرفی ارائه دهد و بر اساس تعداد مشتریان بالقوه‌ای که نمایندگی می‌کند و احتمالی که یک واکنش مثبت از سوی او به فروش بالای محصول منجر شود، رتبه‌بندی می‌شود. او دو فرزند دارد که به همان اندازه دربارهٔ نیازهای عاطفی و جسمی او صریح هستند.
* هاینتس‌لیشن یورا دو سیرتیس ماژور یک مهاجر مریخی است که از زمین بازدید می‌کند. او انگلیسی را با لهجه غلیظی صحبت می‌کند که فارستر آن را آلمانی تشخیص می‌دهد، هرچند هاینتس‌لیشن اصرار دارد که همه مریخی‌ها به این دلیل این‌گونه صحبت می‌کنند که جو رقیق‌تر مریخ برخی از فرکانس‌های صوتی بالاتر را حذف می‌کند. او همچنین هیچ ایده‌ای ندارد که کلمه «آلمانی» به چه معناست. او به دلیل توهینی که تصور می‌کند (لگد کردن تصادفی پایش توسط فارستر در یک میهمانی)، یک «پروانه شکار» علیه فارستر می‌گیرد. این مجوز بسیار گران است و هاینتس‌لیشن را ملزم می‌کند تا ضمانت‌هایی بسپارد و متعهد شود که به مغز فارستر آسیبی نرساند و همچنین تمام هزینه‌های پزشکی او را بپردازد. در بخش‌های بعدی رمان، فارستر با مریخی دیگری به نام کوین اورورک نا سولیس لاکیس روبرو می‌شود که با وجود نام ایرلندی‌اش، صدای او نیز برای فارستر «آلمانی» به نظر می‌رسد و او نیز نمی‌داند منظور از «آلمانی» یا «ایرلندی» چیست.

## الهام
این رمان از تجربیات شخصی پوهل در یک سازمان آتش‌نشانی داوطلبانه محلی و سیستم‌های اولیه اشتراک زمانی رایانه‌ای، به همراه پیشرفت‌های پزشکی مانند پیوند عضو الهام گرفته شده است؛ پیشرفت‌هایی که تا نقطه‌ای برون‌یابی شده‌اند که هر کسی با پول کافی بتواند به منابع عظیم دسترسی داشته باشد و اساساً تا ابد زندگی کند. با این حال، این پیشرفت‌ها پیامدهای اجتماعی غیرمعمولی نیز به همراه دارند.

## جوی‌میکر
«جوی‌میکر» (شادی‌بخش) در داستان شباهت چشمگیری به دستگاه‌هایی دارد که در سال‌های پس از آغاز قرن بیست و یکم مورد استفاده رایج قرار گرفتند.


پاسخ‌گر رایانه‌ای با دسترسی از راه دور که «جوی‌میکر» نامیده می‌شود، باارزش‌ترین دارایی تکی شما در زندگی جدیدتان است. اگر بتوانید ترکیبی از تلفن، کارت اعتباری، ساعت زنگ‌دار، بار جیبی، کتابخانه مرجع و یک منشی تمام‌وقت را تصور کنید، برخی از عملکردهای ارائه شده توسط جوی‌میکر خود را ترسیم کرده‌اید. - از متن رمان


این دستگاه توسط پوهل در دهه ۱۹۶۰ و پس از مشاهده یکی از اولین سیستم‌های رایانه‌ای اشتراک زمانی ابداع شد. این سامانه‌ها به چندین کاربر که در یک منطقه وسیع پراکنده بودند و از طریق خطوط تلفن یا داده با کیفیت خوب متصل می‌شدند، اجازه می‌دادند به‌طور همزمان از یک یا چند رایانه بزرگ (نسبت به آن زمان) برای اهداف مختلف استفاده کنند.

در شکل اصلی خود، جوی‌میکر یک ترمینال اشتراک زمانی از راه دور است که به جای خطوط سیمی از ارتباطات رادیویی استفاده می‌کند و به جای صفحه‌کلید و خروجی متن، از طریق صدا با کاربر خود تعامل دارد. این دستگاه به اندازه کافی کوچک و سبک است که بتوان آن را پوشید یا حمل کرد و در برخی موارد شبیه به یک عصای سلطنتی کوچک است. همچنین می‌تواند داروها، محرک‌ها و موارد دیگر را از مخازن درون خود توزیع کند.

داستان دربارهٔ مردی از قرن بیستم است که در وضعیتی قرار گرفته که بعدها سرمازیستی نامیده شد و در قرن بیست و پنجم احیا شده است و سعی می‌کند با زندگی در عصری از قدرت رایانه‌ای عظیم که از طریق جوی‌میکر قابل دسترسی است، کنار بیاید. برخلاف دستگاه‌های قابل حمل اوایل قرن بیست و یکم، جوی‌میکر قدرت محاسباتی ذاتی کمی دارد یا اصلاً ندارد.

جوی‌میکر کاربردهای زیر را دارد:
* دسترسی به قدرت محاسباتی پایه برای مدیریت پول و غیره.
* دسترسی به کتابخانه‌ها در هر زمان و هر مکان.
* آموزش کودکان که هر کدام یک جوی‌میکر مخصوص دارند.
* سلامت - جوی‌میکر می‌تواند ضربان قلب، تنفس و غیره را حس کند و رایانه مرکزی می‌تواند به آن دستور دهد تا دارو تجویز کند یا کمک بفرستد.
* سیستم ذخیره و ارسال پیام که بعدها به عنوان پست صوتی شناخته شد. این ویژگی به سنگ بنای تعامل اجتماعی در داستان تبدیل می‌شود.
* سفارش غذا و نوشیدنی، چه در خانه و چه در مکان‌های عمومی. تمام پرداخت‌ها با استفاده از رایانه مرکزی انجام می‌شود.
* سفارش کالا برای تحویل. از آنجایی که پرداخت خودکار است، هزینه اقلام همیشه برای خریداران مشهود نیست و شخصیت اصلی به سرعت «ثروت» خود را به پایان می‌برد.
* سیستم اعلان عمومی - هر گروهی از مردم می‌توانند یک اعلان عمومی را در جوی‌میکرهای خود بشنوند که نیاز به بلندگو در مکان‌های عمومی را از بین می‌برد.
* مکان‌یابی افراد - رایانه مرکزی می‌تواند موقعیت هر جوی‌میکر و به تبع آن صاحب آن را ردیابی کند. این اطلاعات می‌تواند بنا به صلاحدید مالک در دسترس قرار گیرد.
* مشاغلی که نیاز به حضور فیزیکی ندارند - یکی از شخصیت‌ها یک «واکنش‌گر» است؛ کسی که محصولات جدید را امتحان کرده و واکنش‌های خود را با استفاده از جوی‌میکر گزارش می‌دهد. رایانه مرکزی واکنش‌های او را با توجه به ویژگی‌های روان‌شناختی شناخته‌شده‌اش تجزیه و تحلیل می‌کند و می‌تواند به‌طور آماری پیش‌بینی کند که آن محصول چقدر فروش خواهد داشت.

### رابطه با دستگاه‌های واقعی
خود پوهل در موخره رمان، دربارهٔ جهانی که پیش‌بینی کرده بود، چنین اظهار داشت: «من واقعاً فکر نمی‌کنم آنقدر طول بکشد. نه پنج قرن. شاید حتی نه پنج دهه.»

چهل سال پس از انتشار رمان، اکثر مردم در سال ۲۰۰۵ عملکردهای جوی‌میکر را در تلفن همراه، لپ‌تاپ و دستیار دیجیتال شخصی تشخیص می‌دادند. تا سال ۲۰۱۵، تلفن‌های هوشمند فراگیر اکثر این عملکردها را در یک پکیج واحد ارائه کردند.

تنها قابلیت‌های پزشکی در دستگاه‌هایی که مردم کشورهای صنعتی در اوایل قرن بیست و یکم حمل می‌کنند، وجود ندارد. با این حال، این دستگاه‌ها معمولاً قدرت محاسباتی بسیار بیشتری نسبت به جوی‌میکر تصور شده و حتی بیشتر از رایانه‌های مین‌فریم دهه ۱۹۶۰ که منبع الهام بودند، دارند. برخی از اثرات اجتماعی واقعی ارتباطات و محاسبات قابل حمل با آنچه در رمان پیش‌بینی شده بود، برابری می‌کند.

## منابع

* 

رده:ادبیات داستانی در ۲۰۲۷ (میلادی)
رده:رمان‌های آمریکایی ۱۹۶۶ (میلادی)
رده:رمان‌های علمی تخیلی ۱۹۶۶ (میلادی)
رده:رمان‌های علمی تخیلی آمریکایی
رده:رمان‌های فردریک پوهل
رده:رمان‌های نخستین بار منتشرشده به صورت سریالی
رده:رمان‌های واقع‌شده در دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:رمان‌های واقع‌شده در سده ۲۶ (میلادی)
رده:سرمازیستی در ادبیات داستانی
رده:کامپیوترهای تخیلی
رده:رمان‌های انگلیسی‌زبان