جووانی جوریاتی

جووانی جوریاتی  (ونیز،‌ ۴ اوت ۱۸۷۶ – رم، ۶ مه ۱۹۷۰) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود.

## زندگینامه
جوریاتی در سال ۱۸۷۶ در ونیز متولد شد.

او که فارغ‌التحصیل حقوق و وکیل بود، در سال ۱۹۰۳ با گروه «ترنتو و تریسته» (*Trento e Trieste* ) (مناطقی که هدفشان جدایی از اتریش-مجارستان بود) همکاری کرد و خیلی زود رئیس آن شد. در اوایل سال ۱۹۱۵، او کمک‌های ایتالیایی‌های اتریش را به شهر زلزله‌زده آوتزانو منتقل کرد و به عنوان سرباز داوطلب در جنگ جهانی اول شرکت کرد. در اولین نبرد ایسونزو و بار دیگر در سومین نبرد زخمی شد و دو بار نشان افتخار دریافت کرد.

او با پایان جنگ به حرفه حقوقی خود بازگشت، اما تصمیم گرفت از جنبش شبه‌نظامی گابریل دانونزیو پیروی کند، زیرا این جنبش تلاش می‌کرد بندر «بازپس‌گرفته» و مورد مناقشه فیوم (رییکا کنونی) را تصرف کند. وقتی جوریاتی به فیوم رسید، دانونزیو او را نخست‌وزیر خود کرد، اما او استعفا داد و قبل از سقوط فیوم، آنجا را ترک کرد، زیرا نتوانسته بود دانونتزیو را متقاعد کند که طرح سازش پیشنهادی دولت ایتالیا را بپذیرد. دانونزیو فرماندهی لژیون کارنارو در زادار را به جوریاتی سپرد و در فوریه ۱۹۲۰، در تلاشی بیهوده برای پذیرش در کنفرانس صلح، به عنوان نماینده دولت نظامی فیوم، او را به پاریس فرستاد. جوریاتی سپس برای تأسیس اتحادیه فیوم، در مخالفت با جامعه ملل، تلاش کرد تا نماینده همه مردم و منافع قربانی شده در ورسای باشد.

نیروهای فیومه در دسامبر ۱۹۲۰ توسط نیروهای منظم ایتالیایی شکست خوردند، پس از آنکه آنها مفاد پیمان راپالو را نادیده گرفته و حتی به ایتالیا اعلام جنگ کردند. با این وجود، جوریاتی پس از کودتا علیه دولت ایالت آزاد فیومه در مارس ۱۹۲۲، برای مدت کوتاهی به عنوان رئیس جمهور موقت این منطقه خدمت کرد. در همین حال، او به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست و در سال ۱۹۲۱ به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد.

پس از راهپیمایی به سوی رم، جووانی جوریاتی وزیر سرزمین‌های آزاد شده در دولت بنیتو موسولینی شد و در سال ۱۹۲۵ وزارت امور عمومی را بر عهده گرفت. او بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴ رئیس مجلس نمایندگان و از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۱ دبیر ملی حزب فاشیست ایتالیا بود. در دسامبر ۱۹۳۱، آشیل استاراچه جانشین او در سمت دبیری حزب شد. جایگزینی او به عنوان دبیر، عمدتاً به دلیل پاکسازی بی‌ملاحظه اعضای حزب (۱۲۰،۰۰۰ نفر اخراج) و درگیری با کلیسا بر سر اقدام کاتولیک بود. در ژانویه ۱۹۳۴، او علیرغم درخواست موسولینی، تصمیم گرفت که دیگر برای مجلس نمایندگان نامزد نشود و همچنین از انتصاب به عنوان سفیر در برلین خودداری کرد.

در سال ۱۹۴۱، در طول جنگ جهانی دوم، او به عنوان رئیس کمیته قانونگذاری نیروهای مسلح سنا خدمت کرد. در ۲۶ فوریه ۱۹۴۳، در سن ۶۷ سالگی، به عنوان سرتیپ ذخیره منصوب شد. پس از ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، در کورتینا دامپتزو مستقر شد: پاوولینی و بوفارینی گوئیدی از او خواستند که وزیر امور خارجه جدید جمهوری سوسیال ایتالیا شود، اما او نپذیرفت. در ژوئیه ۱۹۴۴، از سمت سناتور پادشاهی برکنار شد.

در سال ۱۹۴۳، او به جمع محکوم‌کنندگان مشارکت ایتالیا در جبهه محور پیوست و با کودتای انجام شده توسط دینو گراندی در شورای عالی فاشیسم موافقت کرد. جمهوری سوسیال ایتالیا، یک دولت فاشیستی که توسط آلمان نازی در شمال ایتالیا بازسازی شده بود، محاکمه غیابی ورونا را علیه گراندی و همدستان طرفدار متفقین او ترتیب داد که در طی آن جوریاتی به اعدام محکوم شد. او از موج سرکوب فرار کرد و در ایتالیای آزاد شده ماند. از اتهامات فساد سیاسی که در پایان جنگ جهانی دوم علیه او مطرح شده بود، تبرئه شد. از آن لحظه به بعد، به رم نقل مکان کرد و دیگر درگیر سیاست نشد.

وی در ۱۹۷۰ در رم درگذشت.

## آثار

* *La vigilia (gennaio 1913 - maggio 1915)*, 1930
* *Il duca d'Aosta cittadino della riscossa italica*, 1931
* *Con D'Annunzio e Millo in difesa dell'Adriatico*, 1954
* *La parabola di Mussolini nei ricordi di un gerarca*, Laterza, Bari, 1981.

## پانویس
‌ ‌ ‌

## پیوند به بیرون

رده:زادگان ۱۸۷۶ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:وکیلان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:وزیران دولت ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:سربازان اهل ایتالیا
رده:اعضای سنای پادشاهی ایتالیا