روبرتو ترملونی

**روبرتو ترملونی** (۳۰ اکتبر ۱۹۰۰ – ۸ سپتامبر ۱۹۸۷) اقتصاددان، دانشگاهی، تاجر و سیاستمدار سوسیال دموکرات ایتالیایی بود. او در سمت‌های مختلف کابینه خدمت کرد.

## سال‌های اولیه زندگی
ترملونی در شهر میلان، ایتالیا در ۳۰ اکتبر ۱۹۰۰ به دنیا آمد. او ابتدا حسابداری را در «ایستیتوتو کارلو کاتانه‌و» در همان شهر خواند و سپس در سال ۱۹۲۴ از دانشگاه تورین در رشته اقتصاد و علوم بازرگانی فارغ‌التحصیل شد. او که مدت‌ها آرزو داشت روزنامه‌نگار شود، پس از خدمت در ارتش ایتالیا در جنگ جهانی اول به تحریریه روزنامه مشهور میلان «لا سرا» پیوست. در همان سال‌ها به تدریج ارتباط نزدیکی با محافل روشنفکری و فرهنگی شهر پیدا کرد و نوشته‌های او در حوزه اقتصاد و مسائل اجتماعی توجه برخی محققان جوان را جلب کرد.  

در سال ۱۹۱۹ همراه برادرش آتیلیو انتشارات «آراکنه» را بنیان گذاشت و سپس در ایجاد یک تعاونی صنعتی مشارکت کرد که نخستین نمایشگاه تجاری میلان را راه‌اندازی کرد. این تجربه برای او آغاز پیوند جدی با دنیای صنعت و اقتصاد عملی بود که بعدها در مسیر سیاسی و دانشگاهی‌اش تأثیر گذاشت.  

فعالیت سیاسی ترملونی در دوران جنگ آغاز شد، زمانی که به شاخه جوانان حزب جمهوری‌خواه ایتالیا (PRI) ملحق شد. سپس به یکی از حامیان سرسخت فیلیپو توراتی، سوسیالیست تکاملی و ضد فاشیست، تبدیل شد و در سال ۱۹۲۲ با تشکیل حزب سوسیالیست واحد (PSU) به فیلیپو توراتی پیوست. این حزب که از حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) جدا شده بود، در سال ۱۹۳۰ دوباره به آن ملحق شد و ترملونی در کنار چهره‌هایی چون توراتی، کلودیو ترووس، کارلو روسلی و جوزپه سارگات در جناح اصلاح‌طلب حزب برجسته شد. او همراه روسلی و پیترو ننی در سال ۱۹۲۶ نشریه سوسیالیستی «کواترو استاتو» را تأسیس کرد. این فعالیت مطبوعاتی، او را به عنوان یکی از صداهای منتقد فاشیسم و مدافع اصلاحات اجتماعی در فضای سیاسی دهه ۱۹۲۰ معرفی کرد.

## فعالیت حرفه‌ای
به دلیل باورهای ضد فاشیستی موفق به یافتن شغل دانشگاهی نمی‌شد، بنابراین در سال ۱۹۳۰ به عنوان مدرس اقتصاد سیاسی در دانشگاه ژنو در سوئیس مشغول به کار شد. او روزنامه مالی «۲۴ اوره» را که بر اساس الگوی «فایننشال تایمز» طراحی شده بود، در ۱۵ فوریه ۱۹۳۳ منتشر کرد. در سال ۱۹۳۷ مطالعه‌ای دربارهٔ صنعت نساجی ایتالیا انجام داد. او که از بازداشت به دلیل فعالیت‌های ضد فاشیستی گریخته بود، در جنگ جهانی دوم در کوکیو-ترویزاگو در وارزه مخفی شد و بر کار با انتشارات آراکنه و نگارش تاریخ صنعت معاصر ایتالیا تمرکز کرد. پس از جنگ، به عنوان کمیسر وزارت تولیدات صنعتی در ایتالیا شمالی و رئیس شورای صنعتی ایتالیا شمالی منصوب شد.

ترملونی سال‌ها چهره برجسته حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) و سپس پس از ۱۹۴۷ در حزب دموکراتیک سوسیالیست ایتالیا (PSDI) بود. در سال ۱۹۴۶ به شورای شهر میلان انتخاب شد و همان سال به عضویت مجلس مؤسسان ایتالیا درآمد. میان سال‌های ۱۹۴۷ و ۱۹۴۸ به عنوان وزیر صنعت و بازرگانی ایتالیا در کابینه چهارم د گاسپری خدمت کرد. او در سال ۱۹۴۸ در کابینه پنجم د گاسپری وزیر بدون پرتفوی و مسئول اجرای طرح مارشال شد. اما در ۳۱ اکتبر ۱۹۴۹ همراه با جوزپه سارگات و ایوان ماتئو لومباردو از دولت استعفا داد.

در ادامه ریاست «ایستیتوتو پر له رلاتسیونی پوبلیکه» را بر عهده گرفت که در سال ۱۹۵۲ در میلان تأسیس شده بود. و در سال ۱۹۵۳ به استادی اقتصاد و سازمان کسب‌وکار در پلی‌تکنیک میلان رسید. در همین دوره همراه با اتزیو ویگورلی کمیته پارلمانی بررسی مشکلات فقر و بیکاری را رهبری کرد. در ۱۹۵۴ به عنوان وزیر دارایی ایتالیا در کابینه شلبا منصوب شد.

در دهه ۱۹۶۰ سه بار به عنوان وزیر خزانه‌داری ایتالیا (۱۹۶۲–۱۹۶۶) و سپس از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ به عنوان وزیر دفاع ایتالیا خدمت کرد. او همچنین عضو هیئت مدیره بانک سرمایه‌گذاری اروپا بود. از ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۸ سناتور سنای ایتالیا بود.

ترملونی بر اثر سکته قلبی در بیمارستانی در برونک، آلتو آدیجه، در ۸ سپتامبر ۱۹۸۷ درگذشت.

## منابع

رده:استادان دانشگاه ژنو
رده:اعضای مجلس نمایندگان ایتالیا
رده:بنیان‌گذاران روزنامه اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۹۸۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۰ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب سوسیالیست ایتالیا
رده:سیاستمداران حزب سوسیال‌دموکرات ایتالیا
رده:کارآفرینان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:وزیران دارایی ایتالیا
رده:وزیران دفاع ایتالیا
رده:وزیران دولت ایتالیا