آنا پاولونا

**آنا پاولونا از روسیه** ( ؛  ؛  – ۱ مارس ۱۸۶۵) ملکه هلند بود به واسطه ازدواج با پادشاه ویلم دوم. او یک میهن‌پرست روس بود که در هلند، جایی که هرگز خود را در آن وطن نمی‌دانست، به رعایت شدید تشریفات سلطنتی پایبند بود و بیشتر خود را به عنوان یک دوشس بزرگ روسی می‌شناخت تا یک ملکه هلندی. او هیچ نفوذ سیاسی نداشت، اما در امور خیریه فعال بود.
او مادربزرگ ویلهلمینای هلند از طریق پسر بزرگش ویلیم سوم بود.

## کودکی

آنا پاولونا در سال ۱۷۹۵ در کاخ گاتچینا به دنیا آمد، هشتمین فرزند و ششمین دختر پاول یکم و ملکه ماریا فیودوروونا (سوفی دوروتی ووتمبرگ) (متولد سوفی دوروتئا از وورتمبرگ) بود و بنابراین او عنوان «عالی‌جناب دوشس بزرگ آنا پاولونا از روسیه» را داشت. پس از مرگ مادربزرگ پدری آنا، کاترین کبیر، در سال ۱۷۹۶، پدرش امپراتور شد، اما در سال ۱۸۰۱ برکنار و کشته شد، زمانی که آنا شش سال داشت. برادر آنا، الکساندر یکم، امپراتور روسیه، جانشین تخت شد.

آنا توسط مادرش در اقامتگاه تابستانی رومانف‌ها، Tsarskoye Selo، بزرگ شد. او دوران کودکی خود را با دو برادر کوچک‌ترش، نیکلای یکم (۱۷۹۶–۱۸۵۵) و مایکل (۱۷۹۸–۱۸۴۹) سپری کرد. آنا توسط معلم سوئیسی، لویی د سیبورگ ('بورسیس')، آموزش دید و تحصیلات گسترده‌ای شامل زبان‌های خارجی (روسی، آلمانی و فرانسوی) و ریاضیات دریافت کرد. او در صنایع دستی و نقاشی نیز مهارت داشت.

آنا رابطه خوبی با برادرش، امپراتور الکساندر، داشت، اما نزدیک‌ترین فرد به او مادرش و دو برادر کوچکش، نیکلاس آینده و دوک بزرگ مایکل بودند، با کسانی که پس از ترک روسیه در طول زندگی خود با نامه‌نگاری در ارتباط بودند. پس از مرگ مادرش در سال ۱۸۲۸، او بیش از پیش به نیکلاس متکی شد که در زمان امپراتوری‌اش در سال ۱۸۲۵ با دادن انواع امتیازات به او پاسخ داد. او رابطه نسبتاً خوبی با خواهرش ماریا داشت، اما رابطه آنا با خواهرش کاترین (اکاترینا) هرگز خوب نبود.

در سال ۱۸۰۹، امپراتور ناپلئون بناپارت فرانسه، پس از اینکه نتوانست خواهر بزرگ‌تر او اکاترینا را به عنوان عروس انتخاب کند، درخواست ازدواج با آنا را مطرح کرد. مادرش توانست پاسخ خود را به تعویق بیندازد تا ناپلئون علاقه خود را از دست بدهد و در سال ۱۸۱۰ با دوشس ماری لوئیز (دوشس پارما)، دختر هجده ساله امپراتور اتریش ازدواج کند. خواستگاران دیگر شامل Charles Ferdinand, Duke of Berry و ویلیام چهارم بریتانیا بودند.

## ازدواج

در ۲۱ فوریه ۱۸۱۶ در کلیسای بزرگ کاخ زمستان در سنت پترزبورگ، او با ویلم دوم ازدواج کرد، که بعدها پادشاه ویلم دوم هلند شد. این ازدواج توسط برادرش، تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه، در سال ۱۸۱۵ پیشنهاد شده بود به عنوان نماد اتحاد ایجاد شده پس از کنگره وین. از آنجا که پتر کبیر تصمیم گرفته بود هیچ عضو خاندان دودمان رومانوف علیه میل خود مجبور به ازدواج نشود، ویلم پیش از ازدواج به روسیه دعوت شد تا آنا بتواند او را بشناسد و با میل خود به ازدواج رضایت دهد، که چنین کرد و از او راضی بود، به جز تولدش که آن را پایین‌تر از تولد خود می‌دانست. در زمان ازدواج آن‌ها توافق شد که فرزندان پرنس ویلم به عنوان پروتستان بزرگ شوند، اگرچه خود آنا ارتدکس روسی باقی ماند. الکساندر پوشکین ازدواج را در شعری ویژه با عنوان *To the Prince of Orange* جشن گرفت. این زوج یک سال در روسیه ماندند. مهریه آنا یک میلیون روبل بود و معلمش بورسیس او را تا هلند همراهی کرد.

## ولیعهد

در هلند، آنا و ویلم Kneuterdijk Palace و Soestdijk Palace را به عنوان اقامتگاه خود دریافت کردند. آنا پاولونا از تفاوت‌های بین روسیه و کشور جدید خود بسیار متعجب شد، زیرا فاصله بین سلطنت و مردم عادی و همچنین بین اشراف و باقی جامعه در هلند بسیار مساوات‌طلبانه‌تر از روسیه بود و او در تطبیق خود با این شرایط مشکل داشت.

در دوران پادشاهی متحد هلند، بلژیک آینده نیز بخشی از همان سلطنت بود. آنا و ویلم بروکسل را به هلند ترجیح می‌دادند و تا انقلاب بلژیک در سال ۱۸۳۰ در آنجا زندگی کردند. آن‌ها در Hof van Brabant زندگی می‌کردند تا سال ۱۸۲۰ که آتش‌سوزی رخ داد و پس از آن اقامتگاه جدیدی در بروکسل به آن‌ها داده شد. ویلم بخشی از علاقه خود به بروکسل را به رابطه بدش با پدرش، پادشاه، نسبت می‌داد. آنا بروکسل را بسیار بیشتر از شمال می‌پسندید، زیرا جامعه اشرافی فرانسوی در بروکسل که کمتر مساوات‌طلب بود، یادآور زندگی دربار در سنت پترزبورگ زادگاهش بود، نه زندگی ساده و تقریباً اسپارتایی در لاهه. او همچنین در میان اشراف و جامعه بالا بلژیک محبوب بود، کسانی که در سال‌های نخست پس از اعلام استقلال بلژیک به خاندان اورانژ وفادار ماندند.

دهه ۱۸۲۰ با تولد فرزندان او همراه بود. او رابطه خوبی با هنری و سوفی داشت، اما مورد علاقه‌اش الکساندر بود. آنا معتقد بود او هیچ عیبی ندارد، همان‌طور که در نامه‌ای به برادرش نیکلاس در ۱۸۳۹ نوشته بود. با این حال، رابطه او با الکساندر آزاد و خوش‌گذران گاهی طوفانی بود. وقتی آنا در سال ۱۸۴۶ اصرار کرد او را به سفر ایتالیا همراهی کند، الکساندر از این‌که مثل میمونی در قفس کشیده می‌شود شکایت کرد. تندخویی و رفتارهای عجیب آنا گاهی او را خسته می‌کرد و باعث چندین دعوای شدید می‌شد. اگرچه الکساندر فرزندی کاملاً مطیع و تابع آن‌گونه که مادرش در نامه‌ها به خانواده روسی نشان می‌داد، نبود، مرگ او در سن ۲۹ سالگی در ۱۸۴۸ ضربه شدیدی برای آنا بود. او تا پایان عمرش به شدت سوگواری کرد و بسیاری از دارایی‌های او را نگه داشت. آنا توجه خود را به پسر بزرگش ویلیم سوم معطوف کرد، زیرا او وارث تاج و تخت بود. ویلم، مانند مادرش، خودخواه و تندخو بود. رابطه او با پسرش به ویژه پس از ازدواج او که آنا به شدت مخالف آن بود، پرتنش بود و نامه‌هایش نشان می‌دهد که سعی داشت او را تحت نفوذ و کنترل خود قرار دهد، اگرچه کاملاً موفق نشد.

ازدواج او پرتنش بود. از همان ابتدا، آنا خود را بالاتر از ویلم در مقام می‌دانست. در سال ۱۸۲۹، چند قطعه جواهرات او در بروکسل به سرقت رفت و او همسرش را مظنون دانست، زیرا او در آن زمان بدهکار بود و با افرادی که آنا آنها را مشکوک می‌دانست در ارتباط بود. خیانت همسرش نیز باعث درگیری بین آن‌ها شد.

انقلاب بلژیک موجب شد آنا و ویلم خانه خود در بروکسل را ترک کرده و به هلند بازگردند. در طول انقلاب، ویلم و پدرش پادشاه دیدگاه‌های متفاوتی دربارهٔ نحوه برخورد با انقلاب داشتند و آنا به عنوان میانجی عمل کرد تا تنش بین آن‌ها کاهش یابد. این تنها موردی بود که آنا در امور سیاسی دخالت کرد. او از همسرش در انظار عمومی حمایت می‌کرد و او را همراهی کرد وقتی پدرش او را به ویلمسدورپ (nl) نزدیک موردیک تبعید کرد.

پس از سال ۱۸۳۰، آنا در هلند به عنوان ولیعهد باقی ماند و بر این نقش تمرکز کرد. در طول اقامتش در هلند، زبان، تاریخ و فرهنگ هلند را مطالعه کرد و بیش از پنجاه یتیم‌خانه تأسیس نمود. آنا با همسرش فرانسوی صحبت می‌کرد، زیرا فرانسوی زبان بین‌المللی اشراف اروپا بود، اما توسط آریه ون در اسپوی در زبان هلندی تعلیم دید و در نهایت بهتر از ویلم هلندی صحبت می‌کرد. او انجام وظایف عمومی به عنوان یک زن سلطنتی را وظیفه خود می‌دانست و امور خیریه بخشی از این نقش بود: او *commissiën van weldadigheid* ("کمیسیون خیریه") را در سوست (هلند) و بارن (هلند) تأسیس کرد، و *Koninklijke Winternaaischool Scheveningen*، مدرسه‌ای در زمینه سوزن‌دوزی برای زنان و دختران فقیر راه‌اندازی نمود و به مدارس Anna Paulowna و Sophiaschool کمک مالی کرد. در جریان انقلاب بلژیک، او بیمارستان *Willemshospitaal* را در لاهه برای سربازان مجروح تأسیس کرد و از آن‌ها دیدار می‌کرد. پس از مرگ مادرشوهرش در سال ۱۸۳۷، مسئولیت حمایت از سازمان خیریه 'moedergenootschappen' ('بنیادهای مادر') را بر عهده گرفت.

## ملکه
در ۷ اکتبر ۱۸۴۰، با کناره‌گیری پدرشوهرش ویلم یکم، او ملکه همسر هلند شد و همسرش در Nieuwe Kerk, Amsterdam تاج‌گذاری کرد. آنا در مراسم تاج‌گذاری او با لباسی از پارچه نقره‌ای حضور داشت.

به عنوان ملکه، آنا با وقار، مغرور و دور از مردم توصیف شد: او هرگز ملکه‌ای محبوب نبود، اما هدفش محبوب شدن نبود، بلکه احترام به دلیل انجام وظایفش بود. او به تشریفات درباری و نمایش سلطنتی اهمیت می‌داد و گفته می‌شود دربار هلند بیشتر جنبه سلطنتی پیدا کرد.

آنا پاولونا زنی بلندقد و باشکوه با ظاهر باعظمت توصیف شده است: مغرور و همیشه با مقام خود به عنوان دوشس بزرگ امپراتوری همذات‌پنداری می‌کرد، هرگز از مقام امپراتوری خود دست نکشید و پیرو سختگیر تشریفات و آداب بود. آنا به عنوان فردی باهوش و با استعداد شناخته می‌شد که زبان جدید را سریع یادمی‌گرفت و درک خوبی از سیاست معاصر داشت. او همچنین شخصیتی قوی و تندخو داشت که می‌توانست باعث انفجارهای عصبی شود و گاهی روزها از اتاق خود خارج نمی‌شد، که به آن «عصبیت» گفته می‌شد. او همچنین نسبت به مادر و دو برادر کوچکش و امور خانوادگی آن‌ها تعهد عمیقی داشت.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۸۶۵ (میلادی)
رده:دودمان اورانژ-ناساو
رده:دودمان هولشتاین-گوتورپ-رومانوف
رده:دوشس‌های لیمبورگ
رده:زادگان ۱۷۹۵ (میلادی)
رده:زنان سده ۱۹ (میلادی) اهل روسیه
رده:زنان سده ۱۹ (میلادی) اهل هلند
رده:شاهدخت‌های اورانژ
رده:ملکه‌های همسر هلند