بیمارستان بستری پارسی

**بیمارستان بستری پارسی** (**Parsi Lying-in Hospita:** **PLIH**)، که با نام **بیمارستان بستری تمولجی** نیز شناخته می‌شود و گاهی به صورت **بیمارستان بستری تهمولجی** نوشته می‌شود، یکی از اولین زایشگاه‌های بمبئی بود. این بیمارستان را پزشک و متخصص زنان و زایمان ، تمولجی بهیکاجی نریمان، در سال ۱۸۸۷ تأسیس کرد. بیمارستان در سال ۱۸۹۵ تکمیل شد. کاهش تعداد زایمان‌های پارسی در نیمه دوم قرن بیستم منجر به تعطیلی آن شد.

## ریشه‌ها
در طول قرن نوزدهم، زنان پارسی بمبئی عمدتاً در خانه در شرایط غیربهداشتی و با تهویه نامناسب زایمان می‌کردند. در سال ۱۸۸۷، تمولجی نریمان، متخصص زنان و زایمان و رئیس کالج پزشکی گرنت ، که نگران شیوع تب زایمان بود، PLIH را تأسیس کرد.

این بیمارستان در ابتدا در خانه‌ای کوچک رو به اقیانوس در مارین لاینز بود. نریمان به عنوان آسایشگاه زایمان پارسی آن را اداره می‌کرد و نام خود را در جامعه تثبیت کرد. با این حال، مدت کوتاهی بعد، قطعه‌ای از زمین‌های این بیمارستان در املاک هورنبی بمبئی از دولت خریداری شد. این ساختمان را مونچرجی مرزبان، یکی از چهره‌های کلیدی در شرکت شهرداری بمبئی طراحی کرد. او برای طرح خود از املاک پیبادی لندن الهام گرفته و بر ساخت ساختمان نظارت داشت. این ساختمان در سال ۱۸۹۵ با هزینه ۱۰۵۰۰۰ روپیه تکمیل شد، اما تا سال ۱۹۱۴، کل هزینه به ۱۳۰۵۴۱ روپیه افزایش یافت. فاکرجی دینشاو به عنوان پیمانکار فعالیت داشت. این ساختمان یکی از اولین بیمارستان‌های زایمان شهر بود که به سبک احیای گوتیک ساخته شده بود. این مکان که دور یک حیاط ساخته شده بود، می‌توانست ۵۰ زن را در خود جای دهد. این مکان به‌طور عمومی به عنوان تمولجینو سوارواخانا (خوابگاه تمولجی) شناخته شد.

## سال‌های اولیه
پیش از این، در طول دوران قرنطینه، زنان در تاریک‌ترین و مرطوب‌ترین گوشه‌های خانه در طبقه همکف قرار می‌گرفتند و گازهای فاضلاب می‌توانست باعث بیماری آنها شود. با این حال، PLIH زنان را در طبقات بالاتر با بهداشت بهتر و فضای بیشتر مستقر کرد. این بیمارستان به دلیل تمیزی و در دسترس بودن ماماها و ملحفه‌های تمیز شهرت پیدا کرد. مادران جدید بیش از یک ماه در آنجا می‌ماندند و جامعه پارسی احساس می‌کرد که این بیمارستان یک نیاز برآورده نشده را برآورده می‌کند.

تمولجی نریمان به نمادی از «مادری پارسی» تبدیل شد. او در زمان مراسم افتتاحیه در ۱۱ ژانویه ۱۸۹۵، منشی افتخاری و پزشک ارشد بیمارستان بود و پارسیان ثروتمندتر را تشویق می‌کرد تا به فقیرترها اجازه دهند از خدمات بیمارستان استفاده کنند. ساختار هزینه‌ها سه سطح داشت. افراد سطح سوم درمان رایگان دریافت می‌کردند، افراد سطح دوم روزانه ۱٫۸۰ روپیه و افراد سطح اول روزانه ۳ روپیه پرداخت می‌کردند. همچنین ودیعه‌ای قابل استرداد هم دریافت می‌شد.

در چهار سال اول، حدود ۱۷۵۰ بیمار در این بیمارستان تحت درمان قرار گرفتند و با آغاز قرن بیستم، زنان پارسی می‌توانستند از بین سه بیمارستان در منطقه اسپلاناد یکی را انتخاب کنند: بیمارستان زنان و زایمان بومانجی ادالجی آلبلس، بیمارستان زنان و کودکان پستنجی هورموشجی کاما و بیمارستان PLIH.

از جمله پارسیان برجسته‌ای که در این بیمارستان متولد شدند، می‌توان به فیروز گاندی در سال ۱۹۱۲ اشاره کرد جمشیدجی تاتا عضو کمیته بیمارستان بود.

## سال‌های بعد
در اوایل قرن بیست و یکم، برنامه‌هایی برای تبدیل ساختمان ثبت‌شده درجه 2Bبه بیمارستان ارتوپدی طرح‌ریزی شد. با این حال، در سال ۲۰۱۵، طبقه اول بیمارستان به عنوان دفاتر اداری مورد استفاده قرار می‌گرفت و بقیه ساختمان آن خالی بود.

## منابع

رده:بیمارستان‌ها در بمبئی
رده:بیمارستان‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۸۷ (میلادی)
رده:فرهنگ پارسیان هند
رده:قاب نقشه جعبه اطلاعات بدون شناسه مرتبط OSM در ویکی‌داده
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:معماری نئوگوتیک در هند