لغت آکادمی کروسکا

بندانگشتی|جلدهای ویرایش چهارم واژگان
بندانگشتی|آغاز جلدی از چاپ چهارم
***فرهنگ لغت آکادمی کروسکا (Vocabulario degli Accademici della Crusca)*** اولین فرهنگ لغت زبان ایتالیایی بود که در سال ۱۶۱۲ توسط آکادمی کروسکا منتشر شد. این فرهنگ لغت همچنین دومین فرهنگ لغت یک زبان اروپایی مدرن بود که تنها یک سال پس از *فرهنگ لغت زبان کاستلانا او اسپانیایی* نوشته سباستین د کوواروبیاس در اسپانیا در سال ۱۶۱۱ منتشر شد.

## پیشینه
بندانگشتی|پلاک سنگی به یاد اولین واژگان در خیابان خز، فلورانس، در نزدیکی کاخ مهمانی گوئلف
در سال ۱۵۸۳، آکادمیا دلا کروسکا در فلورانس با هدف تدوین گویش توسکانی و تولید یک فرهنگ لغت جامع، عمدتاً بر اساس واژگان متون ادبی معتبر از نویسندگان فلورانسی «عصر طلایی» در قرن چهاردهم، مانند دانته، پترارکا و بوکاچیو، تأسیس شد. کار بر روی *واژگان* در سال ۱۵۹۱ به لطف علاقه لئوناردو سالویاتی به زبان‌شناسی آغاز شد. جستجوی او برای کلمات فراتر از آثار منتشر شده نویسندگان بزرگ بود و متون دست‌نویس ویرایش نشده موجود در مجموعه‌های آکادمی‌های مختلف فلورانس را نیز در بر می‌گرفت. او همچنین کاربرد کلمات را از نویسندگان پس از عصر طلایی، از جمله لورنزو د مدیچی، فرانچسکو برنی، نیکولو ماکیاولی و در واقع، از نوشته‌های خودش گردآوری کرد. او همچنین از منابع غیر فلورانسی مانند پیترو بمبو و لودوویکو آریوستو بهره برد. این اثر به‌طور کامل در فلورانس ویرایش شد - در نهایت، سی و شش عضو آکادمی به‌طور تمام وقت روی آن کار می‌کردند - اگرچه چاپ آن در ونیز تحت نظارت دبیر آکادمی ، باستیانو دِ روسی، انجام شد.

عنوان اصلی این اثر واژگان زبان توسکانی (۱۶۰۸) بود با این حال، زمانی که در مراحل پایانی توسعه خود بود و درخواست اجازه چاپ از قبل ارسال شده بود، بحث طولانی در میان دانشگاهیان در مورد اینکه آیا باید از عنوان دیگری استفاده شود یا خیر، آغاز شد. آنها که در این مورد به اتفاق آرا نرسیدند، سرانجام عنوان را به همراه عنوان فرعی «آ اس*» که از نویسندگان و کاربرد شهر فلورانس گرفته شده است،* پذیرفتند. با این حال، عنوان اصلی با مجوز چاپ اعطا شده توسط جمهوری ونیز در ژانویه ۱۶۱۱ حفظ شد.

## چاپ اول
*نسخه اصلی* در سال ۱۶۱۲ منتشر شد. این اثر نوآورانه بود زیرا یکی از اولین نمونه‌های سازماندهی مدخل‌ها به ترتیب الفبایی به جای موضوع بود، که در آن زمان به هنجار این نوع کتاب تبدیل شد. از جنبه‌های دیگر نیز، این اثر متفاوت از واژگان قرن شانزدهم سازماندهی شده بود، با تمایز کمتر بین زبان نثر و زبان شعر، و همچنین اشارات کمتر به کاربردهای منطقه‌ای و مسائل دستوری. از نظر ریشه‌شناسی، تنها کلماتی که مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند، کلماتی بودند که مؤدبانه و مرتبط بودند. در مورد اصطلاحات، تعداد زیادی شکل محلی فلورانسی و همچنین تعدادی لاتین وجود داشت. در میان مواردی که شامل نشده بودند، اصطلاحاتی بودند که یا از قبل رایج بودند یا به‌طور خاص مبهم بودند. اصطلاحات فنی و علمی فقط توضیحات مختصری داشتند. مدخل‌های جداگانه دارای یک شکل استاندارد هستند: تعاریف اسم‌های عینی شامل یک مترادف واحد است، در حالی که اسم‌های انتزاعی تعداد بیشتری دارند. واژه‌های هم‌آوا از بخش‌های مختلف به همین صورت برچسب‌گذاری می‌شوند، و صورت‌های وصفی در مدخل مربوط به مصدرهایشان گنجانده می‌شوند، مگر اینکه دلیل روشنی برای قرار دادن جداگانهٔ آنها وجود داشته باشد.

علیرغم انتقاداتی که به گویش باستانی توسکانی وارد شد، *فرهنگ واژگان* به‌طور گسترده در ایتالیا و خارج از کشور رواج یافت؛ برتری آن نسبت به فرهنگ‌های لغت قبلی عمدتاً در نحوه سازماندهی آن و تعداد زیاد نقل قول‌های پشتیبان آن برای هر مدخل بود که در آن روزها بسیار غیرمعمول بود.

## چاپ دوم
بندانگشتی|تصویر روی جلد چاپ دوم (۱۶۲۳).
ویرایش دوم، که آن هم توسط باستیانو دِ روسی ویرایش شده بود، در سال ۱۶۲۳ در ونیز منتشر شد. این ویرایش عمدتاً تجدید چاپ ویرایش اول بود، به همراه مطالبی از نویسندگان جدیدتر مانند آنیبال کارو، لورنزو دِ مدیچی، میکل‌آنژ، کلودیو تولومی ، لودوویکو مارتلی و برناردو سگنی. این ویرایش شامل تعداد بیشتری اسم انتزاعی نسبت به ویرایش اول بود و رویکردی بهبود یافته در ساختار مقاله ارائه می‌داد و از ارجاعات متقابل ناشیانه یا نامناسب اجتناب می‌کرد.

## چاپ سوم
ویرایش سوم در سه جلد در خود فلورانس در سال ۱۶۹۱ منتشر شد. در این ویرایش سعی شده بود برخی از انتقادات وارده به ویرایش اول در نظر گرفته شود.
* این واژه، علامت *va* ("voce antica" = "اصطلاح منسوخ") را معرفی کرد تا نشان دهد کلماتی که به دلیل اهمیت تاریخی‌شان و نه به دلیل مرتبط بودنشان به عنوان مثال‌هایی برای دنبال کردن، گنجانده شده‌اند.
* فهرست نویسندگانی که به عنوان منبع برای مدخل‌ها استفاده شده‌اند، به‌طور قابل توجهی گسترش یافته و شامل نویسندگان جدیدتر نیز می‌شود.
* تعداد مقالاتی که به اصطلاحات علمی می‌پرداختند، با استفاده از آثاری مانند «*[[گفتگو در باب دو نظام عمده عالم|گفتگو در باب دو سیستم اصلی جهان»]]* گالیله به عنوان منبع، افزایش یافت. فرانچسکو ردی کارهای زیادی در این زمینه انجام داد، اگرچه او همچنین یک منبع ساختگی، به نام «ساندرو دا پیپوتزو»، برای پشتیبانی از برخی از مدخل‌های خود ابداع کرد. از دیگر مشارکت‌کنندگان می‌توان به لورنزو ماگالوتی و شاهزاده لئوپولدو د مدیچی اشاره کرد که مدخل‌های مربوط به شکار، معماری نظامی و نیروی دریایی را در نتیجه کار میدانی خود معرفی کردند.
* پسوندها و صورت‌های اصلاح‌شده به لِماها اضافه شدند.
* همه مدخل‌ها به استناد نویسندگان متکی نبودند، به این معنی که موارد عملاً بر اساس مرجع ساده خود آکادمیا دلا کروسکا گنجانده شده بودند، نه بر اساس سابقه ادبی.
* واژه‌های قرضی و اصطلاحات رایج متعددی گنجانده شده بود.

## چاپ چهارم
چاپ چهارم در شش جلد، بین سال‌های ۱۷۲۹ تا ۱۷۳۸ در فلورانس و با ویرایش دومنیکو ماریا مانی منتشر شد. طیف نویسندگانی که به عنوان مرجع استفاده شدند، گسترش یافت و شامل یاکوپو سانازارو، بنونوتو چلینی، بندتو منزینی و لورنزو لیپی شد.

در مقایسه با ویرایش قبلی:
* تعدادی از کلمات رایج مربوط به کشاورزی و همچنین اشاراتی به خانواده‌های کلمات اضافه شد.
* کلمات قرضی با ذکر منبع نویسنده گنجانده شده است
* به سوالات مربوط به سبک و سیاق صحبت شد
* اصطلاحات علمی وام گرفته شده از لاتین یا یونانی گنجانده شده است
* طیف بسیار وسیع‌تری از اصطلاحات فنی و علمی وجود داشت

## چاپ پنجم
در دوره ناپلئون، توسکانی ابتدا به عنوان پادشاهی اتروریا اداره می‌شد و سپس به فرانسه ضمیمه شد (۱۸۰۷–۱۸۱۴). در این مدت زبان رسمی حکومت فرانسوی بود. با این وجود، در ۹ آوریل ۱۸۰۹ ناپلئون فرمانی صادر کرد که به فلورانسی‌ها اجازه می‌داد در کنار فرانسوی، از زبان مادری خود در دادگاه‌ها، اسناد حقوقی و مکاتبات خصوصی استفاده کنند. علاوه بر این، اعلام کرد که جایزه سالانه ۵۰۰ ناپلئونی به نویسندگانی که آثارشان به بهترین نحو به حفظ زبان ایتالیایی در تمام خلوص آن کمک می‌کند، اختصاص خواهد یافت.

فرمان دیگری در ۹ ژانویه ۱۸۱۱، آکادمیا دلا کروسکا را مجدداً تأسیس کرد و آن را به‌طور خاص موظف به بازنگری فرهنگ لغت و همچنین حفظ خلوص زبان کرد. مقرر شد به اعضای دانشگاه سالانه ۵۰۰ فرانک یا ۱۰۰۰ فرانک در صورت کار بر روی فرهنگ لغت پرداخت شود، در حالی که ۱۲۰۰ فرانک برای منشی در نظر گرفته شده بود. با این وجود، کار ناتمام ماند: انتشار پس از حرف «او» متوقف شد، که با رسیدن به مدخل «ازن» در سال ۱۹۲۳ پایان یافت.

## قرن بیستم
از سال ۱۹۵۵ طرح کار تغییر کرد و هدف، تولید یک فرهنگ لغت تاریخی بزرگ شد که شامل «گنجینه‌های» زبان ایتالیایی باشد. در سال ۱۹۶۵، کار تولید فرهنگ لغت تاریخی از آکادمیا جدا شد و یک «اپرا دل وُکابولاریو» جداگانه تأسیس شد. قانونی در ۶ ژانویه ۱۹۸۳، اپرا دل وُکابولاریو را به عنوان مؤسسه‌ای از شورای تحقیقات ملی تأسیس کرد که تا سال ۱۳۷۵ روی زبان کار می‌کرد، در حالی که خود آکادمیا اکنون بر زبان مدرن تمرکز دارد.

## منابع

## پیوند به بیرون
* اولین نسخه ''Vocabolario degli Accademici della Crusca'' 
* هر پنج نسخه در نسخه الکترونیکی
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:فلورانس
رده:میراث فرهنگی ایتالیا