رافائله کادورنا (نظامی)

**رافائله کادورنا** (;  – ) ژنرال ایتالیایی بود که به عنوان یکی از رهبران اصلی پیدمونت مسئول اتحاد ایتالیا در اواسط قرن نوزدهم حضور داشت.

کادورنا که در میلان متولد شد، در سال ۱۸۳۲ وارد آکادمی نظامی پیدمونت در تورین شد. او در سال ۱۸۴۰ به سپاه مهندسان پیوست و از مارس ۱۸۴۸ تا اوت ۱۸۴۹ در طول اولین جنگ استقلال ایتالیا، فرماندهی یک گردان مهندس داوطلب را در لومباردی بر عهده داشت.

کادورنا در ژانویه ۱۸۵۵ در طول جنگ کریمه با نیروهای پیدمونت خدمت کرد. او در طول جنگ دوم استقلال ایتالیا در نبرد سن مارتینو نشان افتخار دریافت کرد و در سال ۱۸۵۹ به درجه سرهنگی نائل شد. او همچنین در همان سال به عنوان وزیر جنگ رژیم جمهوری توسکانی منصوب شد.

کادورنا به عنوان سپهبد و فرمانده سپاه در جبهه ایتالیا در جنگ اتریش و پروس خدمت کرد. او از ژوئن تا ژوئیه ۱۸۶۶ عملیات موفقیت‌آمیزی را علیه اتریشی‌ها رهبری کرد.

در سال ۱۸۷۰، او حمله به ایالات پاپی را رهبری کرد. تصرف رم توسط کادورنا در ۲۰ سپتامبر سرانجام اتحاد ایتالیا را تکمیل کرد. به خاطر این خدمت، سال بعد به عنوان سناتور منصوب شد. او اندکی پس از آن از زندگی عمومی کناره‌گیری کرد و تا زمان مرگش در سال ۱۸۹۷ در توسکانی زندگی کرد.

پسرش لوئیجی کادورنا به درجه فیلد مارشالی رسید و در بخشی از جنگ جهانی اول به عنوان رئیس ستاد ارتش ایتالیا خدمت کرد، در حالی که نوه‌اش رافائله کادورنا جونیور، ژنرال و فرمانده مقاومت ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود.

## زندگی‌نامه
او که از خانواده‌ای باستانی و اصیل پالانزا بود، از سنین بسیار پایین توسط پدرش لوئیجی با حرفه نظامی آشنا شد. برادر بزرگترش کارلو، وزیر در زمان چارلز آلبرت و رئیس شورای دولتی در زمان ویکتور امانوئل دوم، و پسرش، مارشال ایتالیا، لوئیجی کادورنا. پدرش پس از تصرف منطقه توسط فرانسوی‌ها، پیمونت را ترک کرده و به میلان پناه برده بود. مادرش، که لوئیجی در سال ۱۸۰۸ در میلان با او ازدواج کرد، ویرجینیا دی مارکزی بوسی، خواهر بنینوی میهن‌پرست بود.

در سال ۱۸۲۵، در سن ده سالگی، به آکادمی نظامی تورین فرستاده شد، به دلیل بی‌انضباطی اخراج شد، بعداً به خدمت بازگردانده شد و سپس دوباره اخراج شد. به لطف پدرش، او در ۱۳ ژوئیه ۱۸۳۳ با درجه سرباز ممتاز (نوعی دانشجوی افسری) در هنگ اول تیپ ساووی پذیرفته شد. سال بعد به عنوان ستوان دوم تیپ در پینرولو منصوب شد و پس از یک دوره کارآموزی طولانی نظامی، در سال ۱۸۴۶ به درجه سروانی و در سال ۱۸۴۸ به درجه سرگردی ارتش سلطنتی رسید.

در این سمت، او در جنگ اول استقلال (۱۸۴۸–۱۸۴۹) شرکت کرد. در ۱۲ مارس ۱۸۴۹، به نمایندگی از چارلز آلبرت، او اعلام آتش‌بس سالاسکو را به فیلد مارشال رادتزکی در میلان ارائه داد. پس از شکست غم‌انگیز در نووارا، کادورنا اجازه یافت تا به لشکرکشی فرانسوی‌ها به کابیلیا در سال ۱۸۵۱ به عنوان بخشی از فتح الجزایر بپیوندد، جایی که او با دریافت نشان شوالیه لژیون افتخار، خود را متمایز کرد. او پس از شرکت در جنگ کریمه (۱۸۵۵–۱۸۵۶) و به ویژه در جنگ دوم استقلال (۱۸۵۹–۱۸۶۱)، که در آن در نبرد سن مارتینو خود را متمایز کرد و به درجه سرهنگ دومی رسید، محبوبیت قابل توجهی در دربار به دست آورد.

فرمانده نظامی در سال ۱۸۶۰، ابتدا در طول لشکرکشی پیدمونت در مرکز ایتالیا و سپس در سیسیل و ابروتزو که به تازگی فتح شده بودند، سخت تلاش کرد تا پدیده راهزنی پس از اتحاد را ریشه کن کند. با کاهش راهزنی در سال ۱۸۶۵، سال بعد در جنگ سوم استقلال شرکت کرد که طی آن سپاه ارتش تحت فرماندهی او به ونتو و فریولی پیشروی کرد. پیشتازان نیروهای او در نبرد ورسا با اتریشی‌ها درگیر شدند، آخرین نبرد جنگ. او مسئول نیروهایی بود که در سال ۱۸۶۶ برای سرکوب شورش موسوم به هفت و نیم (که در واقع از عصر شنبه ۱۵ سپتامبر تا بعد از ظهر شنبه بعد ادامه داشت) به پالرمو اعزام شدند. شورش پالرمو توسط نیروی دریایی سلطنتی پس از بمباران شدید از دریا که چهار روز به طول انجامید، سرکوب شد. قربانیان بسیار زیاد بودند. در سال ۱۸۶۹، او از منابریا اختیارات کامل برای سرکوب شورش‌هایی که در سراسر ایتالیا پس از وضع مالیات بر غلات رخ داده بود، دریافت کرد و در سال ۱۸۷۰، سپاه پنجم را در تصرف رم رهبری کرد.

او که در سال ۱۸۷۱ به عنوان معاون و سپس سناتور منصوب شد، در سال ۱۸۷۳ فرمانده سپاه ارتش در تورین بود، اما در سال ۱۸۷۷ از این سمت بازنشسته شد تا خود را منحصراً به سیاست اختصاص دهد. او که یک نماینده راست‌گرای پارلمان بود، در سال‌های آخر عمرش رقیب سرسخت چپ‌های تاریخی و جنبش گاریبالدی بود، با وجود اینکه توسط یکی از ژنرال‌های سابقش (نینو بیکسیو) حمایت می‌شد.

## خانواده
پسر او، لوئیجی کادورنا، متولد ۱۸۵۰، در سال ۱۹۱۴ رئیس ستاد کل ارتش ایتالیا شد و در طول جنگ جهانی اول تا شکست ایتالیا در نبرد کاپورتو در این سمت باقی ماند. رافائل کادورنا جوان (۱۸۸۹–۱۹۷۳) نوه او بود.

## منابع

* Marziano Brignoli, "Il *Diario di Algeria* di Raffaele Cadorna (maggio-agosto 1851" *Rassegna storica del Risorgimento*, a. 56, fasc. 3 (luglio-settembre 1969), p.&nbsp;386-420.
* 

## پیوند به بیرون

رده:اعضای سنای پادشاهی ایتالیا
رده:افراد انقلاب‌های ۱۸۴۸
رده:اهالی پادشاهی ساردنی
رده:درگذشتگان ۱۸۹۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۱۵ (میلادی)
رده:نظامیان جنگ کریمه