open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
مطالعات آسیایی آمریکایی

**مطالعات آسیایی آمریکایی** () یک رشتهٔ دانشگاهی است که در دههٔ ۱۹۶۰ پدید آمد و به‌طور انتقادی به بررسی دین، تاریخ، جامعه‌شناسی، ادبیات، علوم سیاسی، و مطالعات جنسیت و سیاست‌های مرتبط با آسیایی آمریکایی‌ها می‌پردازد. این رشته ارتباط نزدیکی با دیگر حوزه‌های مطالعات قومی از جمله، مانند مطالعات آفریقایی آمریکایی، مطالعات لاتینویی و مطالعات بومیان آمریکا دارد.

از دههٔ ۲۰۲۰، مطالعات آسیایی–آمریکایی در برخی ایالت‌های آمریکا به‌عنوان بخشی از برنامهٔ درسی مدارس ابتدایی و متوسطه (کی–۱۲) تدریس می‌شود.

## دانشگاه‌ها و کالج‌ها با دانشکده‌ها و برنامه‌ها

* دانشگاه ایالتی آریزونا
* دانشگاه بینگهمتون
* دانشگاه برندایس
* دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در فولرتون
* دانشگاه ایالتی کالیفرنیا
* دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در نورتریج
* کالج ویلیام اند مری
* دانشگاه کلمبیا
* دانشگاه کرنل
* دانشگاه دوک
* دانشگاه فوردهام
* کالج هانتر، دانشگاه شهری نیویورک
* دانشگاه نیویورک
* دانشگاه نورث‌وسترن
* دانشگاه ایالتی سان فرانسیسکو
* دانشگاه استونی بروک
* دانشگاه تافتس
* دانشگاه کالیفرنیا، برکلی
* دانشگاه کالیفرنیا، دیویس
* دانشگاه کالیفرنیا، ارواین
* دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس
* دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو
* دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا
* دانشگاه کلرادو بولدر
* دانشگاه ایلینوی اربانا-شمپین
* دانشگاه مریلند
* دانشگاه مینه‌سوتا
* دانشگاه پنسیلوانیا
* دانشگاه کالیفرنیای جنوبی
* دانشگاه تگزاس در آستین
* دانشگاه واشینگتن
* کالج واسر

## چهره‌های سرشناس که مطالعات آسیایی آمریکایی خوانده‌اند

* رندل پارک، دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس
* الی وانگ، دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* Asian-Nation: تاریخ، جمعیت‌شناسی و اخبار آسیایی آمریکایی‌ها 
* انجمن مطالعات آسیایی آمریکایی 

رده:فرهنگ آسیایی آمریکایی‌ها
رده:مطالعات آسیا
رده:مطالعات در ایالات متحده آمریکا
رده:مطالعات قومی
رده:موضوعات آسیایی آمریکایی‌ها
کلمبیای انسانی

**کلمبیای انسانی** ( که قبلاً با نام **جنبش مترقی** () شناخته می‌شد، یک جنبش و حزب سیاسی چپ‌گرای کلمبیایی است که در سال ۲۰۱۱ توسط رئیس‌جمهور گوستاوو پترو تأسیس شد و هم‌اکنون توسط او رهبری می‌شود. شاخه جوانان این حزب با نام «جوانان انسان‌دوست» شناخته می‌شود.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۲۰۱۱ (میلادی) در کلمبیا
رده:جنبش‌های ضدامپریالیستی
رده:حزب‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۱۱ (میلادی)
بیستمین جوایز انجمن کارگردانان آمریکا

**بیستمین جوایز انجمن کارگردانان آمریکا** () به افتخار دستاوردهای برجسته کارگردانی در فیلم و تلویزیون در سال ۱۹۶۷، در ۱۷ فوریه ۱۹۶۸ در هتل بورلی هیلتون در بورلی هیلز، کالیفرنیا، اهدا شد. این مراسم با اجرای جری لوئیس برگزار شد. فیلم‌های بلند نامزد در ژانویه ۱۹۶۸ اعلام شدند.

## منابع

رده:تلویزیون ایالات متحده آمریکا در ۱۹۶۷ (میلادی)
رده:جوایز تلویزیونی ۱۹۶۷ (میلادی)
رده:جوایز فیلم ۱۹۶۷ (میلادی)
رده:سینمای ایالات متحده آمریکا در ۱۹۶۷ (میلادی)
زمین ناپذیراست و ما نیز همین‌طور

***زمین ناپذیراست و ما نیز همین‌طور***  هفتمین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی میتسکی می‌باشد که در ۱۵ سپتامبر سال ۲۰۲۳ از سوی دد اوشنز منتشر گردید. تهیه و تولید این آلبوم بر عهدهٔ پاتریک هایلند بوده و ضبط آن نیز در استودیوی بامب شلتر، نشویل و سانست ساوند در لس آنجلس صورت گرفته‌است. آلبوم با انتشار تک‌آهنگ‌های «حشره شبیه به یک فرشته»، «ستاره / بهشت» و «عشق من تماماً از آن من» از ژوئیه تا اکتبر سال ۲۰۲۳ تبلیغ شد، که آخرین قطعه تاکنون یکی از موفق‌ترین ترانه‌های میتسکی به‌شمار می‌رود. این اثر ترکیبی از موسیقی آمریکانا، فولک، کانتری و ارکسترال پاپ است و با استقبال گستردهٔ منتقدان مواجه شد؛ منتقدان بیشتر به احساسات خام و صریح اشعار میتسکی و همچنین طبیعت سادگی و خلوص موسیقی توجه کردند.

## منابع
*

رده:آلبوم‌های ۲۰۲۳ (میلادی)
رده:آلبوم‌های میتسکی
رده:آلبوم‌های دد اوشنز
گویدوبالدو دا مونته‌فلترو

**گویدوبالدو دا مونته‌فلترو** (;  – ) همچنین با نام **گویدوبالدو اول** شناخته می‌شود، یک کوندوتیروی ایتالیایی و دوک اوربینو از سال ۱۴۸۲ تا ۱۵۰۸ بود.

## زندگی‌نامه
او که در گوبیو متولد شد، در سال ۱۴۸۲ جانشین پدرش فدریکو دا مونته‌فلترو به عنوان دوک اوربینو شد.

گوییدوبالدو با الیزابتا گونزاگا، خواهر فرانچسکو دوم گونزاگا، مارکی مانتوا، ازدواج کرد. گویدوبالدو ناتوان بود و آنها فرزندی نداشتند، اما الیزابتا از طلاق دادن او خودداری کرد.

او به عنوان یکی از کاپیتان‌های پاپ الکساندر ششم در کنار نیروهای فرانسوی پادشاه شارل هشتم فرانسه در طول حمله دوم به جنوب ایتالیا جنگید. بعداً، او توسط جمهوری ونیز علیه شارل استخدام شد. در سال ۱۴۹۶، در حالی که در نزدیکی براچانو برای پاپ می‌جنگید، گویدوبالدو توسط اورسینی‌ها و ویتلی‌ها اسیر شد و سال بعد آزاد شد.

گویدوبالدو در سال ۱۵۰۲ مجبور شد برای فرار از ارتش چزاره بورجیا از اوربینو فرار کند، اما پس از مرگ پدر چزاره بورجیا، پاپ الکساندر ششم، در سال ۱۵۰۳ بازگشت. او فرانچسکو ماریا دلا رووره، فرزند خواهرش و برادرزاده پاپ ژولیوس دوم را به عنوان وارث خود پذیرفت و بدین ترتیب ارباب سنگیالیا را با اوربینو متحد کرد. او به پاپ ژولیوس دوم در فتح مجدد رومانیا کمک کرد.

دربار اوربینو در آن زمان یکی از باکلاس‌ترین و شیک‌ترین دربارهای ایتالیا بود. بسیاری از اهل ادب در آنجا ملاقات می‌کردند. مورخ ایتالیایی-انگلیسی، پولیدور ویرژیل، ممکن است در خدمت گویدوبالدو و الیزابتا و همچنین بالداساره کاستیلیونه، نویسنده کتاب «کتاب درباریان»، که دربار اوربینو را توصیف می‌کند، کار کرده باشد.

گویدوالدو که از نقرس رنج می‌برد، در سن ۳۶ سالگی در فوسومبرونه درگذشت و برادرزاده‌اش جانشین او شد.

## فرزندان
* پیرو دلا فرانچسکا
* پرتره لوکا پاچیولی
* سنت جورج و اژدها (رافائل)

## منابع

*
*Pietro Bembo, *Vita dello illustrissimo s. Guidobaldo duca d'Vrbino. E della illustriss. sig. Helisabetta Gonzaga sua consorte*, Firenze, Lorenzo Torrentino 1555
*P. Giovio. *Istorie dei suoi tempi*, Venezia 1570
*F. Ugolini. *Guidobaldo da Montefeltro* in «Imparziale fiorentino», 1857
*Bernardino Baldi, *Della vita e de' fatti di Guidobaldo I da Montefeltro, Duca d'Urbino libri dodici*, Milano, Silvestri 1821
*G. Franceschini. *I Montefeltro*, Milano 1970
*C. H. Clough, A. Conti, *Guidobaldo da Montefeltro, duca di Urbino: fu mai gonfaloniere di Sancta Romana Ecclesia?* in «Studi Montefeltrani», n. 27, San Leo 2006
* 

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۵۰۸ (میلادی)
رده:دوک اوربینو
رده:زادگان ۱۴۷۲ (میلادی)
رده:شوالیه‌های نشان بند جوراب
رده:نقاشی‌های پرتره رافائل
رده:نقاشی‌های دهه ۱۵۰۰ (میلادی)
جوایز انجمن ملی منتقدان فیلم ۱۹۶۷

**دومین دوره جوایز انجمن ملی منتقدان فیلم** () که توسط انجمن ملی منتقدان فیلم در ژانویه ۱۹۶۸ اهدا گشت، به بهترین‌های فیلم سال ۱۹۶۷ داده شد.

## منابع

رده:جوایز انجمن ملی منتقدان فیلم
رده:جوایز فیلم ۱۹۶۷ (میلادی)
رده:سینمای ایالات متحده آمریکا در ۱۹۶۸ (میلادی)
عشق اول / اواخر بهار

«**عشق اول / اواخر بهار**»  نخستین تک‌آهنگ از خوانندهٔ آمریکایی می‌باشد که در سال ۲۰۱۴ به‌عنوان تک‌آهنگ سومین آلبوم استودیویی وی تحت عنوان ''مرا در میک‌اوت کریک دفن کن'' منتشر گردید.

## منابع
*

رده:تک‌آهنگ‌های آغازین ۲۰۱۴ (میلادی)
رده:ترانه‌های ۲۰۱۴ (میلادی)
رده:ترانه‌های میتسکی
نمی‌خواهم خانه‌بازی کنم

«**نمی‌خواهم خانه‌بازی کنم**»  ترانه‌ای می‌باشد که توسط بیلی شریل و گلن ساتن نوشته شد. در سال ۱۹۶۷ این ترانه به اولین قطعهٔ شماره یک کانتری تمی وینت به‌عنوان یک هنرمند انفرادی تبدیل گردید. «نمی‌خواهم خانه‌بازی کنم» سه هفته در جدول صدرنشین بود و مجموعاً هجده هفته در جدول حضور داشت. این اثر موجب شد وینت جایزهٔ گرمی سال ۱۹۶۸ جایزه گرمی بهترین اجرای کانتری خواننده زن را کسب نماید. این ترانه در سال ۱۹۷۶ در بریتانیا منتشر شد و جزو ۴۰ ترانهٔ برتر قرار گرفت.

## منابع
*

رده:تک‌آهنگ‌های ۱۹۶۷ (میلادی)
رده:ترانه‌های ۱۹۶۷ (میلادی)
رده:ترانه‌های تمی وینت
رده:ترانه‌های کانی فرانسیس
رده:ترانه‌های ساخته بیلی شریل
رده:ترانه‌های تهیه‌شده توسط بیلی شریل
رده:تک‌آهنگ‌های اپیک رکوردز
رده:تک‌آهنگ‌های با رتبه یک در آفریقای جنوبی
جایزه انجمن کارگردانان آمریکا برای کارگردانی برجسته – فیلم بلند

**جایزه انجمن کارگردانان آمریکا برای دستاورد برجسته کارگردانی در فیلم** () یکی از جوایز سالانه انجمن کارگردانان آمریکا است که توسط انجمن کارگردانان آمریکا اهدا می‌شود. استیون اسپیلبرگ با ۳ برد از ۱۳ نامزدی، هم بیشترین جایزه و هم بیشترین نامزدی را در این بخش در تاریخ انجمن کارگردانان آمریکا دارد و اولین کارگردانی است که در شش دهه متوالی نامزد دریافت جایزه انجمن کارگردانان آمریکا شده است.

## جستارهای وابسته
* جایزه اسکار بهترین کارگردانی
* جایزه بفتای بهترین کارگردانی
* جایزه بهترین کارگردان جشنواره کن
* جایزه سینمایی انتخاب منتقدان برای بهترین کارگردانی
* جایزه گلدن گلوب بهترین کارگردانی
* جایزه انجمن تهیه‌کنندگان آمریکا برای بهترین فیلم
* خرس نقره‌ای برای بهترین کارگردان
* شیر نقره‌ای

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:جوایز بهترین کارگردانی
عشق ناقص است

***عشق کامل نیست*** () یک فیلم عاشقانه ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۲ است که توسط فرانچسکا موچی در اولین تجربه کارگردانی‌اش نوشته و کارگردانی شده و آنا فوگلیتا و جولیو بروتی در آن بازی می‌کنند. فیلمنامه بر اساس رمانی ایتالیایی به همین نام نوشته فرانچسکا موچی در سال ۲۰۱۲ نوشته شده است.

*«عشق بی‌نقص نیست»* به تهیه‌کنندگی تیلده کورسی و جیانی رومولی، اولین نمایش خود را در ایتالیا در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲ تجربه کرد.

## بازیگران
* آنا فوگلیتا در نقش النا
* جولیو بروتی در نقش مارکو
* برونو وولکوویچ در نقش اتوره
* لورنا کاچیاتوره در نقش آدریانا
* کامیلا فیلیپی در نقش روبرتا

## طرح
النا، سی و پنج ساله، برای یک انتشاراتی کار می‌کند. او پس از پایان رابطه طولانی اما نه چندان رضایت‌بخشش با مارکو، یک عکاس آزاد، در حالی که متوجه شد او با مرد دیگری در یک رستوران لاس می‌زند، تصمیم گرفته است که به عنوان یک زن مجرد زندگی کند.

پس از یک تصادف جزئی در یک اسکوتر، او با آدریانا، یک زن جوان اغواگر، و اتوره، یک مرد مسن‌تر، آشنا می‌شود. النا که مجذوب غیرقابل پیش‌بینی بودن آدریانا، که هیجان و شور را به همراه دارد، و آرامش اتوره، که ثبات و امنیت را فراهم می‌کند، شده است، خود را بین این دو گیر می‌بیند و برای رسیدن به عشق، با هر دو وارد رابطه می‌شود.

## تولید
وقتی از آنا فوگلیتا دربارهٔ صحنه سکس با برونو ولکوویچ سؤال شد، او گفت که این صحنه در زندگی واقعی مشکلاتی را با شرکای مربوطه‌شان ایجاد کرده است. «در آن صحنه، ولکوویچ با اشتیاق سوتین من را پاره کرد و سینه‌هایم را لمس کرد. سپس او مرا روی تخت انداخت و دستش را زیر دامنم برد. بعد از «برش»، ترسیدم که کار بدی کرده باشم، زیرا او، ناراحت، مدام به همسرش زنگ می‌زد و تکرار می‌کرد: «دوستت دارم، دوستت دارم». ساختن صحنه‌های خاص هرگز آسان نیست، آنها می‌توانند شما را خیلی تکان دهند.»

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:دوجنسگرایی زن در فیلم
رده:فیلم با ۱ تاریخ اکران
رده:فیلم‌های ۲۰۱۲ (میلادی)
رده:فیلم‌های ایتالیایی دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های ایتالیایی مرتبط با ال‌جی‌بی‌تی
رده:فیلم‌های ایتالیایی‌زبان دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های درام رمانتیک ۲۰۱۲ (میلادی)
رده:فیلم‌های درام رمانتیک ایتالیایی
رده:فیلم‌های مرتبط با ال‌جی‌بی‌تی ۲۰۱۲ (میلادی)
رده:فیلم‌های مرتبط با دوجنسگرایی
رده:فیلم‌های مرتبط با همجنس‌گرایی زنانه
صاحب‌خانه‌ها (فیلم)

***صاحب‌خانه‌ها*** (ایتالیایی: *Padroni di casa)*، همچنین با نام *صاحب‌خانه‌ها* شناخته می‌شود) یک فیلم کمدی-درام ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی ادواردو گابریلینی است. این فیلم در جشنواره بین‌المللی فیلم لوکارنو ۲۰۱۲ به بخش مسابقه راه یافت.

## طرح
کازیمو و الیا دو کاشی‌کار اهل رم هستند که توسط خواننده‌ای به نام فاوستو میلی برای بازسازی تراس خانه‌اش مأمور شده‌اند. فاوستو، خواننده‌ای بسیار موفق، پس از بیماری جدی همسرش مویرا که به ویلچر وابسته است، تصمیم به بازنشستگی از صحنه گرفته است. با وجود ابراز محبت فراوان، مشخص است که مشکلی بین فاوستو و مویرا وجود دارد. این زوج در گوشه‌ای ظاهراً بهشتی از آپنین توسکانی-امیلین، گوشه‌گیر از دنیا زندگی می‌کنند. فاوستو برای حمایت از ترویج گردشگری، موافقت کرد که برای اجرا در ملاء عام بازگردد. با وجود برادر بودن، کازیمو و الیا عمیقاً متفاوت هستند. اولی، که برادر بزرگتر است، داستان‌های دشواری پشت سر خود دارد که او را عمیقاً تحت تأثیر قرار داده است، در حالی که دومی، در حالی که عاشق برادرش است، حضور او را به عنوان یک محدودیت تحمل می‌کند. جامعه کوچک بلافاصله با بی‌اعتمادی زیاد، مانند دو خارجی، از این دو برادر استقبال می‌کند. و اگر الیا سعی کند به شیوه‌ای بسیار حرفه‌ای رفتار کند، کوزیمو نمی‌تواند تسلیم جذابیت ستاره فاوستو میلی نشود. کم‌کم، بی‌اعتمادی بین دو برادر و بقیه روستا شدت می‌گیرد. الیا شروع به قرار گذاشتن با یک دختر محلی می‌کند و این باعث حسادت پسری می‌شود که به او ابراز علاقه می‌کند. از سوی دیگر، کوزیمو، که تعریف فاوستو را اشتباه متوجه شده، با موکلش درگیر می‌شود. برای آرام کردن تحقیر ناشی از آن، به بار روستا می‌رود و بیش از حد معمول مشروب می‌خورد. در همین حال، با نزدیک شدن به روز کنسرت و بازگشت باشکوه فاوستو، کار الیا و کوزیمو به پایان نرسیده است. تنش‌ها بین خواننده و همسر بی‌حرکتش، درست مانند درگیری‌های بین دو برادر و بقیه کشور، تشدید می‌شود. و وقتی کوزیمو ناخواسته شاهد چیزی می‌شود که نباید می‌دید، واکنش‌های مجریان دیگر به تعویق نمی‌افتد.

## بازیگران
* والریو ماستاندریا: کوزیمو
* الیو جرمانو: الیا
* جیانی موراندی: فاستو میلی
* والریا برونی تدسکی: مویرا میلی
* فرانچسکا ربی: آدریانا

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
رده:فیلم با ۱ تاریخ اکران
رده:فیلم‌های ۲۰۱۲ (میلادی)
رده:فیلم‌های ایتالیایی دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های ایتالیایی‌زبان دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های درام ۲۰۱۲ (میلادی)
رده:فیلم‌های درام ایتالیا
رمان یک قتل‌عام

***«رمان یک قتل‌عام»*** یک فیلم درام تاریخی ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۲ به کارگردانی مارکو تولیو جوردانا است. این فیلم تا حدودی بر اساس کتاب *«پیازا فونتانا»* نوشته پائولو کوچیارلی ساخته شده است. این فیلم به بازسازی بمب‌گذاری پیازا فونتانا که در ۱۲ دسامبر ۱۹۶۹ در میلان رخ داد و وقایع غم‌انگیز پس از آن، از مرگ جوزپه پینلی که در شرایط مرموزی در طول بازجویی رخ داد، تا مرگ کمیسر لوئیجی کالابرسی که رهبری تحقیقات را بر عهده داشت، می‌پردازد.

در ژوئیه ۲۰۱۲، *فیلم «رومانزو دی یک جادو»* به چهل و هفتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کارلووی واری راه یافت و جایزه ویژه هیئت داوران را از آن خود کرد. این فیلم نامزد دریافت ۱۶ جایزه دیوید دی دوناتلو شد و سه جایزه (برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد، بهترین بازیگر نقش مکمل زن و بهترین جلوه‌های ویژه) را از آن خود کرد. همچنین سه جایزه ناسترو دی آرجنتو (برای بهترین فیلمنامه، بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و بهترین بازیگر نقش مکمل زن) و دو جایزه چیاک دی اور (برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و بهترین موسیقی متن) را از آن خود کرد.

## بازیگران
* والریو ماستندریا: لوئیجی کالابرسی
* پیرفرانچسکو فاوینو: جوزپه پینلی
* باب مارکزی: رئیس قاضی کارلو بیوتی
* فابریزیو گیفونی: آلدو مورو
* اومرو آنتونوتی: جوزپه ساراگات
* لورا چیاتی: جما کالابرسی
* استفانو اسکاندالتی: پیترو والپردا
* میشلا سسکون: لیسیا پینلی
* جورجیو کولنجلی: فدریکو اومبرتو داماتو
* لوئیجی لو کاسیو: قاضی پائولیلو
* جورجیو تیراباسی: پروفسور
* جورجیو مارکسی: فرانکو فردا
* دنیس فاسولو: جووانی ونتورا
* جیانی موسی: اعتراف کننده مورو
* لوکا زینگارتی: پزشک
* فرانچسکو سالوی: کورنلیو رولاندی
* کورادو اینورنیزی: قاضی پیترو کالوژرو

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
رده:فیلم با ۱ تاریخ اکران
رده:فیلم‌های ۲۰۱۲ (میلادی)
رده:فیلم‌های ایتالیایی‌زبان دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های تاریخی درام ایتالیایی
رده:فیلم‌های تاریخی درام دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های درام ۲۰۱۲ (میلادی)
رده:فیلم‌های درباره تروریسم
رده:فیلم‌های درباره سوءاستفاده از عدالت
رده:فیلم‌های مارکو تولیو جوردانا
رده:فیلم‌های واقع‌شده در میلان
زندگی ارزش خود را از دست نمی‌دهد

«*زندگی ارزش خود را از دست نمی‌دهد*» (***La vita non perde valore***) یک فیلم مستند محصول سال ۲۰۱۲ دربارهٔ بازگشت کودکان سرباز سابق به جامعه در سیرالئون است. این مستند در دانشگاه‌های مختلف مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته و به موضوع پایان‌نامهٔ پنج درجه‌ای تبدیل شده است.

این فیلم توسط ویلما ماسوکو، فیلمساز و روزنامه‌نگار آزاد که برنده جایزه ملی حقوق بشر ایتالیا، یعنی جایزه ماریا ریتا ساوله در سال ۲۰۱۴، شده است، نوشته و کارگردانی شده است.

این فیلم بر کار پدر جوزپه برتون، یک مبلغ مذهبی ایتالیایی که بیش از چهل سال در سیرالئون زندگی می‌کرد، تمرکز دارد. برتون «جنبش خانه‌های خانوادگی» (FHM) را برای ارائه مراقبت و آموزش والدین به کودکان قربانی جنگ داخلی این کشور تأسیس کرد، جنگی که در طی آن هزاران کودک توسط همه طرف‌ها به عنوان سرباز استخدام و استفاده شدند. کودکان اغلب به زور استخدام می‌شدند، به آنها مواد مخدر داده می‌شد و برای ارتکاب جنایات مورد استفاده قرار می‌گرفتند. دختران نیز به عنوان سرباز استخدام می‌شدند و اغلب مورد استثمار جنسی قرار می‌گرفتند. بسیاری از کودکان بازماندگان حملات روستایی بودند، در حالی که برخی دیگر رها شده بودند. آنها برای اهداف گشت‌زنی، حمله به روستاها و نگهبانی از کارگران در مزارع الماس استفاده می‌شدند. جنبش خانه‌های خانوادگی بیش از ۳۰۰۰ کودک سرباز را به جامعه بازگردانده است.

این فیلم شهادت‌های برخی از این سربازان کودک سابق - که اکنون بزرگسال هستند - را به تصویر می‌کشد که تجربیات خود را قبل و بعد از ملاقات با برتون شرح می‌دهند و به بررسی مسائلی مانند گناه، تنهایی، اعتماد و ترس و چگونگی کمک به سوژه‌ها برای غلبه بر رنج و ارزش‌های به ظاهر منفی گذشته‌شان می‌پردازد. مضمون اصلی فیلم این است که علیرغم جنگ داخلی و سوءاستفاده از این سربازان کودک، «زندگی ارزش خود را از دست نمی‌دهد.» این فیلم همچنین نشان می‌دهد که چگونه کار برتون به قربانیان و عاملان خشونت اجازه می‌دهد تا اکنون به دلیل این اعتماد به ارزش زندگی، بدون نفرت یا کینه با یکدیگر ملاقات و همکاری کنند. این فیلم «سخت و دردناک» است، اما پیام آن «امید، علیرغم ترس، کابوس، علیرغم شرارت و پستی انسان» است. این فیلم شهادت‌ها را با مصاحبه‌ها و گفتگو با برتون و روبرتو راورا، روان‌شناسی که در کنار جنبش خانه‌های خانوادگی برای تجزیه و تحلیل تأثیر تروما در سربازان کودک کار می‌کند، در هم می‌آمیزد.

این فیلم در سال ۲۰۱۰ فیلمبرداری شد و ایده آن پس از آن مطرح شد که پروژه‌ای با بودجه کمیسیون اروپا برای «ایجاد، جمع‌آوری و توزیع منابع دانش برای بهبود ارتباطات و گفتگو» - از ماسوکو خواست تا مجموعه‌ای از مصاحبه‌ها را در سیرالئون تهیه کند. پس از اینکه ویلما ماسوکو با پدر برتون ملاقات کرد، او از او دعوت کرد تا گزارشی در مورد فعالیت‌های او با کودکان سرباز سابق سیرالئون تهیه کند. مستند *«زندگی بدون ارزش»* که منتشر شد، «نه بر درام انسانی، بلکه بر چگونگی برخورد و حل آن» تمرکز دارد.

این فیلم که در سال ۲۰۱۲ اکران شد، در همان سال نسخه انگلیسی زبان آن نیز منتشر شد.

## جستارهای وابسته
* جنگ داخلی سیرالئون
* استفاده نظامی از کودکان

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
* جنبش خانه‌های خانوادگی، سیرالئون
رده:حقوق جوانی
رده:فیلم با ۱ تاریخ اکران
رده:فیلم‌های ۲۰۱۲ (میلادی)
رده:فیلم‌های ایتالیایی‌زبان دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های مستند ۲۰۱۲ (میلادی)
رده:فیلم‌های مستند ایتالیا
رده:فیلم‌های مستند درباره حقوق بشر
رده:فیلم‌های مستند درباره سربازان کودک
رده:فیلم‌های واقع‌شده در سیرالئون
ویولا آردونه

**ویولا آردونه** (۲ ژوئیهٔ ۱۹۷۴) رمان‌نویس ایتالیایی است.

## زندگی و حرفه
ویولا آردونه در ناپل به دنیا آمد. او در دبیرستان کلاسیک ناپل تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۶ در رشتهٔ ادبیات از دانشگاه فدریکو دوم ناپل فارغ‌التحصیل شد.پس از همکاری با انتشارات آموزشی ادیتزیونه سیمونه، فعالیت خود را به عنوان معلم ادبیات آغاز کرد.

پس از انتشار چند مجموعه داستان کوتاه، آردونه در سال ۲۰۱۳ با رمان «دستورالعملی برای دلی در آشوب» نخستین اثر بلند خود را منتشر کرد. او در سال ۲۰۱۹ با رمان تاریخی «قطار کودکان» به موفقیت چشمگیری دست یافت؛ اثری که سرگذشت خانواده‌ای را روایت می‌کند که در ابتکار قطارهای خوشبختی شرکت دارند. این رمان به ۳۶ زبان ترجمه شدو کریستینا کومنچینی اقتباسی از آن را با همین عنوان در قالب یک فیلم اوریجینال نتفلیکس ساخت.

رمان بعدی او با عنوان «قلب شکست‌ناپذیر اولیوا دنارو» الهام‌گرفته از رویدادهای زندگی فرانکا ویولا است.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۷۴ (میلادی)
رده:رمان‌نویسان زن اهل ایتالیا
رده:رمان‌نویسان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه فدریکو دوم
رده:اهالی ناپل
رده:معلمان مدرسه اهل ایتالیا
خاندان فیسکی

**خاندان فیسکی** () یک خانواده اشرافی قدیمی ایتالیایی اهل جنوا، ایتالیا بودند که از نوادگان آنها، شاهزادگان فیشی راواسکیری بلمونته هستند. آنها که ریشه باستانی دارند، نام خود را از جد خود، اوگو فلیسکوس، از نوادگان کنت‌های لاوانیا، گرفته‌اند.

این خانواده روابط نزدیکی با پادشاهان آنژوین سیسیل داشتند. بعدها نیز با پادشاهان فرانسه ارتباط برقرار کردند. خانواده فیشی دو پاپ و ۷۲ کاردینال به دنیا آوردند.

## تاریخچه
فیشی‌ها به عنوان کنت‌های لاوانیا، نوعی استقلال قضایی و سیاسی از جمهوری جنوا داشتند. این خانواده که در روستای مجاور سن سالواتوره دی کوگورنو مستقر بودند، قلمرو اشرافی وسیعی را در لوانت لیگوریا و مناطق داخلی چیاواری بنا نهادند.

در سال ۱۰۱۰، مراسم اعطای مقام به فیشی‌ها در جنوا برگزار شد: این خانواده به کنت‌های لاوانیا تبدیل شدند. به گفته هنری مقدس، پادشاه ایتالیا از سال ۱۰۰۴ و امپراتور مقدس روم از سال ۱۰۱۴ و آخرین نفر از سلسله اتونی، «ما فیسکی برجسته را به عنوان جانشین ژنرال این شهر-دولت با اختیارات گسترده منصوب می‌کنیم.»

در طول قرون وسطی، درگیری‌های سیاسی بی‌شماری برای تسلط بر لاوانیا بین فیسکی‌ها و جمهوری جنوا که متحدی همیشه وفادار و دژی مرزی دفاعی در نزدیکی چیاواری داشت، رخ داد. در این مدت، قوی‌ترین دشمنان این خانواده، دوری‌ها بودند.

هنگامی که روستا در حدود قرن دوازدهم به یک شهرداری آزاد تبدیل شد، ارباب فیسکی، در محدوده خود، به انجام کارهای اداری و سیاسی لاوانیا ادامه داد. در قرن چهاردهم، با جذب فیشی‌ها در بالاترین اشراف جنوا، کوچک شدن تدریجی قلمرو لاوانیا آغاز شد.

## نقش‌های مهم دیگر
مردان فیشی - که همگی با نام کونته دی لاوانیا شناخته می‌شدند - نقش‌های مهمی را به عنوان پارتیزان‌های گوئلف در حکومت و تاریخ نظامی جنوای قرون وسطی ایفا کردند، که همیشه با جمهوری در تضاد بودند و همیشه ارتباط خود را با دارایی‌هایشان در اینجا حفظ می‌کردند.

در سال ۱۱۳۸، در توافقی بین فیشی‌ها و کمون جنوا، فیشی‌ها موافقت کردند که بخشی از سال را در شهر بگذرانند. آنها ثروت زیادی از فعالیت‌های تجاری و مالی به دست آوردند و بعداً در شاخه‌های مختلف متعددی توسعه یافتند. آنها علاوه بر لیگوریا، در پیمونت، لومباردی، اومبریا و پادشاهی ناپل نیز دارای املاک بودند.

سینیبالدو فیشی، برادر کوچکتر کنت اوپیتزو، در سال ۱۲۴۳ به عنوان پاپ اینوسنت چهارم انتخاب شد. یکی از برادرزاده‌هایش پاتریارک اوپیتزو انطاکیه شد و دیگری به عنوان پاپ آدریان پنجم به عنوان یکی از سه پاپ سال ۱۲۷۶ انتخاب شد.

در توطئه فیشی در سال ۱۵۴۷، جیووانی لوئیجی فیشی و اشراف تلاش ناموفقی برای بازپس‌گیری دوگات از آندره‌آ دوریا انجام دادند و قدرت فیشی در هم شکست.

## اعضای معروف
* سینیبالدو، به عنوان پاپ اینوسنت چهارم انتخاب شد
* اوتوبونو، پاپ آدریان پنجم انتخاب شد
* آلاگیا، خواهرزاده اوتوبونو که در کمدی الهی دانته آلیگری نام برده شده است.
* لوکا فیشی، کاردینال
* اوپیتسو فیسکی، پدرسالار لاتین انطاکیه
* نیکولو فیشی، کاردینال ایتالیایی
* جورجیو فیشی، کاردینال ایتالیایی
* کاترینا فیشی آدورنو (۱۴۴۷–۱۵۱۰)، که به عنوان سنت کاترین جنوا شناخته می‌شود.
* جووانی لوئیجی فیچی (۱۵۲۲–۱۵۴۷)
* دون اورازیو جیووانی باتیستا راواشیری فیشچی، اولین شاهزاده بلمونته (متوفی ۱۶۴۵)

## منابع

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:بنیان‌گذاری‌های سده ۱۱ (میلادی) در ایتالیا
فهرست اعضای شورای امنیت سازمان ملل متحد

[بندانگشتی|نقشه‌ای که اعضای [شورای امنیت سازمان ملل متحد را در ۲۰۲۵ نشان می‌دهد؛ اعضای دائم (چین، فرانسه، روسیه، بریتانیا و ایالات متحده آمریکا) با رنگ آبی و اعضای غیردائم (الجزایر، دانمارک، یونان، گویان، پاکستان، پاناما، کره جنوبی، سیرالئون، اسلوونی و سومالی) با رنگ سبز، مشخص شده‌اند.]]

شورای امنیت سازمان ملل متحد، متشکل از پنج عضو دائم و ده عضو غیردائم انتخابی است.

انتخاب شدن، نیازمند رأی اکثریت دو سوم از مجمع عمومی سازمان ملل متحد است. اعضای منتخب، برای یک دوره دو ساله در شورا حضور دارند که در سال‌های زوج، پنج کرسی و در سال‌های فرد، پنج کرسی دیگر، به رقابت گذاشته می‌شود. عضوی که از عضویت شورای امنیت، خارج می‌شود، نمی‌تواند بلافاصله، دوباره انتخاب شود.

انتخابات، معمولاً در ماه ژوئن، برای یک دوره، از اول ژانویه، آغاز می‌شود. به دلیل الزام اکثریت دو سوم، ممکن است دو نامزد با آرای تقریباً برابر، هر کدام با کسب تقریباً نیمی از آرا، به بن‌بست برسند و گاهی برای حل اختلاف، به هفته‌ها مذاکره، نیاز باشد.

کرسی‌های غیردائم، از نظر جغرافیایی، توزیع می‌شوند و تعداد مشخصی از کرسی‌ها، به هر یک از پنج گروه منطقه‌ای سازمان ملل متحد، اختصاص داده می‌شود.

## عضویت فعلی
; اعضای دائم

; اعضای غیردائم

## گروه‌های منطقه‌ای

ده کرسی غیردائم به شرح زیر توزیع شده‌اند:
* گروه آفریقایی: ۳ عضو
* گروه آسیا و اقیانوسیه: ۲ عضو
* گروه اروپای شرقی: ۱ عضو
* گروه آمریکای لاتین و کارائیب: ۲ عضو
* گروه اروپای غربی و سایر کشورها: ۲ عضو

علاوه بر این، یکی از پنج کرسی آفریقایی/آسیایی، یک کشور عربی است که به‌طور متناوب، بین این دو گروه، تقسیم می‌شود. این قانون، در سال ۱۹۶۷ اضافه شد تا از سال ۱۹۶۸، اعمال شود.

; جدول زمانی انتخابات

 نماینده کشورهای عرب، به‌طور متناوب، بین این دو فضا، جابه‌جا می‌شود.

توزیع زوج/فرد، عملاً در انتخابات ژانویه ۱۹۴۶ و ۱۹۶۵ (نخستین انتخابات تاریخ و نخستین انتخابات پس از افزایش کرسی‌ها) تعیین شد. برای هر یک از شش و چهار عضو در کرسی‌های تازه ایجاد شده، مجمع عمومی سازمان ملل متحد، به اعطای یک دوره ۱ ساله یا ۲ ساله، رأی داد.

## جستارهای وابسته

* کشورهای عضو سازمان ملل متحد

## منابع

رده:انتخابات شورای امنیت سازمان ملل متحد
رده:شورای امنیت سازمان ملل متحد
رده:فهرست‌های کشورها
رده:فهرست‌های مربوط به سازمان ملل متحد
رده:کشورها بر پایه سازمان بین‌المللی
جایزه هیئت ملی بازبینی برای بهترین کاگردان

**جایزه هیئت ملی بازبینی برای بهترین کاگردان** () یکی از جوایز سالانه فیلم است که (از سال ۱۹۴۵) توسط هیئت ملی بازبینی فیلم اهدا می‌شود.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۵ (میلادی) در ایالات متحده آمریکا
رده:جوایز بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۵ (میلادی)
رده:جوایز بهترین کارگردانی
رده:جوایز هیئت ملی بازبینی فیلم
ط-ل-ا-ق

«**ط-ل-ا-ق**»  ترانه‌ای نوشته‌شده توسط بابی بردک و کرلی پاتمن و خوانده‌شده توسط هنرمند موسیقی کانتری آمریکایی تمی وینت می‌باشد که در مهٔ سال ۱۹۶۸ به‌عنوان نخستین تک‌آهنگ و قطعهٔ هم‌نام آلبوم ''ط-ل-ا-ق'' منتشر گردید. نسخهٔ وینت در سال ۱۹۶۸ به رتبهٔ نخست ترانه‌های کانتری رسید و برای او نامزدی جایزهٔ گرمی در بخش بهترین اجرای کانتری خوانندهٔ زن را به همراه داشت.

## بازخوردها
''رولینگ استون'' در سال ۲۰۲۴ این ترانه را در رتبهٔ ۵۹ فهرست «۲۰۰ ترانهٔ برتر کانتری در تمام دوران» قرار داد.

## منابع
*

رده:تک‌آهنگ‌های ۱۹۶۸ (میلادی)
رده:ترانه‌های ۱۹۶۸ (میلادی)
رده:ترانه‌های تمی وینت
رده:تک‌آهنگ‌های اپیک رکوردز
رده:ترانه‌ها درباره طلاق
ویلا دی کاستلو

**ویلا دی کاستلو** () یکی از مشهورترین ویلاهای رنسانسی در فلورانس، توسکانی، ایتالیا است. این ویلا به‌ویژه به‌خاطر باغ‌هایش که توسط نیکولو تریبولو طراحی شدند، شناخته می‌شود و نمونه‌ای برجسته از هنر باغ‌سازی رنسانس به شمار می‌رود. ویلا دی کاستلو از سال 2013 در فهرست میراث جهانی یونسکو به‌عنوان بخشی از «ویلاهای مدیچی و باغ‌های توسکانی» ثبت شده است.

## تاریخچه
ویلا دی کاستلو در قرن پانزدهم میلادی ساخته شد و در قرن شانزدهم به تملک مدیچی‌ها درآمد. در سال 1477 این ویلا به مالکیت خانوادهٔ مدیچی رسید و به یکی از محل‌های اقامت رسمی آنان تبدیل شد.  

در سال 1537، کوزیمو یکم، دوک بزرگ توسکانی این ویلا را به اقامتگاه اصلی خود برگزید. او سفارش بازسازی گسترده‌ای داد و طراحی باغ‌ها را به نیکولو تریبولو سپرد. این کار آغازگر سنتی شد که در آن ویلا و باغ به‌عنوان نمایشی از قدرت و شکوه خاندان مدیچی عمل می‌کرد.

در طول سده‌های هفدهم و هجدهم میلادی، ویلا نقش مهمی در زندگی فرهنگی و سیاسی توسکانی ایفا کرد. پس از انقراض شاخه اصلی مدیچی در سال 1737، ویلا به خاندان لورنا رسید و همچنان نگهداری شد.  

## معماری و باغ‌ها
ویلا دی کاستلو دارای طرحی مستطیلی با حیاط مرکزی است که نمونه‌ای از معماری ویلاهای رنسانس ایتالیا محسوب می‌شود. اما آنچه این مکان را متمایز می‌کند، باغ‌های آن است.  

### باغ‌ها
باغ‌های ویلا دی کاستلو از نخستین باغ‌های رنسانسی در ایتالیا هستند و تاثیر عمیقی بر باغ‌سازی اروپایی گذاشتند. نیکولو تریبولو طراحی آن را آغاز کرد و پس از مرگ او، جیورجو واساری و بارتولومئو آمماناتی ادامه دادند.  

ویژگی‌های مهم باغ:
* تراس‌های پلکانی با محورهای تقارنی؛
* فواره‌ها و مجسمه‌های متعدد با موضوعات اساطیری؛
* غار مصنوعی (Grotta degli Animali) با تزئینات سنگی و حیوانات تراشیده؛
* سیستم آبرسانی پیچیده برای فواره‌ها.

یکی از شاخص‌ترین آثار موجود در باغ، فوارهٔ هرکول است که نمادی از قدرت دوک کوزیمو یکم تلقی می‌شود.  

## اهمیت فرهنگی
ویلا دی کاستلو نمونه‌ای از رابطهٔ میان معماری، باغ‌سازی و قدرت سیاسی خاندان مدیچی است. این مجموعه در قرن شانزدهم الگوی بسیاری از ویلاها و باغ‌های ایتالیایی و اروپایی شد.  

در سال 2013، ویلا و باغ‌هایش به‌عنوان بخشی از مجموعهٔ «ویلاها و باغ‌های مدیچی در توسکانی» در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. این ثبت جهانی اهمیت استثنایی آن را در تاریخ معماری و هنر باغ‌سازی تایید می‌کند.

## گالری

File:Villa Castello Florence 3.jpg|نمای کلی ویلا
File:Villa Castello Florence Apr 2008 (37).JPG|نمای دیگر ویلا
File:Villa di Castello, Grotta degli animali 01.JPG|غار حیوانات (Grotta degli Animali)
File:Villa di Castello, Grotta degli animali 03.JPG|جزئیات تزئینات غار حیوانات


## جستارهای وابسته
* ویلا مدیچی
* خاندان مدیچی
* معماری رنسانس

## پانویس

## منابع
* Connors, Joseph. "The Villa Medici at Castello." *Journal of the Society of Architectural Historians*, 1984.  
* UNESCO World Heritage Centre. "Medici Villas and Gardens in Tuscany".  
* Polo Museale della Toscana. "Giardino della Villa di Castello".  

## پیوند به بیرون
* Villa di Castello – UNESCO World Heritage
* Polo Museale della Toscana – Villa di Castello
رده:موزه‌های ملی ایتالیا
رده:اقامتگاه‌های سلطنتی در ایتالیا
جایزه انجمن نویسندگان آمریکا برای بهترین درام نوشته‌شده

**جایزه انجمن نویسندگان آمریکا برای بهترین درام نوشته‌شده** () جایزه‌ای بود که از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۴ توسط انجمن نویسندگان آمریکا اهدا می‌شد و پس از آن دیگر اهدا نشد. *[[گودال مار]]* نخستین فیلمی بود که این جایزه را برد.

## منابع

رده:جایزه‌های هنری در ایالات متحده آمریکا
رده:جوایز بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۹ (میلادی)
استفانیا اوچی

**استفانیا اوچی** (۲۱ نوامبر ۱۹۷۴) نویسندهٔ ایتالیایی است.

## زندگی و حرفه
آوچی در تراپانی به‌دنیا آمد، در لیچئو کلاسیکو تحصیل کرد و در رشتهٔ حقوق از دانشگاه پالرمو فارغ‌التحصیل شد.او پس از مدتی کار به‌عنوان منشی دادگاه در دادگستری فلورانس، به پالرمو بازگشت و در آن‌جا به‌عنوان معلم دانش‌آموزان دارای نیازهای ویژه مشغول به کار شد.

پس از انتشار چند داستان کوتاه، او نخستین رمان خود را در سال ۲۰۱۵ با عنوان «فلورانس» منتشر کرد.آوچی در سال ۲۰۱۹ با انتشار رمان تاریخی «شیرهای سیسیل» دربارهٔ خانواده فلوریو به شهرت گسترده‌ای دست یافت. این رمان که پیش‌تر دو ناشر آن را رد کرده بودند، به‌طور غیرمنتظره‌ای به اثری پرفروش تبدیل شد، بیش از یک‌میلیون نسخه از آن به‌فروش رسید و در ۳۵ کشور منتشر شد.او در سال ۲۰۲۱ دنباله‌ای بر این اثر با عنوان *پیروزی شیرها* (ایتالیایی: L'inverno dei leoni) منتشر کرد که برندهٔ جایزه بانکارلا شد.سریال اقتباسی این رمان با عنوان *[[شیرهای سیسیل]]* در سال ۲۰۲۲ اعلام شد؛ این مجموعهٔ تلویزیونی که توسط دیزنی پلاس تهیه و با کارگردانی پائولو جنووزه ساخته شده است، بازیگرانی چون میکله ریوندینو، میریام لئونه، دوناتلا فینوکیارو و وینیچو مارکیونی را در نقش‌های اصلی دارد.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:رمان‌نویسان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۷۴ (میلادی)
رده:رمان‌نویسان زن اهل ایتالیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پالرمو
رده:اهالی تراپانی
رده:معلمان مدرسه اهل ایتالیا
مایکل امی

**مایکل اُمی** (؛ زادهٔ ۱۹۵۱) جامعه‌شناس، نویسنده، دانشور، پژوهشگر اهل ایالات متحده آمریکا است. او در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تدریس می‌کند و معاون مدیر «مؤسسهٔ هاس برای جامعه‌ای عادلانه و فراگیر» است. اُمی بیش از هر چیز به‌سبب همکاری با هاوارد وینانت در تدوین نظریهٔ شکل‌گیری نژادی شناخته می‌شود. حوزه‌های پژوهشی او نظریهٔ نژاد، مطالعات آسیایی آمریکایی و رویکردهای ضدنژادپرستی را دربر می‌گیرد. وی همچنین در هیئت مشورتی علمی مرکز برکلی برای مطالعات راست‌گرایی عضویت دارد.

## منابع

* 

رده:استادان دانشگاه ژاپنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا
رده:اعضای هیئت علمی دانشگاه برکلی
رده:افراد زنده
رده:اهالی برکلی (کالیفرنیا)
رده:اهالی سان‌فرانسیسکو
رده:جامعه‌شناسان اهل ایالات متحده آمریکا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه کالیفرنیا، برکلی
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز
رده:زادگان ۱۹۵۱ (میلادی)
رده:نویسندگان اهل برکلی، کالیفرنیا
کاخ کاستیلیونی

**کاخ کاستیگلیونی** یک کاخ هنر نو در میلان، شمال ایتالیا است. این کاخ توسط جوزپه سماروگا به سبک سبک آزادی طراحی شد و بین سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۳ ساخته شد. بلوک‌های سبک هنری روستیک زیرزمین، شکل صخره‌ای طبیعی را تقلید می‌کنند، در حالی که سایر تزئینات از گچ‌بریهای سده هجدهم الهام گرفته شده‌اند. این ساختمان اکنون به عنوان دفتر اتحادیه بازرگانان میلان مورد استفاده قرار می‌گیرد.

## تاریخچه
این کاخ برای کارآفرین ارمنگیلدو کاستیگلیونی ساخته شد، که معمار جوزپه سماروگا را به دلیل راهکارهای غیرمرسومش انتخاب کرد. کاستیگلیونی می‌خواست کاخ ثروت و «شکوه» او را منعکس کند؛ انتخاب سبک آزادی، یک سبک نو و «مد روز»، برای ساختمانی که در مرکز تاریخی میلان قرار داشت، به نظر کاستیگلیونی و سماروگا نوعی چالش برای نخبگان محافظه‌کار میلان محسوب می‌شد. تحریک‌آمیزترین عنصر طراحی اصلی، دو مجسمه برهنه زنانه اثر ارنستو بازارو بود که نمای ساختمان را تزئین می‌کردند؛ این مجسمه‌ها باعث چنین جنجالی شدند که روزنامه محلی *[[Guerin Meschino]]* مجموعه‌ای از تصاویر هجوآمیز دربارهٔ آن‌ها منتشر کرد و مردم میلان کاخ را «Cà di ciapp» (به میلانese، «خانه باسن‌ها») نامیدند. مجسمه‌ها که قرار بود «صلح» و «صنعت» را نشان دهند، نهایتاً برداشته شدند و اکنون به عنوان تزئینات کاخ دیگری در میلان توسط سماروگا، ویلا رومئو فاکانونی در خیابان میکل‌آنژ بلوارتو شماره ۴۸، مورد استفاده قرار می‌گیرند.

اثاثیه توسط ارتش آمریکا که در سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶ کاخ را اشغال کرد، نابود شد و به عنوان سوخت چوب استفاده شد. تنها تزئینات، نماها، کارهای آهنی و چراغ‌ها حفظ شدند. ساختمان در تاریخ ۵ مارس ۱۹۵۷ تحت حفاظت هنرهای زیبا قرار گرفت.

در سال ۱۹۶۷ خانواده کاستیگلیونی ساختمان را به اتحادیه بازرگانی به دلیل هزینه‌های بالای نگهداری و مالیاتی برای تأمین ساخت مترو فروختند. معمار اوجنیو جرلی و مهندس جورجو کفر پروژه تبدیل آن به ساختمان اداری را امضا کردند. آن‌ها ورودی، پله‌ها، برخی اتاق‌های بزرگ در طبقه اول، نماها و خانه در خیابان مارینا را حفظ کردند. بخش باقی‌مانده خالی شد، یک سالن آمفی‌تئاتر زیر باغ ساخته شد و یک ساختمان جدید در کنار خانه در خیابان مارینا ساخته شد. کارشناس هنر نو، روسانا بوساگلیا، با پروژه مخالفت کرد و خواستار استفاده از ساختمان به عنوان موزه هنر نو شد. سرپرست پروژه را تأیید کرد زیرا اتحادیه بازرگانان تهدید کرده بود که اجازه می‌دهد ساختمان تخریب شود.

در صدمین سالگرد تولد و صد و پنجاهمین سالگرد مرگ معمار سماروگا، Confcommercio همایشی در ساختمان در تاریخ ۲۰ اکتبر ۲۰۱۷ برگزار کرد، با نمایش تصاویری از خانواده کاستیگلیونی و بازگشایی آن برای بازدیدهای هدایت‌شده رایگان در تاریخ ۲۱ و ۲۲ اکتبر از ساعت ۱۰ صبح تا ۶ عصر.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۰۳ (میلادی) در ایتالیا
رده:جاذبه‌های گردشگری میلان
رده:خانه‌های آر نوو
رده:خانه‌های کامل‌شده در ۱۹۰۳ (میلادی)
رده:معماری هنر نو در میلان
خانه فنولیو لافلور

**خانه فنولیو لافلور** () (یا **خانه فنوگلیو-لافلور**) یک بنای تاریخی به سبک آزادی است که در تورین، ایتالیا قرار دارد.

این بنا در منطقه *سان دوناتو*، یک ناحیه مرکزی با ساختمان‌های برجسته سبک آزادی و معماری نئوگوتیک در تورین واقع شده است. ساختمان در سال ۱۹۰۲ توسط مهندس ساختمان پیِترو فنوگلیو طراحی شد و او آن را به عنوان محل سکونت خصوصی خود انتخاب کرد.

## تاریخچه
فنوگلیو ساختمان را به عنوان منزل خود و بر اساس سبک فرانسوی هنر نو طراحی کرد. این خانه-استودیو فضایی فراهم می‌کرد تا استعداد خلاق به آزادی بیان دست یابد. بنا به گونه‌ای طراحی شد که نمونه‌ای زیباشناختی از سبک نوین آزادی در تورین باشد.

پس از ساخت در اوایل ۱۹۰۰ میلادی، پیِترو فنوگلیو و خانواده‌اش خانه را ترک کردند. آن‌ها خانه را به یک تاجر فرانسوی به نام لافلور فروختند که تا زمان مرگش در آن زندگی کرد. پس از لافلور، وارثان کل خانه را به *لا بنفیکا*، یک یتیم‌خانه و انجمن خیریه مهم در تورین، واگذار کردند. خانه از بمباران‌های جنگ جهانی دوم نجات یافت. ساختمان سال‌ها دچار رکود شد، اما در دهه ۱۹۹۰ به مشتریان خصوصی فروخته شد و با دقت بازسازی گردید تا شکوه اولیه خود را بازیابد. در حال حاضر ساختمان به صورت جزئی به عنوان محل سکونت خصوصی و دفاتر مورد استفاده قرار می‌گیرد.

## توصیف
این ساختمان در حاشیه شهر قدیم و نزدیک دیگر بناهای مسکونی مشهور مانند خانه ویتوریا و ویلیونو رابی قرار دارد. بنا شامل سه طبقه بالای زمین و یک طبقه زیرشیروانی است. موقعیت ممتاز آن با محورهای *کورسو فرانچیا* و *ویا پرینچی د آکاژا* مشخص می‌شود که ورودی اصلی و دسترسی به باغ داخلی را فراهم می‌کند.

اگرچه ساختار ساختمان شباهت به تنظیم شهری سنتی دارد که ویژگی ویلاهای بورژوایی است، اما نمونه‌ای متوازن و برجسته از استفاده ترکیبی مواد محسوب می‌شود. تزئینات بسیار غنی و فراوان است و به سبک هنر نو با اشکال گیاهی اشاره دارد. این عناصر بین دو بال ساختمان قرار گرفته و با یک پنجره آوریل برجسته با شیشه‌های چندرنگ و ترکیبی از آهنکاری تزئین شده است.

الگوهای خطوط پیچشی نیز در یک ایضیکول شیشه‌ای زیبا که به تراس باغ نگاه می‌کند، دیده می‌شوند و به نظر سبک پیچش پاریسی معماری هکتور گیمارد را تداعی می‌کنند. با این حال، آثار فنوگلیو به‌طور تازه و بدون تأثیرپذیری از مدارس فرانسوی و بلژیکی هنر نو به نظر می‌رسد، نه تنها به دلیل هماهنگی دقیق سبک‌شناختی بلکه به دلیل تلاش برای دادن یک وجه بین‌المللی به ساختمان. این باعث شد پیِترو فنوگلیو شخصاً به طراحی هر جزئیات بپردازد: از طراحی چارچوب قاب، برجستگی در سیمان قالبی، تا در ورودی داخلی باشکوه، قاب‌های چوبی درها و طراحی خاص رادیاتورهای چدنی.

خانه در دهه ۱۹۹۰ با دقت بازسازی شد و شکوه اولیه خود را بازیافت. اکنون دوباره به عنوان محل سکونت خصوصی و دفاتر مورد استفاده قرار می‌گیرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:خانه‌ها در ایتالیا
رده:خانه‌های آر نوو
رده:خانه‌های کامل‌شده در ۱۹۰۲ (میلادی)
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در تورین
رده:معماری هنر نو در ایتالیا
ویلا کارلوتا

**ویلا کارلوتا** () یک ویلای تاریخی در ترماتسو، در ساحل غربی دریاچه کومو در منطقه لمباردی، ایتالیا است. این ویلا که در اواخر قرن هفدهم ساخته شد، به دلیل معماری باروک و باغ‌های مشهورش که یکی از جذابیت‌های اصلی گردشگری دریاچه کومو به‌شمار می‌روند، شناخته می‌شود.

## تاریخچه
ساخت ویلا در سال 1690 به دستور مارکیو کلیریچی از میلان آغاز شد. بنا در سال‌های بعد گسترش یافت و در نیمه اول قرن هجدهم تکمیل گردید.  

در اوایل قرن نوزدهم، ویلا توسط جیامباتیستا سوماریوا، یک سیاستمدار و حامی هنر ایتالیایی خریداری شد. سوماریوا مجموعه‌ای ارزشمند از آثار هنری شامل مجسمه‌ها و نقاشی‌ها را به ویلا افزود.  

در نیمه دوم قرن نوزدهم، این ملک به پرنسس شارلوت، نوهٔ ویلهلم یکم، امپراتور آلمان اهدا شد و از آن پس به نام «ویلا کارلوتا» شناخته شد. پرنسس و همسرش، دوک جرج دوم زاکسن-ماینینگن، باغ‌ها را به شیوه‌ای رمانتیک توسعه دادند و مجموعه‌ای از گیاهان کمیاب و گل‌های زینتی در آن کاشته شد.

## معماری
ویلا کارلوتا نمونه‌ای از معماری باروک لمباردی است. نمای ساختمان ساده اما متوازن طراحی شده و شامل سه طبقه با محوریت مرکزی است. بالکن‌ها و پنجره‌های قوسی به نمای آن جلوه‌ای باشکوه می‌دهند. فضای داخلی شامل سالن‌های وسیع، راه‌پله‌های مرمری و تزئینات باروک است.  

از جمله آثار هنری شاخص درون ویلا می‌توان به آثار آنتونیو کانوا (مجسمه «آمور و پسوخه»)، برتل توروالدسن و فرانچسکو هایز اشاره کرد.

## باغ‌ها
باغ‌های ویلا کارلوتا حدود 8 هکتار وسعت دارند و به‌عنوان یکی از زیباترین باغ‌های تاریخی ایتالیا شناخته می‌شوند. طراحی اولیه باغ‌ها به سبک رسمی ایتالیایی بود اما در قرن نوزدهم با عناصر باغ‌های انگلیسی و رمانتیک تکمیل شد.  

بخش‌های مهم باغ شامل:
* باغ‌های تراس‌بندی شده با پرچین‌های هندسی؛
* باغ‌های ژاپنی و گیاهان بیگانه مانند آزالیا و کاملیا؛
* گلخانه‌ها و مسیرهای پوشیده از درختان نخل؛
* مجسمه‌ها و فواره‌های متعدد که با طبیعت ادغام شده‌اند.

## اهمیت فرهنگی
ویلا کارلوتا امروزه به‌عنوان موزه و باغ عمومی اداره می‌شود. این مکان سالانه هزاران بازدیدکننده را به خود جذب می‌کند و بخشی مهم از میراث فرهنگی و هنری دریاچه کومو به‌شمار می‌رود.  

ویلا همچنین میزبان نمایشگاه‌ها، کنسرت‌ها و رویدادهای فرهنگی است و یکی از مراکز اصلی گردشگری فرهنگی در شمال ایتالیا محسوب می‌شود.

## گالری

پرونده:Tremezzo - Villa Carlotta.jpg|نمای عمومی ویلا
پرونده:Villa Carlotta (Tremezzo) - DSC02504.JPG|نمای دیگر ویلا
پرونده:Veduta di villa Carlotta, Tremezzo, Lago di Como.jpg|چشم‌انداز ویلا از دریاچه
پرونده:Villa Carlotta - the garden.JPG|باغ‌های ویلا کارلوتا
پرونده:SCB Villa Carlotta 24.jpg|باغ‌های ویلا کارلوتا
پرونده:View from Villa Carlotta, Tremezzo.jpg|پانوراما از ویلا کارلوتا
پرونده:Villa Carlotta scene2.jpg|نمای ویلا کارلوتا از بالا
پرونده:Villa Carlotta (3).jpg|مرکز ویلا کارلوتا
پرونده:Villa Carlotta (4).jpg|نمای باغ‌های ویلا کارلوتا از ساختمان


## جستارهای وابسته
* ویلاهای مدیچی و باغ‌های توسکانی
* دریاچه کومو
* معماری باروک

## پانویس

## منابع
* Sacchi, Luigi. *Ville e castelli d'Italia: Lombardia e laghi*. Milano, 1880.  
* Fondazione Ente Villa Carlotta – Official Website.  
* UNESCO World Heritage Centre.  

## پیوند به بیرون
* Villa Carlotta – Official website
* Villa Carlotta – Lake Como Tourism
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۷۴۵ (میلادی) در اروپا
کاخ شهرداری

**کاخ شهرداری** ()، که به نام **کاخ مردم** () نیز شناخته می‌شود، در سن جیمینیانو از قرن ۱۳ میلادی محل استقرار نهاد شهری کومونه بوده است. این ساختمان در میدان دلو دومو و نزدیک کلیسای جامع تقدیس بانوی مریم قرار دارد. ساختمان و کلیسا در قلب شهر قرون وسطایی واقع شده و جزو میراث جهانی «مرکز تاریخی سن جیمینیانو» به‌شمار می‌روند.

این بنا دارای تزئینات دیواری مهمی از ممو دی فیلیپوچیو، لیپو ممی و دیگران است و همچنین موزه و گالری با آثاری از مکتب فلورانس و مکتب سیه‌نا شامل نقاشی‌هایی از کوپو دی مارکووالدو، لیپو ممی، بنوتزو گوتزولی، فیلیپینو لیپی، ایل سودوما و پینتوریکیو دارد.

## تاریخچه و معماری

کاخ شهرداری از اواخر قرن ۱۳ میلادی به جا مانده و بین سال‌های ۱۲۸۹ تا ۱۲۹۸ بر ویرانه‌های یک ساختمان موجود ساخته شد. در قرن ۱۴ توسعه یافت و نمای آن با پنجره‌های قوسی شکل مشخص می‌شود؛ نیمه پایینی نما از سنگ و نیمه بالایی از آجر ساخته شده است.

در طبقه همکف حیاطی وجود دارد که در سال ۱۳۲۳ ساخته شد و با نشان (آرم) کسانی که در نهاد شهرداری خدمت کرده‌اند تزئین شده است. دفاتر اصلی شورای شهری اکنون در این طبقه همکف قرار دارند.

در طبقه اول گالری پله‌دار وجود دارد که از آن مسئولان ارشد خطاب به جمعیت حاضر در میدان سخنرانی می‌کردند. برجستگی‌ها مربوط به مرمت قرن نوزدهم هستند و ساختار با «تور گروسّا» (برج بزرگ) پایان می‌یابد. این برج در سال ۱۳۰۰ تکمیل شد و با ارتفاع ۵۴ متر بلندترین برج در شهر محصور است.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:کاخ‌ها در توسکانی
رده:موزه‌های هنری و نگارخانه‌ها در توسکانی
کاخ مدیچی ریکاردی

**کاخ مدیچی**، که به نام **کاخ مدیچی ریکاردی** نیز شناخته می‌شود، نام‌گذاری شده به افتخار خانواده‌ای که بعدها آن را خریداری و گسترش دادند، یک کاخ قرن ۱۵ به سبک معماری رنسانس در فلورانس، ایتالیا است. این کاخ برای خانواده دودمان مدیچی ساخته شد، خانواده‌ای که سیاست‌های جمهوری فلورانس را تحت سلطه داشتند. اکنون این ساختمان محل استقرار اداره کلان‌شهر فلورانس و همچنین یک موزه است.

کاخ توسط میکلوزو برای کوزیمو د مدیچی، سرپرست خانواده بانکی مدیچی، طراحی شد و بین سال‌های ۱۴۴۴ و ۱۴۸۴ ساخته شد. این بنا به دلیل سنگ‌کاری ویژه خود، شامل عناصر معماری سبک هنری روستیک و سنگ نما شناخته می‌شود. ارتفاع سه بخشی نما، روحیه رنسانس از عقلانیت، نظم و کلاسیک‌گرایی در مقیاس انسانی را بیان می‌کند. این تقسیم سه‌گانه توسط stringcourseهای افقی که ساختمان را به طبقه‌های با ارتفاع کاهش‌یابنده تقسیم می‌کنند، تأکید شده است. گذر از سبک هنری روستیک طبقه همکف به سنگ‌کاری ظریف‌تر طبقه سوم باعث می‌شود ساختمان سبک‌تر و بلندتر به نظر برسد و چشم به سمت قرنیز عظیم که سقف را مشخص و نمای ساختمان را تعریف می‌کند، حرکت کند.

میکلوزو در طراحی کاخ تحت تأثیر هر دو اصول تاریخ معماری روم باستان و فیلیپو برونلسکی قرار گرفت. در دوران احیای فرهنگ کلاسیک در رنسانس، عناصر باستانی رومی غالباً در معماری بازسازی یا در نقاشی‌ها تصور می‌شدند. در کاخ مدیچی ریکاردی، سنگ‌کاری روستیک و قرنیز پیشینه‌هایی در سنت رومی داشتند، اما در مجموع نمایی متمایز فلورانسی ارائه می‌دهند که با هیچ ساختمان رومی شناخته‌شده‌ای مشابه نیست.

به همین ترتیب، معمار اولیه رنسانس برونلسکی از تکنیک‌های رومی استفاده کرد و بر میکلوزو تأثیر گذاشت. حیاط ستون‌دار باز که در مرکز نقشه کاخ قرار دارد، ریشه در صومعههایی دارد که از پرستایلهای رومی توسعه یافته‌اند. گوشه باز و ویترین‌های فروشگاهی که به خیابان نگاه می‌کردند، در قرن ۱۶ دیوارکشی شدند. آن‌ها با پنجره‌های زمینی غیرمعمول «زانو زده» میکل‌آنژ (*finestre inginocchiate*) جایگزین شدند، که با کنسول‌های مارپیچ اغراق‌شده زیر شیشه و قاب در یک aedicule با پیش‌طاق تزئین شده بودند، الگویی که در در ورودی اصلی جدید نیز تکرار شد. پنجره‌های جدید در جایی قرار گرفته‌اند که به نظر می‌رسد پرکردن دیواری برای شکاف قوسی اصلی باشد، بیانی از تکلف‌گرایی که میکل‌آنژ و دیگران بارها استفاده کرده‌اند.

## تاریخچه
کاخ مدیچی ریکاردی پس از شکست میلانسی‌ها ساخته شد و زمانی که کوزیمو د مدیچی قدرت حکومتی بیشتری پیدا کرد. رینالدو دلی آلبیتزی نیز درگذشته بود و به کوزیمو و حامیانش نفوذ بیشتری داد. با این قدرت سیاسی جدید، کوزیمو تصمیم گرفت کاخی بسازد. او توانست املاک همسایگان خود را برای آغاز ساخت کاخ خریداری کند. برخلاف دیگر خانواده‌های ثروتمند، کوزیمو می‌خواست از نو شروع کند و محل را پاکسازی کرد قبل از شروع ساخت. اکثر خانواده‌های دیگر، حتی از طبقات مرفه، بر اساس سازه موجود ساخت و ساز می‌کردند. در این دوران، همچنین نگرانی دربارهٔ فرمان صرفه‌جویی وجود داشت که میزان نمایش ثروت یا نحوه نمایش آن بدون افشای واقعی ثروت را محدود می‌کرد. کوزیمو با این قانون موافقت کرد و احتمالاً به دلیل موقعیت خود در Signoria of Florence به این ایده باور داشت.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۴۶۰ (میلادی) در اروپا
رده:بنیان‌گذاری‌های سده ۱۵ (میلادی) در جمهوری فلورانس
رده:جاذبه‌های گردشگری فلورانس
رده:خانه‌های کامل‌شده در سده ۱۵ (میلادی)
رده:ساختمان‌ها و سازه‌های کامل‌شده در ۱۴۶۰ (میلادی)
رده:کاخ‌ها در فلورانس
رده:معماری رنسانس در فلورانس
رده:موزه‌های فلورانس
کاخ پریوری

**کاخ پریوری** () یا **شهرداری** یکی از بهترین نمونه‌های کاخ‌های عمومی دوران کومونه قرون وسطی (قرن ۱۱) در ایتالیا است. این کاخ در میدان مرکزی Piazza IV Novembre در پروجا، اومبریا قرار دارد. ساختمان در طول  تا خیابان بونکامبی امتداد دارد. هنوز بخشی از کومونه در آن مستقر است و در طبقه سوم، گالری ملی اومبریا قرار دارد. نام آن از پریوری‌ها گرفته شده است، بالاترین مقام سیاسی حاکم بر شهر در دوران قرون وسطی.

## تاریخچه و معماری
این کاخ به سبک معماری گوتیک بین سال‌های ۱۲۹۳ تا ۱۴۴۳ در چند مرحله ساخته شد. نامنظمی نما به دلیل طولانی بودن ساخت و الحاقات مداوم و ادغام ساختمان‌های پیشین توضیح داده می‌شود.

قدیمی‌ترین بخش کاخ، محل سالن Sala dei Notari است که در گوشه بین Piazza IV Novembre و  قرار دارد. این بخش دارای سه پنجره trifora با یک درگاه سه‌برگی به سمت میدان و ده پنجره trifora و چهار پنجره نورگیر به سمت کورسو است.

این نخستین محل ساخت، بین ۱۲۹۳ و ۱۲۹۷، توسط معماران یاکوپو دی سروادیو و جیووانلو دی بنونتو، هر دو اهل پروجا، ایجاد شد.

در اوایل قرن ۱۴، کل کاخ کاپیتانو دل پاپولو، که پیش‌تر برج-خانه مادونا دیالدیانا بود، در سمت غربی، یعنی بخش پنهان کاخ، ادغام شد.

گسترش بعدی، بین ۱۳۱۷ تا ۱۳۲۶، توسط معمار آمبروگیو مایتانی از سیه‌نا مدیریت شد که همراه با برادرش لورنزو، برای مرمت آبراه مونتپاتسیانو استخدام شده بودند تا آب را به فواره میدان برسانند. در همین دوره، اقامتگاه‌هایی برای مقام جدید پریوری‌ها (تأسیس ۱۳۰۳، شامل ده نماینده از هر یک از انجمن‌های اصلی هنر، از مجموع ۴۴ انجمن موجود؛ آن‌ها تنها برای دو ماه در سمت خود خدمت می‌کردند و در کاخ مستقر می‌شدند) ساخته شد. محل اقامت آن‌ها شامل خوابگاه‌ها و اتاق‌های شورا در طبقه اول، آشپزخانه و سالن غذاخوری در طبقه دوم و سالن اصلی در طبقه سوم بود. این مکان‌ها از سال ۱۳۲۵ مورد استفاده قرار گرفتند، که هم‌زمان با ساخت Portale Maggiore بود، که ورودی اصلی کاخ شد.

بین ۱۳۲۶ تا ۱۳۳۱، کومونه از بنونتو دی کولای دِی سرویتوری یک برج-خانه خریداری کرد که توسط یک گذرگاه به کاخ متصل شد، بالای خیابان فعلی Via dei Priori. بر روی برج قدیمی یک برج ناقوس ساخته شد. در سال ۱۳۳۱، کاپلا پریوری () در این مکان ساخته شد و به سن لوئیس از تولوز، برادر رابرت ناپل که از خاندان آنژو و متحد کومونه بود، وقف گردید؛ به همین دلیل، نشان لیلی حکاکی شده بر روی نیم‌دایره درگاه و سمت کاخ در طول Via dei Priori در تقاطع با Via della Gabbia ظاهر شده است.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:جاذبه‌های گردشگری در اومبریا
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در پروجا
رده:ساختمان‌ها و سازه‌های کامل‌شده در ۱۴۴۳ (میلادی)
به حال خود گذاشتن

«**به‌حال خود گذاشتن**»  ترانه‌ای از خوانندهٔ آمریکایی لیتون گرین و رپر آمریکایی لیل بیبی به‌همراهٔ گروهٔ موسیقی هیپ‌هاپ دونفرهٔ آمریکایی سیتی گرلز و رپر آمریکایی پی‌ان‌بی راک می‌باشد که در ۲۹ مهٔ سال ۲۰۱۹ به‌عنوان تک‌آهنگ اصلی آلبوم گردآوری‌شدهٔ کوالیتی کنترل تحت عنوان ''خیابان‌هارا کنترل کن، جلد ۲'' (۲۰۱۹) منتشر گردید. این ترانه توسط هیتمیکا و کاردیاک تهیه و تولید شده و نمونه‌برداری از ترانهٔ «نمی‌تونم به‌حال خودشون بذارمشون» اثر سی‌یرا به‌همراهٔ ۵۰ سنت در آن به‌کار رفته است.

## منابع
*

رده:تک‌آهنگ‌های ۲۰۱۹ (میلادی)
رده:ترانه‌های ۲۰۱۹ (میلادی)
رده:ترانه‌های لیل بیبی
رده:ترانه‌های سیتی گرلز
رده:ترانه‌های پی‌ان‌بی راک
رده:تک‌آهنگ‌های موتاون
رده:ترانه‌های ساخته لیل بیبی
رده:ترانه‌های ساخته پی‌ان‌بی راک
رده:ترانه‌های ساخته سی‌یرا
رده:ترانه‌های ساخته فیفتی سنت
قلعه فنیس

**قلعه فنیس** (, ) یک قلعهٔ قرون وسطایی ایتالیایی است که در شهر فنیس واقع شده است. این قلعه یکی از مشهورترین قلعه‌های واله دائوستا محسوب می‌شود و به دلیل معماری خاص خود و داشتن برج‌ها و دیوارهای قلعه‌ای، به یکی از جاذبه‌های اصلی گردشگری این منطقه تبدیل شده است.

## تاریخچه
این قلعه برای نخستین بار در سال ۱۲۴۲ در یک سند به عنوان ملک ویکنتهای آوستا، خانواده  ذکر شده است. در آن زمان، احتمالاً قلعه تنها یک برجک دفاعی ساده با دیوارهایی احاطه شده بود. از سال ۱۳۲۰ تا ۱۴۲۰، تحت حکومت آیمون چالان و پسرش بونیفاس یکم چالان، قلعه به شکل فعلی خود گسترش یافت.

در دوران حکومت آیمون، قلعه شکل پنج‌ضلعی به خود گرفت، دیوار مرزی خارجی ساخته شد و بسیاری از برج‌ها تکمیل گردیدند. در سال ۱۳۹۲ بونیفاس چالان کمپین ساخت و ساز دوم را آغاز کرد تا پلکان و بالکن‌های حیاط داخلی و زندان ساخته شوند. او همچنین نقاش پیه‌مونته ای به نام جاکومو جاکریو را برای نقاشی نقاشی‌های دیواری در کلیسا و حیاط داخلی مأمور کرد. تحت حکومت بونیفاس یکم، قلعه به اوج شکوه خود رسید و به یک حیاط ثروتمند با باغچه، تاکستان و باغی تبدیل شد که ارباب و مهمانانش در آن استراحت می‌کردند.

قلعه تا سال ۱۷۱۶ در مالکیت اربابان چالان باقی ماند، تا اینکه ژرژ-فرانسوا چالان مجبور شد آن را به کنت بالداساره کاستلّار از سالوتزو پاسانا بفروشد تا بدهی‌های خود را پرداخت کند. این فروش برای قلعه آغاز دوره‌ای از افول محسوب شد و قلعه به یک منزل روستایی تبدیل شد و از آن به عنوان اصطبل و انبار استفاده شد.

در سال ۱۸۹۵ معمار آلفردو دَ آندراده آن را خرید و کمپینی برای مرمت ساختارهای آسیب‌دیده آغاز کرد. در سال ۱۹۳۵ کمپین دوم توسط دو وچّی و مستورینو مرمت را تکمیل کرد و به قلعه شکل کنونی آن را داد. اتاق‌ها نیز با مبلمان دوره چوبی تجهیز شدند.

امروزه قلعه در مالکیت منطقه خودمختار دره آوستا قرار دارد و به موزه تبدیل شده است.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:خانه‌موزه‌های تاریخی ایتالیا
رده:ساختمان‌ها و سازه‌های کامل‌شده در ۱۴۲۰ (میلادی)
رده:فنیس
رده:قلعه‌ها در واله دائوستا
قلعه سنت پیر

**قلعه سنت پیر** (, ) یک قلعهٔ اواخر قرن دوازدهم است که در شهرستان سنت پیر در واله دائوستا، ایتالیا واقع شده است.

## تاریخچهٔ اولیه
نخستین مدارک مربوط به قلعه به اواخر قرن دوازدهم بازمی‌گردد و تصور می‌شود که در همان زمان قلعه نخستین بار ساخته شده است. قلعهٔ اصلی که بسیار ساده‌تر از شکل کنونی بود، تنها شامل دیوارهای ابتدایی و دو برج می‌شد. در طول قرون بعدی، قلعه مالکان متعددی داشت که از جمله اعضای دودمان ساووی بودند. یک خانواده از اشراف محلی به نام خانهٔ رونکاس (یا *Maison de Roncas* به فرانسوی) در قرن هفدهم قلعه را خریداری کردند و این خانواده قلعه را به یک اقامتگاه بزرگ و مستحکم توسعه دادند.

## تاریخچهٔ بعدی

پس از آن، قلعه به حال خراب افتاد تا اینکه در دههٔ ۱۸۷۰ توسط بارون امانوئله بولاتی خریداری شد. او قلعه را بازسازی کرد و بسیاری از امکانات آن را مدرن کرد. قلعه تا قرن بیستم در مالکیت خانوادهٔ او باقی ماند و سپس به شهر سنت پیر واگذار شد و به موزهٔ منطقه‌ای علوم طبیعی تبدیل شد.

در سال ۱۸۲۴، قلعه توسط هنرمند سیار جیمز دافیلد هاردینگ نقاشی شد.

در پای قلعه، کلیسای جامع سنت پیر با نمای سفید گچ، که در سال ۱۸۷۲ ساخته شده است، قرار دارد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:قلعه‌ها در واله دائوستا