بارتولومئو گوسیو

**بارتولومئو گوسیو** (۱۷ مارس ۱۸۶۳–۱۳ آوریل ۱۹۴۴) یک دانشمند پزشکی ایتالیایی بود. او یک بخار سمی به نام " گاز گوسیو " را کشف کرد که توسط میکروارگانیسم‌ها تولید می‌شود و بسیاری از مردم را کشت. او ماهیت شیمیایی این گاز را به عنوان یک ترکیب آرسنیک (آرسین) شناسایی کرد، اما به اشتباه آن را دی اتیل آرسین نامید. او همچنین یک ترکیب ضد باکتری به نام اسید مایکوفنولیک را از کپک *پنیسیلیوم برِوی‌کامپکتوم* کشف کرد. او نشان داد که این ترکیب جدید در برابر باکتری کشنده سیاه زخم، *[[باسیلوس آنتراسیس|باسیلوس آنتراسیس،]]* مؤثر است. این اولین ترکیب آنتی‌بیوتیکی بود که به شکل خالص و متبلور جدا شد. اگرچه ترکیب اصلی به دلیل عوارض جانبی در عمل بالینی کنار گذاشته شد، اما مشتق شیمیایی آن، مایکوفنولات موفتیل، به عنوان داروی انتخابی به عنوان سرکوب کننده سیستم ایمنی در پیوند کلیه، قلب و کبد تبدیل شد.

## زندگی‌نامه
گوسیو در ماگلیانو دآلبا، پیمونت، ایتالیا متولد شد. پدرش، جاکومو گوسیو، دامپزشک، درست زمانی که بارتولومئو تحصیلات ابتدایی خود را به پایان رساند، درگذشت و او توسط مادرش آنتونیتا ترویا بزرگ شد. او در دانشگاه تورین پزشکی خواند و در دانشگاه سلطنتی (دانشگاه ساپینزا رم) ادامه تحصیل داد. او مدرک پزشکی خود را در سال ۱۸۸۸ دریافت کرد. او در آزمایشگاه باکتری‌شناسی و شیمی مؤسسه ملی بهداشت در رم منصوب شد. سپس برای آموزش بیشتر نزد ماکس روبنر در برلین رفت. در سال ۱۸۹۹ تا زمان مرگش مدیر آزمایشگاه علمی خدمات بهداشت عمومی در رم شد.

## کشف گاز گوسیو
در اوایل دهه ۱۸۳۰، همه‌گیری مرگ ناگهانی نوزادان با علت ناشناخته رخ داد. گوسیو شروع به بررسی علت آن کرد. با گمان اینکه منبع همه‌گیری از محیط زیست ناشی می‌شود، کپک‌هایی را که در داخل خانه‌ها رشد می‌کردند، آزمایش کرد. در آن زمان، کاغذ دیواری‌ها معمولاً با رنگ‌های آرسنیکی تزئین می‌شدند. او به‌طور تجربی این کپک‌ها را روی سیب‌زمینی پوره شده مخلوط با اکسید آرسنیک کشت داد. در سال ۱۸۹۱، او به درستی عامل ایجاد کننده را به عنوان بخارات تولید شده توسط کپک‌های رشد کرده روی کاغذ دیواری‌ها شناسایی کرد. او این بخارات را به عنوان مخلوطی از ترکیبات بسیار فرار جدا کرد و این مخلوط در نهایت به نام او «گاز گوسیو» نامگذاری شد. او نشان داد که این بخارات به راحتی با فلج کردن سیستم عصبی موش‌های آزمایشگاهی، آنها را می‌کشند. یک موش کوچک در عرض یک دقیقه پس از قرار گرفتن در معرض این گاز درگذشت. او چندین گونه کپک را شناسایی کرد که می‌توانستند این بخارات سمی را تولید کنند. با این حال، او به اشتباه ترکیب شیمیایی اصلی را دی اتیل آرسین تشخیص داد. (تنها در سال ۱۹۲۱ بود که شیمیدان انگلیسی، فردریک چلنجر، آن را به درستی به عنوان تری متیل آرسین، یک ترکیب آرسین که قبلاً در سال ۱۸۵۴ سنتز شده بود، توصیف کرد)

## کشف اسید مایکوفنولیک
گوسیو در سال ۱۸۹۳ یک عامل آنتی‌بیوتیک جدید را از یک قارچ کشف کرد. او این قارچ را از ذرت فاسد جمع‌آوری کرد و آن را *پنیسیلیوم گلوکوم* نامید. (اما این گونه بعداً به پی*. بریوی‌کامپکتوم* تغییر نام داد) در سال ۱۸۹۶ او توانست کریستال‌های این ترکیب را جدا کند، که با موفقیت آن را به عنوان ترکیب ضد باکتری فعال علیه باکتری سیاه زخم نشان داد. این اولین آنتی‌بیوتیکی بود که به صورت خالص و متبلور جدا شد. اما این کشف فراموش شد. این ترکیب توسط دو دانشمند آمریکایی به نام‌های سی.ال. آلسبرگ و او.ام. بلک در سال ۱۹۱۲ دوباره کشف شد و نام اسید مایکوفنولیک را به آن دادند. در نهایت نشان داده شد که این ترکیب دارای فعالیت‌های ضد ویروسی، ضد قارچی، ضد باکتریایی، ضد سرطانی و ضد پسوریازیس است. اگرچه به دلیل عوارض جانبی آن به عنوان آنتی‌بیوتیک تجاری نشده است، ترکیب اصلاح‌شده آن (مشتق استر) یک داروی سرکوب‌کننده سیستم ایمنی تأیید شده در پیوند کلیه، قلب و کبد است و با نام‌های تجاری (مایکوفنولات موفتیل؛ هوفمان-لا روش) و مایفورتیک (مایکوفنولات سدیم؛ نوارتیس) به بازار عرضه می‌شود.

## منابع

رده:دانشمندان سده ۱۹ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:دانشمندان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه تورین
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه ساپینزا رم
رده:درگذشتگان ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۶۳ (میلادی)