قتل‌عام از طریق کارینی

**قتل عام ویا کارینی** یک حمله کوزا نوسترا بود که در آن در ۳ سپتامبر ۱۹۸۲ در پالرمو از طریق ایسیدورو کارینی، بخشدار پالرمو کارلو آلبرتو دالا کیزا، همسرش امانولا ستی کارارو و افسر پلیس اسکورت دومنیکو روسو به قتل رسیدند.

## جزئیات قتل عام
ژنرال دالا کیزا با یک اتوبیانچی آتوبیانکی ای۱۱۲ بژ رنگ که همسرش امانوئلا ستی کارارو او را می‌راند، در حال ترک استان برای صرف شام در رستورانی در موندلو بود. اتوبیانچی آتوبیانکی ای۱۱۲ توسط یک آلفتا که افسر پلیس، دومنیکو روسو، آن را می‌راند، تعقیب می‌شد. ساعت ۹:۱۵ شب، هنگام عبور از ایزیدورو کارینی، یک موتورسیکلت هوندا سی‌بی که جوزپه لوچزه آن را می‌راند و جوزپه گرکو (معروف به *اسکارپوتزددا*) پشت سرش نشسته بود، از پهلو به آلفتا نزدیک شد و گرکو با یک تفنگ کلاشینکف به او شلیک کرد. در همان زمان، یک بی‌ام‌و ۵۲۰ که کالوگرو گانچی و آنتونینو مادونیا رانندگی آن را بر عهده داشتند، به آتوبیانکی ای۱۱۲ رسید و مادونیا با یک کلاشینکف به سمت ماشین آتش گشود. دالا کیزا و همسرش در حالی که ماشین به صندوق عقب یک فیات ریتمو پارک شده برخورد کرد، سی گلوله به آنها اصابت کرد (ژنرال سعی کرد با بدن خود از زن محافظت کند). گرکو از موتورسیکلت پیاده شد و در حالی که نتیجه مرگبار حادثه را بررسی می‌کرد، در جاده آتوبیانکی ای۱۱۲ دور زد. بلافاصله پس از آن، ماشین و موتورسیکلت مورد استفاده در جنایت به مکانی خلوت منتقل و آتش زده شدند.

همسر دالا کیزا فوراً درگذشت، در حالی که افسر دومنیکو روسو دوازده روز بعد، در ۱۵ سپتامبر، درگذشت.

راست|بندانگشتی|178x178پیکسل|امانوئلا ستی کارارو
بندانگشتی|224x224پیکسل|افسر پلیس اسکورت، دومنیکو روسو

## انگیزه‌ها
این ژنرال به عنوان رئیس مرکز ویژه ضد تروریسم کارابینیری، از سپتامبر ۱۹۷۸، ضدحمله دولت علیه گروه‌های چپ افراطی، به ویژه بریگادهای سرخ را با نتایج قابل توجه رهبری کرده بود. او روند فروپاشی پدیده تروریسم در ایتالیا را آغاز کرده بود که پس از مرگ او به‌طور قطعی به پایان رسید.

به دلیل دستاوردهایش و اعتبار بالایی که در میدان به دست آورده بود، پس از قتل پیو لا توره، سیاستمدار اتحادیه‌گرا و کمونیست، به عنوان بخشدار شهر به پالرمو فرستاده شد. در سه سال قبل از تأسیس او، مافیا، از جمله کارآگاهان ماهر، قضات و دیگر مقامات دولتی، از جمله بوریس جولیانو، چزاره ترانووا، پیرسانتی ماتارلا و گائتانو کوستا را به قتل رسانده بود.

اگرچه دالا کیزا در بحبوحه جنگ دوم مافیا بیش از صد روز به عنوان بخشدار پالرمو خدمت کرد، اما به او «اختیارات ویژه» وعده داده شده (و مبهم تعریف شده) دولت داده نشد و او در مصاحبه‌ای معروف و جنجالی با جورجیو بوکا از *[[لا رپوبلیکا|روزنامه لا رپوبلیکا]]* در اوت ۱۹۸۲ از این موضوع شکایت کرد.

این قتل عام همچنین به دلیل سبک «نظامی» اجرای آن، عموم مردم را شگفت زده کرد: دالا چیزا و همسرش توسط یک کلاشینکف، یک تفنگ تهاجمی نظامی، مورد اصابت قرار گرفتند. ترور دالا چیزا همچنین باعث بحث در محافل روزنامه‌نگاری، دانشگاهی و قضایی شده است که ترور او با خاطراتی که آلدو مورو در طول آدم‌ربایی اش در سال ۱۹۷۸ نوشته بود، مرتبط است. به‌طور خاص، اعتقاد بر این بود که دالا چیزا به نسخه کامل و غیر عمومی خاطرات مورو دسترسی داشته است که ممکن است حاوی افشاگری‌هایی در مورد دخالت دولت در آدم‌ربایی او باشد.

## تحقیقات
قاتل اصلی جوزپه گرکو بود که بعداً در دادگاه ماکسی به جرم قتل *[[محاکمه غیابی|غیابی]]* محکوم شد، در حالی که او دیگر مرده بود و قضات از این موضوع خبر نداشتند. تعدادی از افراد مسلح دیگر نیز در این جنایت دست داشتند، از جمله جوزپه لوچسه که او نیز در دادگاه ماکسی به جرم قتل به حبس ابد محکوم شد. برناردو پروونزانو، سالواتوره رینا، جوزپه کالو، برناردو بروسکا، فرانچسکو مادونیا، ننه گراچی و فرانچسکو اسپادارو نیز بعداً به جرم صدور دستور قتل به حبس ابد غیابی محکوم شدند.

## جستارهای وابسته
* *[[صد روز در پالرمو]] (۱۹۸۴)*

## منابع

رده:ایتالیا در ۱۹۸۲ (میلادی)
رده:تاریخ مافیا
رده:قاب نقشه جعبه اطلاعات بدون شناسه مرتبط OSM در ویکی‌داده
رده:کشتارها در ایتالیا