الساندرو لئوپاردی

بندانگشتی|250x250پیکسل|مجسمه بارتولومئو کولئونی اثر وروکیو، بازیگران پلنگ ها
چپ|بندانگشتی|حکاکی پایه میله پرچم مرکزی در میدان سن مارکو
**الساندرو لئوپاردی** (گاهی اوقات لئوپاردو نامیده می‌شود) (۱۴۶۶ – ۱۵۱۲) مجسمه‌ساز، بنیان‌گذار برنز و معمار ونیزی بود.

## زندگی‌نامه
لئوپاردی در ونیز متولد و درگذشت. اولین بار در سال ۱۴۸۲ نام او شنیده شد و گفته می‌شود که در ضرابخانه کار می‌کرده است. زمانی گفته می‌شد که او بنای یادبود دوک آندره‌آ وندرامین، که اکنون در کلیسای سن جیووانی پائولو قرار دارد، را طراحی کرده است، اما اکنون عموماً تصور می‌شود که این بنا کار تولیو لومباردو بوده است، اگرچه لئوپاردی ممکن است در برخی از طرح‌ها نقش داشته باشد.

در سال ۱۴۷۹، او مدلی را برای مسابقه‌ای که توسط سیگنوریا در ونیز برای یافتن مجسمه‌سازی برای بنای یادبود سوارکاری بارتولومئو کولئونی آغاز شده بود، ارائه داد. سه مجسمه‌ساز از جمله آندره‌آ وروکیو که قرارداد به او اعطا شد، مدل‌هایی را ارائه دادند.

لئوپاردی در سال ۱۴۸۷ به اتهام کلاهبرداری به مدت ۵ سال تبعید شد و در سال ۱۴۹۰ توسط سنا فراخوانده شد تا مجسمه چشمگیر وروکیو از بارتولومئو کولئونی را که ونیزی‌ها طبق مفاد وصیت‌نامه کولئونی به او سفارش داده بودند، به پایان برساند. وروکیو که مدل گلی را در ونیز ساخته بود، در سال ۱۴۸۸، قبل از ریخته‌گری برنزی آن، درگذشت. او در وصیت‌نامه خود درخواست کرد که شاگردش، لورنزو دی کردی، برای ترتیب دادن ریخته‌گری آن استخدام شود، اما پس از تأخیر زیاد، ونیزی‌ها در سال ۱۴۹۰ لئوپاردی را برای ریخته‌گری آن انتخاب کردند و او همچنین پایه‌ای را که مجسمه روی آن قرار دارد، ساخت. نام او (به لاتین) روی کمر اسب حک شده است: "ALEXANDER. LEOPARDUS. V. P. OPUS"، به طوری که مقامات اولیه فکر می‌کردند که این کار کاملاً متعلق به اوست. این اثر مورد تحسین جهانی قرار گرفته است، اگرچه جان پوپ-هنسی معتقد بود که اگر وروچیو خودش آن را تمام می‌کرد، حتی بهتر هم می‌شد.

وقتی کولئونی پول مجسمه‌اش را وقف کرد، شرط گذاشت که مجسمه باید در میدان سن مارکو نصب شود، اما دولت ونیز نتوانست اجازه این کار را بدهد و با نصب آن در نزدیکی *مدرسه* سن مارکو، بیرون کلیسای اس‌اس جیووانی پائولو، جایی که امروز نیز قرار دارد، مصالحه کرد.

لئوپاردی بین سال‌های ۱۵۰۳ تا ۱۵۰۵ روی کلیسای کوچک کاردینال زنو در سنت مارک کار کرد که تا سال ۱۵۱۵ توسط آنتونیو لومباردو و تولیو لومباردو به پایان رسید.

در سال ۱۵۰۵، او پایه‌های برنزی را که با نقش برجسته تزئین شده بودند، برای سه میله پرچم بزرگ دکل مانند در میدان سن مارکو طراحی و ریخته‌گری کرد. هر پایه متفاوت است و پایه مرکزی آن روی یک مدال، نیمرخ دوج، لئوناردو لوردان، را دارد.
بندانگشتی|357x357پیکسل|مجسمه بارتولومئو کولئونی بر روی پایه‌ای که توسط لئوپاردی برای آن ساخته شده است
مدل او برای بازسازی مدرسهٔ باستانی وکیا دلا میسریکوردیا در ونیز، در سال ۱۵۰۷ به‌طور موقت توسط مدرسه پذیرفته شد، اما پیشرفت کمی در این پروژه حاصل شد و در سال ۱۵۳۱، پس از مرگ لئوپاردی، مدل سانسووینو جایگزین آن شد، اگرچه این مدل نیز هرگز تکمیل نشد.

بعدها، او در کلیسای جدید سانتا جیوستینا در پادوا مشغول به کار شد.

پس از آتش‌سوزی فاجعه‌بار در ریالتو در ژانویه ۱۵۱۴، او یکی از چهار معماری بود که مدل‌هایی را برای بازسازی منطقه ارائه داد، اما قرارداد به اسکارپانینو داده شد.

## منابع
### کتاب‌هایی که در یادداشت‌ها به آنها اشاره شده است.
* هاوارد، دبورا: معماری و حمایت جاکوپو سانسووینو در ونیز رنسانس (انتشارات دانشگاه ییل، ۱۹۷۵)
* لورنزتی، جولیو: ونیز و تالاب آن (۱۹۲۶، چاپ دوم ۱۹۵۶) ترجمه جان گاتری (لینت، تریسته، ۱۹۷۵)
* پروکو، گیدو و آنتونیو سالوادوری: تمدن از ونیز. جلد ۲: رنسانس. (ویرایش سوم، اصلاح و تصحیح. ونیز. ۱۹۸۷)
* پوپ-هنسی، جان: مجسمه‌سازی رنسانس ایتالیا (لندن ۱۹۵۸)

## منابع

## پیوند به بیرون

* الساندرو لئوپاردی در دایرةالمعارف در خط bei treccani.it
رده:معماران اهل جمهوری ونیز
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:مجسمه‌سازان سده ۱۵ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان سده ۱۶ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان مرد اهل ایتالیا