زلفیه امیدوا

**زلفیه ابراهیموونا امیدوا** (زاده: ۱۸۹۷، تاشکند - درگذشت: ۱۶ آوریل ۱۹۸۰)، یک متخصص قلب تاشکند و عضو مربوط به آکادمی علوم پزشکی تاشکند (۱۹۴۸) بود.

## سوانح حیات
او در ۱ ژوئن ۱۸۹۷ در تاشکند متولد شد. او با افتخار از تشکیلات زنان تاشکند فارغ‌التحصیل شد، امتحانات بلوغ خود را در یک مدرسه واقعی گذراند و در موسسه پزشکی زنان پتروگرد ثبت نام کرد، جایی که تا آوریل ۱۹۱۸ تحصیل کرد. از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۰، او در بیمارستان تخلیه ۱۵۹مین کمسارای مردم ترکستان در تاشکند کار کرد و از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲ به عنوان مربی برای کمسارای بهداشت مردم کار کرد.

در سال ۱۹۲۲، او از دانشکده پزشکی دانشگاه دولتی آسیای مرکزی (جامعة ملی ازبکستان) فارغ‌التحصیل شد و در نهایت به عنوان کارآموزی کلینیک درمانی بیمارستان کار کرد. از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۰، او به عنوان یک کارآموزی در بیمارستان دوم شهر خدمت کرد.

در سال ۱۹۳۰، او به مؤسسه پزشکی تاشقند بازگشت، جایی که او نقش دستیار و بعداً یک استاد معاون در کلینیک درمانی بیمارستان (۱۹۳۷–۱۹۴۴) را در اختیار داشت. از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۹، او به عنوان رئیس بخش و کلینیک درمانی بیمارستان بود.

در سال ۱۹۳۷، برای کار علمی خود، او درجه کاندیداد علوم پزشکی را دریافت کرد.

در سال ۱۹۴۶، او پایان‌نامه دکترا خود را در مورد موضوع: «سیستم قلبی عروقی یک فرد سالم و ویژگی‌های ارائه بالینی حمله قلبی و سایر اشکال ناکافی کرونری در آب و هوای گرم» دفاع کرد.

در سال ۱۹۴۸، او عضو مکاتبی آکادمی علوم پزشکی انتخاب شد. از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵، او به عنوان یک استاد مشاور در کلینیک درمانی بیمارستان کار کرد. او سال‌ها مشاور ارشد ریاست چهارم وزارت بهداشت جمهوری بود.

در سال ۱۹۴۵، او با عنوان پزشک معتزز از شوروی سوزی ازبکستان و بعدها، او به عنوان دانشمند و تکنسین برجسته ازبکستان تبدیل شد. او سه بار به عنوان نماینده شورای شهر تاشقند انتخاب شد (۱۹۶۱, ۱۹۶۵, ۱۹۶۷) و در سال ۱۹۵۱ نماینده شورای عالی قراقالپاکستان بود. او در کنگره‌های زنان دموکراتیک در بوداپست (۱۹۴۶) و هلسینکی (۱۹۵۱) شرکت کرد و بخشی از هیئت به هند (۱۹۵۲) بود. او در ۱۶ آوریل ۱۹۸۰ درگذشت.

## کار می‌کند
او متخصص در زمینه فیزیولوژی و قلب‌شناسی بود. کار اولیه او در زمینه قلبی‌شناسی، هم به عنوان نویسندهٔ تنها و هم در همکاری با پروفسوران جی. اف. مانکاس و آی. اس. کسپرسکی، به مطالعه الکتروکاردیوگرافی مالاریا و آویتامینوز اختصاص داده شده است.

در نهایت، همراه با همکارانش از بخش خود، او سوالات مربوط به فیزیولوژی و پاتولوژی سیستم قلبی عروقی را در یک آب و هوای گرم مطرح کرد. تحت نظارت مستقیم او، مطالعات بیوشیمی انجام شد. اولین بررسی‌های اپیدمیولوژیکی در آندیجان تحت هدایت او انجام شد، مطالعه شیوع بیماری‌های قلبی ایشمی و فشار خون بالا در دو منطقه اصلی تاشکند. او در مورد ارائه بالینی انفارکتوس حاد قلب، تصلب شرایین و فشار خون بالا، و همچنین نقش مکانیسم‌های قبل از تعویض و سازگاری، روماتسم و نقص‌های قلبی به دست آمده تحقیق کرد (او علائم اولیهٔ روماتیک میوکاردیت را توصیف کرد). در دهه ۱۹۷۰، او تأثیر آب و هوای گرم را به عنوان یک عامل محیطی ثابت بر سیستم قلبی عروقی مطالعه کرد.

او در تجهیز کلینیک با تجهیزات پیشرفته و پیاده‌سازی روش‌های تشخیصی و درمانی آگاهانه در عمل کار کرد، از جمله استفاده سیستماتیک از آزمایش فونوکاردیوگرافی ایتالیایی «گالیلو» با تلاش فیزیکی دوز (رژم‌شناسی چرخه، آزمایش کارشناسی ارشد) و آزمایش داروسازی با نیتروگلیسرین و اوبزیدان. او همچنین سیستم تنفسی خارجی و اتاق اکسیژن درمانی را که با چادرهای اکسیژن و اکسیژن متمرکز مجهز است، مطالعه کرد.

او نویسنده ۸۰ اثر علمی است، از جمله سه کتاب: «مسائل در فیزیولوژی آب و هوایی» (۱۹۳۹), «فیزیولوژی و پاتولوژی سیستم قلبی عروقی در آب و هوای گرم» (۱۹۴۹), و «مقالات در مورد قلب در آب و هوا گرم» (۱۹۷۵). تحت هدایت او، ۳۲ پایان‌نامه دکترا و ۳ پایان‌نامه دکتری دفاع شد. او فعالانه با جامعه «زنیان» همکاری کرد و به زبان ازبک و روسی سخنرانی کرد.

او به رهبری انجمن‌های علمی درمان و قلبیولوژی جمهوری، به عنوان سردبیر بخش «رزش قلب» در اینسکوپلیپی بزرگ پزشکی (برنامه سوم)، عضو هیئت مدیره انجمن‌های قلبیولوژی و درمانی، و عضو هیئت‌های ویرایش مجله‌های «رزش قلبی» و «آرشیو درمانی» و همچنین انجمن بین‌المللی درمانگران بود.

## جایزه‌ها
* دو نظم پرچم سرخ کار
* دانشمند و تکنولوژیک با افتخار ازبک اس اس آر (۱۹۵۰)
* پزشک معتزز از جمهوری شوروی ازبک (۱۹۴۵)

## منابع
رده:درگذشتگان ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۹۷ (میلادی)
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده