کارلو تینگو

«کارلو تینگو» (آدریا، ۱ آوریل ۱۸۹۲ - پائولو، ۱۱ مه ۱۹۴۵) سیاستمدار و کارمند دولت فاشیست ایتالیایی، وزیر شرکت‌های پادشاهی ایتالیا از فوریه تا آوریل ۱۹۴۳ و عضو اتاق فاشیسم و ​​شرکت‌ها بود. او همچنین به عنوان بخشدار در چندین شهر ایتالیا، از جمله تریسته، میلان و تورین خدمت کرد.

## زندگینامه

او در سال ۱۸۹۲ در آدریا متولد شد، پسر جووانی باتیستا تینگو و معلم مدرسه، ولیا گوسلا بود. در جوانی یکی از بنیانگذاران صلیب سبز آدریا بود و در رشته حقوق از دانشگاه پادوا فارغ‌التحصیل شد، جایی که به عضویت یک گروه طرفدار الحاق به نام "گردان سن گیوستو" درآمد. او با درجه سروانی در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در ژانویه ۱۹۱۸ به خاطر تصرف یک پاسگاه دشمن در مونته آسولونه (کوه‌های مونته گراپا) مدال نقره شجاعت نظامی را دریافت کرد. او که دارای ایده‌های جمهوری‌خواهانه بود، مدتی به همراه جووانی مارینلی در محافل سوسیالیست-جمهوری‌خواه در آدریا رفت و آمد داشت، اما پس از شرکت در یک گردهمایی که توسط بنیتو موسولینی برگزار شده بود، در حالی که به طور اتفاقی خود را در میلان یافت، در آوریل ۱۹۲۱ به گروه‌های رزمی ایتالیایی پیوست. سپس او "جوخه‌های عملیاتی" را در پولسینه رهبری کرد و در راس لژیون "پولسانا" در راهپیمایی به سمت رم شرکت کرد. برای مدت کوتاهی، از ژانویه تا مارس ۱۹۲۵، او عضو دبیرخانه فدرال حزب ملی فاشیست روویگو بود و پس از تأسیس شبه‌نظامیان داوطلب برای امنیت ملی، به آن پیوست و به درجه سرتیپ رسید.

در ۱۶ دسامبر ۱۹۲۶، تینگو به عنوان بخشدار درجه دو منصوب شد و پس از آن از ۱۶ دسامبر ۱۹۲۶ تا ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۷ بخشدار سوندریو و بعداً از ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۷ تا ۱۶ دسامبر ۱۹۳۰ بخشدار پیاچنتسا شد. در ژانویه ۱۹۳۱، او به رهبری بخشدار گوریتزیا فراخوانده شد و در ۱۶ اکتبر ۱۹۳۲ به بخشدار درجه یک ارتقا یافت و از ۱۶ ژانویه ۱۹۳۳ تا ۳۱ ژوئیه ۱۹۳۶ به عنوان بخشدار تریسته خدمت کرد. در طول دوران تصدی خود در گوریتزیا، او با اسقف اعظم اسلوونیایی سالخورده گوریتزیا، فرانچسکو بورگیا سِدِج (Francesco Borgia Sedej)، و بعداً با اسقف تریسته، لوئیجی فوگار (Luigi Fogar)، درگیر شد. هر دو اسقف در سال‌های امپراتوری هابسبورگ تشکیل شده بودند و بنابراین، به ویژه به دلیل مخالفت آشکارشان با سیاست ایتالیایی‌سازی، مورد سوءظن رژیم فاشیستی قرار داشتند. این امر منجر به مذاکراتی بین دولت و کلیسا شد که در اکتبر ۱۹۳۶ منجر به استعفای فوگار شد. فوگار به رم منتقل شد و در آنجا به عنوان اسقف اعظم اسقف‌نشین پاتراس منصوب و به کلیسای سن جیووانی در لاترانو منصوب شد. در همین حال، تینگو در ۱ آگوست ۱۹۳۶ به بخشدار بولونیا منتقل شد، اما تنها دو هفته در این سمت باقی ماند و سپس به عنوان بخشدار تورین منصوب شد و جایگزین بخشدار قبلی شد که با دبیر فدرال بخش محلی حزب ملی فاشیست، پیرو گازوتی (Piero Gazzotti)، درگیر شده بود. تینگو تا ۱ فوریه ۱۹۴۱ در این سمت باقی ماند.

در فوریه ۱۹۴۱، او به عنوان فرماندار میلان منصوب شد و جایگزین جووانی باتیستا مارتزیالی شد؛ او این سمت را تا ۷ فوریه ۱۹۴۳ حفظ کرد. در همان دوره، او همچنین عضو اتاق فاشیست‌ها و شرکت‌ها بود؛ پس از تصدی سمت‌های مختلف در رأس مدیریت دولت و رده‌های رژیم، در فوریه ۱۹۴۳ به عنوان وزیر شرکت‌ها منصوب شد و بدین ترتیب عضو شورای عالی فاشیسم شد. او پس از دو ماه به دلایل سلامتی استعفا داد و پس از آن به وزارت دارایی قرار رفت و سمت کمیسر کاغذ و سلولز و سپس ریاست مؤسسه ملی مدیریت مالیات بر مصرف را بر عهده گرفت. او در اوت ۱۹۴۳ به دلایل سلامتی بازنشسته شد.

تینگو در دوران جمهوری سوسیال ایتالیا هیچ سمتی نداشت و تا سال ۱۹۴۵ که به میلان نقل مکان کرد، بی‌سروصدا با خانواده‌اش در آدریا زندگی می‌کرد. در روزهای پیش از فروپاشی جمهوری سوسیال ایتالیا، تینگو در جلسه‌ای که به میزبانی کاردینال ایلدفونسو شوستر در اسقف‌نشین میلان در صبح ۲۵ آوریل ۱۹۴۵ بین موسولینی و رهبران کمیته محلی آزادی ملی در تلاش نهایی برای متقاعد کردن دوچه به تسلیم برگزار شد، حضور داشت. به گفته ساندرو پرتینی، که او نیز در این جلسه حضور داشت، تینگو در برهم زدن مذاکرات نقش مهمی داشت. به گفته آکیله ماراتزا، یکی دیگر از نمایندگان CLN که در جلسه شرکت کرده بود، و ژنرال رنتزو مونتانیا، که عضوی از هیئت RSI بود، تینگو سخنان پرتینی را که به کاردینال در مورد قصدش مبنی بر عدم رعایت پیشنهادهای ارائه شده به موسولینی برای تحویل او به متفقین غربی می‌گفت، شنید و به دیکتاتور هشدار داد و بدین ترتیب مذاکرات پایان یافت. تینگو در پروازش به سمت شمال در اواخر همان شب، موسولینی را دنبال نکرد و در ۱۱ مه ۱۹۴۵ در پائولو مرده پیدا شد؛ در دستش تکه کاغذی پیدا شد که روی آن با مداد نوشته بود «من کارلو تینگو هستم».

## پانویس
    

## منابع و مآخذ

Luigi Tavano, I cattolici isontini nel XX secolo: II. Dal 1918 al 1934
Nicola Berti, Per conoscere Marino Marin: il poeta di Adria e della terra polesana
Aldo Rondina, Giovanni Marinelli: Una carriera nell'ombra del regime ([1])
Guido Botter, Luigi Fogàr
Annamaria Vinci, Sentinelle della Patria, Editori Laterza, Bari, 2011
Salvatore Lupo, Il fascismo, Feltrinelli, Milano, 2013

## پیوند به بیرون