اصول پیلی

**اصول پیلی**  خلاصه‌ای از ایده‌هایی است که سر رابرت پیل برای تعریف نیروی پلیس اخلاقی ارائه داد. رویکرد بیان شده در این اصول معمولاً در بریتانیا و کشورهای دیگر همانند ایرلند، استرالیا و نیوزیلند به عنوان «پلیس با رضایت» شناخته می‌شود. در این مدل از پلیس، افسران پلیس به عنوان شهروندانی با لباس فرم در نظر گرفته می‌شوند. آنها قدرت خود را برای پلیس کردن شهروندان خود با رضایت ضمنی آن شهروندان اعمال می‌کنند. «پلیس بر اساس رضایت» نشان می‌دهد که مشروعیت پلیس در نظر عموم مردم بر اساس اجماع حمایتی است که از شفافیت در مورد اختیارات آنها، درستکاری آنها در اعمال این اختیارات و پاسخگویی پلیس در قبال انجام این کار ناشی می‌شود.

## پیشینه تاریخی

در اوایل سده نوزدهم بریتانیا، تلاش‌های دولت برای ایجاد یک نیروی پلیس برای لندن با مخالفت روبرو شد. مردم به ایده یک نیروی پلیس بزرگ و احتمالاً مسلح مشکوک بودند و می‌ترسیدند که از آن برای سرکوب اعتراضات یا حمایت از حکومت نامحبوب استفاده شود. از سال ۱۷۹۳ بریتانیا با فرانسه، که دارای شناخته‌شده‌ترین، سازمان‌یافته‌ترین و پردرآمدترین نیروی پلیس در آن زمان و همچنین یک نیروی پلیس مخفی و سیاسی بود، در جنگ بود و بسیاری از بریتانیایی‌ها از هرگونه ارتباط نیروی پلیس با فرانسه ناراحت بودند. اکثر مردم فکر نمی‌کردند که ایجاد و کنترل یک نیروی پلیس وظیفه دولت ملی باشد و فکر می‌کردند که باید تحت کنترل محلی باشد.

پس از پایان جنگ‌های ناپلئونی در سال ۱۸۱۶، عوامل متعددی کشور را به سمت رکود اقتصادی شدید سوق داد. افزایش صنعتی‌سازی کشور، همراه با ترخیص نیروها، منجر به بیکاری گسترده شد. قوانین ذرت منجر به افزایش شدید قیمت نان شد، در حالی که لغو مالیات بر درآمد به این معنی بود که بدهی جنگ باید با مالیات بر کالاها جبران می‌شد که قیمت آنها را حتی بالاتر می‌برد. علاوه بر این، سال ۱۸۱۷ به طور غیرمعمول مرطوب و سرد بود و برداشت بسیار کمی داشت. این منجر به به اصطلاح خیزش پنتریچ شد که به دلیل آن سه مرد در داربی گال به دار آویخته و سر بریده شدند.

قتل عام پیترلو در سال ۱۸۱۹ در میدان سنت پیتر، منچستر رخ داد که در آن ۶۰،۰۰۰ نفر که برای حق رأی عمومی (و ایده‌های دیگر) تجمع کرده بودند، توسط حملات متعدد سواره نظام مورد هجوم قرار گرفتند، در نتیجه حداقل هجده نفر جان باختند. پس از آن شورش سواره نظام غربی یورکشایر در سال ۱۸۲۰ و قیام سیندرلو در سال ۱۸۲۱ رخ داد که دومی منجر به مرگ دو نفر گردید و یک مرد هم متعاقباً به دار آویخته شد. با توجه به این پیشینه بود که پیل گفت «اگرچه رهایی خطر بزرگی بود ولی نزاع مدنی خطر بزرگتری هست» و بدین ترتیب اصولی تدوین شد که به «اصول پیل» مشهور هست.

## اصول سر رابرت پیل

### توسعه
لندن در اوایل سده نوزدهم نزدیک به یک و نیم میلیون نفر جمعیت داشت ولی تنها توسط ۴۵۰ پلیس و ۴۵۰۰ نگهبان شب اداره می‌شد که متعلق به سازمان‌های جداگانه‌ای بودند. چندین کمیته پارلمانی، وضعیت پلیس لندن را بررسی کردند و پیشنهادهایی برای کمک به بهبود وضعیت موجود ارائه دادند. مفهوم پلیس حرفه‌ای توسط رابرت پیل، زمانی که در سال ۱۸۲۲ به عنوان وزیر کشور بریتانیا منصوب شد، مورد استفاده قرار گرفت و بر رویکردی سختگیرانه و کمتر اختیاری در اجرای قانون تأکید داشت. قانون پلیس متروپولیتن ۱۸۲۹ پیل، یک نیروی پلیس تمام وقت، حرفه‌ای و متمرکز برای منطقه لندن بزرگ تأسیس کرد که به عنوان پلیس متروپولیتن شناخته می‌شود.

اصول پیل، فلسفه‌ای را توصیف می‌کند که سر رابرت پیل برای تعریف نیروی پلیس اخلاق‌مدار تدوین کرد. اصولی که به‌طور سنتی به پیل نسبت داده می‌شود، بیان می‌کند که:
* اینکه آیا پلیس مؤثر هست یا نیست، نه بر اساس تعداد دستگیری‌ها، بلکه بر اساس فقدان جرم سنجیده می‌شود.
* بیش از هر چیز، یک شخصیت مقتدر مؤثر می‌داند که اعتماد و پاسخگویی از اهمیت بالایی برخوردار است. از این رو، اساس اصول پیل که اغلب نقل می‌شود چنین است: "پلیس، مردم هستند و مردم، پلیس هستند."

افسران پلیس متروپولیتن اغلب به نام سر رابرت (بابی) پیل، "بابی" نامیده می‌شدند و به عنوان اولین نیروی پلیس مدرن در نظر گرفته می‌شوند.

### نه اصل پلیس
نه اصل پلیس از «دستورالعمل‌های عمومی» سرچشمه گرفته است که از سال ۱۸۲۹ به هر افسر پلیس جدید در پلیس کلانشهر صادر شده بود. اگرچه پیل در سخنرانی‌ها و سایر ارتباطات خود به روح برخی از این اصول پرداخته است، مورخانی مانند سوزان لنتز و رابرت چیرز هیچ مدرکی مبنی بر گردآوری رسمی فهرست توسط او پیدا نکرده‌اند. وزارت کشور بریتانیا اظهار داشته است که این دستورالعمل‌ها احتمالاً نه توسط خود پیل، بلکه توسط چارلز روآن و ریچارد مین، کمیسرهای مشترک پلیس متروپولیتن هنگام تأسیس، نوشته شده‌اند.

این اصول کلی بعدها توسط چارلز ریت در سال ۱۹۴۸ در کتابش با عنوان «تاریخچه مختصر پلیس بریتانیا» به نه نکته خلاصه شدند و معمولاً به این شکل ذکر می‌شوند:
# جلوگیری از جرم و بی‌نظمی، به عنوان جایگزینی برای سرکوب آنها توسط نیروی نظامی و شدت مجازات قانونی است.
# همواره اذعان داشته باشیم که قدرت پلیس برای انجام وظایف و کارکردهایش وابسته به تأیید عمومی از وجود، اعمال و رفتار آنها و همچنین توانایی آنان در تأمین و حفظ احترام عمومی است.
# همواره اذعان داشته باشیم که تأمین و حفظ احترام و تأیید عمومی به معنای تأمین همکاری داوطلبانه مردم در وظیفه تضمین رعایت قوانین نیز هست.
# همواره اذعان داشته باشیم که میزان تأمین همکاری مردم، به طور متناسب از لزوم استفاده از زور فیزیکی و اجبار برای دستیابی به اهداف پلیس می‌کاهد.
# جلب و حفظ رضایت عمومی، نه با خشنودی افکار عمومی، بلکه با نشان دادن مداوم خدمت کاملاً بی‌طرفانه به قانون، در استقلال کامل از سیاست، و بدون توجه به عدالت یا بی‌عدالتی در ماهیت قوانین فردی، با ارائه آماده خدمت و دوستی فردی به همه اعضای جامعه بدون توجه به ثروت یا جایگاه اجتماعی آنها، با به کارگیری آماده ادب و خوش‌خلقی دوستانه، و با فداکاری آماده در حفاظت و صیانت از زندگی بدست می‌آید.
# استفاده از نیروی فیزیکی تنها زمانی مجاز است که اعمال تشویق، پندواندرز و هشدارهای لازم برای جلب همکاری عمومی و برای تضمین رعایت قانون یا برقراری نظم کافی نباشد، و در آن موقعیت خاص هم، استفاده از حداقل میزان نیروی فیزیکی برای دستیابی به هدف پلیسی مجاز است.
# حفظ رابطه همیشگی با مردم که به سنت تاریخی مبنی بر اینکه پلیس، مردم و مردم، پلیس هستند، واقعیت می‌بخشد؛ پلیس تنها عضوی از مردم است که برای توجه تمام‌وقت به وظایفی حقوق دریافت می‌کند که در راستای رفاه و موجودیت  هر شهروند در جامعه بر عهده او هست.
# همواره لزوم پایبندی دقیق به وظایف اجرایی پلیس را به رسمیت بشناسیم و از غصب ظاهری اختیارات قوه قضائیه برای انتقام‌جویی از افراد یا دولت و قضاوت آمرانه در مورد گناه و مجازات گناهکاران خودداری کنیم.
# همواره تشخیص دهیم که آزمون کارایی پلیس، فقدان جرم و بی‌نظمی است و نه شواهد قابل مشاهده اقدامات پلیس در برخورد با آنها.

### مشروعیت
حضور مأموران پلیس در خیابان‌های لندن، که نماد جدیدی از قدرت دولت بود، از همان ابتدا پرسش‌هایی را در مورد مشروعیت پلیس مطرح کرد. دولت تلاش کرد از هر گونه اشاره‌ای مبنی بر نظامی بودن پلیس جلوگیری کند، بنابراین آنها مسلح نبودند. لباس آنها نیز هیچ شباهتی به لباس نظامی نداشت.

در آن زمان، دولت محلی نقش بسیار مهم‌تری در زندگی روزمره شهروندان داشت. در ابتدا، بسیاری از بخش‌های جامعه با پلیس «جدید» مخالف بودند. عدم اطمینان در مورد آنچه آنها می‌توانند و نمی‌توانند انجام دهند، دلیل بسیاری از شکایات اولیه در مورد پلیس بود.

مأموران به عنوان نقطه تماس منحصر به فردی بین دولت و عموم مردم عمل می‌کردند. مشروعیت این قدرت گسترش‌یافته دولت در افکار عمومی نسبت به پلیس منعکس می‌شد. با پیشرفت سده نوزدهم، بسیاری از بخش‌های جامعه، پلیس را با دیدی مطلوب‌تر می‌دیدند. با این حال، حتی در سده بیستم، تنش‌ها همچنان پابرجا بود.

## پلیس بر اساس رضایت

### همکاری عمومی
چارلز ریت، مورخ، در «مطالعه جدید تاریخ پلیس» (۱۹۵۶) توضیح داد که اصول سر رابرت پیل رویکردی به پلیس ایجاد کرد که «در تاریخ و در سراسر جهان بی‌نظیر است، زیرا نه از ترس، بلکه تقریباً منحصراً از همکاری عمومی با پلیس ناشی می‌شد، که توسط آنها به طور عمدی با رفتاری القا می‌شد که تأیید، احترام و محبت مردم را برای آنها تضمین و حفظ می‌کند.»

وزارت کشور دولت بریتانیا در سال ۲۰۱۲، پلیس مبتنی بر رضایت را این گونه توضیح داد: «برخلاف قدرت دولت، قدرت پلیس از رضایت عمومی مردم ناشی می‌شود.» این به معنای رضایت یک فرد نیست و یک عبارت اضافی خارج از اصول پیلی اضافه کرد: «هیچ فردی نمی‌تواند رضایت خود را از پلیس یا از قانون پس بگیرد.» وزارت کشور مشروعیت پلیس را در نظر عموم، مبتنی بر اجماع عمومی در مورد حمایتی تعریف کرد که از شفافیت در مورد اختیارات آنها، صداقت آنها در اعمال این اختیارات و پاسخگویی آنها در قبال انجام این کار ناشی می‌شود.

یک مطالعه در سال ۲۰۲۱ مفهوم پلیس مبتنی بر رضایت را در سه عبارت توصیف کرد:
# پلیس «شهروندانی با لباس فرم» هست؛
# وظیفه اصلی پلیس در قبال مردم است، نه دولت؛
# استفاده از زور آخرین راه حل است.

مطالعه دیگری، پلیس مبتنی بر رضایت را با «پلیس مبتنی بر قانون» مقایسه می‌کند و می‌گوید: «اگرچه فرضیه اساسی پلیس در بریتانیا مبتنی بر رضایت است، سیستم پلیس بریتانیا به شکلی که اکنون وجود دارد، بیشتر یک فرآیند معکوس از واگذاری قدرت بیشتر به مردم از طریق قانون است تا پلیس مبتنی بر رضایت. به این ترتیب، پلیس در بریتانیا اکنون به پلیس مبتنی بر قانون تبدیل شده است، اما قانونی که پلیسی را موظف می‌کند که در برابر مردم پاسخگو باشد.» 

### نفوذ بین‌المللی

تأثیر این فلسفه هنوز هم در بسیاری از نقاط کشورهای مشترک المنافع، از جمله کانادا، استرالیا و نیوزیلند، قابل مشاهده است. همچنین در نیروهای پلیس وابسته به سلطنت و سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا دیده می‌شود. مدل بریتانیایی پلیس، بر پلیس ایالات متحده تأثیر گذاشت؛ این اصول، جنبش پلیس جامعه‌محور آمریکا را در دهه ۱۹۶۰ شکل دادند و هنوز هم جزئی از دکترین‌های پلیسی جدیدتر هستند. ویلیام براتون، اصلاح‌طلب آمریکاییِ در حوزۀ اجرای قانون، در سال ۲۰۱۴ آنها را «کتاب مقدس من» نامید، ولی دیگران در سال ۲۰۲۰ اظهار داشتند که به نظر می‌رسد اعمال این اصول در ایالات متحده "به طور فزاینده‌ای در حد بحث نظری" است. این اصطلاح گاهی برای توصیف پلیس در جمهوری ایرلند، و در ایرلند شمالی بکار می‌رود. در هنگامی که هنگ کنگ مستعمره بریتانیا بود و مدتی پس از آن، مفهوم پلیس با رضایت بر آنها اعمال می‌شد ولی این رویکرد از آن زمان تاکنون کمرنگ شده است. این مفهوم در مورد کشورهای دیگر نیز به کار رفته است، که نیروهای پلیس آنها معمولاً غیرمسلح هستند.

برخی کشورها، مانند فنلاند، نروژ و دیگر کشورهای شمال اروپا، مستقل از اصول پیلی، یک مدل اجماعی از پلیس را توسعه دادند.

### پلیس - نظم عمومی

در نتیجه سنت پلیس بر اساس رضایت، پلیس بریتانیا رویکرد متفاوتی نسبت به جرایم نظم عمومی، همانند شورش‌ها، در مقایسه با سایر کشورهای غربی همچون فرانسه دارد. با این وجود، پلیس نظم عمومی چالش‌هایی را برای رویکرد پلیس مبتنی بر رضایت ایجاد می‌کند. مرگ ایان تاملینسون پس از اصابت گلوله یک افسر پلیس در جریان اعتراضات به اعتراضات به اجلاس گروه ۲۰ بحثی را در بریتانیا در مورد رابطه میان پلیس، رسانه‌ها و مردم و استقلال کمیسیون مستقل دادخواهی پلیس بریتانیا برانگیخت. در پاسخ به این نگرانی‌ها، بازرس ارشد پلیس، دنیس اوکانر، در نوامبر ۲۰۰۹ گزارشی ۱۵۰ صفحه‌ای را منتشر کرد که هدف آن بازگرداندن مدل پلیس مبتنی بر رضایت بریتانیا بود. 

در طول دنیاگیری کووید-۱۹، اجرای قوانین موقت همچنان یکی از ملاحظات اصلی پلیس در بریتانیا و جمهوری ایرلند بود.

### استفاده پلیس از سلاح گرم
درخواست‌ها برای مسلح کردن روتین افسران پلیس به سلاح گرم در بریتانیا همواره با مقاومت مواجه بوده‌است. با سابقه طولانی پلیس غیرمسلح، استفاده پلیس از سلاح گرم در بریتانیا بسیار محدودتر از در بسیاری از کشورهای دیگر است. بریتانیا یکی از ۱۹ کشوری است که نیروهای پلیس آن معمولاً غیرمسلح هستند. این کشورها همچنین قوانین نسبتاً محدودکننده‌ای در مورد مالکیت اسلحه غیرنظامی دارند. افزایش استفاده از شوکر در بریتانیا به عنوان یک تغییر اساسی در پلیس شناخته شد و به عنوان عاملی مخرب در پلیس مبتنی بر رضایت مورد انتقاد قرار گرفت. براساس مطالعه‌ای نوشته شده‌است: «این واقعیت که مأموران عمدتاً بدون سلاح عمل می‌کنند، یک اصل کلیدی و مظهر [نظارت پلیسی بر اساس رضایت] است.»" حملات تروریستی در بریتانیا و اروپا منجر به افزایش استقرار مأموران مسلح شده‌است؛ همین مطالعه نشان داد که در بریتانیا، وقتی پلیس مسلح است، واکنش‌های منفی بیشتری نسبت به آنها نشان داده می‌شود. در فنلاند، پلیس مسلح است ولی نمی‌تواند بدون اجازه مستقیم شلیک کند یعنی آنها مسلح هستند ولی به طور پیش‌فرض مجاز به تیراندازی نیستند.

### آموزش افسران پلیس
فنلاند و نروژ دو کشوری هستند که بر مدل پلیسی مبتنی بر رضایت تأکید دارند. نیروهای استخدام‌شدۀ آنان علاوه بر کسب مدرک در رشته عدالت کیفری یا رشته‌های مرتبط در کالج‌های ملی؛ مدتی را هم در پلیس محلی کارآموزی می‌کنند. در این دو کشور، قوانین سختگیرانه‌ای در مورد استفاده موجه از زور وجود دارد.

## پانویس

## مطلعه بیشتر
*

رده:نظریه اجرای قانون
رده:اجرای قانون در بریتانیا
رده:رابرت پیل
رده:تاریخ اجرای قانون در بریتانیا
رده:تاریخ اجرای قانون
رده:روش‌های اجرای قانون
رده:اجرای قانون
رده:تأثیر اجتماعی
رده:پیشگیری از جرم