طارق رحمان (سیاستمدار)

**طارق رحمان** (زاده ) که با نام **طارق ضیاء** نیز شناخته می‌شود، سیاستمدار بنگلادشی است که از فوربه ۲۰۲۶ به عنوان نخست‌وزیر بنگلادش خدمت می‌کند. او همچنین از سال ۲۰۲۶ رئیس حزب ملی‌گرای بنگلادش بوده است. او پسر ارشد رئیس‌جمهور سابق ضیاء الرحمان و نخست‌وزیر سابق خالده ضیا است.

## اوایل زندگی و تحصیلات
رحمان در ۲۰ نوامبر ۱۹۶۵ در داکا، پاکستان شرقی (بنگلادش امروزی) زاده شد. با این حال، سال تولد او در کارت شناسایی ملی‌اش در سوگندنامه انتخاباتی، ۱۹۶۸ ذکر شده است. او به یک خانواده سرشناس بنگالی از مسلمانان ماندال تعلق دارد که اهل بگباری در گبتالی، منطقه بوگرا هستند. پدرش ضیاء الرحمان، افسر نظامی پاکستانی بود که بعدها به عنوان دریافت‌کننده کمک هزینه بیر اوتوم و رئیس‌جمهور بنگلادش منصوب شد و مادرش خالده ضیا، خانه‌داری از فولگازی فنی بود که بعدها نخست‌وزیر بنگلادش شد.

رحمان تحصیلات خود را در کالج باف شاهین داکا آغاز کرد. پس از پایان تحصیلات متوسطه و عالی، او ابتدا در سال تحصیلی ۱۹۸۵–۱۹۸۶ در دانشکده حقوق دانشگاه داکا پذیرفته شد و سپس دانشکده خود را تغییر داد و در دانشکده روابط بین‌الملل ثبت نام کرد. با این حال، در طول سال دوم فارغ‌التحصیلی به حرفه دانشگاهی خود پایان داد و در صنعت نساجی و بخش ترابری شروع به کار کرد.

## اوایل فعالیت سیاسی
رحمان در سال ۱۹۸۸ فعالیت سیاسی خود را به عنوان یکی از اعضای اصلی شاخه آپازیلا محلی حزب ملی در گبتالی، بوگورا آغاز کرد.

طارق رحمان در طول انتخابات ملی سال ۱۹۹۱ در حوزه‌های انتخابیه که مادرش خالده ضیا کاندیدای آن بود، در فعالیت‌های انتخاباتی حزب ملی بنگلادش فعال بود. انتخاباتی که در دوران گذار بنگلادش از حکومت نظامی به یک دولت منتخب برگزار شد.

پس از پیروزی حزب ملی بنگلادش در انتخابات ملی ۱۹۹۱ رحمان همچنان در فعالیت‌های حزبی در بوگرا مشارکت داشت. در طول انتخابات ملی ۱۹۹۶ او برای هیچ کرسی پارلمانی رقابت نکرد و در عوض در فعالیت‌های هماهنگی مبارزات انتخاباتی برای حوزه‌های انتخابیه که مادرش خالده ضیا نامزد آنها بود، شرکت کرد.

بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ در دوران تصدی دولت عوامی لیگ، رحمان درگیر فعالیت‌های سیاسی مخالف بود. در انتخابات ملی ۲۰۰۱ حزب ملی‌گرای بنگلادش اکثریت دو سوم آرا را به دست آورد.

در دوران دولت تحت رهبری حزب ملی بنگلادش (۲۰۰۱–۲۰۰۶) یک حمله نارنجکی سال ۲۰۰۴ در داکا در یک تجمع عمومی حزب عوامی لیگ رخ داد. این حمله رهبران ارشد حزب، از جمله شیخ حسینه، رهبر وقت مخالفان را هدف قرار داد و ۲۴ نفر از جمله ایوی رحمان را کشت و چند صد نفر دیگر را زخمی کرد. رحمان بعداً در ارتباط با این پرونده محکوم و به حبس ابد محکوم شد. در سال ۲۰۲۴ یک دادگاه تجدیدنظر با استناد به بی‌نظمی‌های رویه‌ای در دادگاه قبلی، حکم را لغو و او را تبرئه کرد.

## تبعید به بریتانیا (۲۰۰۸–۲۰۲۵)
پس از آزادی مادرش، خالده ضیا در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۸ او برای درمان پزشکی در بیمارستان ولینگتون، یک بیمارستان خصوصی مستقل در سنت جانز وود به لندن پرواز کرد. دولت موقت ۱۱ سپتامبر با حمایت ارتش تأیید کرد که او تعهد کتبی داده است که در آینده درگیر هیچ سیاستی نشود و بنابراین اجازه یافت به خارج از کشور برود.

### نایب رئیس ارشد حزب ملی‌گرای بنگلادش
در ۸ دسامبر ۲۰۰۹ رحمان در پنجمین شورای ملی حزب ملی بنگلادش که در داکا برگزار شد، به عنوان معاون ارشد رئیس این حزب انتخاب شد. او پیش از این دبیرکل ارشد مشترک این حزب بود. یک سخنرانی ضبط شده از او در شورا پخش شد که در آن به دستگیری و نحوه برخورد با او در دوران بازداشت در زمان دولت موقت تحت حمایت ارتش که در ژانویه ۲۰۰۷ قدرت را به دست گرفت، اشاره کرد. رحمان در این سخنرانی ادعا کرد که مورد شکنجه قرار گرفته و ادعا کرد که توطئه‌ای برای کشتن او تحت آنچه او آن را پوشش یک روند قضایی توصیف کرد، وجود داشته است. او همچنین در مورد وضعیت جسمی خود صحبت کرد و اظهار داشت که برای تکمیل درمان پزشکی به زمان بیشتری نیاز دارد.

خالده ضیا، رئیس حزب ملی بنگلادش بعداً اظهار داشت که پسرش پس از بازگشت از خارج از کشور و پس از پایان دوره درمان پزشکی، دوباره وارد عرصه سیاست خواهد شد. او در جریان بازدید از بوگرا در چندین نشست عمومی ادعا کرد که دولت وقت در تلاش است تا او را مورد آزار و اذیت قرار دهد تا از بازگشت او به بنگلادش جلوگیری کند. او با اشاره به بازداشت و وضعیت پزشکی خود گفت که چندین پرونده علیه او به عنوان بخشی از آنچه او توطئه‌های گسترده‌تر توصیف کرد، تشکیل شده است و پزشکان اعلام کرده‌اند که بهبودی او زمان بیشتری خواهد برد.

در ۴ ژانویه ۲۰۱۴ در یک پیام ویدیویی که در یوتیوب منتشر شد، رحمان خواستار تحریم انتخابات ملی شد که قرار بود روز بعد برگزار شود.

در سال ۲۰۱۵ رحمان یک شرکت خصوصی به نام White and Blue Consultants Limited را که به عنوان یک شرکت روابط عمومی و ارتباطات توصیف می‌شود، در بریتانیا ثبت کرد. اسناد ثبت شرکت ثبت شده در Companies House در ابتدا ملیت او را بریتانیایی ذکر کرده بود. با این حال، این سوابق در سال ۲۰۱۶ اصلاح شدند تا ملیت او را بنگلادشی اعلام کنند. فهرست اولیه توسط چندین مفسر و مقام دولتی از جمله دکتر شهریار عالم به عنوان مدرکی دال بر ادعای گرفتن تابعیت بریتانیا توسط رحمان ذکر شد. رحمان این ادعا را رد کرد و یک اخطار قانونی به شهریار عالم صادر کرد و خواستار عذرخواهی به خاطر اظهاراتی شد که ادعا می‌کرد او تابعیت بریتانیا را دارد.

### ریاست موقت حزب ملی بنگلادش
در نوامبر ۲۰۱۸ رحمان از طریق اسکایپ فرایند مصاحبه با متقاضیان نامزدی حزب ملی بنگلادش در انتخابات ملی ۲۰۱۸ را انجام داد.

پس از سقوط شیخ حسینه، او متعهد شد که پس از لغو پرونده‌های علیه خود به بنگلادش بازگردد. او همچنین متعهد شد که از روند اصلاحات دولت موقت حمایت کند.

در ۱۳ ژوئن ۲۰۲۵ یک جلسه خصوصی بین رحمان و مشاور ارشد دولت موقت، محمد یونس که در سفری به بریتانیا بود، برگزار شد. پس از این جلسه، نمایندگان هر دو طرف بیانیه مشترکی صادر کردند. منابع حزب ملی بنگلادش از این جلسه به عنوان «نقطه عطف» یاد کردند.

### بازگشت به بنگلادش
در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۵ رحمان به همراه همسرش زبیده رحمان و دخترش زایمه رحمان به بنگلادش بازگشتند و به تبعید خود از سال ۲۰۰۸ پایان دادند. پنج روز بعد، مادر رحمان، خالده ضیا پس از بیماری طولانی مدت درگذشت. رحمان به دنبال نمایندگی از بوگرا-۶ و داکا-۱۷ در جاتیا سنگساد خواهد بود. در ۹ ژانویه ۲۰۲۶ رحمان رئیس حزب ملی‌گرای بنگلادش شد.

## نخست‌وزیری (۲۰۲۶–اکنون)
حزب ملی بنگلادش در انتخابات سراسری فوریه ۲۰۲۶ پیروزی چشمگیری به دست آورد و رحمان به عنوان رهبر حزب، برای نخستین دوره خود به مجلس جاتیا سنگساد انتخاب شد.

در ۱۷ فوریه ۲۰۲۶ رحمان به عنوان نخستین نخست‌وزیر بنگلادش پس از انقلاب ژوئیه سوگند یاد کرد. این سوگند توسط رئیس‌جمهور محمد شهاب‌الدین چوپو در میدان جنوبی جاتیا سنگساد بهابان انجام شد. در همان مراسم، ۲۵ وزیر و ۲۴ وزیر ایالتی نیز تحت وزارت طارق سوگند یاد کردند. پیروزی او پایان سنت ۳۵ ساله رهبری زنان در بنگلادش بود.

## منابع

## منابع

* 

رده:اهالی ناحیه بوگرا
رده:زادگان ۱۹۶۸ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب ملی‌گرای بنگلادش
رده:مسلمانان اهل بنگلادش
رده:نخست‌وزیران بنگلادش