پارک ملی گرن پارادیسو

**پارک ملی گران پارادیزو** (; ) یک پارک ملی ایتالیایی در رشته‌کوه‌های آلپ گرایَن، بین دره آئوستا و مناطق پیدمونت است. این پارک به نام کوه گرن پارادیزو نامگذاری شده است که در این پارک واقع شده است؛ این کوه با پارک ملی وانویز فرانسه هم‌مرز است. زمینی که این پارک در بر می‌گیرد در ابتدا به منظور محافظت از بز کوهی آلپ در برابر شکارچیان غیرقانونی محافظت می‌شد، زیرا این منطقه شکار شخصی شاه ویکتور امانوئل دوم بود، اما اکنون از گونه‌های دیگر نیز محافظت می‌شود.

## تاریخچه
در اوایل قرن نوزدهم، به دلیل شکار، بز کوهی آلپ در منطقه گرن پارادیزو و وانوئیز زنده ماند. تقریباً ۶۰ بز کوهی در اینجا زنده ماندند. بزهای کوهی به شدت شکار می‌شدند، تا حدی برای ورزش، و همچنین به این دلیل که تصور می‌شد قسمت‌های بدن آنها خواص درمانی دارد: طلسم‌هایی از یک استخوان کوچک صلیبی شکل در نزدیکی قلب بز کوهی ساخته می‌شد تا از مرگ خشونت‌آمیز محافظت کند. به دلیل کاهش نگران‌کننده جمعیت بز کوهی، ویکتور امانوئل، که به زودی پادشاه ایتالیا شد، در سال ۱۸۵۶ گرن پارادیزو را به عنوان منطقه شکار سلطنتی اعلام کرد. یک محافظ برای بز کوهی ایجاد شد. مسیرهایی که برای بز کوهی تعیین شده بود، امروزه هنوز به عنوان بخشی از  مسیرهای مشخص شده و مسیرهای قاطر مورد استفاده قرار می‌گیرند.

در سال ۱۹۲۰، نوه ویکتور امانوئل دوم، پادشاه ویکتور امانوئل سوم، ۲۱ کیلومتر مربع (۵۱۸۹ هکتار) اولیه پارک را اهدا کرد، و این پارک در سال ۱۹۲۲ تأسیس شد این اولین پارک ملی ایتالیا بود. در زمان تأسیس پارک، تقریباً ۳۰۰۰ بز کوهی در آن وجود داشت. تأسیس پارک منجر به افزایش جمعیت بز کوهی شد که تا سال ۱۹۳۳ به ۴۰۰۰ راس رسید. در دهه بعد، با وجود وجود پارک، بدتر شدن کیفیت نظارت تحت حکومت فاشیست‌ها، شکار غیرقانونی و جنگ جهانی دوم منجر به کاهش مداوم جمعیت بز کوهی شد. تا سال ۱۹۴۵، تنها ۴۱۹ راس از آنها باقی مانده بود. حفاظت از آنها پس از جنگ دوباره برقرار شد و در سال ۲۰۰۵، ۴۰۰۰ راس در پارک وجود داشت

## جغرافیا
راست|بندانگشتی|کوه گرن پارادیزو
راست|بندانگشتی|فلات نیوولت
این پارک در رشته‌کوه‌های آلپ گرایَن در مناطق پیدمونت (در کلان‌شهر تورین) و دره آئوستا در شمال غربی ایتالیا واقع شده است. این پارک  از زمین‌های آلپی را در بر می‌گیرد. ۱۰٪ از مساحت پارک جنگلی است. ۱۶٫۵٪ برای کشاورزی و مرتع استفاده می‌شود، ۲۴٪ غیرقابل کشت است و ۴۰٪ به عنوان زمین‌های بایر طبقه‌بندی می‌شود. ۹٫۵٪ از مساحت پارک توسط ۵۷ یخچال طبیعی اشغال شده است. در پارک از  متغیر است. با ارتفاع متوسط . کف دره‌های این پارک پوشیده از جنگل است. در ارتفاعات بالاتر، مراتع آلپی وجود دارد. در ارتفاعات بالاتر از مراتع، صخره‌ها و یخچال‌های طبیعی وجود دارد. گرن پارادیزو تنها کوهی است که کاملاً در داخل مرزهای ایتالیا قرار دارد و بیش از  ارتفاع دارد. از قله آن می‌توان کوه مون بلان و ماترهورن را مشاهده کرد. در سال ۱۸۶۰، جان کاول اولین کسی بود که به قله رسید. در غرب، این پارک با پارک ملی وانوا فرانسه مرز مشترک دارد. آنها در مدیریت جمعیت بز کوهی که به صورت فصلی از مرز مشترک آنها عبور می‌کند، همکاری می‌کنند.

## فلورا
بندانگشتی|پارک در پاییز
جنگل‌های این پارک از اهمیت بالایی برخوردارند زیرا پناهگاه تعداد زیادی از حیوانات هستند. این جنگل‌ها یک سد طبیعی در برابر رانش زمین، بهمن و سیل هستند. دو نوع اصلی جنگل موجود در پارک، جنگل‌های مخروطی و برگریز هستند. جنگل‌های راش اروپایی برگریز در سمت پیمونت پارک رایج هستند و در سمت خشک‌تر واله دائوستا یافت نمی‌شوند. این جنگل‌ها با شاخ و برگ‌های متراکم، نور بسیار کمی را در طول تابستان به خود جذب می‌کنند. تجزیه برگ‌های راش مدت زیادی طول می‌کشد و لایه‌ای ضخیم روی کف جنگل تشکیل می‌دهند که مانع از رشد سایر گیاهان و درختان می‌شود. کاج‌های اروپایی رایج‌ترین درختان در جنگل‌های کف دره هستند. آن‌ها با صنوبرها، کاج‌های سنگی سوئیسی و به ندرت صنوبرهای نقره‌ای مخلوط می‌شوند.


پرونده:2006-08-06_31.jpg|جایگزین=Alpine ibex| بز کوهی آلپ
پرونده:MarmottaGranParadiso.jpg|جایگزین=Marmot| مارموت


## منابع

## پیوند به بیرون
* وب‌سایت رسمی
* صفحات اداره پارک در Parks.it

رده:پارک‌ها در پیمونت
رده:رده II اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مناطق حفاظت‌شده آلپ
رده:مناطق حفاظت‌شده بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۲۲ (میلادی)