رافائله کادورنا

**رافائله کادورنا** (;  – ) ژنرال نیروی زمینی ایتالیا بود که در فاصله سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ به‌عنوان رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد.

وی در طول جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم جنگید. او بیشتر به خاطر اینکه یکی از فرماندهان مقاومت ایتالیا علیه نیروهای اشغالگر آلمانی در شمال ایتالیا پس از سال ۱۹۴۳ بود، شناخته می‌شود. او فرزند ژنرال لوئیجی کادورنا بود.

## خانواده
او پسر جیووانا بالبی و لوئیجی کادورنا، رئیس ستاد آینده ارتش سلطنتی در طول جنگ جهانی اول بود. او همچنین نوه رافائل کادورنا بود که به نام او نامگذاری شد. او ژنرال و فرمانده نیروهای ایتالیایی در طول تصرف رم در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۰ بود. او همچنین با سناتور جیاکومو بالبی پیوورا، برادر پدربزرگ مادری‌اش، نسبت داشت. رافائله در خانواده‌ای با سنت‌های نظامی برجسته بزرگ شد.

## اوایل زندگی
کادورنا در سال ۱۸۸۹ در وربانیا، پسر فیلد مارشال جنگ جهانی اول لوئیجی کادورنا و نوه ژنرال رافائل کادورنا، زاده شد. در سال ۱۹۰۹ به درجه ستوان دوم ارتقا یافت و به بخشی از نیروهای ایتالیایی که در جنگ ایتالیا و عثمانی جنگیدند، تبدیل شد. در طول جنگ جهانی اول، او یک ستوان بود و بعداً به درجه کاپیتانی ارتقا یافت. در سال‌های اولیه دهه ۱۹۲۰، او بخشی از کمیسیون متفقین برای مرز جدید آلمان بود. او بعداً به عنوان وابسته نظامی سفارت ایتالیا در پراگ منصوب شد.

در سال ۱۹۳۵ او با تصمیم بنیتو موسولینی برای حمله به اتیوپی مخالفت کرد. دو سال بعد، او به درجه سرهنگی ارتقا یافت و فرمانده هنگ سواره‌نظام ساووی (سوم) ایتالیا شد.

### جنگ جهانی اول
پس از اتمام تحصیلات کلاسیک خود در مؤسسه اجتماعی تورین و کالج «روسمینی» در دومودوسولا، در دوره افسری سواره نظام در آکادمی نظامی مودنا شرکت کرد. او در این دوره رتبه اول را کسب کرد و در ۱۹ سپتامبر ۱۹۰۹، به درجه ستوان دومی منصوب شد و به هنگ نیزه داران فلورانس و سپس به سواره نظام اعزام شد. در سال ۱۹۱۱، او در جنگ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد و با هنگ خود در لیبی خدمت کرد. به دلیل رفتار و تعهدش، مدال برنز شجاعت نظامی به او اعطا شد و در ۱۹ سپتامبر ۱۹۱۲، به درجه ستوان ارتقا یافت. پس از بازگشت به ایتالیا، مدت کوتاهی با پدرش که در سال ۱۹۱۴ رئیس ستاد ارتش شده بود، خدمت کرد، اما با شروع جنگ جهانی اول، دوباره به هنگ اعزام شد. از آنجایی که قرار بود سواره نظام در ماه‌های اول جنگ غیرفعال بماند، کادورنا درخواست انتقال به پیاده‌نظام را داد تا بتواند در واحدهای درگیر در نبرد حضور داشته باشد. در عوض، او به ستاد کل فراخوانده شد، اما در آنجا فرصت‌های زیادی برای انجام شناسایی در جبهه و ایستادن در کنار نیروهای رزمنده داشت. کادورنا با قرار گرفتن در سنگرهای پیشرفته، چنان شجاعتی از خود نشان داد که در ۲۶ ژوئن ۱۹۱۶ به درجه سروانی ارتقا یافت و سه مدال نقره دریافت کرد.

## جنگ جهانی دوم
در سال‌های اولیه جنگ جهانی دوم، او در برخی عملیات علیه فرانسه شرکت کرد و سپس به عنوان فرمانده مدرسه سواره‌نظام در پینرولو منصوب شد. در ۱ آوریل ۱۹۴۳، او به عنوان فرمانده لشکر ۱۳۵ زرهی سواره نظام «آریته»، یکی از قوی‌ترین لشکرهای ارتش سلطنتی ایتالیا منصوب شد. پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آریته در دفاع از رم در برابر حمله آلمان شرکت کرد، اما پس از آنکه فرمانده نظامی رم، ژنرال کالوی دی برگولو، آتش‌بس را با فرماندهان آلمانی امضا کرد، منحل شد.

در ۱۱ آگوست ۱۹۴۴، او با چتر نجات به وال کاوالینا در نزدیکی برگامو فرود آمد و به عنوان فرمانده نظامی گروه داوطلبان آزادی به همراه فروچیو پری و معاون فرمانده لوئیجی لونگو، در شمال مرکزی ایتالیا منصوب شد. کاپیتان دبلیو. او. چرچیل توسط مدیر عملیات ویژه (عملیات نورافکن ۱۹۴۴/۴۵) به عنوان افسر رابط بریتانیا با ژنرال کادورنا به درخواست کمیته آزادی ملی برای شمال ایتالیا منصوب شد.

در آوریل ۱۹۴۵، او عضو هیئت پارتیزانی بود که سعی داشت در کاخ اسقف اعظم میلان با موسولینی به توافق برسد.

در ۱۵ ژوئن ۱۹۴۵، به او گواهینامه میهن‌پرستی اعطا شد، نشان افتخاری که به کسانی که به جنبش مقاومت ایتالیا کمک کرده بودند، اعطا می‌شد. او همچنین به خاطر خدمت بین سپتامبر ۱۹۴۳ تا مه ۱۹۴۵ (دستور عمومی ۱۲۴، ۲۷ دسامبر ۱۹۴۵) نشان لژیون لیاقت - درجه فرماندهی - را دریافت کرد.

در ژوئیه ۱۹۴۵ به عنوان رئیس ستاد ارتش ایتالیا منصوب شد. در سال ۱۹۴۷ به دلیل اختلاف نظر با وزیر دفاع از این سمت استعفا داد.

## اواخر عمر
از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۳ سناتور حزب دموکراسی مسیحی بود. او در گروه مختلط ثبت نام کرد و رئیس چهارمین کمیسیون دائمی سنا برای بخش دفاع شد. متعاقباً، او به عنوان ژنرال سپاه نیروی ذخیره ارتش ارتقا یافت. در سال ۱۹۵۳، کادورنا دوباره در سنا انتخاب شد و در سال ۱۹۵۹ به عنوان اولین نفر در میان نامزدهای غیر منتخب انتخاب شد. او پس از مرگ ترزیو گوگلیِلمون در ۲۴ ژانویه ۱۹۵۹، به عنوان نماینده کرسی او انتخاب شد. در سال ۱۹۶۱، او به عضویت کمیسیون دفاع مجلس نمایندگان ایتالیا بازگشت و تا پایان دوره مجلس در سال ۱۹۶۳ در این سمت باقی ماند.

در سال ۱۹۶۴، به همراه راندولفو پاچیاردی، توماسو اسمیت، آلفردو مورئا، ماریو وینچیگوئرا، ایوان ماتئو لومباردو، روزنامه‌نگار جیانو آکامه (۱۹۲۸–۲۰۰۹)، سالواتوره سانفیلیپو، آلبرتو روسی لونگی، جوزپه مانچینلی و جوزپه کارونیا، کادورنا اولین کسی بود که مانیفست اتحادیه دموکراتیک جمهوری جدید را امضا کرد، طرحی پیچیده که معرفی ریاست‌جمهوری در قالب پارلمانی مشروطه دولت را پیشنهاد می‌کرد. این جنبش سیاسی مرتبط در سال ۱۹۶۸ زمانی که هیچ‌یک از نامزدهای آن انتخاب نشدند، از هم پاشید.

او در سال ۱۹۷۳ در رم درگذشت.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۹۷۳ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۹ (میلادی)
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی دوم اهل ایتالیا