مشارکت بیمار

**مشارکت بیمار** روندی است که در پاسخ به پدرسالاری پزشکی پدید آمده است. رضایت آگاهانه فرآیندی است که در آن بیماران با آگاهی از توصیه‌های متخصصان پزشکی تصمیم می‌گیرند.

در سال‌های اخیر، اصطلاح *مشارکت بیمار* در زمینه‌های مختلفی مورد استفاده قرار گرفته است. این زمینه‌ها، به عنوان مثال، شامل زمینه‌های بالینی به شکل تصمیم‌گیری مشترک یا مراقبت بیمارمحور می‌شود. تعریف ظریفی از آن در سال ۲۰۰۹ توسط دونالد برویک، رئیس مؤسسه بهبود مراقبت‌های بهداشتی، ارائه شد: «تجربه (تا حدی که بیمار آگاه و مستقل آن را بخواهد) از شفافیت، فردیت‌بخشی، به رسمیت شناختن، احترام، عزت و حق انتخاب در همه امور، بدون استثنا، مربوط به شخص، شرایط و روابط او در مراقبت‌های بهداشتی» مفاهیمی هستند که ارتباط نزدیکی با مشارکت بیمار دارند.

مشارکت بیمار همچنین هنگام اشاره به همکاری با بیماران در سیستم‌ها و سازمان‌های بهداشتی، مانند در زمینه **پزشکی مشارکتی**، یا مشارکت بیمار و عموم (PPI) استفاده می‌شود. در حالی که چنین رویکردهایی اغلب به دلیل حذف بیماران از فرصت‌های تصمیم‌گیری و تعیین دستور کار مورد انتقاد قرار می‌گیرند، رهبری مبتنی بر تجربه زیسته نوعی مشارکت بیمار است که در آن بیماران قدرت تصمیم‌گیری در مورد سیاست‌های بهداشتی، خدمات، تحقیقات یا آموزش را حفظ می‌کنند.

در حوزهٔ پزشکی مشارکتی، تضمین نمایندگی واقعی بیماران دشوار بوده است. پژوهشگران اشاره می‌کنند که «سه نوع نمایندگی متفاوت» وجود دارد که «می‌توانند در زمینهٔ مشارکت بیماران کاربرد داشته باشند: دموکراتیک، آماری و نمادین.» مفهوم نمایندگی در مشارکت بیماران سابقهٔ طولانی نقد دارد. برای نمونه، طرفداران این حوزه تأکید می‌کنند که ادعاهایی مبنی بر اینکه بیماران در نقش‌های مشارکتی الزاماً نمایندهٔ جامعه نیستند، می‌تواند مشروعیت آنان را زیر سؤال ببرد و فعالیت‌های مدنی را خاموش کند. تحقیقات جدیدتر دربارهٔ «نمایندگی» پیشنهاد می‌کنند که بار مسئولیت بر عهدهٔ متخصصان سلامت باشد تا تنوع را در میان همکاران بیمار جستجو کنند، نه آنکه بیماران مجبور باشند خود را به‌طور قابل اثبات نماینده نشان دهند.

## اثرات
مشارکت بیماران باعث افزایش دسترسی به خدمات، ارتقای ایمنی بیماران و افزایش رضایت آن‌ها می‌شود و در عین حال موجب می‌گردد که ارائه‌دهندگان خدمات بهداشتی هم دلسوزی بیشتری نشان دهند و مهارت‌های ارتباطی بهتری داشته باشند. علاوه بر این، ارتباط بهتر باعث می‌شود بیماران احساس قدردانی، حمایت و فهم شدن کنند، که در نتیجه رابطهٔ پزشک و بیمار را تقویت می‌کند.

## در تصمیم‌گیری‌های مشترک
[جایگزین=A Doctor explaining an x-ray to a patient|بندانگشتی|یک پزشک در حال توضیح [پرتو ایکس|عکس رادیولوژی به بیمار]]
چندین عامل به افزایش مشارکت بیماران کمک می‌کنند، از جمله ارائهٔ اطلاعات قابل فهم و متناسب با فرد، آموزش برای بیمار و ارائه‌دهندهٔ خدمات بهداشتی، اختصاص زمان کافی برای تعامل، ایجاد فرایندهایی که فرصت مشارکت بیمار در تصمیم‌گیری را فراهم کنند، نگرش مثبت ارائه‌دهندهٔ خدمات به مشارکت بیمار، و ارزش‌گذاری ارائه‌دهندهٔ خدمات بر دانش بیمار به‌عنوان مکمل و مفید برای دانش خود. همچنین، حمایت و پشتیبانی بیماران توسط پرستاران می‌تواند اطمینان دهد که ویژگی‌ها، خواسته‌ها و ارزش‌های فردی بیمار در فرایند تصمیم‌گیری منعکس شود.

آموزش مهارت‌های ارتباطی به بیماران می‌تواند مشارکت بیمار را افزایش دهد و به آنها اجازه دهد بدون افزایش مدت زمان ویزیت، اطلاعات بیشتری در ویزیت‌ها دریافت کنند، اگرچه شواهد کمی وجود دارد که چنین آموزش‌هایی نتایج را بهبود می‌بخشد. مشخص نیست که بهترین شکل آموزش مهارت‌های ارتباطی برای افزایش مشارکت بیمار چیست، اما رویکردهای زیادی مؤثر هستند. مهارت‌هایی که در آموزش مهارت‌های ارتباطی پوشش داده می‌شوند شامل ارائه اطلاعات، بررسی میزان درک، پرسیدن سؤال، ابراز نگرانی و بیان ترجیحات.

## جستارهای وابسته
* پرونده سلامت شخصی

## منابع

رده:سیاست سلامت
رده:کنشگری سلامت