لمور نیمه‌فسیلی

[چپ|بندانگشتی|جمجمه ''[:en:Palaeopropithecus|Palaeopropithecus maximus* گونه‌ای منقرض‌شده از [[لمور تنبل]]]]
[[پرونده:Babakotia_radofilai.jpg|بندانگشتی|لمورهای تنبل، مانند *Babakotia radofilai*، بسیار درخت‌زی بودند.]]

*'لمورهای نیمه‌فسیل** ، [[لمور|لمورهایی]] از [[ماداگاسکار]] هستند که بقایای اخیر ([[فسیل|نیمه‌فسیل]]) آنها مربوط به حدود ۲۶۰۰۰ سال پیش تا تقریباً ۵۶۰ سال پیش (از [[پلیستوسن پسین|اواخر پلیستوسن]] تا [[هولوسن]]) است. آنها شامل گونه‌های موجود و [[انقراض|منقرض‌شده]] هستند، اگرچه این اصطلاح بیشتر به **لمورهای غول‌پیکر*' منقرض‌شده اشاره دارد. تنوع جامعه لمورهای نیمه‌فسیل بیشتر از جامعه لمورهای امروزی بود و در هر مکان به ۲۰ گونه یا بیشتر می‌رسید، در حالی که امروزه ۱۰ تا ۱۲ گونه در هر مکان وجود دارد. برآورد می‌شود که گونه‌های منقرض‌شده از نظر اندازه از کمی بیش از ۱۰ تا  متغیر بوده‌اند. تا تقریباً حتی بقایای نیمه‌فسیل گونه‌های زنده، بزرگتر و تنومندتر از بقایای اسکلتی نمونه‌های نوین هستند. مکان‌های نیمه‌فسیل یافت شده بیشتر پیرامون جزیره نشان می‌دهد که بیشتر لمورهای غول‌پیکر پراکندگی گسترده‌ای داشته‌اند و از زمان پاگذاشتن انسان‌ها، دامنه گونه‌های زنده به‌طور قابل توجهی کاهش یافته است.

[[پرونده:Archaeoindris_fontoynonti.jpg|چپ|بندانگشتی|*باستان‌ایندری* بزرگ‌ترین لمور تنبل و بزرگ‌ترین لمور شناخته‌شده بود. وزن آن تقریباً .]]
[[پرونده:Indri_indri_001.jpg|جایگزین=A medium-sized lemur clings to a tree while looking over its shoulder. It has a very short tail and its face, hands, and upper back are black while the rest of it is white.|چپ|بندانگشتی|بقایای نیمه‌فسیل [[ایندری]] (*Indri indri*) نشان می‌دهد که به‌تازگی کاهش چشمگیری در [[پراکندگی گونه|گستره جغرافیایی]] آن رخ داده است.]]

برخلاف اندازه‌شان، لمورهای غول‌پیکر ویژگی‌های مشترک زیادی با لمورهای زنده داشتند، از جمله رشد سریع، دید ضعیف در روز، مغز نسبتاً کوچک و سلسله‌مراتب چیرگی ماده‌ها. آنها همچنین ویژگی‌های متمایز زیادی در بین لمورها داشتند، از جمله تمایل به تکیه بر [[زمین‌پیمایش|حرکت زمینی]]، بالا رفتن آهسته و آویزان شدن به جای پریدن، و همچنین وابستگی بیشتر به [[برگ‌خوار|خوردن برگ]] و [[دانه‌خوار|شکار دانه]]. لمورهای غول‌پیکر احتمالاً [[کنام|کنام‌های بوم‌شناختی]] خالی را که اکنون خالی مانده بود، به ویژه [[دانه‌پراکنی|پراکندگی دانه]] برای گیاهانی با دانه‌های بزرگ، پُر می‌کردند. سه تیرهٔ جداگانه از لمورهای غول‌پیکر وجود داشت، از جمله Palaeopropithecidae ([[لمور تنبل|لمورهای تنبل]])، Megaladapidae ([[لمور کوآلایی|لمورهای کوآلایی]]) و Archaeolemuridae ([[لمور میمونی|لمورهای میمونی]]). دو نوع دیگر ارتباط نزدیک‌تری با لمورهای زنده داشتند و از نظر ظاهری شبیه آنها بودند: آی-آی غول‌پیکر و *پاچیلمور*، [[سرده|سرده‌ای]] از " لمورهای غول‌پیکر طوقی ".

بقایای نیمه‌فسیل برای نخستین بار در دهه ۱۸۶۰ در ماداگاسکار کشف شد، اما گونه‌های لمور غول‌پیکر تا دههٔ ۱۸۹۰ به‌طور رسمی توصیف نشدند. علاقه [[دیرین‌شناسی|دیرینه‌شناسی]] ناشی از اکتشاف‌های اولیه سبب فراوانی نام‌های جدید گونه‌ها، اختصاص استخوان‌ها به گونه‌های اشتباه و بازسازی‌های نادرست در آغاز سدهٔ بیستم شد. اکتشاف‌ها در میانهٔ سدهٔ بیستم رو به کاهش گذاشت؛ کار دیرینه‌شناسی در دهه ۱۹۸۰ از سر گرفته شد و سبب کشف گونه‌های جدید و یک [[سرده|سردهٔ]] جدید شد. پژوهش‌های تازه بر رژیم‌های غذایی، سبک زندگی، رفتار اجتماعی و دیگر جنبه‌های زیست‌شناسی متمرکز شده است. بقایای لمورهای نیمه‌فسیل نسبتاً جدید هستند و قدمت همه یا بیشتر گونه‌ها به ۲۰۰۰ سال گذشته برمی‌گردد. انسان‌ها برای نخستین بار در حدود همان زمان به ماداگاسکار رسیدند و شکار احتمالاً در کاهش سریع لمورها و دیگر [[کلان‌زیاگان|جانوران کلان‌زیاگان]] که زمانی در این جزیره بزرگ وجود داشتند، نقش داشته است. تصور می‌شود که عوامل دیگری نیز در ناپدید شدن نهایی آنها نقش داشته‌اند. [[فرهنگ شفاهی|برخی سنت‌های شفاهی]] و گزارش‌های اخیر از مشاهده آنها توسط روستاییان مالاگاسی را به عنوان نشانه‌ای از جمعیت‌های ماندگار یا انقراض‌های بسیار اخیر تفسیر کرده‌اند.
[[پرونده:Pachylemur_insignis_skull_001.jpg|جایگزین=A lemur skull, seen from the right.|راست|بندانگشتی|جمجمه و دندان‌های *Pachylemur insignis'' نشان می‌دهد که این جانور بیشتر میوه و مقداری برگ می‌خورده است.]]

## منابع

رده:جانوران پیشاتاریخ ماداگاسکار
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان فرانسوی