رودولفو تورسان

**رودولفو تورسان** (;  – ) ژنرال ایتالیایی در طول جنگ جهانی دوم بود. او در بیشتر دوران جنگ رئیس دفتر خدمات در ستاد کل ارتش سلطنتی ایتالیا بود.

## زندگی‌نامه
او در ۱ نوامبر ۱۸۸۷ در پادوا زاده شد. پس از داوطلب شدن در ارتش سلطنتی ایتالیا، به هنگ چهاردهم پیاده‌نظام منصوب شد و در سال ۱۹۰۷ به عنوان دانشجوی افسری در آکادمی نظامی سلطنتی پیاده‌نظام و سواره نظام در مودنا شروع به تحصیل کرد و در ۱۲ اکتبر ۱۹۰۸ با درجه ستوان دوم پیاده‌نظام فارغ‌التحصیل شد و به هنگ ۵۷ پیاده‌نظام «آبروزی» منصوب شد. پس از ارتقاء به درجه ستوانی، با شروع جنگ ایتالیا و ترکیه در سال ۱۹۱۱، او به لیبی رفت و در سیرنایکا جنگید، جایی که در نبرد دو نخل (۳ مارس ۱۹۱۲) خود را نشان داد و سپس در فتح دودکانیز شرکت کرد و به دلیل شرکت در پیاده شدن در رودس و عملیات پسیتوس (۱۰ مه ۱۹۱۲) مدال برنز شجاعت نظامی را دریافت کرد. او در دسامبر ۱۹۱۲ به وطن بازگردانده شد.

او در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در سال ۱۹۱۵ به درجه سروانی و در سال ۱۹۱۷ به درجه سرگردی رسید. او هنگام رهبری یک حمله با سرنیزه به مواضع اتریش-مجارستان در تپه سانتا لوسیا، نزدیک تولمین، زخمی شد و به همین دلیل مدال نقره شجاعت نظامی به او اعطا شد. از ۱۰ مارس تا ۳۱ دسامبر ۱۹۱۷ او فرماندهی گردان سوم از هنگ ۲۵۳ پیاده‌نظام را بر عهده داشت و به خاطر رفتارش در راس نیروهایش در نبردهای نزدیک گوریزیا، مدال نقره دیگری از شجاعت نظامی دریافت کرد.

پس از پایان جنگ، در سال ۱۹۱۹، او دوباره به لیبی اعزام شد و تا سال ۱۹۲۰ در آنجا ماند. سپس او فرمانده گردان دوم از هنگ ۳۱۳ پیاده‌نظام (از ۱ آوریل ۱۹۲۲ تا ۱۵ اکتبر ۱۹۲۳) شد و سپس به هنگ ۵۵ پیاده‌نظام منصوب شد. پس از ارتقاء به درجه سرهنگ دومی در ۱۴ آگوست ۱۹۲۶، او از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۹ در یک دوره افسری ستاد در مدرسه جنگ ارتش شرکت کرد. پس از مدتی خدمت در ستاد سپاه ارتش ورونا، او رئیس ستاد لشکر نهم پیاده‌نظام پاسوبیو مستقر در ورونا شد و از ۱ ژانویه ۱۹۳۳ به فرماندهی سپاه افسران ستاد در وزارت جنگ در رم منصوب شد. در سال ۱۹۳۵ او رئیس ستاد لشکر ۲۱ گراناتیری دی ساردنیا شد و تا ۱۶ سپتامبر بعد در آنجا ماند. پس از ارتقاء به درجه سرهنگی در ۱ ژانویه ۱۹۳۶، او فرماندهی هنگ ۲۳۱ پیاده‌نظام «آولینو» را تا ۱۵ اکتبر ۱۹۳۷ بر عهده داشت، زمانی که به عنوان رئیس ستاد سپاه ارتش بولزانو، با ستاد مرکزی در مران، منصوب شد و در سازماندهی و بسیج واحدهای سپاه داوطلبانه که در جنگ داخلی اسپانیا می‌جنگیدند، مشارکت داشت. به همین دلیل، در ۳۱ ژوئیه ۱۹۳۹ به او نشان شوالیه نظامی ساووی اعطا شد.

در سال ۱۹۳۹، او رئیس دفتر خدمات در ستاد کل ارتش شد، پستی که پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم (۱۰ ژوئن ۱۹۴۰) و ارتقاء به سرتیپ (۱ ژانویه ۱۹۴۱) و سرلشکر (۵ نوامبر ۱۹۴۲) نزدیک به چهار سال در اختیار داشت. از ۱۵ مه ۱۹۴۳، او جایگزین ژنرال آدولفو نالدی در فرماندهی لشکر ۲۹ پیاده‌نظام پیمونته مستقر در پاتراس، در یونان اشغالی، شد.

پس از آتش‌بس کاسیبیله، او در ۹ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط آلمانی‌ها در مقر خود در پاتراس دستگیر شد. طبق گزارش‌ها، او در حمام خود دستگیر شد، زیرا پس از ضیافتی که عصر روز قبل با حضور افسران ایتالیایی و آلمانی برگزار شده بود، احساس بیماری می‌کرد. او به اوفلاگ ۶۴ در شوکن، لهستان فرستاده شد و در ۱ اکتبر به آنجا رسید. در طول اسارت، او بارها پیشنهادهای پیوستن به جمهوری اجتماعی ایتالیا را رد کرد. سلامتی او به سرعت رو به وخامت گذاشت و در ۱۶ اکتبر در درمانگاه وولشتین بستری شد، جایی که بیماری او رو به وخامت گذاشت تا اینکه در شب ۲۲ نوامبر ۱۹۴۴ درگذشت. او پس از یک مراسم تشییع جنازه رسمی، در گورستان سالکا، نزدیک یک کلیسای کوچک و جنگل‌های مجاور خود اردوگاه، به خاک سپرده شد. به دلیل پایبندی به سوگند خود و امتناع از همکاری با نازی‌ها و فاشیست‌ها، که به قیمت جانش تمام شد، پس از مرگش سومین مدال نقره شجاعت نظامی به او اهدا شد.

## منابع

* 

رده:اسیران جنگی در آلمان در جنگ جهانی دوم
رده:درگذشتگان ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:درگذشتگان در زندان اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۸۸۷ (میلادی)
رده:زندانیان درگذشته در زندان‌های آلمان
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ عثمانی و ایتالیا اهل ایتالیا
رده:دریافت‌کنندگان مدال سیمین برای تهور نظامی