لوئیجی کاپلو

**لوئیجی کاپلو** (۱۴ آوریل ۱۸۵۹ – ۲۵ ژوئن ۱۹۴۱) یک ژنرال ایتالیایی بود که در هر دو جنگ ایتالیا و عثمانی (۱۹۱۲–۱۹۱۱) و جنگ جهانی اول برجسته شد. در طول جنگ ایتالیا و عثمانی او در سیرنائیکا خدمت کرد و در عملیات نزدیک درنه شرکت نمود و در اقدام نهایی جنگ در اکتبر ۱۹۱۲ فرماندهی یک ستون را بر عهده داشت.

در طول جنگ جهانی اول، کاپلو فرمانده چندین سپاه ارتش بود و نیروهای ایتالیایی را رهبری کرد که گوریتسا را تصرف کردند (نبرد ششم ایسونتزو). در ژوئن ۱۹۱۷، او به اوج حرفهٔ نظامی خود رسید، هنگامی که فرماندهی ارتش دوم را بر عهده گرفت و فلات بینشیتسا را (نبرد یازدهم ایسونتزو) تصرف کرد. بعدها پس از شکست ایتالیا در نبرد کاپورتو (اکتبر–نوامبر ۱۹۱۷) از فرماندهی برکنار شد. او نتوانست پیشروی نیروهای امپراتوری (که برای اولین بار شامل نیروهای آلمانی اعزامی از جبهه غربی بودند) را متوقف کند و پیش از آنکه به دلیل مشکلات سلامتی مجبور به واگذاری فرماندهی خود شود، شکست رخ داد. کاپلو مقصر این شکست شناخته شد و هرگز به خدمت بازنگشت.

با وجود این شکست، کاپلو یکی از بهترین ژنرال‌های متحدان در جنگ جهانی اول در نظر گرفته می‌شد؛ او دارای شخصیتی مسلط و روحی ناآرام و پرشور بود و هوش و توانایی تاکتیکی و استراتژیک خود را نشان داد. با روحیهٔ تهاجمی بزرگ، او مجموعه‌ای از حملات مستقیم را دستور داد که برای نیروهایش تلفات بسیار بالایی به همراه داشت، اما به‌واسطهٔ دوراندیشی، روحیه ابتکار و توانایی تحلیلی‌اش به رسمیت شناخته شد، به گونه‌ای که او «به مراتب بهترین فرمانده ارتش ایتالیا بود».

پس از جنگ، کاپلو به حزب ملی فاشیست پیوست اما در سال ۱۹۲۳ به دلیل ارتباطات فراماسونی از آن اخراج شد. او بعدها در طرح سوءقصد به بنیتو موسولینی در سال ۱۹۲۵ همراه با تیتو زانیبونی مشارکت داشت، که برای آن در سال ۱۹۲۷ محاکمه و به سی سال زندان محکوم شد. او در سال ۱۹۳۶ پس از گذراندن ۹ سال آزاد شد.

## زندگی‌نامه
### دوران نظامی
او در اینترا (از سال ۱۹۳۹ یک *[[فراتسیونه]]* از وربانیا) در سواحل دریاچه ماجوره و در فقر نسبی، پیش از اتحاد ایتالیا به دنیا آمد. لوئیجی کاپلو شخصیتی بسیار قوی از خود نشان داد که به او اجازه داد از بسیاری از تعصبات اجتماعی عبور کند. او در سال ۱۸۷۸ به‌عنوان ستوان دوم منصوب شد و بعداً در مدرسهٔ جنگ شرکت کرد. کاپلو در سال ۱۹۱۰ سرهنگ شد و فرماندهی هنگ ۵۰ پیاده‌نظام، تیپ پارما را بر عهده گرفت. با درجهٔ سرلشکری، سپس فرماندهی تیپ «آبروتزو» را بر عهده گرفت که به لیبی در طول جنگ ایتالیا و عثمانی اعزام شد و فرماندهی یک تیپ در لشکر ویژه چهارم ژنرال فرروچیو ترومبی را بر عهده داشت و در نبردهای بخش درنه شرکت کرد. او در سال ۱۹۱۴ به ژنرال ستاد ارتقا یافت و فرماندهی لشکر ۲۵ (کالیاری) را بر عهده گرفت و سپس با ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول در ۲۴ مه ۱۹۱۵ به ارتش سوم منصوب شد. او فرماندهی لشکر ۲۵ از سپاه سیزدهم را بر عهده داشت.

کاپلو در نبردهای فلات کارست شرکت کرد تا اینکه در ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۵ به ژنرال ستاد ارتقا یافت. سپس فرماندهی سپاه ششم ارتش را بر عهده گرفت که در برابر گوریتسا و ارتفاعات پودگورا و سابوتینو قرار داشت. با وجود حملات متعدد در طول نبردهای سوم و چهارم ایسونتزو، ضدحملات اتریشی تلاش‌های ایتالیایی‌ها را خنثی کرد. با این حال، جاه‌طلبی بزرگ او به موفقیت اولیه‌اش در جنگ جهانی اول کمک کرد و با پیروزی در نبرد ششم ایسونتزو، شهر گوریتسا را فتح کرد. این نخستین پیروزی قابل‌توجه ایتالیا بود و باعث شد ستارهٔ کاپلو بدرخشد. پس از آن او موضوع حسادت بسیاری از جمله ژنرال کادورنا شد.

به لطف فتح گوریتسا، کاپلو در میان طبقات پایین و رسانه‌های ایتالیایی محبوبیت زیادی به دست آورد. از اینجا حرفهٔ او جهشی آشکار به بالا داشت. کادورنا اکنون کاپلو را به‌عنوان یک رقیب جدی می‌دید و در ۷ سپتامبر ۱۹۱۶ او را به فرماندهی سپاه بیست‌وسوم ارتش منتقل کرد. سپس کاپلو فرماندهی سپاه پنجم ارتش اول را بر عهده گرفت و به جبهه ایسونتزو فراخوانده شد، جایی که فرمانده بخش گوریتسا بود. از گوریتسا بود که او نبرد یازدهم ایسونتزو را برای کنترل ارتفاعات اطراف گوریتسا سازماندهی کرد. او در ژوئن ۱۹۱۷ فرماندهی ارتش دوم (در ایسونتزو) را بر عهده گرفت که به فتح بینشیتسا در یازدهمین حمله در آن بخش انجامید. بینشیتسا پیروزی دیگری برای ایتالیا بود و این باور تقویت شد که تنها موفقیت‌های به دست آمده ارتش ایتالیا همگی با امضای کاپلو همراه بوده است. کاپلو فرماندهی تا ۹ سپاه ارتش (بین مونته رومبون و ویپاکو) را داشت. به‌عنوان فرمانده ارتش دوم او توانست تاکتیک‌های تهاجمی نوآورانه‌ای ارائه دهد و به‌ویژه از ایجاد آردیتی حمایت کرد، به حدی که مورد نفرت سایر افسران ارتش قرار گرفت، زیرا آن‌ها آردیتی را پراتورین‌های کاپلو می‌دیدند و خود کاپلو را ژنرالی می‌دانستند که خود را با مزدوران و وفاداران احاطه کرده بود و همین امر رقابت‌هایی ایجاد کرد که در کاپورتو او را منزوی کرد.

در ۲۴ اکتبر ۱۹۱۷ همه‌چیز فروپاشید. کادورنا کاپلو را در کنار سایر ارتش‌ها قرار داد تا در برابر حملهٔ اتریشی-آلمانی به رهبری ژنرال‌های اتو فون بلو و سوتوزار بوروویچ مقاومت کند. ارتش ایتالیا برای جنگ دفاعی آماده نبود، زیرا تا آن زمان تمام عملیات‌های خود را در موضع تهاجمی انجام داده بود و از روش‌های نوآورانه‌ای که مانع از گرفتار شدن نیروها در «سرزمین بی‌طرف» می‌شد، بی‌اطلاع بود. آلمان تکنیکی جنگی به نام نفوذ را از طریق استوستورپن برای مقابله با جنگ سنگری رایج توسعه داده بود، به این ترتیب که خط دفاعی دشمن را به‌جای غلبه صرف با تعداد نیروها، با شکستن پیوستگی آن نفوذپذیر می‌کرد. چنین حملاتی مردان و مهمات بیشتری را خسته می‌کرد و نیروها حتی پس از پاکسازی یک «سرزمین بی‌طرف» مجبور بودند منتظر نیروهای کمکی بمانند، زیرا در نبرد بعدی دوباره یک «سرزمین بی‌طرف» دیگر در انتظارشان بود. فرماندهی ایتالیا کارایی آلمانی‌ها را در استفاده از اطلاعاتی که اتریشی‌ها دربارهٔ زمین و وضعیت نیروهای ایتالیایی به آن‌ها داده بودند، دست‌کم گرفت. ماسک‌های گاز به تعداد کافی در دسترس نبود. همچنین ایتالیایی‌ها کارایی آلمانی‌ها در جنگ کوهستان را دست‌کم گرفتند و فکر می‌کردند آلمانی‌ها بیشتر کوهستان‌ها را به اتریشی-مجارها واگذار خواهند کرد. کاپلو از سازماندهی ارتش دوم برای دفاع غافل مانده بود که این امر به فروپاشی کامل خط مقدم منجر شد. همهٔ اینها به دلیل بیماری او تشدید شد، زیرا مجبور شد در طول نبرد فرماندهی را به ژنرال لوکا مونتئوری واگذار کند. با شکست در کاپورتو، حرفهٔ نظامی کاپلو پایان یافت. در ۸ فوریه ۱۹۱۸، کاپلو از همهٔ سمت‌ها برکنار شد، در برابر کمیسیون تحقیق دربارهٔ علل کاپورتو قرار گرفت و به دستور کمیسیون بازنشسته شد.

### دوران سیاسی
کاپلو بعدها از نخستین کسانی بود که به جنبش فاشیسم ایتالیا پیوست؛ او ریاست کنگره رم را در نوامبر ۱۹۲۱ بر عهده داشت و در اکتبر ۱۹۲۲ در راهپیمایی به سوی رم شرکت کرد. پس از رأی شورای عالی در فوریه ۱۹۲۳ که عضویت همزمان در فاشیسم و فراماسونری را ناسازگار اعلام کرد، کاپلو آشکارا عضویت خود در فراماسونری را اعلام کرد، اما از فاشیست‌ها استعفا نداد. در سال ۱۹۲۴ او به‌طور فیزیکی از مقر محفل اعظم ایتالیا، پالازو جوستینیانی، در برابر حملات فاشیست‌ها دفاع کرد. پس از سوءقصد علیه موسولینی در سال ۱۹۲۵، نقش نظامی کاپلو توسط فاشیست‌ها به حاشیه رانده شد. کاپلو گشت‌زنی‌هایی سازمان داد، نزدیک مقرهای فراماسونری ایتالیا، که در دههٔ ۱۹۱۰ به آن پیوسته بود.

کاپلو در تورین به اتهام مشارکت در سازماندهی سوءقصد نافرجام علیه موسولینی در ۱۹۲۵ که توسط تیتو زانیبونی سازماندهی شده بود دستگیر شد. پس از یک محاکمه نمایشی، در سال ۱۹۲۷ به سی سال زندان محکوم شد، اما در ژانویه ۱۹۳۶ آزاد شد. پس از آزادی از زندان، سال‌های پایانی عمر خود را در آپارتمانی در رم گذراند، جایی که در ژوئن ۱۹۴۱ درگذشت. با فرمانی در سال ۱۹۴۷، تمام نشان‌های نظامی که به او اعطا شده بود به او بازگردانده شد.

### افتخارات نظامی
* افسر بزرگ نشان نظامی ساووی
* شوالیه صلیب بزرگ نشان نظامی ساووی
* مدال برنز شجاعت نظامی
* نشان ستاره کاراگئورگه با شمشیرها

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۹۴۱ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۵۹ (میلادی)
رده:زندانیان و بازداشت‌شدگان اهل ایتالیا
رده:فاشیست‌های اهل ایتالیا
رده:فراماسون‌های اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ عثمانی و ایتالیا اهل ایتالیا