حذف سفیدکننده

بندانگشتی|ایستاده=1.1|نمونه‌ای از یک عکس شبیه‌سازی شده با تکنیک حذف سفیدکننده
**حذف سفیدکننده** () یا **دور زدن سفیدکننده** (Bleach bypass) که **ماندگاری نقره** (silver retention) هم نامیده می‌شود، نوعی تغییر در فرایند سنتی ظهور فیلم است که برای دستیابی به رنگ‌های مات و سیاهی‌های عمیق و غنی استفاده می‌شود. این تکنیک به‌طور کلی شامل حذف کامل یا تضعیف مرحلهٔ سفیدکنندگی در آخرین مرحلهٔ ظهور فیلم‌های رنگی است. با انجام این کار، بلورهای نقره که تصویر را در فیلم‌های فوتوشیمیایی ایجاد می‌کنند، در کنار رنگ‌های آلی در امولسیون باقی می‌مانند. نتیجهٔ این عمل، عملاً قرارگیری یک تصویر سیاه‌وسفید بر روی سه لایهٔ تفکیک رنگی است که در نسخهٔ نهایی فیلم رنگی با هم متحد شده‌اند. فیلم‌هایی که به این روش چاپ می‌شوند معمولاً دارای رنگارنگی و میدان نوردهی کاهش‌یافته، در کنار کنتراست افزایش‌یافته و دانه‌های (گرین) برجسته‌تر هستند. این تکنیک معمولاً برای دستیابی به حداکثر اثر، همراه با یک استاپ () کم‌نوردهی استفاده می‌شود.

## تکنیک
حذف سفیدکننده را می‌توان در هر مرحلهٔ فوتوشیمیایی از فرایند، اعم از نگاتیو اصلی دوربین، اینترپوزیتیو، اینترنگاتیو یا کپی اکران انجام داد. در فیلم‌های سینمایی، معمولاً این کار در مرحلهٔ اینترنگاتیو اعمال می‌شود؛ زیرا شرکت‌های بیمه معمولاً تمایلی ندارند که نگاتیو اصلی دوربین تحت این فرایند قرار گیرد. همچنین ممکن است در مرحلهٔ اینترپوزیتیو (که یک عنصر «حفاظتی» یا «نگهدارنده» است) انجام شود تا در صورتی که ظاهر نهایی بیش از حد افراطی تشخیص داده شد، امکان بازگشت وجود داشته باشد؛ علاوه بر این، هزینهٔ این فرایند برای تک‌تک کپی‌های اکران اغلب بسیار گزاف است. با این حال، اثر نهایی در هر مرحله کمی متفاوت ظاهر می‌شود، به‌ویژه تفاوت میان مراحل نگاتیو دوربین و اینترپوزیتیو مشهود است.

عبارت «حذف سفیدکننده» به‌طور کلی به دور زدن کامل مرحلهٔ سفیدکنندگی در ظهور اشاره دارد و رایج‌ترین خدماتی است که در لابراتوارها ارائه می‌شود. فرآیندهای **ENR** و **OZ** در شرکت تکنی‌کالر و فرآیندهای **ACE** و **CCE** در لابراتوارهای دلوکس، گونه‌های اختصاصی از این تکنیک هستند که اجازه می‌دهند فیلم تنها به‌صورت جزئی سفیدشویی شود؛ این امر به مدیر فیلم‌برداری کنترل دقیق‌تری بر روی اثر نهایی می‌دهد.

امروزه این اثر را می‌توان با استفاده از اصلاح رنگ در مرحلهٔ واسط دیجیتال شبیه‌سازی کرد.

## کاربرد در سینما و تلویزیون
تکنیک «میان‌بر سفیدکننده» در این مفهوم، اولین بار در فیلم برادر او (۱۹۶۰) به کارگردانی کن ایچیکاوا استفاده شد. کازوئو میاگاوا، مدیر فیلم‌برداری این فیلم که پیش‌تر شیمی‌دان بود، این تکنیک را برای فیلم ایچیکاوا اختراع کرد. میاگاوا از بازتولید رنگی که اوسوالد موریس برای فیلم موبی دیک (۱۹۵۶) ساختهٔ جان هیوستون با استفاده از فرایند انتقال رنگ تکنی‌کالر خلق کرده بود، الهام گرفت. آن اثر با استفاده از یک لایهٔ اضافی سیاه‌وسفید به دست آمده بود. در واقع، این روش یادآور تکنیک‌های تکنی‌کالر پیش از سال ۱۹۴۴ است که در آن یک «گیرنده خام» حاوی نقره با تصویر نقره‌ای چاپ‌شده از نگاتیو تفکیک سبز (اما با ۵۰ درصد غلظت) ترکیب می‌شد و سپس رنگ‌ها با استفاده از روش «اشباع» () بر روی آن چاپ می‌شدند.

این تکنیک تا زمان استفاده توسط راجر دیکینز در تمام کپی‌های اکران فیلم هزار و نهصد و هشتاد و چهار، تا حد زیادی توسط فیلم‌برداران غربی نادیده گرفته شده بود.

پس از آن، این اثر به یک گزینهٔ استاندارد در لابراتوارهای فیلم در سراسر جهان تبدیل شد و پیش از پذیرش تقریباً همگانی سینمای دیجیتال در دهه ۲۰۲۰، کاربرد گسترده‌ای داشت. از جمله مدیران فیلم‌برداری برجسته‌ای که از این تکنیک استفاده کرده‌اند می‌توان به رودریگو پریتو، رمی ادفاراسین، داریوش خنجی، داریوش وولسکی، والتر کاروالیو، الیور استیپلتون، نیوتون توماس سیگل، پارک گوک-جی، شین هرلبت، استیون سودربرگ (با نام مستعار «پیتر اندروز»)، تام استرن، ویتوریو استورارو و یانوش کامینسکی (به‌ویژه در فیلم‌های استیون اسپیلبرگ یعنی نجات سرباز رایان و گزارش اقلیت) اشاره کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:فنون سینمایی