کاخ سلطنتی پوتیچی

**کاخ سلطنتی پورتیچی** (*Reggia di Portici* یا *Palazzo Reale di Portici* ; )، کاخی سلطنتی سابق در شهر پوتیچی واقع در جنوب شرقی ناپل و در سواحل منطقهٔ کامپانیا در ایتالیاست. امروزه این کاخ به یک مجموعهٔ موزه‌ای تبدیل شده است که بخش‌های متنوعی را در بر می‌گیرد، از جمله:
* آپارتمان‌های سلطنتی
* موزهٔ هرکولانئوم
* تالارهای پیش‌ورودی با نقاشی‌های دیواری
* اتاق چینی
* کتابخانهٔ تاریخی
* و باغ گیاه‌شناسی که توسط دانشگاه ناپل فدریکو دوم اداره می‌شود.

این باغ‌ها در گذشته بخشی از املاک وسیع سلطنتی بودند که شامل یک باغ انگلیسی، باغ‌وحش و باغ‌های رسمی هندسی نیز می‌شدند—نمادی از شکوه معماری و طبیعت دربار سلطنتی در جنوب ایتالیا.

این بنا تنها چند متر از ویرانه‌های رومی هرکولانیوم فاصله دارد و محل آکادمی ارکولانیزه بوده است که در سال ۱۷۵۸ توسط چارلز هفتم ناپل (چارلز سوم اسپانیا) تأسیس شد. این آکادمی در ابتدا شامل مجموعه‌ای از اشیاء از کاوش‌های باستان‌شناسی در هرکولانیوم، پمپئی و استابیا بود و فعالیت‌های مرمت را در خود جای می‌داد. موزه مدرن هرکولانزه، تفسیری چندرسانه‌ای از موزه اصلی است.

## تاریخچه
در ۳ ژوئیه ۱۷۳۵، در سن ۱۸ سالگی، اینفانته چارلز اسپانیایی به عنوان پادشاه ناپل و سیسیل تاجگذاری کرد. او با نیروی نظامی کنترل این دو پادشاهی را از چارلز ششم، امپراتور مقدس روم، به دست گرفته بود. در سال ۱۷۳۸، چارلز و همسرش ماریا آمالیا از ساکسونی هنگام بازدید از ویلای امانوئل موریس، دوک البوف، تحت تأثیر منطقه پورتیسی قرار گرفتند. این زوج این کاخ را در پورتیسی سفارش دادند تا نه تنها به عنوان یک اقامتگاه خصوصی، بلکه به عنوان مکانی برای پذیرایی از مقامات خارجی که به پادشاهی سفر می‌کردند، مورد استفاده قرار گیرد.

کار ساخت کاخ سلطنتی پورتیشی در اواخر سال ۱۷۳۸ آغاز شد، تحت نظارت معمار برجسته آنتونیو کانواری. کانواری پیش‌تر در ساخت کاخ ناپلی کاپودی‌مونته نیز به خانوادهٔ سلطنتی کمک کرده بود و تجربهٔ قابل‌توجهی در طراحی بناهای اشرافی داشت. فضای داخلی کاخ توسط نقاش معروف جوزپه بونیتو با نقاشی‌های دیواری (فِرسکو) تزئین شد، در حالی که باغ‌ها با مجسمه‌های مرمری ساختهٔ ژوزف کانار آراسته شدند—ترکیبی از هنر معماری، نقاشی و مجسمه‌سازی که شکوه سلطنتی قرن هجدهم را به‌خوبی بازتاب می‌دهد.

بخش‌هایی از ویلاهای روم باستان و اقامتگاه‌های اشرافی در آماده‌سازی پی کاخ کشف شدند و کاوش‌های این منطقه آثار هنری متعددی از جمله معبدی با ۲۴ ستون مرمری را آشکار کرد. این کشف در موزه پورتیسی، که به همین مناسبت ساخته شده بود، قرار گرفت و به آکادمی ارکولانس ضمیمه شد. این موزه توسط چارلز در سال ۱۷۵۵ تأسیس شد تا یافته‌های حاصل از کاوش‌های هرکولانیوم را نیز در خود جای دهد.
[راست|بندانگشتی|سالن با نقاشی‌های دیواری با [معلق‌نمایی در فضا .]]
از آنجایی که کاخ سلطنتی جدید به اندازه کافی بزرگ نبود تا کل دربار را در خود جای دهد، ساخت اقامتگاه‌های بزرگ دیگری در این محله را تحریک کرد که ۱۲۲ مورد از آنها اکنون با نام ویلاهای وسوویان شناخته می‌شوند. این امر همچنین منجر به گسترش کاخ کاپودیمونته شد. چارلز و همسرش کاخ پورتیسی را به عنوان اقامتگاه تابستانی خود نگه داشتند و هفت نفر از دوازده فرزندشان در آنجا به دنیا آمدند.
چپ|بندانگشتی|250x250پیکسل|کاخ پوتیچی در سمت راست، حدود ۱۷۴۵.
پس از به سلطنت رسیدن شاه چارلز در سال ۱۷۵۹، او قلمرو ناپلی و سیسیلی خود را به پسر سومش، فردیناند، واگذار کرد که تا زمان مرگش در سال ۱۸۲۵ بر این کشور حکومت کرد. در دوران سلطنت فردیناند، این کاخ تحت الشعاع کاخ بسیار باشکوه‌تر کازرتا قرار گرفت که از سال ۱۷۵۹ به خانه رسمی دربار تبدیل شد. پورتیچی خانه شخصی اینفانته فیلیپه، دوک کالابریا، پسر ارشد چارلز سوم اسپانیا بود. شاهزاده فیلیپه از نظر ذهنی ناتوان بود و تا زمان مرگش در ۱۹ سپتامبر ۱۷۷۷ در این کاخ زندگی می‌کرد.

در بهار ۱۷۶۹، این کاخ میزبان جوزف دوم، امپراتور مقدس روم بود. در سال ۱۷۷۰، موتسارت چهارده ساله در آنجا اقامت داشت. در سال ۱۷۹۹، شاه فردیناند یک سالن اپرا به کاخ اضافه کرد. در طول اشغال ناپلئون، شاه یواخیم مورات کاخ را با مبلمان فرانسوی بازسازی کرد.

در سال ۱۸۰۴، ملکه همسر، ماریا ایزابلای اسپانیا، اولین فرزند خود، پرنسس لوئیزا کارلوتا، را در اینجا به دنیا آورد. لوئیزا کارلوتا با عمویش، اینفانته فرانسیسکو د پائولا اسپانیایی، ازدواج کرد. در ۱۳ سپتامبر ۱۸۴۸، ملکه ماریا ایزابلا در سن ۵۹ سالگی در این کاخ درگذشت.

در سال ۱۸۳۴، کتاب کروگرافی ایتالیا کاخ سلطنتی پوتیچی را به‌عنوان بنایی ساخته‌شده توسط شاه شارل توصیف می‌کند. این اشاره تاریخی، ساخت کاخ را به شارل بوربون، پادشاه ناپل و سیسیل، نسبت می‌دهد—همان پادشاهی که در قرن هجدهم نقش مهمی در توسعهٔ معماری سلطنتی جنوب ایتالیا ایفا کرد.برای افزایش شکوه تعطیلات پاییزی سلطنتی، که مرکز آن را تشکیل می‌داد. تا حدود سال ۱۷۵۰، از آن برای نگهداری مجموعه اشیاء گرانبهایی که در هرکولانیوم و پمپئی کشف شده بودند، استفاده می‌شد. این ساختمان در سه طبقه و به شکل مستطیل، با طول ۴۰۰ فوت از شرق به غرب و عرض ۳۶۰ فوت ساخته شده است. چشم‌انداز اصلی آن رو به دریا است؛ حیاط بزرگ هشت ضلعی است، اما این ویژگی منحصر به فرد یا بهتر بگوییم، نقطه ضعف آن، عبور از شاهراه اصلی است که از ناپل به سالرنو، به سانیو، به آپولیا و کالابریا منتهی می‌شود. در داخل آن حیاط بزرگ، آپارتمان‌های سلطنتی، گالری‌های مجللی قرار دارند که شامل موزه نفیسی بودند که به دلیل تعداد مجسمه‌ها، برنزها، نقش برجسته‌ها، گلدان‌ها، شمعدان‌ها و ابزارهایی از هر نوع که در کاوش‌های دو شهر فوق‌الذکر یافت شده‌اند، در جهان بی‌نظیر است و امروزه بخشی از موزه بوربون هستند. با این حال، آنچه دیده می‌شود و در سایر کاخ‌های سلطنتی یافت نمی‌شود، این است که کف آن از موزاییک‌های یونان یا روم باستان تشکیل شده است. با این حال، گالری‌ها کاملاً به اشیاء قیمتی اختصاص ندارند؛ همچنین می‌توان مجموعه‌ای نفیس از نقاشی‌های مکاتب ایتالیایی، فرانسوی و فلاندری را یافت. باغ‌ها در شرق دامنه‌های وزوو قرار دارند: آنها بسیار وسیع و کم‌آرایی هستند، اما درختان زیادی دارند که همیشه سبز هستند، به ویژه درختان سرو و آربوتوس که توکاهایی را که در آنجا فراوانند تغذیه می‌کنند.امروزه این کاخ محل دانشکده کشاورزی دانشگاه ناپل فدریکو دوم است.

## معماری
ورودی کاخ، نمایی باشکوه و وسیع دارد که به‌صورت پلکانی طراحی شده و با نرده‌های سنگی (بالوسترها) تزئین شده است. در مرکز بنا، یک حیاط چهارضلعی بزرگ قرار دارد که دارای دو دروازه است؛ این دروازه‌ها در گذشته امکان عبور و مرور وسایل نقلیه را فراهم می‌کردند. این مسیر اصلی، که زمانی به نام جادهٔ کالابریا شناخته می‌شد، امروزه با نام خیابان دانشگاه شناخته می‌شود.

در سمت چپ حیاط کاخ، سربازخانه‌های گارد سلطنتیو کلیسای کوچک پالاتینا قرار دارند، در حالی که یک سالن باشکوه (۱۷۴۱) از هشتی به طبقه اول، جایی که آپارتمان کارولین بناپارت قرار دارد، منتهی می‌شود. این سالن به سبک لویی چهاردهم به‌طور غنی تزئین شده است و اتاق خواب ملکه ماریا آمالیا از ساکسونی دارای دیوارهایی است که با ظروف چینی کارخانه چینی کاپودیمونته که ماریا آمالیا در تأسیس آن در سال ۱۷۴۳ کمک کرد، تزئین شده‌اند.

## پارک
پارک کاخ سلطنتی پورتیشی، که با نام باغ ملکه ماریا شناخته می‌شود، در گذشته از منطقهٔ پوگلیانو تا دامنه‌های کوه وزوو و از آنجا تا گراناتلو در امتداد ساحل گسترش داشت—فضایی وسیع و باشکوه که بخشی از املاک سلطنتی بوربون را تشکیل می‌داد.

این باغ به دو بخش تقسیم شده بود: بخش پایینی دارای خیابان‌های عریض بود که اطراف باغ‌های انگلیسی را در بر می‌گرفت. در این بخش، آثار هنری متعددی قرار داشتند، از جمله:
* فوارهٔ پریان
* کوشک شاه کارلو
* فوارهٔ قوها
* و یک آمفی‌تئاتر برای اجرای مراسم و نمایش‌ها

در پارک بالایی، باغ‌وحش خصوصی چارلز با کانگورو، یک فیل، دو شیر، دو پلنگ، چهار بز کوهی، یک شیر ماده آفریقایی، یک پوما، دو تاپیر آمریکایی و یک جوجه‌تیغی قرار داشت. این شیء عجیب و غریب توسط شاه فردیناند نگهداری می‌شد و او معتقد بود که این شیء باید در معرض دید مقامات خارجی قرار گیرد.

## موزه
مجموعه موزه شامل آپارتمان‌های سلطنتی، موزه هرکولاننس، پیش‌تالارهای نقاشی‌شده، اتاق چینی، کتابخانه تاریخی *است.* بخش سرپوشیده در ۱۲ آوریل ۲۰۲۵ برای بازدیدکنندگان افتتاح شد. این اتاق‌ها شامل نقاشی‌های دیواری از قرن ۱۸ و ۱۹ هستند که از یافته‌های هرکولانیوم الهام گرفته شده‌اند.

از زمان تأسیس خود در سال ۱۷۵۸ تا اوایل قرن نوزدهم، موزهٔ کاخ پورتیشی میزبان مجموعه‌ای عظیم از آثار باستانی کشف‌شده در حفاری‌های شهرهای پمپئی و هرکولانئوم بود. این مجموعه نه‌تنها شامل اشیای گران‌بها بود، بلکه آزمایشگاه‌های مرمت نیز در آن فعالیت داشتند. یکی از دستاوردهای مهم این دوره، توسعهٔ تکنیکی برای باز کردن پاپیروس‌های سوخته‌شده بود—نوآوری‌ای که در آن زمان بی‌نظیر محسوب می‌شد. در سال ۱۷۸۷، گوته در سفر خود به ایتالیا، این موزه را چنین توصیف کرد: «آلفا و امگای همهٔ مجموعه‌های باستانی» اما با فردیناند یکم، پادشاه دو سیسیل، پادشاه ناپل، به پالرمو، این مجموعه از هم پاشید و بخش عمده‌ای از آثار به مکانی منتقل شد که امروزه با نام موزهٔ باستان‌شناسی ملی ناپل شناخته می‌شود. در سال ۲۰۰۶، موزهٔ کاخ پورتیشی دوباره افتتاح شد و اکنون شامل ارائه‌های چندرسانه‌ای دربارهٔ تاریخ حفاری‌ها، تکنیک‌های مرمت، و زندگی شارل بوربون و دربار او است. همچنین، بازسازی‌هایی از نقاشی‌های دیواری و مجسمه‌ها در این مجموعه به نمایش گذاشته شده‌اند—تلاشی برای احیای شکوه گذشته و آموزش تاریخ به نسل‌های امروز.

## منابع


رده:بنیان‌گذاری‌های سده ۱۸ (میلادی) در پادشاهی ناپل
رده:پوتیچی
رده:دانشگاه فدریکو دوم (ناپل)
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:قاب نقشه جعبه اطلاعات بدون شناسه مرتبط OSM در ویکی‌داده
رده:معماری باروک در کامپانیا
رده:مقاله‌های دارای منابع به زبان ایتالیایی (it)
رده:موزه‌های کامپانیا