جنگ انگلیس و اسپانیا (۱۶۲۵–۱۶۳۰)

**جنگ انگلیس و اسپانیا** یک درگیری نظامی بین پادشاهی انگلستان و پادشاهی اسپانیا در سال‌های ۱۶۲۵ تا ۱۶۳۰ بود که در چارچوب بزرگ‌تر جنگ هشتادساله و جنگ سی‌ساله روی داد. نقطه اوج اولیه درگیری‌ها، عملیات انگلیس علیه بندر اسپانیایی کادیس در آغاز جنگ بود. کمبود منابع مالی و درگیری فزاینده انگلستان در ناآرامی‌های اوگنوها در فرانسه، و همچنین تمرکز اسپانیا بر نبرد همزمان علیه جمهوری هلند، منجر به فروکش کردن نبردها شد. این درگیری‌ها به اقدامات کشتی‌های کاپری و حملات اسپانیا علیه شهرک‌های انگلیسی در کارائیب محدود شد. جنگ در ۱۵ نوامبر ۱۶۳۰ با انعقاد پیمان مادرید و بازگشت به *وضعیت پیشین* به پایان رسید.

## پیشینه
بندانگشتی|عمودی|شاه جیمز یکم، تا سال ۱۶۲۵ فرمانروای انگلستان، اسکاتلند و ایرلند؛ ''نقاش ناشناس''

ریشه درگیری انگلیس و اسپانیا در دخالت هر دو کشور در جنگ سی‌ساله (۱۶۱۸–۱۶۴۸) بود. در ۲۶ اوت ۱۶۱۹، انتخابگر فریدریش پنجم، انتخابگر پالاتین (۱۵۹۶–۱۶۳۲)، داماد پادشاه انگلستان، جیمز یکم، توسط طبقات اجتماعی شورشی بوهم علیه هابسبورگ‌ها به عنوان پادشاه بوهم انتخاب شد. پس از شکست در نبرد کوه سفید در ۸ نوامبر ۱۶۲۰ و اشغال سرزمین‌های مادری‌اش توسط نیروهای هابسبورگ-اسپانیا در سال بعد، او آواره شد. به همین دلیل، او برای حمایت از خود و آرمانش علیه اسپانیایی‌های کاتولیک و امپراتور، به شدت از قدرت‌های پروتستان درخواست کمک کرد. در آن زمان، گروه‌های کوچکی از مزدوران انگلیسی در نبردهای پالاتین شرکت کرده بودند. در پادشاهی انگلستان، مجلس عوام در ژوئن ۱۶۲۱ حمایت خود را از دفاع از مذهب پروتستان در آلمان اعلام کرده و خواستار اتحاد با جمهوری هلند شده بود. این امر از آن جهت منطقی بود که انگلستان از سال ۱۶۱۲ با اتحادیه پروتستان متحد بود. با این حال، شاه جیمز یکم تلاش می‌کرد تا به شهرت خود به عنوان حافظ صلح و میانجی، که از زمان میانجیگری‌اش در جنگ کالمار (۱۶۱۳) و جنگ جانشینی یولیش (۱۶۱۴) به دست آورده بود، وفادار بماند. برای جلوگیری از تشدید جنگ مذهبی و قرار دادن خود در موقعیت داوری، او قصد داشت به اسپانیا نزدیک شده و بین طرفین مذهبی میانجیگری کند. محور اصلی این سیاست، برنامه‌ریزی برای ازدواج پسر و وارثش، شاهزاده چارلز، با ماریا آنای اسپانیا، خواهر پادشاه اسپانیا، فلیپه چهارم بود—طرحی که به «وصلت اسپانیایی» (Spanish Match) معروف شد. چنین اتحادی، علاوه بر خنثی کردن نزدیکی فرانسه و اسپانیا که به ضرر انگلستان بود، دودمان استوارت را نیز ارتقا می‌بخشید و با جهیزیه‌ای به مبلغ ۶۰۰٬۰۰۰ پوند (با قدرت خرید تقریبی ۹۰٫۳ میلیون پوند در سال ۲۰۱۲)، می‌توانست خزانه‌داری ورشکسته دولت را نجات دهد. از سوی دیگر، این گزینه در انگلستان پروتستان‌مذهب نامحبوب بود، زیرا مردم نگران تغییر مذهب فرمانروا بودند که می‌توانست به شورش‌های مذهبی مشابه دوران ملکه ماری اول تودور منجر شود.

اگرچه پیش‌نویس یک قرارداد ازدواج از سال ۱۶۱۸ وجود داشت، اما تحولات جنگ سی‌ساله این موضوع را فوری کرد. جیمز یکم برای مذاکره از موضع قدرت، در سال ۱۶۲۱ از پارلمان درخواست بودجه برای تجهیزات نظامی کرد. اما پارلمان این درخواست را به شرط کنار گذاشتن پروژه ازدواج با اسپانیای کاتولیک پذیرفت. پادشاه که دخالت در مسائل سیاست خارجی را تحمل نمی‌کرد، فوراً مجلس را منحل کرد. با این حال، بدون بودجه، او نمی‌توانست فشار زیادی بر دولت اسپانیا وارد کند. در تابستان ۱۶۲۲، جیمز یکم کنفرانس صلحی را در بروکسل ترتیب داد، اما از آنجا که قدرت‌های کاتولیک به تازگی موفقیت‌های نظامی متعددی کسب کرده بودند، تمایل کمی به مذاکره داشتند. اسپانیا نیز علاقه‌ای به از دست دادن جایگاه مستحکم خود در راینلند با تخلیه پالاتینات نداشت، زیرا بسیاری از کالاهای تدارکاتی از طریق این منطقه از مدیترانه به نیروهای اسپانیایی در هلند منتقل می‌شد. به همین دلیل کنفرانس در پایان سال لغو شد. در همین حال، مذاکرات دربارهٔ ازدواج احتمالی همچنان ادامه داشت. دولت اسپانیا خواستار چیزی کمتر از برابری حقوقی کاتولیک‌ها در انگلستان نبود؛ بنابراین، جیمز یکم در اوت ۱۶۲۲ دستور داد که قوانین مربوط به آزار و اذیت کاتولیک‌ها دیگر اجرا نشود و تنها محتوای سیاسی در خطبه‌ها را ممنوع کرد. محبوبیت او با این کار به پایین‌ترین حد خود رسید. احتمالاً با هدف شکستن موضع تعلل‌آمیز اسپانیایی‌ها و دستیابی به نتیجه، شاهزاده چارلز و نزدیک‌ترین مشاور پادشاه، لرد باکینگهام (۱۵۹۲–۱۶۲۸)، در فوریه ۱۶۲۳ به مادرید سفر کردند. در آنجا آنها خواستار انعقاد فوری قرارداد ازدواج و تخلیه سرزمین‌های پالاتین شدند. اما دولت اسپانیا در مقابل، تغییر مذهب شاهزاده و پسر فریدریش پنجم به کاتولیسیزم را خواستار شد. این امر از هر نظر برای انگلستان غیرقابل قبول بود و به منزله رد درخواست آن‌ها تلقی می‌شد. شاهزاده و باکینگهام در ۵ اکتبر ۱۶۲۳ به کشورشان بازگشتند. هر دو از رفتار اسپانیایی‌ها احساس تحقیر می‌کردند و آگاه بودند که با این سفر، اعتبار قابل توجهی را در میان پروتستان‌های انگلیسی از دست داده‌اند.

## تصمیم برای جنگ
[بندانگشتی|عمودی|''جرج ویلیرز، اولین دوک باکینگهام''، نقاشی اثر [پیتر پل روبنس، حدود ۱۶۲۳]]

پس از بازگشت در اکتبر ۱۶۲۳، چارلز و باکینگهام آنچه را که معاصرانشان «انقلاب مبارک» (Blessed Revolution) می‌نامیدند، آغاز کردند—یک چرخش اساسی در سیاست انگلستان که از سال ۱۶۰۴ به نفع اسپانیا بود. این تغییر بلافاصله رخ نداد، زیرا پادشاه پیر و بخش قابل توجهی از شورای دولتی همچنان به دنبال یک راه حل مسالمت‌آمیز با اسپانیا بودند. هنگامی که فلیپه چهارم، پادشاه اسپانیا، در ژانویه ۱۶۲۴ پیشنهاد بازگرداندن پالاتین را در صورت تحقق ازدواج ارائه داد، چارلز از پذیرش آن خودداری کرد. در عوض، او و باکینگهام اعضای شورای دولتی را به سمت خود کشاندند. بسیاری از وزرا نیز از آنها پیروی کردند، زیرا پیش‌بینی می‌شد که چارلز به زودی پادشاه خواهد شد. در پارلمانی که از فوریه تا مه ۱۶۲۴ تشکیل شد، آنها موفق شدند نمایندگان را به لغو تمام قراردادها با اسپانیا وادار کرده و مقداری بودجه برای جنگ تصویب کنند. با این حال، در ابتدا مشخص نبود که این جنگ علیه چه کسی خواهد بود—علیه اسپانیا یا مستقیماً علیه امپراتور برای بازپس‌گیری پالاتین. ایده جنگ به خودی خود محبوب بود. نمایندگان انتظار آن را داشتند و به همین دلیل ۳۰۰٬۰۰۰ پوند تصویب کرده بودند. با این حال، در مورد نوع این جنگ اتفاق نظر وجود نداشت، زیرا نمایندگان پارلمان یک لشکرکشی کم‌هزینه علیه مستعمرات ثروتمند اسپانیا را ترجیح می‌دادند که با منافع تجاری آنها همخوانی داشت.
با اینکه محبوبیت زوج چارلز/باکینگهام در تابستان ۱۶۲۴ به اوج خود رسیده بود، اما عدم اقدام عملی آن‌ها به زودی به نارضایتی عمومی منجر شد، زیرا پادشاه پیر، جیمز، همچنان با تلاش‌های جناح جنگ‌طلب به رهبری پسرش مخالفت می‌کرد. برای او، همچنان پالاتینات و نه اسپانیا در مرکز توجه قرار داشت. از این رو، او تلاش کرد تا یک اتحاد ضد هابسبورگ با فرانسه ایجاد کند که هسته اصلی آن، ازدواج پسرش با یک شاهدخت فرانسوی بود. برای این منظور، او امتیازات بزرگی مانند توقف آزار و اذیت کاتولیک‌ها در انگلستان و حمایت از تاج و تخت فرانسه در برابر شورش اوگنوها را پذیرفت. تمام این اقدامات در میان مردم انگلستان به شدت بحث‌برانگیز بود. جیمز پولی را که پارلمان تصویب کرده بود، برای تجهیز یک اکسپدیشن تحت فرماندهی پیتر ارنست دوم فون مانسفلد به کار گرفت که هدف آن پالاتینات بود. با این حال، فرانسه هنوز از رویارویی با اسپانیا پرهیز می‌کرد و به سربازان انگلیسی اجازه عبور نداد. در نتیجه، نیروهای مانسفلد در ژانویه ۱۶۲۵ به هلند متحد فرستاده شدند، اما در آنجا با تدارکات ضعیف مواجه گشتند. تنها چند هفته بعد، از ۱۲٬۰۰۰ تا ۱۵٬۰۰۰ سرباز، فقط ۵٬۰۰۰ نفر باقی مانده بودند – بقیه یا فرار کرده، یا بیمار شده یا درگذشته بودند. سیاست جیمز یکم در این ماه‌ها گران و نامحبوب بود، بدون آنکه هیچ سودی به همراه داشته باشد.
جایگزین=پرتره ولیعهد و بعدها پادشاه چارلز اول.|بندانگشتی|336x336پیکسل|چارلز، شاهزاده ولز

سرانجام در ۲۷ مارس ۱۶۲۵، جیمز یکم درگذشت و پسرش با عنوان شاه چارلز یکم بر تخت نشست. او در ۹ آوریل کمیسیونی را تحت ریاست دوک باکینگهام تشکیل داد تا دربارهٔ سیاست خارجی کشور مشورت کند. محورهای اصلی این مشورت‌ها، رابطه با اسپانیا، اتحاد با فرانسه و راه‌های بازپس‌گیری پالاتینات، احتمالاً با کمک هلند بود. کمیسیون دومی که ریاست آن نیز بر عهده باکینگهام بود، تقریباً همزمان دربارهٔ تمام اقدامات نظامی کشور رایزنی می‌کرد. دست‌کم در مورد اتحاد با فرانسه، با ازدواج چارلز با هنریتا ماریا در مه ۱۶۲۵، گام بزرگی برداشته شد. اما نیروهای مانسفلد همچنان اجازه عبور از خاک فرانسه را نداشتند.

چارلز اکنون سیاست خارجی را با تهاجم بسیار بیشتری دنبال می‌کرد. او دستور استقرار ۱۰٬۰۰۰ سرباز را صادر کرد، از کریستیان چهارم دانمارک در برابر امپراتور با ۳۰٬۰۰۰ پوند حمایت نمود و نیروهای مانسفلد را تحت فرمان ایالات متحده هلند قرار داد تا در جنگ علیه اسپانیا به کار گرفته شوند. در اواخر آوریل، چارلز به دریاسالاری دستور داد تا گواهینامه خصوصی صادر کند که اجازه حمله به کشتی‌های متعلق به هلند اسپانیا را می‌داد. در یادداشت‌های داخلی، پادشاه جدید به صراحت از جنگی قریب‌الوقوع علیه اسپانیا سخن می‌گفت. برای تأمین منابع مالی لازم، او پارلمان را فراخواند و در ژوئن ۱۶۲۵ درخواست بودجه کرد. پس از ۱۲ روز مذاکره، مجلس ۱۶۰٬۰۰۰ پوند تصویب کرد که برای تأمین مالی یک جنگ کافی نبود. از آنجا که طاعون در لندن شیوع یافته بود، چارلز جلسه دیگری را در آکسفورد تشکیل داد و در آنجا اعلام کرد که حداقل به ۸۰۰٬۰۰۰ پوند نیاز دارد. اما نمایندگان در مقابل، خواستار پیگرد شدیدتر کاتولیک‌ها در پادشاهی و محدود کردن قدرت دوک باکینگهام شدند. با وجود اینکه چارلز اطمینان داد که در جلسه بعدی در زمستان به شکایات رسیدگی خواهد کرد، به شرطی که نمایندگان اکنون بودجه لازم را به او بدهند، هیچ کمک مالی دیگری دریافت نکرد؛ بنابراین او پارلمان را منحل کرد. باکینگهام اکنون پیشنهاد داد که از جهیزیه هنریتا ماریا و یک وام اجباری سلطنتی برای تجهیز یک اکسپدیشن اولیه استفاده شود. این اکسپدیشن قرار بود سواحل اسپانیا را غارت کرده، ناوگان نقره را تصرف کند و از این طریق، بودجه جنگ را تأمین نماید. در ۱۸ سپتامبر ۱۶۲۵، پیمان ساوت‌همپتون با هلند متحد منعقد شد. در این پیمان، هر دو طرف متعهد به یک اکسپدیشن مشترک علیه اسپانیا شدند. هلند باید ۲۲ کشتی جنگی برای این منظور فراهم می‌کرد و با ۲۵ کشتی دیگر، دزدان دریایی دانکرک در خدمت اسپانیا را مهار می‌کرد، در حالی که انگلستان نیروهای اصلی خود را به آب‌های اسپانیا اعزام می‌نمود.

## روند جنگ
جایگزین=پرتره سر ادوارد سسیل|بندانگشتی|291x291پیکسل|ادوارد سسیل

پس از تصمیم برای حمله به اسپانیا، تدارکات نظامی آغاز شد. بسیج نیروهای زمینی توسط شهرداری‌ها سازماندهی می‌شد. هر شهرداری موظف بود سهمیه مشخصی از سربازان را تأمین کند، اما نحوه انتخاب آن‌ها به خود شهرداری‌ها واگذار شده بود. این امر باعث شد که بخش بزرگی از بیش از ۱۰٬۰۰۰ سربازی که در دورست و دوون گرد هم آمده بودند، برخلاف میل خود به خدمت سربازی وادار شوند، زیرا برای مثال با بزرگان روستا اختلاف داشتند یا در جوامع خود به عنوان عناصر نامطلوب شناخته می‌شدند. در بازرسی از یک هنگ ۲۰۰۰ نفره، ۲۰۰ نفر از نظر جسمی ناتوان، ۲۴ نفر به شدت بیمار، ۲۶ نفر بالای ۶۰ سال، ۴ نفر نابینا، یک نفر بیمار روانی و بسیاری دیگر دارای معلولیت‌های جسمی بودند. از آنجا که سربازان پول کمی داشتند و در عین حال از تدارکات ضعیفی برخوردار بودند، به زودی به تجاوز به جمعیت غیرنظامی و غارت غذا و لباس آن‌ها روی آوردند. در نهایت، برای جلوگیری از حملات بیشتر، مجبور شدند سلاح‌های سربازان را از آن‌ها بگیرند. از سوی دیگر، این کار مانع از هرگونه آموزش نظامی شد. کشتی‌هایی که قرار بود این ارتش را حمل کنند نیز در وضعیت بدی قرار داشتند. در مجموع، ۱۲ کشتی جنگی از نیروی دریایی سلطنتی و ۷۳ کشتی تجاری مسلح و ترابری آماده شد، اما بسیاری از آن‌ها قدیمی و کند بودند. تعدادی از این کشتی‌ها پیش از این در سال ۱۵۸۸ در نبرد با آرمادای اسپانیا شرکت کرده بودند. در اوایل اکتبر ۱۶۲۵، در مجموع ۵۹۵۲ ملوان و ۱۰٬۴۴۸ سرباز در این کشتی‌ها حضور داشتند.

صلاحیت فرماندهان منصوب شده نیز جای سؤال داشت. دوک باکینگهام، کهنه‌سرباز باتجربه، دریاسالار سر رابرت منسل را نادیده گرفت و در عوض، برخی از پیروان وفادار خود را منصوب کرد. در رأس این اکسپدیشن، سر ادوارد سسیل قرار گرفت که دست‌کم به عنوان فرمانده هنگ در هلند تجربه کسب کرده بود. در مورد سایر فرماندهان اسکادران‌ها، مانند ارل اسکس، حتی این نوع تجربیات نیز بسیار محدود بود. علاوه بر این، هیچ‌یک از شش افسر ارشد فرماندهی، هرگز فرماندهی نیروهای دریایی را بر عهده نداشتند. ناکارآمدی کامل مسئول تدارکات بی‌تجربه که کشتی‌ها را به درستی تجهیز نکرده بود، به ویژه زیان‌بار بود. به علاوه، سر سسیل دستورهای روشنی دریافت نکرد. او فقط باید به اسپانیایی‌ها آسیب می‌رساند، به شهرهای ثروتمند حمله می‌کرد و شاید ناوگان نقره را به دست می‌آورد. به همین دلیل، فرمانده کل تلاش کرد تا تصمیمات خود را از طریق یک شورای جنگ اتخاذ کند. اما حتی بدون دستورالعمل‌های روشن، به زودی مشخص شد که شهر کادیس، که قبلاً چندین بار توسط نیروهای انگلیسی غارت شده بود، هدف این اکسپدیشن خواهد بود. پنهان‌کاری به کلی شکست خورده بود.

### اکسپدیشن کادیس

90px|راست|alt=حکاکی رنگی معاصر از شهر کادیس در سال ۱۶۴۰
شهر **[[کادیس]]** در سال ۱۶۲۵ حدود ۱۴٬۰۰۰ نفر جمعیت داشت. این شهر از امتیاز سلطنتی تجارت با هند غربی برخوردار بود و بنابراین مقصد سالانه ناوگان نقره بود. یک ناوگان انگلیسی به فرماندهی فرانسیس دریک پیش از این در سال ۱۵۸۷ به بندر حمله کرده بود و در سال ۱۵۹۶ شهر بار دیگر توسط نیروهای انگلیسی تصرف و غارت شده بود. پس از این تجربیات در جنگ انگلیس و اسپانیا (۱۵۸۵–۱۶۰۴)، اسپانیایی‌ها در اوایل قرن هفدهم استحکامات خود را تقویت کرده بودند.


ناوگان در ۸ اکتبر ۱۶۲۵ پلیموث را ترک کرد و با اسکادران هلندی متشکل از ۲۲ کشتی جنگی به فرماندهی ویلهلم ناسائو در کانال مانش روبرو شد. چند روز بعد، مجموعه‌ای از مشکلات آغاز شد. کشتی *Lion* نشتی‌های زیادی داشت و مجبور به بازگشت شد. بسیاری از کشتی‌های دیگر به صورت غیرحرفه‌ای تجهیز شده بودند، به طوری که آذوقه در روز سوم در دریا رو به اتمام بود و جیره‌ها کاهش یافت. کشتی فرماندهی در طوفان به قدری آسیب دید که تنها با پمپاژ مداوم آب توانست روی آب بماند. پس از بهبود هوا، سر سسیل در ۲۰ اکتبر یک شورای جنگ تشکیل داد تا از خسارات مطلع شود. مشخص شد که وضعیت تدارکات بدتر از حد تصور است، آب آشامیدنی آلوده شده و حتی باروت نیز خیس شده است. در طول طوفان‌ها، تماس با اسکادران ارل اسکس نیز قطع شده بود. هنگامی که در نزدیکی سواحل اسپانیا سرانجام یک گروه کشتی بدون پرچم شناسایی شد، سر سسیل تعقیب این بخش فراری از ناوگان نقره اسپانیا را آغاز کرد. اما بعداً مشخص شد که این همان اسکادران گمشده بود. با وجود همه مشکلات، ناوگان انگلیسی-هلندی در ۱ نوامبر به کادیس رسید.

خبر آماده‌سازی یک اکسپدیشن انگلیسی-هلندی باعث سردرگمی در مادرید شد. آن‌ها نگران بودند که نیروهای دشمن به دریای مدیترانه منتقل شوند، جایی که جنوا، سیسیل یا ناپل به عنوان اهداف احتمالی در نظر گرفته می‌شدند. در شمال جنوا، اسپانیا در حال نبرد با دوک ساووی و در والتلینا با فرانسوی‌ها بود. این جبهه‌ها اهداف محتملی بودند. طرف اسپانیایی، به لطف پنهان‌کاری ضعیف انگلیسی‌ها، حمله به شهر کادیس را نیز پیش‌بینی کرده بود و به همین دلیل آن را به خوبی با آذوقه تجهیز و با نیرو پر کرده بود. اما وقتی انگلیسی‌ها در تمام تابستان ظاهر نشدند و پاییز نزدیک شد، نیروها به پادگان‌هایی در سراسر اندلس منتقل شدند. این نیروها تحت فرمان خوان مانوئل پرز د گوسمن ای گومز د سیلوا، پسر دریاسالاری که در سال ۱۵۸۸ آرمادای اسپانیا را علیه انگلستان رهبری کرده بود، قرار داشتند. در کادیس، جایی که فرماندار سالخورده دون فرناندو خیرون فرماندهی می‌کرد، تنها ۳۰۰ نفر باقی مانده بودند.
جایگزین=بخشی از یک نقاشی که بمباران قلعه پونتال را نشان می‌دهد|بندانگشتی|350x350پیکسل|بخشی از یک نقاشی که بمباران قلعه پونتال را نشان می‌دهد
جایگزین=|بندانگشتی|424x424پیکسل|نقشه خلیج کادیس. در شمال سانتا ماریا، در جنوب شهر کادیس قلعه پونتال، و در شرق بندر سلطنتی (پوئرتو رئال) قرار دارد

ابتدا سسیل اسکادران اسکس را به خلیج بندر فرستاد تا یک لنگرگاه مناسب پیدا کند. اسکس در آنجا ۱۲ گالئون و حدود ۱۵ گالی را کشف و بلافاصله به آن‌ها حمله کرد. به زودی بخش عمده ناوگان انگلیسی نیز به خلیج رسید و برتری قاطعی ایجاد کرد. به همین دلیل، اسپانیایی‌ها به یک رودخانه فرعی در شمال عقب‌نشینی کردند. سر سسیل ابتدا قصد داشت فوراً کشتی‌های اسپانیایی را تعقیب کند؛ اما چندین کاپیتان در یک شورای جنگ فوری مخالفت کردند: اسپانیایی‌ها به هر حال در رودخانه گیر افتاده بودند و نمی‌توانستند فرار کنند، بنابراین تعقیب آن‌ها اولویت نداشت. در این میان، یک تاجر انگلیسی از کادیس به سسیل اطلاع داد که شهر با نیروهای کمی محافظت می‌شود و اگر سریع عمل کنند، می‌توانند به راحتی آن را تصرف کنند. اما شورای جنگ اصرار داشت که ابتدا باید *قلعه پونتال* که بر خلیج مشرف بود، تصرف شود. حمله به قلعه هنگام غروب آغاز شد و قرار بود توسط ۲۰ کشتی تجاری انگلیسی با آبخور کم و ۵ کشتی جنگی هلندی انجام شود. اما کاپیتان‌های کشتی‌های تجاری قصد نداشتند کشتی‌های شخصی خود را به خطر بیندازند و از شرکت در حمله خودداری کردند. هلندی‌ها در حمله انفرادی خود تلفات سنگینی از هشت توپ سنگین قلعه متحمل شدند و یکی از کشتی‌هایشان به گل نشست. پس از اعتراض خشمگینانه دریاسالار هلندی، اسکادران اسکس از حمله حمایت کرد، اما تجار هنوز هم امتناع می‌کردند. وقتی بالاخره در تبادل آتش شرکت کردند، شلیک‌هایشان بسیار پایین بود و یک گلوله حتی از عقب کشتی فرماندهی اسکس عبور کرد. روز بعد، سربازان هنگ تحت فرمان سر جان برو در خشکی پیاده شده و *پونتال* را تصرف کردند، اما متوجه شدند که حدود ۲۰۰۰ گلوله توپ تقریباً هیچ آسیبی به آن وارد نکرده است. به پادگان ۱۲۰ نفره اسپانیایی تحت فرمان کاپیتان فرانسیسکو بوستامانته اجازه عقب‌نشینی آزاد داده شد. کل عملیات ۲۴ ساعت طول کشید و به اسپانیایی‌ها زمان کافی برای اقدامات متقابل داد. در این میان، پرز نیروهای کمکی را سازماندهی کرده و با کمک گالی‌ها به شهر رسانده بود، به طوری که فرماندار در غروب همان روز حدود ۴۰۰۰ سرباز در اختیار داشت. پرز نیروهای کمکی بیشتری را نیز در شهرهای ساحلی کوچک اطراف مستقر کرد تا برای پیاده‌سازی‌های بعدی انگلیسی‌ها آماده باشد.

اکنون پیاده‌سازی کل نیروهای انگلیسی آغاز شد. سر سسیل تصمیم گرفت پل سواسو را تصرف کند تا حمله خود علیه کادیس را از پشت ایمن سازد. در آنجا، ۲۳۰۰ سرباز اسپانیایی با هفت توپ تحت فرمان لوئیس پورتوکاررو آماده بودند. حدود ۸۰۰۰ سرباز انگلیسی از طریق جزیره د لئون به سمت پل حرکت کردند. با این حال، یک هنگ هیچ آذوقه‌ای از کشتی با خود نیاورده بود و مجبور به بازگشت شد. به‌طور کلی، کمبود غذا و آب وجود داشت. وقتی شب در اردوگاه مستقر شدند، در چند خانه ذخایر شراب نیروی دریایی اسپانیا را کشف کردند. سسیل اجازه باز کردن یک بشکه برای هر هنگ را داد، اما به دلیل کمبود غذا و گرمای زیاد، به زودی یک مستی عمومی رخ داد که در آن افسران کنترل کامل خود را بر سربازان از دست دادند. به زودی گارد شخصی سر سسیل مجبور شد به سمت جمعیت شلیک کند، زیرا مردم به فرمانده‌شان حمله می‌کردند. صبح روز بعد، سر سسیل با توده سربازان به سمت *پونتال* عقب‌نشینی کرد. بسیاری از سربازان مست مجبور شدند پشت سر گذاشته شوند. وقتی اسپانیایی‌ها بعداً پیشروی کردند، حدود ۲۰۰۰ انگلیسی بدون هیچ مقاومتی به دست آن‌ها افتادند.

در همین حال، نیروی دریایی اسپانیا نیز فعال شد. آن‌ها چهار هالک را در ورودی رودخانه غرق کردند تا در صورت حمله ناوگان، کشتی‌ها فقط بتوانند یکی پس از دیگری عبور کنند. این کار عملاً حمله را غیرممکن کرد؛ بنابراین، سر سسیل تصمیم به عقب‌نشینی عمومی گرفت. با این حال، بی‌نظمی در ساحل به قدری زیاد بود که تمام شب طول کشید تا سربازان دوباره سوار کشتی شوند. تا آن زمان، سربازان در زیر باران و با تدارکات ناچیز در فضای بازماندند. روز بعد بود که انگلیسی‌ها خلیج کادیس را ترک کردند.

سر سسیل اکنون در سواحل اسپانیا گشت می‌زد و تلاش می‌کرد ناوگان نقره را رهگیری کند. اما اسپانیایی‌ها که از قبل هشدار داده شده بودند، مسیری جنوبی‌تر در امتداد سواحل اقیانوس اطلس آفریقای شمالی را در پیش گرفتند و از برخورد اجتناب کردند. در ۱۴ نوامبر ۱۶۲۵، سر سسیل تصمیم به بازگشت به انگلستان گرفت، زیرا وضعیت کشتی‌ها، خدمه و تدارکاتش اجازه ماندن طولانی‌تر در دریا را نمی‌داد. یکی از مشکلات بزرگ، کمبود خدمه کشتی بود، زیرا بسیاری از ملوانان به دلیل وضعیت تغذیه اسفبار بیمار شده بودند. در برخی کشتی‌ها، طاعون نیز شیوع یافت. به زودی خدمه برخی کشتی‌ها به قدری کاهش یافتند که دیگر نمی‌توانستند کشتی‌هایشان را در طوفان‌های پاییزی به سمت انگلستان هدایت کنند. «راه حل» سر سسیل وضعیت را بدتر کرد: او دستور داد که هر کشتی سالم، دو مرد سالم را به خدمه کاهش یافته تحویل دهد – در ازای دو ملوان بیمار. با این اقدام، طاعون در مدت کوتاهی در سراسر ناوگان پخش شد. در طوفان‌های بعدی، تقریباً کل ناوگان پراکنده شد. بازماندگان به صورت انفرادی یا در گروه‌های کوچک به سواحل ایرلند یا جنوب انگلستان رسیدند. در برخی کشتی‌ها، دیگر افراد کافی برای به آب انداختن یک قایق بلند یا کار با پمپ‌ها وجود نداشت. به عنوان مثال، از ۱۵۰ نفر خدمه کشتی *Anne Royal*، کشتی فرماندهی، تنها ۲۰ نفر باقی مانده بودند که در ۱۱ دسامبر ۱۶۲۵ به کینسیل رسید. تنها در ۲۸ ژانویه ۱۶۲۶ بود که کشتی و خدمه‌اش آماده شدند تا با سر سسیل به انگلستان بروند، جایی که در ۲۸ فوریه رسید. به دلیل وضعیت سلامت اسفبار، در هفته‌های بعد ده‌ها ملوان دیگر در شهرهای ساحلی انگلستان جان باختند و طاعون تلفات بیشتری به بار آورد.

جان گلنویل، نماینده مجلس عوام و منشی لرد دریاسالار، دست‌نوشته‌ای دربارهٔ وقایع این اکسپدیشن تهیه کرد که به زودی با عنوان *سفر به کادیس* در محافل سیاسی پخش شد و به ویژه برای مخالفان دولت جذاب بود. در ۶ مارس ۱۶۲۶، وزیر امور خارجه سر ادوارد کانوی، ارل اسکس و نه تن دیگر از زیردستان سسیل، او را در شورای خصوصی متهم کردند. همه آن‌ها از حامیان دوک باکینگهام و بدون تجربه نظامی قابل توجهی بودند، در حالی که سربازان حرفه‌ای همچنان به سر سسیل وفادار ماندند و مانند اکثر نمایندگان مجلس عوام، باکینگهام را مقصر می‌دانستند. اما چارلز یکم از سر سسیل حمایت کرد. حتی بیشتر: او عنوان *[[ویکنت]] ویمبلدون* او را تأیید و او را به عنوان *لرد ستوان ساری* منصوب کرد.

### ادامه جنگ در اروپا
جایگزین=|بندانگشتی|350x350پیکسل|نقاشی که محاصره بردا در ۱۶۲۴/۲۵ را نشان می‌دهد
اگرچه هر دو کشور در پنج سال بعد همچنان در وضعیت جنگی باقی ماندند، اما به گفته یک مورخ اسپانیایی، پس از لشکرکشی ناموفق کادیس، درگیری‌ها بیشتر ماهیتی نمادین داشت تا واقعی. اسپانیا به منابع خود برای نبرد با استان‌های متحده هلند و حمایت از امپراتور در امپراتوری نیاز داشت؛ بنابراین، جنگ عمدتاً توسط دزدان دریایی اسپانیایی از دانکرک علیه تجارت انگلستان انجام می‌شد. در زمستان ۱۶۲۵/۲۶، آن‌ها در گروه‌های دو تا سه نفره از ناوچه‌های سریع عملیات انجام می‌دادند و ده‌ها کشتی انگلیسی را به عنوان غنیمت به دست آوردند. آن‌ها بین ادینبرو و فالموت به ماهیگیری و کشتیرانی ساحلی دشمن آسیب می‌رساندند. نیروی دریایی سلطنتی هیچ راهی برای مقابله با این تهدید پیدا نکرد و در سال‌های بعد حدود ۳۰۰ کشتی از دست رفت که معادل ۱۵ تا ۲۰ درصد از ناوگان تجاری انگلستان بود. علاوه بر این، بازارهای پرسود در شبه‌جزیره ایبری و دریای مدیترانه دیگر در دسترس نبودند. رکود اقتصادی مرتبط با این موضوع، به ویژه در شهرهای بندری انگلستان، به زودی منجر به بیکاری بالا و ناآرامی‌های اجتماعی شد. این جو افسرده با شیوع اپیدمی طاعون تشدید شد که تنها در تابستان ۱۶۲۵ در لندن ۳۴٬۴۱۷ قربانی گرفت.

چارلز یکم تلاش کرد تا با پیوستن به یک ائتلاف گسترده پروتستان علیه هابسبورگ‌ها، جنگ را ادامه دهد. این اتحاد لاهه که در ۱۹ دسامبر ۱۶۲۵ منعقد شد، شامل هلند، دانمارک و انگلستان بود. از جمله، چارلز یکم متعهد به پرداخت سوبسید به پادشاه کریستیان چهارم دانمارک شد که در ازای آن باید پالاتینات را بازپس می‌گرفت. اما برای این برنامه‌ها و به‌طور کلی برای ادامه جنگ، چارلز یکم به پول نیاز داشت که امیدوار بود از جمله از طریق جنگ خصوصی علیه کشتی‌های اسپانیایی به دست آورد؛ بنابراین، او در ۳۱ دسامبر ۱۶۲۵ اعلامیه دیگری منتشر کرد «تا اعلام کند که تمام کشتی‌هایی که غلات یا مواد غذایی یا هر نوع تجهیزات جنگی را برای پادشاه اسپانیا یا هر یک از اتباع او حمل می‌کنند، می‌توانند و باید به عنوان غنیمت قانونی گرفته شوند.»

همزمان، قابل پیش‌بینی بود که پادشاه انگلیس باید دوباره پارلمان را برای درخواست پول بیشتر برای تأمین مالی جنگ فراخواند. در افکار عمومی انگلیس، دوک باکینگهام به عنوان عامل این نابسامانی‌ها شناخته می‌شد و در واقع او به عنوان لرد دریاسالار بدون شک بخشی از مسئولیت را بر عهده داشت؛ بنابراین، جای تعجب نبود که به محض افتتاح پارلمان در فوریه ۱۶۲۶، انتقادات شدیدی از رهبری او مطرح شد. سر جان الیوت از نیوپورت عواقب فاجعه‌بار اکسپدیشن کادیس را با چشمان خود دیده بود و در نطقی در مجلس عوام فریاد زد: «آبروی ما بر باد رفته، کشتی‌هایمان غرق شده، مردانمان از بین رفته‌اند، اما نه با شمشیر، نه توسط دشمن و نه به صورت تصادفی، بلکه توسط کسانی که باید به آنها اعتماد می‌کردیم.» در حالی که چارلز یکم برای ادامه جنگ درخواست پول می‌کرد، نمایندگان در مارس ۱۶۲۶ تنها حاضر به تصویب ۳۰۰٬۰۰۰ پوند بودند، به شرطی که پادشاه به خواسته‌های سیاست داخلی آنها توجه کند. اما چارلز نمی‌خواست خود را متعهد کند. در ماه مه، نمایندگان سرانجام روندی را علیه دوک باکینگهام آغاز کردند که در پی آن، چارلز در ژوئن پارلمان را منحل کرد.

چشم‌انداز برای متحدان پادشاه چارلز در طول سال بدتر شد. شکست در نبرد لوتر (۲۷ اوت ۱۶۲۶) به امیدها برای بازپس‌گیری پالاتینات از طریق متحد دانمارکی پایان داد. از بهار ۱۶۲۶، نیروی دریایی سلطنتی تحت فرماندهی کاپیتان سر جان پنینگتون جنگ خصوصی علیه کشتی‌های اسپانیایی در کانال مانش را آغاز کرده بود. اگرچه این کار به زودی ۵۰٬۰۰۰ پوند برای تاج و تخت به ارمغان آورد، اما از آنجا که به بسیاری از کشتی‌های فرانسوی نیز حمله شده بود، این امر به زودی منجر به درگیری مسلحانه با فرانسه شد. امتناع کاردینال ریشلیو، وزیر ارشد فرانسه، از اقدام مستقیم علیه اسپانیا و اجازه عبور نیروهای انگلیسی به پالاتینات، و همچنین اخراج دربار ملکه انگلستان که اصالتاً فرانسوی بود، روابط را بیش از پیش تیره کرد. هنگامی که دوک باکینگهام شروع به توطئه علیه ریشلیو و حمایت از اوگنوهای فرانسوی کرد، شکاف آشکار در فوریه ۱۶۲۷ اجتناب‌ناپذیر شد. در نتیجه، فرانسه در ۲۰ مارس ۱۶۲۷ در قراردادی با اسپانیا به توافق رسید. این قرارداد از جمله شامل تأمین ۸۰ کشتی جنگی و تجهیزات لازم برای تهاجم به جزایر بریتانیا توسط دو طرف بود.

چارلز یکم اکنون با منابع مالی ناچیز خود را درگیر درگیری همزمان با اسپانیا و فرانسه می‌دید. او تصمیم گرفت بر حمایت از اوگنوها در جنگ علیه تاج و تخت فرانسه (نگاه کنید به *جنگ انگلیس و فرانسه (۱۶۲۷–۱۶۲۹)*) تمرکز کند، به همین دلیل درگیری‌ها با اسپانیا کاملاً متوقف شد. به ویژه باکینگهام این سیاست را ترویج می‌کرد، زیرا به او فرصت می‌داد تا خود را به عنوان قهرمان مذهب پروتستان معرفی کند و در عین حال یک «جنگ بسیار محبوب» را رهبری نماید.

### اکسپدیشن کارائیب
جایگزین=|بندانگشتی|350x350پیکسل|نقاشی که تصرف سنت کیتس توسط اسپانیا در سال ۱۶۲۹ را نشان می‌دهد
جایگزین=|بندانگشتی|250x250پیکسل|نقشه تصرف سنت کیتس و نویس

این درگیری که اساساً اروپایی بود، در ابتدا تأثیر کمی بر تحولات خارج از قاره داشت، زیرا هر دو طرف مجبور بودند منابع خود را در درگیری‌های قاره‌ای به کار گیرند. پیش از این در ژانویه ۱۶۲۴، یک اکسپدیشن کوچک انگلیسی شهرک‌هایی را در جزیره سنت کیتس در کارائیب تأسیس کرده بود، اگرچه اسپانیا ادعای مالکیت این جزایر را داشت. کمی بعد، استعمارگران فرانسوی نیز به آنها پیوستند و همکاری محلی بین دو ملت علیه کاریب‌ها شکل گرفت. در سال‌های ۱۶۲۵/۲۶، این جزیره به عنوان پناهگاه و پایگاهی برای یک بریگانتین فرانسوی عمل می‌کرد. به زودی دو استحکامات *فورت چارلز* و *فورت پوینت د سابل* ساخته شدند. حتی در طول جنگ بین کشورهایشان در اروپا، همکاری انگلیس و فرانسه در سنت کیتس ادامه یافت. تنها پس از انعقاد پیمان صلح بین انگلستان و فرانسه در اروپا، در ژوئیه ۱۶۲۹ بر سر تقسیم سرزمینی جزیره، یک درگیری کوتاه با تبادل آتش رخ داد. در این میان، شهرک‌نشینان انگلیسی در سال ۱۶۲۸ اولین شهرک خود را نیز در جزیره همسایه، نویس، تأسیس کرده بودند.
در اسپانیا، تمایل بر این بود که از استقرار انگلستان در کارائیب جلوگیری شود. به همین دلیل، برای سال ۱۶۲۹ یک اکسپدیشن برای نابودی مستعمرات جدید انگلیسی برنامه‌ریزی شد. در پاییز همان سال، دو ناوگان اسپانیایی وارد منطقه شدند. ناوگان اول شامل هفت گالئون و سه کشتی دیگر تحت فرماندهی دریاسالار فادریک د تولدو و معاون او، دریاسالار دوم آنتونیو د اوکندو بود. ناوگان دوم شامل ده گالئون تحت فرماندهی دریاسالار مارتین د وایسیلا بود که قرار بود بعداً ناوگان نقره سالانه را اسکورت کند. در ۱۶ سپتامبر ۱۶۲۹، چهار گالئون به بندر نویس حمله کرده و هشت کشتی تجاری انگلیسی را به تصرف درآوردند. دو کشتی دیگر موفق به فرار شدند و سنت کیتس را از حمله قریب‌الوقوع آگاه کردند. در طول نبرد بین کشتی‌های اسپانیایی و آتشبار انگلیسی در «پلیکان پوینت»، کشتی *خسوس ماریا* به گل نشست و متحمل اصابت‌های متعددی شد. در نتیجه، نیروهای اسپانیایی در خشکی پیاده شده و آتشبار را تسخیر کردند. در این جریان، ۲۲ انگلیسی کشته و بسیاری دیگر به جنگل رانده شدند. در صبح روز ۱۸ سپتامبر ۱۶۲۹، جان هیلتون، برادر فرماندار غایب آنتونی هیلتن، تسلیم شد و پس از آن تمام ساختمان‌های انگلیسی در جزیره ویران گشتند.

ناوگان دریاسالار د تولدو، پس از آنکه توسط طوفان متوقف شده بود، در مقابل سنت کیتس ظاهر شد و ابتدا قلعه فرانسوی *فورت باستِر* را گلوله‌باران کرد. سپس نیروهای خود را در ساحلی نزدیک *فورت چارلز* پیاده کرد. اگرچه انگلیسی‌ها حملات اولیه را در یک سیستم سنگر از پیش آماده‌شده دفع کردند، اما اسپانیایی‌ها به لطف برتری عددی خود سرانجام خط دفاعی انگلیس را شکستند. فرمانده فرانسوی، دو رواسی، سپس ۴۰۰ مهاجر فرانسوی را از جزیره تخلیه کرد. در حالی که اسپانیایی‌ها مشغول تخریب *فورت چارلز* بودند، مهاجران انگلیسی و فرانسوی باقی‌مانده در سنت کیتس تسلیم شدند. این اکسپدیشن یک موفقیت بزرگ برای اسپانیا بود: ۱۲۹ توپ، ۴۲ خمپاره، ۱۳۵۰ تفنگ فتیله‌ای، مهمات، ۳۱۰۰ اسیر و نیم دوجین کشتی به غنیمت به دست دریاسالار د تولدو افتاد. در هفته‌های بعد نیز، د تولدو علیه شهرک‌های کوچک‌تر انگلیسی-فرانسوی، برای مثال در هیسپانیولا، اقدام کرد. هنگامی که او در ۴ اکتبر ۱۶۲۹ سنت کیتس و نویس را ترک کرد، ۸۰۰ مهاجر کاتولیک را به کارتاخنا برد، در حالی که ۲۳۰۰ نفر دیگر با کشتی‌های اسپانیایی به اروپا بازگردانده شدند. با این حال، هیچ پادگان اسپانیایی در آنجا باقی نماند، به طوری که انگلیسی‌ها به زودی توانستند بازگردند. از بهار ۱۶۳۰، آن‌ها تلاش‌های استعماری خود را در کارائیب (به ویژه در باهاما) افزایش دادند و تورتوگا برای مدت طولانی به عنوان پایگاه آن‌ها عمل می‌کرد.

## پیمان صلح
مجموعه‌ای از رویدادها در اروپا راه را برای حل و فصل مناقشه انگلیس و اسپانیا هموار کرد. در دسامبر ۱۶۲۷، دوک مانتوا درگذشت و به زودی یک درگیری فرانسوی-اسپانیایی (نگاه کنید به *جنگ جانشینی مانتوا*) بر سر جانشینی او آغاز شد که در آن هر قدرت از یک مدعی متفاوت حمایت می‌کرد. این امر نه تنها اتحاد کوتاه‌مدت فرانسه و اسپانیا را از هم پاشید، بلکه دولت اسپانیا را بر آن داشت تا به دنبال مصالحه با انگلستان باشد تا پشت خود را امن کند. این برای انگلستان یک خوش‌شانسی بود، زیرا در واقع کنت-دوک اولیوارس، وزیر ارشد اسپانیا، در جریان اتحاد فرانسه و اسپانیا در بهار ۱۶۲۷، به فکر تهاجم به جزایر بریتانیا در ایرلند یا اسکاتلند افتاده بود. علاوه بر این، در اوت ۱۶۲۸، دوک باکینگهام به قتل رسید. مشاور جدید سیاست خارجی پادشاه، سر دادلی کارلتون شد که برخلاف سلف خود، منافع شخصی چندانی را دنبال نمی‌کرد. چارلز یکم لشکرکشی‌ها علیه فرانسه را تنها با فداکاری‌های بزرگ تأمین مالی کرده بود. از جمله، او اموال و جواهرات سلطنتی را فروخته، ظروف نقره گرانبها را ذوب کرده و دستور به جمع‌آوری وام‌های اجباری داده بود. با این وجود، این جنگ نیز به یک فاجعه تبدیل شده بود. در ۲۴ آوریل ۱۶۲۹، فرانسه و انگلستان پیمان صلح سوسا را امضا کردند؛ این پیمان هیچ سودی برای چارلز نداشت.

دولت اسپانیا ابتدا از طریق کشیش چزاره آلساندرو اسکاگلیا (۱۵۹۲–۱۶۴۱) از دوک‌نشین ساووی متحد، آمادگی لندن برای صلح را سنجید، پیش از آنکه در ژوئن ۱۶۲۹ نقاش مشهور پیتر پل روبنس (۱۵۷۷–۱۶۴۰) که در خدمات دیپلماتیک اسپانیا بود، برای مذاکرات مستقیم وارد لندن شود. گفتگوها ثمربخش بود، به طوری که چارلز در نوامبر ۱۶۲۹، سفیر سابق، سر فرانسیس کاتینگتون (۱۵۷۹–۱۶۵۲) را با مأموریت تأیید پیمان لندن (۱۶۰۴) که به جنگ قبلی انگلیس و اسپانیا پایان داده بود، به مادرید فرستاد. اما در اینجا مذاکرات به زودی به بن‌بست رسید، زیرا چارلز بر تخلیه کامل پالاتینات از نیروهای اسپانیایی اصرار داشت. از آوریل ۱۶۳۰ مشخص بود که اسپانیایی‌ها با این شرط موافقت نخواهند کرد. با این حال، تلاش‌های انگلیس برای متقاعد کردن آنها تا پاییز ادامه یافت. سرانجام در ۲۷ سپتامبر ۱۶۳۰، چارلز با پیش‌نویس قراردادی موافقت کرد که در آن دیگر صحبتی از پالاتینات نبود. بدین ترتیب، پس از نه ماه مذاکره، در ۱۵ نوامبر ۱۶۳۰، پیمان مادرید (۱۶۳۰) منعقد شد که نسخه‌ای اصلاح‌شده از پیمان ۱۶۰۴ بود و اساساً وضعیت پیشین را احیا می‌کرد. در ۱۵ دسامبر ۱۶۳۰، پیمان صلح رسماً اعلام شد و دو روز بعد توسط فیلیپ چهارم و چارلز یکم به تصویب رسید.

## پیامدها
[بندانگشتی|پیتر پل روبنس در طول اقامت خود در انگلستان، تابلوی ''چشم‌اندازی با سنت جرج و اژدها'' را نقاشی کرد. این تابلو پادشاه چارلز یکم را در نقش [جرجیس|سنت جرج و هنریتا ماریا را نشان می‌دهد. در این تصویر، چارلز صلح را برای کشور به ارمغان آورده است که اشاره‌ای به پیمان مادرید (۱۶۳۰) است.|alt=تصویر تمثیلی پیتر پل روبنس از پیمان صلح ۱۶۳۰]]

تأثیر اقدام انگلستان بر روند جنگ سی‌ساله ناچیز بود. هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد جنگ انگلیس به‌طور قابل توجهی مانع تلاش‌های اسپانیا برای شکست دادن استان‌های متحده شده باشد. اگرچه هلندی‌ها پول و نیروهای کمکی از طریق واحدهای مزدور استخدام‌شده در انگلیس دریافت کرده بودند، اما از آنجا که جنگ در آن سال‌ها تقریباً فقط شامل محاصره و نه عملیات‌های بزرگ و نبردهای میدانی بود، این امر تأثیر چندانی نداشت. اسپانیا از پیمان صلح و موضع همکاری‌جویانه بعدی انگلستان سود برد. از سال ۱۶۳۱ به کشتی‌های اسپانیایی اجازه داده شد که در مسیر خود از اسپانیا به هلند و بالعکس، از بنادر انگلیس استفاده کنند. این امر بدون شک یک پشتیبانی لجستیکی محسوب می‌شد.

مهم‌ترین پیامدهای فوری این پیمان صلح متوجه استان‌های متحده هلند بود. به همین دلیل، دیپلماسی انگلیس برای مدت طولانی تلاش کرد تا مذاکرات صلح خود را از متحدانش پنهان نگه دارد یا کم‌اهمیت جلوه دهد. اما روابط دو کشور به تدریج رو به وخامت گذاشت و با پیمان مادرید به پایین‌ترین سطح خود رسید. در ۱۲ ژانویه ۱۶۳۱، حتی یک معاهده الحاقی محرمانه بین اسپانیا و انگلستان منعقد شد که حمله مشترک به استان‌های متحده را پیش‌بینی می‌کرد. این ژستی بود که پادشاه چارلز یکم با آن می‌خواست حسن نیت خود را نسبت به اسپانیا نشان دهد؛ زیرا او امیدوار بود اکنون با همکاری اسپانیا به چیزی دست یابد که با جنگ نتوانسته بود به دست آورد: بازگرداندن انتخابگرنشین پالاتینات و تخلیه آن از نیروهای اسپانیایی. حتی اگر مشخص نباشد که دو طرف تا چه حد واقعاً قصد داشتند به شرایط قرارداد عمل کنند، چارلز با این کار انگلستان را برای اولین بار از سال ۱۵۶۰ به اردوگاه اسپانیا کشانده بود، جایی که تا زمان آغاز جنگ فرانسه و اسپانیا (۱۶۳۵–۱۶۵۹) در سال ۱۶۳۵ باقی ماند. در سال‌های ۱۶۳۲ و ۱۶۳۴، اخباری به هلند رسید که سفیر اسپانیا در لندن در تلاش است تا از طریق مناقشه بر سر مستعمره هلند نو، درگیری بین انگلیس و هلند را برانگیزد و بدین ترتیب جنگی بین دو کشور به راه اندازد. اگرچه این اتفاق نیفتاد، اما آشکار شد که سیاست چارلز یکم روابط انگلیس و هلند را برای دهه‌های آینده تیره کرده بود. این دو کشور در ۵۰ سال آینده به یکدیگر بی‌اعتماد بودند و نه کمتر از سه جنگ علیه یکدیگر (نگاه کنید به *جنگ‌های انگلیس و هلند*) به راه انداختند.

پس از صلح مادرید، انگلستان تا حد زیادی از درگیری‌های اروپایی کناره‌گیری کرد. اگرچه از سال ۱۶۳۰ تلاش‌هایی صورت گرفت تا پادشاه سوئد، گوستاو آدولف دوم که در امپراتوری فرود آمده بود، با پرداخت سوبسید به آزادسازی پالاتینات ترغیب شود، اما این تلاش‌های دیپلماتیک نیز با شکست مواجه شد. پس از مرگ فریدریش پنجم پالاتینات در نوامبر ۱۶۳۲، این موضوع دیگر برای سیاست انگلیس اولویت نداشت. از سال ۱۶۳۰، فرانسه به عنوان بزرگ‌ترین حامی مالی و پشتیبان قدرت‌های پروتستان علیه هابسبورگ‌ها ظاهر شد. چارلز یکم در مقابل، بدون پول و سرباز، دیگر هیچ وزن دیپلماتیکی در اروپا نداشت و به ناچار اهمیت خود را در اردوگاه پروتستان از دست داد. تنها زمانی که فرانسه از سال ۱۶۳۵ با اسپانیا در جنگ بود و فتح پالاتینات توسط نیروهای فرانسوی محتمل‌تر شد، چارلز یکم آمادگی خود را برای جانبداری مجدد از اسپانیا اعلام کرد. پیش از آنکه این امر محقق شود، درگیری در اسکاتلند (نگاه کنید به *جنگ‌های اسقف‌ها*) مداخله در خارج از کشور را غیرممکن ساخت. از سوی دیگر، اسپانیا پس از شروع جنگ علیه فرانسه، علاقه بیشتری به اتحاد با انگلستان داشت تا بتواند از بنادر انگلیسی در کانال مانش استفاده کند؛ بنابراین، در سال ۱۶۳۶ قول داد که برای بازگرداندن پالاتینات (که اکنون در اختیار امپراتور فردیناند سوم بود) تلاش کند. با این حال، در سال ۱۶۳۹ در جریان نبرد داونز مشخص شد که انگلستان حتی نیروهای لازم برای محافظت از آب‌های ساحلی خود را ندارد، چه رسد به اینکه نقش یک متحد مفید را ایفا کند.

علاوه بر این، روابط بین پادشاه چارلز یکم و پارلمان انگلیس به دلیل اختلافات در طول جنگ به شدت رو به وخامت گذاشته بود. به عنوان ولیعهد، ابتکار جنگ از او و باکینگهام بود و او پارلمان را علیه پدر مردد خود به کار گرفته بود. اما در سال ۱۶۲۵، مجلس عدم همکاری نشان داد و در سال بعد هیچ پولی تصویب نکرد. هنگامی که چارلز این پول‌ها را از طریق وام‌های اجباری تأمین کرد و افرادی را که با آن مخالفت می‌کردند زندانی کرد، اپوزیسیون را تقویت کرد. در سال ۱۶۲۸، چارلز «دادخواست حقوق» ارائه‌شده توسط پارلمان را رد کرد و برای سومین بار آن را منحل کرد تا از محبوب خود، باکینگهام، محافظت کند. با این کار او «بر آتش بحران قانون اساسی روغن ریخت». آخرین تلاش برای وادار کردن پارلمان به تصویب بودجه در سال ۱۶۲۹ با اعلامیه نمایندگان مبنی بر غیرقانونی بودن جمع‌آوری پول توسط پادشاه و دستگیری‌ها به پایان رسید. پس از آنکه چارلز یکم دوباره پارلمان را منحل کرد، آن را برای نزدیک به ده سال فرا نخواند. سیاست اسپانیاگرایانه سال‌های بعد، او را به ویژه در میان پیوریتن‌های رادیکال منفور کرد. هنگامی که چارلز سرانجام دوباره برای تصویب مالیات به نمایندگان نیاز پیدا کرد و پارلمان را فراخواند، این امر آغاز جنگ داخلی انگلستان را رقم زد که در پایان آن، پادشاه در ژانویه ۱۶۴۹ اعدام شد.

## منابع
* Ronald G. Asch: *Jakob I. – König von England und Schottland.* Kohlhammer, Stuttgart 2005, ISBN 3-17-018680-9.
* Porfirio Sanz Camañes: *Diplomacia hispano-inglesa en el siglo XVII – Razón de estado y relaciones de poder durante la Guerra de los Treinta Años, 1618–1648*. Univ. de Castilla, La Mancha 2002. ISBN 84-8427-155-2.
* Charles Carlton: *Charles I – The personal monarch.* Routledge, London, New York 1995, ISBN 0-7448-0016-1.
* Thomas Cogswell: *The Blessed Revolution.* Cambridge University Press, Cambridge 1989, ISBN 0-521-36078-1.
* Richard Cust: *Charles I – A Political Life.* Parson/Longman Publ. , London, New York 2007, ISBN 978-1-4058-5903-5.
* Frances Gardiner Davenport (Hrsg.): *European Treaties Bearing on the History of the United States and Its Dependencies to 1648.* Lawbook Exchange, Clark/New Jersey 2004, ISBN 1-58477-422-3.
* Geoffry Parker (Hrsg.): *The Thirty Years’ War.* Routledge, London, New York 1997, ISBN 0-415-12883-8.
* Geoffrey Regan: *The Guinness Book of Military Blunders.* Guinness Publ. , Enfield 1991, ISBN 0-85112-961-7.
* Peter Hamish Wilson: *The Thirty Years War – Europe’s tragedy.* Penguin Books, London 2009, ISBN 978-0-674-03634-5.

;
;آثار قدیمی‌تر
* John Glanville: *[http://archive.org/details/voyagetocadiz00camduoft The Voyage to Cadiz in 1625]*. London 1838.
* Luis Gamboa y Eraso: ''Verdad de lo sucedido con ocasión de la venida de la armada inglesa sobre Cádiz en primero de noviembre de 1625''. Córdoba 1626.

## پیوند به بیرون
* British History Online: ''Articles of Peace Entercourse and Commerce, Concluded.'' – متن پیمان صلح ۱۵ نوامبر ۱۶۳۰ (انگلیسی)

## پانویس

رده:جنگ انگلو-اسپانیایی (۱۶۲۵–۱۶۳۰)
رده:جنگ‌های اسکاتلند
رده:جنگ‌های اسپانیا
رده:جنگ‌های انگلستان
رده:جنگ‌های جمهوری هلند
رده:درگیری‌های سده ۱۷ (میلادی)
رده:تاریخ نظامی سده ۱۷ (میلادی) پادشاهی انگلستان
رده:اروپا در دهه ۱۶۲۰ (میلادی)
رده:اروپا در ۱۶۳۰ (میلادی)
رده:روابط نظامی اسپانیا و بریتانیا
رده:روابط اسپانیا و انگلستان
رده:تاریخ نظامی سده ۱۷ (میلادی) اسکاتلند
رده:جنگ سی‌ساله
رده:جنگ هشتادساله
رده:تاریخ نظامی مدیترانه