بئاتریس آنسیلوتی گورتی

بیاتریس آنسیلوتی گورتتی (۱۸۷۹–۱۹۳۷) یک هنرمند ایتالیایی بود که در سنت رنسانس نقاشی کرد.

## خانواده
بیاتریس کاترینا انریکتا آنچیلوتی گورتی در سال ۱۸۷۹ در شهر فلورانس به دنیا آمد. او در خانواده‌ای با گرایش‌های شدید لیبرالی رشد کرد که از نظر سیاسی و فرهنگی فعال بودند. پدربزرگ مادری‌اش، دمتریو کورجیالنیو (۱۷۸۵–۱۸۶۱)، که بعدها در فلورانس ساکن شد، از یک خاندان اشرافی و ثروتمند امپراتوری بیزانس بود که ریشه در تاریخ و فرهنگ یونان داشت. دمتریو کورجیالنیو در جریان جنگ استقلال یونان، در کنار شاعر مشهور انگلیسی، لرد بایرون، مبارزه کرد. او یکی از چهره‌های فعال در جنبش‌های ضدعثمانی بود و سازمانی مخفی را پایه‌گذاری کرد که هدف آن سرنگونی حکومت عثمانی بود. این سازمان در دو نقطه مستقر بود: جزیره کورفو و زادگاهش، شهر آرگوستولی.

در سال‌های ۱۸۳۸ تا ۱۸۴۲، به‌واسطه ارتباطاتش با اهالی توسکانی، دوک بزرگ توسکانی، لئوپولدو دوم، مقادیر زیادی کتاب به او اهدا کرد تا در خدمت دانشگاه آتن قرار گیرد. این اقدام نه‌تنها نشان‌دهندهٔ جایگاه علمی و فرهنگی کورجیالنیو بود، بلکه پیوندی میان میراث یونانی و فضای روشنفکری توسکانی برقرار کرد—زمینه‌ای که بعدها بر تربیت و دیدگاه‌های نوه‌اش، بیاتریس، نیز تأثیر گذاشت.

در سال ۱۸۷۱، پدر آینده بیاتریس گورتی، تورلو آنچیلوتی (متولد ۱۸۴۳ و درگذشته ۱۸۹۹)، با ماریانا کوریاگلنیو ازدواج کرد—زنی که در میان اعضای خانواده با نام‌های دمتریا یا «مِمی» شناخته می‌شد. حاصل این ازدواج سه فرزند بود: بیاتریس، دمتریو، و لوئیزا که در سن نه‌سالگی درگذشت. تورلو آنچیلوتی همسر خود را از طریق دوستش کارلو، پسر دمتریو کورگیالنیو، شناخت. این دو در سال ۱۸۵۹ در جریان سومین جنگ استقلال ایتالیا به نیروهای جوزپه گاریبالدی پیوستند. آنچیلوتی به‌خاطر شجاعتش در این نبرد، مدال نقره دریافت کرد. پس از بازگشت به فلورانس، در کتابخانه ملی فلورانس مشغول به کار شد—نهادی مهم در عرصه فرهنگ و دانش.

در دوران جوانی، آنچیلوتی در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس و همچنین آکادمی هنرهای زیبای سیه‌نا تحصیل کرده بود. او فعالیت هنری خود را ادامه داد و تحت تأثیر جنبش «ماکیایولی» قرار گرفت—جنبشی هنری که با تأکید بر نور، رنگ، و زندگی روزمره، پیش‌زمینه‌ای برای امپرسیونیسم فراهم کرد. آثار او در سال‌های ۱۸۷۶ و ۱۸۷۷ در نمایشگاه‌هایی در شهرهای جنوا و تورین به نمایش درآمدند، که نشان‌دهندهٔ جایگاه او در محافل هنری آن دوران بود.

زندگی تورلو آنچیلوتی، ترکیبی از مبارزه سیاسی، فعالیت فرهنگی، و هنر بود—زمینه‌ای که بی‌تردید بر تربیت و دیدگاه‌های دخترش بیاتریس تأثیر عمیقی گذاشت. او در فضایی رشد کرد که در آن آرمان‌گرایی، آزادی‌خواهی، و خلاقیت هنری در هم تنیده بودند و همین میراث فکری و فرهنگی، بیاتریس را به زنی با دیدگاه‌های روشنفکرانه و استقلال‌طلبانه تبدیل کرد.

تورلو آنسیلوتی در سال ۱۸۷۷ خانواده‌اش را در فلورانس ترک کرد و به روآن در فرانسه نقل مکان کرد، جایی که در طول رابطه‌اش با کنتس بار، دوره‌ای فشرده و موفق از فعالیت هنری را به عنوان نقاش، آبرنگ‌کار و مجسمه‌ساز آغاز کرد.

## رابطه با نقاش جیووانی کاستتی
گورتی با پیروی از پدرش، در آکادمی هنرهای زیبا در فلورانس تحصیل کرد و سپس در کلاس‌های پیشرفته مدرسه آزاد جووانی فاتوری شرکت کرد. احتمالاً در آنجا بود که او با جووانی کاستتی (۱۸۷۸–۱۹۴۹) که همشاگردی و هنرمند بود، آشنا شد و رابطه عاشقانه‌ای با او آغاز کرد. او پرتره‌ای از او با عنوان *لبخند خوب* نقاشی کرد که در گالری هنر مدرن کاخ پیتی در فلورانس یافت می‌شود. در سال ۱۸۹۹، او همچنین پرتره‌ای از او نقاشی کرد که در همان گالری آویزان است. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (فوریه ۲۰۱۵)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

در سال ۱۹۰۱، هر دو هنرمند در مسابقه کمدی الهی آلیناری ۱۹۰۱ شرکت کردند، که شامل تهیه تصاویر جدید برای شعر حماسی *[[کمدی الهی|«کمدی الهی»]]* دانته بود. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (فوریه ۲۰۱۵)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

در سال ۱۹۰۳، کوزتی، هنرمند رقیب، آگوستو موسینی (۱۸۷۰–۱۹۱۹) را به دوئل دعوت کرد، زیرا شیفتهٔ گورتی شده بود. وقتی موسینی از شهر ناپدید شد، بیم آن می‌رفت که مرده باشد. در عوض، او از فلورانس فرار کرده بود تا در صومعه‌ای در شمال ایتالیا پناه بگیرد، جایی که راهب شد، اگرچه هرگز سوگندهای نهایی خود را ادا نکرد.

در همان سال، کوستتی دو تن از خاله‌های بیاتریس گورتی را به پلیس گزارش داد و آن‌ها را متهم کرد که بیاتریس را به اجبار در انزوا نگه داشته‌اند. پیش از ترک فلورانس، بیاتریس در حضور یک دفترخانه رسمی بیانیه‌ای ارائه داد که در آن به‌صراحت اعلام کرد تصمیم به ازدواج نکردن با کوستتی کاملاً از روی اراده شخصی بوده و هیچ‌گونه اجبار یا فشار خانوادگی در کار نبوده است. او با قاطعیت شایعه‌های مربوط به حبس خانگی‌اش را رد کرد و گفت: «من یک فرد بالغ هستم و هیچ‌کس نمی‌تواند اراده‌اش را بر من تحمیل کند.»

این اظهارات نشان‌دهندهٔ استقلال فکری و اجتماعی بیاتریس گورتی در دوره‌ای است که زنان اغلب تحت سلطهٔ خانواده و جامعه قرار داشتند. او با این موضع‌گیری، نه‌تنها از حق انتخاب شخصی خود دفاع کرد، بلکه در برابر ساختارهای مردسالارانه‌ای که سعی در کنترل زندگی زنان داشتند، ایستادگی کرد. این لحظه از زندگی‌اش، تصویری روشن از زنی است که با شجاعت، صداقت، و اعتماد به نفس، مسیر خود را جدا از انتظارات اجتماعی زمانه‌اش ترسیم کرد.

## میراث هنری
پس از عزیمت از فلورانس، او در استلاتا، در استان فرارا، ساکن شد. در آنجا با آندره‌آ گورتی آشنا شد و اندکی پس از آن، در ۲۲ فوریه ۱۹۰۴ در فیزوله با او ازدواج کرد. در همان سال بود که او *خودنگاره* خود را نقاشی کرد که در میان ۱۷۰ نقاشی آبرنگ، پاستل و مدادی است که توسط تنها دخترش ماریا سارا گورتی به مجموعه هنر مدرن به ارث رسیده است.

## مشاغل اضافی
در طول جنگ جهانی اول، او به عنوان پرستار از زخمی‌ها و افراد در حال مرگ مراقبت می‌کرد؛ در سال ۱۹۲۵، به عضویت فرقه کوئیکر درآمد و به انجمن دوستان لندن پیوست؛ و در سال ۱۹۳۲، عضو ثبت‌شده اتحادیه کارگری زنان هنرمند حرفه‌ای ایتالیا بود.

در سال ۱۹۳۷، گورتی، در سن ۵۸ سالگی، در پیستویا، شهری در حدود ۳۵ کیلومتری شمال غربی فلورانس، درگذشت.

## کتابشناسی
* جیووانّا دلکورنو، ماریا سارا گورتی: زندگی و آثارش، نشریه «آرکیگیناسیو»، شماره C (۲۰۰۵)، صص. ۵۱۹–۵۴۰.
** پاتریتسیا بوزی، اسناد مربوط به ماریا سارا گورتی، نشریه «آرکیگیناسیو»، شماره C (۲۰۰۵)، صص. ۵۴۱–۵۶۶.
* جیووانّا دلکورنو و پاتریتسیا بوزی، هواپویایی فوتوریستی و آموزش: کتاب‌ها و اسناد ماریا سارا گورتی در کتابخانه آرکی‌جینّازیو، [بی‌جا: بی‌نا، حدود ۲۰۰۵]، صص. ۵۲۰–۵۶۶، مصوّر؛ ۲۴ سانتی‌متر. (برگرفته از: «آرکیگیناسیو»، جلد ۱۰۰، ۲۰۰۵).
* جین فورچون، زنان نامرئی: هنرمندان فراموش‌شده فلورانس، فلورانس، انتشارات، ۲۰۰۹، شابک ۹۷۸-۸۸-۹۰۲۴۳۴-۵-۵.
* مادلنا پائولا وینسپیاره، زنان و رنگ‌ها: هنرمندان در موزه‌های دولتی فلورانس – لیورنو، انتشارات سیلابه، ۲۰۰۲، شابک ۹۷۸۸۸۸۳۴۷۱۱۰۰.

## منابع

رده:درگذشتگان ۱۹۳۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۷۹ (میلادی)
رده:نقاشان اهل فلورانس
رده:نقاشان سده ۱۹ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نقاشان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا