هولوکاست و نکبت

**هولوکاست و نکبت** دو رویداد به‌هم‌پیوسته در گفتمان درگیری اسرائیل و فلسطین به‌شمار می‌روند که هم از نگاه تاریخی و هم از جهت شیوه‌ای که این دو فاجعه بر برداشت هر دو طرف از منازعه اثر گذاشته‌اند، مورد بررسی قرار گرفته‌اند. یهودیان اسرائیلی خود را بازماندگان هولوکاست می‌دانند و بر یگانگی هولوکاست تأکید می‌ورزند و هرگونه پیوند میان آن و نکبت را رد می‌کنند. در مقابل، برخی فلسطینیان در برابر برجسته‌سازی رنج یهودیان بر رنج خودشان اعتراض دارند.

واژه عبری هولوکاست یعنی «هَشوآ» (به عبری: ) و واژه عربی «النکبة» هر دو به معنای «فاجعه» هستند. به گفته نینا فیشر، هر دو رویداد «به‌مثابه ضربه‌های فرهنگی عمل می‌کنند و در کانون حافظه جمعی و هویت هر دو ملت جای دارند». کتاب «هولوکاست و نکبت» (۲۰۱۸) نوشته ژاکلین رز استدلال می‌کند که «تا زمانی که نتوانیم این دو لحظه را در دل و ذهنمان بخشی از یک داستان واحد بدانیم، هیچ پیشرفتی در منازعه به‌ظاهر بن‌بست اسرائیل و فلسطین رخ نخواهد داد».

## پیوند تاریخی
پیش از هولوکاست، برخی از صهیونیست‌ها با تأسیس دولتی قوم‌محور یهودی مخالف بودند؛ اما دیدگاه آنان در دهه ۱۹۴۰ دگرگون شد، هنگامی که از گستره ویرانی‌ای که بر فرهنگ و دین یهودی وارد آمده بود آگاه شدند. داوید بن گوریون نظر خود دربارهٔ حق تعیین سرنوشت اعراب را تغییر داد و تصمیم گرفت که چنین حقی در یک دولت یهودی پذیرفتنی نیست. بن‌گوریون در یکی از سخنرانی‌هایش دربارهٔ برنامه بیلتمور گفت که پس از هولوکاست «آیا این بار حق نداریم خواستار اصلاح بی‌حرمتی تاریخی‌مان و تبعیضی که همه ملت‌ها علیه ما روا داشته‌اند بشویم و بخواهیم همان جایگاهی را به ما بدهند که به دیگر ملت‌ها داده‌اند؟»

در سال‌های ۱۹۴۷ و ۱۹۴۸ نزدیک به ۷۰۰٬۰۰۰ فلسطینی — ۸۰ درصد جمعیت عرب آن سرزمین — گریختند یا اخراج شدند از سرزمینی که اسرائیل شد. هم در هولوکاست و هم در نکبت، غارت گسترده دارایی قربانیان رخ داد.

در سال ۱۹۴۹ گنیا و هنریک کوالسکی، بازماندگان لهستانی‌تبار یهودی هولوکاست، به اسرائیل رسیدند. خانه‌ای فلسطینی در یافا به آنان پیشنهاد شد اما از پذیرش آن سر باز زدند. گنیا کوالسکی بعدها توضیح داد: «آن خانه ما را یاد زمانی انداخت که مجبور شدیم خانه و هرچه داشتیم را رها کنیم وقتی آلمانی‌ها آمدند و ما را به گتو انداختند… نمی‌خواستم همان کاری را بکنم که آلمانی‌ها کردند.» تصمیم آنان برای نپذیرفتن دارایی غارت‌شده فلسطینی استثنایی بود.

عمر بارتوف، مورخ، می‌گوید «هولوکاست و نکبت هر دو رویدادهایی موازی و در عین حال آشتی‌ناپذیر بودند». با این حال، برخلاف هولوکاست که آشکارا پایان یافت، نکبت در برخی چارچوب‌های مفهومی همچنان ادامه‌دار تلقی می‌شود.

## تاریخ‌نگاری
هولوکاست یک خاطره جهان‌شمول در فرهنگ غربی است و گرایش به حاشیه‌راندن یاد نکبت داشته‌است. هر دو واژه عبری «هَشوآ» و عربی «النکبة» به «فاجعه» ترجمه می‌شوند.

### اسرائیل
بر پایه تاریخ‌نگاری صهیونیستی، تشکیل دولت اسرائیل در ۱۹۴۸ «اوج جستجوی طولانی یهودیان برای حقوق و عدالت» بود. مورخ اسرائیلی بنی موریس استدلال می‌کند که جنگ‌آوران صهیونیست از جمله عوامل دیگر به‌وسیله هولوکاست برانگیخته شده بودند. نگاه اسرائیلی به جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل بر این باور است که اسرائیل در آن جنگ «بدیلی نداشت» و با «پاکی سلاح» جنگید. دیدگاه رایج در اسرائیل این بود که اعراب داوطلبانه و در پاسخ به فراخوان رهبران عرب کشور را ترک کردند، هرچند این نظر از سوی پژوهشگران اسرائیلی مانند مورخان نوین به چالش کشیده شده‌است؛ برخی آن را پاک‌سازی قومی و برخی دیگر مهاجرت اجباری خوانده‌اند.

آلون کونفینو، مورخ، می‌نویسد که «تلاش برای زدودن یاد نکبت در جامعه یهودی اسرائیل خود نیرویی اجتماعی فعال بوده، حاصل بسیج عظیم سیاسی، اقتصادی و فرهنگی، از ویرانی فیزیکی روستاهای عرب تا سکوت نمادین حافظه در کتاب‌های تاریخ و بیان‌های عمومی». کونفینو بیان می‌کند که شکل خفیف‌تر انکار نکبت وقوع فاجعه را می‌پذیرد اما مسئولیت صهیونیسم را انکار می‌کند، در حالی که شکل افراطی‌تر آن نکبت را اسطوره و «مجموعه‌ای از افسانه‌های بلندبالا» می‌خواند.

بازنمایی اعراب به‌مثابه نازی در گفتمان منازعه عربی-اسرائیلی رایج است و همچنین وانمود کردن صهیونیسم‌ستیزی فلسطینی به‌عنوان پدیده‌ای برخاسته از یهودستیزی. دادگاه آدولف آیشمن در سال ۱۹۶۱ فرصتی شد برای پیوند دادن اعراب به نازی‌ها. نازی‌خواندن توصیفی ملت فلسطین از ویژگی‌های سیاست حزب لیکود به رهبری مناخم بگین بود. در سال ۲۰۱۵ نخست‌وزیر اسرائیل بنیامین نتانیاهو به‌دروغ محمد امین الحسینی فلسطینی را به الهام‌بخشی هولوکاست متهم کرد. اظهارات وی در خود اسرائیل نیز با انتقاد روبه‌رو شد.

بسیاری از اسرائیلی‌ها استدلال می‌کنند که هولوکاست و نکبت قابل مقایسه نیستند. به گفته شیرا ستاو، یکی از کاستی‌های بازنمایی‌های اسرائیلی که می‌کوشند این شکاف را پر کنند، نبود صداهای فلسطینی و گرایش به نمایش سربازان اسرائیلی به‌عنوان قربانیان آسیب‌دیده روانی است. به گفته دان بار-اون، پژوهشگر اسرائیلی هولوکاست و صلح، و صلیبا سرسار از دانشگاه راتگرز، تنها در آغاز سده بیست‌ویکم بود که روشنفکران یهودی اسرائیلی و فلسطینی «شهامت» پل زدن مفهومی میان هولوکاست و نکبت را یافتند. در سوی اسرائیلی-یهودی، بار-اون و سرسار به مقاله ایلان گور-زئیو و ایلان پاپه در سال ۲۰۰۳ با عنوان «فراتر از نابودی حافظه جمعی دیگری» اشاره می‌کنند که فراخوانی زودهنگام برای بررسی هولوکاست و نکبت «در بافتی مشترک» بود؛ بدون ادعای برابری، «رشته‌ای که آن‌ها را به روان جمعی هر دو ملت پیوند می‌دهد» برجسته شد.

### آلمان
پس از توافق‌نامه غرامت ۱۹۵۲ با آلمان، موشه شارت پیشنهاد کرد بخشی از پول غرامت به پناهندگان فلسطینی پرداخت شود. این پیشنهاد رد شد زیرا به معنای پیوند دادن هولوکاست و نکبت بود. ایان اس. لاستیک استدلال می‌کند که توافق‌نامه غرامت می‌تواند الگویی برای پیمان صلح آینده اسرائیل و فلسطین باشد و می‌افزاید: «اگر آشتی میان اسرائیل و آلمان ممکن بوده، نمی‌توان گفت میان اسرائیل و فلسطین ناممکن است».

انتقاد آلمان در دهه ۱۹۷۰ از تغییرات یک‌جانبه مرزی اسرائیل و سیاست‌های شهرک‌سازی در سرزمین‌های اشغالی فلسطین تا اندازه‌ای بر الحاق عملی اورشلیم در ژوئیه ۱۹۸۰ با قانون اورشلیم تأثیر گذاشت. این اقدام شاید پاسخی نیز به بیانیه ونیز در ژوئن همان سال بود که در آن اتحادیه اقتصادی اروپا حق فلسطینیان برای تعیین سرنوشت و مشارکت در مذاکرات صلح را به رسمیت شناخت. بیانیه‌ای رسمی تند اسرائیلی آن را «مونیخ دوم» خواند ([الحاق آلمانی [سودتنلند]]): فلسطینیان نازیان بازگشته و اروپاییان هوادار آنان همچون نویل چمبرلین ترسیم شدند. هنگامی که آلمان غربی سرانجام در دهه ۱۹۸۰ به سوی شناسایی سازمان آزادی‌بخش فلسطین و حق تعیین سرنوشت فلسطینیان حرکت کرد، اسرائیل با یادآوری دوباره گذشته نازی پاسخ داد.

دانیل مارویکی استدلال می‌کند که در سده بیست‌ویکم « آلمانی به معنای نگریستن به منازعه اسرائیل-فلسطین از دریچه خاطره آلمانی هولوکاست است»، اما بیشتر آلمانی‌ها در این دیدگاه شریک نیستند.

### دیدگاه‌های فلسطینی
برخلاف روایت اسرائیلی، نویسندگان فلسطینی پیوندی مستقیم از هولوکاست به نکبت می‌کشند و خود را آخرین قربانی نازی‌ها می‌دانند. بار-اون و سرسار در سوی فلسطینی، عزمی بشاره (۱۹۹۶)، ادوارد سعید (۱۹۹۷) و نعیم عتیق (۲۰۰۱) را پیشگامان نخستین اندیشه پیوند دادن اذعان فلسطینی به هولوکاست با شناسایی یهودی-اسرائیلی نکبت معرفی می‌کنند. بشاره در اثر خود «میان مکان و فضا» (۱۹۹۲) نوشت: «برای آنکه قربانی ببخشد، باید به‌عنوان قربانی شناخته شود. این تفاوت میان سازش تاریخی و آتش‌بس است.» ادوارد سعید در جستاری کاربرد مقایسه‌ها میان دو رویداد را به‌عنوان ابزاری برای بی‌اعتبارکردن طرف مقابل یا توجیه خشونت و سرکوب کنونی انتقاد کرد. سعید بیان داشت که پیوند دادن هولوکاست و نکبت «فهم آن چیزی است که در تجربه انسانی زیر شرایط فاجعه‌بار جهان‌شمول است. به معنای شفقت و هم‌دردی انسانی و بازگشت کامل از اندیشه کشتن انسان‌ها به دلایل قومی، دینی یا ملی‌گرایانه است».

یکی از واکنش‌های فلسطینیان و جهان عرب به نگاه غربی به هولوکاست به‌عنوان شر مطلق، انکار هولوکاست بوده‌است. به گفته جامعه‌شناس اسرائیلی سامی اسموحا، انکار هولوکاست از سوی فلسطینیان نوعی اعتراض است «برای بیان مخالفت شدید با بازنمایی یهودیان به‌عنوان قربانی غایی و دست‌کم‌گرفتن فلسطینیان به‌مثابه قربانی». به گفته ژیلبر آشکار، اسرائیل به‌ویژه و دیگر کشورهای غربی تا اندازه‌ای کمتر، ابراز هم‌دردی اعراب با قربانیان هولوکاست را دست‌کم می‌گیرند.

### دیدگاه‌های بین‌المللی
هانا آرنت نوشت که تشکیل اسرائیل مسئله یهود در اروپا را حل کرد اما «صرفاً رده‌ای تازه از آوارگان، یعنی اعراب، پدیدآورد و بدین‌سان شمار بی‌دولتان و بی‌حقان را ۷۰۰ تا ۸۰۰ هزار نفر دیگر افزایش داد». آرنت شیوه‌ای را انتقاد کرد که مورخان یهودی، یهودیان را «نه تاریخ‌سازان بلکه تاریخ‌بردباران» نشان داده بودند. به نظر شیرا ستاو، این برداشت از تاریخ یهود اجازه داد هولوکاست و منازعه عربی-اسرائیلی بخشی از زنجیره‌ای پیوسته از آزار یهودیان ارائه شوند.

ا. دیرک مؤسس، مورخ، در کتاب «مسائل نسل‌کشی» (۲۰۲۱) استدلال می‌کند که رافائل لمکین — واضع اصطلاح نسل‌کشی (genocide) — که از صهیونیسم پشتیبانی می‌کرد، به احتمال زیاد نکبت را مطابق دیدگاه‌های رایج صهیونیستی موجه می‌دانست. لمکین هرچند از استقلال «ملت‌های کوچک» دفاع می‌کرد، اعراب فلسطینی را ملتی به‌اندازه کافی توسعه‌یافته نمی‌شمرد. مؤسس همچنین می‌گوید جهان‌شمول‌سازی هولوکاست در تعریف نسل‌کشی به حاشیه‌راندن اخلاقی اعمال دیگر — از جمله نکبت — انجامیده‌است. به نوشته او: «امروز این نظام به فلسطینیان نقش تبهکار را در نمایشی جهانی دربارهٔ جلوگیری از نسل‌کشی و «هولوکاست دوم» نسبت می‌دهد، به صرف مقاومت آنان در برابر استعمار و اخراج از سرزمینشان.»

برخی پژوهشگران مانند مؤسس و مورخ دونالد بلوکسهام یگانگی ادعایی هولوکاست را نقد کرده و هولوکاست و نکبت را بخشی از روندهای گسترده‌تر استعمار مهاجرنشین و ملی‌گرایی قومی می‌دانند که به نسل‌کشی و پاک‌سازی قومی در حاشیه‌های اروپا انجامیده‌اند. بارتوف می‌نویسد که ملی‌گرایی‌های رقیب گوناگون در شرق و مرکز اروپا یهودیان را کنار گذاشتند و رفتار منفی همسایگان غیریهودی با آنان در طول و پس از هولوکاست «به همه گزارش‌ها… بسیاری از آنان را نسبت به جمعیت عرب فلسطین بی‌تفاوت و سنگ‌دل و گاه انتقام‌جو ساخت».

بشیر بشیر و عاموس گلدبرگ می‌نویسند: «گفت‌وگوی عمومی مشترک عربی-یهودی دربارهٔ خاطرات دردناک این دو رویداد نه‌تنها ممکن است — هرچند چالش‌برانگیز و آشوبنده باشد — بلکه برای پدیدآوردن اخلاقی برابری‌طلبانه و فراگیر از دوملیتی در اسرائیل/فلسطین بنیادین است».

الیاس خوری می‌گوید: «هولوکاست و نکبت تصاویر آینه‌ای یکدیگر نیستند، اما یهودی و فلسطینی می‌توانند تصاویر آینه‌ای رنج انسانی شوند اگر خود را از توهم ایدئولوژی‌های ملی انحصارطلبانه رها سازند.» او کنار گذاشتن این ایدئولوژی‌ها را بخشی از نبرد جهانی علیه نژادپرستی می‌داند.

## در ادبیات

اس. ییزهار در داستان کوتاه «خربت خیزعه» (۱۹۴۹) به اخراج فلسطینیان به دست نیروهای اسرائیلی پرداخت و راوی سرگذشت آوارگان فلسطینی را مستقیماً با سرنوشت آوارگان یهودی مقایسه کرد. ییزهار در مصاحبه‌ای گفت که اخراج فلسطینیان با باورهای پیشین او دربارهٔ صهیونیسم در تناقض بود.

در سال ۱۹۵۲ آووت یشورون شعر «پِسَح بر غارها» را در روزنامه هاآرتص منتشر کرد. او بعدها توضیح داد: «هولوکاست یهودیان اروپا و هولوکاست اعراب فلسطینی، یک هولوکاست واحد ملت یهود. هر دو مستقیم به چهره یکدیگر خیره‌اند.»

در سال ۱۹۶۹ غسان کنفانی، نویسنده و مبارز فلسطینی، رمان «عائد إلی حیفا» را منتشر کرد. در این رمان زوجی فلسطینی که هنگام نکبت از حیفا گریخته‌اند به شهر خود بازمی‌گردند و با زوجی یهودی روبه‌رو می‌شوند — شوهر بازمانده هولوکاست است که خانه خالی آنان را تصرف کرده و پسر کوچکشان را به‌عنوان یهودی بزرگ کرده‌است. این پسر، دوو، در نیروهای دفاعی اسرائیل خدمت می‌کند، در حالی که پسر دیگر آنان در رام‌الله به فدائیان سازمان آزادی‌بخش فلسطین پیوسته‌است. رمان تنش‌های برخاسته از تعامل این دو خانواده را می‌کاود.

رمان پرفروش «صبح‌ها در جنین» (۲۰۱۰) نوشته سوزان ابوالهوا، نویسنده فلسطینی-آمریکایی، داستان خانواده‌ای فلسطینی از دهه ۱۹۳۰ تا ۲۰۰۲ را روایت می‌کند. هرچند کتاب نژادپرستی ضدعربی و استعمار مهاجرنشین را به تصویر می‌کشد، شخصیت‌های اصلی رمان بازماندگان یهودی هولوکاست هستند.

## جستارهای وابسته
* مقایسه اسرائیل و آلمان نازی
* روابط بین آلمان نازی و جهان عرب
* انکار هولوکاست
* انکار نکبت

## منابع

* 
* 
* 

رده:تاریخ‌نگاری هولوکاست
رده:مهاجرت دسته‌جمعی فلسطینی‌ها در سال ۱۹۴۸
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان آلمانی