روابط ایتالیا و چین

**روابط ایتالیا و چین** () به دوران روابط چین و روم باستان بازمی‌گردد، اما روابط رسمی بین ایتالیا و چین مدرن تنها در ۲۷ نوامبر ۱۹۲۸ آغاز شد (با شروع غیررسمی از ۱۹۱۳) و جمهوری خلق چین در ۶ نوامبر ۱۹۷۰ به رسمیت شناخته شد. خبر شناسایی جمهوری خلق چین توسط ایتالیا و قطع روابط رسمی با جمهوری چین (تایوان) سایر کشورهای اروپایی مانند اتریش و بلژیک را نیز به بررسی اقدامات مشابه ترغیب کرد.

وزیر امور خارجه ایتالیا پیترو ننی در ژانویه ۱۹۶۹ پیشنهاد شناسایی چین را ارائه کرد. حزب کمونیست ایتالیا نمایندگان حزب کمونیست چین (CCP) را برای حضور در کنگره حزبی ۱۹۶۹ خود دعوت کرد؛ با این حال، طرف چینی از پذیرش دعوت امتناع کرد. دو کشور در فوریه سال بعد تبادل سفیر کردند.

در حال حاضر، چین و ایتالیا در تبادلات سیاسی سطح بالا شرکت می‌کنند. در سپتامبر ۲۰۰۵، وزیر دفاع چین Cao Gangchuan و معاون وزیر دفاع ایتالیا سالواتوره چیکو امیدوار بودند همکاری نظامی میان دو کشور نزدیک‌تر شود.

شرکت هانگدو هواپیماسازی، یکی از تولیدکنندگان اصلی هواپیما در چین، ابتدا به عنوان کارگاه ملی هواپیمای چین-ایتالیا (SINAW) در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد، به عنوان یک سرمایه‌گذاری مشترک بین جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) و پادشاهی ایتالیا. با این حال، پس از آغاز جنگ دوم چین و ژاپن در سال ۱۹۳۷، ایتالیا به متحد ژاپن تبدیل شد و در بمباران کارخانه‌های SINAW توسط ژاپن همکاری کرد. دولت چین اموال ایتالیایی‌ها را در دسامبر ۱۹۳۷ مصادره کرد و تمامی کارکنان ایتالیایی شرکت تا پایان سال از کشور خارج شدند. در ۲۴ مارس ۲۰۱۹، ایتالیا به ابتکار کمربند و جاده پیوست و نخستین کشور عضو گروه هفت شد.

چینی‌های مقیم ایتالیا، شامل مهاجران اخیر و افراد چینی‌تبار زاده ایتالیا، اقلیت قابل توجهی را به ویژه در لمباردی، توسکانی و لاتزیو تشکیل می‌دهند.

## تاریخچه
مورخ رومی فلوروس بازدید هیئت‌های مختلف، از جمله *[[Serica|سِرها]]* (چینی‌ها یا آسیای میانه‌ای‌ها) را از امپراتور اول روم آگوستوس که بین ۲۷ پیش از میلاد تا ۱۴ میلادی سلطنت می‌کرد، توصیف می‌کند. با این حال، هنری یول حدس زد که احتمالاً این افراد بیشتر بازرگانان خصوصی بوده‌اند تا دیپلمات، زیرا منابع چینی تأکید دارند که گان یینگ اولین چینی بود که تا غربی‌ترین نقطه تیاؤژی (條支؛ بین‌النهرین) در سال ۹۷ میلادی رسید. در سال ۹۷، ژنرال چینی Ban Chao نماینده‌ای به نام گان یینگ به رم فرستاد. گان یینگ هرگز به رم نرسید و شاید تنها به سواحل شرقی دریای مدیترانه رسید، هرچند به احتمال زیاد فراتر از خلیج فارس نرفت. راهب و دیپلمات رابان بار سائوما در دهه ۱۲۸۰ از پکن به رم سفر کرد. آندالو دا ساویگنونه، یک ایتالیایی مقیم کلنی کوچک جنوایی در کوانژو، در سال ۱۳۳۶ توسط خان‌ها از پکن به ایتالیا فرستاده شد تا به عنوان دیپلمات به ملاقات پاپ برود. دیپلمات‌های چینی از زمان دودمان چینگ و تنها چند دهه پس از وحدت ایتالیا در ایتالیا فعال بوده‌اند. دیپلمات دودمان چینگ Li Fengbao در اواخر قرن نوزدهم سفیر ایتالیا بود، همانند هم‌عصرانش Kung Chao-Yuan, Xue Fucheng و شو جینگ چنگ. جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) نیز پس از شناسایی جمهوری توسط ایتالیا، سفیران خود را فرستاد. نخستین سفیر چین مدرن  (沈平) بود، در حالی که سفیر فعلی Li Junhua (李军华) است.

در روم باستان، اولین گروهی که ادعای مأموریت دیپلماتیک رومی‌ها به چین را داشتند در سال ۱۶ میلادی در *کتاب هان بعدی* ثبت شد. این سفارت به امپراتور هوان هان از دودمان هان آمد و از سوی «آندون» (؛ امپراتور آنتونینوس پیوس یا مارکوس آئورلیوس)، «پادشاه داکین» (رم) فرستاده شده بود. در سال ۲۲۶ میلادی، چین توسط یک داچین رومی () بازدید شد، که دیپلمات نبود بلکه بازرگان بود و به دربار سون کوان در نانجینگ رفت. سایر فرستادگان رومی در قرن سوم میلادی پی‌درپی آمدند. یک سفارت از داکین (رم) ثبت شده که هدیه‌های خراج به دودمان جین (۴۲۰–۲۶۵) چین (۲۶۶–۴۲۰ میلادی) آورد.

مهم‌ترین تماس بین چین و ایتالیا به بیش از ۷۰۰ سال پیش بازمی‌گردد، زمانی که کاوشگر ایتالیایی مارکو پولو به‌طور مشهور بین سال‌های ۱۲۷۱ تا ۱۲۹۵ به مدت هفده سال در این کشور اقامت داشت، چند دهه پس از بازدید جیوانی د پیان دل کارپین از قراقرم (شهر). پس از بازدید پولو، جان مونتکوروینو، نخستین اسقف اعظم پکن، در سال ۱۲۹۴ به پکن رسید. Michele Ruggieri، کشیش یسوعی ایتالیایی از پولیا (ایتالیا) و یکی از بنیان‌گذاران مأموریت‌های یسوعی در چین، نخستین اروپایی بود که وارد شهر ممنوعه شد.

پادشاهی ایتالیا در سال ۱۸۶۶ روابط دیپلماتیک خود را با چین برقرار کرد. ایتالیا در ۷ سپتامبر ۱۹۰۱ امتیاز خود در تیانجین را دریافت کرد. این امتیاز در سپتامبر ۱۹۴۳ پس از تسلیم ایتالیا به متفقین توسط ژاپنی‌ها اشغال شد و در اکتبر ۱۹۴۵ توسط ارتش چین آزاد شد. ایتالیا رسماً در سال ۱۹۴۷ ادعاهای خود به این امتیاز را کنار گذاشت. در ۱۶ اکتبر ۱۸۶۶، پیمان تجاری بین چین و ایتالیا امضا شد و هشت ماه بعد سفیر ایتالیا، کنت Vittorio Sallier de la Tour، که نماینده ایتالیا در دربارهای Jeddo و پکن بود، به شرق آسیا رسید. او و جانشینانش Alessandro Fè d'Ostiani و Raffaele Ulisse Barbolani با این حال مقر خود را در ژاپن نگه داشتند. Ferdinando de Luca نخستین سفیر ایتالیا بود که در چین مستقر شد و سفارت را در شانگهای تأسیس کرد، که در اواخر دهه ۱۸۸۰ به پکن منتقل شد. در سال ۱۹۱۳، ایتالیا جمهوری سون یات سن را به رسمیت شناخت و از آن پس موضعی بی‌طرفانه در برابر درگیری‌های مختلف با احزاب رقیب قدرت در چین حفظ کرد. ایتالیا رسماً کومینتانگ را به عنوان جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) به رسمیت شناخت و در ۲۷ نوامبر ۱۹۲۸، پیمان تجاری جدیدی را امضا کرد که جایگزین پیمان ۱۸۶۶ شد. مذاکرات توسط Daniele Varè انجام شد و پیمان در نانجینگ، پایتخت جدید چین، امضا شد. چیانگ کای‌شک تأکید کرد که تمامی قدرت‌های غربی باید سفارت‌های خود را به نانجینگ منتقل کنند و این اقدام را به عنوان تأیید نهایی قدرت خود در نظر گرفت. ایتالیا، مانند برخی دیگر از قدرت‌های بزرگ، تصمیم گرفت سفارت خود را بین نانجینگ و شانگهای تقسیم کند، در دو دفتر جداگانه.

در پایان سال ۱۹۳۷، ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳) منچوکو را به رسمیت شناخت و در سال ۱۹۴۱ نیز رژیم وانگ جینگ وی به رهبری وانگ جینگ وی با پایتخت در نانجینگ را به رسمیت شناخت، اگرچه سفیران ایتالیایی برای مدتی همچنان در شانگهای اقامت داشتند. سپس نماینده ایتالیا، پیه‌ر پاسکوال اسپینلی، تصمیم گرفت تا مقر اصلی سفارت را به نانجینگ منتقل کند و در عین حال دفاتر جداشده پکن و شانگهای را دوباره بازگشایی کند. در سال ۱۹۴۵، پیروان موسولینی با دولت وانگ جینگ وی در پکن، شانگهای و نانجینگ در تماس بودند، در حالی که وزارت امور خارجه ایتالیا پس از فاشیسم برای ازسرگیری تماس با چیانگ کای‌شک تلاش می‌کرد، که نماینده جدید ایتالیا، Sergio Fenoaltea، رسماً در اکتبر ۱۹۴۶ در نانجینگ به او استوارنامه ارائه کرد. در سال ۱۹۴۵، ایتالیایی‌ها قصد داشتند دفاتر بسته شده سفارت در پکن را به آمریکایی‌ها قرض دهند، اما این امر محقق نشد، زیرا پیش از رسیدن آمریکایی‌ها، گروهی از چینی‌ها، که در سمت ملی‌گرایان بودند اما از دستورات ژنرالی مستقل که به دنبال ثروت بود پیروی می‌کردند، سفارت را غارت کرده و ساختمان و آرشیو را تخریب کردند. پس از جنگ داخلی چین، حزب کمونیست چین در سال ۱۹۴۹ پکن و کمی بعد نانجینگ را تصرف کرد. در نوامبر ۱۹۵۰، فئنالته که فشارهایی برای بازگشت به ایتالیا وارد می‌کرد، چین را ترک کرد. روابط دیپلماتیک سپس توسط Ezio Mizzan اداره شد، که در فوریه ۱۹۵۱ گزارش داد پلیس حزب کمونیست چین فعالیت‌ها و تحرکات او را محدودتر کرده و ماندگاری سفارت ایتالیا در نانجینگ، پایتخت سابق چیانگ کای‌شک و وانگ جینگ وی، ممکن است مشکلات سیاسی ایجاد کند. او به رم توصیه کرد تصمیمی قاطع اتخاذ شود: یا چین را به رسمیت بشناسند، او و سفارت را به پکن منتقل کنند، یا تمامی دیپلمات‌ها را خارج کنند. پس از آن که ابتدا تمایل داشت مانند کشورهای دانمارک، نروژ و بریتانیا چین را به رسمیت بشناسد، ایتالیا مسیر مخالف را انتخاب کرد و سفارت نانجینگ را تعطیل کرده و روابط دیپلماتیک را قطع نمود، تحت تأثیر مشاوره ایالات متحده که ابتدا در نظر داشت به ایتالیا اجازه دهد چین را به رسمیت بشناسد تا راه برای شناسایی اجتناب‌ناپذیر توسط خودشان هموار شود.

ایتالیا و چین تا سال ۱۹۷۰ یکدیگر را به رسمیت نمی‌شناختند. در طول بیست سال وقفه در روابط دیپلماتیک، ایتالیا سفارتخانه‌ای در چین نداشت و با چین ملی‌گرا ارتباط داشت، اگرچه هیچ سفیری نیز به تایپه نفرستاد. در این بیست سال، ایتالیا «محدود به واگذاری برخی وظایف نامشخص برای رصد مسئله چین» به کنسولگری عمومی خود در هنگ‌کنگ بود. در سال ۱۹۷۰، خبر شناسایی جمهوری خلق چین توسط ایتالیا و قطع روابط رسمی با جمهوری چین سایر کشورهای اروپایی مانند اتریش و بلژیک را نیز به بررسی اقدامات مشابه ترغیب کرد.

در مارس ۲۰۱۹، طی سفر رئیس‌جمهور چین، شی جین‌پینگ، به ایتالیا، چین یک یادداشت تفاهم در مورد ابتکار کمربند و جاده با ایتالیا امضا کرد. ایتالیا تنها کشور گروه هفت بود که به این ابتکار پیوست. در ژوئیه ۲۰۲۳ ایتالیا اعلام کرد که قصد دارد از ابتکار کمربند و جاده خارج شود. نخست‌وزیر جورجا ملونی اعلام کرد که این پروژه هیچ سود واقعی برای اقتصاد ایتالیا ندارد. وزارت امور خارجه جمهوری خلق چین اقدامات ایتالیا را «مختل‌کننده همکاری و ایجاد تفرقه» توصیف کرد. چوچو ژانگ، پژوهشگر، در سال ۲۰۲۵ می‌نویسد که همکاری اقتصادی دوجانبه بین ایتالیا و چین به دلیل قصد ایتالیا برای خروج مختل نشد و تجارت بین دو کشور تا فوریه ۲۰۲۴ افزایش یافت.

در مارس ۲۰۲۰ گزارش شد که شبکه تلویزیونی دولتی چین CGTN و روزنامه گلوبال تایمز تلاش کردند تا با انتشار اطلاعات نادرست، نشان دهند که دنیاگیری کووید-۱۹ ممکن است پس از ایالات متحده در ایتالیا آغاز شده باشد.

در ۱۳ مارس ۲۰۲۰، چین تجهیزات پزشکی از جمله ماسک و دستگاه تنفس مصنوعی به ایتالیا ارسال کرد و همراه آن تیمی از پزشکان چینی برای کمک به ایتالیا و مقابله با ویروس در سراسر کشور اعزام شد. پس از آن که چین میلیون‌ها ماسک اهدا کرد، ماسک‌هایی نیز به ایتالیا فروخت. این موارد اهدا نبودند بلکه محصولات و خدمات خریداری‌شده بودند. در ۲۴ مارس ۲۰۲۰، وزیر امور خارجه ایتالیا لوئیجی دی مایو در مصاحبه‌ای اعلام کرد که پس از شیوع بیماری در ایتالیا، چین اولین کشوری بود که تجهیزات پزشکی و کارشناسان پزشکی را برای کمک به ایتالیا ارسال کرد. هنگامی که ویروس شیوع یافت، ایتالیا متهم شد که مواد محافظتی را با قیمت پایین به چین داده است زیرا ۴۰٬۰۰۰ ماسک به چین تقدیم کرده بود. امروز چین میلیون‌ها ماسک را بازمی‌گرداند. نخست‌وزیر ایتالیا، جوزپه کونته، از حمایت و کمک‌های چین قدردانی کرد. با این حال، در آوریل ۲۰۲۰ پس از این فاجعه گزارش شد که کیت‌های حفاظت شخصی که چین به ایتالیا فروخت، همان‌هایی بودند که ایتالیا پیش‌تر در آغاز شیوع دنیاگیری کووید-۱۹ در سرزمین اصلی چین به چین اهدا کرده بود. وزارت امور خارجه چین پاسخ داد: این خبر نادرست است. دولت ایتالیا هنوز واکنشی نشان نداده است.

در مه ۲۰۲۰، سخنگویان رسمی چین ویدئوهایی در توییتر منتشر کردند که ایتالیایی‌ها را در حال تکرار شعار «Grazie, Cina» همراه با پخش سرود ملی چین نشان می‌داد. تحلیل این ویدئو نشان داد که ویدئو دستکاری شده و نگرانی‌هایی دربارهٔ فعالیت‌های پروپاگاندا در چین در اتحادیه اروپا ایجاد کرد، از جمله تلاش برای ترغیب مقامات اروپایی به تحسین چین و تلاش برای تضعیف واکنش اروپا به بحران سلامت و نمایش چین و روسیه به‌عنوان تنها کشورهایی که استراتژی قوی برای مقابله با کووید-۱۹ دارند.

## جستارهای وابسته
* جووانی د مارینیولی
* جوزپه کاستیلیونه
* جان مونتکوروینو
* مارکو پولو
* ماتئو ریتچی
* اودوریک اهل پوردنون
* رابان بار سائوما
* روابط چین و روم باستان

## منابع


رده:روابط دوجانبه ایتالیا
رده:روابط دوجانبه چین