تأمین مالی حفاظت

**تأمین مالی حفاظت از محیط زیست**، به معنای فرایند جذب و مدیریت سرمایه به‌منظور حمایت از حفاظت از زمین، آب و منابع طبیعی است. گزینه‌های تأمین مالی حفاظت بر اساس منبع، از منابع عمومی، خصوصی و غیرانتفاعی متفاوت‌اند؛ از نظر نوع، شامل وام‌ها، کمک‌هزینه‌ها، مشوق‌های مالیاتی و سازوکارهای بازار می‌شوند؛ و از نظر مقیاس، از سطح ملی تا ایالتی، و از سطح محلی تا فدرال متغیرند.

فعالان جنبش حفاظت از محیط زیست به‌طور سنتی برای تأمین مالی پروژه‌ها و ابتکارات خود، به سرمایه خصوصی و خیریه‌ای در قالب کمک‌های مالی درخواستی، کمک‌هزینه‌های بنیادها و غیره، و همچنین منابع مالی دولتی از طریق مشوق‌های مالیاتی، مصوبات عمومی، اوراق قرضه و تخصیص بودجه از سوی نهادهای دولتی، متکی بوده‌اند.

اگرچه دولت‌ها و نهادهای خیریه مقدار نسبتاً محدودی منابع مالی فراهم می‌کنند، اما فعالان حوزه حفاظت بر این باورند که سرمایه موجود برای حفظ اکوسیستم‌های جهانی کافی نیست. بر اساس برآوردها در سال ۲۰۱۸، برای پاسخگویی به نیازهای جهانی حفاظت از محیط زیست، سالانه باید بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری صورت گیرد. با این حال، تأمین‌کنندگان تنها حدود ۵۲ میلیارد دلار در سال به تأمین مالی حفاظت اختصاص می‌دهند. با گذشت زمان، فعالان این حوزه به‌طور فزاینده‌ای از مجموعه گسترده‌تری از گزینه‌های تأمین مالی بهره می‌برند و منابع سنتی دولتی و خیریه‌ای را با سایر منابع سرمایه، از جمله بازارهای سرمایه، ترکیب می‌کنند. این منابع غیرسنتی سرمایه حفاظتی شامل تأمین مالی از طریق بدهی، مشوق‌های مالیاتی نوظهور، سرمایه‌گذاری‌های خصوصی و تأمین مالی پروژه‌ای هستند. این منابع تکمیلی، موجب گسترش حجم سرمایه مالی موجود برای تأمین مالی اقدامات حفاظتی در سراسر جهان می‌شوند، و با سرمایه‌گذاری این منابع، مجموعه دارایی‌های حفاظت‌شده شامل زمین، آب و منابع طبیعی توسعه می‌یابد.

## منابع دولتی
### معاوضه بدهی در ازای طبیعت
دولت‌ها از طرق مختلفی در تأمین مالی حفاظت از محیط زیست مشارکت می‌کنند. یکی از روش‌های برجسته، سازوکار مبادله بدهی با طبیعت است که نقش مهمی در حمایت از تلاش‌های پایاییزیست‌محیطی در کشورهای در حال توسعه ایفا می‌کند. این مفهوم نخستین بار در دهه ۱۹۸۰ میلادی شکل گرفت و بر پایه آن، بازیگران عمومی و خصوصی می‌توانند بدهی‌های یک کشور در حال توسعه را خریداری کرده و در ازای آن، بخشی یا کل بدهی آن کشور را ببخشند یا از بین ببرند.

پس از بخشش این بدهی، دولت کشور بدهکار متعهد می‌شود که معادل ارزش بدهی تسویه‌شده یا بخشی از آن را صرف پروژه‌های داخلی حفاظت از محیط زیست کند. این اقدام نه تنها به کاهش فشار مالی بر کشورهای بدهکار کمک می‌کند، بلکه منابع ارزشمندی را برای حفاظت از تنوع زیستی، مدیریت منابع طبیعی، جنگل‌داری پایدار، و حفظ ذخایر طبیعی فراهم می‌آورد.

علاوه بر مشارکت دولت‌های توسعه‌یافته در این سازوکار، نهادهای مالی خصوصی نیز نقش فعالی دارند. به عنوان مثال، برخی از بانک‌های تجاری، بدهی کشورها را خریداری کرده و آن را با قیمت‌های تخفیف‌خورده به سرمایه‌گذاران یا مؤسسات مالی دیگر می‌فروشند. سازمان‌های واسطه، به‌ویژه سازمان‌های مردم‌نهاد نیز در این مبادلات مشارکت می‌کنند تا منابع مالی مورد نیاز برای اجرای برنامه‌های زیست‌محیطی یا برنامه‌ریزی‌های دولتی را تأمین کرده و در عین حال، به حفظ ارزش پولی کشور میزبان کمک کنند.

یکی از نخستین نمونه‌های موفق این نوع مبادله در سال ۱۹۸۷ در کشور بولیوی انجام شد. در این مورد، دولت بولیوی حدود ۶۵۰٬۰۰۰ دلار از بدهی خود را تنها در قبال ۱۰۰٬۰۰۰ دلار واگذار کرد.[۴] در مقابل، بولیوی متعهد شد بودجه لازم برای اجرای برنامه‌های پایداری زیست‌محیطی در ذخیره‌گاه حیات‌وحش بنی را تأمین کند.این اقدام، نقطه‌عطفی در تاریخ تأمین مالی محیط‌زیست محسوب می‌شود و راه را برای تکرار چنین طرح‌هایی در کشورهای مشابه هموار کرد.

از آنجا که بسیاری از کشورهای دارای بیشترین بدهی خارجی، میزبان غنی‌ترین و شکننده‌ترین اکوسیستم‌های جهان نیز هستند، سازوکار مبادله بدهی با طبیعت توجه زیادی را به سمت حفاظت از محیط زیست در آسیب‌پذیرترین نقاط زیست‌کره جلب کرده است. این روش نه تنها ابزاری مالی، بلکه رویکردی استراتژیک برای هم‌افزایی بین توسعه اقتصادی و پایداری زیست‌محیطی در سطح جهانی به‌شمار می‌رود.

## جستارهای وابسته
* جنبش حفاظت از محیط زیست
* پرداخت برای خدمات اکوسیستم
* اوراق قرضه عمومی
* مبادله بدهی در ازای طبیعت
* حق ارتفاق حفاظتی
* ابتکار رأی‌گیری

## منابع

## پیوند به بیرون
* شبکه تأمین مالی حفاظت از محیط زیست

رده:اقتصاد زیست‌محیطی
رده:بنیان‌گذاری‌های حفاظت و محیط زیست
رده:محیط زیست‌گرایی