قمار در کامبوج

**قمار در کامبوج** طبق قانون سرکوب قمار مصوب سال ۱۹۹۶ رسماً غیرقانونی است. این قانون تمام اشکال غیرمجاز قمار را ممنوع اعلام کرد و مجازات‌هایی از جریمه‌های نقدی گرفته تا حبس‌های کوتاه‌مدت را برای آن در نظر گرفت، اگرچه اداره کل زندان‌های دولت کامبوج، قمار را در فهرست ۲۸ جرم قابل مجازات با حبس قرار نداده است.

ممنوعیت قمار، که شامل همه اشکال قمار آنلاین نیز می‌شود، فقط در مورد شهروندان کامبوجی اعمال می‌شود. از اکتبر ۲۰۱۵، ۷۵ کازینو برای پذیرایی از گردشگران خارجی در کامبوج فعالیت داشتند که در نه ماه اول سال، ۲۹ میلیون دلار آمریکا درآمد برای دولت ملی و ۲ میلیارد دلار درآمد برای کازینوها فراهم می‌کردند. شهروندان کامبوجی مجاز به قمار از طریق بازی‌های تحت حمایت دولت، از جمله پنج لاتاری ملی خصوصی جداگانه هستند. کامبوجی‌ها پیش از این نیز مجاز به بازی با دستگاه‌های اسلات واقع در کازینوهای کشور بودند، اما به دلیل شکایات مربوط به خشونت مربوط به بدهی‌های قمار و قمار گسترده، دستگاه‌های اسلات در سال ۲۰۰۹ ممنوع شدند.

قمار به عنوان یک سرگرمی محبوب، به‌طور کلی در فرهنگ جنوب شرقی آسیا و به ویژه در فرهنگ کامبوج ریشه دوانده است. مردانی که قمار نمی‌کنند، اغلب به عنوان افرادی غیرمردانه تلقی می‌شوند. در نتیجه، با وجود قوانین علیه قمار شهروندان، قمار غیرقانونی در کامبوج گسترده است. نیروهای پلیس در کامبوج، که توسط یکی از فاسدترین دولت‌های جهان اداره می‌شود، اغلب به کازینوها به مردم محلی اجازه می‌دهند آزادانه وارد شوند و اتاق‌های خصوصی را برای مقامات دولتی و مجری قانون، که اغلب منافع مالی زیادی در کازینوها دارند، فراهم می‌کنند تا قمار غیرقانونی انجام دهند.

فعالیت‌های فراقانونی نیز در خارج از کازینوهای مجاز، از جنگ خروس‌ها و اتاق‌های کارت گرفته تا سایت‌های شرط‌بندی ورزشی (عمدتاً فوتبال منطقه‌ای و مسابقات کون خمر) و لاتاری‌های غیرمجاز، گسترده هستند. بیشتر این فعالیت‌ها توسط جرایم سازمان‌یافته کنترل می‌شوند و با رشوه به مجریان قانون محافظت می‌شوند.

تعدادی از مسائل اجتماعی در نتیجه قمار، به ویژه اعتیاد به قمار، کامبوج را گرفتار کرده است.

## صنعت کازینو
در کامبوج، قمار کردن برای شهروندان غیرقانونی است. ۱۰۵ فقط خارجی‌ها مجاز به شرط‌بندی در کازینوهای کامبوج هستند: ۱۰۵ مناطق مرزی مانند پویپت (مرز تایلند با کامبوج) و باوت (مرز ویتنام با کامبوج) کازینوهای متعددی دارند که به مردم محلی تایلندی و ویتنامی اجازه می‌دهد بدون محدودیت‌های کشورهای خود قمار کنند.

از اواخر دهه ۱۹۹۰، کامبوج برای بهره‌برداری از این امر، در حال ایجاد صنعت کازینو بوده است. این کشور در شهرهای مرزی و مناطق تفریحی محبوب کازینو ساخته و قماربازان خارجی را جذب می‌کند، در حالی که رسماً ورود شهروندان خود را ممنوع کرده است. در شهرهای مرزی مانند پویپت، او اسماچ و باوت، «کازینو استریپ» هایی در کنار مرز وجود دارد که خارجی‌های نزدیک می‌توانند برای قمار به آنجا مراجعه کنند. ویزا هنوز برای اکثر شهروندان خارجی لازم است، اما شهروندان عضو آسه‌آن معمولاً می‌توانند برای مدتی بدون ویزا وارد شوند.

در مناطق تفریحی توریستی محبوب، مانند کوه کونگ و سیهانوکویل، کازینوها برای هر کسی که گذرنامه خارجی دارد، باز هستند و بزرگ‌ترین کازینوی کشور، کازینوی ناگاورلد در پنوم پن، که دارای حقوق انحصاری بازی در شعاع ۲۰۰ کیلومتری پایتخت است، قصد دارد یک سرویس چارتر برای پرواز مشتریان ثروتمند از چین راه‌اندازی کند.
بندانگشتی|250x250پیکسل|یک کازینوی کامبوجی در باوت، در گذرگاه مرزی ویتنام
صنعت کازینو در کامبوج همچنان در حال رشد است. در سال ۲۰۱۱، ۲۰ میلیون دلار آمریکا درآمد مالیاتی ایجاد شد. در سال ۲۰۱۴، ۵۷ کازینو حدود ۲۵ میلیون دلار درآمد برای دولت ملی فراهم کردند، در حالی که در نه ماه اول سال ۲۰۱۵، ۷۵ کازینو، با ده مؤسسه جدید که تنها در سه‌ماهه سوم مجوز گرفتند، ۲۹ میلیون دلار درآمد برای دولت و ۲ میلیارد دلار درآمد برای صاحبان کازینو، که اکثر آنها شرکت‌های سرمایه‌گذاری خارجی هستند، ایجاد کردند.

قانون مدیریت قمار تجاری (LMCG)، که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد، به عنوان چارچوب نظارتی اصلی حاکم بر فعالیت‌های قمار در کامبوج عمل می‌کند. این قانون یک سیستم صدور مجوز ساختار یافته ایجاد می‌کند که به اپراتورهای داخلی و بین‌المللی اجازه می‌دهد برای مجوزهای کازینو درخواست دهند. کمیسیون مدیریت قمار تجاری کامبوج (CGMC) مسئول نظارت بر صدور مجوز و اجرای مقررات صنعت قمار است.

قانون مدیریت قمار تجاری اجازه صدور مجوز برای کازینوهای زمینی و مجتمع‌های تفریحی را می‌دهد. مجوزهای کازینوهای آنلاین بخش جدایی‌ناپذیری از مجوزهای کازینوهای زمینی هستند که به این مکان‌ها این امکان را می‌دهند که علاوه بر فعالیت‌های فیزیکی خود، قمار آنلاین را نیز میزبانی کنند. مجوزهای کازینوهای آنلاین مستقل صادر نمی‌شوند.

سیهانوکویل صنعت کازینوی آنلاین قابل توجهی را توسعه داد. ۱۰۵–۱۰۶ سیهانوکویل در کنار کازینوهای آنلاین، به محلی برای بسیاری از عملیات کلاهبرداری آنلاین علیه شهروندان چینی تبدیل شد: در سال ۲۰۱۸، کامبوج و چین یک همکاری مشترک در زمینه اجرای قانون ایجاد کردند: ۱۰۶ در سال ۲۰۱۹، آنها مرکز عملیات مشترک بخش جرایم ضد فناوری پلیس ملی را در پنوم پن افتتاح کردند: یک روز پس از افتتاح این مرکز، بیش از ۱۰۰ چینی دستگیر و برای پیگرد قانونی از کامبوج به چین بازگردانده شدند: کامبوج قمار آنلاین را از سال ۲۰۲۰ ممنوع کرد: بسیاری از گردانندگان قمار چینی که پس از ممنوعیت، کامبوج را ترک کردند، دیگر به چین بازنگشتند: در عوض، بسیاری به ایالت کارن، میانمار، در منطقه مرزی میانمار و تایلند مهاجرت کردند و در آنجا عملیات قمار را آغاز کردند.

## مسائل اجتماعی
بندانگشتی|کارمندان ناگاوورد در سال ۲۰۲۱ اعتصاب می‌کنند
کامبوجی‌ها اغلب یک ضرب‌المثل قدیمی خمری *lbaeng taeng vineah* را نقل می‌کنند ()، «قمار همیشه (زندگی) را نابود می‌کند»، که نشان دهنده انواع مشکلات اجتماعی پیرامون قمار است که کامبوج از آن رنج می‌برد، از جمله جرایم مربوط به قمار غیرقانونی و بازپرداخت بدهی‌ها، اختلافات خانگی و اعتیاد مخرب به قمار که یک مشکل بزرگ در کامبوج است. با وجود ممنوعیت رسمی شهروندان برای شرکت در هر نوع بازی غیرمجاز، قمار بخش قابل توجهی از فرهنگ کامبوج است.

قمار، معمولاً به شکل بازی‌های کارتی یا تاسی، به‌طور سنتی فقط در هفته‌های نزدیک به جشن‌های سال نو از نظر اجتماعی قابل قبول است. با این حال، قمار در تمام طول سال و در هر فرصتی ادامه دارد، در خانه‌های کارت زیرزمینی، لاتاری‌ها (اعم از قانونی و غیرقانونی)، سایت‌های شرط‌بندی ورزشی، بازی‌های آنلاین، از طریق ورود غیرقانونی به کازینوها یا حتی بازی‌های بداهه در زمان استراحت کاری؛ حتی یک بازی به نام *چاک توک فلیانگ* وجود دارد که در آن کامبوجی‌ها گاهی تا ۱۰۰۰ دلار آمریکا، روی زمان و میزان بارش باران شرط می‌بندند.

برای ورود به کازینو در کامبوج، گذرنامه خارجی لازم است و این امر راه گریزی را فراهم می‌کند که به بسیاری از کامبوجی‌های شهرنشین با تابعیت دوگانه اجازه می‌دهد تا به‌طور قانونی قمار کنند. جمعیت روستایی و کسانی که نمی‌توانند کارت شناسایی خارجی ارائه دهند، باید برای ورود به کازینوهای قانونی به پلیس محلی رشوه بدهند. قماربازانی که کازینوها یا سایر مکان‌های بازی غیرقانونی و کمتر رسمی را ترک می‌کنند، گزارش داده‌اند که مجبور شده‌اند تا دو سوم از برد روزانه خود را به پلیس بدهند تا در صورت دستگیری از دستگیری جلوگیری کنند.

خدمات روان‌شناسی برای افراد معتاد بسیار کم یا اصلاً وجود ندارد. در میان مردان کامبوجی، قمار، همراه با نوشیدن و سایر رذایل این چنینی، به عنوان نمادی از مردانگی دیده می‌شود. جامعه کامبوج به‌طور سنتی قمار مشکل‌ساز را به عنوان یک مشکل اجتماعی به جای یک مشکل پزشکی در نظر گرفته است، در نتیجه، تعداد بسیار کمی از آنها به دنبال درمان از متخصصان پزشکی هستند. از سال ۲۰۱۲، برنامه درمانی سراسری، سازمان روان‌شناسی فرافرهنگی، گزارش داده است که بیماران را برای اختلالاتی مانند افسردگی و اعتیاد به مواد مخدر درمان می‌کند، اما حتی یک بیمار را برای اعتیاد به قمار درمان نکرده است.

## منابع

رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده