امپریالیسم روسیه

**امپریالیسم روسیه** () نفوذ سیاسی، اقتصادی و فرهنگی، و همچنین قدرت نظامی است که توسط روسیه و دولت‌های پیشین آن بر سایر کشورها و قلمروها اعمال شده است. این شامل فتوحات روسیه تزاری، امپراتوری روسیه، امپریالیسم اتحاد جماهیر شوروی و نئوامپریالیسم فدراسیون روسیه می‌شود. برخی از پژوهشگران پسااستعمارگرایی به کم‌توجهی به امپریالیسم روسیه و شوروی در این رشته اشاره کرده‌اند.

پس از فتح قسطنطنیه (۱۴۵۳)، شاهزاده‌نشین بزرگ مسکو خود را رم سوم نامید، در پی امپراتوری روم و امپراتوری بیزانس. از دهه ۱۵۵۰، روسیه به‌طور متوسط سالانه قلمرویی به اندازه هلند را برای ۱۵۰ سال فتح کرد. این شامل فتح سیبری توسط روسیه، فتح آسیای میانه توسط روسیه، استیلای روسیه بر قفقاز و بخش‌هایی از اروپای شرقی بود. روسیه در این سرزمین‌ها به استعمار مهاجرنشین پرداخت و همچنین مستعمراتی در آمریکای شمالی، به‌ویژه در آلایای امروزی، تأسیس کرد. در اوج خود در اواخر قرن ۱۹، امپراتوری روسیه حدود یک ششم از خشکی‌های جهان را در بر می‌گرفت و آن را در فهرست فهرست پهناورترین امپراتوری‌ها قرار می‌داد.

در اواخر قرن ۱۸، امپراتور روسیه مفهوم "All-Russian nation" را مطرح کرد که شامل روسیه بزرگها، روسیه کوچکها (اوکراینی‌ها) و روس‌های سفید (بلاروس‌ها) بود تا ادعاهای امپریالیستی روسیه بر بخش‌هایی از مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی تقسیم‌شده را تقویت کند. امپراتور نیکلای یکم "ارتدکسیسم، خودکامگی و ملیت" را به عنوان ایدئولوژی رسمی امپراتوری تعیین کرد، که هدف آن متحد کردن اقوام مختلف امپراتوری از طریق مسیحیت ارتدکس شرقی، وفاداری به امپراتور و روسی بودن بود.

در جنگ داخلی روسیه، بلشویکها کنترل قلمروهای امپراتوری سابق را به دست گرفتند و اتحاد جماهیر شوروی (USSR) را تأسیس کردند. اگرچه ادعا می‌کردند ضد امپریالیست هستند، اما دارای امپریالیسم شوروی بودند. این اتحاد در بسیاری از مداخلات نظامی خارجی و تغییر رژیم‌ها در سراسر جهان دخیل بود و همچنین به Sovietization پرداخت. تحت ژوزف استالین، شوروی به استعمار داخلی در آسیای مرکزی پرداخت از طریق مهاجرت اجباری در اتحاد جماهیر شوروی. طبق پیمان مولوتوف–ریبنتروپ، شوروی و آلمان نازی اروپای شرقی را بین خود تقسیم کردند. در پایان جنگ جهانی دوم، بیشتر کشورهای شرق و مرکز اروپا تحت اشغال‌های نظامی توسط اتحاد شوروی بودند؛ این کشورهای بلوک شرق به‌طور گسترده‌ای دولت اقماری محسوب می‌شدند.

از دهه ۲۰۱۰، تحلیلگران Russia under Vladimir Putin را نئوامپریالیست توصیف کرده‌اند. روسیه سرزمین‌های تحت اشغال روسیه را تحت کنترل دارد و به گسترش‌طلبی پرداخته است، به ویژه در جنگ روسیه و گرجستان (۲۰۰۸)، الحاق کریمه توسط فدراسیون روسیه (۲۰۱۴) و حمله روسیه به اوکراین و الحاق جنوب و شرق اوکراین به روسیه (۲۰۲۲). روسیه همچنین دولت اتحادیه تأسیس کرده است. رژیم پوتین ایده‌های امپریالیستی مانند "Russian world" و ایدئولوژی اوراسیاگرایی را احیا کرده است. این کشور از اطلاعات نادرست و روس‌های دور از وطن برای تضعیف حاکمیت سایر کشورها استفاده کرده است. روسیه همچنین به استعمار نو متهم شده، عمدتاً از طریق فعالیت‌های گروه واگنر و سپاه آفریقا.

## دیدگاه‌ها دربارهٔ امپریالیسم روسیه
مونتسکیو نوشت که «مسکو نمی‌تواند امپراتوری را ترک کند» و آن‌ها «همه برده هستند». تاریخ‌نگار Alexander Etkind پدیده‌ای به نام «شیب معکوس» را توصیف می‌کند، جایی که مردم نزدیک مرکز امپراتوری روسیه فشار و سرکوب بیشتری نسبت به کسانی که در لبه‌ها زندگی می‌کنند تجربه می‌کردند. ژان-ژاک روسو نیز استدلال می‌کرد که لهستان به دلیل امپریالیسم روسیه آزاد نیست. در سال ۱۸۳۶، نیکلای گوگول گفت که سنت پترزبورگ «چیزی شبیه به یک مستعمره اروپایی در آمریکا» است و اشاره کرد که به اندازه مردم بومی، خارجی‌ها در آنجا حضور دارند. به گفته آلکسی خومیاکوف، نخبگان روسیه «یک مستعمره از اروپایی‌های متنوع، پرتاب‌شده در کشور وحشی‌ها» بودند و بین این دو «روابط استعماری» وجود داشت. جنبه مشابهی توسط Konstantin Kavelin شناسایی شد.

استدلال شده است که امپریالیسم روسیه با دیگر امپراتوری‌های استعماری اروپایی متفاوت است، زیرا امپراتوری آن زمینی و نه دریایی بود، به این معنی که شورش‌ها آسان‌تر سرکوب می‌شدند و برخی سرزمین‌ها به سرعت پس از از دست رفتن دوباره تصرف می‌شدند. پایه زمینی امپراتوری نیز به عنوان عاملی مطرح شده که آن را نسبت به امپراتوری‌های دریایی تقسیم‌شده‌تر می‌کرد، به دلیل مشکلات ارتباطی و حمل‌ونقل در آن زمان.

امپریالیسم روسیه با نظام اقتصادی مبتنی بر سرسپاری و حکومت مستبد که نیازمند افزایش مداوم زمین‌های تحت کشت برای مشروعیت‌بخشی به حکومت و تأمین رضایت مردم بود، مرتبط دانسته شده است. نظام سیاسی نیز به نوبه خود به زمین به عنوان منبعی برای پاداش دادن به مقامات وابسته بود و بنابراین نخبگان سیاسی، توسعه سرزمینی را به عنوان پروژه‌ای عمدی دنبال می‌کردند.

### استعمار داخلی
به گفته واسیلی کلوشفسکی، روسیه دارای «تاریخ کشوری است که خود را مستعمره می‌کند». ولادیمیر لنین قلمروهای توسعه‌نیافتگی روسیه را به‌عنوان استعمار داخلی می‌دید. این مفهوم ابتدا توسط August von Haxthausen در سال ۱۸۴۳ در زمینه روسیه مطرح شد. سرگی سولویوف استدلال کرد که این به این دلیل بود که روسیه «مستعمره‌ای نبود که با اقیانوس‌ها از سرزمین اصلی جدا شده باشد». برای Afanasy Shchapov، این فرایند عمدتاً توسط امپریالیسم اکولوژیکی هدایت می‌شد، به طوری که تجارت خز و ماهیگیری باعث فتح سیبری و آلاسکا می‌شد. پیروان دیگر کلوشفسکی شکل‌های استعمار بر اساس گسترش نظامی یا صومعه‌ای و دیگر موارد را شناسایی کردند. در همین حال، پاول میلیوکف خشونت این فرایند خوداستعماری را مورد توجه قرار داد. شباهتی بعداً توسط Mark Bassin بین خوداستعماری روسیه و غرب وحشی شناسایی شد.

## ایدئولوژی‌های امپریالیسم روسیه
گسترش سرزمینی امپراتوری، مشروعیت بیشتری به حاکمان خودکامه روسیه می‌داد و همچنین برای جمعیت تحت سلطه منبعی از غرور ملی ایجاد می‌کرد. مشروعیت امپراتوری بعدها از طریق ایدئولوژی‌های مختلف تأمین شد. پس از فتح قسطنطنیه، مسکو خود را رم سوم نامید، در پی امپراتوری روم و امپراتوری بیزانس. در نامه‌ای مدح به دوک بزرگ واسیلی سوم که در سال ۱۵۱۰ توسط فیلوفِی از پسکوف نوشته شد، اعلام شد: «دو رم سقوط کرده‌اند. سومی پابرجاست. و چهارمی نخواهد بود. هیچ‌کس نمی‌تواند جایگزین تزار مسیحی شما شود!» این منجر به مفهوم ملت مسیحی ارتدکس روسی مسیحی مسیحی مسیحی Holy Rus شد. روسیه ادعا می‌کرد که حامی مسیحیان ارتدکس است و هنگام گسترش به قلمروهای امپراتوری عثمانی در جنگ‌هایی مانند جنگ کریمه این نقش را ایفا می‌کرد.

پس از پیروزی ائتلاف سلطنت‌طلب در ۱۸۱۵، روسیه اتحاد مقدس را با پادشاهی پروس و امپراتوری اتریش برقرار کرد تا حق الهی پادشاهان و ارزش‌های مسیحی را در زندگی سیاسی اروپا بازگرداند، همان‌طور که الکساندر یکم، امپراتور روسیه تحت تأثیر مشاور معنوی خود بارونس Barbara von Krüdener دنبال می‌کرد. این سند توسط تزار نوشته و توسط ایوانیس کاپودیستریاس و Alexandru Sturdza ویرایش شد. در پیش‌نویس اولیه، تزار الکساندر یکم با طرح امپراتوری مسیحی متحد و ارتش امپراتوری متحد به رمز و راز روی آورد، که سایر سلطنت‌ها آن را نگران‌کننده دیدند. پس از بازنگری، نسخه‌ای واقع‌بینانه‌تر از اتحاد توسط روسیه، پروس و اتریش پذیرفته شد. دیپلمات فرانسوی Dominique-Georges-Frédéric Dufour de Pradt این سند را «آخرالزمان دیپلماسی» نامید. اتحاد مقدس عمدتاً برای سرکوب نارضایتی داخلی، سانسور مطبوعات و تعطیلی پارلمان‌ها به‌عنوان بخشی از «واکنش» استفاده شد.

تحت نیکلای یکم، ارتدکسیسم، خودکامگی و ملیت به ایدئولوژی رسمی دولت تبدیل شد. این ایدئولوژی از کلیسای ارتدکس می‌خواست نقش اساسی در سیاست و زندگی داشته باشد، حکومت مرکزی یک خودکامه یا فرمانروای مطلق را الزامی می‌کرد و اعلام می‌داشت که مردم روسیه به دلیل ویژگی‌های خاص، قادر به متحد کردن یک امپراتوری بزرگ هستند. مشابه «حق الهی پادشاهان» گسترده‌تر، قدرت امپراتور به عنوان حل‌کننده تضادهای جهان و ایجاد نظم ایده‌آل «آسمانی» تلقی می‌شد. Hosking استدلال کرد که مثلث «ارتدکسیسم، خودکامگی و ملیت» دارای کاستی‌های کلیدی در دو ستون اصلی بود، زیرا کلیسا کاملاً وابسته و مطیع دولت بود و مفهوم ملیت به‌طور کافی توسعه نیافته بود، زیرا بسیاری از مقامات از اشراف آلمانی بالتیک بودند و ایده‌های انقلابی دولت‌های ملی در نظام مبتنی بر سرسپاری تنها «پژواک خاموش» داشت. در عمل، این امر خودکامگی را به تنها ستون قابل اجرا تبدیل کرد. با وجود ماهیت ناقص و متناقض، ملیت امپریالی «همه روس‌ها» توسط بسیاری از شهروندان امپراتوری (از جمله اشکنازی و آلمانی‌ها) پذیرفته شد و بنابراین برخی حمایت‌های فرهنگی و سیاسی برای امپراتوری فراهم کرد. این مفهوم ملی برای اولین بار اهمیت سیاسی خود را در اواخر قرن ۱۸ نشان داد، به‌عنوان وسیله‌ای برای مشروعیت‌بخشی به ادعاهای امپریالیستی روسیه بر قلمروهای شرقی تجزیه لهستان.

در قرن ۱۹، پان‌اسلاویسم به نظریه مشروعیت جدیدی برای امپراتوری تبدیل شد. اگرچه این ایدئولوژی در دهه ۱۸۳۰ در محافل فکری اسلاو غربی (چک و اسلواکی) شکل گرفت و حمایت جنبش‌های ضد امپریالیستی اوکراین مانند Brotherhood of Saints Cyril and Methodius را به دست آورد، پان‌اسلاویسم بعدها توسط ملی‌گرایان محافظه‌کار روسیه برای حمایت ایدئولوژیک از قدرت امپراتوری و به‌ویژه در بالکان به کار گرفته شد. «تا نیمه دوم قرن ۱۹، روزنامه‌نگاران روسیه ایدئولوژی پان‌اسلاویسم را پذیرفتند و آن را دگرگون کردند. آنها با اعتماد به نفس در نقش خود به عنوان حافظ در برابر تهدید دشمنان آلمانی و عثمانی، استدلال کردند که همه اسلاوها برای منافع خود بهتر است با «روس‌های بزرگ» ادغام شوند.»

شعر «جغرافیای روسیه» اثر شاعر برجسته قرن ۱۹ روسیه فیودور تیوتچف توسط زبان‌شناس  به‌عنوان بیانگر ایدئولوژی امپراتوری جهانی اسلاوی تفسیر شده است:

یکی از نظریه‌پردازان برجسته و رهبران سیاسی جنبش اوراسیاگرایی، نیکولای تروبتسکوی، معتقد بود پیشینیان دولت روسیه، امپراتوری مغول تأسیس‌شده توسط چنگیز خان بودند و نه دوک‌نشین‌های روس کی‌یف. چنگیز خان نخستین کسی بود که کل قاره اوراسیا را متحد کرد و همان‌طور که ترابِتسکوی بیان کرد: «ماهیت اوراسیا به‌طور تاریخی مقدر شده است که یک واحد دولتی واحد را تشکیل دهد.»

## گسترش استعماری روسیه

از قرن ۱۶ به بعد، روسیه به‌طور متوسط سالانه قلمرویی به اندازه هلند را برای ۱۵۰ سال فتح کرد.

### اروپا

در این دوران، روسیه همچنین سیاست گسترش به سمت غرب را دنبال می‌کرد. پس از شکست سوئد در جنگ فنلاند ۱۸۰۸–۱۸۰۹ و امضای معاهده فردریکشامن در ۱۷ سپتامبر ۱۸۰۹، نیمه شرقی سوئد، منطقه‌ای که بعداً فنلاند شد، به‌عنوان یک بخش اداری خودمختار دوک‌نشین بزرگ به امپراتوری روسیه پیوست. در اواخر قرن ۱۹، سیاست روسی‌سازی فنلاند با هدف محدود کردن وضعیت ویژه دوک‌نشین بزرگ فنلاند و احتمالاً پایان دادن به خودمختاری سیاسی آن و همگون‌سازی فرهنگی دنبال می‌شد. سیاست‌های روسی‌سازی همچنین در اوکراین و بلاروس اعمال شد.

پس از جنگ روسیه و ترکیه (۱۸۰۶–۱۸۱۲) و پیمان بخارست (۱۸۱۲), نیمه شرقی مولداویا (که به «بسارابیا» معروف شد)، یک دولت خراجگزار عثمانی، و برخی مناطق تحت حکومت مستقیم عثمانی، تحت حکومت امپراتوری روسیه درآمدند. در کنگره وین (۱۸۱۵)، روسیه بر پادشاهی لهستان (۱۸۱۵–۱۹۱۵) حاکمیت یافت، که روی کاغذ یک پادشاهی خودمختار در اتحاد شخصی با روسیه بود. با این حال، امپراتور روسیه عمدتاً محدودیت‌های قدرت خود را نادیده می‌گرفت؛ بنابراین، این پادشاهی بیش از یک دولت دست‌نشانده نبود. خودمختاری پس از شورش‌های شورش نوامبر و قیام ژانویه به‌شدت محدود شد و کشور تحت حکومت نایب‌الملک درآمد و سپس به فرمانداری (روسیه) تقسیم شد.

### گسترش فرامرزی روسیه
گسترش به شرق با استعمار روسیه در آمریکای شمالی از طریق اقیانوس آرام دنبال شد. *[[پرومی‌شلنیکی]]* روسیه (شکارچیان و تله‌گذاران) به سرعت تجارت خز دریایی را توسعه دادند که در دهه ۱۷۶۰ موجب چندین درگیری با آلیوتها شد. تا اواخر دهه ۱۷۸۰، روابط تجاری با تلینگیت برقرار شد و در ۱۷۹۹، کمپانی روسی-آمریکایی (RAC) برای انحصار تجارت خز تشکیل شد و همچنین به‌عنوان ابزاری امپریالیستی برای روسی‌سازی بومیان آلاسکا عمل کرد.

امپراتوری روسیه همچنین جزیره ساخالین را به دست آورد که به یکی از بزرگ‌ترین مستعمره‌های کیفری تاریخ تبدیل شد. در ابتدا، نفوذ دریایی روسیه در اطراف هوکایدو از اواخر قرن هجدهم آغاز شد که ژاپن را بر آن داشت تا جزایر شمالی خود را نقشه‌برداری و بررسی کند. ساخالین توسط اقوام بومی از جمله قوم آینو (ژاپن), Uilta و نیوخ‌ها سکونت داشت، اگرچه nominalاً به دودمان چینگ خراج می‌پرداخت. پس از اینکه روسیه مانچوری را از چین در پیمان آیگون ۱۸۵۸ به دست آورد، ادعای nominal ساخالین را نیز از چین دریافت کرد. با عهدنامه شیمودا ۱۸۵۵، یک مستعمره مشترک موقت بین روسیه و ژاپن ایجاد شد، اگرچه با درگیری‌هایی همراه بود. با این حال، با معاهده سنت پترزبورگ، امپراتوری روسیه ساخالین را به دست آورد و در ازای آن ژاپن جزایر کوریل را دریافت کرد.

دورترین مستعمرات روسیه در قلعه الیزاوتا و قلعه الکساندر، قلعه‌های روسیه در جزایر هاوایی بودند که در اوایل قرن ۱۹ توسط کمپانی روسی-آمریکایی و در پی اتحاد با رئیس عالی کاموالی ساخته شدند، و همچنین در ساگالو، یک سکونت‌گاه کوتاه‌مدت امپراتوری روسیه که در ۱۸۸۹ در خلیج تاجوره در صومالی فرانسه (امروزه جیبوتی) ایجاد شد. روس‌ها پس از نبرد مسکو نو مجبور به تخلیه ساگالو شدند. جنوبی‌ترین سکونتگاه ایجادشده در آمریکای شمالی Fort Ross, California بود.

### گسترش‌طلبی شوروی
با وجود حمایت اولیه از تعیین سرنوشت، بلشویک‌ها در طول جنگ داخلی روسیه بیشتر سرزمین‌های امپراتوری روسیه را دوباره تصرف کردند. جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه در آغاز به زور سرزمین‌های زیر را ضمیمه کرد:

* کریمه، ۱۹۱۸
* مختاریات ترکستان، ۱۹۱۸
* یاقوتستان، ۱۹۱۸
* بلاروس، ۱۹۱۹
* جمهوری خودمختار آلاش، ۱۹۲۰
* جمهوری نخست ارمنستان، ۱۹۲۰
* جمهوری دموکراتیک آذربایجان، ۱۹۲۰
* امارت بخارا، ۱۹۲۰
* خانات خیوه، ۱۹۲۰
* امارت قفقاز شمالی، ۱۹۲۰
* اینگریای شمالی، ۱۹۲۰
* بوریاتیا، ۱۹۲۱
* جمهوری دموکراتیک گرجستان، ۱۹۲۱
* جمهوری کوهستانی قفقاز شمالی، ۱۹۲۱
* جمهوری خلق اوکراین، ۱۹۲۱
* آلتای، ۱۹۲۲
* اوکراین سبز، ۱۹۲۲
* کارلیا، ۱۹۲۳

از مانیفست کاراخان ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۷، دیپلمات‌های شوروی وعده لغو امتیازات در چین را می‌دادند، اما امتیازات تزار مانند راه‌آهن شرقی چین را به عنوان بخشی از مذاکرات محرمانه ۱۹۲۴–۱۹۲۵ حفظ کردند. این امر بخشی از زمینه‌های جنگ شوروی–چین ۱۹۲۹ شد که شوروی در آن پیروز شد و کنترل خود بر راه‌آهن را تثبیت کرد. راه‌آهن در سال ۱۹۵۲ بازگردانده شد.

در سال ۱۹۳۹، شوروی وارد پیمان مولوتوف–ریبنتروپ با آلمان نازی شد که شامل پروتکل محرمانه‌ای برای تقسیم رومانی، لهستان، لتونی، لیتوانی، استونی و فنلاند به حوزه‌های نفوذ آلمان و شوروی بود. لهستان شرقی، لتونی، استونی، فنلاند و بسارابیا در شمال رومانی به عنوان بخشی از امپریالیسم شوروی شناخته شدند. لیتوانی نیز در پروتکل محرمانه دوم در سپتامبر ۱۹۳۹ اضافه شد.

تهاجم شوروی به لهستان طبق پیمان مولوتوف–ریبنتروپ، دو هفته پس از تهاجم آلمان به غرب لهستان رخ داد و هماهنگی با نیروهای آلمانی در لهستان انجام شد. در طول اراضی ضمیمه‌شده لهستان به شوروی، دولت لهستان منحل شد و جلسه‌ای آلمانی–شوروی دربارهٔ ساختار آینده «منطقه لهستان» برگزار شد. مقامات شوروی بلافاصله کمپین سوسیویت‌سازی این مناطق را آغاز کردند.

در سال ۱۹۳۹، شوروی جنگ زمستان را آغاز کرد اما ناموفق بود، و در پی آن پیمان صلح مسکو به امتیاز شوروی در منطقه شرقی کارلیا (۱۰٪ از خاک فنلاند) انجامید. سپس جمهوری شوروی سوسیالیستی کارلو-فنلاند با ادغام این سرزمین‌ها با جمهوری سوسیالیستی خودمختار کارلیای شوروی تأسیس شد. پس از اولتیماتوم شوروی در ژوئن ۱۹۴۰ برای دریافت بسارابیا، بوکوفینا و منطقه هرتسا از رومانی، شوروی وارد این مناطق شد و رومانی به خواسته‌های شوروی تن داد و اشغال بسارابیا و بوکوفینای شمالی توسط شوروی اتفاق افتاد.

در سپتامبر و اکتبر ۱۹۳۹، دولت شوروی کشورهای کوچک بالتیک را مجبور به امضای پیمان‌های همکاری متقابل کرد که حق ایجاد پایگاه‌های نظامی در آن‌ها را به شوروی می‌داد. پس از تهاجم ارتش سرخ در تابستان ۱۹۴۰، مقامات شوروی دولت‌های بالتیک را مجبور به استعفا کردند. تحت نظارت شوروی، دولت‌های جدید کمونیستی دست‌نشانده و رفیق هم‌سفر انتخابات دست‌کاری‌شده برگزار کردند. اندکی بعد، «مجلس‌های مردم» منتخب قطعنامه‌هایی را برای پیوستن به اتحاد شوروی تصویب کردند. پس از تهاجم در ۱۹۴۰، سرکوب‌ها با مهاجرت اجباری در اتحاد جماهیر شوروی ادامه یافت.

حدود ۵۰۰٬۰۰۰ مهاجر، عمدتاً روس، در لتونی ساکن شدند و سهم مردم لتونی از ۸۴٪ در ۱۹۴۵ به ۶۰٪ در ۱۹۵۳ کاهش یافت. تقریباً ۱۸۰٬۰۰۰ روس در استونی ساکن شدند و سهم مردم استونیایی از ۹۴٪ در ۱۹۴۵ به ۶۲٪ در ۱۹۸۹ کاهش یافت. مشابه این استعمارها در سایر مناطق نیز رخ داد. بین سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۵۹، سهم مهاجران در بوریاتیا از ۵۷٪ به ۸۰٪ و در یاقوتستان از ۳۶٪ به ۵۳٪ افزایش یافت. تا سال ۱۹۵۹، روس‌ها ۷۵٪ کل مهاجران بوریاتیا، ۴۴٪ مهاجران یاقوتستان و ۷۶٪ مهاجران خاکاسیا را تشکیل می‌دادند.

تا پایان جنگ جهانی دوم، شوروی همچنین سرزمین‌های زیر را ضمیمه کرد:

* کارپات روتنیا، پیشتر بخشی از چکسلواکی، اشغال شده در ۱۹۴۴
* تووا (جمهوری خلق تووا مستقل؛ پیشتر تحت حکومت امپراتوری مغول و دودمان چینگ (Tannu Uriankhai))
* پروس خاوری (اکنون استان کالینینگراد) از آلمان، در ۱۹۴۵
* منطقه کلایپدا، ضمیمه شده به لیتوانی در ۱۹۴۵
* جزایر کوریل و استان کارافوتو از ژاپن، اشغال شده در ۱۹۴۵
* جزیره مار (دریای سیاه) و چند جزیره دانوبی از رومانی، اشغال شده در ۱۹۴۴ و ضمیمه شده در ۱۹۴۸

تا پایان جنگ جهانی دوم، بیشتر کشورهای اروپای شرقی و مرکزی تحت اشغال اتحاد جماهیر شوروی قرار گرفتند، معروف به «مستعمرات اروپایی»، در حالی که همچنان مستقل بودند، سیاست‌ها، ارتش، و امور داخلی و خارجی آن‌ها تحت نفوذ شوروی بود.

کشورهای ماهواره‌ای شوروی در اروپا شامل:
* جمهوری سوسیالیستی خلق آلبانی (۱۹۴۶–۱۹۶۱)
*  فنلاند (۱۹۴۷–۱۹۹۱) – فنلاندی‌سازی
*  جمهوری سوسیالیستی چکسلواکی (۱۹۴۸–۱۹۸۹)
*  جمهوری خلق لهستان (۱۹۴۷–۱۹۸۹)
*  جمهوری خلق بلغارستان (۱۹۴۶–۱۹۹۰)
*  جمهوری سوسیالیستی رومانی (۱۹۴۷–۱۹۶۵؛ در نهایت به د-ماهواره‌ای شدن رومانی کمونیست رسید)
*  آلمان شرقی (۱۹۴۹–۱۹۹۰)
*  جمهوری خلق مجارستان (۱۹۴۹–۱۹۸۹)
*  جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی (۱۹۴۵–۱۹۴۸)

جمهوری دموکراتیک افغانستان نیز می‌تواند یک کشور ماهواره‌ای شوروی محسوب شود؛ از ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۱، دولت مرکزی کابل با بلوک شرق همسو بود و مستقیماً توسط نیروهای شوروی در جنگ شوروی در افغانستان پشتیبانی می‌شد. جمهوری خلق مغولستان نیز از ۱۹۲۴ تا ۱۹۹۱ کشور ماهواره‌ای شوروی بود. کشورهای ماهواره‌ای آسیایی دیگر شامل جمهوری شوروی چین در استان جیانگژی، جمهوری خلق تووا و جمهوری دوم ترکستان شرقی بودند.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:استعمار نو
رده:الحاق‌گرایی روسیه
رده:امپراتوری‌ها
رده:امپریالیسم
رده:تاریخ سیاسی روسیه
رده:سیاست خارجی روسیه
رده:فرگشت سرزمینی روسیه
رده:محافظه‌کاری در روسیه