پوبالژی ورزشی

**پوبالژی ورزشی** (به انگلیسی: Athletic pubalgia) که با نام‌های **فتق ورزشی**، **آسیب مرکزی**، **فتق هاکی**، **کشاله‌ران هاکی**، **کشاله‌ران گیل‌مور** و **اختلال کشاله‌ران** نیز شناخته می‌شود، یک بیماری مرتبط با مفصل عانه است که عمدتاً ورزشکاران را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این سندرم با درد مزمن در ناحیهٔ کشاله‌ران در میان ورزشکاران و گشادشدگی حلقهٔ سطحی کانال اینگوینال مشخص می‌شود. بازیکنان فوتبال و هاکی روی یخ بیش از سایر ورزشکاران در معرض ابتلا قرار دارند. هر دو گروه از ورزشکاران حرفه‌ای و تفریحی ممکن است به این عارضه دچار شوند.

## تظاهر بالینی
علائم این بیماری شامل درد در هنگام انجام حرکات ورزشی، به‌ویژه در هنگام بازشدگی مفصل ران و حرکات چرخشی است. این درد معمولاً به ناحیهٔ عضلات نزدیک‌کنندهٔ ران و حتی بیضه‌ها انتشار می‌یابد، هرچند در بیشتر موارد برای بیمار دشوار است که محل دقیق درد را مشخص کند.

پس از فعالیت ورزشی، فرد مبتلا به پوبالژی ورزشی دچار خشکی و درد می‌شود. روز پس از مسابقه، بیرون آمدن از تخت یا خودرو برای او دشوار خواهد بود. هرگونه فعالیتی که فشار درون شکمی را افزایش دهد، مانند سرفه، عطسه یا فعالیت ورزشی، می‌تواند باعث بروز درد شود. در مراحل اولیه، فرد ممکن است بتواند به بازی ادامه دهد، اما این مشکل معمولاً به‌تدریج شدت می‌یابد.

از آنجا که درد در ناحیهٔ کشاله‌ران و لگن می‌تواند از مشکلات مختلفی ناشی شود، از جمله آسیب‌های ستون فقرات کمری، مفصل ران، مفصل ساکروایلیاک، شکم و دستگاه تناسلی ـ ادراری، تشخیص پوبالژی ورزشی نیازمند تمایز دقیق بالینی و در برخی موارد معاینهٔ عانه است، به‌ویژه در مواردی که درد کشاله‌ران شدید وجود دارد.

## تشخیص
تشخیص این بیماری بر پایهٔ شرح‌حال بیمار، علائم بالینی و به‌طور فزاینده‌ای بر اساس تصویربرداری ام‌آرآی استوار است. علائم اغلب با انجام حرکاتی مانند دراز و نشست یا حرکات مشابه آن قابل بازتولید هستند. همچنین می‌توان درد را با قرار دادن بیمار در وضعیت موسوم به «وضعیت قورباغه» برانگیخت، که در آن بیمار به پشت دراز کشیده و زانوها خم شده و پاشنه‌ها به هم چسبیده‌اند.

ضایعهٔ دقیق ممکن است در میان بیماران متفاوت باشد، اما یافته‌های آسیب‌شناختی رایج در حین عمل جراحی عبارت‌اند از:
* پارگی نیام مورب خارجی
* پارگی در تاندون مشترک
* جداشدگی تاندون مشترک از توبروکل پوبیس
* گسیختگی میان تاندون مشترک و رباط اینگوینال
* پارگی در فاسیای عرضی
* محل غیرطبیعی اتصال عضلهٔ راست شکمی
* پارگی عضلهٔ مورب داخلی شکم از توبروکل پوبیس
* گیر افتادن عصب ایلیواینگوینال یا عصب ژنیتوفمورال

چندین مورد از این ضایعات ممکن است به‌طور هم‌زمان رخ دهند. همچنین بسیاری از ورزشکاران دچار ضعف یا پارگی هم‌زمان در عضلات نزدیک‌کنندهٔ ران یا پارگی لابروم مفصل ران هستند. در مواردی که عضلات نزدیک‌کننده پس از آسیب دچار انقباض یا سفتی شوند، همین امر می‌تواند برای بروز علائم کافی باشد.

## درمان
درمان‌های محافظه‌کارانه (مانند کشش ملایم و یک دوره کوتاه استراحت) ممکن است به‌طور موقت درد را کاهش دهند، اما درمان قطعی شامل ترمیم جراحی و به‌دنبال آن توان‌بخشی ساختارمند است. نخستین گزینهٔ درمان غیرجراحی باید بازگرداندن دامنهٔ حرکتی طبیعی پس از آغاز ترمیم عضلهٔ نزدیک‌کنندهٔ ران باشد (معمولاً ۶ تا ۸ هفته پس از آسیب). خوابیدن به‌صورت دمر با خم‌کردن و چرخش خارجی مفصل ران در سمت آسیب‌دیده می‌تواند در برخی افراد موجب بهبود کامل شود.

توان‌بخشی اولیه در فتق ورزشی معمولاً بر تقویت هدفمند در اطراف ناحیهٔ دارای علائم تمرکز دارد. این روش شامل تمرین‌هایی است که برای درگیر کردن و تقویت عضلات سرینی و زنجیرهٔ خلفی طراحی شده‌اند. هدف از این برنامه، افزایش قدرت حمایتی است که می‌تواند به بهبود ثبات و عملکرد در طول دورهٔ بهبودی کمک کند.

## شیوع
میزان بروز دقیق این عارضه‌ها مشخص نیست؛ برخی بر این باورند که این وضعیت شایع‌ترین علت درد مزمن کشاله‌ران در ورزشکاران است، در حالی که دیگران معتقدند این بیماری نسبتاً نادر است.

## منابع

رده:پزشکی ورزشی