open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
رون یانس

**رون یانس** (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل هلند است.

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال رودا جی‌سی کرکراد، باشگاه ورزشی فین‌دام، باشگاه فوتبال سانفرچه هیروشیما، باشگاه فوتبال پک زووله، و باشگاه فوتبال خرونینگن اشاره کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:بازیکنان باشگاه خرونینگن
رده:بازیکنان باشگاه سانفریس هیروشیما
رده:بازیکنان باشگاه فوتبال پک زووله
رده:بازیکنان باشگاه فوتبال رودا جی‌سی کرکراد
رده:بازیکنان باشگاه فین‌دام
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل هلند
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن اهل هلند
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در ژاپن
رده:بازیکنان لیگ برتر فوتبال هلند
رده:بازیکنان لیگ دسته اول فوتبال هلند
رده:بازیکنان لیگ فوتبال ژاپن
رده:زادگان ۱۹۵۸ (میلادی)
رده:مربیان باشگاه استاندارد لیژ
رده:مربیان باشگاه خرونینگن
رده:مربیان فوتبال اهل هلند
رده:مربیان فوتبال دور از وطن اهل هلند
رده:مربیان لیگ برتر فوتبال هلند
رده:مهاجمان مرد فوتبال
رده:ورزشکاران مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل هلند
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل هلند در بلژیک
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل هلند در ایالات متحده آمریکا
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در بلژیک
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در ایالات متحده آمریکا
رده:مربیان باشگاه توئنته
رده:مربیان باشگاه اوترخت
رده:مربیان باشگاه هیرنفین
ملوین بول

**ملوین بول** (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل هلند است.

## منابع

* 

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۸۷ (میلادی)
رده:مربیان باشگاه فوتبال دوردرخت
رده:مربیان باشگاه فوتبال گو اهد ایگلز
رده:مربیان فوتبال اهل هلند
رده:مربیان لیگ برتر فوتبال هلند
رده:ورزشکاران اهل روتردام
رده:ورزشکاران اهل هلند جنوبی
روبین فلدمان

**روبین فلدمان** (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل هلند است.

وی سرمربی تیم‌هایی همچون  باشگاه فوتبال کویینز پارک و باشگاه ورزشی هیرنفین بوده است.

## منابع

* 

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۸۵ (میلادی)
رده:مدیران فوتبال دور از وطن در اسکاتلند
رده:مربیان باشگاه اندرلشت
رده:مربیان باشگاه هیرنفین
رده:مربیان فوتبال اهل هلند
رده:مربیان فوتبال دور از وطن اهل هلند
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در بلژیک
رده:مربیان لیگ برتر فوتبال بلژیک
رده:مربیان لیگ برتر فوتبال هلند
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل هلند در اسکاتلند
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل هلند در بلژیک
باس سیبوم

**باس سیبوم** (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است.

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال توئنته، باشگاه فوتبال رودا جی‌سی کرکراد، باشگاه فوتبال امن، باشگاه فوتبال هراکس آلملو، باشگاه فوتبال ان‌ئی‌سی نیمیخن، باشگاه ورزشی بووران، و باشگاه فوتبال آلمانیا آخن اشاره کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:بازیکنان باشگاه آلمانیا آخن
رده:بازیکنان باشگاه امن
رده:بازیکنان باشگاه ان ئی سی
رده:بازیکنان باشگاه توئنته
رده:بازیکنان باشگاه فوتبال رودا جی‌سی کرکراد
رده:بازیکنان بوندس‌لیگای ۲
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل هلند
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن اهل هلند
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در آلمان
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در بلژیک
رده:بازیکنان لیگ برتر فوتبال بلژیک
رده:بازیکنان لیگ برتر فوتبال هلند
رده:بازیکنان لیگ دسته اول فوتبال هلند
رده:زادگان ۱۹۸۲ (میلادی)
رده:مربیان باشگاه رودا جی‌سی کرکراد
رده:مربیان فوتبال اهل هلند
رده:مربیان لیگ برتر فوتبال هلند
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل هلند در آلمان
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل هلند در بلژیک
رده:هافبک‌های مرد فوتبال
کارل هوفکنس

**کارل هوفکنس** (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل بلژیک است.

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال وسترلو، باشگاه فوتبال استوک سیتی، باشگاه فوتبال وست برومویچ آلبیون، باشگاه فوتبال کلوب بروژ، باشگاه ورزشی بیرشات، باشگاه فوتبال منچستر ۶۲، باشگاه فوتبال اوستنده، و باشگاه فوتبال لیرسه اشاره کرد.

وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال بلژیک، زیر ۱۹ سال بلژیک، زیر ۲۱ سال بلژیک، و بلژیک بازی کرده است.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:بازیکنان باشگاه استوک سیتی
رده:بازیکنان باشگاه اوستنده
رده:بازیکنان باشگاه فوتبال وسترلو
رده:بازیکنان باشگاه کلوب بروژ
رده:بازیکنان باشگاه وست برومویچ
رده:بازیکنان تیم ملی فوتبال بلژیک
رده:بازیکنان تیم ملی فوتبال جوانان بلژیک
رده:بازیکنان تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال بلژیک
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل بلژیک
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن اهل بلژیک
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در انگلستان
رده:بازیکنان لیگ برتر فوتبال انگلستان
رده:بازیکنان لیگ برتر فوتبال بلژیک
رده:بازیکنان لیگ فوتبال انگلستان
رده:زادگان ۱۹۷۸ (میلادی)
رده:مدافعان مرد فوتبال
رده:مربیان باشگاه استاندارد لیژ
رده:مربیان فوتبال اهل بلژیک
رده:مربیان فوتبال دور از وطن اهل بلژیک
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در هلند
رده:مربیان لیگ برتر فوتبال بلژیک
رده:مربیان لیگ برتر فوتبال هلند
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل بلژیک در هلند
دیک اسخرودر

**دیک اسخرودر** (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است.

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتا روتردام، باشگاه فوتبال استوک سیتی، باشگاه فوتبال گو اهد ایگلز، باشگاه فوتبال خرونینگن، باشگاه ورزشی پی‌اس‌وی آیندهوون، و باشگاه فوتبال والویک اشاره کرد.

## منابع

* 

رده:افراد زنده
رده:اهالی بارنه‌فلد
رده:بازیکنان باشگاه اسپارتا روتردام
رده:بازیکنان باشگاه استوک سیتی
رده:بازیکنان باشگاه پی‌اس‌وی آیندهوون
رده:بازیکنان باشگاه خرونینگن
رده:بازیکنان باشگاه فوتبال گو اهد ایگلز
رده:بازیکنان باشگاه فوتبال والویک
رده:بازیکنان تیم ملی فوتبال جوانان هلند
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل هلند
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن اهل هلند
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در انگلستان
رده:بازیکنان لیگ برتر فوتبال هلند
رده:بازیکنان لیگ دسته اول فوتبال هلند
رده:زادگان ۱۹۷۱ (میلادی)
رده:مربیان باشگاه ان. ئی. سی
رده:مربیان باشگاه فوتبال بارنت
رده:مربیان فوتبال اهل هلند
رده:مربیان فوتبال دور از وطن اهل هلند
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در اسپانیا
رده:مربیان فوتبال کنفرانس
رده:مربیان لیگ برتر فوتبال هلند
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل هلند در اسپانیا
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل هلند در انگلستان
رده:هافبک‌های مرد فوتبال
حزب فاشیست جمهوری‌خواه

«حزب جمهوری‌خواه فاشیست» (به ایتالیایی: Partito Fascista Repubblicano Partito) یک حزب سیاسی در ایتالیا به رهبری بنیتو موسولینی و تنها حزب نماینده جمهوری اجتماعی ایتالیا در طول اشغال ایتالیا توسط آلمان بود. حزب فاشیست ملی جانشین حزب ملی فاشیست بود، اما بیشتر تحت تأثیر فاشیسم رادیکال اولیه پیش از ۱۹۲۲ و گرایش ضد سلطنت قرار داشت، چرا که اعضای آن، پادشاه، ویکتور امانوئل سوم را پس از توافق با امضای تسلیم به متفقین خائن می‌دانستند. این حزب، توسط عناصر فاشیست افراطی رهبری می‌شد که مصمم بودند سرسختی حزب جدید را برای تثبیت دولت جمهوری سوسیال ایتالیا و مبارزه تا پایان در کنار آلمان نازی و علیه متفقین تشدید کنند.

این حزب که مواضع رادیکال و خشونت‌آمیزی علیه یهودیان، مقاومت، به اصطلاح خائنین و فراماسونری اتخاذ می‌کرد در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ تأسیس، و پس از سقوط جمهوری سوسیال ایتالیا در سال ۱۹۴۵ منحل شد.

## تاریخچه
پس از حمله گران ساسو که توسط نازی‌ها طراحی شده بود و موسولینی را آزاد کرد، حزب ملی فاشیست (PNF) در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳ به عنوان حزب جمهوری‌خواه فاشیست (PFR) و به عنوان حزب واحد از جمهوری اجتماعی ایتالیا شمالی و تحت الحمایه نازی‌ها، که به طور غیررسمی با نام جمهوری سالو شناخته می‌شد، احیا شد. دبیر آن الساندرو پاوولینی بود.

به دلیل کنترل شدید آلمانی‌ها، قدرت حزب در چارچوب جمهوری سالو همیشه بسیار محدود بود. برای رفع این ضعف ذاتی، حزب سعی کرد حمایت معدود اقشار جمعیتی را که هنوز با فاشیسم همدردی می‌کردند، به دست آورد. این سازمان که به آن نهاد ملی کمک به فاشیست‌ها نیز گفته می‌شد، در اوایل اکتبر ۱۹۴۳ تشکیل شد. در ذهن رهبران حزب، این سازمان قرار بود ادامه‌ی کادرهای قدرتمند شبه‌نظامیان و داوطلبان حزب ملی فاشیست سابق باشد.

حزب فاشیست ملی پس از اعدام موسولینی و ناپدید شدن ایالت سالو در آوریل ۱۹۴۵ دوام نیاورد. با این حال، الهام‌بخش ایجاد جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) و MSI به عنوان جانشین حزب جمهوری‌خواه فاشیست و حزب ملی فاشیست در نظر گرفته شده است. جنبش اجتماعی ایتالیا توسط رهبران سابق فاشیست و کهنه سربازان ارتش ملی جمهوری خواه جمهوری سالو تشکیل شد. حزب تلاش کرد تا دکترین فاشیست را مدرن و اصلاح کند و آن را به سمتی معتدل‌تر و پیچیده‌تری سوق دهد.

جوزپه پیتزیرانی رهبری سازمان حزب ملی فاشیست در رم را تا آوریل ۱۹۴۴ برعهده داشت، زمانی به عنوان معاون دبیر سازمان ملی حزب منصوب شد.

## ایدئولوژی
حزب فاشیست بریتانیا در پی پیوند مجدد حزب جدید با فاشیسم رادیکال پیش از ۱۹۲۲ بود. این اقدام بخش‌هایی از «گارد قدیمی» فاشیست را که پس از به قدرت رسیدن موسولینی در سال ۱۹۲۲ به حاشیه رانده شده بودند، جذب کرد. با این حال، حزب جدید از درون دچار تفرقه بود و گرایش‌های داخلی مختلفی برای جلب حمایت موسولینی رقابت می‌کردند و در حالی که حزب ملی فاشیست برخی از گفتمان‌های فاشیستی انقلابی اولیه را احیا کرد، به مواضع ضد روحانیت جنبش فاشیستی اولیه بازنگشت.

## دبیران حزب فاشیست جمهوری‌خواه

* الساندرو پاولینی (۱۵ نوامبر ۱۹۴۳ - ۲۸ آوریل ۱۹۴۵)

## کنگره ملی

* نخستین کنگره ملی، در ۱۴–۱۵ نوامبر ۱۹۴۳، در ورونا برگزار شد.

## پانویس

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۳ (میلادی) در ایتالیا
رده:انحلال‌های ۱۹۴۵ (میلادی) در ایتالیا
رده:حزب‌های ضدکمونیست
رده:یهودستیزی در ایتالیا
رده:احزاب منحل‌شده در ایتالیا
رده:حزب‌های فاشیست
رده:جمهوری سوسیال ایتالیا
رده:حزب‌های نظام‌های تک‌حزبی
رده:حزب‌های منحل‌شده در ۱۹۴۵ (میلادی)
رده:حزب‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۳ (میلادی)
دوک بورگونی

**دوک بورگونی** (، عنوانی بود که توسط حاکمان دوک‌نشین بورگونی، از زمان تأسیس آن در سال ۸۴۳ تا الحاق آن به پادشاهی فرانسه در سال ۱۴۷۷، و بعدها توسط اعضای خاندان هابسبورگ، از جمله امپراتوران مقدس روم و پادشاهان اسپانیا، که ادعای مالکیت بورگونی را داشتند و بر هلند بورگونی حکومت می‌کردند، استفاده می‌شد.

دوک‌نشین بورگونی بخش کوچکی از سرزمین‌های سنتی بورگونی‌ها در غرب رودخانه سون بود که در سال ۸۴۳ به پادشاهی فرانک‌های غربی، متعلق به شارل تاس، واگذار شد. در رژیم کهن، دوک بورگونی، عالی‌ترین مقام غیرروحانی پادشاهی فرانسه بود. با شروع از روبر دوم، پادشاه فرانسه ()، این عنوان در اختیار کاپتی‌ها، خانواده سلطنتی فرانسه، بود. در سال ۱۰۳۲، هانری یکم، پادشاه فرانسه، دوک‌نشین را به برادر کوچکترش، روبر، که خاندان بورگونی را تأسیس کرد، اعطا کرد. هنگامی که دودمان ارشد خاندان بورگونی در سال ۱۳۶۱ منقرض شد، این عنوان از طریق خویشاوندی خونی به ژان دوم، پادشاه فرانسه به ارث رسید. ژان در سال ۱۳۶۳ میلادی، دوک‌نشین را به پسر کوچکترش، فیلیپ جسور، واگذار کرد. دوک‌های والوا-بورگونی به تدریج بر مجموعه‌ای وسیع از سرزمین‌ها که به عنوان دولت بورگونی شناخته می‌شد، حکومت کردند و به رقبای خطرناکی برای خاندان سلطنتی ارشد فرانسوی، یعنی خاندان والوآ، تبدیل شدند.

هنگامی که نسل مردان دوک‌های والوا-بورگونی در سال ۱۴۷۷ منقرض شد، دوک‌نشین بورگونی توسط لوئی یازدهم، پادشاه فرانسه مصادره شد. عنوان «دوک بورگونی» پس از ازدواج ماری بورگونی با ماکسیمیلیان یکم، آرشیدوک اتریش در سال ۱۴۷۷ به پادشاهان هابسبورگ منتقل شد. هابسبورگ‌ها از این ارتباط برای ادعای مالکیت بورگونی و حکومت بر میراث بورگونی خود تا دوران ناپلئون استفاده کردند. این عنوان متعاقباً برای چندین پسر کوچکتر خاندان بوربون احیا شد و از سال ۱۹۷۵، شاخه‌های آن از «دوک بورگونی» به عنوان یک عنوان افتخاری احیا شده استفاده کرده‌اند.

## منابع

* Calmette, Joseph. Doreen Weightman, trans. *The Golden Age of Burgundy; the Magnificent Dukes and Their Courts*. New York: W.W. Norton, 1962.
* Chaumé, Maurice. *Les Origines du Duché de Bourgogne*. 2v. in 4 parts. Dijon: Jobard, 1925 (Darmstadt: npub, 1977).
* Michael, Nicholas. *Armies of Medieval Burgundy 1364–1477*. London: Osprey, 1983. .
* Vaughan, Richard. *Valois Burgundy*. London: Allen Lane, 1975. .

رده:دوک‌های بورگونی
رده:فهرست‌های اشراف اهل فرانسه
فهرست آمار و رکوردهای باشگاه فوتبال فولام

مقاله زیر آمار و رکوردهای باشگاه فوتبال فولام، مستقر در فولام، در غرب لندن را ارائه می‌دهد.

## تعداد بازی‌ها

### بازیکنان بازنشسته

در میان بازیکنان فولام، پنج بازیکن فولام وجود دارند که بیش از ۴۵۰ بازی برای این باشگاه انجام داده‌اند و همگی از فوتبال خداحافظی کرده‌اند:

### بازیکنان فعلی

بازیکنانی که بیشترین حضور را در تمام رقابت‌ها داشته‌اند و تا تاریخ ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۵ هنوز در باشگاه هستند:

## گلزنان برتر

### گلزنان برتر سابق

در میان بازیکنان سابق فولام، هشت بازیکن ۱۰۰ گل یا بیشتر برای این باشگاه به ثمر رسانده‌اند:

### گلزنان برتر فعلی

سه گلزن برتر فعلی باشگاه تا تاریخ ۱۳ سپتامبر:

## نقل و انتقالات
### گرانترین خرید بازیکن



### گرانترین فروش بازیکن




## بازیکن فصل




## بازیکنان ملی

## نقاط عطف
فولام هرگز جام بزرگی را فتح نکرده است؛ با این حال، دستاوردهای متعددی داشته. در لیست زیر، به تمام جام‌ها و لیگ‌ها با نام‌هایی که در آن زمان داشتند اشاره شده است که به دلایل تجاری و سایر دلایل، در طول زمان تغییر کرده‌اند. برای اطلاعات بیشتر، به مقالات مربوط به لیگ‌های مختلف مراجعه کنید.

## فولام در اروپا
### جام اینترتوتو

### جام یوفا

### لیگ اروپا
#### ۱۰–۲۰۰۹

##### مرحله گروهی: جدول نهایی

#### ۱۲–۲۰۱۱

##### مرحله گروهی: جدول نهایی

## ضربات پنالتی

## منابع

## پیوند به بیرون
*نتایج فولام از فصل ۱۹۹۹/۲۰۰۰ به بعد، به همراه لینک گلزنان هر مسابقه – fulhamweb.co.uk

Records And Statistics
رده:آمارهای باشگاه‌های فوتبال انگلستان
ویتوریو موسولینی

**ویتوریو موسولینی**   (۲۷ سپتامبر ۱۹۱۶ - ۱۲ ژوئن ۱۹۹۷)،‌ یک منتقد فیلم و تهیه‌کننده ایتالیایی بود. او همچنین فرزند دوم دیکتاتور فاشیست بنیتو موسولینی بود. با این حال، او نخستن پسر رسمی موسولینی از همسر دومش راکله بود؛ چرا که برادر ناتنی بزرگترش، بنیتو آلبینو داسلر (پسر موسولینی از ایدا دالسر) هرگز رسماً توسط رژیم فاشیستی موسولینی به رسمیت شناخته نشد.

## زندگینامه
ویتوریو موسولینی در میلان، لمباردی، در پادشاهی ایتالیا متولد شد. او با اورسولا بوولی میلانی (۱۹۱۴-۲۰۰۹) که دو سال بزرگتر از خودش بود، ازدواج کرد. در ژانویه ۱۹۳۸، موسولینی و همسرش تولد نخستین فرزندشان، پسری به نام «گوئیدو»، متولد رم را اعلام کردند.

موسولینی به عنوان ستوان در نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا خدمت کرد. او در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی، جنگ داخلی اسپانیا و جنگ جهانی دوم شرکت کرد. در اتیوپی، او و برادر کوچکترش برونو، خلبان بمب‌افکن بودند. برخلاف برادرش (که بمباران توده‌های غیرنظامیان اتیوپی را «شکوفایی گل رز» و کشتار را «سرگرمی فوق‌العاده خوب» توصیف کرده بود)، ویتوریو خلبان جدی محسوب نمی‌شد.

در سال ۱۹۳۷، ویتوریو مدت کوتاهی با هال روچ در شرکتی به نام R.A.M. Pictures («روچ و موسولینی») همکاری داشت، اما روچ پس از آنکه به شدت در هالیوود طرد شد، خود را از این معامله کنار کشید.در سال‌های بعد، ویتوریو در دوره کوتاهی در اواخر دهه ۱۹۳۰ و اوایل دهه ۱۹۴۰، زمانی که سردبیر مجله سینما بود، ارتباط و دوستی زیادی با کارگردانان، نویسندگان و منتقدان فیلم چپ‌گرا و یهودی برقرار کرد. آثار منتقدان آشکارا چپ‌گرا مانند میکل‌آنجلو آنتونیونی در این مجله منتشر می‌شد و ویتوریو حتی برای منتقد برجسته یهودی آلمانی، رودولف آرنهایم، در ویلا تورلونیا، اقامتگاهی پیدا کرد؛ ویتوریو به همراه یکی دیگر از دوستان یهودی خود، اورلاندو پیپرنو، در مسابقه اتومبیل‌رانی میل میگلیا شرکت کرد و دهم شد..

موسولینی با بسیاری از بهترین کارگردانان ایتالیا، مانند فدریکو فلینی، روبرتو روسلینی و میکل‌آنجلو آنتونیونی همکاری داشت.

او که سردبیر مجله سینمایی سینما بود و با استودیوی فیلم ایتالیایی چینه‌چیتا همکاری داشت، پس از جنگ، موسولینی به آرژانتین مهاجرت کرد، اما بعداً به ایتالیا بازگشت.

ویتوریو موسولینی در ۱۲ ژوئن ۱۹۹۷، در سن ۸۰ سالگی، پس از یک دوره طولانی بیماری، در کلینیکی در شهر رم درگذشت.

## فرزندان
موسولینی از همسر اولش، اورسولا بوولی، دو فرزند داشت: گوئیدو و آدریا. گوئیدو نیز به نوبه خود فرزندان زیر را داشت: 

کایو جولیو چزاره موسولینی (بوئنوس آیرس، ۴ مارس ۱۹۶۸)، که در انتخابات اروپایی ۲۰۱۹ از حزب برادران ایتالیا نامزد شد. او با فرانچسکا بوسلی ازدواج کرد و آنها دو فرزند داشتند: کارلو آلبرتو (استان تارانتو، ۱۹۹۶) و کوستانزا.

و مارتینا موسولینی (فورلی، ۲۶ ژوئیه ۱۹۶۹ - سینالونگا، ۲۲ ژانویه ۲۰۱۶)، کارآفرینی که مدت زیادی در ونزوئلا زندگی کرد، و نویسنده کتاب «فاشیسم: دولت اجتماعی یا دیکتاتوری؟» (کانتاگالی، ۲۰۱۵) بود. او با آندریا سمرارو ازدواج کرد و صاحب دو فرزند به نام‌های پیرفلاویو و آندریا ویتوریا سمرارو شد.

## نوشته‌ها
موسولینی نویسنده کتابی در سال ۱۹۷۳ درباره زنان زندگی پدرش با عنوان «موسولینی: زنان تراژیک در زندگی او» بود.

## فیلم‌شناسی

## مطالب مرتبط
* ایدا دالسر - مادر برادر ناتنی بزرگتر ویتوریو موسولینی

## پانویس

## پیوند به بیرون

*

رده:زادگان ۱۹۱۶ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۹۷ (میلادی)
رده:منتقدان فیلم اهل ایتالیا
رده:افراد جنگ داخلی اسپانیا اهل ایتالیا
رده:خانواده موسولینی
رده:تهیه‌کنندگان اهل ایتالیا
رده:پرسنل نیروی هوایی ایتالیا
نادیشا اویانگودا

**نادیشا اویانگودا** (۱۵ مارس ۱۹۹۳) نویسندۀ سری‌لانکایی-ایتالیایی است که آثارش بر مهاجرت و هویت متمرکز است. او نویسندهٔ کتاب‌های «تنها فرد سیاه‌پوست در اتاق» و «بدن‌هایی که اهمیت دارند» است و همچنین میزبانی پادکست «دربارهٔ نژاد» را بر عهده دارد. او جوایز متعددی از جمله جایزهٔ آنیما برای ادبیات را دریافت کرده است.

## زندگی
نادیشا اویانگودا در سال ۱۹۹۳ در کلمبو، سری‌لانکا به دنیا آمد.اویانگودا به‌همراه خانواده‌اش به‌دلیل جنگ داخلی سری‌لانکا از کشور گریخت و در شش‌سالگی به ایتالیا رسید.تجربهٔ او و خانواده‌اش از سیاست‌های مهاجرتی ایتالیا باعث شد که اویانگودا به‌صراحت از حقوق مهاجران دفاع کند.همچنین، او بخشی از جنبش مهاجران نسل دوم به‌شمار می‌آید که از شبکه‌های اجتماعی برای وارد کردن تجربه‌های خود به گفتمان عمومی استفاده می‌کنند.نوشته‌های او بر موضوعاتی چون مهاجرت و هویت تمرکز دارند.

داستان‌های او در رسانه‌هایی چون *[[الجزیره انگلیسی]]*، *[[اوپن‌دموکراسی]]* و *[[دیلی تلگراف]]* منتشر شده‌اند. اویانگودا همچنین ستون‌نویس مجلهٔ ایتالیایی *اینترناسیوناله* است.

## حرفه
اویانگودا نویسندهٔ کتاب «تنها فرد سیاه‌پوست در اتاق» است که در سال ۲۰۲۱ در رم توسط انتشارات  66thand2nd منتشر شد. این خاطره‌نوشته به تجربه‌های اویانگودا از نژادپرستی در ایتالیا می‌پردازد و سبک آن را آناریتا تارونا «فرایندی صمیمی از چندزبان‌نویسی» توصیف کرده است، زیرا متن با بهره‌گیری از زبان‌های ایتالیایی، انگلیسی و سینهالی معنای میان‌فرهنگی را منتقل می‌کند.تارونا همچنین این اثر را با آثار زادی اسمیت، چیماماندا نگوزی آدیچی و تایه سلاسی مقایسه کرده است.نظریه‌پرداز و نویسندهٔ انتقادی ژنویِو ماکاپینگ نیز اویانگودا را یکی از صداهای نسل جدید نویسندگان ایتالیایی می‌داند که بازتاب‌دهندهٔ نژادپرستی معاصر هستند.

در آوریل ۲۰۲۰، اویانگودا پادکست «دربارهٔ نژاد» را ایجاد کرد که با حمایت باشگاه یوونتوس و به‌تولید شرکت One Podcast ساخته شد. این پادکست بر موضوع نژادپرستی تمرکز دارد و به‌ویژه به ترجمه و توضیح واژگان به‌کاررفته در زمینه‌های آنگلو-آمریکایی برای بحث دربارهٔ نژاد می‌پردازد.اویانگودا این شکاف زبانی را عاملی می‌داند که گفتمان نژادی در ایتالیا را عقب نگه داشته است. او در این باره می‌گوید: «من یک زن قهوه‌ای‌پوست اهل آسیای جنوبی هستم، اما در زبان ایتالیایی هیچ واژه‌ای برای مردم قهوه‌ای‌پوست وجود ندارد. تاکنون این شکاف‌های زبانی — که اغلب نتوانسته‌اند پیچیدگی‌های چندلایهٔ نژادپرستی را منتقل کنند — از سوی رسانه‌های جریان اصلی پر نشده‌اند.»اویانگودا این پادکست را همراه با ناتاشا فرناندو و ماریا کاتنا مانکوزو اجرا می‌کند. از این پادکست به‌عنوان بخشی از موجی از پادکست‌های نژادمحور یاد شده است که در پی همه‌گیری کووید–۱۹ در ایتالیا و کاهش فرصت‌های تعامل اجتماعی در این کشور پدید آمدند.اویانگودا عضو هیئت علمی موزهٔ فرهنگ‌ها وابسته به شورای شهر میلان است.

## جوایز
* جایزهٔ آنیما برای ادبیات، ۲۰۲۱.
* جایزهٔ ویژهٔ «آنا ماریا اورتزه» در چارچوب جایزهٔ ملی ادبی برای نویسندگان زن، ۲۰۲۱.
* جایزهٔ «سیلا» در بخش «اقتصاد و جامعه»، ۲۰۲۲.
* جایزهٔ «جودیتا» برای نویسندهٔ تازه‌کار، ۲۰۲۲.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۹۳ (میلادی)
رده:نویسندگان زن اهل سری‌لانکا
رده:فعالان حقوق بشر اهل سری‌لانکا
رده:روزنامه‌‌نگاران زن اهل سری‌لانکا
رده:افراد ایتالیایی سری‌لانکایی‌تبار
رده:نویسندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:روزنامه‌نگاران زن اهل ایتالیا
رده:فعالان حقوق بشر اهل ایتالیا
رده:فعالان زن اهل ایتالیا
رده:پادکست‌سازان زن
رده:فعالان ضدنژادپرستی اهل ایتالیا
رده:اهالی کلمبو
کاتالدو آگوستینلی

**کاتالدو آگوستینلی** (۱۶ دسامبر ۱۸۹۴ – ۱۸ ژانویه ۱۹۸۸) یک ریاضیدان ایتالیایی بود که ۲۱۸ مقاله و چندین رساله در زمینه‌های مختلف از جمله دینامیک اجسام سخت, مکانیک سماوی, دینامیک سیستم‌های غیرهولونومیک و مگنتوهیدرودینامیک نوشت. او در سال ۱۹۶۶ به درخواست C.N.R. یک مونوگراف وسیع درباره مگنتوهیدرودینامیک، امواج مگنتوهیدرودینامیک، گردابه‌ها و نظریه پلاسما نوشت. او عضو آکادمی لینچی، رئیس آکادمی علوم تورین و عضو چندین آکادمی محلی دیگر بود.

## زندگینامه
کاتالدو آگوستینلی در چگلیه مساپیکو (براندیسی) در ۱۶ دسامبر ۱۸۹۴ متولد شد و در ۱۸ ژانویه ۱۹۸۸ در تورین درگذشت. او در سال ۱۹۲۰ در رشته مهندسی مکانیک از دانشگاه پلی‌تکنیک تورین فارغ‌التحصیل شد و سپس در سال ۱۹۳۰ در رشته ریاضیات تحصیل کرد. در ابتدا فعالیت‌های فنی انجام داد و سپس (۱۹۳۱–۱۹۳۸) به عنوان استاد مکانیک در مؤسسه صنعتی سلطنتی "عمر" در میلان مشغول به کار شد. او از سال ۱۹۳۵ مدرس مکانیک عقلانی بود و به عنوان استاد این موضوع در دانشگاه تورین و دانشگاه مودنا و رجیو امیلیا منصوب شد. در سال ۱۹۴۰ او اولین نفر از یک گروه سه‌نفره (دو نفر دیگر ماریا پاستوری و جیووانی لمپارئیلو بودند) در آزمون رقابتی عمومی برای تدریس مکانیک عقلانی در دانشگاه مسینا بود: او به دانشگاه کاتانیا دعوت شد و از آنجا، در دوره پس از جنگ جهانی دوم، توانست به تورین منتقل شود.

## منابع

## پیوند به بیرون
* بیوگرافی کوتاه ایتالیایی از کاتالدو آگوستینلی در *MATEpristem online*.

رده:استادان دانشگاه تورین
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه تورین
رده:درگذشتگان ۱۹۸۸ (میلادی)
رده:ریاضی‌دانان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۸۹۴ (میلادی)
آمیناتا آیدارا

**آمیناتا آیدارا** (زاده ۲۰ مه ۱۹۸۴) یک روزنامه‌نگار، نویسنده داستان کوتاه و رمان‌نویس ایتالیایی-سنگالی است.

## زندگی‌نامه
آیدارا در سال ۱۹۸۴ به دنیا آمد و مادرش ایتالیایی و پدرش سنگالی است. او از نژاد فولا، ماندینکا و ساردینیایی است.

او ادبیات فرانسه و ادبیات تطبیقی را در دانشگاه سوربن پاریس به همراه دانشگاه تورین مطالعه کرد و در سال ۲۰۱۶ با پایان‌نامه تحقیقاتی خود درباره نویسندگان جوان فرانسوی با زمینه مهاجرت، مدرک دکترا را دریافت کرد (*Exister à bout de plume, la littérature des jeunes générations françaises issues de l'immigration au prisme de l'anthropologie littéraire*). برای تکمیل این کار، او پروژه *Exister à bout de plume* را در سال ۲۰۱۱ راه‌اندازی کرد که منجر به برگزاری یک مسابقه ادبی و انتشار چندین اثر از نویسندگان جوان با زمینه مهاجرت شد.

از سال ۲۰۰۹، آیدارا چندین داستان کوتاه به زبان‌های فرانسوی و ایتالیایی نوشته است. مجموعه داستان کوتاه او به نام *La ragazza dal cuore di carta* (*La Fille au cœur du papier* به زبان فرانسوی) در سال ۲۰۱۴ جایزه *Premio Chiara inediti* را دریافت کرد. علاوه بر این، او به عنوان منتقد ادبی و خبرنگار مصاحبه‌ای برای مجله فرانسوی‌زبان *[[Africultures]]* فعالیت کرده است. در سال ۲۰۱۸، Éditions Gallimard اولین رمان آیدارا به نام *Je suis quelqu'un* را منتشر کرد که داستان یک خانواده پراکنده بین فرانسه و سنگال و تأملی بر ریشه‌های خانوادگی است.

## منابع

رده:افراد ایتالیایی ساردنی‌تبار
رده:افراد زنده
رده:افراد سنگالی‌تبار اهل ایتالیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پاریس
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه تورین
رده:دور از وطن‌های اهل ایتالیا در فرانسه
رده:رمان‌نویسان زن اهل ایتالیا
رده:رمان‌نویسان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:روزنامه‌نگاران سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۸۴ (میلادی)
رده:منتقدان ادبی اهل ایتالیا
رده:نویسندگان اهل ایتالیا در فرانسوی
رده:نویسندگان داستان کوتاه زن اهل ایتالیا
رده:نویسندگان داستان کوتاه سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نویسندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
نادیا توفا

**نادیا توفّا** (۱۰ ژوئن ۱۹۷۹ – ۱۳ اوت ۲۰۱۹) روزنامه‌نگار و مجری تلویزیونی ایتالیایی بود که برای برنامهٔ طنز و خبری *[[کفتارها]]* کار می‌کرد. او در سال ۲۰۱۷ به‌خاطر مجموعه‌ای از گزارش‌ها دربارهٔ تأثیرات محیط‌زیستی آزمایش‌های هسته‌ای ادعایی در آزمایشگاه گرن ساسو توجه عمومی را جلب کرد.

## زندگی و پیشه
پس از فارغ‌التحصیلی در رشتهٔ ادبیات از دانشگاه فلورانس، توفّا نخستین بار در ۲۳ سالگی در شبکهٔ محلی *تله‌سانترنو* در امیلیا-رومانیا ظاهر شد. او بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ در شبکهٔ محلی شهر زادگاهش برشا به نام *رِتِبِرشیا* فعالیت کرد.

### کفتارها
در سال ۲۰۰۹، در سن ۳۰ سالگی، توفّا به عنوان گزارشگر برنامهٔ تلویزیونی *[[کفتارها]]* مشغول شد و گزارش‌های متعددی تهیه کرد. از مشهورترین آنها می‌توان به گزارش‌هایی دربارهٔ کلاهبرداری‌های ادعایی داروخانه‌ها از نظام بهداشت ملی، گسترش قمارخانه‌ها و دستگاه‌های بازی، دفع غیرقانونی زباله در کامپانیا توسط کامورا، افزایش نرخ ابتلا به تومورها در «مثلث مرگ» بین ناپل و کازرتا و همچنین «سرزمین سموم» در کراتونه اشاره کرد.

در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۷، توفّا گزارشی دربارهٔ آزمایش هسته‌ای ادعایی خطرناک و مخفی در آزمایشگاه گرن ساسو ارائه کرد، اما این گزارش توسط جامعهٔ علمی بی‌اساس تشخیص داده شد.

او در سال ۲۰۱۵ جایزهٔ بین‌المللی روزنامه‌نگاری ایشیا «جایزه ویژه – مجری تلویزیونی سال» را دریافت کرد.در سال ۲۰۱۷، نام او سومین نام شخصی پربازدید در گوگل در سراسر جهان بود.

در سال ۲۰۱۸، چند خبر جعلی مبنی بر مرگ او در وب‌سایت‌های مختلف منتشر شد که بعداً توفّا این ادعاها را تکذیب کرد. در همان سال‌ها، مشخص شد که او قربانی تبلیغات دروغین بوده است؛ پس از انتشار یک مصاحبهٔ جعلی و ویدئوهای دیپ‌فیک، او به‌صورت جعلی در حال «تبلیغ» محصولی به نام چوکولیته، یک نوشیدنی ادعایی کاهش وزن، نشان داده شد. این اخبار جعلی ادعا می‌کردند که او با استفاده از این محصول در یک ماه، ۳۰ کیلوگرم وزن کم کرده است.

## بیماری و درگذشت
در ۲ دسامبر ۲۰۱۷، توفّا هنگام تهیهٔ گزارشی در تریسته دچار ضعف و سقوط شد که منجر به ترک موقت او از فعالیت حرفه‌ای شد. در ۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۸، توفّا فاش کرد که این سقوط به دلیل توموری بوده که با آن مبارزه می‌کرد.

نادیا توفّا در ۱۳ اوت ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۳۹ و در سن ۴۰ سالگی، بر اثر سرطان مغز در زادگاهش برشا درگذشت؛ او از ابتدای ژوئیه به دلیل وخامت وضعیت سلامتی در بیمارستان بستری بود.

## منابع

رده:زادگان ۱۹۷۹ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۲۰۱۹ (میلادی)
رده:مجری‌های تلویزیونی اهل ایتالیا
رده:روزنامه‌نگاران زن اهل ایتالیا
رده:طنزپردازان اهل ایتالیا
رده:مجری‌های تلویزیونی زن اهل ایتالیا
رده:سازندگان برنامه‌های تلویزیونی اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان به علت تومور مغز
رده:اهالی برشا
لندور (دفاعی)

واژه‌ی آلمانی **لَندوِر** (به آلمانی: **Landwehr**) در اصل به معنای «دفاع سرزمینی / دفاع از کشور» است. در قرون وسطی به سامانه‌های دفاعی و مرزبندی در اروپای مرکزی گفته می‌شد. لَندوِرها شبیه به لیمس رومی و دان‌وِرک، برای حفاظت از شهرها و روستاها یا تعیین مرزهای سرزمینی ساخته می‌شدند و بخشی از آن‌ها هنوز باقی مانده و به‌عنوان میراث فرهنگی حفاظت می‌شود. 

لندور به معنای واحد نظامی در ارتش از سده ۱۸ و ۱۹ به بعد استفاده شد.
بندانگشتی|یک خاکریز قدیمی که بخشی از یک خط لَندوِر بوده است، نزدیک روستای «لَندوِر» در کلن

## منابع
رده:باروها
رده:جغرافیای سیاسی
آنا ماریا موسولینی

**آنا ماریا موسولینی**  (فورلی، ۳ سپتامبر ۱۹۲۹ - رم، ۲۵ آوریل ۱۹۶۸) مجری رادیو ایتالیایی بود. او پنجمین فرزند بنیتو موسولینی و راکله گوئیدی بود.

## زندگینامه
آنا ماریا موسولینی آخرین فرزند بنیتو موسولینی و راکله گویدی بود، که در ۳ سپتامبر ۱۹۲۹ در ویلا کارپنا در فورلی به دنیا آمد. سال‌های اولیه زندگیش با تراژدی همراه بود، زمانی که در هفت سالگی به فلج اطفال ویروسی شدید مبتلا شد که باعث مشکلات دائمی او  و منجر به بحران افسردگی در پدرش شد که او را تا آستانه استعفا از قدرت پیش برد. 

برخلاف دوران نخستین کودکی‌ که در رفاه در ویلای مجلل تورلونیا در رم، محل اقامت اصلی خانواده‌اش، بزرگ شد، با دستگیری پدرش در ژوئیه سال ۱۹۴۳، او به همراه مادر و برادرش رومانو در روکا دله کامینات، اقامتگاه تابستانی خانواده، زندانی شد و اندکی پس از پدرش توسط نازی‌ها از آنجا آزاد شد.

در آوریل ۱۹۴۵، پس از سقوط رژیم فاشیستی موسولینی، آنا ماریا به همراه مادر و برادرش در آوریل ۱۹۴۵ تلاش کردند به سوئیس فرار کنند، اما در مرز کیاسو دستگیر و بازگردانده شدند.. مأموران گمرک سوئیس به آنا ماریا اجازه ورود برای درمان در بیمارستان را می‌دادند، اما مادرش امخالفت کرد. 

آنها که چند روزی در ویلای یک سربازدر کومو پناه گرفته بودند از طریق نسخه ویژه L'Unità از ترور موسولینی مطلع شدند. در ۳۰ آوریل، کمیته آزادی ملی این سه نفر را دستگیر کرد و آنها را به زندان سن دونینو منتقل کرد. متفقین آنها را آزاد کردند و به ویلا دِسته بردند. متعاقباً، این سه نفر به بریتانیایی‌ها تحویل داده شدند که آنها را به مونته‌کاتینی ترمه فرستادند. آنها که هنوز در بازداشت متفقین بریتانیا بودند، در یک اردوگاه کار اجباری در تیوولی زندانی شدند. سرانجام در ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۵، او به همراه مادر و برادرش رومانو، اردوگاه کار اجباری ترنی را ترک  و برای تبعید داخلی به جزیره ایسکیا منتقل شدند..

پس از جنگ، آنا ماریا از سیاست فاصله گرفت و در دهه ۱۹۶۰ در رادیو رای مشغول به کار شد. او با استفاده از نام خانوادگی شوهرش، مجری یک برنامه رادیویی محبوب به نام «روتوکالکو موزیکال» (Rotocalco musicale) بود که شخصیت‌های برجسته دنیای سرگرمی و موسیقی را به نمایش می‌گذاشت. با این حال، فاش شدن هویت واقعی و از بین رفتن گمنامی‌اش، منجر به جنجال و اخراج از سمتش شد.

بعدها، آنا ماریا در شب سال نو بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۰ در کورتینا دامپتزو با مجری جوزپه نگری (معروف به "ناندو پوچی") آشنا شد. آنها در ۱۱ ژوئن ۱۹۶۰ ازدواج کردند و صاحب دو دختر به نام‌های سیلویا (۱۹۶۱) و ادا نگری موسولینی (۱۹۶۳) شدند که دومی بعداً از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ به عنوان شهردار جمانو خدمت کرد.

آنا ماریا در سال‌های بعد با چالش‌های سلامتی روبرو شد، در سال ۱۹۶۶ به دلیل سرطان سینه تحت عمل جراحی قرار گرفت و در ۲۵ آوریل ۱۹۶۸ در سن ۳۸ سالگی بر اثر عوارض آبله مرغان و اندوکاردیت درگذشت.

او در کنار پدر و خواهر و برادرانش در سردابه موسولینی در گورستان پره داپیو به خاک سپرده شد. در سال ۲۰۰۸، نوشته‌های دوران کودکی و دفتر خاطرات شخصی او (مربوط به سال ۱۹۴۲) منتشر شد که بینشی از اوایل زندگی او ارائه می‌دهد.

## منابع و مآخذ

* 
* 
*  
* 

## پانویس

رده:زادگان ۱۹۲۹ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۶۸ (میلادی)
رده:اهالی فورلی
رده:مجریان رادیویی اهل ایتالیا
آنا ماریا
لند اشتورم

در کشورهای مختلف اروپایی، واژه‌ی **لَند** **اِشتورْم** (به آلمانی: Landsturm، به سوئدی و هلندی: landstorm، به‌معنای تقریبی «طوفان وطن»، به‌طور تحت‌اللفظی «یورش زمینی») به‌طور تاریخی برای اشاره به نیروهای شبه‌نظامی یا واحدهای نظامی متشکل از کسانی به‌کار می‌رفت که در ارتش منظم یا لندور خدمت نمی‌کردند. این اصطلاح به‌ویژه با پروس، آلمان، اتریش-مجارستان، سوئد و هلند پیوند دارد.

**لَند** **اِشتورْم** از سده پانزدهم میلادی به بعد «آخرین فراخوان» مشمولان نظام وظیفه بود که نه به نیروی زمینی تعلق داشتند و نه به نیروی دریایی، و تنها برای دفع یورش دشمن به‌کار گرفته می‌شدند. در پروس، طبق فرمان لَند اِشتورم در ۲۱ آوریل ۱۸۱۳، تمام مردان قادر به حمل سلاح که در ارتش دائمی یا در لَندوِر عضو نبودند، از ۱۷ تا ۶۰ سالگی موظف بودند به فراخوان لَند اِشتورم پاسخ دهند. لَند اِشتورم در واقع آخرین نیروی ذخیره‌ی سرزمینی محسوب می‌شد.

## منابع
[جایگزین=لَند اِشتورم آلمان در حال حرکت به جبهه شرقی در جنگ جهانی اول، سال ۱۹۱۵م|بندانگشتی|'''عکس بالا''': لَند اِشتورم آلمان در حال حرکت به جبههٔ شرقی جنگ، سال ۱۹۱۵م.                        '''عکس پایین''': «لَند اِشتورم سفید» در [آفریقای خاوری آلمان (جنگ جهانی اول)؛ اشاره دارد به شبه‌نظامیان اروپایی‌تبار مقیم مستعمره (عمدتاً آلمانی‌ها یا مهاجران اروپایی) که عضو ارتش منظم نبودند، اما در زمان جنگ به‌عنوان نیروی ذخیره و مدافع محلی فراخوانده شدند.بندانگشتی|جایگزین=«لَند اِشتورم سفید» در آفریقای خاوری آلمان (جنگ جهانی اول)؛ اشاره دارد به شبه‌نظامیان اروپایی‌تبار مقیم مستعمره (عمدتاً آلمانی‌ها یا مهاجران اروپایی) که عضو ارتش منظم نبودند، اما در زمان جنگ به‌عنوان نیروی ذخیره و مدافع محلی فراخوانده می‌شدند.]]
رده:قوانین جنگ
رده:تاریخ نظامی آلمان
رده:واحدها و تشکیلات نظامی آلمان
پیترو پاپاگالو

بندانگشتی|395x395پیکسل|کشیش پیترو پاپاگالو
بندانگشتی|331x331پیکسل|پلاک یادبود کشیش پیترو پاپاگالو، بر روی خانه‌ای که در خیابان ویا اوربانا، رم، در آن زندگی می‌کرد:
<div style="text-align:center;">
در این خانه / در دوران تاریک اشغال نازی‌ها / نور به قلب سخاوتمند او تابید: دون پیترو پاپاگولو / ترلیزی (باری) ۲۸ ژوئن ۱۸۸۸ / رم، غارهای آردئاتین ۲۴ ۳ ۱۹۴۴ / او با عشق، ستمدیدگان را پذیرفت / از هر ایمان و وضعیتی / به فداکاری خود / او تحت  نشان نهایی / رستگاری و بخشش خدا قرار گرفت. / شهر رم / در پنجاه و سومین سالگرد قتل عام / به یاد می‌آورد که کسانی که برای آزادی جان باختند / دانه‌های زنده / انسانیتی بهتر </div>

**پیترو پاپاگالو**  (ترلیتسی (باری) ۲۸ ژوئن ۱۸۸۸ - رم، ۲۴ مارس ۱۹۴۴) یک کشیش کاتولیک و یک ضد فاشیست ایتالیایی بود که در طول جنگ جهانی دوم به قربانیان نازیسم و ​​فاشیسم در رم کمک می‌کرد.

## زندگینامه
دان پاپاگالو پس از آمدن به رم در سال ۱۹۲۵، عضو کالج روحانیون ممتاز کلیسای سانتا ماریا ماجوره و کشیش خواهران عیسی کودک در خیابان اوربانا بود. او همچنین دستیار کشیش کلیسای سنت جان لاتران بود و به عنوان منشی کاردینال بوناونتورا چرتی، کشیش اعظم سانتا ماریا ماجوره، خدمت کرده بود.

در طول اشغال رم توسط آلمان، که از سپتامبر ۱۹۴۳ تا ژوئن ۱۹۴۴ ادامه داشت، پاپاگالو به سربازان، پارتیزان‌ها، متحدان، یهودیان و سایر افراد تحت تعقیب رژیم کمک می‌کرد. پاپاگالو که توسط یک جاسوس آلمانی به نام جینو کرشنتینی شناسایی شد، در ۲۹ ژانویه ۱۹۴۴ توسط نیروهای اس‌اس، به عنوان بخشی از کمپین علیه مقاومت رم، دستگیر شد. شاهدان گزارش دادند که پاپاگالو غذای خود را با زندانیان دیگری که غذا دریافت نکرده بودند، تقسیم می‌کرد. او که به اعدام محکوم شده بود، در ۲۴ مارس ۱۹۴۴ در جریان قتل‌عام آردئاتین، در غارهای آردئاتین اعدام شد.

## شناسایی‌ها

* پاپ ژان پل دوم در سال جوبیلی 2000 پیترو پاپاگالو را در میان شهدای قرن بیستم کلیسا قرار داد.
* در ۱۳ ژوئیه ۱۹۹۸، رئیس جمهور ایتالیا، کارلو آزگلیو چامپی، پس از مرگ پاپاگالو، مدال طلای شایستگی مدنی را به او اعطا کرد. در تقدیرنامه او آمده است: «او به عنوان کشیشی از اسقف‌نشین رم، در طول اشغال آلمان، با جدیت در مبارزه مخفیانه تلاش کرد و سخاوتمندانه خود را وقف کمک به یهودیان، فراریان از ارتش، ضد فاشیست‌ها و متحدان فراری کرد و به آنها کمک کرد تا پنهان شوند و تجدید قوا کنند. او که به او خیانت شده بود، به آلمانی‌ها تحویل داده شد و جان خود را با آرامش روح فدا کرد، نشانه‌ای از ایمانی که همیشه راه او را روشن کرده بود.»

## منابع و مآخذ

* Paolo Vallarelli *Dove giocano gli Angeli* Surico Editore Modugno: Bari 2009.

## فیلم‌شناسی
* روبرتو روسلینی مهم نئورئالیست فیلم «رم، شهر بی‌دفاع» (1945) دون پیترو پاپاگالو را در شخصیت دون پیترو پلگرینی، با بازی آلدو فابریتسی به تصویر کشید.

* یک سریال تلویزیونی محصول ۲۰۰۶ رآی ایتالیا ''نبرد خوب: دان پیترو پاپاگالو'' داستان او را مستقیماً به تصویر کشید. نقش پاپاگالو را فلاویو اینسینا بازی کرد.

رده:زادگان ۱۸۸۸ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:کشته‌شدگان اهل ایتالیا
رده:اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
رده:اعضای نهضت مقاومت کشته‌شده توسط آلمان نازی
آربی راسوخانو

**آربی راسوخانوف** ( (۱۹۵۳ – ۲۰۰۰) نقاش رئالیست که یکی از نقاشان برجسته روسیه و جمهوری چچن بود.

## زندگینامه
این هنرمند در ۱۹ اکتبر ۱۹۵۳ در  روستای اوتنای تالدی، اتحاد جماهیر شوروی، قزاقستان متولد شد. او در گروزنی زندگی و کار می‌کرد. از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۴ 'آربی راسوخانوف در موسسه هنری ایلیا رپین در پترزبورگ تحصیل کرد. از سال ۱۹۹۰ او عضو اتحادیه صنفی هنرمندان روسیه بود. نقاشی‌های او در گالری دولتی کادیروف و موزه ملی جمهوری چچن به نمایش گذاشته شده‌اند. 

## نگارخانه

Chechen woman.jpg|زن چچنی، ۱۹۹۵
Portrait of a young Chechen woman.jpg|عکس یک زن جوان چچنی، ۱۹۹۵
Young Widow.png|بیوه، ۱۹۹۵، گالری دولتی کادیروف
Summer day.png|تابستان، ۱۹۹۵، گالری دولتی کادیروف
Chechen women.png|زنان چچنی، ۱۹۹۵، گالری دولتی کادیروف
Portrait of a woman.png|عکس یک زن، ۱۹۹۵


## منابع

## پیوند به بیرون
*
*افراد مشهور جمهوری چچن، صفحه ۸۷ 
*استاد آربی راسوخانوف، نقاش ،نویه زورشر زایتونگ، ۱۹۹۵
* اتحادیه صنفی هنرمندان روسیه
*ارتیفاکت
* داستان یک نقاشی
* عکس یک بانو،  آربی راسوخانوف
* ارتیفاکت
* زندگی و آثار هنرمند آربی راسوخانوف
* تقویم تاریخ‌ها و رویدادهای به یاد ماندنی جمهوری چچن برای سال ۲۰۲۵، صفحه ۲۸
*پرتره یک زن، آربی راسوخانوف، موزه ملی جمهوری چچن
*نقاشی های آربی راسوخانوف، آرتخیو
* آربی راسوخانوف، نقاشی که سلاح به دست نگرفت

رده:آبرنگ‌کاران اهل روسیه
رده:اهالی چچن
رده:درگذشتگان ۲۰۰۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۵۳ (میلادی)
رده:نقاشان سده ۲۰ (میلادی) اهل روسیه
رده:نقاشان مرد اهل روسیه
رده:نقاشان منظره اهل روسیه
رده:پرتره‌نگاران اهل روسیه
رده:نقاشان اهل اتحاد شوروی
حمله خیابان رازلا

**حمله خیابان رازلا** () اقدامی بود که توسط جنبش مقاومت ایتالیا علیه نیروهای اشغالگر آلمان نازی در رم، ایتالیا، در ۲۳ مارس ۱۹۴۴ انجام شد. هرچند انجام این عملیات به فاجعه قتل‌عام آردئاتینانجامید،‌ ولی بسیاری به موفقیت خود این عملیات در شکستن روحیه آلمان‌ها اذعان دارند.

## مکان
چپ|بندانگشتی|خیابان رازلا در سال ۲۰۱۵
خیابان رازلا در مرکز شهر رم، در منطقه تروی واقع شده است؛ این خیابان، خیابان دله کواترو فونتانه (در کنار کاخ باربرینی) را به خیابان دل ترافورو متصل می‌کند و نام خود را از ملک خانواده رازلی که در آنجا قرار داشت، گرفته است..

## تاریخچه
بندانگشتی|نقشه حمله
این حمله توسط «گروه‌های اقدام میهن‌پرستانه» (Gruppi di Azione Patriottica ) علیه گروهان یازدهم از گردان سوم هنگ اس اس بوزن (SS-Polizeiregiment "Bozen،‌ هنگ پلیس "Bozen" از بولتسانو)، صورت گرفت. این هنگ آلمانی،‌ واحدی نظامی از «پلیس نظم» (Ordnungspolizei) آلمان بود که از منطقه عمدتاً آلمانی‌نزاد آلتو آدیجه در شمال شرقی ایتالیا، در طول الحاق بالفعل منطقه به آلمان (OZAV) استخدام شده بودند. در زمان حمله، این هنگ در اختیار فرماندهی نظامی آلمان در شهر رم، به ریاست ژنرال کورت مالتزر از لوفت‌وافه، بود.[

این حمله در حالی انجام شد که متفقین در حال نبرد سوم مونته کازینو، در ۱۱۸ کیلومتری از خیابان رازلا، برای نفوذ به رم بودند.

آلبرت کسلرینگ، فرمانده نظامی نازی، اظهار داشت:

رم سرانجام در ۵ ژوئن ۱۹۴۴ آزاد شد.

## حمله
راست|بندانگشتی|آلمانی‌های کشته شده در جریان حمله
حمله ۲۳ مارس ۱۹۴۴ بزرگترین حمله پارتیزانی ایتالیا علیه نیروهای آلمانی بود. اعضای GAP، به دستور کارلو سالیناری (اسپارتاکوس) و فرانکو کالاماندری (کولا)، در خیابان رازلا در جریان عبور یک گروهان از هنگ پلیس "بوزن"، متشکل از ۱۵۶ نفر، بودند.

این اقدام با انفجار بمبی که توسط روزاریو بنتیوگنا کار گذاشته شده بود آغاز شد. یازده پارتیزان دیگر نیز در آن شرکت داشتند:

خیابان دل بوکاچو: فرانکو کالاماندری، واقع در گوشه خیابان، کارلو سالیرا در نزدیکی تونل، و سیلویو سرا.

خیابان رازلا:  کارلا کاپونی، رائول فالسیونی، فرناندو ویتاگلیانو، پاسکواله بالسامو، فرانچسکو کورلی، گوگلیلمو بلاسی، ماریو فیورنتینی و ماریسا موسو که با استفاده از خمپاره پوششی برای آتش فراهم کردند.

سایر اعضای گروه به دلایل مختلف غایب بودند: لوچا اتوبرینی بیمار بود و ماریا ترزا ریگارد با انتخاب محل حمله مخالف بود.

این حمله منجر به نابودی گروهان یازدهم و مرگ ۳۳ نفر در ۲۳ مارس ۱۹۴۴ و حدود ۱۱۰ زخمی (۶۰ آلمانی، حدود ۵۰ غیرنظامی) و همچنین پنج غیرنظامی (از جمله پیرو زوکرتی ۱۳ ساله) شد، در حالی که پارتیزان‌ها هیچ تلفاتی نداشتند. سی و چهارمین آلمانی در ۲۴ مارس ۱۹۴۴ درگذشت و هشت نفر دیگر نیز در دو هفته بعد بر اثر جراحات وارده جان باختند.

## تلافی‌جویی آلمان
### [[قتل‌عام آردئاتین]]
در تلافی، نیروهای آلمانی ۳۳۵ نفر، شامل زندانیان و رهگذران دستگیر شده، که تقریباً همه آنها غیرنظامی بودند را در قتل عام آردیاتین که توسط سرهنگ دوم هربرت کاپلر، رئیس پلیس امنیتی و سرویس امنیتی در رم، سازماندهی و اجرا شد، کشتند.

## پانویس

## منابع و مآخذ

* 
* 

رده:جنبش مقاومت ایتالیا
رده:ایتالیا در ۱۹۴۴ (میلادی)
رودخانه ماه (مجموعه تلویزیونی ۲۰۲۵)

***رودخانه ماه*** (؛ ) مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی با بازی کانگ ته اوه و کیم سه جونگ است. این مجموعه از ۳۱ اکتبر ۲۰۲۵، روزهای جمعه و شنبه ساعت ۲۱:۵۰ (کی‌اس‌تی) از ام‌بی‌سی پخش خواهد شد.

## خلاصه داستان
این درام تاریخی دربارهٔ جابه‌جایی روح میان ولیعهدی است که لبخندش را از دست داده و زنی شکارچی جایزه‌بگیر که حافظه‌اش را از دست داده است.

## بازیگران
* کانگ ته اوه در نقش ولیعهد لی کانگ
* کیم سه جونگ در نقش پارک دال یی
: زنی از طبقهٔ پایین جامعه که روحش با ولیعهد لی کانگ جابه‌جا می‌شود
* لی شین یونگ در نقش شاهزاده جون، پسرعموی لی کانگ
* هونگ سو جو در نقش کیم وو هی
: زیباترین و خردمندترین فرد در چوسان که سرنوشتش زندگی همچون عروسک خانوادگی است
* جین گو در نقش کیم هان چول
: مردی با قدرت مطلق که وزیر مشاور پادشاه است.

## تولید
این مجموعه به کارگردانی لی دونگ هیون ساخته شده که پیش‌تر آثاری چون *[[جهنم تلخ و شیرین]]* (۲۰۲۴) را در کارنامه دارد و توسط چو سونگ هی نوشته شده که نویسندهٔ *[[فراتر از دوستی]]* (۲۰۲۰) است. تولید این مجموعه بر عهدهٔ های‌زیوم استودیو بوده است.

## منابع

## پیوند به بیرون

* 
* 

رده:برنامه‌های تلویزیونی به زبان کره‌ای
رده:مجموعه‌های تلویزیونی بنگاه پخش مونهوا
رده:مجموعه‌های تلویزیونی تاریخی کره جنوبی
رده:مجموعه‌های تلویزیونی خیال‌پردازی کره جنوبی
رده:مجموعه‌های تلویزیونی عاشقانه کره جنوبی
رده:مجموعه‌های تلویزیونی کره جنوبی آغازشده در ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:مجموعه‌های تلویزیونی کره جنوبی پایان‌یافته در ۲۰۲۵ (میلادی)
کنتو کاکو

بازیگر اهل ژاپن است. او در شماری از فیلم‌های بلند، مجموعه‌های تلویزیونی و اجراهای صحنه‌ای حضور داشته است. همسر او بازیگر نانا ایکورا است.

## زندگی‌نامه
او در سال ۲۰۰۷ با بازی در فیلم‌ها نخستین تجربهٔ بازیگری خود را به دست آورد. در سال ۲۰۰۹ نخستین نقش اصلی‌اش را در فیلم *گینیرو نو آمه* ایفا کرد. در سال ۲۰۱۲ در مجموعه تلویزیونی *شبدر* نقش‌آفرینی داشت. کاکو در آسادورا *هاناکو و آن* که در نیمهٔ نخست سال ۲۰۱۴ پخش شد، نقش «کیچیتارو آندو» برادر هاناکو را بازی کرد. سپس در مجموعه تلویزیونی تایگا با عنوان *[[هانا مویو]]* در سال ۲۰۱۵ در نقش سوجی اوکیتا از گروه شینسنگومی ظاهر شد.

در آوریل ۲۰۱۵، او به‌عنوان سفیر حسن نیت گردشگری کالدونیای جدید منصوب شد.

حرفهٔ کاکو از سال ۲۰۱۸ به بعد شتاب بیشتری گرفت؛ او در چندین مجموعه تلویزیونی در نقش‌های اصلی انتخاب شد و همین موفقیت‌ها سبب شد در سال ۲۰۱۹ جایزهٔ مرد سال جی‌کیو ژاپن در بخش «بازیگر نوظهور» را دریافت کند.

## زندگی شخصی
در ۷ اوت ۲۰۱۶ اعلام کرد که با نانا ایکورا، هم‌بازی او مجموعهٔ تلویزیونی *شهادت اِن*، ازدواج کرده است. آن‌ها دو فرزند دارند.

## منابع

## پیوند به بیرون
*  
*  

رده:افراد زنده
رده:بازیگران مرد اهل توکیو
رده:بازیگران مرد تئاتر اهل ژاپن
رده:بازیگران مرد تلویزیونی اهل ژاپن
رده:بازیگران مرد فیلم اهل ژاپن
رده:خوانندگان سده ۲۱ (میلادی) اهل ژاپن
رده:زادگان ۱۹۸۹ (میلادی)
جیووانی پوپولانو

**جیووانی پوپولانو** (؛ ۲۱ اکتبر ۱۴۶۷ – ) یک نجیب‌زاده ایتالیایی از خاندان مدیچی فلورانس بود. او پسر پیرفرانچسکو دی لورنزو د مدیچی بود و بنابراین عضوی از شاخه فرعی خانواده بود.

## زندگی‌نامه
جیووانی در ۲۱ اکتبر ۱۴۶۷ در فلورانس متولد شد. پس از مرگ پدرش (۱۴۷۶)، او و برادر بزرگترش لورنزو (ایل پوپولانو) تحت سرپرستی پسرعموهایشان جولیانو و لورنزو (ایل مگنیفیکو) قرار گرفتند و توسط اومانیست‌هایی مانند مارسیلیو فیچینو و آنجلو پولیزیانو آموزش دیدند. آنها به مطالعات و کتاب‌های کلاسیک علاقه پیدا کردند و بعداً کتابخانه بزرگی از نسخه‌های خطی و نسخه‌های خطی ایجاد کردند.

بعدها رابطه آنها با لورنزو ایل مگنیفیکو، عمدتاً به دلایل اقتصادی، رو به وخامت گذاشت (لورنزو به جای اینکه صرفاً میراث پوپولانوها را اداره کند، آن را برای خود نگه داشته بود). پس از مرگ لورنزو ایل مگنیفیکو، آنها از جمله مخالفان جانشین لورنزو، پیرو (ایل فاتوئو) بودند که آنها را در آوریل ۱۴۹۴ تبعید کرد.

نوامبر بعد، لورنزو و جیووانی پس از حمله چارلز هشتم فرانسه به ایتالیا، به فلورانس بازگشتند، زیرا پیرو توسط یک انقلاب جمهوری‌خواه در شهر برکنار شده بود. حمایت آنها از جیرولامو ساوونارولا، لقب پوپولانو ("عادی"، "پلبی") را برای آنها به ارمغان آورد.

او قرار بود با لوئیزا د مدیچی ازدواج کند، اما لوئیزا در سال ۱۴۸۸ در سن ۱۱ سالگی درگذشت. در سال ۱۴۹۷، جیووانی با کاترینا اسفورزا، بانوی فورلی و ایمولا، ازدواج کرد. آنها صاحب پسری شدند که لودوویکو را غسل تعمید داد. با این حال، پس از مرگ جیووانی، کاترینا نام نوزاد را جیووانی گذاشت. او به جیووانی دله باند نره معروف شد.

جووانی ایل پوپولانو در ۱۴ سپتامبر ۱۴۹۸ در سانتا ماریا در باگنو، ایالات پاپ در سن ۳۰ سالگی درگذشت.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:اهالی جمهوری فلورانس در سده ۱۵ (میلادی)
رده:خاندان مدیچی
رده:درگذشتگان ۱۴۹۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۴۶۷ (میلادی)
رده:سفیران جمهوری فلورانس
فوکا کوشیبا

بازیگر اهل ژاپن است که توسط آژانس استعدادیابی تاپ کت نمایندگی می‌شود.

## حرفه
در نوامبر ۲۰۱۱، کوشیبا برندهٔ جایزه گرند پری در رقابت انتخاب دختر «آیون و اسکار پروموشن» شد.

در سال ۲۰۱۲، او با بازی در مجموعه تلویزیونی *ایکی مو دِکینای ناتسو* نخستین حضور حرفه‌ای خود را تجربه کرد.

در سال ۲۰۱۴، کوشیبا نخستین نقش اصلی خود را در فیلم *سرویس تحویل کی‌کی* ایفا کرد. او برای بازی در این فیلم برندهٔ جایزهٔ بهترین تازه‌وارد در پنجاه و هفتمین جوایز روبان آبی و بیست و چهارمین جوایز منتقدان سینمای ژاپن شد.

در سال ۲۰۲۳، کوشیبا نقش رانا آکاماتسو را در درام *آشپزی فرما* که با بازی فومیا تاکاهاشی و جون شیسون و بر اساس مانگایی از یوگو کوبایاشی ساخته شده بود، ایفا کرد.

در ۲۷ دسامبر ۲۰۲۴، او اعلام کرد که در پایان سال از آژانس اسکار پروموشن جدا می‌شود و از آغاز سال ۲۰۲۵ به آژانس تاپ کت خواهد پیوست.

## منابع

## پیوند به بیرون

*  

رده:افراد زنده
رده:اهالی ساکایی
رده:بازیگران زن اهل استان اوساکا
رده:بازیگران زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ژاپن
رده:زادگان ۱۹۹۷ (میلادی)
آزمون صفحه داغ

**آزمون صفحهٔ داغ** گونه‌ای سنجش واکنش به درد در جانوران است که شباهت زیادی با آزمون حرکت دم دارد. هم آزمون صفحهٔ داغ و هم آزمون حرکت دم معمولاً برای بررسی داروهای ضددرد با اثرگذاری مرکزی به‌کار می‌روند، در حالی‌که داروهای پیرامونی در این آزمون‌ها بی‌اثر هستند اما در آزمون «پیچ‌وتاب ناشی از اسید استیک» حساسیت نشان می‌دهند.

آزمون صفحهٔ داغ در پژوهش‌های پایه‌ای درد و همچنین در آزمایش‌های حیوانی برای سنجش میزان کارآمدی ضددردها از راه مشاهدهٔ واکنش به درد ناشی از گرما به‌کار می‌رود. این روش نخستین بار در سال ۱۹۵۳ به‌وسیلهٔ *اِدی و لایمبَخ* پیشنهاد شد. آنان از مدلی رفتاری برای حس‌پذیری درد استفاده کردند که در آن رفتارهایی مانند جهیدن و لیسیدن پنجهٔ عقبی پس از محرک حرارتی زیان‌آور برانگیخته می‌شود. لیسیدن پاسخی سریع به محرک حرارتی دردناک است و به‌طور مستقیم آستانهٔ درد را نشان می‌دهد. در مقابل، جهیدن پاسخی پیچیده‌تر و همراه با درنگ است و مؤلفه‌ای هیجانی از گریز را نیز دربر می‌گیرد.
## روش کار
* برای نگه‌داشتن جانور بر روی سطح داغ صفحه از استوانه‌ای شیشه‌ای و شفاف استفاده می‌شود.
* دمای صفحهٔ داغ با استفاده از پمپ گردش آب دارای تنظیم دمای خودکار کنترل می‌شود.
* «زمان تأخیر» به بازهٔ زمانی میان لحظهٔ صفر (وقتی جانور روی سطح صفحه قرار داده می‌شود) تا زمانی که جانور برای اجتناب از درد حرارتی پنجهٔ خود را لیس بزند یا بپرد، گفته می‌شود.
## یافته‌های پژوهشی

### بررسی‌های جنسیتی با استفاده از داروهای ضدافسردگی
در پژوهش‌های آزمایشگاهی تفاوت‌های معناداری در حساسیت به درد میان موش‌های نر و ماده مشاهده شده است. داروی ضدافسردگی از دستهٔ مهارکننده‌های بازجذب سروتونین موسوم به «پاروکستین» تفاوتی در اثر ضددرد میان جنس‌ها در موش‌ها نشان نداد.

#### کانال‌های یونی
کانال‌های یونی ولتاژ-وابسته در احساس درد و سازوکارهای انتقال پیام آن در هر دو بخش گیرنده‌های پیرامونی درد و نخاع نقش دارند. گونه‌های خاصی از کانال‌های یونی مانند Nav1.7 و Nav1.8 در کانال‌های سدیم و Cav3.2 در کانال‌های کلسیم از نوع T، نقش‌های مشخصی در افزایش حساسیت به درد دارند.

#### گیرنده‌های اُپیوئیدی
فعال‌سازی گیرنده‌های مُو-اپیوئید (MOR) و مهارکننده بازجذب نوراپی‌نفرین (NRI) از سازوکارهای مرتبط با درد حاد و درد مزمن به‌شمار می‌روند. در پژوهشی با استفاده از موش‌های فاقد ژن *OPRM1*، نقش نسبی فعال‌سازی MOR در اثر ضددرد تاپنتادول و مورفین بررسی شد. موش‌های طبیعی اثری ضددردی ده برابر بیشتر از موش‌های فاقد OPRM1 نشان دادند. با این حال، موش‌های فاقد OPRM1 همچنان اثر ضددردی خفیفی در برابر تاپنتادول ولی نه در برابر مورفین نشان دادند. این یافته نشان می‌دهد که اثر ضددردی تاپنتادول بر پایهٔ سازوکاری ترکیبی شامل هر دو مسیر MOR و NRI است.

#### بنزودیازپین‌ها و گیرنده‌های گابا
دیازپام یک لیگاند از خانوادهٔ بنزودیازپین‌ها برای گیرنده گابا نوع آ است که به‌عنوان کاهندهٔ اضطراب عمل می‌کند. پژوهش‌ها با استفاده از آزمون صفحهٔ داغ نشان داده‌اند که *دیازپام* ساختار رفتاری پاسخ به درد را نه از راه تعدیل درد بلکه از راه کاهش سطح اضطراب تغییر می‌دهد.

## اخلاق

کمیتهٔ اخلاق «انجمن بین‌المللی مطالعهٔ درد» دستورالعمل‌هایی برای استفادهٔ اخلاقی از این روش تدوین کرده است. در ایالات متحده، چنین آزمایش‌هایی باید به تأیید کمیتهٔ مراقبت و استفاده از حیوانات در مؤسسه برسد.

## پانویس

## منابع

رده:مقیاس‌های درد
رده:تکنیک‌های آزمایش جانوران
رده:تکنیک‌های آزمایشگاهی
آمیلکاره چیپریانی

**آمیلکاره چیپریانی**   (۱۸ اکتبر ۱۸۴۴ در آنتسیو - ۳۰ آوریل ۱۹۱۸ در پاریس) سوسیالیست، آنارشیست و میهن‌پرست ایتالیایی بود. پدر بنیتو موسولینی (دیکتاتور فاشیست آتی ایتالیا) که خود فعال سوسیالیست بود، به احترام او،‌ یکی از نام‌های میانی پسرش را «آمیلکاره» گذاشت.

## زندگینامه
چیپریانی در آنزیو در خانواده‌ای اصالتاً اهل ریمینی متولد شد. در ژوئن ۱۸۵۹، در سن ۱۵ سالگی، او در کنار جوزپه گاریبالدی در کنار نیروهای پیه‌مونتی در نبرد سولفرینو در طول جنگ دوم استقلال ایتالیا جنگید. در سال ۱۸۶۰، او از ارتش جدا شد تا به لشکرکشی هزار نفری گاریبالدی در سیسیل بپیوندد؛ این لشکرکشی پادشاهی دو سیسیل را که در آن زمان توسط بوربون‌ها اداره می‌شد، فتح کرد.

او پس از عفو عمومی دوباره به صفوف ارتش منظم پیوست و دوباره به گاریبالدی در لشکرکشی ۱۸۶۲ به رم با هدف آزادسازی شهر و الحاق آن به پادشاهی ایتالیا پیوست. با این حال، ارتش سلطنتی ایتالیا ارتش داوطلبان گاریبالدی را در نبرد اسپرومونته (۲۹ اوت ۱۸۶۲) شکست داد. گاریبالدی زخمی و اسیر شد. چیپریانی از اسارت فرار کرد اما مجبور به فرار به خارج از کشور شد و در یونان پناه گرفت.

چیپریانی در تظاهراتی که منجر به اخراج اتو از یونان در سال ۱۸۶۲ شد، شرکت کرد.  چیپریانی پس از پیوستن به بین‌الملل اول در سال ۱۸۶۷، در دفاع از کمون پاریس در سال ۱۸۷۱ شرکت کرد که به خاطر آن به اعدام محکوم شد، اما در عوض به همراه ۷۰.۰۰ نفر دیگر به مستعمره کیفری فرانسه، کالدونیای جدید، تبعید شد.

پس از عفو عمومی ۱۸۷۹، چیپریانی در سال ۱۸۸۰ به فرانسه بازگشت اما به سرعت اخراج شد. او در ژانویه ۱۸۸۱ به دلیل «توطئه» در ایتالیا دستگیر شد و ۷ سال از ۲۰ سال حبس خود را گذراند تا اینکه یک کمپین مردمی در سال ۱۸۸۸ آزادی او را تضمین کرد.  در کنگره زوریخ بین‌الملل دوم در سال ۱۸۹۳، چیپریانی در همبستگی با رزا لوکزامبورگ و آنارشیست‌هایی که از روند دادرسی کنار گذاشته شده بودند، از سمت خود استعفا داد.

در سال ۱۸۹۷، او داوطلبانه در لژیون گاریبالدی عضو شد و به ... به همراه پسر گاریبالدی، ریچوتی گاریبالدی، و رهبران سابق فاشی سیسیلی، نیکولا بارباتو و جوزپه د فلیچه جوفریدا، به یونان رفتند تا در طول جنگ یونان و ترکیه بجنگند و قبل از اینکه در ۳۰ ژوئیه ۱۸۹۸ دوباره به مدت سه سال دیگر در ایتالیا زندانی شوند، جراحاتی برداشتند.

او به عنوان نماینده مجلس نمایندگان انتخاب شد و متعاقباً هشت بار دیگر انتخاب شد اما هرگز کرسی خود را مطالبه نکرد زیرا از سوگند وفاداری به پادشاه امتناع ورزید. در سال ۱۸۹۱، او از جمله نمایندگان کنگره کاپولاگو در سوئیس بود که حزب آنارشیست انقلابی سوسیالیستی  را تأسیس کرد،‌هرچند عمر آن بسیار کوتاه بود. او از دیدگاه پیتر کروپوتکین در مورد جنگ جهانی اول حمایت کرد.

او برای Le Plébéien و دیگر نشریات آنارشیستی می‌نوشت و در ۳۰ آوریل ۱۹۱۸ در سن ۷۳ سالگی در بیمارستانی در پاریس درگذشت. نوشته‌های او در سال ۱۹۱۱ به عنوان ادبیات خرابکارانه در ایتالیا ممنوع شد.

والدین بنیتو موسولینی (۱۸۸۳-۱۹۴۵)، دیکتاتور فاشیست آینده ایتالیا، به افتخار چیپریانی، یکی از نام‌های میانی پسرشان را «آمیلکاره» گذاشتند، و نام میانی دیگر او را به افتخار سوسیالیست ایتالیایی، آندره‌آ کوستا، انتخاب کردند.

## مطالب مرتبط
آنارشیسم و ​​ناسیونالیسم

## پانویس
 

رده:زادگان ۱۸۴۴ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۱۸ (میلادی)
رده:نظامیان جنگ یونان و ترکیه (۱۸۹۷) اهل یونان
رده:آنارشیست‌های اهل ایتالیا
رده:تبعیدشدگان اهل ایتالیا
رده:دور از وطن‌های اهل ایتالیا در یونان