روابط خارجی ایتالیا

**روابط خارجی ایتالیا** () به مناسبات برون‌مرزی دولت ایتالیا با دیگر کشورها اشاره دارد. این کشور که در اروپا واقع شده است، از زمان وحدت ایتالیا به عنوان یکی از قدرت‌های بزرگ جهانی اروپا شناخته می‌شود. اصلی‌ترین هم‌پیمانان ایتالیا، کشورهای عضو ناتو و دولت‌های اتحادیه اروپا هستند که ایتالیا از بنیان‌گذاران هر دو به‌شمار می‌رود. این کشور در سال ۱۹۵۵ به سازمان ملل متحد پیوست و عضو و پشتیبان فعال مجموعه گسترده‌ای از سازمان‌های بین‌المللی از جمله سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD)، موافقت‌نامه عمومی تعرفه و تجارت و سازمان تجارت جهانی (GATT و WTO)، سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE)، شورای اروپا و ابتکار اروپای مرکزی است.

ایتالیا در چارچوب ریاست‌های دوره‌ای سازمان‌های بین‌المللی، ریاست سازمان امنیت و همکاری اروپا، گروه هفت و ریاست شورای اتحادیه اروپا را نیز بر عهده داشته است. همچنین این کشور بارها به عنوان عضو غیر دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد انتخاب شده است. ایتالیا نقش برجسته‌ای در حوضه مدیترانه ایفا می‌کند و با کشورهای زبان‌های رومی در اروپا و آمریکای لاتین روابط نزدیکی دارد. گرچه ایتالیا یک دولت سکولار است، شهر رم میزبان پاپ و مقر کلیسای کاتولیک است که دستگاه دیپلماسی گسترده‌ای دارد.

امروزه ایتالیا فرماندهی چندین نیروی چندملیتی را در اختیار دارد و شمار قابل توجهی از نیروهای آن در سراسر جهان برای مأموریت‌های صلح‌بانی و مبارزه با جرائم سازمان‌یافته، قاچاق مواد مخدر، قاچاق انسان، دزدی دریایی و تروریسم مستقر هستند.

## تاریخ

### یکپارچگی ملی

*[[وحدت ایتالیا]]* دوره‌ای میان سال‌های ۱۸۲۹ تا ۱۸۷۱ بود که شاهد شکل‌گیری آگاهی ملی در این کشور شد. پادشاهی شمال ایتالیا تحت سلطنت دودمان ساووی در پادشاهی ساردنی (۱۷۲۰–۱۸۶۱) و به رهبری دولت کامیلو دی کاوور، سودای تشکیل یک دولت متحد ایتالیایی را در سر داشت. در جریان انقلاب‌های ۱۸۴۸ که سراسر اروپا را فراگرفت، نخستین جنگ استقلال ایتالیا علیه اتریش-مجارستان آغاز شد اما به شکست انجامید. در سال ۱۸۵۵، پادشاهی ساردنی به بریتانیا و فرانسه در جنگ کریمه پیوست و دیپلماسی کاوور اعتبار بیشتری نزد قدرت‌های بزرگ یافت.

در جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹، پادشاهی ساردنی با کمک امپراتوری دوم فرانسه بار دیگر به امپراتوری اتریش حمله کرد و موفق به آزادسازی لمباردی شد. بر پایه توافق‌نامه پلومبیه، ساردنی ساووآ (منطقه) و نیس را به فرانسه واگذار کرد. این رویداد موجب مهاجرت نیساردها شد، به‌گونه‌ای که یک‌چهارم ایتالیایی‌های نیسارد به ایتالیا کوچ کردند، و به وقوع شورش نیساردها انجامید.

در سال‌های ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۱، جوزپه گاریبالدی با رهبری کارزار اتحاد در ناپل و سیسیل و فتح پادشاهی دو سیسیل (در جریان یورش هزار نفر)، نقش مهمی در یکپارچگی ایتالیا ایفا کرد. هم‌زمان، نیروهای خاندان ساووی بخش‌های مرکزی شبه‌جزیره ایتالیا را (به‌جز رم و بخشی از ایالات پاپی) تصرف کردند. این رویداد به دولت ساردنی امکان داد تا در ۱۷ مارس ۱۸۶۱ اعلام پادشاهی متحد ایتالیا را اعلام کند. در سال ۱۸۶۶، ایتالیا با پروس متحد شد و در جریان جنگ پروس و اتریش وارد جنگ سوم استقلال ایتالیا گردید که به الحاق ونتو به ایتالیا انجامید.

پس از جنگ سوم استقلال ایتالیا (۱۸۶۶) و واگذاری ونتو و فریولی از سوی امپراتوری اتریش به پادشاهی ایتالیا، مناطق ایستریا و دالماسی همراه با دیگر نواحی ایتالیایی‌زبان سواحل شرقی آدریاتیک همچنان در قلمرو اتریش-مجارستان باقی ماندند. این مسئله موجب شکل‌گیری تدریجی الحاق‌گرایی ایتالیا در میان ایتالیایی‌های ایستریا، کوارنر و دالماسی شد که خواستار پیوستن مارکا جولیا، خلیج کوارنر و دالماسی به ایتالیا بودند. از آنجا که ایتالیایی‌های این مناطق از وحدت ایتالیا حمایت می‌کردند، اتریشی‌ها آنان را دشمن پنداشته و از جوامع اسلاو در ایستریا، کوارنر و دالماسی حمایت کردند. در نشست شورای وزیران در ۱۲ نوامبر ۱۸۶۶، امپراتور فرانتس یوزف یکم طرحی گسترده را برای آلمانی‌سازی و اسلاوی‌سازی مناطقی از امپراتوری که جمعیت ایتالیایی داشتند، ارائه کرد:

سرانجام در سال ۱۸۷۰، هنگامی که فرانسه برای مقابله با ارتش عظیم پروس، پادگان‌های خود را از رم خارج کرد، ایتالیایی‌ها با تصرف رم خلأ قدرت را پر کردند. بدین‌ترتیب وحدت ایتالیا تکمیل شد و اندکی بعد پایتخت کشور به رم منتقل گردید. پس از آن، ایتالیا همراه با آلمان و اتریش اتحاد سه‌گانه را تشکیل داد.

## جستارهای وابسته
* فهرست وابسته‌های دیپلماتیک در ایتالیا

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:سیاست خارجی ایتالیا