فرانچسکو باراکا

**فرانچسکو باراکا** (;  – ) برترین خلبان تک‌خال ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی اول بود. او ۳۴ پیروزی هوایی کسب کرد. نشان اسب سیاهی که او در هواپیمایش در می‌پوشید، یعنی اسبی سیاه که روی دو سم عقب خود ایستاده است، الهام‌بخش انزو فراری برای استفاده از آن در ماشین مسابقه‌ای و بعداً در شرکت خودروسازی‌اش شد.

## زندگی‌نامه
باراکا در لوگو دی رومانیا زاده شد. او پسر زمین‌دار ثروتمند، کنت انریکو باراکا و همسرش پائولینا بود. باراکای جوان ابتدا در یک مدرسه خصوصی در فلورانس تحصیل کرد و سپس در اکتبر ۱۹۰۷ وارد آکادمی نظامی مودنا شد. او پس از اعزام به خدمت در سال ۱۹۱۰، به عنوان سوارکار در هنگ سواره‌نظام سلطنتی پیمونت مشغول به کار شد. اولین مأموریت او به او اجازه می‌داد در کنسرت‌ها و اپراهای رم شرکت کند و همچنین به شکار و مسابقات سوارکاری بپردازد. او در مسابقات اخیر به شهرت رسید. این دوران کوتاه و آرام با دستور گزارش به شهری کوچک در مرکز ایتالیا خراب شد. باراکا سپس به هوانوردی علاقه‌مند شد و در ریمز فرانسه پرواز را آموخت و در ۹ ژوئیه ۱۹۱۲ گواهینامه خلبانی خود را دریافت کرد. سپس در گردان هوانوردی و در سال ۱۹۱۴ در اسکادران پنجم و ششم خدمت کرد.

## جنگ جهانی اول
در طول ماه‌های بین شروع جنگ جهانی اول و ورود ایتالیا به جنگ، اختلافات سیاسی شدیدی در ایتالیا بین جناح‌های طرفدار جنگ و طرفدار صلح وجود داشت. باراکا بی‌طرف ماند اما آماده خدمت به ملت خود بود. پس از ورود ایتالیا به جنگ در ماه مه ۱۹۱۵ به نفع متفقین، او به پاریس فرستاده شد تا به هواپیماهای دو نفره نیوپورت تغییر نام دهد. پس از بازگشتش در ماه ژوئیه، به اسکادران هشتم آ نیوپورت منصوب شد. هواپیماهای نیوپورت ۱۰ که این اسکادران را تجهیز می‌کردند، تقریباً در برابر حملات اتریش-مجارستان بی‌فایده بودند. آنها خیلی کند بودند و سرعت صعودشان هم خیلی کم بود تا بتوانند مزاحمان را با نظم و ترتیب به نبرد بکشانند. خلبانان ناامید ایتالیایی حتی برای بهبود عملکرد، ناظران خود را روی زمین رها می‌کردند، اما فایده‌ای نداشت. در موارد نادری که نبرد آغاز می‌شد، توپ‌های نیوپورت‌ها معمولاً از کار می‌افتادند. تغییر نام واحد به اسکادران ۱ جنگنده در اول دسامبر ۱۹۱۵ هیچ کمکی به حل مشکلات نکرد.

جنگنده تک سرنشین نیوپورت ۱۱ با توپ‌های لوییس در آوریل ۱۹۱۶ وارد خدمت شد و در ۷ آوریل، باراکا با پرواز با این جنگنده جدید، اولین پیروزی خود را به دست آورد و با سوراخ کردن مخزن سوخت یک هواپیمای هانسا-براندنبورگ سی. آی اتریشی که چهل و پنج بار مورد اصابت قرار گرفته بود، مجبور به فرود شد و خدمه آن، متشکل از گروهبان آدولف اوت و ستوان ناظر فرانتس لنارچیچ (که بعداً بر اثر جراحات درگذشت) هواپیمای فلیک ۱۹، به اسارت درآمدند. این همچنین اولین پیروزی هوایی ایتالیا در جنگ بود. این اولین پیروزی، مانور مورد علاقه او را نشان می‌داد، که عبارت بود از نزدیک شدن به پشت و زیر دشمن بدون دیده شدن و شلیک مسلسل خود از برد تپانچه.

در همین زمان بود که باراکا به احترام هنگ سواره نظام سابق خود، یک اسب سیاه رقصان را بر روی نیوپورت ۱۷ خود به عنوان نشان شخصی خود برگزید. این باعث شد برخی او را «سواره آسمان‌ها» بنامند. او با نیوپورت ۱۷ و سپس، از مارس ۱۹۱۷، با اسپاد ۷ پرواز می‌کرد و هم به صورت انفرادی و هم در ترکیب با دیگر آس‌های ایتالیایی امتیاز کسب می‌کرد.

دومین پیروزی باراکا، یک لوهنر اتریشی بر فراز گوریزیا در ۲۳ آوریل ۱۹۱۶ بود. پس از سومین پیروزی، او به اسکادران ۷۰ منتقل شد. به کاپیتانو ارتقا یافت؛ در ۲۸ نوامبر، پنجمین هواپیمای خود را در نبرد سرنگون کرد و نام خود را در فهرست آس‌ها ثبت کرد. آن روز، باراکا در اواخر صبح در تولمزو با ۳۰ شلیک مسلسل علیه فرمانده براندنبورگ از فلیک ۱۶ به فرماندهی ناظر کالمان سارکوزی، که زخمی و زندانی شد و فریتز فوکس، که از دوئل جان سالم به در نبرد، برد، به پیروزی رسید. در ۱ ژانویه ۱۹۱۷، باراکا یک هواپیمای براندنبورگ اتریشی از فلیک ۱۲ را در نزدیکی کاستاگنِویتزا که در تاریخ ۱۷ نوامبر پرواز می‌کرد، سرنگون کرد. در ۱۱ فوریه، باراکا (در تاریخ ۱۷ نوامبر) به همراه فولکو روفو دی کالابریا (در تاریخ ۱۷ نوامبر)، سرگرد جولیو پولی و سرجوخه آنتونیو پالیاری هواپیمای سی. ۱ سرجوخه لودویگ فلک را به همراه ناظر ستوان ویلهلم سیمینسکی از ناو فلیک ۳۵ سرنگون کردند. این هواپیما پس از برخورد به تانک سرجوخه آنسلمو کاسلی از ناو نیوپورت ۱۱ که به صورت اضطراری بازگشته بود، به آن حمله کرد. در حالی که هواپیمای شناسایی با دو خدمه زخمی پس از نبردی بر فراز آسمان اودینه، با برخورد به درخت و از بین رفتن بال‌هایش در چمنزارهای نزدیک رمانزاکو، فرود اضطراری انجام داد. ویتوریو امانوئل سوم از ساووی نیز در این پرواز حضور داشت. امانوئل سوم روز بعد برای تبریک به خلبانان به اردوگاه رفت. در ۲۶ آوریل، باراکا با کمک سرگ، هواپیمای سی. ۱ از ناو جوزف مجسای و امریخ تریت از ناو فلیک ۳۵ را سرنگون کرد. گوفردو گورینی (که قبلاً از اسکادران سوم توپخانه بود) و آتیلیو ایمولسی از اسکادران ۷۹ در نزدیکی سن مارتینو دل کارسو، به ۸ پیروزی رسیدند و نشان نظامی ساووی را دریافت کردند. باراکا در این واحد ماند تا اینکه با ۹ پیروزی، در ۱ مه ۱۹۱۷ به اسکادران ۹۱ تازه تأسیس، معروف به «اسکادران آس‌ها»، منتقل شد. در آن زمان، فهرست روزافزون پیروزی‌های او، او را در سطح ملی مشهور کرده بود. در حالی که او در ابتدا از مسئولیت‌ها و کاغذبازی‌های مربوط به فرماندهی طفره می‌رفت، سرانجام به رهبری اسکادران رسید. در ۱ مه، طی یک مأموریت شناسایی بر فراز مونفالکونه، فرانک لینک-کرافورد، خلبان هواپیمای هانزا-براندنبورگ از فلیک ۱۲، این فرصت را داشت که با هواپیمای اسپاد ۷ باراکا درگیر شود: این دو برای مدت طولانی، در نبردی بسیار سخت که از ۴۰۰۰ متر به ارتفاع پایین گسترش یافت، با هم دوئل کردند. باراکا متقاعد شده بود که حریف خود را سرنگون کرده است، اما لینک-کرافورد با وجود ۶۸ سوراخ گلوله که در هواپیما پیدا شد، توانست مأموریت را به پایان برساند. در ۱۰ مه، باراکا هواپیمای هانزا-براندنبورگ از فلیک ۴۱ به فرماندهی زوگسفور رودولف استور را در نزدیکی ورتوبا سرنگون کرد و به نهمین پیروزی رسمی خود دست یافت. در ۱۳ مه، باراکا با همکاری یکدیگر پیروزی دیگری بر … به دست آورد. فرمانده کل ۱، خلبان یولیوس بوسا و دیده‌بان هرمان گروسلر از هنگ ۱ در کوه کورادا. در ۲۰ مه، به عنوان بخشی از دهمین حمله ایسونزو، باراکا یک هواپیمای شناسایی براندنبورگ از هنگ ۱۲ را در مونته سانتو در گوریزیا با گلوله‌های آتش‌زا هدف قرار داد که در ارتفاع ۳۶۳ متری پلاوا، چند متری سنگرهای ایتالیایی، سقوط کرد. در ۳ ژوئن، باراکا هواپیمای شناسایی هانسا-براندنبورگ از هنگ ۱ یوهان روتر را به همراه خلبان مکس بدنارزیک از هنگ ۱ بین پلاوا و مونته کوکو دی پلاوا سرنگون کرد. دوست باراکا، فولکو روفو دی کالابریا، در ژوئن ۱۹۱۷ تقریباً به حرفه و زندگی باراکا پایان داد. روفو دی کالابریا از میان ابری ظاهر شد و با شلیک مستقیم به سمت یک هواپیمای دشمن، به سختی به باراکا اصابت کرد. بعداً، روی زمین، باراکا به همراهش اطمینان داد: «فولکوی عزیز، دفعه بعد که خواستی من را سرنگون کنی، چند متر به راست نشانه بگیر. حالا بیا برویم یک نوشیدنی بخوریم و دیگر در موردش صحبت نکنیم!» 

باراکا در اکتبر ۱۹۱۷ به‌طور موقت به اسپاد ۱۳ ارتقا یافت و با استفاده از آن در ۲۲ اکتبر به چند پیروزی دست یافت و در ۲۵ اکتبر در یک سورتی پرواز مشترک با پیر پیچیو به پیروزی رسید. آن شب او نوشت: «اسپاد من شلیک شد و لانگرون آن توسط آتش مسلسل دشمن در یک نبرد هوایی تکه‌تکه شد.» در نتیجه، باراکا به اسپاد ۷ که مانورپذیری بیشتری داشت بازگشت و اظهار داشت: «مهم نیست که اسپاد ۷ به یک توپ مجهز باشد. اگر جنگجوی خوبی باشید، یک توپ کافی است.» با این وجود، پس از تعمیر، او گاهی اوقات به اسپاد ۱۳ برمی‌گشت.

باراکا، یک خلبان جنگنده فداکار، زندگی دور از جبهه را غیرقابل تحمل یافت و تا حد امکان در اسکادریلیای ۹۱ باقی ماند، حتی پس از آنکه در نوامبر ۱۹۱۷ به درجه ماجیوره ارتقا یافت. باراکا مردی متواضع، حساس و آگاه به وظیفه خود و دلسوز نسبت به رفقای اسکادران و دشمنان شکست خورده‌اش باقی ماند. او سعی می‌کرد پس از آن به عیادت قربانیان خود در بیمارستان برود، ادای احترام کند، یا تاج گلی بر مزار کسانی که کشته بود، قرار دهد. او تا پایان سال ۱۹۱۷ امتیاز خود را به ۳۰ رسانده بود.

کمی بعد، باراکا، پیچیو و روفو دی کالابریا وظیفه ارزیابی جنگنده جدید آنسالدو ای. ۱ بالیلا را بر عهده گرفتند. باراکا در این زمان شخصاً توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم در لا اسکالا نشان افتخار دریافت کرد. مارس ۱۹۱۸ بود که باراکا مافوق‌های خود را متقاعد کرد که به جبهه تعلق دارد. او خیلی زود خود را در موقعیتی مشابه اواخر اکتبر قبلی یافت: اسکادران او در ۲۷ آوریل به دلیل پیشروی دشمن مجبور به عقب‌نشینی شد. تقریباً در همین زمان بود که او نشان گریفین را به عنوان نشان هواپیماهای واحد خود برگزید. اکثر خلبانان او آن را پذیرفتند، اگرچه برخی هنوز هم به عنوان نشان احترام به فرمانده خود، از نشان اسب نریان استفاده می‌کردند.

## مرگ
در ۱۵ ژوئن ۱۹۱۸، باراکا و آلیپرتا، آلباتروس ۳ به خلبانی ستوان سیگیسموند فون یوسیپوویچ را در سن بیاجیو دی کالالتا به زمین نشاندند. باراکا در سال ۱۹۱۸ عملیات کمی را تجربه کرد، اما او پیروزی‌های بیشتری را به دست آورد و در مجموع ۳۴ پیروزی کسب کرد، قبل از اینکه در ۱۹ ژوئن از یک مأموریت بمباران در منطقه مونتلو (تپه) بازنگردد.

ایتالیایی‌ها از برتری هوایی خود برای انجام ماموریت‌های حمله زمینی با استفاده از نوک درختان در میان طوفانی از آتش سلاح‌های سبک استفاده می‌کردند. در مأموریت پشتیبانی از نیروها در ساعت ۶:۳۰، باراکا و خلبان تازه‌کار تننته فرانکو اوسناگو مورد اصابت آتش زمینی قرار گرفتند و از یکدیگر جدا شدند. چند دقیقه بعد، هم در فرودگاه محل سکونت باراکا و هم در اوسناگو، یک هواپیمای در حال سوختن سقوط کرد. طبق منابع دیگر، باراکا اوسناگو را ترک کرده بود تا هنگام شیرجه به سمت سنگرهای دشمن، پوشش بالایی برای خود فراهم کند. اوسناگو فرمانده خود را از دست داد و سپس چیزی را در حال سوختن در دره‌ای در نزدیکی دید. چند روز بعد، در ۲۴ ژوئن، پس از عقب‌نشینی اتریش-مجارستان، بقایای باراکا از جایی که در چهار متری بقایای سوخته هواپیمای اسپاد هفتم او قرار داشت، بازیابی شد. بعدها بنای یادبودی به یاد او در این مکان ساخته شد. اوسناگو، فروچیو رانزا و روزنامه‌نگاری به نام گارینی جسد او را برای مراسم تشییع جنازه بزرگی که در شهر زادگاهش لوگو برگزار شد، بازیابی کردند.

طبق گزارش‌ها، جسد او، هنگامی که پیدا شد، آثار گلوله‌ای به سر داشت. تپانچه او از غلاف خارج شده بود، اما از بدنش دور بود، که منجر به سوءظن‌هایی شد مبنی بر اینکه او ترجیح داده جان خود را بگیرد تا اینکه در یک تصادف بمیرد یا اسیر شود. طبق گزارش‌ها، یک خلبان اتریشی ادعا کرده است که او را در نبرد سرنگون کرده است. این ادعا ظاهراً توسط شواهد پشتیبانی می‌شود، اما پذیرفته‌شده‌ترین روایت این است که باراکا مورد اصابت آتش زمینی قرار گرفته است. تحقیقات در سوابق اتریش-مجارستان نشان می‌دهد که او توسط توپچی یک هواپیمای دو نفره اتریشی هنگام حمله از بالا و پشت کشته شده است. (در آن روز ساعت ۱۸:۱۰ یک هواپیمای شناسایی از کلاس فلیک ۲۸ به خلبانی مکس کاور و آرنولد بارویگ به عنوان ناظر-توپچی به پرواز درآمد. آنها مجبور بودند برای گرفتن عکس به جلوی لشکر ۱۷ پرواز کنند، کاری خطرناک با توجه به تسلط هوایی که اکنون توسط نیروی هوایی ایتالیا تضمین شده بود. در طول پرواز، آنها دو جنگنده اسپاد را دیدند که در حدود یک کیلومتری نزدیک می‌شدند و به سرعت برای نبرد با آنها مانور دادند. ابتدا، ناظر یک رگبار ۱۵ تا ۲۰ گلوله به یکی از آنها که در حال سقوط بود شلیک کرد، سپس دیدند که او به سمت راست بالا می‌رود و دوباره به او شلیک کردند و او را به آتش کشیدند)

ستوان آرنولد بارویگ در فونیکس به خلبانی زگسف مکس کاور، ادعا کرد که خلبان ایتالیایی را سرنگون کرده است. خدمه اتریشی همچنین از هواپیمای سرنگون شده عکس گرفتند و زمان و مکان درگیری را یادداشت کردند.

## میراث
مجموع ۳۴ پیروزی باراکا تا حد زیادی از تلفات شناخته شده اتریش-مجارستان و سوابق نظامی باقی مانده قابل تأیید است و این خلبان ایتالیایی را به عنوان یکی از خلبانان متفقین با بالاترین امتیاز در طول درگیری معرفی می‌کند. پس از جنگ، خانه او در لوگو دی رومانیا به موزه فرانچسکو باراکا تبدیل شد که یادگاری‌ها، یونیفرم‌ها و مدال‌های زندگی باراکا و همچنین سکان‌ها و توپ‌های گرفته شده از هواپیماهای سرنگون شده را به نمایش می‌گذارد. در دهه ۱۹۲۰، یک فروند اسپاد ۷ که زمانی توسط باراکا در دسامبر ۱۹۱۷ به پرواز درآمده بود، برای نمایش ارائه شد که متعاقباً توسط انجمن حفاظت از هوانوردی ایتالیا بازسازی شد.

بسیاری از جاده‌ها در ایتالیا به نام باراکا نامگذاری شده‌اند. فرودگاه بولزانو، شهری در منطقه ترنتینو-آلتو آدیجه، پایگاه نیروی هوایی ایتالیا در رم-سنتوسل، و فرودگاه لوگو دی رومانیا، همگی به نام باراکا نامگذاری شده‌اند.[نیازمند منبع] بنای یادبود بزرگی به یاد او در میدان اصلی شهر زادگاهش در لوگو دی رومانیا قرار دارد.

در سال‌های بعد، مادر باراکا نشان اسب نریان رقصان او، کاوالینو رامپانته، را به انزو فراری اهدا کرد. اسب رقصان از سال ۱۹۲۹ نماد رسمی تیم مسابقه‌ای اسکودریا فراری و از زمان شروع تولید خودروهای فراری بوده است. ترن هوایی در دنیای فراری در جزیره یاس، به نام او نامگذاری شده و با تم او طراحی شده است.

او با نشان ستاره کاراجورده به همراه شمشیر و تعدادی دیگر از تزئینات، مفتخر به دریافت نشان شد.

## جستارهای وابسته
* پیر روگرو پیکیو

## منابع

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:اهالی لوگو (امیلیا-رومانیا)
رده:پرسنل نیروی هوایی ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۹۱۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۸ (میلادی)
رده:کنت‌های ایتالیا
رده:نظامیان ایتالیایی کشته‌شده در جنگ جهانی اول
رده:هوانوردان اهل ایتالیا