لوئیجی مالیونه

لوئیجی مالیونه (ایتالیایی: **Luigi Maglione)** (کازوریا، ۲ مارس ۱۸۷۷ - کازوریا، ۲۲ اوت ۱۹۴۴) یک اسقف ایتالیایی کلیسای کاتولیک بود که در سال ۱۹۰۸ به خدمت دیپلماتیک واتیکان پیوست و از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۵ به عنوان سفیر پاپ خدمت کرد. پس از چند سال کار در کوریای روم، از سال ۱۹۳۹ تا زمان مرگش در سال ۱۹۴۴ وزیر امور خارجه بود. او در سال ۱۹۲۰ به مقام اسقف اعظم و در سال ۱۹۳۵ به مقام کاردینال رسید.

## حرفه آغازین و تحصیلات
مالیونه در کازوریا متولد شد و در کالج آلمو کاپرانیکا و دانشگاه پاپی گریگوری تحصیل کرد و از آنجا مدرک دکترای فلسفه و الهیات را در رم دریافت کرد. او در ۲۵ ژوئیه ۱۹۰۱ به مقام کشیشی منصوب شد و سپس تا سال ۱۹۰۳ در اسقف‌نشین ناپل به امور روحانیت پرداخت.

مالیونه از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۷ در آکادمی کلیسای پاپی تحصیل کرد؛ و بعدها از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ در آنجا تدریس نمود. او از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۸ به عنوان یکی از مقامات دبیرخانه دولتی واتیکان خدمت کرد و به مقام خزانه‌داری خصوصی (۱۷ ژوئن ۱۹۱۰) و اسقفی داخلی (۲۲ فوریه ۱۹۱۸) ارتقا یافت. او همچنین نماینده موقت پاپ در جامعه ملل و فرستاده ویژه پاپ به سوئیس بود.

## صومعه‌ها
در ۱ سپتامبر ۱۹۲۰، مالیونه توسط پاپ بندیکت پانزدهم به عنوان سفیر سوئیس و اسقف اعظم سزاریا دی فلسطین منصوب شد. او در ۲۶ سپتامبر بعد، از کاردینال پیترو گاسپاری، به همراه اسقف اعظم بوناونتورا چرتی و لورنتزو شیوپا ​​به عنوان متصدیان مشترک، در کلیسای سانتا ماریا در تراستوره، به مقام اسقفی منصوب شد. مالیونه در ۲۳ ژوئن ۱۹۲۶ به عنوان سفیر رسولی در فرانسه منصوب شد. در فرانسه، او در ابتدا طرفدار آلمان محسوب می‌شد، اما آنقدر مورد اعتماد دولت فرانسه قرار گرفت که گزارش شده است که در پیمان هوار-لاوال در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی دست داشته است. مالیونه در طول دوران سفارت خود در فرانسه، در ۲۵ ژوئیه ۱۹۳۰، ایو کونگار را به مقام کشیشی منصوب کرد.

## وزیر امور خارجه کاردینال
پاپ پیوس یازدهم در ۱۶ دسامبر ۱۹۳۵ او را به عنوان کاردینال-کشیش سانتا پودنزیانا در شورای کلیسا منصوب کرد و سپس در ۲۲ ژوئیه ۱۹۳۸ به عنوان رئیس جماعت مقدس شورا منصوب شد. کاردینال مالیونه یکی از کاردینال‌های منتخب بود که در مجمع کاردینال‌های پاپ در سال ۱۹۳۹ شرکت کرد و در آن پاپ پیوس دوازدهم انتخاب شد. پیوس دوازدهم، که همکلاسی سابق مالیونه بود، در ۱۰ مارس ۱۹۳۹ مالیونه را به عنوان وزیر امور خارجه واتیکان به جانشینی خود برگزید.

دوران تصدی او به عنوان وزیر امور خارجه شامل بیشتر جنگ جهانی دوم و هولوکاست بود، که بخش عمده‌ای از کارهای او در یازده جلد از اسناد زمان جنگ واتیکان با عنوان «اعمال و اسناد مربوط به محاصره مقدس در جنگ جهانی دوم» (Actes et documents du Saint Siège relatifs à la Seconde Guerre Mondiale) مستند شده است. پس از اشغال لیتوانی توسط نازی‌ها، لیتوانی از واتیکان درخواست کرد که اسقف‌نشین‌های خود را دوباره به کشور بازگرداند و اسقف‌های خود را جایگزین کند، که مالیونه در پاسخ گفت: «دولت کاوناس باید درک کند که واتیکان نمی‌تواند پشت سر ارتش‌ها حرکت کند و اسقف‌ها را تغییر دهد، زیرا نیروهای مبارز سرزمین‌های جدیدی را که متعلق به کشورهایی غیر از سرزمین خودشان است، اشغال می‌کنند.»

کاردینال مالیونه یک سال قبل از پایان جنگ در کازوریا بر اثر التهاب عصبی و بیماری‌های گردش خون درگذشت. پس از مرگ او، پیوس دوازدهم با کمک دومنیکو تاردینی و جووانی باتیستا مونتینی (که بعدها پاپ پل ششم شد) وظایف این مقام را خود به عهده گرفت.

او با شور و شوق از دیپلماسی زمان جنگ پیوس دوازدهم دفاع کرد و یک بار اعلام کرد: «اگر می‌پرسید که چرا اسناد ارسالی پاپ به اسقف‌های لهستان علنی نشده است، بدانید که به نظر می‌رسد در واتیکان بهتر است از همان هنجارهایی که خود اسقف‌های لهستانی از آن پیروی می‌کنند، پیروی شود... آیا این کاری نیست که باید انجام شود؟ آیا پدر مسیحیت نباید بدبختی لهستانی‌ها را در کشور خودشان افزایش دهد؟» رابطه بین مالیونه و پاپ آنقدر نزدیک بود که ایتالیایی‌ها به شوخی می‌گفتند که هر وقت پیوس دوازدهم بدون مالیونه (به ایتالیایی به معنای "ژاکت") بیرون می‌رفت، سرما می‌خورد.

## پانویس
  

## پیوند به بیرون
 
* Pierre Blet, *Pius XII and the Second World War*, London, Boston, 1997
* Catholic-Hierarchy.org biographical details
* Mary Gloria Chang, "The Vatican and the German Resistance During World War II: 1939–1940" ''The Catholic Social Science Review'' 14 (2009): 385–406
*