شرکت تعاونی صنعتی مارگیران ایرولا

**انجمن تعاونی صنعتی مارگیران ایرولا** (abbr. **ISCICS** که با نام **انجمن تعاونی ایرولا** نیز شناخته می‌شود، یک انجمن تعاونی هندی متشکل از مارگیران قبیله‌ای مستقر در تامیل نادو است. این انجمن در سال ۱۹۷۸ توسط رومولوس ویتاکر ، متخصص خزندگان و طرفدار محیط زیست، برای تأمین معیشت پایدار مردم ایرولا، یک قبیله برنامه‌ریزی‌شده از تامیل نادو، که به خاطر مهارت‌های سنتی خود درگرفتن مار برای تولید پادزهر نجات‌بخش شناخته می‌شوند، تأسیس شد. این تعاونی بزرگ‌ترین تولیدکننده زهر مار در هند است و بخش قابل توجهی از مواد اولیه مورد نیاز برای تولید پادزهر برای مهم‌ترین مارهای سمی از نظر پزشکی این کشور، یعنی چهار مار بزرگ، مانند کبرای هندی، افعی راسل و مار جعفری را تأمین می‌کند.

این تعاونی که اعضای آن همگی از قوم ایرولا هستند، در محوطهٔ بانک تمساح مدرس، یک باغ‌وحش خزندگان و ایستگاه تحقیقاتی هرپتولوژی واقع در نزدیکی چنای، واقع شده است. این تعاونی به عنوان یک مدل تعاونی موفق برای استفادهٔ پایدار از منابع طبیعی و به دلیل نقش آن در سلامت عمومی و توانمندسازی اقتصادی یک جامعهٔ به حاشیه رانده شده شناخته می‌شود. دو نفر از اعضای آن، ماسی ساداییان و وادیول گوپال، در سال ۲۰۲۳ به خاطر فعالیت‌های اجتماعی‌شان که به رسمیت شناختن تخصص و تلاش‌هایشان در زمینهٔ حفاظت از محیط زیست بود، جایزهٔ پادما شری، چهارمین جایزهٔ عالی غیرنظامی هند، را دریافت کردند.

## تاریخچه
مردم ایرولا سابقه طولانی در همزیستی با مارها دارند و دانش سنتی گسترده‌ای در مورد جانوران محلی دارند. آنها به خاطر مهارت‌های افسانه‌ای خود درگرفتن مار شناخته می‌شوند و همچنین به عنوان «جامعه مار» یا «جامعه مارگیر» شناخته می‌شوند. مردم ایرولا نسل‌هاست که با شکار مارها برای پوستشان امرار معاش می‌کنند، که توسط صنعت چرم برای تولید چرم مارهای عجیب و غریب استفاده می‌شود و اغلب برای لوازم جانبی مد مانند کیف دستی و کیف پول استفاده می‌شود. این تجارت بخش قابل توجهی از درآمد آنها را تشکیل می‌داد. با این حال، تصویب قانون حفاظت از حیات وحش در سال ۱۹۷۲ در هند، شکار چندین حیوان از جمله مارها را ممنوع کرد و ممنوعیت بعدی صادرات پوست مار در سال ۱۹۷۶، جامعه ایرولا را از منبع اصلی معیشت خود محروم کرد. این امر منجر به مشکلات اقتصادی و فقر قابل توجه و ناگهانی در جامعه شد.

رومولوس ویتاکر، متخصص خزندگان، رویکرد جایگزینی را پیشنهاد کرد که در آن تخصص ایرولاها می‌توانست به سمت یک نیاز حیاتی بهداشت عمومی هدایت شود: تولید پادزهر. مارگزیدگی یک مسئله مهم بهداشت عمومی در هند است که سالانه ده‌ها هزار مرگ و میر به همراه دارد. با کمک ویتاکر، این انجمن در سال ۱۹۷۸ تأسیس شد. این انجمن به گونه‌ای تأسیس شد که متعلق به، مدیریت و اداره آن توسط جامعه ایرولا باشد و تضمین شود که سود حاصل مستقیماً به نفع اعضای آن خواهد بود. این تعاونی از سوی دولت مجوز گرفت تا تعداد محدودی از چهار گونه مار سمی (" چهار بزرگ ") در منطقه - کبرای عینکی، مار کریت معمولی، افعی راسل و افعی فلس اره‌ای - را برای استخراج زهر صید کند. مأموریت منحصر به فرد این انجمن این بود که اطمینان حاصل کند مردم قبیله ایرولا می‌توانند به اشتغال پردرآمد خود ادامه دهند و به‌طور پایدار مخارج خود را تأمین کنند، در عین حال اطمینان حاصل شود که مارها تحت قانون حفاظت از حیات وحش مصوب ۱۹۷۲ محافظت می‌شوند. این شامل نگهداری مارها در اسارت برای مدت محدود، استخراج زهر محدود و رهاسازی مجدد آنها در حیات وحش است.

## عملیات
فعالیت‌های این تعاونی بر اساس یک مدل پایدار و انسانی استخراج زهر متمرکز است. اعضای این تعاونی از اداره جنگلبانی مجوز دارند و از مهارت‌های ردیابی سنتی خود برای یافتن و گرفتن مارها در طبیعت استفاده می‌کنند و آنها را بر اساس ردپا، بو و سایر نشانه‌هایشان در محیط شناسایی می‌کنند. این تعاونی تحت یک سیستم سهمیه‌بندی فعالیت می‌کند که در ابتدا توسط دادگاه عالی مدرس در سال ۱۹۹۴ تعیین شد و امکان گرفتن تعداد مشخصی از هر یک از چهار گونه مار از نظر پزشکی مهم را سالانه فراهم می‌کند.

مارها پس از صید، به تأسیسات تعاونی آورده می‌شوند. آنها حداکثر به مدت ۲۱ روز در گلدان‌های سفالی خنک که زیستگاه طبیعی آنها را تقلید می‌کنند، نگهداری می‌شوند. در طول این دوره، از هر مار تا چهار بار زهر استخراج می‌شود. پس از دوره ۲۱ روزه و آخرین مرحله زهرگیری، مارها با یک علامت کوچک و بی‌ضرر روی فلس‌های شکمشان علامت‌گذاری می‌شوند تا از صید مجدد فوری جلوگیری شود و سپس در همان منطقه عمومی که صید شده‌اند، در طبیعت رها می‌شوند. به عنوان یک گروه، آنها مجاز به آوردن حداکثر ۱۳۰۰۰ مار در سال هستند و در هر زمان معین، حداکثر ۸۰۰ مار سمی می‌توانند نگهداری شوند.

زهر جمع‌آوری‌شده سپس برای حفظ قدرتش، خشک و منجمد (لیوفیلیزه) می‌شود و به آزمایشگاه‌های داروسازی در سراسر هند فروخته می‌شود. شرکت تعاونی ایرولا تأمین‌کننده اصلی هفت شرکت بزرگ تولیدکننده پادزهر در کشور است.

## تأثیر
این تعاونی نقش حیاتی در سیستم بهداشت عمومی هند ایفا می‌کند. تخمین زده می‌شود که تا ۸۰ درصد از زهر مورد نیاز برای تولید پادزهر چند ظرفیتی در هند را تأمین می‌کند، پادزهری که در برابر گزش چهار مار سمی بزرگ - افعی راسل، مار کریت معمولی، کبرای هندی و افعی اره‌ای هندی - مؤثر است. این مارها مسئول اکثر مرگ و میر ناشی از مارگزیدگی در کشور هستند، حدود ۴۶۰۰۰ مرگ در سال طبق یک مطالعه در سال ۲۰۱۱. عرضه مداوم زهر با کیفیت بالا از سوی این تعاونی در دسترسی گسترده‌تر به پادزهر نقش مهمی داشته و جان هزاران نفر را نجات داده است. برای جامعه ایرولا، این تعاونی منبع درآمد بسیار مورد نیاز را فراهم کرده و ویرانی اقتصادی ناشی از ممنوعیت تجارت پوست مار را معکوس کرده است. این تعاونی مهارت‌های سنتی آنها را مشروعیت بخشیده و بستری را برای به رسمیت شناخته شدن و ارزش‌گذاری دانش آنها فراهم کرده است. مدل تعاونی تضمین می‌کند که اعضای جامعه مستقیماً از کار آنها بهره‌مند شوند و درآمد سالانه در سال‌های خوب به چندین کرور روپیه می‌رسد. این انجمن تقریباً ۳۵۰ عضو فعال دارد که از طریق فعالیت‌های آن امرار معاش می‌کنند.

## شناخت

تخصص مارگیران ایرولا به رسمیت شناخته شده بین‌المللی است. در سال ۲۰۱۷، دو عضو این تعاونی، ماسی ساداییان و وادیول گوپال، به فلوریدا، ایالات متحده، دعوت شدند تا به کنترل جمعیت تهاجمی پیتون‌های برمه‌ای در پارک ملی اورگلیدز کمک کنند. روش‌های سنتی آنها بسیار مؤثر واقع شد و منجر به گرفتن ده‌ها پیتون شد. این دو نفر متعاقباً به پاس قدردانی از تأثیرشان، نشان پادما شری را دریافت کردند.

## چالش‌ها
علیرغم موفقیت، این تعاونی با چالش‌های متعددی روبرو است. روند اخذ مجوزها و سهمیه‌های سالانه برای صید مار از اداره جنگلداری تامیل نادو می‌تواند با تأخیر مواجه شود که مستقیماً بر درآمد اعضا و تأمین زهر تأثیر می‌گذارد. در سال‌های اخیر، سهمیه مجاز مارها اغلب کمتر از تعداد اولیه تعیین شده توسط دادگاه عالی بوده است که منجر به کاهش قابل توجه درآمد و دوره‌های مشکلات مالی برای تعاونی شده است. علاوه بر این، مهارت سنتی ردیابی و جابجایی مارها به دلیل افزایش اتوماسیون و تغییر به سمت آزمایش‌های بدون ظلم، آسیب دیده است. روش‌های جابجایی مار و استخراج زهر نیز مورد انتقاد قرار گرفته است.

## جستارهای وابسته
* مارگزیدگی
* پادزهر

## منابع

رده:سازمان‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۷۸ (میلادی)
رده:سازمان‌های حفاظت خزندگان
رده:سازمان‌های خزنده‌شناسی
رده:سلامت در هند
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده