open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
بار گیورا

**بار گیورا** () یک موشاو در جبال‌الخلیل در اسرائیل است. این روستا میان بیت شمش و اورشلیم واقع شده و در حوزهٔ قضایی منطقه آماری ماتیه یهودا قرار دارد. جمعیت آن در سال ۲۰۱۹ برابر با ۶۷۴ نفر بود.

بار گیورا در ۱۸ اکتبر ۱۹۵۰ به دست مهاجران یهودی یمنی و به ابتکار جنبش حروت بنیان‌گذاری شد. این روستا بر زمین‌های روستای فلسطینی علار ساخته شد که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تخلیه شده بود. نام آن از شمعون بار گیورا، جنگ‌آور یهودی دوران باستان، گرفته شده‌است.

## پیشینه
روستای بار گیورا نخستین بار در ۱۸ اکتبر ۱۹۵۰ به دست جنبش حروت و با اسکان مهاجران یهودی از یمن بنیان‌گذاری شد. نام نخست آن «علار-بت» بود و سپس «رامات شیمعون» نامیده شد. این روستا بر زمین‌هایی بنا شد که به روستای علار فلسطینی تعلق داشت و در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تخلیه از سکنه شده بود. بار گیورا در شمال‌شرق محل روستای علار واقع شده‌است.

در آغاز روستا «ایتانیم» نیز خوانده می‌شد. این نام ابتدا اشاره به اردوگاه کار موقتی داشت که در محل یک مرکز تفریحی دورهٔ قیمومت بریتانیا ساخته شده بود. سرانجام، ساکنان بر نام «بار گیورا» به یادبود شمعون بار گیورا، جنگ‌آور یهودی باستان، توافق کردند. مهاجران یمنی که از شرایط زندگی در روستای جدید ناخشنود بودند پس از ۲ تا ۳ سال آنجا را ترک کردند و در سال ۱۹۵۴ مهاجرانی از مراکش جایگزین آنان شدند. در سال ۱۹۵۴ روستا به شکل یک سکونتگاه دائمی مدنی درآمد و به سازمان استقراری میشکی حروت بیتار پیوست.

## جغرافیا
بار گیورا در ارتفاع ۷۰۱ متر از سطح دریا بر دامنه‌های جنگلی کوه‌های یهودیه قرار دارد. این روستا در حدود ۴۱ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۱۶ کیلومتری جنوب‌غربی بخش تاریخی اورشلیم و ۷ کیلومتری شرق بیت شمش واقع است. بار گیورا از طریق جادهٔ محلی شمارهٔ ۳۸۶ به شبکهٔ حمل‌ونقل متصل است و در کنار آن خط آهن تل‌آویو–اورشلیم از مسیر وادی رفائیم می‌گذرد؛ هرچند ایستگاهی در اینجا وجود ندارد.

## جمعیت
بار گیورا روستایی کوچک با روند رشد جمعیتی بلندمدت است. ساکنان آن عمدتاً یهودی هستند. جمعیت روستا از ۱۷۹ نفر در سال ۱۹۶۱ به ۶۲۳ نفر در سال ۲۰۱۴ رسید. بر پایهٔ آمار سال ۲۰۱۹ جمعیت بار گیورا ۶۷۴ نفر گزارش شده‌است.

## جاذبه‌ها
در بار گیورا دو شراب‌خانه به نام‌های «سی‌هورس» () و «بار گیورا» فعال هستند.

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

* شراب‌های سی‌هورس، بار گیورا

رده:منطقه آماری ماتیه یهودا
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:مناطق مسکونی در استان اورشلیم
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۰ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مختصات در ویکی‌داده
نبرد رفح (۲۰۰۹)

**نبرد رفح** درگیری مسلحانه‌ای بود که در ۱۴ و ۱۵ اوت ۲۰۰۹ میان حماس و گروه سلفی-جهادی جند انصارالله در استان رفح واقع در نوار غزه روی داد. این درگیری زمانی آغاز شد که عبداللطیف موسی، بنیان‌گذار جند انصارالله، حکومت حماس را به دلیل ناتوانی در اجرای شریعت اسلامی و شباهت به حکومت‌های سکولار سرزنش کرد و تأسیس امارت اسلامی رفح را اعلام و به القاعده بیعت کرد.

در جریان این نبرد در مجموع ۲۶ نفر کشته و ۱۵۰ نفر زخمی شدند که از میان کشته‌شدگان یک دختربچه ۱۱ ساله فلسطینی نیز بود. عبداللطیف موسی در ۱۵ اوت ۲۰۰۹ در رفح کشته شد و با مرگ او گروه جند انصارالله و امارت اسلامی رفح عملاً فروپاشید.

## پیش‌زمینه
جند انصارالله (، به معنای «سربازان یاران خدا») گروهی سلفی-جهادی بود که پایبندی سخت‌گیرانه‌ای به شریعت داشت و حماس را به سبب آنچه لیبرالیسم بیش‌ازحد در مسائل اجتماعی می‌خواند سرزنش می‌کرد. این گروه در ژوئن ۲۰۰۹ نخستین بار حضور خود را در نوار غزه آشکار کرد؛ هنگامی که سه تن از اعضایش در حمله‌ای سواره به یک پایگاه اسرائیلی کشته شدند. حماس پس از بیرون راندن فتح در جریان نبرد ۲۰۰۷ غزه در ژوئن ۲۰۰۷ حاکمیت نوار غزه را در دست داشت و گروه‌های رقیب اسلام‌گرا را تهدیدی برای اقتدار خود می‌دانست.

## اعلام امارت اسلامی رفح
در ۱۴ اوت ۲۰۰۹ عبداللطیف موسی، رهبر معنوی جند انصارالله، در جریان مراسم نماز در مسجدی در رفح اعلام تأسیس «امارت اسلامی» کرد و به القاعده بیعت نمود. در ویدئویی که از این مراسم منتشر شد نزدیک به ۱۰۰ تن از شبه‌نظامیان مسلح او در مسجد حضور داشتند. موسی اعلام کرد که این امارت آغاز حکومت «دینی» (تئوکراتیک) در نوار غزه خواهد بود و حکومت حماس را به سکولاربودن متهم ساخت.

## رویدادهای نبرد
بلافاصله پس از اعلام تأسیس امارت، درگیری میان هواداران موسی و نیروهای پلیس حماس آغاز شد. روز بعد (۱۵ اوت) گردان‌های عزالدین قسام به مسجد و دیگر پایگاه‌های جند انصارالله در رفح یورش بردند. نبرد نزدیک به ۷ ساعت به درازا کشید و از مسجد به بخش‌های دیگر شهر گسترش یافت.

گزارش شد که هنگام رسیدن نیروهای حماس به مواضع عبداللطیف موسی و فرمانده نظامی گروه ابوعبدالله سوری، آن دو خود را منفجر کردند. ابوجبریل شمالی، فرمانده گردان‌های قسام نیز در جریان نبرد کشته شد.

### تلفات
در مجموع ۱۵ شبه‌نظامی جند انصارالله کشته و ۴۰ تن دستگیر شدند. از سوی حماس ۶ مأمور پلیس جان باختند. همچنین ۵ غیرنظامی فلسطینی از جمله یک دختربچه ۱۱ ساله کشته و نزدیک به ۱۵۰ نفر زخمی شدند. گزارش شده‌است که حماس بعدها برخی از بازداشت‌شدگان را آزاد کرد.

## پیامدها
با کشته‌شدن هر دو رهبر جند انصارالله و تصرف پایگاه‌های آن، این گروه عملاً نابود شد و امارت اسلامی رفح فروپاشید. حکومت حماس کنترل کامل خود را بر سراسر استان رفح بازیافت و این رویداد نشان‌دهنده عدم تحمل حماس در برابر گروه‌های رقیب جهادی در نوار غزه بود.

## جستارهای وابسته
* اسلام‌گرایی در نوار غزه
* ملی‌گرایی فلسطینی
* درگیری فتح و حماس
* نبرد ۲۰۰۷ غزه

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:درگیری‌ها در ۲۰۰۹ (میلادی)
رده:درگیری فتح و حماس
رده:نوار غزه در ۲۰۰۹ (میلادی)
رده:سیاست در فلسطین
رده:رفح در درگیری اسرائیل و فلسطین
بیت‌العزاری

**بیت‌العزاری** (؛ ) یک موشاو در بخش مرکزی اسرائیل است. این شهرک در سه مایلی جنوب شهر رخووت قرار دارد و در حوزه اداری شورای منطقه‌ای برنر جای می‌گیرد.

بیت‌العزاری در سال ۱۹۴۸ به‌دست مهاجران یهودی از اروپای شرقی بنیان‌گذاری شد. نام این شهرک چند بار دگرگون شد تا سرانجام به یاد یتسحاق العزاری ولکانی، کشاورزشناس و بنیان‌گذار کشاورزی نوین در اسرائیل، به بیت‌العزاری نام‌گذاری گردید.

## پیشینه
بیت‌العزاری در سال ۱۹۴۸ توسط مهاجران یهودی از اروپای شرقی (از جمله رومانی و لهستان) در محل روستای تخلیه‌شده فلسطینی المغار بنیان‌گذاری شد. این شهرک نخست **اروگوت** () نامیده می‌شد؛ سپس نام آن به **عقرون هحدشا** (، به معنای «عقرون نو») تغییر یافت و سرانجام به یاد یتسحاق العزاری ولکانی، کشاورزشناس و بنیان‌گذار کشاورزی نوین در اسرائیل، **بیت‌العزاری** نام گرفت.

## اقتصاد
اقتصاد بیت‌العزاری بر پایه کشاورزی سنتی استوار است که عمدتاً دربرمی‌گیرد دامداری لبنی و گلخانه‌ها و همچنین شماری از کسب‌وکارهای کوچک.

## افراد سرشناس
* آوراهام زیلبربرگ، نماینده کنست.

## جستارهای وابسته
* کشاورزی در اسرائیل
* موشاو

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* وبگاه موشاو 

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۸ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۸ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان مرکز (اسرائیل)
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان عبری
رده:مقاله‌های دارای منابع به زبان عبری (he)
بیت نحمیا

**بیت نحمیا** (، به معنای «خانه نحمیا») یک موشاو در بخش مرکزی اسرائیل است. این روستا در نزدیکی شوهام و در حدود چهار کیلومتری شرق فرودگاه بین‌المللی بن‌گوریون قرار دارد و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای حِوِل مودیعین اداره می‌شود.

بیت نحمیا در سال ۱۹۵۰ میلادی توسط مهاجران یهودی ایرانی بر زمین‌های روستای عربی متروکه بیت‌نبالا بنیاد نهاده شد. نام آن برگرفته از نحمیا، پیامبر عهد عتیق است که همچون بنیان‌گذاران جدید این روستا، از سرزمین ایران به سرزمین اسرائیل مهاجرت کرد. موشاو در جلگه ساحلی اسرائیل در ارتفاع ۷۹ متری از سطح دریا واقع شده و گستره اداری آن نزدیک به ۲۰۰۰ دونم (۲ کیلومتر مربع) است.

## جغرافیا
بیت نحمیا در جلگه ساحلی پرجمعیت و کشاورزی اسرائیل واقع شده و در نزدیکی دامنه تپه‌های یهودا و سامره قرار دارد. این روستا نزدیک به ۲۰ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، حدود ۲۰ کیلومتر جنوب‌شرقی مرکز تل‌آویو و نزدیک به ۳۵ کیلومتر شمال‌غربی بخش تاریخی بیت‌المقدس واقع شده‌است. شهر لد در ۶ کیلومتری جنوب‌غربی آن قرار دارد.

از نظر دسترسی، بیت نحمیا از طریق جاده محلی شماره ۴۴۴ به شبکه حمل‌ونقل متصل است و بزرگراه شماره ۶ (بزرگراه ترانس‌اسرائیل) از کنار شرقی آن می‌گذرد.

## پیشینه
### پیش از تأسیس
در سده‌های هجدهم و نوزدهم میلادی، در محل کنونی بیت نحمیا روستای عربی بیت‌نبالا قرار داشت. این روستا به ناحیه (نَحیه) لد تعلق داشت که منطقه‌ای از شهر امروزی مودیعین-مکابیم-ریعوت در جنوب تا شهر العاد در شمال و از دامنه تپه‌ها در شرق تا حومه یافا در غرب را دربرمی‌گرفت. این ناحیه هزاران ساکن در حدود ۲۰ روستا داشت که ده‌ها هزار هکتار زمین کشاورزی حاصلخیز در اختیار آنان بود.

در سال ۱۹۳۱ میلادی، ۱۷۵۸ نفر در بیت‌نبالا زندگی می‌کردند و روستا دارای یک دبستان پسرانه (بنیادنهاده‌شده در ۱۹۲۱) و یک مسجد بود. در سال ۱۹۴۸ در جریان جنگ اول اعراب و اسرائیل و در چارچوب عملیات دنی، ارتش اسرائیل این روستا را تصرف کرد و سکونت عربی در آن پایان یافت. ساختمان‌های بیت‌نبالا در سپتامبر ۱۹۴۸ به‌طور کامل تخریب شد، به‌جز ساختمان مدرسه.

### تأسیس و سال‌های نخست
موشاو بیت نحمیا در ۴ ژوئن ۱۹۵۰ (۱۹ سیوان ۵۷۱۰ عبری) توسط مهاجران یهودی از ایران بر زمین‌های روستای بیت‌نبالا بنیاد نهاده شد. نام روستا برگرفته از نحمیاست که ساقی پادشاه ایران بود و از نخستین بازگشت‌کنندگان به سرزمین اسرائیل از بابل در دوره بازگشت صهیون (۴۴۵ پیش از میلاد) به‌شمار می‌رود. در آغاز، موشاو «بیت‌نبالا ب» نامیده می‌شد و همچنین نام «نبلط» را بر خود داشت که از نام یک اثر باستانی مقدس در نزدیکی آن گرفته شده بود.

به دلیل قرارگیری در منطقه مرزی میان اسرائیل و کرانه باختری رود اردن، موشاو تا سال ۱۹۶۷ بارها هدف حملات نفوذگران قرار گرفت. در سال ۱۹۵۳ نفوذگران اردنی یکی از زنان ساکن روستا را به قتل رساندند و اعضای خانواده او را زخمی کردند. در دسامبر ۱۹۵۶ نیز دو تن از ساکنان روستا توسط نفوذگران اردنی ربوده شدند.

### یافته‌های باستان‌شناسی
در محدوده موشاو، بازمانده‌های گورها و آثاری از دوره بیزانسی کشف شده‌است. تل نبلط در نزدیکی روستا با نبلط یادشده در کتاب نحمیا (فصل ۱۱، آیه ۳۴) شناسایی می‌شود.

## جمعیت
بیت نحمیا روستایی کوچک با روند جمعیتی رو به رشد در بلندمدت بوده‌است. جدول زیر روند تغییرات جمعیت را نشان می‌دهد:

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۰ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان مرکز (اسرائیل)
رده:مختصات در ویکی‌داده
دیوید بویز

**دیوید بویز** (؛ زادهٔ ) وکیل اهل ایالات متحده آمریکا است.

## زندگی حرفه‌ای
در سال ۲۰۲۶، او از دولت دوم دونالد ترامپ در مورد جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران حمایت کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:افراد مبتلا به خوانش‌پریشی
رده:اهالی آرمونک، نیویورک
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه ردلندز
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه نورث‌وسترن
رده:دانش‌آموختگان مدرسه حقوق ییل
رده:دموکرات‌های اهل نیویورک (ایالت)
رده:زادگان ۱۹۴۱ (میلادی)
رده:وکلای مدافع
رده:وکیلان اهل نیویورک (ایالت)
همه‌پرسی قانون اساسی قزاقستان (۲۰۲۶)

**همه‌پرسی قانون اساسی قزاقستان (۲۰۲۶)** در ۱۵ مارس ۲۰۲۶ برگزار شد تا مشخص شود که آیا پیش‌نویس قانون اساسی جدید قزاقستان باید تصویب شود یا خیر. طبق نتایج رسمی، تقریباً ۹۰ درصد از رأی‌دهندگان از آن حمایت کردند، ۱۰ درصد مخالف بودند و میزان مشارکت ۷۳ درصد بود که بالاترین میزان مشارکت در رأی‌گیری ملی از سال ۲۰۱۹ و بزرگ‌ترین میزان برای یک همه‌پرسی از سال ۱۹۹۵بود. این پنجمین همه‌پرسی از زمان استقلال قزاقستان و سومین همه‌پرسی قانون اساسی از سال ۲۰۲۲ بود.

## جستارهای وابسته
* روز قانون اساسی (قزاقستان)

## منابع

## پیوند به بیرون
* همه‌پرسی ۲۰۲۶ منبع اینترنتی رسمی کمیسیون مرکزی انتخابات قرقیزستان

رده:اصلاحیه‌های قانون اساسی
بیرانیت

**بیرانیت** (، به معنای دژ کوچک) یک پایگاه نظامی و کیبوتص پیشین در شمال اسرائیل در مرز لبنان است. این پایگاه مقر فرماندهی لشکر گالیله از نیروهای دفاعی اسرائیل است و در فاصلهٔ نزدیک به یک کیلومتری مرز لبنان، میان نتوعا و ساسا قرار دارد.

بیرانیت در ارتفاع نزدیک به ۷۵۰ متری از سطح دریا در منطقهٔ گالیلهٔ بالا واقع شده‌است. نام این مکان برگرفته از واژه‌ای عبری به معنای دژ کوچک است که به آیه‌ای از کتاب دوم تواریخ ایام در تورات اشاره دارد. این پایگاه بر روی زمین‌های روستای فلسطینی المنصوره بنا شده که ساکنان آن در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل به‌اجبار آواره شدند.

## جغرافیا
بیرانیت در گالیلهٔ بالا در نزدیک به ۲۲ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه و درست در مرز لبنان جای دارد. این مکان بر فراز کوه هار بیرانیت واقع شده و از دامنهٔ جنوبی جنگلی آن وادی نحال بیرانیت به سمت غرب جریان دارد. این پایگاه از طریق جادهٔ محلی شمارهٔ ۸۹۹ به شبکهٔ راه‌ها متصل است.

## پیشینه

بیرانیت بر روی زمین‌های روستای فلسطینی المنصوره ساخته شد که ساکنان آن در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل به‌زور آواره شدند.

بیرانیت در چارچوب طرح توسعهٔ گالیلهٔ مرکزی (عملیات «سوف سوف») که به ابتکار نخست‌وزیر وقت لوی اشکول آغاز شد، به‌عنوان مرکز روستایی گروهی از شهرک‌های نوبنیاد در دههٔ ۱۹۶۰ برنامه‌ریزی گردید. در دسامبر ۱۹۶۴ یک گروه ناحال وابسته به «کیبوتص هامئوحاد» در این مکان مستقر شد. نخستین وظایف ساکنان شامل احیای زمین، جنگل‌کاری، بازسازی جنگل‌های کهن، کاشت باغ‌های میوه و جاده‌سازی بود.

در سال ۱۹۶۷ این مکان از حالت نظامی خارج و به مدرسهٔ شمشیربازی تبدیل شد، اما هرگز به شهرکی مستقل با جمعیت دائم بدل نگردید.

### تبدیل به پایگاه نظامی
در آغاز دههٔ ۱۹۷۰ پس از رویدادهای سپتامبر سیاه و انتقال نیروهای مسلح فلسطینی از اردن به لبنان، اهمیت امنیتی مرز شمالی افزایش یافت و نیروهای دفاعی اسرائیل سازماندهی خود را در شمال تقویت کرد. در سال ۱۹۷۴ تیپ منطقه‌ای ۳۰۰ (لشکر بارام) با فرماندهی سرهنگ بنیامین بن‌الیعزر در بیرانیت تأسیس شد.

پس از عملیات لیتانی، مقر فرماندهی لشکر گالیله (لشکر ۹۱) به بیرانیت منتقل شد و مقر تیپ ۳۰۰ به پایگاه شومرا رفت. با آغاز جنگ لبنان در دههٔ ۱۹۸۰ مقر لشکر بارام به خاک لبنان منتقل شد و بیرانیت به مقر فرماندهی لشکر منطقه‌ای تبدیل گردید.

### حملات موشکی

در دههٔ ۱۹۷۰ چندین موشک کاتیوشا از خاک لبنان به سوی بیرانیت شلیک شد. در ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۰۶ در جریان جنگ ۲۰۰۶ لبنان این پایگاه هدف موشک‌های کاتیوشای حزب‌الله لبنان قرار گرفت.

در ۲۰ نوامبر ۲۰۲۳ در جریان درگیری‌های مرزی اسرائیل و لبنان، پایگاه بیرانیت آسیب جدی از موشک‌های بورکان حزب‌الله دید. در ادامهٔ جنگ، پایگاه چندین بار دیگر نیز هدف موشک‌های بورکان و فالق سنگین حزب‌الله قرار گرفت و سرانجام تخلیه شد.

## ساکنان سرشناس
* آندره اشپیتسر (۱۹۴۵–۱۹۷۲)، مربی شمشیربازی تیم المپیک اسرائیل که در کشتار مونیخ کشته شد.

## منابع

* 
* 
* 

رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در استان شمال
رده:پادگان‌های بنیان‌گذاری‌شده در دهه ۱۹۶۰ (میلادی)
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:شرح مختصر یکسان با ویکی‌داده
بنی عایش

**بنی عایش** () شهر و شورای محلی‌ای در استان مرکزی اسرائیل است. این شهر در نزدیکی ده کیلومتری اشدود و هم‌مرز با گدرا قرار دارد. بنی عایش در بخش جنوبی کلان‌شهر گوش دان واقع شده و مساحتی تنها ۰٫۸۳۶ کیلومتر مربع دارد که آن را به منطقه‌ای با تراکم جمعیتی بسیار بالا تبدیل کرده‌است.

نام این شهر از سرنام نام خاخام عکیوا یوسف شلزینگر گرفته شده‌است. بنی عایش در سال ۱۹۵۷ بنیان‌گذاری شد و نخست به‌عنوان اردوگاه ترانزیت مهاجران یمنی‌تبار به کار می‌رفت. جمعیت کنونی شهر عمدتاً از یهودیان یمنی‌تبار و مهاجران اتحاد جماهیر شوروی سابق تشکیل شده‌است.

## پیشینه
بنی عایش در ۷ اکتبر ۱۹۵۷ بنیان‌گذاری شد. پیش از سال ۱۹۴۸ این منطقه پایگاه نظامی نیروی زمینی بریتانیا در دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. در جنوب غربی شهر نیز از سال ۱۹۴۲ فرودگاه نظامی حاتسور قرار دارد.

نام شهر از سرنام عبری نام خاخام عکیوا یوسف شلزینگر (عی"ش) برگرفته شده‌است و «بنی عایش» به معنای «فرزندان عکیوا یوسف شلزینگر» است.

بنی عایش در آغاز به‌عنوان اردوگاه ترانزیت برای مهاجرانی (علیا) از یمن در اوایل دهه ۱۹۵۰ به کار می‌رفت. امروزه جمعیت شهر تقریباً از یهودیان یمنی‌تبار و مهاجران اتحاد جماهیر شوروی سابق تشکیل شده‌است.

## جمعیت
جمعیت بنی عایش در طول سال‌ها دستخوش نوساناتی بوده‌است. بر پایه آمار موجود، جمعیت شهر در سال ۲۰۰۵ حدود ۷٬۶۰۰ نفر بود که تا سال ۲۰۱۲ به ۶٬۹۵۹ نفر و در سال ۲۰۱۶ به ۶٬۹۵۵ نفر کاهش یافت.

## جغرافیا
بنی عایش در استان مرکزی اسرائیل و در بخش جنوبی کلان‌شهر گوش دان واقع شده‌است. این شهر در نزدیکی ده کیلومتری اشدود و هم‌مرز با گدرا است. مساحت شهر تنها ۰٫۸۳۶ کیلومتر مربع (۸۳۶ دونم) است و ارتفاع آن از سطح دریا ۷۵ متر است.

## نگارخانه

File:מגדלי מים בבני עי"ש 3.jpg|برج‌های آب بنی عایش
File:בני עייש.JPG|برج‌های آب بنی عایش


## پیوند به بیرون
* تارنمای شورای محلی بنی عایش
* 

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:شوراهای محلی در استان مرکز (اسرائیل)
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۷ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۷ (میلادی) در اسرائیل
رده:استان مرکز (اسرائیل)
رده:مقاله‌های خرد جغرافیای اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
دهکده گردشگری بیسان سیتی

**دهکده گردشگری بیسان سیتی** مجموعه‌ای تفریحی-گردشگری در بخش شمالی غزه در فلسطین بود که به ابتکار دولت حماس ساخته شد. این مجموعه بر زمینی به مساحت ۲۷۰ دونم بنا شده و دارای امکاناتی چون تالار عروسی، باغ‌ها، زمین‌های فوتبال، استخر شنای المپیکی، باغ‌وحشی به مساحت ۱۹ هکتار، زمین‌های بازی و رستوران بود.

دهکده گردشگری بیسان سیتی بر زمین‌های دولتی متعلق به وزارت کشور حماس ساخته شد که پیش‌تر به‌عنوان محل دپوی زباله به کار می‌رفت. هزینه ساخت این مجموعه در حدود ۱٫۵ میلیون دلار بود و زیر نظر فتحی حماد، وزیر کشور حماس اداره می‌شد. گفته می‌شد هر آخر هفته نزدیک به ۶۰۰۰ نفر از این مجموعه بازدید می‌کنند که برخی از آنان با اتوبوس‌های یارانه‌ای دولت به آنجا می‌رسیدند.

این دهکده گردشگری بخشی از موج گسترده ساخت‌وساز مراکز تفریحی در نوار غزه در سال ۲۰۱۰ بود که واکنش‌های انتقادی نیز به دنبال داشت.

## ویژگی‌ها و امکانات
مجموعه تفریحی بیسان سیتی بر زمینی به مساحت ۲۷۰ دونم شامل تالار عروسی، باغ‌ها، زمین‌های فوتبال، استخر شنای المپیکی، باغ‌وحشی ۱۹ هکتاری، زمین‌های بازی و رستوران‌ها بود. این مجموعه بر زمین‌های دولتی متعلق به وزارت کشور ساخته شد که پیش‌تر به‌عنوان زباله‌دانی به کار می‌رفت. هزینه ساخت آن در حدود ۱٫۵ میلیون دلار برآورد شده و ساخت‌وساز زیر نظر فتحی حماد، وزیر کشور حماس انجام گرفت.

هر آخر هفته نزدیک به ۶۰۰۰ نفر از این مجموعه دیدن می‌کردند؛ برخی از بازدیدکنندگان با اتوبوس‌هایی که یارانه دولتی دریافت می‌کردند به آنجا می‌رسیدند و در بدو ورود هزینه ورودیه می‌پرداختند.

## جایگاه در رونق ساخت‌وساز غزه
به گزارش اشرف ابوالهول، روزنامه‌نگار مصری و نویسنده روزنامه الأهرام، دهکده گردشگری بیسان سیتی یکی از مجموعه‌ای رو به رشد از پارک‌های تفریحی در غزه بود که از جمله آن‌ها می‌توان به زهرة المدائن، تفرجگاه البستان و پارک آبی کریزی واتر اشاره کرد. وی نوشت که شمار بسیار زیادی از این مراکز تفریحی میان بازدید او از غزه در فوریه ۲۰۱۰ و بازگشتش در ژوئیه همان سال تکمیل شده بودند، به گونه‌ای که غزه را «تقریباً غیرقابل شناسایی» کرده بود.

ابوالهول در ادامه نوشت: «فضای رفاه مطلق حاکم است که در تفرجگاه‌های بزرگ در امتداد ساحل غزه و نزدیکی آن نمایان است. افزون بر این، دیدن کالاها و اجناس لوکسی که مغازه‌های غزه را پر کرده بود مرا شگفت‌زده کرد. کالاها ارزان‌تر از مصر فروخته می‌شوند، هرچند بیشتر آن‌ها از بازار مصر می‌آیند و هزینه‌های حمل‌ونقل و قاچاق از طریق تونل‌ها نیز به آن افزوده می‌شود… محاصره حتی پیش از اقدام اسرائیل علیه کشتی‌های ناوگان آزادی در اواخر ماه مه شکسته شده بود؛ همه‌چیز از مصر وارد نوار غزه می‌شد. اگر چنین نبود، بازرگانان نمی‌توانستند در کمتر از چهار ماه این همه تفرجگاه بسازند.»

## انتقادها
بر پایه گزارش رویترز، این تفرجگاه بخشی از «رونق ساخت‌وساز» در «مراکز تفریحی» بود که برخی را به انتقاد از حماس واداشت؛ منتقدان بر این باور بودند که حماس به‌جای سرمایه‌گذاری در مسکن و زیرساخت‌ها، بودجه را صرف مراکز سرگرمی مانند دهکده گردشگری بیسان سیتی و پارک آبی کریزی واتر می‌کند.

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در نوار غزه
رده:جاذبه‌های گردشگری در سرزمین فلسطین
رده:شرکت‌های فلسطین
الدرج

**الدرج** یا **حارة الدرج** () محله‌ای پرجمعیت در بخش شمال‌غربی شهر کهن غزه در فلسطین است. نام این محله به معنای «محله پله‌ها» است و کهن‌ترین بخش مسکونی شهر غزه به‌شمار می‌رود. الدرج بر روی تپه‌ای کشیده به بلندای نزدیک به ۲۰ متر بالاتر از سطح دریا و مرتفع‌تر از هر نقطه دیگر شهر جای گرفته و احتمالاً نام خود را از پلکان‌هایی گرفته که زمانی به آن می‌رسیده یا از احساس بالا رفتن از پله هنگام نزدیک شدن به آن.

این محله «محله مسلمانان» نیز خوانده می‌شود و دربرگیرنده چندین مسجد و بنای اسلامی است. از جمله مهم‌ترین آن‌ها مسجد بزرگ عمری، بزرگ‌ترین مسجد شهر، و نیز مسجد سید هاشم، مسجد شیخ زکریا، مسجد شیخ فرج و مدرسه الزهراء است. محله الدرج از سمت جنوب با خیابان عمر مختار از محله الزیتون جدا می‌شود. مساحت این محله ۲۸۲۰ دونم یعنی نزدیک به ۸٫۸ درصد از کل مساحت شهر غزه است.

## پیشینه
محله الدرج کهن‌ترین بخش مسکونی شهر غزه است و بر روی محل غزه باستانی ساخته شده‌است. بازمانده‌های گذشته باستانی شهر در بسیاری از خانه‌های سنگی محله دیده می‌شود؛ جایی که ستون‌ها و تخته‌سنگ‌های مرمرین به‌عنوان مصالح ساختمانی بازکاربرد شده‌اند.

بر پایه اسناد مالیاتی عثمانی، الدرج در سال ۱۵۲۵ میلادی محله‌ای نسبتاً بزرگ با ۱۴۱ خانوار بوده‌است. این محله که قصرالباشا در آن قرار دارد، دست‌کم از سده هفدهم میلادی کرسی قدرت فرمانداران ایالتی غزه و بخش بزرگی از سرزمین فلسطین در دوران مملوکی و عثمانی بوده‌است. در اواخر سده نوزدهم میلادی این محله «حارة الدردج» () نامیده می‌شد.

محله الدرج شامل محلات کوچک‌تری از جمله سید هاشم، سدره، قرقش، فواخیر و بنی‌عامر است. جمعیت این محله در سال ۲۰۱۱ نزدیک به ۵۰٬۰۰۰ نفر بوده‌است.

## جایگاه در تاریخ اسلام

الدرج آرامگاه هاشم بن عبدمناف، نیای بزرگ محمد پیامبر اسلام است. هاشم که سومین رئیس بزرگ قبیله قریش مکه بود، در سال ۴۹۷ میلادی هنگام سفر تجاری در غزه درگذشت. مسجد سید هاشم که در حدود سده دوازدهم میلادی ساخته شده، بر روی آرامگاه او بنا شده‌است. این مسجد در دوره عثمانی به سبک معماری مملوکی بازسازی شده‌است.

وجود آرامگاه هاشم در الدرج سرچشمه یکی از نام‌های غزه یعنی «غزه هاشم» است که به‌معنای «غزه متعلق به هاشم» است.

## ویرانی‌ها در جنگ
در سال ۲۰۰۲ بمباران اسرائیلی یک بلوک مسکونی را به‌طور کامل ویران کرد؛ در این عملیات بیش از یک تن مواد منفجره به‌کار رفت و رویداد بعدها به «کشتار محله الدرج» شناخته شد.

پس از آغاز جنگ غزه در اکتبر ۲۰۲۳، نیروهای اسرائیلی بخشی از مسجد سید هاشم را ویران کردند. همچنین در دسامبر ۲۰۲۳ قصرالباشا تاریخی در این محله بمباران شد.

## نگارخانه

File:ساحة مسجد السيد هاشم.jpg|حیاط مسجد سید هاشم در محله الدرج
File:مأذنة مسجد السيد هاشم.jpg|گلدسته مسجد سید هاشم
File:قصر الباشا في غزة.jpg|قصرالباشا در محله الدرج پیش از بمباران اسرائیلی دسامبر ۲۰۲۳


## جستارهای وابسته
* مسجد جامع غزه
* غزه (شهر)
* محله الزیتون
* هاشم بن عبدمناف
* درگیری اسرائیل و فلسطین
* جنگ غزه

## منابع

* 
* 
* 
* 

## کتاب‌شناسی
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:محله‌های غزه
رده:مختصات در ویکی‌داده
بیت شیکما

**بیت شیکما** (، به معنای «خانه چنار مصری») یک موشاو در جنوب اسرائیل است. این روستا در نزدیکی شهر اشکلون واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای حوف اشکلون قرار دارد.

بیت شیکما در سال ۱۹۵۰ میلادی توسط مهاجران یهودی از لیبی و مراکش بنیان‌گذاری شد. این روستا بر روی زمین‌های روستای تخلیه‌شده عربی فلسطینی الجیه ساخته شده و نام آن برگرفته از درختان بزرگ انجیر سیکامور منطقه است.

## جغرافیا
بیت شیکما در جلگه ساحلی جنوبی اسرائیل و در ارتفاع ۵۰ متری از سطح دریا واقع شده‌است. این روستا در فاصله ۶ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۵۰ کیلومتری جنوب‌جنوب‌غربی مرکز تل‌آویو و نزدیک به ۶۱ کیلومتری جنوب‌غربی بخش تاریخی اورشلیم و ۴ کیلومتری جنوب‌شرقی شهر اشکلون قرار دارد.

## پیشینه
این موشاو در سال ۱۹۵۰ میلادی توسط مهاجران و پناهندگان یهودی از لیبی و مراکش بنیان‌گذاری شد. بر پایه منبع عبری، در بدو تأسیس نام موقت آن «گیئا ب» بود. بر پایه برخی منابع، مهاجرانی از ایران نیز در بنیان‌گذاری آن نقش داشتند. این روستا بر روی زمین‌های روستای تخلیه‌شده عربی فلسطینی الجیه ساخته شد. نام بیت شیکما به معنای «خانه چنار مصری» از درختان بزرگ انجیر سیکامور موجود در این منطقه گرفته شده‌است.

در این روستا یک مرکز فرهنگی-اجتماعی و یک کتابخانه وجود دارد.

## جمعیت
بیت شیکما یک روستای کوچک با روند رشد جمعیتی آرام است. ساکنان آن عمدتاً یهودی هستند. جمعیت این روستا در سال ۲۰۱۴ برابر با ۷۹۹ نفر بود که نسبت به سال پیش از آن ۲٫۳ درصد رشد داشت.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی شورای منطقه‌ای حوف اشکلون

رده:موشاوها
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۰ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
بیت حنانیا

**بیت حنانیا** (، به معنای «خانهٔ حنانیا») یک موشاو در شمال اسرائیل است. این روستا در نزدیکی لبهٔ جنوبی کوه کرمل و در مجاورت زیخرون یاکوف قرار دارد و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای هوف هاکارمل است.

بیت حنانیا در سال ۱۹۵۰ میلادی توسط انجمن استعمار یهودی فلسطین (پیکا) و مهاجران یهودی از اروپای شرقی بنیان‌گذاری شد. نام این روستا برگرفته از نام دکتر روبرت گوتلیب حنانیا از مدیران پیکا در سرزمین فلسطین است. از جاذبه‌های این روستا می‌توان به بقایای یک آبراهه (آکوآداکت) رومی در ورودی آن و نزدیکی به ذخیره‌گاه طبیعی نحال تنینیم اشاره کرد.

## جغرافیا
بیت حنانیا در استان حیفا و در بخش جنوبی ساحل کوه کرمل در ارتفاع ۱۲ متری از سطح دریا واقع شده‌است. این روستا در دشت ساحلی پرجمعیت و کشاورزی قرار دارد. از سمت شرقی روستا وادی نحال تنینیم و از سمت غربی آن وادی نحال عدا جریان دارد که از جنوب به نحال تنینیم می‌ریزد. در شمال روستا تپهٔ باستانی تل مبوراخ قرار دارد و در شمال‌شرقی آن بلندی رامات هانادیو با قلهٔ خوتم هاکارمل به‌عنوان آخرین زائدهٔ جنوب‌غربی رشته‌کوه کرمل دیده می‌شود.

بیت حنانیا در حدود ۳ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۳۲ کیلومتری جنوب‌جنوب‌غربی مرکز حیفا و ۱۰ کیلومتری شمال شهر خضیره واقع شده‌است. این روستا از طریق بزرگراه شمارهٔ ۴ به شبکهٔ حمل‌ونقل متصل است.

## پیشینه

موشاو بیت حنانیا در ۲۹ ژوئن ۱۹۵۰ توسط انجمن استعمار یهودی فلسطین (پیکا) و مهاجران یهودی از اروپای شرقی بر زمین‌هایی بنیان‌گذاری شد که پیش‌تر به روستای فلسطینی کبارا تعلق داشت. این روستا در جریان جنگ ۱۹۴۸ فلسطین تخلیه شده بود. نام روستا از دکتر روبرت گوتلیب حنانیا، یکی از مدیران پیکا در فلسطین، گرفته شده‌است.

در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، روستا گسترش ساختمانی یافت و محلهٔ جدیدی افزوده شد که ساکنان آن دیگر به کشاورزی نمی‌پرداختند؛ با این حال اقتصاد محلی همچنان تا حدی بر پایهٔ کشاورزی استوار بود. کودکان خانواده‌های بیت حنانیا برای تحصیل در مقطع ابتدایی به روستای ماگان میشیل می‌روند.

## جاذبه‌ها
مسیر ملی اسرائیل (شویل ییسرائل) از میان این موشاو می‌گذرد. یک آبراهه (آکوآداکت) متعلق به دوران هادریان در ورودی روستا قرار دارد. ذخیره‌گاه طبیعی نحال تنینیم نیز در نزدیکی روستا واقع شده‌است. رودخانهٔ تنینیم از میان این پارک جریان دارد و نام آن برگرفته از تمساح‌هایی است (، تنینیم) که تا آغاز سدهٔ بیستم میلادی در باتلاق کبارا در نزدیکی این منطقه زیست می‌کردند.

## جمعیت
بر پایهٔ داده‌های ادارهٔ مرکزی آمار اسرائیل، بیشتر ساکنان بیت حنانیا یهودی هستند. جمعیت این روستا روند رشد پیوسته‌ای داشته‌است.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:همه مقاله‌های دارای عبارت‌های بدون منبع
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۰ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان حیفا
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:پیوند رده انبار در ویکی‌داده‌است
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده
شورای منطقه‌ای حوف هشارون

**شورای منطقه‌ای حوف هشارون** () یک شورای منطقه‌ای در منطقه مرکزی و منطقه تل‌آویو در اسرائیل است. این شورای منطقه‌ای در ساحل دشت شارون میان شهرهای نتانیا و هرتزلیا واقع شده‌است. دفتر مرکزی این نهاد محلی در کیبوتص شفاییم قرار دارد و مدرسه راهنمایی و دبیرستان مشترک نیز در همین کیبوتص واقع است.

حوف هشارون در سال ۱۹۴۹ بنیان‌گذاری شد و بر ۱۴ جامعه محلی و یک نهاد آموزشی (نوه هداسا) نظارت دارد. جمعیت این شورای منطقه‌ای بر پایه آمار ژانویه ۲۰۲۲ نزدیک به ۱۴٬۸۸۲ نفر بوده‌است.

## پیشینه
پیش از سده بیستم، سرزمینی که امروز شورای منطقه‌ای حوف هشارون را تشکیل می‌دهد بخش جنوب‌غربی جنگل شارون بود که از نشانه‌های چشم‌انداز تاریخی این ناحیه به‌شمار می‌رفت. این درختزار باز عمدتاً از بلوط تابور () پوشیده شده بود و از کفار یونا در شمال تا رعانانا در جنوب گسترده می‌شد. ساکنان عرب محلی به‌طور سنتی از این منطقه برای چرای دام، تأمین هیزم و کشاورزی موقت بهره می‌بردند. گسترش شهرک‌سازی و کشاورزی در دشت ساحلی در سده نوزدهم به جنگل‌زدایی و سپس تخریب محیط زیست انجامید که در منابع عبری نیز ثبت شده‌است.

## ساختار اداری
شورای منطقه‌ای حوف هشارون دربرگیرندهٔ پنج کیبوتص، شش موشاو، دو شهرک جامعه‌ای و دو نهاد دیگر (یک محله بیمارستانی و یک دهکده جوانان) است. همه این جوامع در منطقه مرکزی قرار دارند، به‌جز گلیل یام که در منطقه تل‌آویو واقع است و پاره‌سرزمین (اکسکلاو) این شورا به‌شمار می‌رود.

## شهرک‌ها

### کیبوتص‌ها
* گاعاش
* گلیل یام (منطقه تل‌آویو)
* شفاییم
* تل یتسحاق
* یاکوم

### موشاوها
* باتزرا
* بیت یهوشوع
* بنی تسیون
* کفر نتر
* ریشپون
* اودیم

### دیگر شهرک‌ها
* آرسوف (نزدیک ویرانه‌های آپولونیا)
* خاروتسیم (شهرک جامعه‌ای)
* قریات شلومو (محله بیمارستانی)
* نوه هداسا (دهکده جوانان)

## جمعیت
جمعیت شورای منطقه‌ای حوف هشارون بر پایه برآورد سال ۲۰۱۴ نزدیک به ۱۴٬۴۰۰ نفر بود. بر اساس آمار دفتر مرکزی آمار اسرائیل، این رقم تا پایان ژانویه ۲۰۲۲ به ۱۴٬۸۸۲ نفر رسیده بود.

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی شورای منطقه‌ای حوف هشارون 

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:منطقه‌های آماری در اسرائیل
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۹ (میلادی) در اسرائیل
رده:دشت شارون
رده:استان مرکز (اسرائیل)
رده:مقاله‌های خرد جغرافیای اسرائیل
واردون

**واردون** () یک شهرک اجتماعی در جنوب مرکزی اسرائیل است. این شهرک در شمال کریات گت و جنوب کریات ملاخی واقع شده و در حوزه اداری شورای منطقه‌ای یوآو قرار دارد.

واردون در سال ۱۹۶۴ به عنوان یک مرکز روستایی بنیان‌گذاری شد و در سال ۱۹۹۸ به شهرک اجتماعی تبدیل گردید. نام این شهرک برگرفته از ترجمه آزاد نام خانوادگی جولیوس روزنوالد است؛ «واردون» از واژه عبری «ورد» (vered) به معنای «گل سرخ» گرفته شده که با بخش نخست نام خانوادگی روزنوالد (Rose به معنای گل سرخ) همخوانی دارد. جمعیت این شهرک در حدود ۲۴۴ نفر (بر پایه آمار سال ۲۰۱۴) است.

## جغرافیا
واردون در جلگه ساحلی اسرائیل و در ناحیه تپه‌ماهوری شفلا در ارتفاع ۹۹ متری از سطح دریا جای دارد. این شهرک در فاصله ۱۹ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۴۵ کیلومتری جنوب تل‌آویو و نزدیک به ۴۵ کیلومتری جنوب‌غربی بخش تاریخی اورشلیم و ۶ کیلومتری شمال شهر کریات گت واقع شده‌است.

واردون در چهارراهی میان سه موشاو بزرگ یعنی منوحا، نحالا و سگولا قرار گرفته‌است. در غرب شهرک وادی نحل گوورین جریان دارد و از لحاظ دسترسی به شبکه راه‌ها از طریق جاده محلی شماره ۳۵۵۳ به بزرگراه شماره ۴۰ متصل می‌شود. خط آهن تل‌آویو به بئرشبع نیز از کنار شرقی شهرک عبور می‌کند ولی در اینجا ایستگاهی ندارد.

## پیشینه
واردون در سال ۱۹۶۴ به عنوان مرکز روستایی برای خدمات‌رسانی به‌آبادی‌های کشاورزی پیرامون بنیان‌گذاری شد و در سال ۱۹۹۸ به شهرک اجتماعی ارتقا یافت. این شهرک بر روی زمین‌هایی ساخته شد که پیش از آن به روستاهای فلسطینی سمیل و جسیر تعلق داشت که هر دو در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تخلیه شدند.

نام شهرک از ترجمه آزاد نام خانوادگی جولیوس روزنوالد نیکوکار یهودی آمریکایی گرفته شده‌است؛ واژه «ورد» (vered) در زبان عبری به معنای «گل سرخ» است که با بخش «Rose» در نام خانوادگی او مطابقت دارد.

## جمعیت
جمعیت واردون در طول زمان نوسان داشته‌است. ساکنان شهرک را یهودیان تشکیل می‌دهند که هم افراد سکولار و هم دین‌دار را دربرمی‌گیرد و در میان آنها مهاجران جدید یهودی، سفاردی‌ها و اشکنازی‌ها حضور دارند. بر پایه آمار سال ۲۰۱۴ جمعیت شهرک ۲۴۴ نفر بود که نسبت به سال پیش از آن ۳٫۹ درصد کاهش نشان می‌داد.

## آموزش
واردون به دلیل کوچک بودن دارای مدرسه نیست و دانش‌آموزان آن در مدارس شورای منطقه‌ای یوآو و آبادی‌های پیرامون تحصیل می‌کنند. دانش‌آموزان دبستانی در مدرسه «نوف هاسادوت» در کیبوتص نِگبا درس می‌خوانند و دانش‌آموزان دبیرستانی در دبیرستان «صافیت» در کفار مناحم تحصیل می‌کنند.

## امکانات
در واردون یک مرکز جوانان، زمین ورزشی، باغ‌های عمومی، زمین بازی کودکان و یک درمانگاه منطقه‌ای وجود دارد.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* واردون در وبگاه شورای منطقه‌ای یوآو

رده:آبادی‌های اسرائیلی
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۶۴ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۶۴ (میلادی) در اسرائیل
گورستان جنگی دیر البلح

**گورستان جنگی دیر البلح** () یک گورستان نظامی در شهر دیر البلح در نوار غزه است که در مارس ۱۹۱۷ در جریان جنگ جهانی اول برپا شد. این گورستان زیر نظر کمیسیون گورهای جنگی مشترک‌المنافع نگهداری می‌شود و دربرگیرندهٔ ۷۲۴ گور سربازان مشترک‌المنافع است.

پس از پایان مشارکت امپراتوری عثمانی در جنگ جهانی اول با امضای متارکه مودروس، برخی گورها از مناطق نزدیک به این گورستان انتقال یافتند و گورستان تا سال ۱۹۱۹ به کار خود ادامه داد. در سال ۱۹۹۸ نام سربازان ارتش هند که در این گورستان دفن شده بودند به دفتر ثبت گورستان افزوده شد؛ پیش از آن تنها یادمانی بدون ذکر نام قربانیان وجود داشت. این گورستان در جریان جنگ غزه آسیب‌هایی دیده‌است.

## پیشینه
گورستان جنگی دیر البلح در مارس ۱۹۱۷ در جریان عملیات نظامی جنگ جهانی اول در فلسطین بنیان‌گذاری شد. پس از آنکه متارکه مودروس به مشارکت امپراتوری عثمانی در جنگ جهانی اول پایان داد، شماری از گورها از مناطق پیرامونی به این گورستان منتقل شدند. بهره‌برداری از گورستان تا سال ۱۹۱۹ ادامه یافت.

در سال ۱۹۹۸ نام قربانیان ارتش هند که در این گورستان به خاک سپرده شده بودند به دفتر ثبت گورستان افزوده شد. پیش از آن یادمانی برای این سربازان وجود داشت که نام آنها را دربر نمی‌گرفت.

## آمار دفن‌شدگان
گورستان دربرگیرندهٔ ۷۲۴ گور سربازان مشترک‌المنافع است که از این میان ۵ گور ناشناس است. بخش هندی گورستان شامل ۶۴ گور است. همچنین ۳۵ سرباز استرالیایی در این گورستان دفن شده‌اند.

## آسیب‌های ناشی از جنگ غزه
بر پایهٔ گزارش کمیسیون گورهای جنگی مشترک‌المنافع که مسئول نگهداری گورستان است، تا ژوئن ۲۰۲۵ در حدود ۱۰ درصد از سنگ‌نوشته‌های گورها در پی جنگ غزه آسیب دیده بودند. یادمان‌های هندو، سیک و مسلمان نیز آسیب دیدند.

گزارشی از سوی مرکز حفاظت از میراث فرهنگی فلسطین نشان داد که بمباران و آتش‌سوزی دو علت اصلی آسیب‌رسانی به گورستان بوده‌اند.

## جستارهای وابسته
* گورستان جنگی غزه

## منابع

* 
* 

## پیوند به بیرون
* 
* استرالیایی‌های دفن‌شده در گورستان جنگی دیر البلح در یادمان جنگی مجازی استرالیا

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۱۷ (میلادی)
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در نوار غزه
رده:دیر البلح
طرح بوین

**طرح بوین** () که با نام **طرح بوین–بیلی** () نیز شناخته می‌شود، آخرین تلاش بریتانیا در میانهٔ سدهٔ بیستم میلادی برای حل بحران میان اعراب و یهودیان در قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. این طرح را ارنست بوین، وزیر امور خارجهٔ بریتانیا، در ۲۷ فوریهٔ ۱۹۴۷ در کنفرانس لندن (۱۹۴۶–۱۹۴۷) و پس از رد شدن طرح موریسون–گریدی پیشنهاد کرد. بوین در تدوین این طرح از مشاورهٔ دیپلمات بریتانیایی هارولد بیلی بهره برده بود.

طرح بوین پیشنهاد می‌کرد که فلسطین به مدت پنج سال زیر نظام قیمومت قرار گیرد و اصل کانتونیزاسیون (بخش‌بندی) مطرح‌شده در طرح موریسون–گریدی را حفظ کند. همچنین اجازهٔ ورود ۱۰۰٫۰۰۰ آوارهٔ جنگی به فلسطین با نرخ ۴٫۰۰۰ مهاجر در ماه و طی دو سال در آن گنجانده شده بود. با وجود این، طرح از سوی همهٔ طرف‌ها رد شد.

پس از رد طرح، دولت بریتانیا مسئلهٔ فلسطین را به سازمان ملل متحد ارجاع داد که در پی آن کمیتهٔ ویژهٔ سازمان ملل متحد دربارهٔ فلسطین (آنسکاپ) تشکیل شد و سرانجام به تصویب طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین انجامید.

## جزئیات طرح
طرح بوین اصل بخش‌بندی سرزمینی (کانتونیزاسیون) پیشنهادشده در طرح موریسون–گریدی را حفظ می‌کرد و در کنار آن پیشنهاد می‌داد که فلسطین به مدت پنج سال تحت نظام قیمومت بین‌المللی اداره شود.

پذیرش ۱۰۰٫۰۰۰ «آوارهٔ جنگی» که پیش‌تر در گزارش هریسون پیشنهاد شده بود، با نرخ ۴٫۰۰۰ مهاجر در ماه و در بازهٔ زمانی دو سال مجاز شمرده می‌شد.

از دیدگاه صهیونیست‌ها، این طرح حتی بدتر از طرح موریسون–گریدی بود؛ زیرا برخلاف آن طرح، تقسیم سرزمین را در پایان دورهٔ قیمومت پیشنهاد نمی‌کرد. در عوض، طرح بوین انتخاب یک «مجلس مؤسسان» را پیشنهاد می‌داد که تصمیم‌گیری در آن مستلزم کسب «اکثریت نمایندگان یهودی و اکثریت نمایندگان عرب» به‌طور هم‌زمان بود.

## رد طرح و پیامدها
طرح بوین از سوی همهٔ طرف‌های درگیر — هم اعراب و هم یهودیان — رد شد. بوین و بیلی پس از این شکست در روایت‌های اسرائیلی به شکل منفی به تصویر کشیده شدند و از آنان به‌عنوان «ماماهای بدخواه در هنگام زایش دولت» یاد شد.

پس از رد طرح، دولت بریتانیا مسئلهٔ فلسطین را به سازمان ملل متحد ارجاع داد. این ارجاع به تشکیل کمیتهٔ ویژهٔ سازمان ملل متحد دربارهٔ فلسطین (آنسکاپ) انجامید که سرانجام طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین را تدوین کرد.

## همانندی با پیشنهاد قیمومت آمریکا
شماری از عناصر طرح بوین با پیشنهاد قیمومت آمریکا بر فلسطین در مارس ۱۹۴۸ همانندی داشت. پیشنهاد آمریکا چهار ماه پس از تصویب طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین مطرح شد.

## کتاب‌شناسی
* H. Levenberg, "Bevin's Disillusionment: The London Conference, Autumn 1946", *Middle Eastern Studies*, Vol. 27, No. 4 (اکتبر ۱۹۹۱), pp. 615–630

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* طرح بوین (۱۹۴۷)

رده:روابط بین‌الملل در ۱۹۴۷ (میلادی)
رده:اسناد قیمومت بریتانیا بر فلسطین
دیر ابو سلامه

**دیر ابو سلامه** (به زبان عربی: ) روستایی کوچک فلسطینی در بخش رمله بود که در ۸ کیلومتری شمال شرقی رمله قرار داشت. این روستا در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۱۳ ژوئیه ۱۹۴۸ و در نخستین مرحله عملیات دانی از سکنه تخلیه شد.

نام روستا از مقام شیخ ابوسلامه گرفته شده بود که در مشرف شرقی آن جای داشت. دیر ابو سلامه بر زمینی هموار از دشت ساحلی میانی و در ارتفاع نزدیک به ۱۲۵ متر از سطح دریا واقع بود. خانه‌های روستا از خشت خام ساخته شده و به‌صورت پراکنده در سطح روستا پخش شده بودند.

## پیشینه
### دوره پایانی عثمانی
در سال ۱۸۸۲ بررسی صندوق اکتشاف فلسطین با عنوان «پیمایش فلسطین غربی» دربارهٔ دیر ابو سلامه چنین نوشت: «پی‌ها، توده‌های سنگ و چند تنه ستون.»

در آغاز سده بیستم، ساکنانی از روستای همسایه نعلین در این مکان اسکان یافتند و آن را به‌عنوان روستای وابسته به روستای مادر خود بنیاد نهادند.

### دوره قیمومت بریتانیا
بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت دیر ابو سلامه ۳۰ نفر بود که همگی مسلمان بودند.

بر پایه آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا به ۶۰ نفر مسلمان رسیده بود و مساحت زمین‌های آن ۱٬۱۹۵ دونم بود. از این مساحت، ۴۱ دونم آبیاری‌شده یا باغی، ۶۹۵ دونم برای کشت غلات و ۴۵۹ دونم غیرقابل‌کشت بود.

بر پایه منابع عربی، جمعیت روستا در سال ۱۹۴۸ به نزدیک ۷۰ نفر رسیده بود که در ده خانه زندگی می‌کردند. در دوره قیمومت، یهودیان مستعمره بن‌شمن را در شمال روستا بنا کردند.

زمین‌های روستا خاکی حاصلخیز و آب‌های زیرزمینی فراوان داشت. ساکنان برای فروش فرآورده‌های کشاورزی خود از جمله مرکبات، زیتون، انگور و انجیر به شهر لُد مراجعه می‌کردند. راه‌های کوچکی این روستا را به روستاهای همسایه چون الحدیثه، خربة الضهیریه، القبیبه، دانیال و جمزو پیوند می‌داد.

مقام شیخ ابوسلامه نیز در روستا قرار داشت.


File:Al-Haditha 1942.jpg|دیر ابو سلامه ۱۹۴۲ با مقیاس ۱:۲۰٬۰۰۰
File:Beit Nabala 1945.jpg|دیر ابو سلامه ۱۹۴۵ با مقیاس ۱:۲۵۰٬۰۰۰


### تخلیه و پس از آن
دیر ابو سلامه در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۱۳ ژوئیه ۱۹۴۸ و در نخستین مرحله عملیات دانی از سکنه تخلیه شد. نیروهای اسرائیلی خانه‌های روستا را ویران کردند و ساکنان آن را پراکنده‌ساختند.

در دهه ۱۹۵۰ این مکان برای تمرین‌های پیاده‌نظام ارتش اسرائیل به کار رفت و هم‌زمان صندوق ملی یهود در آن درختکاری کرد.

در سال ۱۹۶۳ برج دیده‌بانی آتش‌سوزی به نام «میتسپه مودیعین» به ارتفاع ۸ متر در این مکان ساخته شد. این برج به شکل مخروط وارونه از بتن و به سبک بروتالیسم طراحی شده و نماد شورش حشمونائیم است. کارگران صندوق ملی یهود از سنگ‌های خانه‌های ویران‌شده روستا برای ساخت برج دیده‌بانی و آمفی‌تئاتری در کنار آن بهره بردند.

در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل روستا چنین گزارش شد: «این مکان به تفرجگاه اسرائیلی تبدیل شده و درختان کاج و سرو آن را فرا گرفته‌اند. کارگران صندوق ملی یهود از سنگ‌های بازیافته خانه‌های ویران‌شده روستا برج دیده‌بانی و آمفی‌تئاتری ساخته‌اند. زمین جلوی آمفی‌تئاتر تسطیح شده و چمن سبز آن را پوشانده‌است. درختان کهن انجیر و زیتون هنوز در آنجا می‌رویند؛ کاکتوس و درختان خرنوب در لبه‌های غربی و شمالی محل دیده می‌شوند.»

## منابع

* 
* 
* 
* 

## کتاب‌شناسی
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* دیر ابو سلامه در Palestine Remembered
* دیر ابو سلامه در ذاکرات

رده:شهرها و روستاهای خالی از سکنه شده در جریان جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین
رده:مختصات در ویکی‌داده
ناو ژنرال بلگرانو (آرژانتین)

**ناو ''ژنرال بلگرانو'' (سی-۴)** ناوی از نیروی دریایی آرژانتین بود که از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۸۲ استفاده می‌شد. این ناو را ابتدا نیروی دریایی ایالات متحده با نام یواس‌اس فینکس (سی‌ال-۴۶) استفاده کرد. یواس‌اس فینکس (سی‌ال-۴۶)، قبل از فروخته شدن به آرژانتین، در جنگ اقیانوس آرام در طول جنگ جهانی دوم حضور داشت. این دومین کشتی بود که به نام پدر بنیانگذار آرژانتین، مانوئل بلگرانو (۱۷۷۰–۱۸۲۰) نامگذاری شد. اولین کشتی یک رزم‌ناو زرهی ۷۰۶۹ تنی بود که در سال ۱۸۹۶ تکمیل شد.

این کشتی را ۲ مه ۱۹۸۲ زیردریایی اچ‌ام‌اس کانکرر (اس۴۸) نیروی دریایی سلطنتی در جریان جنگ فالکلند غرق کرد. در جریان این رخداد ۳۲۳ نفر جان خود را از دست دادند. تلفات ناو *ژنرال بلگرانو* در مجموع فقط کمی کمتر از نیمی از تلفات نظامیان آرژانتینی در این جنگ بود.

ناو ژنرال بلگرانو اولین کشتی‌ای بود که در طول عملیاتی نظامی، یک زیردریایی هسته‌ای آن را غرق می‌کرد  (دومین کشتی ناوچه دنا ایران بود که زیردریایی آمریکایی یواس‌اس شارلوت (اس‌اس‌ان-۷۶۶) در طول جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران آن را غرق کرد). همچنین دومین کشتی از زمان جنگ جهانی دوم بود که در حین عملیات هر نوع زیردریایی‌ای آن را غرق می‌کرد (اولین مورد ناوچه هندی  بود که زیردریایی پاکستانی پی‌ان‌اس هانگور (اس۱۳۱) در طول جنگ هند و پاکستان در سال ۱۹۷۱ آن را غرق کرد).

## منابع

## پیوند به بیرون

* Asociación Amigos del Crucero General Belgrano. بازدید ۲۰۱۱-۰۱-۰۸.
* مصاحبه دریاسالار سر تیم مک‌کلمنت با عنوان «چرا بلگرانو را غرق کردیم» در رادیو بی‌بی‌سی ۴
رده:کشتی‌های غرق‌شده جنگ فالکلند
رده:سوانح دریایی در ۱۹۵۶ (میلادی)
رده:سوانح دریایی در ۱۹۸۲ (میلادی)
رده:سوانح دریایی در آرژانتین
رده:کشتی‌های ۱۹۳۸ (میلادی)
رده:کشتی‌های حاضر هنگام حمله به پرل هاربر
رده:کشتی‌های غرق‌شده بوسیله زیردریایی‌های بریتانیا
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان اسپانیایی
شورای منطقه‌ای دره یزرعیل

**شورای منطقه‌ای دره یزرعیل** () یک شورای منطقه‌ای در شمال اسرائیل است که بیشتر شهرک‌های واقع در دره یزرعیل را دربرمی‌گیرد. این شورا شامل ۱۵ کیبوتص، ۱۵ موشاو، ۶ شهرک اجتماعی و ۲ دهکده بدوی است. با وجود نام آن، برخی از این شهرک‌ها در خود دره یزرعیل قرار ندارند بلکه در نواحی پیرامون آن واقع شده‌اند.

شورای منطقه‌ای دره یزرعیل در سال ۱۹۸۰ از ادغام شورای منطقه‌ای یزرعیل و شورای منطقه‌ای کیشون پدید آمد. جمعیت این شورا بر پایه سرشماری سال ۲۰۲۵ بالغ بر ۴۲٬۲۱۲ نفر و مساحت آن در حدود ۳۳۴ کیلومتر مربع است.

## پیشینه
شورای منطقه‌ای یزرعیل در پایان سال ۱۹۴۱ بنیان‌گذاری شد و دومین شورای منطقه‌ای پس از شورای منطقه‌ای دره حفر بود. در زمان تأسیس، شورا شامل شهرک‌های بالفوریا، گینگار، کفار گیدعون، محنه اسرائیل، مرحاویا (کیبوتص)، مرحاویا (موشاو)، میزرا، تل عدشیم و مؤسسه آموزشی کفار لیدام بود.

پس از آن، کیبوتص‌های گازیت، عین‌دور و دوورات که در منطقه متروکه «کمرون اسرائیل» ساکن شده بودند و همچنین موشاو هایوگو که در سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ بنیان‌گذاری شدند به شورا افزوده شدند. بدین ترتیب در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ شورا ۱۱ شهرک را دربرمی‌گرفت.

شهرک‌های بخش غربی دره یزرعیل با شهرک‌های ناحیه مگیدو (که آن زمان ناحیه افرایم نامیده می‌شد) در کمیته گوش نحلال متحد شده بودند که در اوج خود ۲۲ شهرک را دربرمی‌گرفت. با سازمان‌دهی شوراهای محلی، تصمیم گرفته شد سه شورای منطقه‌ای جداگانه تأسیس شود؛ بخشی به این دلیل که نحلال و شهرک‌های مجاور آن در بخش ناصره بودند، در حالی که بیت شعاریم و شهرک‌های مجاورش در بخش حیفا قرار داشتند. در جریان بحث‌ها دربارهٔ چهارچوب شهرداری شهرک‌های گوش نحلال، پیشنهاد تأسیس سه شورا مطرح شد: شورای منطقه‌ای مگیدو، شورای منطقه‌ای کیشون و شورای منطقه‌ای نحلال. همچنین پیشنهاد الحاق شهرک‌های ناحیه نحلال به شورای منطقه‌ای یزرعیل نیز داده شد.

با این حال، این طرح عملی نشد و به جای آن همکاری میان شوراهای نحلال و کیشون افزایش یافت. در سال ۱۹۵۷ شوراهای نحلال و کیشون با یکدیگر ادغام شدند و شورای منطقه‌ای کیشون نام گرفتند.

در سال ۱۹۸۰ شورای منطقه‌ای یزرعیل و شورای منطقه‌ای کیشون ادغام شدند و شورای منطقه‌ای دره یزرعیل را پدیدآوردند.

## مرزهای شورا
شورای منطقه‌ای دره یزرعیل از سوی واحدهای اداری زیر محصور شده‌است:
* از شمال: شورای منطقه‌ای هگلیل هتحتون، ناصره، کفرمندا و شفاعمرو
* از شرق: شورای منطقه‌ای عمق هیردن و کفار تاوور
* از جنوب: شورای منطقه‌ای گیلبوع و شورای منطقه‌ای مگیدو
* از غرب: شورای منطقه‌ای زوولون و کریات تیوون

## روند جمعیت

جمعیت شورای منطقه‌ای دره یزرعیل در طول دهه‌ها رشد چشمگیری داشته‌است:

## فهرست شهرک‌ها
### کیبوتص‌ها

### موشاوها

### شهرک‌های اجتماعی

### دهکده‌های عربی

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی

رده:مقاله‌های خرد جغرافیای اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:همه مقاله‌های خرد
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان عبری
رده:صفحه‌هایی که از افزونه نقشه‌نگار استفاده می‌کنند
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:صفحه‌هایی که از جعبه اطلاعات منطقه مسکونی بدون پارامتر کشور استفاده می‌کنند
رده:مقاله‌های دارای منابع به زبان عبری (he)
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده
رده:صفحه‌هایی که از جعبه اطلاعات منطقه مسکونی بدون نقشه استفاده می‌کنند
رده:صفحه‌هایی که از جعبه اطلاعات منطقه مسکونی بدون مختصات استفاده می‌کنند
حد نس

**حد نس** () یک شهرک اسرائیلی از نوع شهرک اجتماعی در بلندی‌های جولان است. این شهرک در کنار رود اردن واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای جولان اداره می‌شود. حد نس در سال ۱۹۸۹ بنیان‌گذاری شد.

نام این شهرک سرواژه‌ای از نام سه شهرک اسرائیلی در شبه‌جزیره سینا است که پس از پیمان صلح مصر و اسرائیل تخلیه شدند: هولیت، دیکلا و نئوت سینای. همچنین این نام به شعار زئو ژابوتینسکی بنیان‌گذار جنبش بیتار اشاره دارد که به معنای «یک پرچم» است. جامعهٔ جهانی شهرک‌های اسرائیلی در بلندی‌های جولان را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند.

## جغرافیا
حد نس در بخش میانی بلندی‌های جولان و در لبهٔ غربی این فلات واقع شده‌است؛ جایی که فلات به سوی درّهٔ رود اردن شیب می‌یابد و آبراهه رودخانه در نزدیک به دو کیلومتری شهرک قرار دارد. این شهرک در ارتفاع ۳۰ متری از سطح دریا قرار دارد و در حدود ۱۸ کیلومتر شمال‌شرقی شهر طبریه واقع شده‌است. دسترسی به شهرک از راه جادهٔ محلی شمارهٔ ۸۸۸ فراهم می‌شود که در جنوب به جادهٔ کمربندی دریاچهٔ جلیل می‌پیوندد.

## پیشینه
بلندی‌های جولان در سال ۱۹۶۷ به دست ارتش اسرائیل تصرف شد و از آن زمان هدف شهرک‌سازی قرار گرفت. اندیشهٔ ایجاد حد نس پس از تخلیهٔ شهرک‌های اسرائیلی از سینا در پی پیمان صلح مصر و اسرائیل در سال ۱۹۷۹ شکل گرفت. مالکیت مسکن در مارس ۱۹۸۲ پس از تصویب قانون بلندی‌های جولان در سال ۱۹۸۱ تأیید شد.

جنبش صهیونیسم تجدیدنظرطلبانهٔ میشکی حروت بیتار درصدد برآمد خانواده‌های تخلیه‌شده از سینا را در شهرکی جدید در جولان اسکان دهد. در سال ۱۹۸۷ گروه نخست ساکنان آینده شکل گرفت و نخستین خانواده‌ها در سال ۱۹۸۹ به حد نس نقل مکان کردند. با این حال سرانجام هیچ‌یک از خانواده‌های تخلیه‌شده از سینا که شهرک برایشان برنامه‌ریزی شده بود در آنجا ساکن نشدند.

جامعهٔ جهانی شهرک‌های اسرائیلی در بلندی‌های جولان را بر پایهٔ حقوق بین‌الملل غیرقانونی می‌داند.

## ساختار اجتماعی و اقتصاد
حد نس بر پایهٔ الگوی شهرک اجتماعی () اداره می‌شود؛ یعنی بدون اقتصاد جمعی قابل توجه. جمعیت شهرک عمدتاً سکولار (غیرمذهبی) است. در حدود ۲۸۰ خانواده در این شهرک زندگی می‌کنند.

اقتصاد شهرک بر گردشگری و بهره‌گیری از نزدیکی به رودخانهٔ اردن استوار است و دربرگیرندهٔ خدمات میهمان‌نوازی، سفرهای خودروهای آفرود و فعالیت‌های رودخانه‌ای می‌شود. آموزش پیش‌دبستانی در خود شهرک فراهم است و دانش‌آموزان دبستانی به مروم گولان و دبیرستانی‌ها به قصرین می‌روند.

## جمعیت
حد نس یک شهرک کوچک روستایی با رشد جمعیتی چشمگیر بوده‌است. جمعیت آن از ۲۵۵ نفر در سال ۱۹۹۵ به ۸۱۵ نفر در پایان سال ۲۰۱۴ رسید که نشان‌دهندهٔ رشد ۳٫۸ درصدی تنها در سال ۲۰۱۴ بود.

## جستارهای وابسته
* سرزمین‌های تحت اشغال اسرائیل
* شهرک‌های اسرائیلی
* بلندی‌های جولان

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی حد نس

رده:مقاله‌های خرد جغرافیای اسرائیل
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۸۹ (میلادی)
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:آبادی‌های اسرائیلی
رده:مناطق مسکونی در استان شمال (اسرائیل)
رده:همه مقاله‌های خرد
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:صفحه‌هایی که از جعبه اطلاعات منطقه مسکونی بدون پارامتر کشور استفاده می‌کنند
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده
اچ‌ام‌اس فلای (جی۳۰۶)

**اچ‌ام‌اس ''فلای'' (جی۳۰۶)** یک ناوچه موتوردار رفت و برگشتی کشتی مین‌روب کلاس الگرین بود که در طول جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار می‌گرفت. این کشتی از جنگ جان سالم به در برد و در سال ۱۹۴۹ با نام **IIS** ***Palang*** به ایران فروخته شد.

### خدمت در نیروی دریایی ایران
نیروی دریایی ایران پس از خریداری این شناور، آن را به عنوان یک ناوچه طبقه‌بندی کرد و به IIS *Palang* تغییر نام داد.

در سال ۱۹۶۶، نیروی دریایی *پلنگ را* از رده خارج کرد*.*

در سال ۱۹۷۲، کشتی پس از آن که دچار سانحه شد، به عنوان اوراق فروخته شد.

## منابع

## کتابشناس
* 
* 
* 
* 
* اچ‌ام‌اس فلای (جی ۳۰۶) نیروی دریایی سلطنتی - مین‌روب بریتانیایی از کلاس آلگرین - کشتی‌های جنگی متفقین در جنگ جهانی دوم در uboat.net
رده:ناوچه‌های نیروی دریایی ایران
رده:کشتی‌های ۱۹۴۲ (میلادی)
رده:کشتی‌های ساخت اسکاتلند
رده:کشتی‌های مین‌روب بریتانیا در جنگ جهانی دوم
رده:کشتی‌های مین‌روب کلاس الگرین نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا
شورای منطقه‌ای جولان

**شورای منطقه‌ای جولان** (، ) یک شورای منطقه‌ای در بلندی‌های جولان است که خدمات منطقه‌ای را به شهرک‌های اسرائیلی واقع در این سرزمین ارائه می‌دهد. این شورا از ۱۸ موشاو، ۱۰ کیبوتص و ۴ شهرک اجتماعی تشکیل شده‌است. مرکز اداری شورا در شهر قصرین قرار دارد.

بلندی‌های جولان در جریان جنگ شش‌روزه سال ۱۹۶۷ از سوریه به تصرف اسرائیل درآمد و در سال ۱۹۸۱ قانون اسرائیل بر این منطقه اعمال شد. این سرزمین از دیدگاه جامعهٔ بین‌المللی بخشی از خاک سوریه و سرزمین‌های تحت اشغال اسرائیل به‌شمار می‌رود و شهرک‌سازی در آن از نظر حقوق بین‌الملل غیرقانونی دانسته می‌شود. شورای منطقه‌ای جولان در سال ۱۹۷۹ وضعیت شهرداری یافت.

## پیشینه
شورای منطقه‌ای جولان در سال ۱۹۷۹ تأسیس شد و نخستین رئیس آن موشه گورلیک بود. شیمون شِوِس در نخستین سال‌های پایه‌گذاری شورا به‌عنوان معاون رئیس شورا خدمت کرد.

بر پایهٔ برخی منابع، ایتسخاک رابین، نخست‌وزیر پیشین اسرائیل، در جریان مذاکرات محرمانه با سوریه بازگرداندن بلندی‌های جولان را در ازای پیمان صلح پیشنهاد کرده بود. این وعده که در اسرائیل به «وثیقهٔ رابین» شهرت یافت، در مذاکرات اسرائیل و سوریه از سوی سوری‌ها به‌عنوان استدلال اصلی برای حقشان بر جولان به‌کار گرفته شد.

در سال ۲۰۰۴ شورای منطقه‌ای جولان در تأمین مالی کارزاری علیه مذاکرات با سوریه شرکت کرد. در پی آن، جنبش صلح‌طلب «شالوم اخشاو» (، به‌معنای «صلح اکنون») شکایتی به دیوان عالی اسرائیل تقدیم کرد و مدیریت شورا را به هزینه‌کرد بودجهٔ دولتی برای تبلیغات متهم ساخت؛ اما دیوان عالی این شکایت را رد کرد.

## روسای شورا

## جمعیت
بر پایهٔ آمار سال ۲۰۱۴ جمعیت شورای منطقه‌ای گولان ۱۵٬۱۰۰ نفر بوده‌است. طبق آمار سال ۲۰۱۶ این رقم به ۱۶٬۵۱۵ نفر رسیده بود. نرخ رشد کلی جمعیت ۳٫۳ درصد گزارش شده و سطح اجتماعی‌اقتصادی ساکنان متوسط ارزیابی می‌شود.

## شهرک‌ها
شورای منطقه‌ای گولان دربرگیرندهٔ ۳۳ شهرک است که شامل ۱۰ کیبوتص، ۱۸ موشاو و ۴ شهرک اجتماعی می‌شود.

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی شورای منطقه‌ای گولان

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:بلندی‌های جولان
رده:شهرک یهودی‌نشین
رده:مقاله‌های خرد جغرافیای اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند