برونئی پیتیس

**پیتیس** واحد پول برونئی بود که آخرین بار در سال ۱۸۶۸ منتشر شد و تا قرن بیستم در گردش بود. همچنین توسط آنتونیو پیگافتا به آن *پیکیس* گفته می‌شود و برخی از انواع آن به عنوان *کوئه* و *پاکو* ( شناخته می‌شدند). بعداً در برونئی با دلار تنگه جایگزین شد که معادل ۴۰۰۰ پیتیس یا ۸۰۰ پاکو و معادل دلار اسپانیا ارزش دارد.

## تاریخچه
قبل از معرفی سکه در برونئی، از صدف‌های کوری به عنوان ارز مبادله‌ای در خرید اقلام کوچک استفاده می‌شد. برونئی همچنین به خاطر قوری‌های برنزی خود که به عنوان ارز در تجارت پایاپای در امتداد سواحل بورنئو شمالی استفاده می‌شدند، مشهور است.

اولین سکه‌های مورد استفاده در برونئی چینی بودند، اولین نوع سکه‌ها به عنوان پیتیس شناخته می‌شدند. استفاده از آن احتمالاً با تماس چینی‌ها با برونئی بین قرن‌های ۹ و ۱۲ آغاز شد.

وقتی آنتونیو پیگافتا، وقایع‌نگار فردیناند ماژلان، در سال ۱۵۲۱ از برونئی بازدید کرد، نوشت: «*این پول از [[برنز]] ساخته شده که از وسط سوراخ شده تا بتوان آن را به نخ کشید. در هر طرف آن چهار حرف چینی وجود دارد که حروف [[امپراتور چین|پادشاه بزرگ چین]] هستند. ما به این پول پیکیل می‌گوییم.*» پیکیل اشاره به پیتیس دارد.

در قرن شانزدهم، برونئی شروع به انتشار پول خود کرد. این سکه‌ها به عنوان پیتیس شناخته می‌شدند و «پیتیس» چینی برای تمایز از سکه‌های برونئی به عنوان *کوئه* شناخته می‌شد. سکه‌های چینی تا حدود نیمه دوم قرن نوزدهم در برونئی در گردش بودند.

علاوه بر پیتیس و کوئه، دلارهای نقره‌ای اسپانیایی با نرخ مبادله ۴۰۰۰ پیتیس = ۱ دلار در گردش بودند. شمش‌های آهن نیز به عنوان پول استفاده می‌شدند که ۱۰۰ قطعه مربع مسطح اینچی به ارزش ۱ دلار داشتند. توپ‌های مینیاتوری بین  به طول یک فوت نیز به عنوان پول رایج استفاده می‌شدند.

در سال ۱۹۰۶، سلطان هاشم با داشتن یک مقیم بریتانیایی در برونئی موافقت کرد. او همچنین پذیرفت که دلار تنگه که توسط بریتانیایی‌ها در مستعمره تنگه (مالایا)، سنگاپور، بورنئوی شمالی (صباح) و ساراواک استفاده می‌شد، در برونئی نیز مورد استفاده قرار گیرد. با وجود معرفی دلار تنگه، پول‌های محلی قبلی هنوز با نرخ‌های مبادله عجیب و غریب در روزهای اولیه مورد استفاده قرار می‌گرفتند. تمام سکه‌های پیتیس قبلی، *پاکو* ( نامیده می‌شدند. که در آن ۸ *پاکو* برابر با ۱ سنت یا *کایو* (*ساکایو*) بود. با این حال، رسماً ۴۰۰۰ پیت معادل یک دلار بود.

## سکه‌ها
اولین سکه‌های برونئی از آلیاژ قلع و سرب ضرب شدند. این سکه‌ها به حدود سه مجموعه تقسیم می‌شوند. اولین انواع آنها دارای طرح گلدار و ناشناس بودند. پس از آنها سکه‌هایی با نام سلاطین بی‌نام ضرب شدند. در نهایت، سکه‌هایی با نام سلاطین شناخته شده ضرب شدند. این سکه‌ها از حدود قرن شانزدهم تا حدود قرن نوزدهم ضرب می‌شدند.

سکه‌های سلاطین بی‌نام، عنوان افتخاری سلطان را دارند که روی سکه‌ها ضرب شده است. برخی از این القاب شامل ملک‌العادل (سلطان عادل) و ملک‌الطاهر (سلطان پیروز) می‌شود. این عنوان عمومی است، هرچند گمان می‌رود که سکه‌ها متعلق به سلطان محمد حسن باشد که بین سال‌های ۱۶۰۵ تا ۱۶۲۰ حکومت می‌کرد.

اولین سکه پیتیس با تاریخ مشخص، سکه‌ای بود که توسط سلطان عبدالمؤمن، که از سال ۱۸۵۳ تا ۱۸۸۵ حکومت می‌کرد، صادر شد. فلز اصلی این سکه سرب با مقداری قلع است. در روی سکه، چترهای سلطنتی و سایر نشان‌های دولت برونئی دیده می‌شود. این سکه همچنین دارای کتیبه‌ای است که ترجمه آن «به دستور اداره مالی دولت برونئی، در سال پیامبر ۱۲۸۵» است. سال پیامبر ۱۲۸۵ یا ۱۲۸۵ هجری قمری (۱۲۸۵ هجری قمری)، تاریخی است که بر اساس تقویم اسلامی ضرب شده و مطابق با ۱۸۶۸ میلادی است. سکه‌ها دو نوع بودند - پیتیس.

آخرین سلطانی که سکه مخصوص به خود را ضرب کرد، سلطان هاشم بود که در سال ۱۸۸۶ «سکه ستاره» (با چاپ ۱۳۰۴ هجری قمری روی سکه) را که در بیرمنگام انگلستان ضرب شده بود، ضرب کرد. این سکه‌ها برنزی بودند و روی آنها یک ستاره درون یک دایره با کتیبه‌ای عربی در بیرون آن قرار دارد. در پشت سکه یک «۱» درون یک دایره با عبارت «*سلطنت برونئی ۱۳۰۴*» وجود دارد.

## جستارهای وابسته

* دلار برونئی

## منابع

رده:اقتصاد برونئی
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده