ساندنس کید

**هری آلونزو لانگاباو** (۲۴ مه ۱۸۶۷ – ۷ نوامبر ۱۹۰۸) که بیشتر با نام **ساندنس کید** شناخته می‌شود، یاغی و عضو گروه بوچ کسیدی در غرب وحشی آمریکا بود. او احتمالاً در یک سفر شکار در سال ۱۸۸۳ یا قبل از آن با بوچ کسیدی (با نام واقعی رابرت لروی پارکر) آشنا شد. این باند طولانی‌ترین رشته سرقت‌های موفق قطار و بانک را در تاریخ آمریکا انجام داد.
چپ|250x250پیکسل
لانگاباو به همراه همسرش اتا پلیس و بوچ کسیدی از ایالات متحده گریخت تا از تعقیب و گریز سرسختانه آژانس کارآگاهی پینکرتون فرار کند. این سه نفر ابتدا به آرژانتین و سپس به بولیوی گریختند، جایی که اکثر مورخان معتقدند پارکر (کسیدی) و لانگاباو در نوامبر ۱۹۰۸ در یک تیراندازی کشته شدند.

## زندگی‌نامه
لانگاباو در سال ۱۸۶۷ در مونت کلر، پنسیلوانیا، از جوزیا و آنی جی. (با نام خانوادگی قبلی پلیس) لانگاباو، بومی پنسیلوانیا، به دنیا آمد. او کوچک‌ترین فرزند از پنج فرزند بود. در سن ۱۵ سالگی، او به همراه پسر عمویش جورج، با یک واگن سرپوشیده به غرب سفر کرد تا به جورج در ساخت خانه‌اش در نزدیکی کورتز، کلرادو کمک کند. در آنجا، او به عنوان یک کارگر مزرعه در مزرعه‌ای در همسایگی کار پیدا کرد و خرید و پرورش اسب را آموخت. او در سال ۱۸۸۶ کورتز را ترک کرد و به تنهایی شروع به کار کرد، به سمت شمال رفت و در مزارع کار کرد. او در مزرعه N Bar N در قلمرو مونتانا کاری پیدا کرد، اما زمستان سخت ۱۸۸۶–۱۸۸۷ مزرعه دار را مجبور کرد که کارگران مزرعه، از جمله لانگاباو را اخراج کند. لانگاباو قبل از بازگشت به بلک هیلز، برای یافتن کار دوباره در مزرعه N Bar N، به آنجا رفت.
چپ|379x379پیکسل
در سال ۱۸۸۷، هنگام سفر در مزرعه Three V در نزدیکی ساندنس، وایومینگ، او یک اسلحه، اسب و زین از یک کابوی دزدید. او توسط مقامات در مایلز سیتی، مونتانا دستگیر شد و توسط قاضی ویلیام ال. مگینیس به ۱۸ ماه زندان محکوم شد. او در این مدت در زندان لقب «ساندنس کید» را برای خود برگزید، که از شهری به همین نام در وایومینگ و این واقعیت که در سن ۱۵ سالگی خانه را ترک کرده بود، گرفته شده بود. پس از آزادی، او به عنوان کارگر مزرعه به کار خود بازگشت و در سال ۱۸۹۱ در بار یو رانچ در آلبرتا، کانادا، که یکی از بزرگ‌ترین مزارع تجاری آن زمان بود، کار کرد. او مالک مشترک یک سالن در هتل گرند سنترال در کلگری شد، اما پس از مشاجره با شریک زندگی خود، که تقریباً منجر به تیراندازی شد، دوباره به جنوب به مونتانا رفت. در آنجا، او شغل دیگری در n bar n گرفت و شروع به گله‌داری گاو و اسب در مونتانا و کانادا کرد.

لانگاباو مظنون به شرکت در یک سرقت قطار در سال ۱۸۹۲ و یک سرقت بانک در سال ۱۸۹۷ به همراه پنج مرد دیگر بود. او با گروهی به نام «گروه وحشی» مرتبط شد که شامل رابرت لروی پارکر، معروف به بوچ کسیدی، نیز می‌شد. بنا به گزارش‌ها، لانگاباو در استفاده از اسلحه سریع بود و اغلب به عنوان یک تیرانداز شناخته می‌شد. او بیشتر از کید کوری، یکی از اعضای باند که نام واقعی‌اش هاروی لوگان بود، شناخته شد. کوری در طول عضویت در باند، مردان زیادی را کشت بود. لانگاباو در یک تیراندازی با مأموران قانون، باند به رهبری جورج کوری را تا مخفیگاه هول این د وال در وایومینگ تعقیب می‌کردند، شرکت کرد و تصور می‌شود که او در آن تیراندازی دو مرد را زخمی کرده است. چندین نفر توسط اعضای باند کشته شدند، از جمله پنج مأمور اجرای قانون که توسط لوگان کشته شدند. پوسترهای «مرده یا زنده تحت تعقیب» در سراسر کشور نصب شد و جوایزی تا سقف ۳۰۰۰۰ دلار برای اطلاعاتی که منجر به دستگیری یا مرگ آنها می‌شد، در نظر گرفته شد.

لانگاباو و لوگان از یک کلبه چوبی در شهر اولد تریل در کدی، وایومینگ، به عنوان مخفیگاه استفاده کردند، زیرا قصد داشتند بانکی را در رد لاج، مونتانا سرقت کنند. سپس آنها شروع به پنهان شدن در هول-این-د-وال، واقع در نزدیکی کیسی، وایومینگ، کردند. از آنجا، آنها می‌توانستند با ترس کمی از دستگیری حمله کنند و عقب‌نشینی کنند، زیرا در ارتفاعات با چشم‌اندازی از مناطق اطراف از همه جهات قرار داشت. با این حال، کارآگاهان پینکرتون به رهبری چارلی سیرینگو، این باند را برای چند سال تحت تعقیب قرار دادند.

کسیدی و لانگاباو به نیویورک سیتی گریختند، در حالی که از سوی سازمان‌های متعدد اجرای قانون که آنها را تعقیب می‌کردند، تحت فشار مداوم بودند و شاهد فروپاشی گروهشان بودند. آنها در ۲۰ فوریه ۱۹۰۱، به همراه اتا پلیس، از آنجا به بوئنوس آیرس، آرژانتین، سوار بر کشتی بخار بریتانیایی هرمینیوس، عزیمت کردند. کسیدی خود را به عنوان جیمز رایان، برادر خیالی پلیس، جا زد. آنها در یک کلبه چوبی چهار اتاقه در یک مزرعه ۱۵۰۰۰ هکتاری (۶۱ کیلومتر مربعی) که در ساحل شرقی ریو بلانکو در نزدیکی چولیلا، درست در شرق آند در چوبوت خریداری کرده بودند، ساکن شدند. کتاب «در پاتاگونیا» نوشته بروس چتوین به نامه‌ای اشاره می‌کند که بوچ از چولیلا به مادرزن الزی لی در یوتا نوشته و تاریخ آن به ۱۰ اوت ۱۹۰۲ برمی‌گردد. در این نامه از «خانواده کوچک ۳ نفره ما» که در یک خانه ۴ اتاقه با ۳۰۰ گاو، ۱۵۰۰ گوسفند و ۲۸ اسب زندگی می‌کنند، نام برده شده است. چتوین اظهار می‌کند که این نامه در انجمن تاریخی ایالت یوتا نگهداری می‌شود.

دو راهزن انگلیسی‌زبان در ۱۴ فوریه ۱۹۰۵، بانک تاراپاکای آرژانتینو را در ریو گالگوس، در ۱۱۰۰ کیلومتری جنوب چولیلا، نزدیک تنگه ماژلان، تصرف کردند و این دو نفر در شمال و در میان علفزارهای پاتاگونیا ناپدید شدند. این دو نفر ممکن است کسیدی و لانگاباو باشند. کسیدی و لانگاباو از ترس اینکه مأموران قانون آنها را پیدا کرده باشند، مزرعه چولیلا را در ۱ مه ۱۹۰۵ فروختند. آژانس پینکرتون مدتی از محل آنها مطلع بود، اما برف و زمستان سخت پاتاگونیا مانع از دستگیری آنها، توسط مأمور فرانک دیمایو شده بود. فرماندار خولیو لزانا، حکم دستگیری صادر کرد، اما کلانتر ادوارد هامفریز، یک آرژانتینی ولزی که با کسیدی دوست بود و عاشق اتا پلیس بود، آنها را مطلع کرد. سپس این سه نفر به سمت شمال، سن کارلوس د باریلوچه، گریختند و در آنجا سوار کشتی بخار کوندور شدند و از دریاچه ناهوئل هواپی عبور کرده و وارد شیلی شدند؛ آنها تا پایان سال به آرژانتین بازگشتند. مردی با نام فرانک بوید، که در واقع ساندنس/لونگابا بود، در ۲۱ اوت ۱۹۰۵ در یک تیراندازی در شهر بندری آنتوفاگاستا، شیلی، یک افسر پلیس را به قتل رساند. او با وثیقه (معادل ۵۰٬۰۰۰ دلار آمریکا در سال ۲۰۲۲) آزاد شد و سپس با کمک معاون کنسول ایالات متحده در آنتوفاگاستا، به آرژانتین و در نهایت بولیوی گریخت. این موضوع تا سال ۲۰۲۲، زمانی که روزنامه قدیمی آنتوفاگاستا ال اینداستریال دیجیتالی شد، مشخص نبود. کسیدی، لانگباو، پلیس و یک همکار مرد ناشناس در ۱۹ دسامبر ۱۹۰۵، شعبه بانک ملی آرژانتین در ویلا مرسدس، استان سن لوئیس، که در ۷۲۰ کیلومتری غرب بوئنوس آیرس قرار دارد را سرقت کردند و ۱۲۰۰۰ پزو را به سرقت بردند. آنها برای رسیدن به امنیت از راه رشته کوه‌های آند به شیلی فرار کردند. در ۳۰ ژوئن ۱۹۰۶، پلیس گفت که از زندگی در حال فرار خسته شده است، بنابراین لانگاباو او را به سانفرانسیسکو برگرداند. کسیدی با نام مستعار جیمز «سانتیاگو» ماکسول در معدن قلع کنکوردیا در رشته‌کوه سانتا ورا کروز در آند مرکزی بولیوی، کاری قانونی پیدا کرد، جایی که لانگاباو پس از بازگشت به او پیوست. وظایف اصلی آنها شامل نگهبانی از حقوق و دستمزد شرکت بود. این دو در اواخر سال ۱۹۰۷ به سانتا کروز، شهری مرزی در شرق ساوانای بولیوی، سفر کردند، زیرا هنوز می‌خواستند به عنوان دامداران محترم ساکن شوند.

### مرگ
در ۳ نوامبر ۱۹۰۸، یک پیک در حال حمل حقوق کارگران معدن نقره آرامایو فرانکه و سیا، در نزدیکی شهر معدنی کوچک سن ویسنته در جنوب بولیوی توسط دو راهزن نقابدار آمریکایی که گمان می‌رود کسیدی و لانگاباو باشند، مورد حمله قرار گرفت. شاهدان عینی سه روز بعد آنها را در سن ویسنته دیدند، جایی که آنها در یک پانسیون کوچک متعلق به معدنچی بونیفاسیو کاساسولا اقامت داشتند. کاساسولا به آنها مشکوک شد زیرا آنها یک قاطر با داغ معدن آرامایو داشتند که از روی برند شرکت قابل شناسایی بود. او به یک افسر تلگراف در نزدیکی اطلاع داد و او نیز به هنگ سواره نظام آباروا که در همان نزدیکی مستقر بود، اطلاع داد. این واحد سه سرباز را به فرماندهی کاپیتان جاستو کونچا اعزام کرد و آنها نیز به مقامات محلی اطلاع دادند. سربازان، رئیس پلیس، شهردار محلی و برخی از مقامات او، همگی عصر ۶ نوامبر، مهمانخانه را محاصره کردند و قصد داشتند سارقان آرامایو را دستگیر کنند. همین که به خانه نزدیک شدند، راهزنان آتش گشودند و یکی از سربازان را کشتند و دیگری را زخمی کردند و درگیری مسلحانه‌ای آغاز شد که چندین ساعت تا عصر و شب ادامه داشت. حدود ساعت ۲ بامداد، در جریان آرامش نسبی در جنگ، شهردار صدای فریاد مردی را سه بار از داخل خانه شنید، سپس دو گلوله متوالی از داخل خانه شلیک شد. مقامات صبح روز بعد وارد خانه شدند و دو جسد با زخم‌های متعدد گلوله در بازوها و پاها پیدا کردند. مردی که گمان می‌رفت لانگاباو باشد، زخم گلوله‌ای در پیشانی داشت و مردی که گمان می‌رفت کسیدی باشد، جای گلوله در شقیقه‌اش بود. گزارش پلیس محلی حدس می‌زد که با توجه به موقعیت اجساد، کسیدی احتمالاً لانگاباو را که به طرز مهلکی زخمی شده بود، هدف گلوله قرار داده تا او را از رنج نجات دهد، سپس با آخرین گلوله خود را کشته است. پلیس توپیزا، راهزنان را به عنوان مردانی که از کامیون حقوق و دستمزد آرامایو سرقت کرده بودند، شناسایی کرد، اما مقامات بولیوی نام واقعی آنها را نمی‌دانستند و نمی‌توانستند آنها را به‌طور قطعی شناسایی کنند. این دو جسد در گورستان کوچک سن ویسنته، نزدیک قبر یک معدنچی آلمانی به نام گوستاو زیمر، دفن شدند. کلاید اسنو، انسان‌شناس پزشکی قانونی آمریکایی، و محققانش در سال ۱۹۹۱ تلاش کردند تا این قبرها را پیدا کنند، اما هیچ بقایایی با DNA مطابق با بستگان زنده کسیدی و لانگاباو پیدا نکردند. جستجوی اسنو اساس مستند بریتانیایی «تحت تعقیب - بوچ کسیدی و ساندنس کید» (کانال ۴، ۲۲ آوریل ۱۹۹۳؛ بعداً در ۱۲ اکتبر ۱۹۹۳ در نوا به نمایش درآمد) را تشکیل داد. در سال ۲۰۱۷، جستجوی جدیدی برای یافتن قبر کسیدی آغاز شد که بر معدنی در خارج از گوداسپرینگز، نوادا متمرکز بود. در این حفاری بقایای انسانی پیدا شد، اما آنها با DNA ارائه شده مطابقت نداشتند. برخی ادعا کرده‌اند که یک یا هر دو مرد زنده مانده و به ایالات متحده بازگشته‌اند. یکی از این ادعاها این بود که لانگاباو با نام ویلیام هنری لانگ در شهر کوچک دوشسن، یوتا زندگی می‌کرد و لانگ در سال ۱۹۳۶ درگذشت و بقایای او در دسامبر ۲۰۰۸ نبش قبر شد و تحت آزمایش DNA قرار گرفت. جان مک‌کالو، انسان‌شناس، اظهار داشت که بقایای لانگ با DNA که آنها «از یکی از بستگان دور ساندنس کید» به دست آورده بودند، مطابقت ندارد.

## منابع

رده:افراد در غرب وحشی
رده:تبهکاران غرب وحشی