ارنست یاکوب اوپرت

**ارنست یاکوب اوپرت** (به آلمانی: ؛ زادهٔ ۵ دسامبر ۱۸۳۲ در هامبورگ – درگذشتهٔ ۱۹ سپتامبر ۱۹۰۳ در همان شهر) بازرگان آلمانی بود که بیش از هر چیز به‌خاطر تلاش ناکام خود در سال ۱۸۶۸ برای ربودن بقایای پیکر پدر نایب‌السلطنه هیونگسان از آرامگاهش شناخته می‌شود. هدف او از این کار باج‌خواهی از نایب‌السلطنه برای برداشتن موانع تجارت خارجی کره بود.

اوپرت در خانواده‌ای ثروتمند از بانکداران هامبورگ زاده شد. دو برادر او یولیوس و گوستاو سالومون اوپرت از شرق‌شناسان برجستهٔ آلمان بودند. ارنست در سال ۱۸۵۱ شرکت بازرگانی خود را در هنگ کنگ بنیاد نهاد اما کسب‌وکارهایش پایدار نبود. پس از ورشکستگی شرکتش در ۱۸۶۶ به تجارت با کره علاقه‌مند شد؛ کشوری که در آن زمان سیاست انزواگرایانه‌ای سخت‌گیرانه در پیش گرفته بود و به عنوان پادشاهی گوشه‌نشین شناخته می‌شد. اوپرت دو بار در سال ۱۸۶۶ به سواحل کره سفر کرد ولی تلاش‌هایش برای گشودن مناسبات بازرگانی ناکام ماند.

## زندگی‌نامه
### پیشینهٔ خانوادگی و آغاز کار
ارنست اوپرت از خانواده‌ای پُرجمعیت برمی‌خاست که تبار آن را تا ساموئل اوپنهایمر بازمی‌یافتند. پدرش ادوارد که از پوتسدام به هامبورگ آمده بود، در سال ۱۸۲۱ نخستین بار در دفتر نشانی هامبورگ به عنوان «دلّال» ثبت شد و به دلایل ناشناخته‌ای نام خانوادگی خود را تغییر داد. ارنست در سال ۱۸۵۱ به عنوان بازرگان به آسیای شرقی رفت و نخست از هنگ کنگ و سپس از شانگهای کار می‌کرد. کسب‌وکارهای او هیچ‌گاه پایدار نبود؛ برای نمونه در سال ۱۸۵۹ تلاش‌های بازرگانی‌اش در ناگاساکی شکست خورد.

### سفرهای ۱۸۶۶ به کره
در حالی که چین دوران سلسلهٔ چینگ و امپراتوری ژاپن زیر فشار بیگانگان بندرهای خود را به روی تجارت بین‌المللی گشوده بودند، کرهٔ دوران سلسلهٔ چوسون همچنان درها را بسته نگاه داشته بود. اوپرت توانست جیمز ویتال، نمایندهٔ بریتانیایی شرکت «جاردین، ماتسون و شرکا» را برای مأموریت خود جلب کند. با کشتی بخاری رونا سواحل باختری کره برای بهره‌برداری‌های آینده شناسایی شد، هرچند ویتال تنها مهلت پنج روزه‌ای به اوپرت داده بود. هنگام فرود در کره در مارس ۱۸۶۶ مقامات کره‌ای مؤدبانه مقررات انزواگرایانهٔ کشور را به او یادآوری کردند و خرید ملک برای تأسیس دفتر تجاری را صراحتاً ممنوع اعلام کردند. حتی تهدیدهای مسلحانهٔ اوپرت نیز فرماندار محلی را نگران نساخت.

اوپرت که از ناکامی بازنگشته بود، برای سفر دوم کشتی «امپرور» را زیر فرماندهی ناخدا جیمز تجهیز کرد و در اوت ۱۸۶۶ وارد آب‌های کره شد. او نزدیک جزیرهٔ کانگ‌هوادو در برابر هانیانگ (سئول) لنگر انداخت و با مقامات کره‌ای وارد گفت‌وگو شد؛ اما کره‌ای‌ها با تاکتیک‌های وقت‌کشی پاسخ دادند و چون ذخیرهٔ زغال‌سنگ کشتی رو به پایان رفت، اوپرت ناگزیر از ترک کره شد. با این حال اوپرت توانسته بود پنهانی نامه‌هایی به لاتینی با کاتولیک‌های کره‌ای رد و بدل کند و ناخدا جیمز نقشه‌هایی از منطقه تهیه کرده بود که پس از بازگشت در اختیار کشتی‌های اکتشافی هیئت تنبیهی فرانسه به کره قرار گرفت.

اوپرت خود هیچ تجربه‌ای در یادگیری زبان کره‌ای نداشت اما زبان کره‌ای را بسیار دشوارتر از چینی و ژاپنی ارزیابی می‌کرد.

## تلاش برای غارت آرامگاه شاهزاده نامیون

اوپرت در شانگهای با کشیش فرانسوی استانیسلاس فرون (از انجمن هیئت‌های خارجی پاریس) دیدار کرد. فرون که در سال ۱۸۶۶ از آزار مسیحیان در دورهٔ بیونگ-این گریخته بود، نقشه‌ای طراحی کرده بود: با توجه به سنت نیاپرستی در کره، باید بقایای پدر نایب‌السلطنه هونگسون دایوون‌گون را از گورش بیرون آورد و آن را گروگان نگاه داشت تا نایب‌السلطنه که به جای پسرش پادشاه گوجونگ حکومت می‌کرد مجبور به گشودن درهای کشور به روی تجارت و دین شود. البته روایت‌های دیگری نیز وجود داشت مبنی بر اینکه شایعات آن زمان آرامگاه‌های شاهانهٔ کره را لبریز از گنج‌ها و عتیقه‌جات معرفی می‌کرد و هدف واقعی اوپرت صرفاً غارت بوده‌است.

### جریان حمله
با تأمین مالی یک آمریکایی به نام ای.اف.بی. جنکینز که خود نیز در ماجرا شرکت داشت، اوپرت و فرون در ۳۰ آوریل ۱۸۶۸ با دو کشتی «چاینا» (بخاری ۶۸۰ تُنی) و «گرتا» (تندر ۶۰ تُنی) زیر پرچم اتحاد آلمان شمالی و با خدمه‌ای نزدیک به ۱۳۰ نفر شامل ۱۰۰ چینی، ۲۰ فیلیپینی و ۸ اروپایی به سوی کره حرکت کردند. در ۸ مه به کره رسیدند و روز بعد دو قایق ماهیگیری از بومیان «به دست آوردند». در شب ۱۰ مه ۱۸۶۸ اوپرت در برابر ساحل چونگ‌چئونگ‌دو لنگر انداخت و افرادش را به آرامگاه یی جه‌جونگ، شاهزاده نامیون (۱۷۸۸–۱۸۳۶) رساند.

افراد اوپرت بی‌درنگ به حفاری پرداختند. گروه‌های بزرگی از کره‌ای‌ها شاهد کار آن‌ها بودند؛ به روایت اوپرت تماشاگرانی یاری‌رسان بودند، اما گزارش‌های کره‌ای حاکی از آن است که مردم سنگ و خاک به سوی مهاجمان مسلح پرتاب می‌کردند. حفاری تا سنگ‌پوش عظیم آرامگاه پیش رفت اما مهاجمان ابزار لازم برای برداشتن آن را نداشتند. آن سنگ که فولاد پنداشته می‌شد، در واقع آهک زنده بود.

گورکنان ناچار شدند بدون دست‌یابی به هدف خود عقب بنشینند. یک گزارش کره‌ای اوپرت را متهم کرد که افرادش در جریان این لشکرکشی به یک ساختمان اداری نیز حمله کرده و سلاح و اشیای دیگری غنیمت گرفته بودند. گفته می‌شود اوپرت خود ادعا کرده بود که او و دیگر اروپاییان هیئتش روسی هستند تا گناه را به گردن گروهی از بیگانگان بیندازد که پیش‌تر در آن سرزمین منفور بودند.

### عقب‌نشینی
تقریباً همهٔ مهاجمان به کشتی‌هایشان بازگشتند. آن‌ها سپس به سوی اینچون بادبان کشیدند و از آنجا اولتیماتومی بی‌پایه به حاکم کره فرستادند: کره باید درهایش را به روی خارجیان بگشاید وگرنه در ماه‌های آینده خطر بزرگی کشور را تهدید خواهد کرد. نایب‌السلطنه هونگسون دایوون‌گون نه تحت‌تأثیر قرار گرفت و نه آن‌قدر خرافاتی بود که پنداشته بودند. اوپرت تلاش دیگری برای پیاده شدن کرد اما سربازان کره‌ای که اکنون در انتظارش بودند او را پس زدند و در این درگیری دو تن از اعضای هیئت کشته شدند. سرهای این دو نفر در انظار عمومی به نمایش گذاشته شد و خشم علیه مهاجمان بیگانه را دامن زد. سرانجام با کاهش سوخت، کشتی‌ها ناگزیر از ترک کره شدند.

### پیامدها
این رویداد خشم کره‌ای‌ها را برانگیخت و آنان را از تجارت با بیگانگان بیزارتر کرد. بیگانگان بار دیگر خود را بربرهایی شرم‌آور نشان داده بودند و این امر مفروضهٔ بنیادین سیاست انزواگرایی را تأیید می‌کرد. همچنین آزار کاتولیک‌های کره‌ای به دست دایوون‌گون پس از این واقعه شدت گرفت و مسیحیان با خطر مجازات مرگ روبه‌رو شدند.

در چین، سرکردگان این لشکرکشی فوراً زیر پیگرد قانونی قرار گرفتند. کشیش فرون از چین اخراج و سپس در پودوچری هند به تبلیغ مسیحیت پرداخت. جنکینز به دلیل نبود مدرک کافی دربارهٔ مشارکتش آزاد شد. اوپرت به آلمان بازگشت.

بر پایهٔ گزارش آرنولد هنری ساویج لندور، داستان غارت ناکام آرامگاه توسط اوپرت تا پایان سدهٔ نوزدهم در کره به‌خوبی شناخته بود و هنگام ورود بیگانگان برایشان بازگو می‌شد؛ گفته می‌شد یکی از اعضای گروه مهاجم هنوز در چمولپو (اینچون) زندگی می‌کرد.

## زندگی پایانی و آثار
اوپرت پس از بازگشت به آلمان در دادگاه عالی هامبورگ محاکمه و به سه ماه زندان محکوم شد. سنای هامبورگ نیز به دلیل این واقعه درگیر اختلافاتی با اتو فون بیسمارک شد.

پس از سپری کردن دوران زندان، اوپرت به عنوان کارگزار بورس () در هامبورگ فعالیت کرد اما همچنان به کشورهای آسیای شرقی علاقه‌مند بود.

در سال ۱۸۷۹ اوپرت کتابی دربارهٔ سفرهایش به کره به انگلیسی در لندن منتشر کرد و سپس خود آن را به آلمانی برگرداند. انتشارات بروک‌هاوس در لایپزیگ نسخهٔ آلمانی را در سال ۱۸۸۰ با عنوان  (سرزمینی بسته: سفرها به کره) به چاپ رساند. نویسندگان هم‌دورهٔ او که دربارهٔ کره نوشته بودند، از گستاخی اوپرت در انتشار کتابی دربارهٔ ماجراجویی بین‌المللی خودش ابراز شگفتی کردند و از «وقاحت هولناک» کتابش سخن گفتند.

اوپرت همچنین چند کتاب دیگر دربارهٔ آفریقا و آسیای شرقی را از نویسندگان دیگر به آلمانی ترجمه کرد. از جمله در سال ۱۸۹۱ اثر جیمز اسلیگو جیمسون با عنوان  و در سال ۱۸۹۸ کتاب  و ترجمهٔ خاطرات جوزف هکو با عنوان  را منتشر ساخت.

## پیوند به بیرون
* 
* ارنست یاکوب اوپرت در دانشنامهٔ یهودی

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:زادگان ۱۸۳۲ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۰۳ (میلادی)
رده:دور از وطن‌های اهل آلمان در کره (کشور)
رده:یهودیان سده ۱۹ (میلادی) اهل آلمان