شاهزاده اوژن ژان ساووی

**شاهزاده اوژن ژان ساووی** (;  – ) آخرین کنت سواسون و از بدو تولد عضوی از خاندان ساووی بود.

تنها پسر امانوئل توماس، کنت سواسون (عضو خاندان ساووی-کاریگنانو) و پرنسس ماریا ترزیا از لیختن‌اشتاین، دوشس تروپاو، پس از مرگ پدرش در سال ۱۷۲۹ جانشین او شد، در حالی که وارث بلافصل مادرش باقی ماند و اغلب «دوک تروپاو» نیز نامیده می‌شد.

در همان سال ۱۷۲۹، ویکتور آمادئوس دوم، پادشاه ساردینیا، عنوان شوالیه نشان عالی بشارت مقدس، بالاترین نشان ساووی، را به او اعطا کرد.

در سال ۱۷۳۱، به تحریک عموی بزرگش، شاهزاده اوژن ساووی، ژنرالی مشهور و شخصیتی برجسته در دربار امپراتوری، او نیز مانند پدرش، توسط امپراتور چارلز ششم به شوالیه نشان پشم طلایی تبدیل شد.

با هدف تأسیس دومین ایالت ساووی در مرکز ایتالیا، شاهزاده اوژن ساووی، که به ویژه به نوه برادر خود، که آخرین وارث مرد زنده او بود، دلبستگی داشت، از ماریا ترزا سیبو-مالاسپینا، دوشس ماسا و پرنسس کارارا، خواستگاری کرد و موافقت امپراتور چارلز ششم و پادشاه ساردینیا، چارلز امانوئل سوم، را که او را رئیس خاندان گسترده ساووی می‌دانست، به دست آورد. دوشس در آن زمان تنها هفت سال داشت و تحت سلطنت مادرش، ریکاردا گونزاگا دی نوولارا، بود. توافق‌نامه‌های ازدواج در ۲ مه ۱۷۳۲ در وین، محل اقامت شاهزاده، امضا شد و در ماه اکتبر، نامزد هجده ساله برای ادای احترام به نامزد کوچک و مادرزن آینده‌اش از ماسا دیدن کرد. با این حال، این ازدواج به دلیل مرگ زودهنگام کنت جوان در مانهایم، جایی که او در ارتش به امپراتور خدمت می‌کرد، در ۲۳ نوامبر ۱۷۳۴، امکان‌پذیر نشد. ماریا ترزا بعداً با ارکوله رینالدو دِسته، وارث دوک‌نشین مودنا و رجیو (و دوک آینده با نام ارکوله سوم) ازدواج کرد.

با مرگ اوژن ژان، عنوان «کنت سواسون» منقرض شد و به تاج و تخت فرانسه بازگشت. میراث عظیم شاهزاده اوژن، که دو سال بعد بدون وصیت‌نامه درگذشت، به نزدیکترین خویشاوند بازمانده‌اش، عمه اوژن ژان، آنا ویکتوریا ساووی، رسید. در سال ۱۷۷۲، پس از مرگ مادر اوژن ژان، دوک‌نشین تروپاو به مالکیت شاهزادگان لیختن‌اشتاین، در شخص فرانتس جوزف اول، بازگشت.

## زندگی‌نامه
پسر امانوئل توماس و ماریا ترزا از لیختن‌اشتاین، پس از مرگ پدرش در سال ۱۷۲۹، به عنوان کنت سواسون جانشین او شد و همچنین عنوان دوک تروپائو را نیز دریافت کرد.

در سال ۱۷۲۹، پادشاه ویکتور آمادئوس دوم از ساردینیا عنوان شوالیه نشان عالی بشارت مقدس، بالاترین نشان افتخار ساووی را به او اعطا کرد.

در سال ۱۷۳۰، او سرهنگ هنگ زرهی «یونگ-ساووی» (که بعدها هشتمین هنگ دراگون «کنت مونته‌کوکولی» شد) شد.

در سال ۱۷۳۱، به تحریک عموی بزرگش، شاهزاده اوژن ساووی، ژنرالی مشهور و چهره‌ای برجسته در دربار امپراتوری، مانند پدرش توسط امپراتور چارلز ششم به شوالیه نشان پشم طلایی منصوب شد.

در همان دوره، با هدف تأسیس دومین ایالت ساووی در مرکز ایتالیا، شاهزاده اوژن ساووی، که به ویژه به برادرزاده بزرگش، آخرین وارث ذکورش که هنوز زنده بود، دلبسته بود، از دوشس ماسا و کارارا، ماریا ترزا سیبو-مالاسپینا، خواستگاری کرد و حمایت امپراتور و پادشاه جدید ساردینیا، چارلز امانوئل سوم، را که او را رئیس خانواده می‌دانست، به دست آورد. دوشس در آن زمان تنها هفت سال داشت و تحت سلطنت مادرش، ریکاردا گونزاگا از نوولارا، بود. قرارداد ازدواج در وین، جایی که شاهزاده در ۲ مه ۱۷۳۲ اقامت داشت، امضا شد و در ماه اکتبر با امضای شخصی نایب‌السلطنه و زوج نامزد در طی یک دیدار رسمی با ماسا، که در آن زمان هجده ساله بود، تأیید شد. با این حال، به دلیل مرگ زودهنگام کنت جوان در ۲۴ نوامبر ۱۷۳۴، در سن ۲۰ سالگی، در مانهایم، پایتخت پالاتینات، این ازدواج نتوانست انجام شود.

بقایای او در کلیسای محلی سنت سباستین به خاک سپرده شد؛ به همین مناسبت، یوهان فرانتس کاپلینی فون ویکنبرگ، عضو شورای سلطنتی، کتیبه‌ای را برای مقبره او دیکته کرد (که در اینجا قابل مشاهده است)، که بعداً آن را در مجموعه کتیبه‌ها و بناهای یادبود خود به نام Thesaurus Palatinus گنجاند.

یوجین جان فرانسیس پس از مرگ خود هیچ وارثی از خود به جا نگذاشت، و بدین ترتیب شاخه ساووی-سواسون از خاندان ساووی منقرض شد. دوک‌نشین تروپاو تا زمان مرگ مادر، بدون فرزند بیشتر، در سال ۱۷۷۲ در مالکیت او باقی ماند، زمانی که به همراه بقیه میراث عظیم او، به شاهزادگان لیختنشتاین، که با فرانتس یوزف اول شروع می‌شد، بازگشت.

## منابع

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:اهالی پادشاهی ساردنی
رده:درگذشتگان ۱۷۳۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۷۱۴ (میلادی)
رده:ژنرال‌های امپراتوری مقدس روم
رده:شوالیه‌های پشم زرین اتریش
رده:کنت‌های سوآسون