ارتش هفتم ایتالیا

**ارتش هفتم ایتالیا** () ارتش میدانی زیرمجموعه ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم بود.

## تاریخچه
ارتش هفتم جودیکاری در ۲۵ فوریه ۱۹۱۸ در برشا تحت فرماندهی سپهبد جولیو چزاره تاسونی و تحت فرماندهی سپاه سوم ارتش به فرماندهی سپهبد ویتوریو کامرانا و سپاه بیست و پنجم ارتش به فرماندهی سپهبد ادواردو راوازا تشکیل شد؛ ارتش هفتم که از استلویو به گاردا اعزام شده بود، به ویژه اقدامات تهاجمی را در بخش گذرگاه مونتیچلی-توناله انجام داد. پس از عقب‌نشینی در نبرد دوم پیاوه، ارتش جودیکاری نقش اساسی در نبرد ویتوریو ونتو ایفا کرد، به طوری که سرتیپ فدریکو بایستروچی فرمانده توپخانه ارتش و سرهنگ للیو گاویلیو فرمانده نیروی هوایی ارتش بودند.

فرماندهی ارتش هفتم در ۱۸ نوامبر ۱۹۱۸ منحل شد و چند روز بعد، فرماندهی آن به ارتش نهم واگذار شد.

### جنگ جهانی اول
پس از شکست فاجعه‌بار در نبرد کاپورتو (نوامبر ۱۹۱۷)، ارتش ایتالیا توسط آرماندو دیاز به‌طور کامل سازماندهی مجدد شد و ارتش هفتم جدید ایتالیا تحت فرماندهی جولیو چزاره تاسونی تشکیل شد.

این ارتش در نبرد موفقیت‌آمیز رودخانه پیاوه (ژوئن ۱۹۱۸) و نبرد ویتوریو ونتو (اکتبر-نوامبر ۱۹۱۸) شرکت کرد.

ارتش هفتم جودیکاری در ۲۵ فوریه ۱۹۱۸ در برشا تحت فرماندهی سپهبد جولیو چزاره تاسونی و تحت فرماندهی سپاه سوم ارتش به فرماندهی سپهبد ویتوریو کامرانا و سپاه بیست و پنجم ارتش به فرماندهی سپهبد ادواردو راوازا تشکیل شد؛ ارتش هفتم که از استلویو به گاردا اعزام شده بود، به ویژه اقدامات تهاجمی را در بخش گذرگاه مونتیچلی-توناله انجام داد. پس از عقب‌نشینی در نبرد دوم پیاوه، ارتش جودیکاری نقش اساسی در نبرد ویتوریو ونتو ایفا کرد، به طوری که سرتیپ فدریکو بایستروچی فرمانده توپخانه ارتش و سرهنگ للیو گاویلیو فرمانده نیروی هوایی ارتش بودند.

فرماندهی ارتش هفتم در ۱۸ نوامبر ۱۹۱۸ منحل شد و چند روز بعد، فرماندهی آن به ارتش نهم واگذار شد.

### جنگ جهانی دوم
ارتش هفتم در چندین دوره از جنگ جهانی دوم تشکیل شد، اما همیشه در حالت ذخیره نگه داشته می‌شد. عملیات کمی را شاهد بود. ارتش هفتم ابتدا بین سپتامبر و دسامبر ۱۹۳۹ و بعداً بین ژوئن و اکتبر ۱۹۴۰، به‌عنوان ذخیره برای حمله ایتالیا به فرانسه تشکیل شد.

در سپتامبر ۱۹۳۹، فرماندهی ارتش هفتم بازسازی و در ۱۴ دسامبر همان سال دوباره منحل شد. ارتش هفتم در ۱۲ ژوئن ۱۹۴۰، دو روز پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم، تحت فرماندهی والاحضرت ژنرال منصوب فیلیبرتو دی ساوویا-جنوا، با ادغام سپاه‌های ارتش هفتم و هشتم، بازسازی شد. این ارتش در ۱۷ ژوئن به تورین منتقل شد تا به مرز غربی اعزام شود، جایی که در ۲۴ ژوئن با تجهیزات کامل به آنجا رسید. به دلیل آتش‌بس با فرانسه، در هیچ عملیاتی شرکت نکرد و منحصراً به عنوان یک نیروی ذخیره عمومی خدمت کرد. این ارتش در ۳۱ اکتبر ۱۹۴۰ منحل شد.

ارتش هفتم در ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۱ با وظیفه دفاع از سواحل ساردینیا، پولیا، کامپانیا و لاتزیو بازسازی شد و طبق دستورالعمل‌ها، به ترتیب سپاه‌های سیزدهم، نهم، سی‌ام و هفدهم ارتش را به کار گرفت. فرماندهی این واحد بزرگ نظامی به والاحضرت ژنرال آدالبرتو از ساووی-جنوا، برادر فیلیبرتو از ساووی-جنوا، واگذار شد.

در ۱۰ آوریل، ارتش هفتم سپاه‌های سیزدهم و هفدهم ارتش را به ارتش پنجم واگذار کرد و به همراه آنها مسئولیت سرزمین‌های تحت اختیارشان را به آنها واگذار کرد و سپاه سی و یکم ارتش را که وظیفه دفاع از کالابریا را بر عهده داشت، و در ۱ مه سپاه نوزدهم ارتش را تحت فرماندهی خود قرار داد، در حالی که سپاه‌های نهم و سی‌ام ارتش تحت فرماندهی واحد بزرگ نظامی باقی ماندند؛ دومی در دسامبر ۱۹۴۲ تحت فرماندهی ژنرال ویتوریو سوگنو به تونس منتقل شد، جایی که او مسئولیت نیروهای تیپ ۵۰ پیاده‌نظام ویژه و لشکر «سوپرگا» را که در بخش ساحلی بین سوسه و صفاقس مستقر بودند، بر عهده گرفت و تحت فرماندهی ارتش زرهی پنجم آلمان قرار گرفت.

در طول سال ۱۹۴۳، ارتش هفتم به عملیات خود در جنوب ایتالیا ادامه داد. در ۱ آگوست ۱۹۴۳، آدالبرتو دی ساوویا-جنوا به عنوان فرمانده ارتش هفتم جایگزین ژنرال ماریو آریسیو شد که در ۲۰ آگوست به عنوان ژنرال منصوب شد.

از ۳ سپتامبر، واحدهای سپاه پانزدهم ارتش، که برای دفاع از سواحل کالابریا مستقر شده بودند، با پیاده شدن نیروهای انگلیسی-آمریکایی در مناطق رجیو کالابریا، پالمی و باگنارا کالابرا مقابله کردند و پیشروی آنها را کند کرده و آنها را در نبردهای شدید مکرر در امتداد دامنه‌های آسپرومونته درگیر کردند. در نتیجه وقایع پس از آتش‌بس ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، در ۹ سپتامبر، فرماندهی ارتش هفتم مقر خود در پوتنزا را ترک کرد و با بخش عمده‌ای از ستاد خود به فرانکاویلا فونتانا در استان بریندیسی نقل مکان کرد. سپس در ۱ اکتبر ۱۹۴۳ به مونترونی دی لچه نقل مکان کرد.

در ۱۱ سپتامبر، ارتش هفتم سپاه نوزدهم ارتش را از دست داد، که در نتیجه وقایع پس از آتش‌بس در سانتا ماریا کاپوا وتره منحل شد و به فرماندهی نیروهای مسلح کامپانیا تبدیل شد، و ارتش هفتم به سپاه‌های نهم، سی و یکم و یکم ارتش که در ۱۴ سپتامبر تشکیل شده بودند، تقسیم شد. ارتش هفتم در ۲۴ نوامبر ۱۹۴۳ به‌طور قطعی منحل شد.

در سپتامبر ۱۹۴۱، این ارتش دوباره تشکیل شد تا از جنوب ایتالیا (آپولیا، کامپانیا، لاتزیو و کالابریا) دفاع کند. در سپتامبر ۱۹۴۳، پس از آتش‌بس کاسیبیل، آنها مقاومت کمی در برابر حمله متفقین به ایتالیا نشان دادند و تسلیم آلمانی‌ها شدند.

فرماندهان ارتش هفتم در جنگ جهانی دوم:
* امانوئل فیلیبرتو، دوک پیستویا (ژوئن ۱۹۴۰ - اکتبر ۱۹۴۰)
* فرانچسکو زینگالس (موقت) (سپتامبر - اکتبر ۱۹۴۱)
* آدالبرتو، دوک برگامو (اکتبر ۱۹۴۱ - اوت ۱۹۴۳)
* ماریو آریسیو (اوت ۱۹۴۳ - سپتامبر ۱۹۴۳)

## منابع

* 

رده:ارتش‌های میدانی ایتالیا در جنگ جهانی اول
رده:ارتش‌های میدانی ایتالیا در جنگ جهانی دوم