آلینا مناتساکانیان

**آلینا مناتساکانیان** (؛ ؛ زادهٔ ) هنرمند تجسمی ارمنی‌تبار اهل سوئیس-ایالات متحده آمریکا است. که به دلیل چیدمان‌های مفهومی خود در رسانه‌های مختلف (ویدئو، صدا، رباتیک، اشیاء) و سبک نقاشی و طراحی خود به نام مارکز شناخته شده است. هویت، مرزها و بی عدالتی موضوعات مورد علاقه وی هستند..

وی در نوشاتل، سوئیس زندگی و کار می‌کند. وی از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۷ رئیس و از سال ۲۰۱۷ به عنوان رئیس مشترک ، انجمن هنرمندان حرفه‌ای تجسمی سوئیس فعالیت داشته است.

## زندکی‌نامه
مناتساکانیان در ۱۱ فوریه ۱۹۵۸ در تهران، ایران به دنیا آمد. مادرش، هاسمیک هاروتونیان، جراح پلاستیک و پدرش، لوون مناتساکانیان، معمار بود. مناتساکانیان از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ در دانشکده معماری دانشگاه تهران در رشته معماری تحصیل کرد.

در سال ۱۹۷۹ در جریان انقلاب ایران برای ادامه تحصیل در رشته هنرهای تجسمی در دانشگاه پاریس ۸ به پاریس رفت. ادمون کوشو، یکی از پروفسورها در طول تحصیلش در توسعه کارش بسیار مهم بود، طرز تفکر مفهومی و تحلیلی وی بر مناتساکانیان در کارهای بعدی وی تأثیر گذاشت. یکی از نتایج مطالعات وی Verb-images بود، مجموعه‌ای که وی با استفاده از حروف الفبای ارمنی ایجاد کرد. شکل رسمی و مرسوم که نوشتن است، از طریق تبدیل از حالت کلامی به حالت تصویری، بدون ارجاع به اشکال قابل تشخیص، ارزش تصویری خالص به خود می‌گیرد. هدف این تحقیق استفاده از فرمی متعارف و شناخته شده برای ایجاد تصاویر بصری انتزاعی است.

از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳، مناتساکانیان عضوی از گروه تئاتری آربی اوانسیان کارگردان، که به خاطر خلاقیت‌های تجربی خود شناخته می‌شود، شد. تجربه دو ساله این موضوع را به وجود آورد که «چگونه پیش‌بند سوزن‌دوزی‌شده مادرم در زندگیم گسترده می‌شود». نسخه سینمایی این نمایشنامه در سال ۱۹۸۵ تولید شد. مناتساکانیان در دو نسخه نمایشی و سینمایی این اثر به عنوان بازیگر حضور داشت.

در سال ۱۹۸۴، مناتساکانیان به لس آنجلس نقل مکان کرد. وی کار خود را در طراحی و هنر آغاز کرد. وی در سال ۲۰۰۰ مدرک کارشناسی ارشد هنر را از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در لس آنجلس دریافت کرد. پروفسور جو سولدیت و الیزابت برایانت تأثیرات اساسی در هنر چیدمان و ویدیو داشتند. مناتساکانیان در دوران تحصیل شروع به زیر سؤال بردن هویت خود کرد. وی در ایران به دنیا آمد. در فرانسه زندگی می‌کرد و هم اکنون در ایالات متحده آمریکا است و خود را ارمنی می‌داند. وی در آثار هنری خود به افکار خود پرداخت. در *جعبه, صلیب, مثله‌کردن, نسل‌کشی* (1996) وی نسل‌کشی ارمنی‌ها را در یک چیدمان/پرفورمنس با ترکیب اشیا، تصاویر، موسیقی و اجرا مطرح کرد. اثر بعدی این دوره، *خودنگاره* (۱۹۹۷) است که وی چیزهای مختلفی از جمله زمین، خانه و تصویر خود را در جعبه‌های مقوایی قرار می‌دهد. وی دوباره از جعبه‌های مقوایی در نصب دیگری به نام *سفر* (۱۹۹۷) استفاده می‌کند.

در این دوره کار وی نمادین‌تر می‌شود. شکل اولیه خانه در آثار وی و زمین تکرار می‌شود. در سال ۲۰۰۰ وی خانه روی چرخ‌ها، چیدمان ویدیویی با خانه‌ای روی چرخ در مرکز را ایجاد کرد. این یک اثر زندگینامه ای است که به زندگی وی در ۳ کشور و هویت ارمنی وی می‌پردازد. این اشاره به خود چندفرهنگی اوست.

در سال ۲۰۰۳، مناتساکانیان از شورای علوم انسانی کالیفرنیا برای داستان‌های ما کمک مالی دریافت کرد، پروژه‌ای مبتنی بر جامعه که در آن وی با گروهی از دانشجویان چندفرهنگی کار کرد و با داستان‌های آنها به زبان‌های مختلف یک چیدمان صوتی ساخت. در همان سال وی اثری به نام ۱ نفر درگذشت. سه دفترچه یادداشت قانونی حاوی عبارت «۱ نفر فوت شد» یک و نیم میلیون بار تکرار شده است. هدف از این اثر این بود که تمام افرادی را که در جریان نسل‌کشی ارمنی‌ها در آغاز سده بیستم کشته شدند، بپذیرد.

مناتساکانیان در سال ۲۰۰۶ به سوئیس نقل مکان کرد. وی یک سبک کاری جدید به نام مارک‌ها ایجاد کرد: نقاشی‌ها و طراحی‌ها، اغلب در چندین لایه، شبیه به نوشتن. «وقتی از جایی به مکان دیگر می‌رویم، علامت‌های خود را می‌گذاریم. علائم جدید علائم قدیمی را پوشش نمی‌دهند بلکه آنها را تکمیل می‌کنند.» مناتساکانیان می‌گوید. در سال ۲۰۰۷ وی از اداره فرهنگ فدرال سوئیس برای نصبی با عنوان The Mountain From Me I کمک هزینه دریافت کرد. در چیدمان با پنج ویدیو، ربات و مدلی از کوه آرارات، کوهی نزدیک به ارامنه و ارمنستان اما در کشوری متفاوت، به تور جهانی می‌رود.

از آنجایی که کوه نزد من می‌آید، مناتساکانیان از دانشکده پلی تکنیک (EPFL) لوزان کمک می‌گیرد. این همکاری برای استفاده از یک ربات برای حرکت دادن کوه بود. تجربه آنها در زمینه رباتیک در سال ۲۰۰۹ ادامه یافت، زمانی که وی در رزیدنت Artists in Labs سوئیس در مؤسسه هوش مصنوعی در لوگانو پذیرفته شد. در طول اقامت ۹ ماهه وی با دنیای هوش مصنوعی و رباتیک آشنا شد و در پایان دوره یک نمایش رباتیک با روبات‌های چرخدار کوچک ارائه داد. این اجرا وقتی بیدار شدم خورشید حرکت کرده بود نام داشت، اثر دیگری مربوط به حرکت و تغییر آن در شرایط زندگی.

رسانه‌ها در چیدمان‌ها و اجراهای وی مفاهیم را دنبال می‌کنند؛ بنابراین در سال ۲۰۱۲، وی یک تأسیسات خاص در ارمنستان به نام «دیوارهای سیکلوپی ما» ایجاد کرد که یک کار ساختمانی اجتماعی بود که منجر به تمیز کردن یک روستا - جایی که دیوارهای سیکلوپی تاریخی وجود دارد - و ایجاد دیواری با بطری‌های پلاستیکی، قطعات فلز، کاغذ و شیشه که در طی فرایند تمیز کردن یافت شد، شد.

در سال ۲۰۱۴ مناتساکانیان با حضور ادموند هابتیان از فرانسه و کاترین اشلیمان، ژنوو پترمن، ژوزت تارامارکاز و پیر جورجیو د پینتو از سوئیس، نمایشگاهی را در موزه هنر مدرن، ایروان، ارمنستان مدیریت کرد. این پروژه «بیا نزدیکتر» نام داشت و هدف آن برقراری ارتباط با مردم محلی از طریق آثار هنری تعاملی و رویدادهای مختلف بود. مناتساکانیان چیدمان تعاملی به نام «Message in a Bottle» را برای این نمایشگاه خلق کرد.

بندانگشتی|جایگزین=«Մեկ մարդ մահացել է» գիրք և գրքույկներ (One person died book and booklets)
سال ۲۰۱۵ صدمین سالگرد نسل‌کشی ارمنی‌ها بود. مناتساکانیان یک نسخه قابل پیش‌بینی از ۱ نفر مرده را ایجاد کرد که وی آن را یک نفر مرد، بنای گذرا نامید. ایده این بود که کار را تا حد امکان در سوئیس و جاهای دیگر به نمایش بگذاریم. از نظر فنی، این کار نرم‌افزاری است که عبارت «یک نفر درگذشت» را در اندازه‌ها و سایه‌های مختلف خاکستری تکرار می‌کند. یک شمارنده قرمز رنگ تکرار را محاسبه می‌کند و وقتی به ۱٫۵ میلیون رسید دوباره شروع می‌شود. مناتساکانیان در سال ۲۰۱۷ این پروژه و همچنین سایر آثار خود در رابطه با نسل‌کشی را در کتابی دوگانه که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد، مستند کرد. یکی از کتاب‌ها نسخه سوم کتاب ۱ نفر مرده است که در ۱۰۰ نسخه محدود چاپ شده است. کتاب همراه توسط پنج نویسنده به پنج زبان مختلف نوشته شده است که همگی به انگلیسی ترجمه شده‌اند. نویسندگان ماریو کازانووا، راملا گریگوریان آبامونتیان، آلیس هنکس، سورن مانوکیان و کارینه تیسوت هستند.

مناتساکانیان در سال ۲۰۱۶ مجموعه‌ای از همکاری‌ها را با نوازندگان آغاز کرد. حاصل این همکاری‌ها مجموعه‌ای از نقاشی‌های متحرک و دیجیتال بود. نقاشی متحرک نقاشی است که به تدریج در طول موسیقی تکامل می‌یابد و بیننده می‌تواند بسیاری از جهش‌های اثر را ببیند. وی با کارینه وارطانیان، پیانیست، با سرژ تانکیان از سیستم آو ا داون و در سال ۲۰۱۹ با باربارا مایندر، نوازنده فلوت همکاری کرد.

بندانگشتی|جایگزین=Բալադ, ۲۰۱۶, պիգմենտային տպագրություն թղթի վրա (Ballade, 2016, pigmented print on paper)
بندانگشتی|جایگزین=Անսովոր կապեր, ինստալյացիա, ۲۰۱۷, ակրիլ փայտի վրա (Connexions Insolites, Installation, 2017, acrylic on wood)
از سال ۲۰۱۶، طراحی به رسانه مورد علاقه مناتساکانیان تبدیل شده است. نقاشی‌ها ادامه علامت‌ها هستند، اما معمولاً و بدون لایه با جوهر سیاه. در سال ۲۰۱۸ طراحی‌ها و نقاشی‌ها به صورت سه بعدی تکامل یافتند. مناتساکانیان با استفاده از چوب برش لیزری نقاشی‌های سه بعدی خلق کرد.

## یادداشت

## جستارهای وابسته
* فهرست هنرمندان ارمنی

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:ارمنی‌تبارهای اهل سوئیس
رده:ارمنی‌های ایالات متحده آمریکا
رده:افراد ایرانی ارمنی‌تبار
رده:افراد زنده
رده:اهالی تهران
رده:اهالی نوشاتل
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در لس آنجلس
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه تهران
رده:زادگان ۱۹۵۸ (میلادی)
رده:هنرمندان زن اهل سوئیس
رده:هنرمندان مفهومی