کارولین متیوز

**کارولین تویگ متیوز** ، کارشناسی پزشکی و جراحی (25 سپتامبر 1877-1927) یک پزشک و خبرنگار جنگی بود و به عنوان "قهرمان جنگ" لقب گرفت.  او در زلزله مسینا در سال 1908 در صلیب سرخ ایتالیا و در طول جنگ بالکان و جنگ جهانی اول در بیمارستان‌های نظامی خدمت کرد و به عنوان اسیر جنگی به اسارت گرفته شد. به او مدال شاه ویکتور امانوئل ، مدال صلیب سرخ ایتالیا، مدال یادبود شاه ویکتور امانوئل و نشان مونته‌نگرو دانیلو اهدا شد.  هنگامی که او درگذشت، مطبوعات او را " بلبل فلورانس بالکان" نامیدند. 

## اوایل زندگی و تحصیلات
کارولین تویگ در 25 سپتامبر 1877،  از والدین لیورپولی ، جان تویگ (1848-1908) و همسرش کارولین سارا تویگ، با نام خانوادگی سارجنت (متولد 1847)،  که در منطقه واترلو شهر زندگی می‌کردند، متولد شد و در 26 ژوئن 1878 غسل تعمید داده شد.  او دو برادر داشت، جان اس. تویگ (متولد 1872) که قرار بود قبل از سال 1896 به عنوان کشیش در ویورتون -کام- داندرا ، کامبریا  منصوب شود و در کلیسای جامع کارلایل برای خدمت در محله ریونستوندیل ، وست‌مورلند، منصوب شود.  برادر کوچکترش، هربرت ال. تویگ (متولد 1875)، پیش از این در سال 1901 به عنوان تاجر برنج و میوه، راه پدرشان را در پیش گرفته بود. 

او پیش از آغاز تحصیلات دانشگاهی، آموزش‌های خصوصی دریافت کرده بود و در سال ۱۸۹۸، در سن ۲۱ سالگی، برای تحصیل در رشته پزشکی راهی ادینبرا شد. در سرشماری سال ۱۹۰۱، محل سکونت او در منطقه نیوینگتون ثبت شده است. در طول دوران تحصیل، او در سه نشانی مختلف اقامت داشت و در نهایت در سالن ماسون واقع در میدان جورج مستقر شد. در سال تحصیلی پایانی‌اش، یعنی ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۳، خانواده‌اش تعطیلات را به‌صورت مشترک در آبویْن، اسکاتلند گذراندند.

متیوز در ژوئیه 1903، امتحانات حرفه‌ای سطح سوم در پزشکی و جراحی را با موفقیت گذراند،  و در 17 اکتبر 1903،   پس از تحصیل به عنوان دستیار در دانشگاه ادینبورگ، مستقر در کالج پزشکی زنان ادینبورگ ، در رشته پزشکی واجد شرایط شد.  اساتید دانشگاهی او شامل شیمیدان تحلیلی، WI Macadam ، رادیولوژیست پیشگام داوسون ترنر ، دی. نوئل پاتون ، ویلیام کریگ ، ویلیام راسل ، هاروی لیتل جان و متخصص مغز و اعصاب الکساندر بروس و همچنین دکتر گریس کادل در درمانگاه شهر جدید بودند. 

او بعداً در سال ۱۹۰۵ به عنوان یک زن مجرد تعطیلات خود را در برایتون گذراند. 

متیوز در ژوئیه ۱۹۰۳ موفق شد آزمون‌های حرفه‌ای سطح سوم در رشته پزشکی و جراحی را با موفقیت پشت سر بگذارد و در نهایت در تاریخ ۱۷ اکتبر همان سال به‌طور رسمی صلاحیت طبابت را کسب کرد. او این مسیر را به‌عنوان دانشجوی آزاد خارج از چارچوب رسمی دانشگاه ادینبرا طی کرد، اما آموزش‌های خود را در کالج پزشکی زنان ادینبرا دریافت نمود؛ نهادی که در آن زمان نقش مهمی در فراهم‌سازی فرصت‌های تحصیلی برای زنان در رشته‌های پزشکی ایفا می‌کرد.

در طول دوران تحصیل، متیوز تحت آموزش گروهی از استادان برجسته و متخصصان حوزه‌های مختلف پزشکی قرار گرفت. از جمله این افراد می‌توان به ویلیام آی. مک‌آدام، شیمی‌دان تحلیلی؛ داوسون ترنر، پیشگام در رادیولوژی؛ دی. نوئل پاتون، متخصص فیزیولوژی؛ ویلیام کریگ، داروساز و استاد بالینی؛ ویلیام راسل، آسیب‌شناس؛ هاروی لیتل‌جان، متخصص پزشکی قانونی؛ و الکساندر بروس، متخصص مغز و اعصاب اشاره کرد. افزون بر این، او در درمانگاه نیو تاون تحت راهنمایی دکتر گریس کادل نیز آموزش عملی دید؛ پزشکی که خود از پیشگامان آموزش زنان در حوزه پزشکی محسوب می‌شد.

## شغل

### فاجعه مسینا و کالابریا
متیوز داوطلبانه در زلزله مسینا در سال ۱۹۰۸ خدمت کرد، زمانی که شهر تقریباً نیمی از جمعیت خود از جمله پرستاران و پزشکان را از دست داد.  او از جمله کسانی بود که در تلاش‌های امدادی بین‌المللی شرکت داشتند و مدال شاه ویکتور امانوئل را دریافت کردند. 
راست|بندانگشتی|سربازان ایتالیایی در حال جستجو در میان ویرانه‌های زلزله مسینا، ۱۹۰۸
از او انتظار می‌رفت که نقشی پزشکی در یک جامعه جذامی در چین بر عهده بگیرد، اما به آنجا نرسید،  او با کشتی‌ای که به طور ویژه برای کمک به ایتالیا اجاره شده بود، از تبت بازگشت.  گفته می‌شود که با متیوز به عنوان یکی از سربازان هنگام پیوستن به سرباز نارنجک‌انداز رفتار شده و در حین تلاش برای نجات جان انسان‌ها در این فاجعه ویرانگر، "وحشت‌های غیرقابل توصیف" یا "مناظر وحشتناک" از جمله "جهنمی بدتر از آنچه دانته به تصویر کشیده است" را دیده است. در سال 1910، متیوز تنها زن و تنها انگلیسی زبان در میان سربازانی بود که به غیرنظامیان در روستای سینکفروند ، کالابریا کمک می‌کردند، جایی که عفونت آبله  نیز شایع بود و شهر "زیر پرچم زرد " قرار داشت. او خودش مجبور شد قبل از بازگشت به خانه، با یک "بیماری جدی" نامشخص در رم استراحت کند. 

همکاران سابق او در سالن کودکان مجله *جنتل‌وومن*  با لحنی نسبتاً رمانتیک درباره او نوشتند: «او، غریبه‌ای سرسخت در اردوگاه، با اراده کار می‌کرد و سختی‌های مردان را تحمل می‌کرد.» 

در سال ۱۹۱۱ او مفتخر به دریافت مدال صلیب سرخ ایتالیا و مدال یادبود شاه ویکتور امانوئل شد.

## تجربیات خدمت در جنگ

### جنگ بالکان 1912–1913 مونته نگرو
در سال‌های ۱۹۱۲-۱۹۱۳ او به عنوان جراح در ارتش مونته‌نگرو و خبرنگار جنگی برای *روزنامه «اسفر»* مشغول به کار شد. او مفتخر به دریافت نشان دانیلو نیز شد. 

مقاله‌های روزنامه‌نگاری جنگی متیوز، از جمله آنچه در شماره ژانویه ۱۹۱۳ نشریه منتشر شد، جزئیات بیشتری از تجربیات او در میدان‌های نبرد را روشن می‌سازد. در یکی از این خاطرات، او شرح می‌دهد که چگونه در شبی طوفانی و برفی، هنگام حرکت برای کمک به یک افسر مجروح، در جاده‌ای ناهموار زمین خورد. در حالی که تلاش می‌کرد از تجهیزات پزشکی‌ای که همراه داشت محافظت کند، فک‌اش شکست، چند دندانش آسیب دید و صورتش دچار بریدگی شد. با وجود این جراحات، او مسیر را ادامه داد و پای زخمی آن افسر را درمان کرد. پس از چند روز استراحت برای بهبود نسبی خود، دوباره به پست بیمارستانی‌اش بازگشت.

متیوز در همان مقاله، از روحیه میهن‌پرستانه مردم مونته‌نگرو سخن می‌گوید؛ مردمی که با وجود فقر شدید و زخم‌های عمیق ناشی از جنگ، همچنان با غرور و تعهد به کشورشان پایبند بودند. او همچنین به وضعیت نسبی راحتی اسیران جنگی ترک اشاره می‌کند، که در مقایسه با شرایط سخت مردم محلی، در آسایش بیشتری به سر می‌بردند.

در نوامبر ۱۹۱۲، در *کتاب «زن محترم* »، مطلبی با عنوان «یک پزشک خانم در جبهه»، می‌گوید که او قبل از داوطلب شدن برای کار در بیمارستان نظامی در سوریه بوده و بنابراین برای آب و هوای بالکان لباس نامناسبی پوشیده بوده است. خاطرات او جزئیات شایعه‌پراکنی از سفرش ارائه می‌دهد که با رویکردی واقع‌گرایانه به شرح جزئیات مجروحان جسمی و روحی که در طول نگرانی‌های مربوط به بهداشت بی‌کیفیت و کمبود منابع در بیمارستان نظامی با آنها مواجه شده، در تضاد است. او می‌گوید که در هر هفته ۴۰۰۰ مجروح تحت درمان قرار می‌گرفتند و فقط پرستاران آماتور و حتی کودکان به عنوان «بهیار بخش» در آنجا بودند، اما با کمال تعجب، با وجود مشکلات زبانی خودش و عدم حمایت پزشکان روسی، تنها ۱۶ نفر جان خود را از دست می‌دادند. او همچنین شجاعت و جوانمردی مردان مجروح را ستایش می‌کند که آنها را «شجاع، صبور، سپاسگزار» می‌نامد... اما مشتاق است که دوباره «بیرون» رفته و در جبهه خدمت کند. 

### جنگ جهانی اول
بندانگشتی|مجله‌ی ''«اسفر»''
با شروع جنگ جهانی اول، متیوز دوباره داوطلب شد، این بار با هزینه شخصی خود در صربستان خدمت کند،  و پس از رد شدن طرحش برای پیوستن به سرویس آمبولانس صحرایی صربستان، به عنوان افسر پزشکی در ارتش صربستان مشغول به کار شد.  او (برخلاف بسیاری از زنان طبقه متوسط یا بالای آن زمان که فاقد تاب‌آوری او بودند) گفت که با استفاده از مهارت‌هایش، احساس می‌کند که «زندگی در این روزها ارزش زیستن دارد.»  مقالات او برای *نشریه اسفر* یک دفتر خاطرات جنگی مصور را تشکیل می‌داد، مثلاً در ژوئیه 1915، که واحد زنان اسکاتلندی را در حال سفر به مالت برای کمک به مجروحان تخلیه شده و سپس به یونان و از آنجا به نیش ( نیش ) در صربستان توصیف می‌کرد. او به روابط بین اسیرکنندگان و اسیران جنگی اشاره می‌کند و گروه بین‌المللی زنان (و مردان) را که در بیمارستان‌های نظامی در شرایط بسیار دشوار کار می‌کردند، از جمله در طول شیوع شدید تیفوس که منجر به کشته شدن دو نفر از پزشکان بیمارستان زنان اسکاتلند شد، ستایش می‌کند. 

آخرین نقش او در میدان، داوطلب شدن برای ماندن در کنار مجروحان و مسئولیت بیمارستان نظامی اوزسیتسی، برای صلیب سرخ صربستان ، پس از عقب‌نشینی صربستان در 13 اکتبر 1915 بود، اگرچه می‌دانست که توسط نیروهای متفقین اتریشی در حال پیشروی دستگیر خواهد شد. این اتفاق در شب رخ داد، سربازان آلمانی او را هل دادند، تهدید و ارعاب کردند،  ] در حالی که اتاقش را برای یافتن دارو جستجو می‌کردند.  از آنجایی که او بعداً از درمان ارتش اشغالگر که پتوهای بیماران را دزدیده بودند، خودداری کرد، به جاسوسی متهم شد و به عنوان زندانی به بلگراد برده شد. او سرانجام به واحد آمبولانس زنان اسکاتلندی در مجارستان منتقل شد و اجازه یافت با آنها آنجا را ترک کند، اما در سفر از طریق سوئیس با چالش‌های بیشتری روبرو شد و با «جاسوسان» آلمانی روبرو شد، که گفته می‌شود یکی از آنها را در لوسرن از قطار بیرون رانده است. 

تصویر متیوز پس از بازگشتش با عنوان «خانم دکتر با لباس خاکی» در صفحه اول *روزنامه شفیلد ایندیپندنت* منتشر شد.  لباس او با شلوارک و کتی شبیه به کت افسران، توجه‌ها را به خود جلب کرده بود، اما برای اسب‌سواری بسیار کاربردی بود.

### مکاتبات از جبهه
نشریه *اسفر* در تاریخ‌های ۱ و ۲۲ آوریل ۱۹۱۶، دو گزارش مصور دوصفحه‌ای از تجربیات جنگی دکتر کارولین متیوز منتشر کرد که با عنوان «در دستان دشمن – روایت شخصی دکتر کارولین متیوز» شناخته می‌شدند. در این نوشته‌ها، متیوز با صراحت از پیچیدگی‌های روانی و اخلاقی تعامل با اسیرکنندگان خود سخن گفت؛ اینکه در برخی لحظات باید شجاع و سرسخت بود، و در مواقع دیگر محتاط و فروتن، تا بتوان جان خود را حفظ کرد و همچنان به وظیفه انسانی خود پایبند ماند. با وجود حملات فیزیکی و رفتارهای خشونت‌آمیز، او از تصمیم راسخ خود برای جلوگیری از آنچه «رضایت مطلوب آلمانی‌ها از دیدن ترس در چشمان بریتانیایی‌ها» می‌نامید، سخن گفت. این جمله، که در متن مقاله آمده، نشان‌دهنده روحیه مقاوم و عزت‌مند او در برابر تحقیر و تهدید بود؛ روحیه‌ای که نه‌تنها از او یک پزشک متعهد، بلکه یک نماد مقاومت انسانی در شرایط جنگی ساخت.

تجربیات جنگی او، که در کنار هم «شاید خارق‌العاده‌ترین دوران یک زندگی متنوع» را توصیف می‌کنند، توسط انتشارات میلز و بون در کتابی *با عنوان «تجربیات یک پزشک زن در صربستان»* در سال 1916 منتشر شد، که او آن را «با عشق و قدردانی به ایمی ام. جانز، دوستی در هزاران سال» تقدیم کرد.

این کتاب توسط *روزنامه کوریر* به عنوان «یک چشم‌انداز گرافیکی» و «روایت هیجان‌انگیز» توصیف شد.  او جزئیاتی را شرح داد، مانند همکاری دوستانه با افسر ارشد پزشکی مجارستان در طول شیوع مرگبار دیفتری ، که قرار بود با یک مدیر ارشد پزشکی «بزدل» جایگزین شود، که وارد بخش وبا نشد، اما متیوز را مسئول گذاشت. او داستان‌های خود را از ورود دشمن، بردن تمام پتوهای بیماران برای سربازان خود و دزدیدن ابزار پزشکی و پول او با جزئیات شرح داد. اما او گفت که «با یک پرچم یونیون جک روی یک جعبه شکلات تشویق و دلگرم شده است». متیوز توضیح می‌دهد که خودش دیفتری گرفته و احساس ناامیدی کرده اما در بخش‌ها «خزیده» شده است. داستان‌های او شامل وحشیگری در شب دستگیری‌اش، سپس برده شدن در «یک گاری گاو نر، در هوای تلخ» به عنوان زندانی تحت اسکورت، و تحمل محرومیت‌های مختلف، از جمله گرسنگی شدید که حلقه ازدواجش را با شکلات معامله کرده بود، می‌شود. 

به گفته خودش، که در *روزنامه یورکشایر پست* نقل شده است، با وجود تجربه ارواح شیطانی در نگاه مردان، حیله‌گری و خون‌خواهی، متیوز «هرگز پیش از این چنین ابراز نفرت مطلق و شیطانی عجیبی را که آن افسران توتنی به سمت من نشانه گرفته بودند، ندیده بود.» 

در طول جلسه دادرسی و بازجویی در مورد اتهام ساختگی جاسوسی، متیوز با گستاخی از نحوه برخورد با خود و سرقت‌ها شکایت کرد، اما به او گفته شد که "دیگر کنوانسیون ژنوی وجود ندارد". و او از لذت شنیدن ناگهانی یک صدای آشنا با عنوان "حالت چطور است، تویگی!" گفت. این صدا دکتر آلیس هاچیسون از بیمارستان زنان اسکاتلند بود (که 31 نفر از آنها نیز در آنجا اسیر بودند).

این وقایع با برخوردهای بعدی او با چوپانان در دوران نقاهت پس از بیماری‌اش در سال ۱۹۱۶ در «روز کریسمس در اورشلیم» که در مقاله دیگری در *اسفر* آمده است، در تضاد است. 

کار او با نوشته‌های خودزندگی‌نامه‌ای فلورا سندس، زن دیگری که به عنوان یک جنگجوی داوطلب در ارتش صربستان خدمت می‌کرد، مقایسه شد، کسی که خاطراتش با هدف جمع‌آوری پول برای صرب‌ها نوشته شده بود. داستان‌های متیوز و توجه به شجاعت او در گزارش‌های مطبوعاتی، به استرالیا و همچنین در سراسر مطبوعات منطقه‌ای بریتانیا سفر کرد.  گفته شده است که کتاب *«تجربیات* » او را می‌توان به عنوان «یادبودی از شجاعت و جسارت تقریباً فراانسانی دکتر کارولین متیوز» دانست؛ و «داستانی بی‌پیرایه از شجاعت و فداکاری در انجام وظیفه» است که «به کشور زادگاهش افتخار می‌کند» ؛ و «داستانی تأثیرگذار از فداکاری و قهرمانی» است و یک قرن بعد دوباره منتشر شده است.

## انتشارات

* *نکات یک خانم دکتر* (۱۹۰۵) 
* «یک خانم پزشک در جبهه» (مقاله در *مجله «زن محترم* ») (1912)
* «با مونته‌نگرویی‌ها - چگونه گرسنگی و قحطی گریبانگیر مبارزان شجاع پادشاهی کوچک است» (مقاله در *The Sphere)* (1913) 
* «با صرب‌های زخمی در نیش: روایت شخصی یک کارمند صلیب سرخ بریتانیا در صربستان» (مقاله در *The Sphere* ) (1915) 
* «در دستان دشمن - روایتی شخصی از دکتر کارولین متیوز» (مقاله در *مجله اسفیر)* (۱۹۱۶) 
* *تجربیات یک پزشک زن در صربستان،* کتاب، منتشر شده توسط میلز و بون لندن (1916) 
* «در دستان دشمن» (مقاله در *مجله‌ی «کره‌ی* ») (۱۹۱۶) 
* «روز کریسمس در اورشلیم - چگونه با چوپانان در شنل‌های پوست پلنگی‌شان آشنا شدم و به احیای بره‌های یخ‌زده‌شان در صومعه ماریلاس (یا مار الیاس) کمک کردم» (مقاله در *The Sphere* ) (1916)

## زندگی شخصی پس از جنگ
پس از جنگ، متیوز دوستی خود را با ایمی ماریا جانز  ادامه داد و به او «دلبسته و وفادار» شد، کسی که کتاب *«تجربه‌ها»ی* سال 1916 خود را به او تقدیم کرده بود. ایمی جانز شعری به عنوان پیشگفتار برای متیوز سرود:

متیوز و جانز پس از جنگ، بیش از یک سال با هم در هند سفر کردند، اما جانز در سال 1923، در قطاری از دوور به لندن، هنگام بازگشت، ناگهان درگذشت و در داون به خاک سپرده شد. از آنجایی که متیوز به اسپیریتوالیسم علاقه داشت و یک واسطه مرگ ناگهانی او را پیش‌بینی کرده بود، مرگی که او معتقد بود به دلیل بیماری باقی‌مانده‌اش (از جمله ابتلا به "حملات قلبی") "در نتیجه محرومیت‌هایش هنگام خدمت به عنوان پزشک در طول عقب‌نشینی صربستان" رخ خواهد داد، 500 پوند اوراق قرضه جنگی را به جانز منتقل کرده بود. اما در این صورت جانز بود که اول فوت کرد. متیوز سپس به وصیت دوستش برای انتقال مجدد این اوراق قرضه اعتراض کرد، اما این درخواست رد شد. با وجود این اختلاف، خانواده دوستش اجازه دادند که متیوز در نهایت در سال 1927 در قبر جانز دفن شود.  دارایی خود متیوز 1904 پوند ارزش‌گذاری شد. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (October 2021)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

## مرگ و یادبود
سلامت متیوز واقعاً به دلیل تجربیات جنگی‌اش آسیب دید و او در سن ۴۹ سالگی در خانه‌اش در لانگتون گروو، سیدنم ، بر اثر ذات‌الریه پس از آنفولانزا درگذشت قبر ایمی جانز در گورستان کوچکی در داون ، نزدیک فارنبورو به خاک سپرده شد.  مراسم تشییع جنازه توسط کشیش محلی، کشیش ای.ای. گیبسون، برگزار شد و "ادای احترام بسیار زیادی" با طیف وسیعی از "ابراز محبت و تاسف" به او اهدا شد. متیوز در روزنامه *ایونینگ تلگراف* " بلبل فلورانس بالکان" نامیده شد.

یونیفرم و سایر متعلقات جنگی او توسط موزه ملی جنگ جستجو شد. اکنون کوله پشتی خاکی متیوز،  که در کتابش به آن اشاره شده است، و لباس فارغ التحصیلی او  و همچنین برخی از تجهیزات پزشکی میدانی او،  و مدال‌هایش،  در موزه علوم لندن یا مجموعه پزشکی کتابخانه ولکام قرار دارند. 

## منابع

رده:زنان در جنگ جهانی اول
رده:جراحان اهل ایتالیا
رده:خبرنگاران جنگی در جنگ‌های بالکان
رده:خبرنگاران جنگ در جنگ جهانی اول
رده:پزشکان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۹۲۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۷۷ (میلادی)
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده