کارت‌ریویژن

**کارت‌ریویژن** () یک فرمت آنالوگ کارتریج نوار ویدئویی است که در سال ۱۹۷۲ معرفی شد و اولین فرمتی بود که فیلم‌های بلند را برای اجاره توسط مصرف‌کنندگان ارائه داد.

کارت‌ریویژن توسط شرکت «کارتریج تلویژن» (CTI)، از شرکت‌های تابعه آوکو، به مدیریت فرانک استانتون تولید شد؛ که در آن زمان مالک امبسی پیکچرز نیز بود. کارت‌ریویژن در قالب یک گیرنده تلویزیون با یک ضبط‌کننده داخلی برای این فرمت در دسترس بود. دستگاه‌های ضبط و مجموعه‌های کارت‌ریویژن توسط آوکو (شرکتی که CTI برای تولید و توسعه این فرمت با آن شریک شده بود) و همچنین آدمیرال، پکارد بل، امرسون رادیو، مونتگمری وارد و سیرز ساخته می‌شدند؛ دو شرکت اخیر مجموعه‌های کارت‌ریویژن را با نام‌های تجاری خود در فروشگاه‌هایشان عرضه می‌کردند. در حالی که تلویزیون‌های مونتگمری وارد از شاسی آدمیرال استفاده می‌کردند، شرکت آدمیرال کارت‌ریویژن‌های خود را با شاسی متفاوتی بازاریابی می‌کرد.

اولین مدل تلویزیون مجهز به کارت‌ریویژن به قیمت ۱٬۳۵۰ دلار آمریکا فروخته شد و اولین دستگاه ضبط ویدئوکاستی بود که نوارهای از پیش ضبط شده فیلم‌های محبوب را برای اجاره در اختیار داشت.

## تاریخچه
شرکت آوکو، کارت‌ریویژن را در ژوئن ۱۹۷۰ در نمایشگاه بین‌المللی سی‌ئی‌اس در نیویورک معرفی کرد. این محصول برای نخستین بار در ژوئن ۱۹۷۲، عمدتاً از طریق فروشگاه‌های زنجیره‌ای سیرز، میسیز و مونتگمری وارد در ایالات متحده به فروش رسید. تولید آن سیزده ماه بعد در ژوئیه ۱۹۷۳ پس از فروش ضعیف متوقف شد. بعدها مشخص شد نوارهای کارت‌ریویژن که در انبار نگهداری شده بودند، به دلیل رطوبت تجزیه شده‌اند.

پس از فروپاشی کارت‌ریویژن در سال ۱۹۷۳، بسیاری از تلویزیون‌های مجهز به این سیستم، مکانیسم‌های ضبط جداگانه، نوارها و سایر قطعات و لوازم جانبی توسط خرده‌فروشان کالاهای مازاد (عمدتاً در کالیفرنیا) حراج شدند و بسیاری از علاقه‌مندان به الکترونیک این سیستم‌ها را خریداری کردند. برخی از آن‌ها تغییرات دست‌ساز خود را روی سخت‌افزار اعمال کردند، مانند ساخت یک پخش‌کننده کارت‌ریویژن مستقل در یک شاسی مجزا با یک مدولاتور آراف برای اتصال آن به هر نوع تلویزیونی، که بسیار شبیه به دستگاه‌های VCR بعدی بود.

## طراحی
مانند فرمت «ضبط ویدئوکاست» (VCR) فیلیپس (که همزمان در اروپا معرفی شد)، کاست مربعی کارت‌ریویژن دارای دو قرقره نوار مغناطیسی نیم اینچی بود که روی یکدیگر سوار شده بودند، اما می‌توانست تا ۱۱۴ دقیقه را ضبط کند. این کار با استفاده از یک فرمت ویدئویی اسکن مارپیچی با حلقه باز به نام «اسکن میدان‌پرشی» (skip-field) انجام می‌شد که هر سومین میدان ویدئویی را ضبط کرده و آن را سه بار پخش می‌کرد.

## خرده‌فروشی
کاست‌های فیلم‌های بزرگی مانند *[[پل رودخانه کوای]]*، *[[حدس بزن چه کسی برای شام می‌آید]]*، *[[دکتر استرنج‌لاو]]*، *[[نیمروز]]*، *[[در یک شب اتفاق افتاد]]*، *[[طلاق به سبک ایتالیایی]]*، *[[مرد آرام]]*، *ناقوس‌های سنت ترینیان*، *[[دو نفر با هم تاختند]]* و *برادر رت* از طریق کاتالوگ اولیه ۲۰۰ فیلمی در یک خرده‌فروشی سفارش داده می‌شد، از طریق پست تحویل می‌گردید و پس از تماشا به خرده‌فروش بازگردانده می‌شد. این کاست‌های اجاره‌ای قرمز رنگ بودند و توسط دستگاه ضبط کارت‌ریویژن خانگی قابل بازگرداندن (Rewind) نبودند. در عوض، آن‌ها پس از بازگشت به خرده‌فروش توسط یک دستگاه مخصوص بازگردانده می‌شدند. کاست‌های دیگر در موضوعات ورزشی، سفر، هنر و آموزشی برای خرید در دسترس بودند. این کاست‌ها مشکی بودند و می‌شد آن‌ها را در دستگاه ضبط کارت‌ریویژن بازگرداند. یک دوربین تک‌فام اختیاری که توسط شرکت «ایومیگ» (Eumig) برای کارت‌ریویژن ساخته شده بود، برای ساخت فیلم‌های خانگی قابل خریداری بود. یک دوربین رنگی نیز در دست ساخت بود اما پیش از انحلال CTI هرگز به مرحله تولید نرسید.

## جستارهای وابسته

* نوار مغناطیسی

## پیوند به بیرون
* وبگاه Cartrivision.com
* صفحه LabGuy's World درباره کارت‌ریویژن

## منابع

* 

رده:انحلال‌های ۱۹۷۳ (میلادی) در ایالات متحده آمریکا
رده:ذخیره‌سازی ویدئو
رده:فرمت‌های رسانه‌ای متوقف‌شده
رده:فرمت‌های ویدئوی مرکب