کوکالرو

بندانگشتی|برگ کوکا
**کوکالرو** () پرورش‌دهندگان برگ کوکا در بولیوی، کلمبیا و پرو هستند. در واکنش به تلاش‌های تأمین مالی شده توسط ایالات متحده آمریکا برای ریشه‌کنی و سم‌پاشی مزارع کوکا در منطقه استان چاپاره در بولیوی، کوکالروها با سایر سازمان‌های مردمی بومی در کشور، مانند سندیکاهای کارگران معدن و دهقانان، برای مقابله با دولت متحد شدند. اوو مورالس که در سال ۲۰۰۶ به مقام رئیس‌جمهور بولیوی رسید، یکی از رهبران جنبش کوکالرو در آن کشور بود.

## کوکا و جنگ با مواد مخدر
کوکا به مدت ۸۰۰۰ سال توسط مردم بومی در آند برای مصارف دارویی و مذهبی کشت می‌شده است. به عنوان یک محرک، این گیاه در غلبه بر ارتفاع‌زدگی در ارتفاعات آند مفید است و می‌توان آن را جوید یا به صورت چای دم کرد. سایر مصارف دارویی شامل تسکین درد، بند آوردن خونریزی، مبارزه با مالاریا، زخم‌ها، آسم و بهبود هضم غذا است. همچنین در بسیاری از مراسم مذهبی به عنوان پیشکش به آپوس (ارواح کوهستان)، اینتی و پاچاماما و به عنوان روشی برای پیشگویی استفاده می‌شود.

این گیاه در قرن شانزدهم به اروپا معرفی شد، اما تا اواسط قرن نوزدهم بود که تصفیه آن به کوکائین آغاز شد. کشت آن طبق قانون بولیوی ممنوع شد، مگر در منطقه یونگاس، علی‌رغم سازگاری آن با آب و هوا و زمین منطقه استان چاپاره. بدین ترتیب، مزارع کوکا در چاپاره هدف ریشه‌کنی قرار گرفتند. از آنجا که کوکا و کوکائین از طریق آمریکای جنوبی و مرکزی به ایالات متحده قاچاق می‌شدند، تولید کوکا در آمریکای جنوبی مورد توجه اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا قرار گرفت که متعاقباً تحت طرح کلمبیا، شروع به تأمین مالی تلاش‌های ریشه‌کنی در سراسر این قاره کرد. طرح کلمبیا صدها میلیون دلار کمک نظامی، آموزشی و تجهیزاتی به کشورهای آمریکای مرکزی و جنوبی ارسال کرد و بدین ترتیب منطقه و پاسخ دولت‌های محلی و ملی به تولید کوکا را نظامی کرد. کوکالروهایی که زندگی خود را از طریق کشت و فروش کوکا می‌گذراندند، بیشترین آسیب را از این سیاست‌ها دیدند، زیرا محصولات آن‌ها سوزانده، ریشه‌کن یا با علف‌کش سم‌پاشی می‌شد.

تولیدکنندگان کوکا با گزینه‌های اندکی برای امرار معاش باقی ماندند و بنابراین خواستار قانونی شدن کوکا هستند. همچنین ستیزه‌جویی ضد مواد مخدر، گروه‌های چریکی چپ‌گرا مانند نیروهای مسلح انقلابی کلمبیا و باندهایی که در تجارت مواد مخدر درگیر هستند را هدف قرار داده است. در سال ۱۹۸۷، «اوموپار» (UMOPAR - واحد سیار گشت روستایی) به عنوان یک نیروی ضد شورش و ضد مواد مخدر در بولیوی تشکیل شد. این نیرو آموزش و کمک مالی از اداره مبارزه با مواد مخدر آمریکا دریافت کرد و به مزارع کوکا حمله و سازمان‌دهی کوکالروها را سرکوب کرد.

## سازمان‌دهی بومیان در بولیوی

بولیوی کشوری چندقومیتی با اکثریت بومی در آمریکای جنوبی است. در میان بیش از سه دوجین ملت سرخپوست، برجسته‌ترین آن‌ها مردم کچوا، مردم آیمارا، چیکیتانو، مردم گوارانی و موخنوها هستند. سفیدپوستان و مستیزوهای بولیوی از زمان استعمار به‌طور سنتی قدرت را در کشور در دست داشته‌اند. برای صدها سال، مردم بومی در معادنی به کار گرفته می‌شدند که ثروت معدنی کشور را به خارج صادر می‌کردند؛ ابتدا به اسپانیا و سپس پس از استقلال در سال ۱۸۰۹، به سایر بخش‌های کشورهای در حال صنعتی شدن سریع مانند ایالات متحده و اروپای غربی.

در دهه ۱۹۸۰، شرکت معدن بولیوی (COMIBOL) بسیاری از معادن را تعطیل کرد که این امر بسیاری از معدنچیان سابق را مجبور به روی آوردن به تولید کوکا کرد. کشاورزی کوکا نه تنها ممر درآمدی برای معدنچیان سابق فراهم کرد، بلکه تغییر از کار مزدی به کشاورزی امکان سازمان‌دهی سیاسی بیشتری را فراهم آورد. بسیاری از سازمان‌هایی که در این دوره زمانی شکل گرفتند، مانند کنفدراسیون مردم بومی بولیوی (CIDOB)، بعداً با «کنفدراسیون سندیکایی کارگران روستایی بولیوی» (CSUTCB) و «کنفدراسیون سندیکایی استعمارگران بولیوی» (CSCB) متحد شدند تا پایه‌های حرکت برای سوسیالیسم (بولیوی)، حزب اوو مورالس را شکل دهند. در میان بسیج‌های بزرگ از زمان آغاز به کار، کنفدراسیون مردم بومی بولیوی در راهپیمایی‌هایی برای اصلاحات ارضی، خودمختاری بومیان و برای یک دولت چندملیتی نقش داشته است.

## کوکالروها و حزب ماس
بندانگشتی|اوو مورالس
حرکت برای سوسیالیسم (بولیوی) (به اسپانیایی: *Movimiento al Socialismo-Instrumento Político por la Soberanía de los Pueblos*) یا **MAS** به عنوان یک سازمان سیاسی پوپولیست چپ‌گرا برای حمایت از حفظ گیاه کوکا و اقتصاد کوکالرو ظهور کرد. این حزب از دل سازمان‌های مردمی بومی که پس از تعطیلی معادن و جرم‌انگاری گیاه کوکا و کوکالروهای بومی شروع به ائتلاف کرده بودند، رشد کرد و حمایت آن‌ها را به دست آورد.

کارلوس مسا، رئیس‌جمهور بولیوی از ۱۷ اکتبر ۲۰۰۳ تا ۶ ژوئن ۲۰۰۵، ریاست چندین مناقشه را بر عهده داشت که سازمان‌های مردمی بومی را علیه دولت بسیج کرد، به ویژه جنگ گاز بولیوی که از شتاب جنگ آب کوچابامبا (۲۰۰۰) نیرو می‌گرفت. هر دوی این درگیری‌ها بر سر اختلافات بین جمعیت بومی و دولت بر سر کنترل منابع متمرکز بود. مسا با عجله استعفا داد و راه را برای انتخابات در کشور باز کرد. شتاب حزب ماس منجر به انتخاب موفقیت‌آمیز اوو مورالس، یک سازمان‌دهنده اتحادیه کوکالرو، با اکثریت مطلق ۵۴٪ آرا شد.

در آستانه انتخابات سراسری بولیوی (۲۰۲۵)، اوو مورالس با کوکالروهای محلی معروف به «شش فدراسیون» در استان چاپاره متحد شد، جایی که او در یک محوطه مستحکم مستقر بود تا اعتراضات را علیه لوئیس آرسه در اعتراض به حکم دولت بولیوی مبنی بر اینکه مورالس نمی‌تواند نامزد شود، هدایت کند. کوکالروها در این تلاش از مورالس حمایت کردند و متعهد شدند که اگر نامزدهای راست‌گرا پیروز شوند و سعی در دستگیری او داشته باشند، جنگ چریکی را در حمایت از مورالس به راه اندازند.

## منابع

* 

رده:جامعه بولیوی
رده:کوکا
رده:مواد مخدر در بولیوی