موزه باستان‌شناسی ملی مارکه

بندانگشتی|نمایی از موزه
بندانگشتی|سقف تزئین شده
بندانگشتی|یکی از نمایشگاه‌ها
**موزه ملی باستان‌شناسی مارکه** (Museo archeologico nazionale delle Marche) یک موزه باستان‌شناسی در آنکونا، مارکه، ایتالیا است. این موزه در کاخ فرِتی واقع شده است و در سال ۲۰۱۵، ۱۳۱۹۵ نفر از مجموعه‌های آن بازدید کردند.

## تاریخچه
طرح ایجاد یک مجموعه باستان‌شناسی منطقه‌ای در آنکونا برای اولین بار روز پس از تصویب فرمان سلطنتی صادر شده توسط لورنزو والریو، کمیسر فوق‌العاده مارکه، در تاریخ ۳ نوامبر ۱۸۶۰ تدوین شد. این طرح به‌طور جدی توسط کنت کارلو رینالدینی (۱۸۲۴–۱۸۶۶)، پژوهشگر سنگ‌نوشته‌ها و دبیر کمیسیون، و کاریزیو چیوارینی (۱۸۳۷–۱۹۰۵) از شهر پزارو، معلم ادبیات ایتالیایی دبیرستان، حمایت می‌شد. هر دو نفر میهن‌پرستانی سرسخت، حامی ریسورجیمنتو ایتالیا و عضو یک طبقه حاکم روشنفکر بودند که رویکردی مثبت‌گرا داشتند و به ضرورت جدا شدن از رژیم قدیم آگاه بودند.

ایجاد موزه‌ای که «هرگونه آثار از عصر پیشاتاریخ تا زمان‌های بعد که در منطقه محلی کشف می‌شود را در خود جای دهد»، همان‌طور که چیوارینی آغاز کرد، مستقیماً ناشی از علاقه علمی خاص او بود، اما همچنین ناشی از تمایل او به حفظ گنجینه‌های باستان‌شناسی منطقه مارکه از هجوم بازار آثار عتیقهٔ فعال و فرصت‌طلب آن زمان بود.

در ادامه، مجموعه‌های موزه از یافته‌های تصادفی متعدد و همچنین از کاوش‌های روتین در سراسر منطقه بهره‌مند شدند. در واقع، مجموعه به قدری کامل شد که سال پس از مرگ چیوارینی در ۱۹۰۶، «سلطنتی» شد و با عنوان «موزه ملی آنکونا» مورد تقدیر قرار گرفت.

در ۹ اکتبر ۱۹۲۷، موزه به سرپرستی جوزپه مورتی، توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به همراه معاون محترم وزیر، امیلیو بودرو و مدیر کل عتیقه‌جات و هنرهای زیبا، روبرتو پاریبنی، افتتاح شد. در طول جنگ جهانی دوم، موزه در اثر بمب‌هایی که در سال‌های ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴ بر شهر فرود آمدند، تا حدی آسیب دید. در پایان جنگ، کار بازسازی و مرمت آثار نمایشگاه‌ها تحت هدایت مدیر و سرپرست جدید، جیووانی آنیبالدی، انجام شد که مردم می‌توانستند بازگشایی موزه در سال ۱۹۵۸ را مدیون او باشند. قرار بود محل جدید آن، اتاق‌های باشکوه *کاخ فرتی* قرن شانزدهم باشد. اما فاجعه دوباره رخ داد و موزه پس از ویرانی‌های زلزله ۱۹۷۲ مجبور به تعطیلی شد. این بار نوبت سرپرست و مدیر، دلیا لولینی، بود که بخش پیکن موزه ملی باستان‌شناسی مارچه را قبل از بازگشایی آن برای عموم در سال ۱۹۸۸، راه‌اندازی کند.

در دهه ۱۹۹۰، بخش‌های پیشاتاریخ و عصر برنز افتتاح شدند، در حالی که در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۵، بخش هلنیستی و روم باستان اختصاص یافته به آنکونا تحت نظارت سرپرست و مدیر جولیانو ده مارینیس و با همکاری مدیر فعلی موزه، نیکولتا فراپیکچینی، دوباره برای بازدید عموم گشایش یافت.

## مجموعه‌ها
مسیر موزه از نیم‌طبقه دوم با بخش ماقبل تاریخ آغاز می‌شود، جایی که ویترینی با شیشه «لمسی» حاوی ونوس فراساسی، تندیسک گرانبهایی با قدمت ۲۸۰۰۰/۲۵۰۰۰ سال، است. شایان ذکر است که برخی از ابزارهای باستانی پارینه سنگی از کوه کونرو که حدود ۳۰۰۰۰۰ سال قدمت دارند، سکونتگاه نوسنگی ریپابیانکا دی مونترادو (هزاره ششم پیش از میلاد)، خنجر آنئولیتیک کونل دی آرچیویا (هزاره سوم پیش از میلاد)، بیست و پنج خنجر برنزی از انبار ریپاترانزونه (تقریباً ۱۸۰۰–۱۶۰۰ پیش از میلاد)، سفال‌های آپنین و سوباپنین از غارهای تنگه فراساسی (۱۵۰۰–۱۲۰۰ پیش از میلاد) و گورستان سوزاندن اجساد پروتوویلانووی از پیانلو دی گنگا (۱۲۰۰–۱۰۰۰ پیش از میلاد) در این موزه به نمایش گذاشته شده‌اند. سپس تور تا طبقه سوم و بخش پیشاتاریخی ادامه می‌یابد، جایی که یافته‌هایی مربوط به سکونتگاه‌های پیسن از عصر پروتوویلانوویان تا یونان کهن، گورستان ویلانوویای فرمو (قرن هشتم پیش از میلاد) و گزیده‌ای از مهم‌ترین اشیاء تدفین پیکن از دوره شرقی شدن شاهزاده‌نشین تا عصر باستانی (اواخر قرن هشتم تا اوایل قرن ششم پیش از میلاد) وجود دارد. در طول دوره شرقی شدن، تمدن پیکن الگوهای اجتماعی و فرهنگی شرقی را پذیرفت، که تا حدی به دلیل تأثیرات دنیای اتروسک بود. این تأثیر از آیین‌های تدفین، شیوه‌های تدفین و مجموعه فرهنگ مادی آنها قابل مشاهده است. برنامه سفر در اتاقی که به سنگ قبرها و کتیبه‌های پیکن اختصاص داده شده است، به پایان می‌رسد.

طبقه اول میزبان یافته‌هایی از عصر کلاسیک و اواخر کلاسیک است، زمانی که پیکن‌ها شهرها را توسعه داده بودند و شواهد اشیاء تدفینی به ارتباط مداوم با جهان یونان، مگنا گراسیا و اتروسک‌ها اشاره دارد. این امر به ویژه از گورستان باشکوه نومانا-سیرولو با سفال‌های نفیس آنتیک و ظروف گرانبهای اتروسک از جنس برنز آشکار است. از قرن چهارم پیش از میلاد به بعد، هجوم عظیمی از سلت‌ها از اروپای مرکزی به مدیترانه سرازیر شد. آخرین قبیله سلتی که به ایتالیای امروزی مهاجرت کردند، سنوها بودند. آنها از لبه بیرونی دره پو مهاجرت کردند تا اینکه به رودخانه اسینو رسیدند و مارچ‌های شمالی امروزی را اشغال کردند. این موزه اکتشافات بسیاری از سانتا پائولینا دی فیلوترانو، سان فیلیپو دی اوسیمو و مونته‌فورتینو دی آرچیویا را به نمایش می‌گذارد که شامل جواهرات طلای گرانبها و سلاح‌های سلتی است.

بخش روم باستان شامل حاشیه زینتی و سنتوری معبد سیویتالبا است که نشانه‌ای ملموس از قدرت رومی‌ها در منطقه پیکن محسوب می‌شود، و همچنین یافته‌هایی از گورستان و سکونت‌گاه آنکونا (قرن چهارم پیش از میلاد تا قرن هشتم میلادی) که مرکز تجاری پرجنب‌وجوشی بود و دارای آثار و اشیاء بسیار ظریف و وارداتی از سراسر منطقه مدیترانه بود.

## نگارخانه

پرونده:Museo_archeologico_nazionale_delle_Marche.jpg
پرونده:Ankonski_arheološki_muzej.jpg
پرونده:Arheološki_muzej_Ancone.jpg
پرونده:Arheološki_muzej_grada_Ancone.jpg
پرونده:Izložak_ankonskoga_muzeja.jpg
پرونده:U_ankonskome_arheološkom_muzeju.jpg
پرونده:U_Anconi_u_muzeju_2017.jpg


## منابع

رده:قاب نقشه جعبه اطلاعات بدون شناسه مرتبط OSM در ویکی‌داده
رده:موزه‌های باستانی در ایتالیا
رده:موزه‌های روم باستان در ایتالیا
رده:موزه‌های ملی ایتالیا
رده:موزه‌های یونان باستان در ایتالیا