یوجنیا گینزبورگ

**یِوگِنیه سولومونونا گینزبرگ** (۲۰ دسامبر ۱۹۰۴ – ۲۵ مه ۱۹۷۷) () نویسندهٔ شوروی بود که ۱۸ سال محکوم به زندان در کولیما (منطقه) گولاگ شد. نام اصلی او اغلب به شکل لاتینized به Eugenia نوشته می‌شود.

## خانواده و آغاز حرفه
او در مسکو متولد شد و والدینش سولومون ناتانوویچ گینزبرگ (یک یهودیان داروساز) و رووکا مارکونا گینزبرگ بودند. خانواده در سال ۱۹۰۹ به کازان نقل مکان کردند.
در سال ۱۹۲۰، او تحصیل در رشته علوم اجتماعی را در دانشگاه قازان آغاز کرد و بعداً به رشته آموزش‌شناسی منتقل شد. او به عنوان معلم *rabfak* (рабфак, рабочий факультет, دانشکدهٔ کارگری) کار می‌کرد. در آوریل ۱۹۳۴، گینزبرگ به‌طور رسمی به عنوان docent (تقریباً معادل دانشیار در دانشگاه‌های غربی) تأیید شد و در تاریخ حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی تخصص یافت. اندکی بعد، در ۲۵ مه، او به عنوان رئیس بخش جدید تاریخ لنینیسم منصوب شد. تا پاییز ۱۹۳۵، مجبور به ترک دانشگاه شد.

او ابتدا با دکتر دیمیتری فدوروف ازدواج کرد و از او پسری به نام آلکسی فدوروف در سال ۱۹۲۶ داشت که در سال ۱۹۴۱ در جریان محاصره لنینگراد درگذشت. حدود سال ۱۹۳۰، با پاول آکسیونوف، شهردار (председатель горсовета) کازان و عضو کمیتهٔ اجرایی مرکزی (ЦИК) شوروی ازدواج کرد. پسر او از این ازدواج، واسیلی آکسیونوف، در سال ۱۹۳۲ متولد شد و نویسندهٔ شناخته‌شده‌ای شد. پس از عضویت در حزب کمونیست، گینزبرگ به فعالیت‌های آموزشی، روزنامه‌نگاری و مدیریت ادامه داد.

## تعقیب و آزار
پس از ترور سرگی کیروف در ۱ دسامبر ۱۹۳۴، گینزبرگ، مانند بسیاری از کمونیست‌ها (نگاه کنید به پاکسازی بزرگ), متهم به شرکت در «گروه ضدانقلابی تروتسکیستی» به رهبری پروفسور نیکلای ناوموویچ الوو و متمرکز در هیئت تحریریهٔ روزنامهٔ *Krasnaya Tatariia* (تاتار قرمز) شد که در آن مشغول به کار بود. پس از مبارزهٔ طولانی برای حفظ کارت حزبی خود، از حزب اخراج شد و رسماً در ۸ فوریه ۱۹۳۷ از حزب حذف گردید. در ۱۵ فوریه ۱۹۳۷، او دستگیر شد و متهم به فعالیت ضدانقلابی در گروه الوو و پنهان کردن این فعالیت گردید. چون او در طول این فعالیت به عضویت حزب درآمده بود، همچنین متهم شد که «بازی دوگانه» انجام داده است. از روز بازداشت، برخلاف اکثر اطرافیانش، او به شدت اتهامات NKVD را رد کرد و هرگز نقشی در سازمان تروتسکیستی ضدانقلابی پذیرفت. همان‌طور که در بازجویی اولیه ثبت شد، وقتی از او پرسیده شد آیا گناه خود را می‌پذیرد، پاسخ داد: «من آن را نمی‌پذیرم. من هیچ مبارزهٔ تروتسکیستی با حزب انجام نداده‌ام. من عضو هیچ سازمان تروتسکیستی ضدانقلابی نبوده‌ام.»

والدین او نیز دستگیر شدند اما دو ماه بعد آزاد شدند. همسرش در ژوئیه دستگیر شد و به ۱۵ سال «بیگاری» محکوم گردید و اموالش طبق مواد ۵۸–۷ و ۵۸–۱۱ قانون جزایی RSFSR مصادره شد.

### محاکمه
در ۱ اوت ۱۹۳۷، اگرچه گینزبرگ هنوز «گناه» ادعایی خود را نپذیرفته بود (علیرغم بازجویی‌های مکرر و بی‌رحمانهٔ NKVD)، جلسهٔ بستهٔ هیئت نظامی دیوان عالی اتحاد جماهیر شوروی (در مسکو) او را به ۱۰ سال زندان با محرومیت از حقوق سیاسی به مدت پنج سال و مصادرهٔ اموال شخصی محکوم کرد. حکم صادره قطعی اعلام شد و امکان تجدیدنظر وجود نداشت. گینزبرگ بعدها در نامه‌ای به رئیس هیئت ریاستی شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی نوشت که کل «محاکمه» او تنها هفت دقیقه طول کشید، شامل بازجویی و قرائت حکم: «قاضیانم آن‌قدر عجله داشتند که به هیچ‌یک از سوالات و اظهارات من پاسخ ندادند.» در یکی از فصول روشن‌کنندهٔ زندگی‌نامه‌اش، گینزبرگ پس از شنیدن حکم، احساس بسیار زیادی از *آرامش* داشت، زیرا تا آن لحظه از اینکه ممکن بود محکوم به مرگ شود، ترسیده بود:

زندگی کردن! بدون اموال، اما این چه اهمیتی برای من داشت؟ بگذارید مصادره کنند – آن‌ها در هر صورت راهزنان بودند، مصادره کردن کارشان بود. آن‌ها چیز زیادی از من به دست نمی‌آوردند، چند کتاب و لباس – چرا که حتی رادیو هم نداشتیم. همسرم کمونیستی وفادار از نوع قدیمی بود، نه کسی که نیاز به بیوک یا مرسدس داشته باشد… ده سال!... آیا شما [قاضیان] با چهره‌های خشک و بی‌احساس خود واقعاً فکر می‌کنید می‌توانید ده سال دیگر به غارت و قتل ادامه دهید، بدون آنکه در حزب افرادی باشند که دیر یا زود شما را متوقف کنند؟ می‌دانستم که چنین افرادی هستند – و برای دیدن آن روز، باید زنده بمانم. در زندان، اگر لازم باشد، اما به هر قیمتی باید زنده بمانم!... به نگهبانان نگاه کردم، که دست‌هایشان هنوز پشت سرم قفل شده بود. هر عصب بدنم از شادی زنده بودن می‌لرزید. چه چهره‌های زیبایی داشتند! پسران دهقانی از ریازان یا کورسک، به احتمال زیاد. آن‌ها نمی‌توانستند کاری جز نگهبانی کنند – بدون شک سرباز وظیفه بودند. و آن‌ها دست‌هایشان را برای جلوگیری از سقوط من به هم پیوسته بودند. اما لازم نبود – من قصد سقوط نداشتم. موهای خود را که پیش از حضور در دادگاه به دقت فر کرده بودم تکان دادم تا یاد شارلوت کوردی را ننگین نکنم. سپس به نگهبانان لبخندی دوستانه زدم. آن‌ها با حیرت به من نگاه کردند.

### زندانی و تبعید
یِوگِنیه ابتدا زندان‌های مشهور لفورتوو و بوتیرکا در مسکو و "کوروفنیکی" در یاروسلاول را تجربه کرد. او با قطار زندان از سراسر اتحاد شوروی به ولادی‌وستوک منتقل شد و در عرشهٔ بار کشتی *Jurma* (Джурма) که مقصدش ماگادان بود، گذاشته شد. او در بیمارستان کمپ کار کرد اما به زودی به اردوگاه‌های سخت کولیما (منطقه) فرستاده شد، جایی که به کارهای "عادی" مشغول شد و سریعاً به یک *dokhodyaga* ("ناتوان") لاغر تبدیل شد. یک پزشک Crimean German، آنتون والتر، احتمالاً با معرفی او برای یک موقعیت پرستاری در تاسکان جانش را نجات داد؛ آن‌ها بعدها با هم ازدواج کردند. آنتون به دلیل اصل و نسب آلمانی‌اش تبعید شده بود. در فوریهٔ ۱۹۴۹، گینزبرگ از سیستم گولاگ آزاد شد اما به دستور مقامات باید پنج سال دیگر در شهر ماگادان می‌ماند. او در یک مهدکودک مشغول به کار شد و شروع به نوشتن خاطرات خود به صورت مخفی کرد. در اکتبر ۱۹۴۹، دوباره دستگیر و به منطقهٔ کراسنویارسک تبعید شد اما (به درخواست او) مقصدش در آخرین لحظه به کولیما تغییر یافت. هیچ دلیلی برای این دستگیری و تبعید دوم ارائه نشد. پس از تغییر وضعیت از بازداشت به تبعید، او توانست با والتر ازدواج کند. این زوج دختری یتیم به نام آنتونینا را به فرزندی پذیرفتند که بعدها بازیگر شد (Antonina Pavlovna Aksyonova).

## بازتوانی و زندگی بعدی
پس از مرگ ژوزف استالین در ۱۹۵۳ و با پیگیری‌های مکرر و جدی گینزبرگ برای بررسی دوباره پرونده‌اش، او در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۵ از تبعید آزاد شد و اجازهٔ بازگشت به مسکو یافت. او در همان تاریخ بازتوانی شد به دلیل فقدان "corpus delicti".

او به مسکو بازگشت، به عنوان خبرنگار کار کرد و روی شاهکار خود، خاطراتش *[[Journey into the Whirlwind]]*، ادامه داد. پس از مرگ همسرش در ۱۹۵۹، گینزبرگ کتاب را در ۱۹۶۷ تکمیل کرد اما نتوانست آن را در شوروی منتشر کند. نسخهٔ خطی بعدها به خارج منتقل و در ۱۹۶۷ توسط آرنولدو موندادوری ادیتوره در میلان و Possev در فرانکفورت منتشر شد؛ و از آن زمان به زبان‌های مختلف ترجمه شده است. در نهایت، خاطراتش به دو بخش تقسیم شد که عناوین روسی آن‌ها "Krutoi marshrut I" و "Krutoi marshrut II" است -- "مسیر سخت" یا "مسیر شیب‌دار". او در مسکو درگذشت، در سن ۷۲ سالگی.

## فیلم
یک فیلم زندگی‌نامه‌ای دربارهٔ گینزبرگ با عنوان *[[Within the Whirlwind]]* توسط کارگردان مرلین گوریس در ۲۰۰۸ ساخته شد. بازیگر امیلی واتسون نقش یِوگِنیه گینزبرگ را ایفا می‌کند و پم فریس و بن میلر نقش‌های دیگر را دارند. این فیلم در سال ۲۰۱۰ منتشر شد.

## کتاب‌های گینزبرگ
* ۱۹۶۷ *Journey into the Whirlwind*. Harvest/HBJ Book. .
* ۱۹۸۲ *Within the Whirlwind*. Harvest/HBJ Book. .

## جستارهای وابسته
* سامیزدات
* الکساندر سولژنیتسین
* روزهای بهاری خروشچف

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:خاطره‌نویسان زن
رده:درگذشتگان ۱۹۷۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۴ (میلادی)
رده:زندانیان گولاگ
رده:مخالفان شوروی
رده:نویسندگان اهل اتحاد شوروی
رده:نویسندگان اهل مسکو
رده:نویسندگان زن اهل اتحاد شوروی
رده:نویسندگان زن سده ۲۰ (میلادی) اهل روسیه
رده:نویسندگان زن یهودی
رده:یهودیان اهل اتحاد شوروی