ربات سوارکار

[250px|بندانگشتی|سوارکار رباتیک در پیست شترسواری [الشحانیه (شهر)|الشحانیه]]
در مسابقات شترسواری، از **ربات‌های سوارکار** به‌عنوان جایگزینی برای سوارکاران انسانی استفاده می‌شود. این ربات‌ها که در سال ۲۰۰۴ توسعه یافتند، به‌تدریج جای سوارکاران انسانی را می‌گیرند. در کشورهای عربستان سعودی، بحرین، امارات متحده عربی و قطر، مسابقات شترسواری اغلب با استفاده از کودکان خردسال برگزار می‌شد که گزارش‌هایی از نقض مکرر و سیستماتیک حقوق بشر در مورد آن‌ها منتشر شده است. در واکنش به محکومیت‌های بین‌المللی نسبت به این سوءاستفاده‌ها، کشورهای قطر و امارات استفاده از سوارکاران انسانی را ممنوع کرده و به‌جای آن از ربات‌ها بهره می‌برند.

مسابقات شترسواری با ربات در قطر به‌عنوان ورزشی نوظهور در حال رشد است. این کشور سابقه‌ای طولانی در مسابقات شترسواری دارد، اما در سال‌های اخیر، سوارکاران انسانی با ربات‌های انسان‌نما و کوچک جایگزین شده‌اند. این ربات‌ها از طریق بی‌سیم‌های کنترل از راه دور به مربیان خود متصل هستند و به‌صورت هم‌زمان هدایت می‌شوند. این تحول، هم پاسخی به دغدغه‌های حقوق بشری و هم نمادی از تلفیق سنت با فناوری مدرن در منطقه است.

## استفاده انسانی
مسابقات شترسواری هزاران سال قدمت دارد. این ورزش که به «ورزش شیوخ» معروف است، تقریباً به‌طور انحصاری از کودکان خردسال، معمولاً پسران حدود چهار ساله، برای هدایت شترها استفاده می‌کرد. اغلب این کودکان را مجبور به گرسنگی می‌کردند تا وزنشان تا حد ممکن کم باشد. بسیاری از این کودکان به برگزارکنندگان مسابقه یا صاحبان شتر فروخته می‌شدند و تجارت برده‌داری کودکان برای استفاده در شترسواری فعال بود؛ این تجارت شامل قربانیان آدم‌ربایی یا فرزندان خانواده‌های فقیر بود که آن‌ها را به بردگی می‌فروختند.
250px|بندانگشتی|سوارکاران رباتیکی که با دریل‌های برقی شارژ می‌شوند

## ممنوعیت سوارکاری کودکان
امارات متحده عربی نخستین کشوری بود که استفاده از کودکان زیر ۱۵ سال را در ورزش محلی محبوب شترسواری ممنوع کرد؛ این ممنوعیت در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۲۰۰۲ توسط شیخ حمدان بن زاید آل نهیان اعلام شد. با وجود اینکه امارات اعلام کرده برای استفاده از کودکان به‌عنوان سوارکار مجازات‌هایی در نظر گرفته، در سال ۲۰۱۰ داوطلبان سازمان بین‌المللی ضد برده‌داری مواردی از نقض این ممنوعیت را ثبت و عکاسی کردند.

در قطر، امیر وقت قطر، شیخ حمد بن خلیفه آل‌ثانی، در سال ۲۰۰۵ استفاده از کودکان سوارکار را ممنوع کرد و دستور داد که تا سال ۲۰۰۷ تمامی مسابقات شترسواری با استفاده از سوارکاران رباتی برگزار شود.

## توسعه و کاربرد
در آغاز سال ۲۰۰۱، دولت قطر توسعه ربات‌های سوارکار را آغاز کرد. نخستین مدل موفق در سال ۲۰۰۳ توسط رشید علی ابراهیم از باشگاه علمی قطر ساخته شد. در پایان همان سال، طراحی اصلاح‌شده به شرکت رباتیک سوئیسی K-Team واگذار شد. تیم طراحی به رهبری الکساندر کولوت با چالش‌هایی روبرو بود؛ از جمله اینکه شترها به سوارکاران انسانی عادت داشتند و طراحی‌های اولیه باعث سردرگمی یا ترس آن‌ها می‌شد.

برای رفع این مشکل، ویژگی‌های انسانی‌تری به ربات‌ها افزوده شد: چهره مانکن‌مانند، عینک آفتابی، کلاه، لباس‌های مسابقه و حتی عطرهای سنتی مورد استفاده سوارکاران انسانی. چالش‌های فنی دیگر شامل دمای بالا، گرد و غبار بیابان و حرکت سریع و ناهموار شترها بود. نخستین مسابقه رسمی با ربات‌های سوارکار در قطر در سال ۲۰۰۵ برگزار شد. این ربات‌ها دارای قاب آلومینیومی و بخشی به نام «قفسه سینه» بودند؛ جعبه مدار به اندازه یک کتاب بزرگ بود و بازوهایی را کنترل می‌کرد که شلاق و افسار را هدایت می‌کردند. همچنین، ربات‌ها قادر به پایش و ارسال اطلاعاتی مانند سرعت و ضربان قلب شتر بودند.

به دلیل وزن زیاد (۱۶ تا ۱۸ کیلوگرم) و هزینه بالا، مدل سوئیسی کنار گذاشته شد و مدل‌های سبک‌تر (۲ تا ۳ کیلوگرم) و ارزان‌تر در قطر و امارات جایگزین شدند. این مدل‌های جدید با سیستم‌های RKE و کنترل‌های رادیویی دوطرفه و موبایل‌های GSM توسعه یافتند. بعدها، با تحقیقات بیشتر در مرکز RAQBI، ربات‌هایی با فرمان صوتی و سنسور ضربه نیز ساخته شدند.

این ربات‌ها از راه دور توسط اپراتورهایی کنترل می‌شوند که در خودروهای شاسی‌بلند در کنار مسیر مسابقه حرکت می‌کنند.

## کاربرد کنونی
استفاده گسترده از ربات‌های سوارکار ابتدا از قطر و امارات متحده عربی آغاز شد و سپس به سایر کشورهای شورای همکاری خلیج فارس (GCC) گسترش یافت، جایی که این فناوری به‌طور وسیعی پذیرفته شده است.

## پانویس

رده:ربات‌های ۲۰۰۳ (میلادی)
رده:جانوران در ورزش
رده:اختراع‌های اعراب
رده:اختراع‌های اماراتی
رده:ربات خدمتکار