اما بائری

**اِما بائری** (متولد ۱۱ ژوئیه ۱۹۴۲) مورخ و مقاله‌نویس فمینیست سیسیلی است. او در کنار حرفه دانشگاهی خود، نقش فعالی در سازماندهی کنش سیاسی فمینیستی و زندگی ادبی در ایتالیا ایفا کرده است.

## زندگی
اِما بائری در پالرمو، ایتالیا، دختر ارنستو بائری، مهندس برق، و ماریا پاریسی متولد شد. در دوران کودکی‌اش در آگریجنتو، شهری که با آن رابطه عاطفی قوی برقرار کرد، و پیازا آرمرینا زندگی کرد. در حالی که هنوز دختر بود، در سال ۱۹۵۱ به همراه خانواده‌اش به کاتانیا نقل مکان کرد.

در سال ۱۹۶۰، او دیپلم دبیرستان خود را از دبیرستان کلاسیک ماریو کوتلی کاتانیا دریافت کرد. در سال ۱۹۶۸ با مدرک علوم سیاسی از دانشگاه کاتانیا با پایان‌نامه‌ای در مورد تاریخ آموزه‌های سیاسی در مورد اصلاحات آموزشی در سیسیل در نیمه دوم قرن هجدهم فارغ‌التحصیل شد. او از سال ۱۹۷۲ تا ۲۰۰۷ محقق و مدرس تاریخ مدرن در همان دانشکده بود.

## فعالیت سیاسی حرفه‌ای
فمینیسم نقطه عطفی در زندگی سیاسی، فکری و شخصی او بود. در دسامبر ۱۹۷۵، او فعالیت سیاسی خود را در جنبش فمینیستی آغاز کرد: در گروه «تفاوت زنان» (*Differenza Donna*) به خودآگاهی رسید؛ بعدها، او سیاست «درون-بیرون» را - در درون گروه و در مبارزات سیاست عمومی توسط هماهنگی برای خودمختاری زنان کاتانیا در دفاع از حقوق سقط جنین قانون ۱۹۴، برای یک پناهگاه زنان، علیه خشونت جنسی، برای خلع سلاح یکجانبه هنگامی که موشک‌های آمریکایی در کومیسو مستقر شدند - به کار گرفت و سپس، در گروه جمعه، او یک رابطه سیاسی قوی پیدا کرد که بیش از بیست سال دوام آورد. اخیراً،  او در گروه کافه ادبی ولتاپاگینا (صفحه‌گردانان) شرکت داشته است.

در سال ۱۹۸۶، در پایان آن دهه انقلابی، اما بائری مواجهه‌ای تن به تن و نزدیک را بین بدن-زنانه‌اش و پیکره تاریخ‌نگاری آغاز کرد. در سال ۱۹۹۲، این تلاش منجر به تولد «*نورها* و دایره: *تمرینی* در تاریخ» شد، متنی که ژانرهای مختلف - رمان، زندگینامه، مقاله تاریخی، شعر - را آلوده کرد و سرسختی متقابل آنها را به اثر مخرب سوژه پیش‌بینی‌نشده - یک زن، تجربه زیست‌تاریخی او - در گفتمان تاریخ‌نگاری سپرد. آلودگیِ اجتناب‌ناپذیر در دگرگونیِ یک تاریخِ ارتدوکس - که درگیر تحقیق در مورد وقایعِ یک اصلاح‌گرِ آموزشیِ عصرِ روشنگریِ متعارفِ سیسیلِ قرن هجدهم، جیووانی آگوستینو دِ کازمی، در تاریخی پیش‌بینی‌نشده است، ناشی از ناتوانیِ ابزارهایِ کارِ موروثی در پاسخ به این پرسش: چرا زنان، اگرچه در تاریخ حضور دارند، اما در تاریخ‌نگاری غایب هستند؟

در سال ۱۹۸۹، او یکی از اعضای بنیان‌گذار انجمن زنان مورخ ایتالیایی (انجمن مورخان ایتالیا) بود، که دو دوره به عنوان مدیر در آن خدمت کرد. در این انجمن، او بلافاصله به کار در کمیسیون آموزش پرداخت، تجربه‌ای که حاصل آن، سرپرستی کتاب (نسل‌ها: انتقال تاریخ و سنت زنان) از سمیناری بود که توسط انجمن برگزار شد. در سال‌های ۱۹۹۳، ۱۹۹۵ و ۲۰۰۴ در مدرسه تابستانی تاریخ زنان، که ابتدا توسط انجمن در صومعه کارتوزیان پونتیگنانو در نزدیکی سینا و بعداً در فیزوله برگزار شد، تدریس کرد. او عضو شورای (اتحادیه ملی زنان) و رئیس و عضو شورای بایگانی زنان متحد میلان بود.

نوشته‌های او در بسیاری از نشریات فمینیستی، مانند *[[نوی دون]]،* منتشر می‌شوند و این نوشته‌ها نشان‌دهنده علاقه روزافزون او به روش‌شناسی تحقیقات تاریخی، تاریخ فمینیسم ایتالیا، با تمرکز ویژه بر گردآوری آرشیوهای این جنبش و پیوند بین فمینیسم و شهروندی است.

در سال ۱۹۹۷، بائری به همراه آناریتا بوتافوکو در آماده‌سازی نمایشگاه *ریگواردرسی* («به فکر خودت باش»)، نمایشگاهی سیار از مانیفست‌های جنبش سیاسی زنان در ایتالیا، مشارکت داشت. از دل این تجربه، کتاب *ریگواردرسی: مانیفست جنبش سیاسی زنان در ایتالیا،* زاده شد.

در سال ۲۰۱۲، او *کتاب «ایزولا موبایل: نیپوتی، گاتی، اسکریتی*» را در نسخه‌ای محدود و بدون فروش منتشر کرد، کتابی که نویسنده آن را «شیئی کتابی» می‌نامد و متون پراکنده منتشر شده و منتشر نشده، قطعاتی از خاطرات، کلمات شاعرانه و عکس‌هایی را گردآوری می‌کند که سه علاقه بزرگ او را به تصویر می‌کشند: کلاژ، تکه‌دوزی و گربه.

## زندگی شخصی
بائری ازدواج کرده و دو دختر به نام‌های ماریا کارلا و پائولا؛ سه نوه به نام‌های گابریل، لورنزو و آنا؛ و یک خانوادهٔ گسترده از گربه‌ها دارد.

## جستارهای وابسته
* فمینیسم در ایتالیا
* تاریخچه فمینیسم

## منابع

رده:افراد زنده
رده:اهالی آگریجنتو
رده:تاریخ‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:تاریخ‌نگاران فمینیست
رده:زادگان ۱۹۴۲ (میلادی)
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:فمینیست‌های اهل ایتالیا