شعرخوانی رقابتی

**شعرخوانی رقابتی**، **مسابقهٔ شعر** یا «پیکارِ سروده‌ها» () نوعی از مشاعره در کشورهای غربی است.

شعرخوانی رقابتی اجرای زندهٔ شعر است که در آن شاعر شعر خود را روی صحنه و در برابر تماشاگران اجرا می‌کند. در این قالب، فقط متن شعر اهمیت ندارد، بلکه شیوهٔ اجرا، لحن صدا، ضرب‌آهنگ، زبان بدن و ارتباط مستقیم با مخاطب نقش تعیین‌کننده دارد.

در پیکار سروده‌ها، شعرها معمولاً کوتاه، امروزی و نزدیک به زبان روزمره‌اند و به موضوع‌هایی مانند هویت، مسائل اجتماعی، سیاست، تبعیض، عشق یا تجربه‌های شخصی می‌پردازند. اجراکنندگان زمان محدودی دارند و در بسیاری از برنامه‌ها، داوری یا رأی تماشاگران باعث می‌شود اجراها حالت رقابتی پیدا کند.

این شیوه در دههٔ ۱۹۸۰ در آمریکا شکل گرفت با این هدف که شعر از فضای رسمی و دانشگاهی بیرون بیاید و دوباره به میان مردم بازگردد. امروزه شعرخوانی رقابتی به‌عنوان شکلی زنده، مردمی و گاه اعتراضی از شعر شناخته می‌شود که تأکیدش بیش از ظرافت‌های فنی، بر اثرگذاری مستقیم و ارتباط انسانی است.

مسابقهٔ شعر یا شعرخوانی چالشی در دهه ۱۹۸۰ در شیکاگو آغاز شد، و هدف از نخستین مسابقات آن، انتقال محافل شعرخوانی از محیط‌های آکادمیک به سوی مخاطبان عام بود. مارک اسمیت، شاعر آمریکایی، با این باور که فضای شعری آن زمان «بیش از حد ساختاریافته و خسته‌کننده» است، شروع به آزمون و خطا در جلسات شعرخوانی میکروفون باز کرد و سپس با افزودن عنصر رقابت، آن‌ها را به پیکار سروده‌ها تبدیل کرد.
در یک شعرخوانی رقابتی، اجراها به همان اندازه که بر محتوا تکیه دارند، بر اساس کیفیت اجرا نیز داوری می‌شوند و شاعران می‌توانند به صورت انفرادی یا در قالب تیم با هم رقابت کنند. داوری اغلب توسط گروهی از داوران، معمولاً پنج نفر، انجام می‌شود که به‌طور عادی از میان تماشاگران انتخاب می‌شوند. گاهی نیز شاعران بر اساس واکنش تماشاگران مورد قضاوت قرار می‌گیرند.

## تاریخچه
[بندانگشتی|چپ|[مارک اسمیت (شاعر)|مارک اسمیت|248x248px]]
مارک اسمیت، شاعر آمریکایی، بنیان‌گذار جنبش شعرخوانی رقابتی در نوامبر ۱۹۸۴ در «گت می‌های لانژ» در شیکاگو شناخته می‌شود. در ژوئیه ۱۹۸۶، این رقابت‌ها به محل دائمی خود، یعنی گرین میل جز کلاب منتقل شد. در سال ۱۹۸۷، پیکار سروده‌های ان آربر توسط وینس کیوتر تأسیس شد. در اوت ۱۹۸۸، نخستین شعرخوانی رقابتی در شهر نیویورک به میزبانی باب هولمن در کافه شاعران نویوریکن برگزار شد.

در سال ۱۹۹۰، نخستین «رقابت ملی شعر» آمریکا در فورت میسون، سان فرانسیسکو برگزار شد. امروزه مسابقات منظم شعرخوانی رقابتی در سراسر جهان برگزار می‌شود. اگرچه پیکار سروده‌ها اغلب در موسسات آموزش عالی سنتی نادیده گرفته شده است، اما به آرامی راه خود را به دوره‌ها و برنامه‌های آموزشی باز می‌کند. به عنوان مثال، در کالج موسیقی برکلی در بوستون، اکنون شعرخوانی رقابتی به عنوان یک رشته فرعی تحصیلی در دسترس است.

## ساختار
ساختارهای متفاوتی از پیکار سروده‌ها در سراسر جهان وجود دارد. با این حال، به‌طور کلی در یک شعرخوانی رقابتی، تعدادی از تماشاگران توسط یک رئیس تشریفات برای ایفای نقش داور انتخاب می‌شوند، هرچند امتیازدهی می‌تواند توسط کل تماشاگران نیز انجام شود. پس از اجرای هر شاعر، امتیازی به آن اجرا تعلق می‌گیرد. امتیازها معمولاً بین صفر تا ده متغیر هستند.

پیش از شروع مسابقه، میزبان اغلب یک «شاعر قربانی» را روی صحنه می‌آورد تا داوران برای تنظیم معیارهای داوری خود به او امتیاز دهند.
یک دور واحد در یک رقابت استاندارد شامل اجرای تمامی شاعران واجد شرایط است. بیشتر رقابت‌ها در چندین دور برگزار می‌شوند و بسیاری از آن‌ها شامل حذف شاعرانی با امتیاز پایین‌تر در دورهای متوالی هستند. یک قالب حذفی ممکن است به صورت ۸-۴-۲ اجرا شود؛ هشت شاعر در دور اول، چهار نفر در دور دوم و دو نفر در دور آخر. در پایان رقابت، شاعری که بیشترین امتیاز را کسب کرده باشد، برنده است.

استفاده از وسایل صحنه، لباس‌های مخصوص و موسیقی معمولاً در این رقابت‌ها ممنوع است، که این مورد تفاوت زیادی با سلف خود یعنی شعر اجرایی دارد. سایر قوانین شامل اعمال محدودیت زمانی است که در صورت فراتر رفتن شاعر از آن، ممکن است بسته به مدت زمان اضافی، از امتیاز او کسر شود. محدودیت زمانی معمولاً حدود سه تا چهار دقیقه است.
در یک «رقابت باز» که رایج‌ترین نوع است، شرکت برای همه کسانی که تمایل به رقابت دارند (بسته به ظرفیت موجود) آزاد است. در یک «رقابت دعوت‌نامه‌ای»، تنها کسانی که دعوت شده‌اند می‌توانند به رقابت بپردازند.

## پیکارهای موضوعی
[بندانگشتی|پیکار سروده‌ها در [پایده، استونی]]
در سال ۱۹۹۸، امانوئل خاویر، شاعر گفتارخوانی، «خانه خاویر» و «گلم اسلم» را بنیان نهاد که یک رویداد هنری سالانه در مرکز شهر بود و در کافه شاعران نویوریکن اجرا می‌شد. این ترکیب از فرهنگ بال و مسابقات شعرخوانی رقابتی، شامل چهار بخش آزاد مانند «بهترین شعر اروتیک با لباس زیر جذاب»، «بهترین وُگ کلامی» و «بهترین شعر عاشقانه به رنگ قرمز آتشین» (یا متناوباً بهترین شعر جدایی تلخ به رنگ آبی) بود. برندگان هر بخش یک تندیس دریافت کرده و برای کسب عنوان قهرمانی «گلم اسلم» به رقابت می‌پرداختند. این مسابقه سالانه ابتدا در نیویورک و سپس تا سال ۲۰۱۰ در لندن برگزار شد.

مشابه گلم اسلمِ خانه خاویر، «پیکار موضوعی» رقابتی است که در آن تمام اجراها باید با یک موضوع، ژانر یا محدودیت ساختاری مشخص مطابقت داشته باشند. موضوعات ممکن است شامل خوره (روان‌شناسی)، شهوت‌نگاره، کوییر، تئاتر بداهه یا سایر محدودیت‌های مفهومی باشد. در پیکارهای موضوعی، گاهی به شاعران اجازه داده می‌شود قوانین «سنتی» را زیر پا بگذارند. به عنوان مثال، گاهی اجازه اجرای آثار شاعری دیگر داده می‌شود (مانند «رقابت شاعران مرده» که تمام آثار باید متعلق به شاعری درگذشته باشد). آن‌ها همچنین می‌توانند تغییراتی در محدودیت‌های لباس یا وسایل صحنه ایجاد کنند (مثلاً در رقابت‌های «سه‌گانه» سوئدی که به یک شاعر، نوازنده و رقصنده اجازه می‌دهد همزمان روی صحنه بروند)، ساختار داوری را تغییر دهند (مثلاً داشتن یک داور مهمان خاص) یا محدودیت‌های زمانی را عوض کنند (مثلاً یک رقابت «۱-۲-۳» با سه دورِ یک دقیقه‌ای، دو دقیقه‌ای و سه دقیقه‌ای).

پیکارهای موضوعی مکرراً برای تشویق به مشارکت گروه‌های جمعیتی خاص و شاید کمتر دیده شده (که از رقابتی به رقابت دیگر متفاوت است)، مانند شاعران جوان‌تر و زنان، استفاده می‌شوند.

## جنبه‌های اجرایی
شعرخوانی رقابتی می‌تواند طیف گسترده‌ای از صداها، سبک‌ها، سنت‌های فرهنگی و رویکردهای نوشتاری و اجرایی را در بر بگیرد. هدویگ گورسکی، بنیان‌گذار شعر اجرایی، معتقد است که پیکار سروده‌ها ادامه‌دهنده بوطیقای اشعار شفاهی باستان است که برای جلب توجه در میخانه‌ها و میدان‌های عمومی طراحی شده بودند.
برخی از شاعران نزدیکی زیادی با سبک بیان آوازی موجود در موسیقی هیپ‌هاپ دارند و به شدت از سنت «شعر داب» (Dub poetry) الهام می‌گیرند؛ ژانری ریتمیک و سیاسی که متعلق به فرهنگ سیاه‌پوستان و به‌ویژه هند غربی است. برخی دیگر از فرمول روایی بدون قافیه استفاده می‌کنند. عده‌ای از ابزارهای تئاتری سنتی، از جمله تغییر صدا و لحن بهره می‌برند، در حالی که دیگران ممکن است کل شعر را با یک لحن یکنواخت و کنایه‌آمیز بازخوانی کنند. برخی شاعران برای ارائه شعر تنها از واژگان خود استفاده می‌کنند، اما برخی دیگر با استفاده از رقص تپ، ضرب دهانی یا حرکات پیچیده طراحی رقص شده، مرزهای این قالب را گسترش می‌دهند.

سبکی که در یک سال غالب یا موفق است، ممکن است به سال بعد منتقل نشود. کریستین اوکیف آپتوویچ، شاعر این حوزه و نویسنده کتاب «کلمات در چهره شما: گشتی در بیست سال شعرخوانی رقابتی شهر نیویورک»، در مصاحبه‌ای با وبلاگ «Best American Poetry» گفته است:
یکی از جالب‌ترین نتایج نهایی این تغییرات مداوم (حداقل برای من) این است که شاعران در پیکار سروده‌ها همیشه نگران هستند که چیزی — یک سبک، یک پروژه، یا یک شاعر — چنان غالب شود که فضا را از بین ببرد، اما این اتفاق هرگز نمی‌افتد. هیپسترهای پرخاشگر، رپرهای فری‌استایل، خانه‌به‌دوش‌های بوهیمین، کمدین‌های اولیه، شمن‌های عارف و پانک‌های گوتیک، همگی زمانی در صدر سلسله‌مراتب این رقابت‌ها بوده‌اند، اما در نهایت، همیشه چیزی متفاوت از راه می‌رسد و شاعران را به چالش می‌کشد تا چیز جدیدی را امتحان کنند.
باب هولمن، فعال حوزه شعر و مجری سابق کافه شاعران نویوریکن، زمانی این جنبش را «دموکراتیزه کردن شعر» نامید. در سال ۲۰۰۵، از هولمن نقل شد که: «انقلاب کلام گفتاری بیشتر توسط زنان و شاعران رنگین‌پوست رهبری می‌شود. این امر عمقی به گفتگوهای ملی می‌بخشد که شما در صحن کنگره ایالات متحده آمریکا نمی‌شنوید. من دوست دارم صحن کنگره بیشتر شبیه به مسابقات ملی شعرخوانی رقابتی باشد. این مرا خوشحال می‌کند.»
بندانگشتی|باب هولمن

## نقدها
در مسابقات ملی شعرخوانی رقابتی سال ۱۹۹۳ در سان‌فرانسیسکو، تیمی از کانادا (کدریک جیمز، الکس فرگوسن و جان سوبول) شب‌نامه‌ای با عنوان «مانند بره‌هایی به مسلخ پیکار» منتشر و توزیع کردند که در آن از آنچه خودپسندی، هم‌رنگی با جماعت و اشک‌آوریِ عمدیِ رایج در صحنه شعرخوانی رقابتی می‌پنداشتند، انتقاد کردند. با گذشت زمان، پیکار سروده‌ها به دلیل فقدان عمق و ویژگی‌هایی مانند «صدای مخصوص پیکار» (Slam voice) — که ممکن است دامنه احساسات قابل بیان را محدود کند — مورد انتقاد قرار گرفته است.

هارولد بلوم، منتقد ادبی، در مصاحبه‌ای با «پاریس ریویو» نوشت:
من نمی‌توانم این گزارش‌هایی را که در تایمز و جاهای دیگر دربارهٔ این پیکار سروده‌ها می‌خوانم تحمل کنم، که در آن‌ها مردان و زنان جوان مختلف در پاتوق‌های گوناگون، حرف‌های بیهوده و پرخاشگرانه برای یکدیگر دکلمه می‌کنند. تمام ماجرا توسط یک تشویق‌سنج قضاوت می‌شود که در واقع وجود ندارد، اما بود و نبودش فرقی نمی‌کند. این حتی احمقانه هم نیست؛ این مرگ هنر است.
جان اس. هال، شاعر و خواننده اصلی گروه کینگ میسیل نیز مدت‌هاست که از مخالفان صریح این جنبش بوده و با عواملی نظیر ماهیت ذاتا رقابتی آن و آنچه فقدان تنوع سبک می‌داند، مخالفت کرده است. او اولین پیکار سروده‌ای را که در کافه شاعران نویوریکن دیده بود، چنین به یاد می‌آورد: «از آن متنفر بودم. واقعاً باعث شد احساس ناخوشایندی داشته باشم… بسیار شبیه به ورزش بود، و من تا حد زیادی به این دلیل به شعر علاقه‌مند بودم که شعر نقطه مقابل ورزش بود… به نظر من این یک فرم بسیار ماچو و مردانه از شعر بود و اصلاً چیزی نبود که من به آن علاقه داشته باشم.»

شاعری به نام تیم کلر در کتاب «Slam: A Poetic Dialogue» گزارشی از «موافقان و مخالفان» این پدیده ارائه می‌دهد.
از قضا، مارک اسمیت، بنیان‌گذار این جنبش، از برنامه‌های تلویزیونی تجاری موفق «دف پوتری» و نمایش‌های زنده برادوی به تهیه‌کنندگی راسل سیمونز انتقاد کرده و آن را «یک برنامه سرگرمی استثمارگرانه [دانسته که] ارزش و زیبایی‌شناسی شعر اجرایی را کاهش داده است».

## مسابقهٔ شعرخوانی به عنوان یک جنبش جوانان
پیکار سروده‌ها به عنوان شکلی از خودبیانگری در میان بسیاری از نوجوانان محبوبیت یافته است. سازمان «نویسندگان جوان شیکاگو» (YCA) کارگاه‌ها، مربیگری و فرصت‌های رقابتی را برای جوانان در منطقه شیکاگو فراهم می‌کند. هر ساله این سازمان جشنواره شعر جوانان «ریتد اند رادیکال» (که پیش‌تر با عنوان «بلندتر از بمب» شناخته می‌شد) را برگزار می‌کند که بزرگ‌ترین پیکار سروده‌های تیمی جوانان در جهان است. سازمان غیرانتفاعی «یوت اسپیکس» (Youth Speaks Inc) مستقر در سان‌فرانسیسکو نیز از سال ۱۹۹۸ جشنواره شعر «صداهای نو و شجاع» (Brave New Voices) را اداره می‌کند. جنبش شعرخوانی رقابتی جوانان موضوع یک مجموعه مستند بود که توسط اچ‌بی‌او تولید و در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. در این مستند شاعرانی از سازمان‌های یوت اسپیکس، اربن ورد، بلندتر از بمب و سایر سازمان‌های مرتبط حضور داشتند.

در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۵، ساول ویلیامز، یکی از مشهورترین شاعران این سبک، جنبش شعرخوانی رقابتی جوانان را ستود و توضیح داد:

در سال ۲۰۱۲، بیش از ۱۲٬۰۰۰ جوان در مسابقات سراسری جوانان انگلستان با عنوان «گرد و خاک را بتکان» (Shake the Dust) شرکت کردند که توسط سازمان «Apples and Snakes» به عنوان بخشی از جشنواره لندن ۲۰۱۲ سازماندهی شده بود. یک ویدئوی رپ با عنوان «نامه‌ای سرگشاده به هانی سینگ» که در آن رنه شارانیا ورما در پیکار سروده‌های دهلی به اجرا می‌پردازد، در یوتیوب فراگیر شد و بیش از ۱٫۵ میلیون بازدید داشت.

## رویدادهای بین‌المللی
در سطح اروپا، مسابقات «قهرمانی شعرخوانی رقابتی اروپا» هر ساله برگزار می‌شود.

«جام جهانی شعرخوانی رقابتی» (Coupe du Monde de Slam که در فرانسه سازماندهی می‌شود) نیز هر ساله برگزار می‌گردد.

## در آفریقا
در سال ۲۰۱۷، مالیکا واتارا شاعر برآورد کرد که در مجموع تنها پانزده شاعر زن در زمینه پیکار سروده‌ها در آفریقا فعالیت می‌کنند.

### بورکینافاسو
یکی از برجسته‌ترین چهره‌های صحنه شعرخوانی رقابتی در بورکینافاسو، مالیکا واتارا است. او در سال ۲۰۱۹ بنیاد «اسلمازون» را تأسیس کرد و ریاست آن را بر عهده گرفت تا برای مسائل اجتماعی در کشورش کمک‌های مالی جمع‌آوری کند.

### مصر
شعرخوانی رقابتی از سده بیستم در مصر وجود داشته و توسط حسین شفیق المصری معرفی شده است. به گفته المصری، داشتن شغل‌های متنوع به او تجربه لازم برای درک مشکلات مردم مصر در طبقات مختلف زندگی را بخشیده است. او دانش خوبی از ادبیات عرب، دستور زبان و برخی واژگان خارجی پرکاربرد و همچنین زبان عامیانه داشت که از آن‌ها برای شکل دادن به «شعر حلمنتیشی» استفاده کرد. محمد رجب بیومی در سال ۱۹۸۶ مقاله‌ای با عنوان «حسین شفیق المصری: استادی بدون شاگرد» نوشت که در آن به معرفی اشعار المصری و تبیین تکنیک‌های ادبی او در شعر پرداخت. در مصر، «شعر اجرایی» به تازگی محبوبیت یافته و اصطلاح «الشعر المؤدی» اخیراً به عنوان معادل شعر اجرایی معرفی شده است. شاعرانی مانند بیرم التونسی، احمد رامی و کامل الشناوی با اشعار غنایی خود که از ریتمی آهنگین برای جذب مخاطب استفاده می‌کرد، راه را پس از المصری هموار کردند.

## در قاره آمریکا
### ایالات متحده
در سال ۱۹۹۰، نخستین مسابقه ملی شعرخوانی رقابتی آمریکا در فورت میسون، سان فرانسیسکو برگزار شد. در این رقابت تیم‌هایی از شیکاگو و سان‌فرانسیسکو و یک شاعر انفرادی از نیویورک حضور داشتند. اندکی پس از آن، محبوبیت شعرخوانی رقابتی افزایش یافت و این امر به برخی از شاعران اجازه داد تا به صورت تمام‌وقت در زمینه‌های اجرا و رقابت فعالیت کنند و در سراسر ایالات متحده و در نهایت جهان به سفر بپردازند.

در سال ۱۹۹۹، مسابقات ملی شعرخوانی رقابتی آمریکا که هر ساله در شهرهای بزرگ برگزار می‌شود، در شیکاگو برپا شد. این رویداد در سطح ملی توسط نیویورک تایمز و برنامه ۶۰ دقیقه (سی‌بی‌اس) پوشش داده شد. برنامه ۶۰ دقیقه بخشی ۲۰ دقیقه‌ای درباره پیکار سروده‌ها با صحنه‌هایی از اجرای زنده در تئاتر شوپن ضبط کرد.

تا سال ۲۰۱۱، چهار شاعری که در مسابقات ملی شعرخوانی رقابتی آمریکا شرکت کرده بودند، موفق به دریافت کمک‌هزینه ادبی موقوفه ملی هنرها (NEA) شدند:
* هال سیرویتس (که در سال ۱۹۹۳ عضو تیم کافه شاعران نویوریکن بود) در سال ۱۹۹۴ برنده کمک‌هزینه NEA در بخش شعر شد.
* جفری مک‌دنیل (که در اواسط تا اواخر دهه ۱۹۹۰ در تیم‌های متعددی از واشینگتن دی.سی و کالیفرنیا حضور داشت) در سال ۲۰۰۳ برنده کمک‌هزینه NEA در بخش شعر شد.
* کریستین اوکیف آپتوویچ (که در سال‌های ۱۹۹۸، ۲۰۰۱، ۲۰۰۳ و ۲۰۱۰ عضو تیم شعرخوانی رقابتی ان‌وای‌سی-اوربانا بود) در سال ۲۰۱۱ برنده کمک‌هزینه NEA در بخش شعر شد.

تا سال ۲۰۱۷، یک شاعر که در مسابقات ملی شعرخوانی رقابتی آمریکا شرکت کرده بود، موفق به دریافت جایزه پولیتزر برای شعر شد: تاییمبا جس، که دو بار به عنوان بخشی از تیم گرین میل شیکاگو در مسابقات شرکت کرده بود.

شرکت «پوئتری اسلم» (Poetry Slam, Inc.) پیش از این چندین مسابقه ملی و بین‌المللی از جمله «مسابقات جهانی انفرادی شعرخوانی رقابتی»، «مسابقات ملی شعرخوانی رقابتی» و «مسابقات شعرخوانی رقابتی زنان جهان» را برگزار می‌کرد. تا سال ۲۰۱۷، مسابقات ملی شعرخوانی رقابتی آمریکا شامل ۷۲ تیم تأیید شده بود که در پنج روز به رقابت می‌پرداختند.

شرکت پوئتری اسلم پیش از این مسئولیت تایید سه مسابقه بزرگ سالانه شعر (برای شاعران بالای ۱۸ سال) را در سطح ملی و بین‌المللی بر عهده داشت: مسابقات ملی شعرخوانی رقابتی (NPS)، مسابقات جهانی انفرادی شعرخوانی رقابتی (iWPS) و مسابقات شعرخوانی رقابتی زنان جهان (WoWPS). آخرین مسابقه ملی شعرخوانی رقابتی در سال ۲۰۱۸ در شیکاگو برگزار شد و پس از آن، بدنه رای‌دهنده این شرکت تصمیم به توقف سه رقابت اصلی خود در سال ۲۰۱۹ گرفت. مسابقات WoWPS از سال ۲۰۲۰ از طریق یک وب‌سایت جدید برگزار شده است.

#### شاعران برجسته شعرخوانی رقابتی در آمریکا
تعدادی از شاعران آمریکایی هم به محیط‌های دانشگاهی و هم به فضای شعرخوانی رقابتی تعلق دارند:
* جفری مک‌دنیل در چندین تیم شعرخوانی رقابتی حضور داشته و از آن زمان تاکنون چندین کتاب منتشر کرده است و در حال حاضر در کالج سارا لورنس تدریس می‌کند.
* پاتریشیا اسمیت، قهرمان چهار دوره مسابقات ملی، موفق به کسب چندین جایزه معتبر ادبی از جمله کمک‌هزینه گوگنهایم و کمک‌هزینه NEA شد و در سال ۲۰۰۶ به «تالار مشاهیر ادبی بین‌المللی نویسندگان آفریقایی‌تبار» راه یافت.
* باب هولمن که بخش شعرخوانی رقابتی نویوریکن را بنیان نهاد، سال‌ها در نیو اسکول، بارد، کلمبیا و دانشگاه نیویورک تدریس کرده است. کریگ آرنولد برنده رقابت شاعران جوان مجموعه ییل شد و در پیکارهای سروده‌ها نیز شرکت کرده است.
* کیپ فولبک، استاد هنر در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا، در اوایل دهه ۱۹۹۰ در مسابقات شرکت کرد و نخستین دوره آموزشی «کلام گفتاری» (Spoken Word) را به عنوان بخشی از برنامه درسی اصلی هنر کالج راه‌اندازی کرد.
* جاون جانسون در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ قهرمان مسابقات ملی بود؛ او رساله دکتری خود را درباره شعرخوانی رقابتی نوشت و مقاله‌ای درباره مردانگی سیاه‌پوستان و تبعیض جنسیتی در جامعه این رقابت‌ها منتشر کرد.
* سوزان سامرز-ویلت کتاب «سیاست‌های فرهنگی شعرخوانی رقابتی» را نوشت و در آن به بررسی روابط میان این رقابت‌ها، هویت و سیاست پرداخت.
* کارینا مک‌گلین در آثار خود توجه زیادی به ادغام جامعه شعرخوانی رقابتی و جامعه دانشگاهی معطوف کرده است.

هنری اس. تیلور، برنده جایزه پولیتزر برای شعر در سال ۱۹۸۵، در مسابقات ملی سال ۱۹۹۷ به صورت انفرادی شرکت کرد و از میان ۱۵۰ نفر در رتبه ۷۵ قرار گرفت.

## در اروپا
### اتریش
در ۱۰ و ۱۱ دسامبر ۲۰۱۶، شهر زالتسبورگ در اتریش میزبان یک مسابقه شعرخوانی رقابتی برای ثبت رکورد جهانی بود (۲۸ ساعت مداوم) و رکورد قبلی متعلق به نورنبرگ آلمان (۲۵ ساعت) را که توسط میشل جاکوب ثبت شده بود، شکست. برنده مسابقه (فریدریش هرمان) در مرحله نهایی تنها با یک امتیاز بیشتر از نفر دوم (داریل کیرمایر) پیروز شد. این رویداد توسط لوکاس واگنر سازماندهی شده و در سالن SN شهر زالتسبورگ برگزار گردید.

## در ژاپن
در ژاپن، کاتسونوری کوسونوکی، استاد ارتباطات در دانشگاه تویو، راهی برای گنجاندن شعرخوانی رقابتی در زندگی دانشجویان خود پیدا کرد. او با راه‌اندازی مسابقات «بوکس شعری»، فضایی برای نمایش روحیه رقابتی و عشق آن‌ها به شعر فراهم ساخت. کوسونوکی تورنمنت‌های سالانه «بوکس شعری» را به عنوان ابزاری برای بیان خود و تعامل اجتماعی ایجاد کرد. قوانین به این صورت است که «۱۶ بوکسور در گروه‌های دونفره به رقابت در خواندن اشعار ایستاده می‌پردازند که هر کدام سه دقیقه طول می‌کشد. برندگان در مجموعه‌ای از چالش‌ها مانند ارائه زمان‌بندی شده و یک دور بداهه‌سرایی با هم رقابت می‌کنند.» یک مجری برنامه با انتخاب القاب برای شرکت‌کنندگان، به جذابیت رویداد می‌افزاید. هدف کوسونوکی این بود که به دانشجویانش کمک کند تا با شکستن سدهای زبانی و بیان احساسات، به خودباوری بیشتری برسند.

## جستارهای وابسته
* ادبیات انگلیسی
* موسیقی هیپ‌هاپ
* ادبیات پست‌مدرن
* شعر سپید
* گفت‌آواز
* ساول ویلیامز

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:ادبیات معاصر
رده:فرهنگ آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار
رده:فرهنگ شیکاگو
رده:هنرهای نمایشی