ازدواج بین ادیان در یهودیت

[330px|بندانگشتی|ازدواج [سامسون و دلیله اثر رامبرانت]]

**ازدواج بین ادیان در یهودیت** () (همچنین به آن "*ازدواج مختلط*' یا **ازدواج بین ادیان** نیز گفته می‌شود) از نظر تاریخی، با مخالفت شدید رهبران یهودی مواجه بوده است و همچنان یک مسئله بحث‌برانگیز در جامعه یهودی است. طبق هلاخا (قانون یهود)، که از تلمود گرفته شده است، ازدواج بین یک یهودی و یک غیر یهودی طبق قانون یهود هم ممنوع است و هم باطل تلقی می‌شود. هاسکالا دیدگاه‌های متنوع‌تری را در مورد ازدواج بین ادیان تحت تأثیر قرار داد.

یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۰ که توسط مرکز تحقیقات پیو در ایالات متحده انجام شد، گزارش داد که ۴۲٪ از پاسخ‌دهندگان یهودی آمریکایی متأهل، همسر غیریهودی داشتند. در میان کسانی که پس از سال ۲۰۱۰ ازدواج کردند، نرخ ازدواج بین ادیان ۶۱٪ بود که با حذف یهودیان ارتدکس از داده‌ها، به ۷۲٪ افزایش می‌یابد.

## در کتاب مقدس عبری
کتاب مقدس عبری حاوی روایت‌های متعددی از ازدواج‌های بین قومی است. چهره‌های برجسته‌ای مانند ابراهیم، موسی و داوود زنان غیر اسرائیلی را به عنوان همسر یا همسر می‌گیرند. کتاب‌های عزرا-نحیما ازدواج‌های گسترده میان یهودیان و سامری‌ها و به میزان کمتر فلیسطی‌ها را شرح می‌دهند. اما ازدواج بین ادیان به‌طور گسترده محکوم شد، زیرا اعتقاد بر این بود که چنین پیوندی می‌تواند منجر به انحراف یا ترک یهوه‌پرستی شود. از آنجایی که مفهوم این ازدواج‌های بین قومی به‌طور جدایی‌ناپذیری با اختلاط بالقوه ادیان بنی‌اسرائیل و خارجی گره خورده بود، متن کتاب مقدس از شرط داشتن همسران «خارجی» برای نشان دادن نگرانی‌های پیرامون ازدواج‌های بین ادیان استفاده می‌کند.

کتاب مقدس عبری شامل قوانین متعددی است که ازدواج‌های بین قومی و به تبع آن، بین ادیان را محدود یا ممنوع می‌کند. بنی‌اسرائیل باستان از ازدواج با افراد از هفت قوم کنعانی ساکن در سرزمین اسرائیل منع شده بودند. بنی‌اسرائیل مجاز بودند با زنان خارجی اسیر تحت شرایط سختگیرانه‌ای ازدواج کنند: زنان نمی‌توانستند اهل شهرهای داخل سرزمین اسرائیل باشند، زیرا ممکن بود این شهرها محل سکونت اقوام ممنوعه بوده باشند. علاوه بر این، زن اسیر باید باکره می‌بود و اجازه نداشت تا پس از سوگواری برای والدین غایب خود به مدت یک ماه کامل، هیچ گونه رابطه جنسی با اسیرکننده خود داشته باشد. اگر سربازی از چنین زنی خسته می‌شد، در صورت درخواست زن، باید او را آزاد می‌کرد. او حق نداشت او را بفروشد یا به بردگی بگیرد، زیرا این ازدواجی اجباری بود.

در کتاب مقدس عبری ممنوعیت ازدواج با همه بیگانگان ذکر نشده است، اما یهودیان بعدی این ممنوعیت را ذکر کردند. در دوره معبد دوم، با از دست دادن حاکمیت ملی و افزایش تعامل با غیریهودیان، یهودیان احساس کردند که بقای آنها به جدایی ایدئولوژیک (یا مذهبی و اجتماعی آنها از جهان خارج بستگی دارد. از آنجایی که قوانین موسی برای نیازهای آنها ناکافی بود، آنها موانع جدیدی بین خود و غیریهودیان، به ویژه در دوره‌های مکابیان (۱۶۴ تا ۶۳ پیش از میلاد) و خاخام‌ها، ایجاد کردند. اما برای تأکید بر جدی بودن این تابوها، بسیاری از یهودیان استدلال می‌کردند که آنها منشأ قوانین موسی را دارند. در اوایل دوره مکابیان، کتاب یوبیل‌ها متن (لاویان ۱۸:۲۱) را پیدا می‌کند که ممنوعیت ازدواج بین زنان اسرائیلی و مردان غیریهودی را بر آن استوار می‌کند. فیلون اسکندریه و یوسف فلاوی در عوض، به تثنیه ۷: ۳–۴ استناد می‌کنند و آن ممنوعیت را از هفت ملت کنعانی به همه غیریهودیان تعمیم می‌دهند. خاخام‌های میشنا و تلمود در جامعه‌ای زندگی می‌کردند که برخلاف جوامع یهودی یهودیه در قرن دوم پیش از میلاد و اسکندریه و روم در قرن اول میلادی، چندان تحت تأثیر ازدواج بین قومی قرار نگرفته بود. آنها می‌توانستند بپذیرند که نه موسی، بلکه مقام‌های بعدی بودند که رابطه جنسی با همه بیگانگان را ممنوع کردند.

تورات تصریح می‌کند که یک سرباز یهودی نباید با یک زن اسیر غیر یهودی به عنوان همسر ازدواج کند، زیرا پسر علیه پدرش شورش خواهد کرد. این اتفاق بعداً برای داوود و ابشالوم نیز رخ داد.

بحران اسارت بابلی نگرانی‌ها را برای حفظ «خلوص» جمعیت قومی بنی‌اسرائیل تجدید کرد. عزرا به عنوان کسی توصیف شده است که یهودیان دیگر را تشویق می‌کرد تا از همسران و فرزندان «بیگانه» خود جدا شوند. تحت رهبری عزرا، ازدواج با افراد غیر یهودی به شدت منع شد.

## قوانین و احکام بعدی
در قرن اول میلادی، به نظر می‌رسد که آداب و رسوم ازدواج یهودی عموماً به نفع درون همسری بوده است و در موارد ازدواج بین نژادی، تغییر دین قبل از ازدواج اغلب مورد انتظار بود. این رسم توسط اعضای دودمان هرودیان که اصرار داشتند همسرانشان تغییر دین دهند، رعایت می‌شد. مورخ رومی تاسیتوس، در «تواریخ (تاسیتوس)» (حدود ۱۰۰–۱۱۰ میلادی)، یهودیان را به عنوان افرادی توصیف می‌کند که جدایی اجتماعی را رعایت می‌کنند و اظهار می‌دارد که آنها «هنگام غذا خوردن جدا می‌نشینند، جدا می‌خوابند و [...] از رابطه جنسی با زنان خارجی خودداری می‌کنند». بسیاری از یهودیان احتمالاً ازدواج با غیریهودیان را با بیزاری می‌دیدند و بر اهمیت تغییر مذهب در حفظ مرزهای گروهی تأکید می‌کردند. اصرار بر تغییر مذهب یک تلاش تبلیغی بود، اما وسیله‌ای برای حفظ هویت یهودی بود، زیرا تغییر مذهب پس از ازدواج - که در عمل مسیحی مجاز است - در یهودیت مرسوم نبود.

تلمود تصریح می‌کند که ازدواج بین یک یهودی و یک غیریهودی ممنوع است و طبق قانون یهود، ازدواج معتبری محسوب نمی‌شود، مگر اینکه غیریهودی به یهودیت روی آورد. از دوران کتاب مقدس تا قرون وسطی، برون‌همسری - ازدواج خارج از جامعه یهودی - رایج بود، همان‌طور که گرویدن به یهودیت نیز رایج بود.

در اروپای قرون وسطی، حاکمان مسیحی ازدواج بین یهودیان و مسیحیان را ممنوع کردند و اغلب مجازات آن مرگ بود.

با گذشت زمان، این محدودیت‌ها در بسیاری از مناطق برداشته شد و ازدواج‌های بین ادیانی که یهودیان در آنها حضور داشتند، رواج بیشتری یافت. در سال ۱۲۳۶، موسی بن یعقوب کوکی یهودیانی را که با چنین ازدواج‌هایی ازدواج کرده بودند، وادار به فسخ آنها کرد. در سال ۱۸۰۷، سنهدرین بزرگ ناپلئون این ازدواج‌ها را از نظر مدنی معتبر اعلام کرد، هرچند طبق قانون یهود به رسمیت شناخته نشده بود، و اظهار داشت که نباید با آنها به عنوان کفر رفتار شود. این موضع در سال ۱۸۴۴ توسط کنفرانس خاخام‌های برانزویک گسترش یافت تا شامل هر پیرو یک دین توحیدی شود، اما ازدواج با کسانی که در ایالت‌هایی زندگی می‌کردند که فرزندان حاصل از ازدواج نمی‌توانستند یهودی بزرگ شوند را ممنوع کرد. این کنفرانس بحث‌برانگیز بود و یکی از اعضا بعداً به مخالف ازدواج بین نژادی تبدیل شد.

یهودیت سنتی ازدواج بین یک یهودیِ مادرزاد و یک نوکیش را ازدواج بین ادیان نمی‌داند. تفاسیر کلاسیک خاخام‌ها معتقدند که ازدواج‌های بین مذهبیِ کتاب مقدس، مانند ازدواج یوسف و آسنات یا روت با بوعز، پس از تغییر دین شریک غیراسرائیلی رخ داده است. نظرها در مورد اینکه آیا گروه‌های خاصی، مانند کنعانیان، حتی پس از تغییر دین واجد شرایط ازدواج بودند یا خیر، متفاوت است. این لزوماً در مورد فرزندانشان صدق نمی‌کرد. شولحان عاروخ و تفاسیر آن، نظرات مختلفی را در مورد اینکه آیا ازدواج بین نژادی یک ممنوعیت تورات است و چه زمانی این ممنوعیت ربی است، ارائه می‌دهند.

بچه‌های سرراهی - کودکانی که بدون والدین قابل شناسایی رها می‌شدند - اگر در مناطقی با حداقل یک ساکن غیریهودی یافت می‌شدند، عموماً از نظر ازدواج بین نژادی به عنوان غیریهودی طبقه‌بندی می‌شدند. این در تضاد با سایر حوزه‌های قانون یهود بود که کودکان سرراهی را در صورتی که اکثر مردم در منطقه‌ای که در آن یافت می‌شدند یهودی بودند، به عنوان یهودی طبقه‌بندی می‌کردند. اگر مادر کودکی مشخص بود، اما پدرش شناخته نمی‌شد، با کودک مانند یک کودک سرراهی رفتار می‌شد، مگر اینکه مادر ادعا می‌کرد که کودک از بنی‌اسرائیل است. ازدواج بین یهودیان و افراد «آلمانی‌تبار» در آلمان نازی تحت قوانین نورنبرگ ممنوع شد.

### نگرش‌های مدرن
تلمود و هلاخا پس از آن بیان می‌کنند که نهاد ازدواج یهودی، «کیدوشین»، فقط می‌تواند بین یهودیان برقرار شود.

یک مطالعه مرکز تحقیقات پیو در سال ۲۰۱۳ نشان داد که فرزندان حاصل از ازدواج‌های بین قومی بیشتر احتمال دارد که با یکدیگر ازدواج کنند و خود را از نظر مذهبی غیرمرتبط بدانند. نسل‌های جوان‌تر خانواده‌های ازدواج کرده با اقوام مختلف، در مقایسه با نسل‌های قدیمی‌تر، میزان بالاتری از هویت یهودی را نشان دادند. این مطالعه خاطرنشان کرد که تأثیر بلندمدت ازدواج بین قومی بر هویت یهودی همچنان نامشخص است.

#### یهودیت ارتدکس
یهودیت ارتدکس کاملاً به نگرش‌های تاریخی یهودیان در مورد ازدواج بین ادیان پایبند است و از پذیرش ازدواج‌های بین ادیان به عنوان معتبر یا مشروع خودداری می‌کند، و همچنین رابطه جنسی با عضوی از یک دین متفاوت را اکیداً ممنوع می‌کند. خاخام‌های ارتدکس در عروسی‌های بین ادیان مراسم برگزار نمی‌کنند و عموماً از تسهیل آنها خودداری می‌کنند، همچنین سعی می‌کنند از کمک به آنها به روش‌های دیگر خودداری کنند. ازدواج بین قومی سکولار به عنوان ارتداد تلقی می‌شود و افراد متأهل عملاً از اکثر جوامع ارتدکس جدا می‌شوند.  تلاش‌های اطلاع‌رسانی توسط برخی گروه‌ها، مانند خبد و ارتدکس مدرن، به یهودیان متأهل، به ویژه زنان یهودی متأهل، می‌پردازند، زیرا قانون ارتدکس فرزندان زنان یهودی را صرف نظر از وضعیت پدر، یهودی می‌داند. و ارتدکس مدرن، به یهودیان متأهل، به ویژه زنان یهودی متأهل، کمک می‌کنند، زیرا قانون ارتدکس فرزندان زنان یهودی را صرف نظر از وضعیت پدر، یهودی می‌داند. آموزه‌های ارتدکس، ازدواج بین یک مرد و زن یهودی را به عنوان اتحاد دو نیمه از یک روح می‌بیند و روابط با غیریهودیان را ننگ می‌داند. برخی از خانواده‌های ارتدکس شیوا (مراسم سوگواری) را برای اقوامی که خارج از دین ازدواج می‌کنند، برگزار می‌کنند و به‌طور نمادین برای از دست دادن احتمالی نسل‌های آینده که ممکن است به عنوان یهودی تربیت نشوند، سوگواری می‌کنند. ازدواج بین نژادی گاهی در محافل ارتدکس به عنوان «هولوکاست خاموش» شناخته می‌شود.

#### یهودیت محافظه‌کار
یهودیت محافظه‌کار اعتبار قانونی ازدواج بین یهودیان را تأیید یا به رسمیت نمی‌شناسد، اما ورود همسران غیریهودی را در خانواده‌های یهودی به امید پرورش گرویدن به یهودیت نهایی تشویق می‌کند. استانداردهای مجمع خاخام‌ها در مورد اعمال خاخامی، خاخام‌های محافظه‌کار را از اجرای مراسم ازدواج بین یهودیان منع می‌کند و تا سال ۲۰۱۸، آنها را از شرکت در چنین مراسمی نیز منع می‌کرد. در سال ۱۹۹۵، شورای رهبری یهودیت محافظه‌کار بیانیه زیر را در مورد ازدواج بین نژادی منتشر کرد:
:*در گذشته، ازدواج بین نژادی… به عنوان عملی شورشی و رد یهودیت تلقی می‌شد. یهودیانی که با هم ازدواج می‌کردند، اساساً [[حرم (تکفیر)]] می‌شدند. اما اکنون، ازدواج بین نژادی اغلب نتیجه زندگی در یک جامعه باز است… اگر فرزندان ما در نهایت با [[گوی (تورات)]] ازدواج کنند، نباید آنها را رد کنیم. ما باید به عشق ورزیدن ادامه دهیم و با این کار، چه یهودی و چه غیر یهودی، تا حدی در زندگی آنها نفوذ داشته باشیم. زندگی شامل رشد مداوم است و فرزندان بزرگسال ما ممکن است به مرحله‌ای برسند که یهودیت برایشان معنای جدیدی پیدا کند. با این حال، ازدواج بین یک یهودی و غیریهودی برای جامعه یهودی جشن نیست… *.

#### یهودیت مترقی
در ایالات متحده، یهودیت اصلاح‌گرا و بازسازی خواهی در یهودیت یهودیت عموماً قوانین یهود را الزام‌آور نمی‌دانند.

یک نظرسنجی در سال ۱۹۸۵ نشان داد که بیش از ۸۷٪ از خاخام‌های طرفدار بازسازی مایل به برگزاری مراسم ازدواج بین ادیان بودند. در سال ۲۰۱۵، کالج خاخام‌های بازسازی‌گرا اولین مدرسهٔ علوم دینی یهودی شد که به خاخام‌ها اجازهٔ حضور در روابط بین ادیان را داد.

کنفرانس مرکزی خاخام‌های آمریکایی تا دهه ۱۹۸۰ پیوسته با ازدواج بین نژادی مخالف بود. تا سال ۲۰۰۳، حداقل ۵۰٪ از خاخام‌های اصلاح‌طلب مایل به اجرای مراسم بین ادیان بودند. برخی از مجامع اصلاح‌طلب، از جمله کنیسه مرکزی شهر نیویورک، ازدواج‌های بین ادیان را برای ترویج تداوم یهودیت، با هدف تشویق همسران غیریهودی به تغییر دین، انجام می‌دهند. در سال ۲۰۲۴، کالج اتحادیه عبری، مدرسه علمیه جنبش اصلاحات، تصمیمی مبنی بر لغو الزام یهودی بودن شریک دانشجویان در روابط بلندمدت و متعهدانه اعلام کرد.

یهودیت اومانیستی ازدواج بین نژادی را «پیامد مثبت یک جامعه آزاد و باز» می‌داند. انجمن یهودیت انسان‌شناس از استقبال از خانواده‌های ازدواج بین نژادی به عنوان فرصتی برای استقبال از غیریهودیان در جامعه یهودی حمایت می‌کند.

## شیوع
### نظرسنجی Pew Research در سال ۲۰۱۳
یک نظرسنجی Pew Research در سال ۲۰۱۳ نشان داد که ۵۸٪ از ازدواج‌های یهودیان در ایالات متحده بین ادیان بوده است، که تفاوت قابل توجهی بر اساس فرقه مذهبی آنها وجود دارد. در میان یهودیان ارتدکس، ۲٪ از ازدواج‌ها بین ادیان بوده است، در حالی که این رقم در میان یهودیان محافظه‌کار ۲۷٪، در میان یهودیان اصلاح‌طلب ۵۰٪ و در میان یهودیان غیرمذهبی ۶۹٪ بوده است.

این مطالعه همچنین به تفاوت در میزان ازدواج‌های بین ادیان بر اساس هویت مذهبی اشاره کرد. در میان یهودیان معتقد به دین، ۳۶٪ ازدواج بین ادیان داشته‌اند، در حالی که این میزان در میان خداناباوری یهودی به‌طور قابل توجهی بالاتر و ۷۹٪ بوده است.

مشخص شد که نرخ ازدواج‌های بین ادیان از سال ۲۰۰۰ ثابت مانده است. قبل از سال ۱۹۷۰، ۱۷٪ از ازدواج‌های یهودیان بین ادیان مختلف بود.

## تعاریف ازدواج بین ادیان

جنبش‌های مختلف یهودی دیدگاه‌های متفاوتی در مورد چه کسی یهودی است؟ دارند که بر تعاریف آنها از ازدواج بین ادیان تأثیر می‌گذارد. یهودیت ارتدکس معتقد است که وضعیت یهودیت از طریق مادر تعیین می‌شود و اگر مادر فرد یهودی نباشد یا اگر تغییر دین او به هلاخا کلاسیک پایبند نباشد، او را یهودی نمی‌شناسد. یهودیت ماسورتی همچنین نسب پدری را رد می‌کند، اگرچه برخی از خاخام‌های محافظه‌کار ممکن است تغییر دین اصلاح‌شده را حتی اگر معیارهای سنتی هلاخایی را نداشته باشند، بپذیرند. یهودیت اصلاح‌شده نسب پدری را در صورتی که کودک در یک زمینه یهودی بزرگ شود، به رسمیت می‌شناسد.

در موارد خاص، یک یهودی ممکن است با یک غیر یهودی که به خدا به معنای یهودیت اعتقاد دارد و سایر چارچوب‌های الهیاتی را رد می‌کند، ازدواج کند. چنین افرادی گاهی توسط جامعه یهودی به عنوان جنبش نوحی شناخته می‌شوند. خاخام استیون گرینبرگ پیشنهاد کرده است که در چنین مواردی، شریک غیر یهودی می‌تواند به عنوان گر توشاو در نظر گرفته شود. 

## تأثیر و پیامدها
در اوایل قرن نوزدهم، ازدواج بین یهودیان در بسیاری از مناطق کمتر مدرن بسیار نادر بود. به عنوان مثال، در الجزایر، کمتر از ۰٫۱٪ از یهودیان ازدواج برون‌جنسی داشتند.
تا اوایل قرن بیستم، نرخ ازدواج بین نژادی در بسیاری از مناطق ژرمنی اروپای مرکزی، پروس، باواریا، اتریش، بوهمیا و غیره، پایین باقی ماند. در این مناطق حدود ۵٪ از یهودیان با غیریهودیان ازدواج می‌کردند. با این حال، در برلین در همان دوره، این نرخ به‌طور قابل توجهی بالاتر و ۱۸٪ بود،و تقریباً نیمی از یهودیان در استرالیا با اقوام دیگر ازدواج کرده‌اند.

در دهه‌های اخیر، نرخ ازدواج‌های بین قومی در بسیاری از کشورها به‌طور قابل توجهی افزایش یافته است. بررسی ملی جمعیت یهودیان ۲۰۰۰–۲۰۰۱ گزارش داد که ۴۷٪ از یهودیان آمریکایی که بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ ازدواج کرده‌اند، با غیریهودیان ازدواج کرده‌اند. بررسی ملی جمعیت یهودیان در سال ۱۹۹۰، نرخ ازدواج بین نژادی ۵۲٪ را در میان یهودیان آمریکایی ثبت کرد. این روند منجر به نگرانی گسترده‌ای در میان برخی از رهبران یهودی شده است که افزایش نرخ ازدواج بین قومی را تهدیدی بالقوه برای بقای بلندمدت یهودیت می‌دانند. از اواسط قرن نوزدهم، چهره‌های ارشد یهودی، ازدواج بین نژادی را به عنوان خطری برای تداوم یهودیت محکوم کردند.

در ایالات متحده، نرخ زاد و ولد در میان یهودیان کاهش یافته است، به طوری که هر بزرگسال یهودی به‌طور متوسط تا سال ۲۰۲۱، ۱٫۵ فرزند داشته است. برخی از محافظه‌کاران مذهبی به‌طور استعاری ازدواج بین ادیان را به عنوان «هولوکاست خاموش» توصیف می‌کنند. در مقابل، بسیاری از یهودیان لیبرال ازدواج بین ادیان را به عنوان یک جنبه غنی‌کننده از جامعه چندفرهنگی می‌دانند. تلاش فزاینده‌ای برای مشارکت دادن فرزندان والدین ازدواج کرده با ادیان مختلف صورت گرفته است. هر فرقه یهودی بر روی کسانی که آنها را یهودی می‌داند تمرکز دارد،  در حالی که سازمان‌های سکولار و غیرفرقه‌ای هدفشان پیوند مجدد همه فرزندان حاصل از ازدواج‌های بین ادیان با جامعه یهودی است. در برخی موارد، فرزندان حاصل از ازدواج‌های بین ادیان، با حفظ هویت قومی یهودی، در دین والدین غیریهودی بزرگ می‌شدند. یک نمونه قابل توجه بری گلدواتر است که پدری یهودی و مادری اسقفی داشت. گلدواتر در تمام طول عمر خود یک اسقفی بود که تبار یهودی خود را تصدیق می‌کرد، اگرچه به ندرت خود را یهودی می‌دانست.

## روابط مسیحی-یهودی

بسیاری از کلیساهای مسیحی تغییر دین یهودیان را می‌پذیرند و ممکن است به‌طور فعال آن را ترویج دهند. سازمان‌های یهودیان مسیحایی، از جمله یهودیان برای عیسی، به‌طور فعال به دنبال تشویق چنین تغییر دین‌هایی هستند.

برخی از فرقه‌های مسیحی تلاش برای تغییر دین یهودیان را رد می‌کنند، و بسیاری از آنها الهیات دوگانه-عهد را می‌پذیرند.

سازمان‌های یهودیِ سازمان‌های ضد مبلغ مذهبی و ضد مبلغ مذهبی، از جمله یهودیتِ ترویجی، تلاش می‌کنند تا یهودیان را از گرویدن به مسیحیت منصرف کنند. در مقابل، سازمان‌های یهودیِ مسیحایی، از جمله یهودیانِ طرفدار عیسی، به‌طور فعال در پی تشویق چنین گرویدن‌هایی هستند و اغلب آنها را به عنوان تحقق هویت یهودی جلوه می‌دهند.

## مخالفت با ازدواج‌های مختلط در اسرائیل
روابط و ازدواج‌های بین ادیانی در ایالت اسراییل یک مسئله بحث‌برانگیز است، و مخالفت شدیدی در میان یهودیان اسرائیلی، به ویژه با روابط بین زنان یهودی و مردان مسلمان، وجود دارد. یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۷ نشان داد که بیش از نیمی از یهودیان اسرائیلی ازدواج بین ادیان را با «خیانت ملی» برابر می‌دانند. 

در سال ۲۰۰۵، بنتزی گوپشتاین سازمان ضد ازدواج بین نژادی لهاوا را تأسیس کرد. اعضای لهاوا در شهرک‌های اسرائیلی Pisgat Ze'ev در اورشلیم شرقی گشت‌زنی کرده‌اند تا زنان یهودی را از قرار ملاقات با مردان شهروندان عرب اسرائیل منصرف کنند. گوپستاین، رهبر لهاوا، در نوامبر ۲۰۱۹ به اتهام تحریک به تروریسم، خشونت و نژادپرستی متهم شد.

شهرداری‌های اسرائیل نیز اقداماتی را برای جلوگیری از روابط بین ادیان. در پتخ تیکوا، مقام‌ها یک خط تلفن ویژه برای افراد ایجاد کردند تا گزارش دهند که زنان یهودی با مردان فلسطینی قرار می‌گذارند و به این زنان مشاوره روان‌شناسی ارائه دادند. به همین ترتیب، شهر کریات گت برنامه‌هایی را در مدارس اجرا کرد که به دختران یهودی در مورد قرار گذاشتن با مردان محلی بادیه پیشنهادها هشدار می‌داد.

سازمان‌هایی مانند چملا و یاد لاخیم به‌طور فعال با ازدواج‌های بین ادیان مخالف هستند و در تلاشند تا مانع از رابطه زنان یهودی با فلسطینی‌ها شوند.

ازدواج‌های بین ادیانی در اسرائیل بسیار نادر است و تقریباً ۲٪ از جمعیت را تشکیل می‌دهد. یک مطالعه مرکز تحقیقات پیو که در سال‌های ۲۰۱۴–۲۰۱۵ انجام شد، نشان داد که ۹۷٪ از یهودیان اسرائیلی از ایده ازدواج فرزندشان با یک مسلمان ناراحت هستند، در حالی که ۸۹٪ ناراحتی مشابهی را در مورد ازدواج فرزندشان با یک مسیحی ابراز کردند.

## جستارهای وابسته
* ازدواج بین ادیان
* ازدواج در یهودیت

## منابع

رده:جامعه یهود
رده:قوانین ازدواج در یهود
رده:مناقشه‌های مربوط به یهودیت