ولسورانا

**ولسورانا** (، ) یک مجمع‌الجزایر کوچک در کورسهلم، فنلاند است که در منطقه کوارکن از خلیج بوتنی واقع شده است. این جزایر آخرین جزایری هستند که هنگام سفر با قایق یا کشتی از واسا، فنلاند به اومئو، سوئد مشاهده می‌کنید. این مجمع‌الجزایر از مجمع‌الجزایر اصلی رپلات-بیورکو کورسهولم جدا شده است. جزایر ولسورانا خالی از سکنه هستند و هیچ دسترسی جاده‌ای به آنها وجود ندارد. با این حال، یک پناهگاه مهم برای پرندگان هستند که مورد توجه پرنده‌نگرها و پرنده‌شناسان قرار می‌گیرند. این جزایر به همراه کرانه مرتفع سوئد و مجمع‌الجزایر کوارکن، به دلیل نشان دادن اثرات بالا آمدن زمین به دلیل برخاست پسایخچالی، در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارند.

## تاریخچه

### نام
نام ولسورارنا از سوئدی گرفته شده است. اعتقاد بر این است که این نام از سواحل پوشیده از سنگ و یخ‌رفت که شبیه نهنگ است، گرفته شده است. اعتقاد بر این است که نام فنلاندی والاسارت از کلمه سوئدی گرفته شده است.

### یک مسیر قدیمی بین فنلاند و سوئد
ولسورارنا کوتاه‌ترین مسیر به جزیره هولمسوی سوئد است که تنها  با آن فاصله دارد. در طول زمستان، آب‌های کوارکن کاملاً یخ‌زده هستند و می‌توان از این طریق به کشور همسایه پیاده رفت. امروزه، این امر به دلیل ترافیک فعال کشتی و خطوطی که توسط یخ‌شکن‌ها برای کشتی‌های تجاری باز نگه داشته می‌شوند، امکان‌پذیر نیست.

این واقعیت در طول جنگ فنلاند توسط ژنرال روسی میشائیل آندریاس بارکلی دو تولی که در نوامبر ۱۸۰۹ هنگام لشکرکشی به اومئو از این مسیر استفاده کرد، مورد استفاده قرار گرفت. لشکرکشی به سوئد با حدود ۳۷۰۰ سرباز موفقیت‌آمیز بود اما در سفر برگشت شکست خورد. سرمای شدید بهار و کمبود غذا، جان مردان را گرفت و تخمین زده می‌شود که ۴۰۰ نفر تنها بر اثر سرما جان باختند. بقایای این سربازان هنوز در دهه ۱۹۰۰ در اطراف ولسورارنا وجود داشت. به یاد مردان کشته شده، اکنون تپه‌ای یادبود از سنگ‌ها در آببشکار برپا شده است. یک ضرب‌المثل می‌گوید که ساکنان ولسورارنا از پیدا کردن اسکلت‌ها در همه جای جزایر خسته شدند و همه آنها را در یک مکان جمع کردند که امروزه همان تپه سنگ‌ها است.

### ساخت فانوس دریایی
بندانگشتی|فانوس دریایی ولسورارنا
در دهه ۱۸۵۰ یک نشان بادبانی از درخت در جزیره ساخته شده بود، اما با افزایش ترافیک، برای استفاده در آب‌های خطرناک کوارکن ناکارآمد شد. فکر طولانی ساخت فانوس دریایی پس از به گل نشستن پنج قایق در همان شب در سال ۱۸۷۹ به واقعیت تبدیل شد. این فانوس دریایی توسط هنری لپوت، که برای شرکت مهندسی گوستاو ایفل کار می‌کرد، طراحی و توسط همان شرکتی در فرانسه که قطعات برج ایفل را تولید می‌کرد، ساخته شد.

در ابتدا قرار بود فانوس دریایی در ابخور (Äbbskär) قرار گیرد. با این حال، پس از حفاری و تجزیه و تحلیل زمین، به این نتیجه رسیدند که ابخور زمین مناسبی برای فانوس دریایی ندارد و تصمیم گرفته شد که به استورخر (Storskär) منتقل شود. گودالی که در ابخور حفر شده بود، هنوز هم وجود دارد و یک ایستگاه گارد ساحلی در همسایگی آن قرار دارد.

برای انتقال به استوخر، پلی سنگی بین آن و ابخور ساخته شد. جاده‌ای که در ارتباط با پل ساخته شده بود، نام «کارلکستیگن» ("مسیر عشق") را گرفت. این فانوس دریایی در سال ۱۸۸۶ به طور محکم بر روی کوهی در استورسکار نصب شد و هنوز هم در آنجا ایستاده است، به رنگ قرمز آتشین،  ارتفاع و با ۱۷۵ پله در داخل.

این فانوس دریایی با رنگ قرمز آتشین خود مردم را شگفت‌زده و حتی ترساند و به شایعات دامن زد. معروف‌ترین شایعه این بود که اگر به فانوس دریایی دست بزنید، به شدت از آن می‌سوزید. این شایعه آنقدر گسترده بود که تا دهه ۱۹۵۰ میلادی ادامه داشت.

در سال ۱۹۶۳، این فانوس دریایی ابتدا خودکار شد و بعداً، در دهه ۱۹۸۰، به برق مجهز شد. سیستم عدسی همراه با برق‌رسانی برداشته شد و اکنون در موزه دریایی واسا به نمایش گذاشته شده است.

این فانوس دریایی در سال ۲۰۱۳ به روی عموم بسته شد. مشخص شد که تعمیر یا بازسازی فانوس دریایی برای برآورده کردن استانداردهای ایمنی و دسترسی مدرن بدون تغییر اساسی در معماری آن غیرممکن است.

## Climate
ولسورارنا دارای اقلیم قاره‌ای مرطوب (*Dfb*) با اعتدال قوی از کوارکن است.

## منابع

* 

رده:جزایر فنلاند در دریای بالتیک