روجرو تراکیا

**روجرو تراکیا** (;  – ) ژنرال ایتالیایی در طول جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی و جنگ جهانی دوم بود. او بیشتر دوران کاری خود را در مستعمرات آفریقایی ایتالیا گذراند.

## زندگی‌نامه
پس از ثبت نام در ارتش سلطنتی ایتالیا و افسر شدن، در سال ۱۹۰۹ به اریتره اعزام شد. در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ با درجه ستوان در جنگ ایتالیا-ترکیه شرکت کرد و در طول نبرد زنزور مدال برنز شجاعت نظامی را کسب کرد. پس از پایان خصومت‌ها علیه امپراتوری عثمانی، او در لیبی ماند و در نبرد علیه شورشیان سنوسی شرکت کرد و در این نبرد زخمی شد و در دسامبر ۱۹۱۳ مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد. در سال ۱۹۱۶ در نبرد سنوسی شرکت کرد و بعداً به ایتالیا بازگشت و در مراحل پایانی جنگ جهانی اول با درجه سرگردی در مونته گراپا جنگید و به دلیل نقشش در نبردهای ژانویه و ژوئن ۱۹۱۸، مدال نقره و برنز دیگری کسب کرد. او پس از جنگ به کار خود ادامه داد و در سال ۱۹۳۰ به عنوان فرمانده هنگ سی‌ام پیاده‌نظام «پیزا» منصوب شد.

در سال ۱۹۳۵ با درجه سرهنگی در فتح اتیوپی در راس تیپ دوم اریتره شرکت کرد و در نبردهای تمبین و میچیف شرکت کرد. او خود را در نبرد برجسته کرد و برای شایستگی جنگ در می ۱۹۳۶ به سرتیپی ارتقا یافت. پس از اشغال آدیس آبابا، او در راس کمیساریای دبره برهان قرار گرفت و وظیفه سرکوب مقاومت توسط قوم حبشه که اسلحه خود را در اسکیو به زمین نگذاشته بودند. در میان آنها آببه آریگای و برادران کاسا بودند که از سلالی کاسا اسلحه‌ها را برای چریک‌ها تأمین می‌کردند. کاروا کاسی در نزدیکی جاده ای که آدیس آبابا را به گوجام متصل می‌کرد، کار می‌کرد و جریان تدارکات به پایتخت را تهدید می‌کرد. تشدید اقدامات افراد آرگای، فرماندهی ایتالیا را به برنامه‌ریزی عملیات اف با هدف تصرف فیچه به منظور تأمین امنیت جاده‌های منتهی به آدیس آبابا سوق داد، اما تا اوایل دسامبر ۱۹۳۶ هیچ کاری انجام نشده بود، بنابراین تراکیا تصمیم گرفت که خود شخصاً وارد عمل شود و با نیروهایی که در اختیار داشت، وارد عمل شود. در ۹ دسامبر، او مندیدا را که خالی از سکنه یافت، اشغال کرد. با این وجود، ساختمان‌ها و محصولات خانواده آرگای و هوادارانش را به آتش کشید. بلافاصله پس از آن، دانبو را اشغال کرد و در آنجا ستونی به رهبری سرهنگ آمدئو توستی به او پیوست. در ۱۳ دسامبر، نیروهای ایتالیایی روستاهای عبداله و دیرما را اشغال کردند و در آنجا با آربگنوک درگیر شدند. ۸۸ چریک در عملیات کشته و بیست و سه نفر پس از تصرف اعدام شدند و دو روستا با خاک یکسان شدند. در مجموع، از ۹ تا ۱۵ دسامبر، نیروهای تراکیا ۱۲۶ نفر از آربگنوک‌ها را در نبرد کشتند و ۷۲ نفر دیگر را پس از تصرف به ضرب گلوله کشتند و یک مسلسل سنگین، نه مسلسل سبک و ۱۵۵۷ تفنگ را به غنیمت گرفتند. تلفات ایتالیایی‌ها به ده آسکاری رسید.

تراکیا سپس به پیشروی خود به سمت فیچه ادامه داد و چندین روستا را یافت که توسط نیروهای عقب‌نشینی آرگای به آتش کشیده شده بودند. روستاهایی که سالم مانده بودند، در صورت مشکوک بودن به پنهان کردن سلاح، نابود شدند و مردان اعدام شدند. در ۲۱ دسامبر، آبرا و آسفاوسن کاسا تسلیم تراکیا شدند، زیرا هایلو تکله هایمانوت (از طرف نایب‌السلطنه رودولفو گراتزیانی) به آنها قول داده بود که به آنها آسیبی نخواهد رسید. اما تراکیا آنها را در همان روز در میدان اصلی فیچه تیرباران کرد. پس از آن، تراکیا یک پادگان نظامی در فیچه تأسیس کرد و سرهنگ آردوینو گارلی را به عنوان وزیر مقیم در آنجا گذاشت. او از روحانیون محلی اطاعت کرد، دستور بازگشایی مدرسه امهری، تأسیس یک بیمارستان غیرنظامی و توزیع یارانه بین روحانیون و غیرنظامیان را داد. در مجموع، ۲۲۱ چریک اتیوپیایی در طول نبرد کشته و ۱۶۲ نفر دیگر اعدام شدند؛ یک تانک، یک توپ صحرایی، شصت و یک مسلسل و ۶۰۷۳ تفنگ به غنیمت گرفته شد. تلفات ایتالیایی‌ها به ۱۰۱ کشته شدند.

در ۴ ژانویه ۱۹۳۷، تراکیا از فیچه به سمت نیل آبی پیشروی کرد تا کل منطقه را مطیع خود کند. رهبران مقاومت مانند ایلما ولدیسوس و هایله سلاسیه زروفو دستگیر و تیرباران شدند. در ۸ مارس، تراکیا با سرهنگ پیراهن مشکی فروچیو گاتی به عنوان فرمانده پادگان دبره برهان جایگزین شد و پادگان گور سلاسیه را به دست گرفت. پس از سوء قصد به جان نایب‌السلطنه گراتزیانی در آدیس آبابا در ۱۹ فوریه ۱۹۳۷، تراکیا دستور انجام عملیات تلافی‌جویانه علیه صومعه دبره لیبانوس را دریافت کرد، اما این اقدام تا ماه مه به تعویق افتاد و در نهایت توسط ژنرال پیترو مالتی انجام شد. تراکیا به خاطر نقشش در فتح اتیوپی، دو نشان نقره شجاعت نظامی دیگر دریافت کرد.

پس از بازگشت به ایتالیا، تراکیا قبل از اینکه معاون فرمانده لشکر ۳۲ موتوریزه ترنتو شود، در اختیار وزارت مستعمرات بود. سپس از اوت تا سپتامبر ۱۹۳۸ به سپاه بولزانو، از سپتامبر ۱۹۳۸ تا فوریه ۱۹۳۹ به سپاه رم و از فوریه تا مه ۱۹۳۹ به سپاه تورین پیوست.

در ۵ مه ۱۹۳۹، تراکیا فرماندهی لشکر ۵۹ پیاده‌نظام کالیاری، مستقر در ورچلی را بر عهده گرفت و تا ۲۸ مه ۱۹۴۰ (که در اوت ۱۹۳۹ به درجه سرلشکری ارتقا یافت) در این سمت باقی ماند، زمانی که فرماندهی لشکر ۶۲ پیاده‌نظام «مارماریکا» مستقر در لیبی به او داده شد. در سپتامبر ۱۹۴۰، او به همراه لشکر خود در حمله ایتالیا به مصر شرکت کرد و سپس در جنوب سولوم موضع گرفت. پس از شروع ضدحمله بریتانیا در دسامبر ۱۹۴۰، لشکر مارماریکا به باردیا عقب‌نشینی کرد. در ۳ ژانویه ۱۹۴۱، نیروهای کشورهای مشترک‌المنافع حمله خود را به باردیا آغاز کردند که پس از دو روز نبرد سقوط کرد. در ۴ ژانویه، تراکیا و ژنرال الساندرو دِ گوئیدی، فرمانده لشکر ۶۳ پیاده‌نظام «سیرنه»، پیشنهاد تسلیم هیئت بریتانیایی را که با هدف جلوگیری از خونریزی بیشتر ارائه شده بود، رد کردند، اما روز بعد در مقر خود به اسارت درآمدند. تراکیا به یک اردوگاه اسرای جنگی در مصر و بعداً به هند منتقل شد و تا سال ۱۹۴۴ در اسارت بریتانیا باقی ماند، تا اینکه پس از امضای آتش‌بس کاسیبیل آزاد شد.

در سال ۱۹۵۰، او توسط دولت اتیوپی به جنایات جنگی متهم شد، اما هرگز تحت پیگرد قانونی قرار نگرفت. او در سال ۱۹۵۵ در رم درگذشت.

## عملیات پلیس استعماری

پس از اشغال آدیس آبابا، که به فرماندهی ایستگاه پلیس دبره برهان منصوب شده بود، درگیر عملیات پلیس استعماری در شوا علیه راسی‌های حبشی بود که سلاح‌های خود را زمین نگذاشته بودند. از سلاله، دو برادر کاسا، پسران راس کاسا دارگیه، به تأمین آذوقه برای همه راسی‌هایی که سلاح‌های خود را زمین نگذاشته بودند، از جمله بالامباراها آببه آرگای، ادامه دادند.

دجیاک‌های آورا و آسفائوسن کاسیا در ۲۲ دسامبر ۱۹۳۶، در منطقه فیچه، پس از دریافت تضمین‌هایی که توسط ژنرال‌های گرازیانی و خود تراکیا امضا شده بود، مبنی بر اینکه جانشان نجات خواهد یافت، تسلیم ایتالیایی‌ها شدند.

برادران با اطمینان حدود ساعت ۶ بعد از ظهر آن روز خود را معرفی کردند. ژنرال تراکیه، که به نام ایتالیا تسلیم آنها را پذیرفته و جانشان را تضمین کرده بود، آنها را در آنجا پذیرفت، به چادر خود دعوت کرد، آنها را نشاند، به آنها قهوه تعارف کرد، راس هلیلو را فرستاد و چند دقیقه بعد، ساعت ۶:۳۵ بعد از ظهر، آنها را تیرباران کرد.

دقیقاً به همین دلیل، امپراتوری در آستانه شورش بود؛ حبشی‌ها همیشه به قول خود اهمیت اساسی می‌دادند، اما این در مورد ژنرال مورد بحث صدق نمی‌کرد.

مقاومت اتیوپیایی که در نزدیکی جاده‌ای که آدیس آبابا را به گوجام متصل می‌کرد، شکل گرفت، تدارکات را به پایتخت در وضعیت بحرانی قرار داد. تشدید اقدامات افراد آرگای، فرماندهی ایتالیا را در موقعیتی قرار داد که مجبور بود عملیات F را تا دسامبر با هدف اشغال فیچه برای بازگرداندن ارتباطات آماده کند، اما تا دسامبر هیچ کاری انجام نشده بود، بنابراین صبح ۹ دسامبر، پس از درخواست حمایت از سرهنگ توستی، عملیات را به‌طور مستقل و تنها با نیروهای در اختیار خود آغاز کرد. عصر همان روز، مندیدا را اشغال کرد که خالی از سکنه یافت، اما به هر حال به آتش زدن خانه‌ها و مزارع خانواده آرگای و هوادارانش ادامه داد. بلافاصله پس از آن، دانبو را اشغال کرد و ستون توستی به آنها پیوست. در طول تثبیت مواضع، اقدامات تسلیم متعددی از سوی مردم محلی آغاز شد و تحویل سلاح‌هایی که طبق گزارش‌های او «عمدتاً در وضعیت عالی» بودند، آغاز شد. در ۱۳ دسامبر، واحدهای ایتالیایی همچنین عبدالا و دیرما را اشغال کردند که در آنجا درگیری‌هایی با آربگنوک‌ها رخ داد که از این تعداد، ۸۸ نفر در جریان درگیری‌ها کشته و ۲۳ نفر اعدام شدند. این دو روستا با خاک یکسان شدند. تا ۱۵ دسامبر، در مجموع ۱۲۶ نفر از آربگنوک‌ها در نبرد کشته شدند، در حالی که ۷۲ نفر تیرباران شدند. یک مسلسل سنگین، ۹ مسلسل سبک و ۱۵۵۷ تفنگ نیز به غنیمت گرفته شد، در حالی که تلفات ایتالیایی‌ها در مجموع ۱۰ آسکاری بود.

در ۱۶ دسامبر، واحدهای ایتالیایی دوباره به سمت فیچه حرکت کردند و تلاش کردند تا در اسرع وقت به محل سکونت برسند تا از فرار دشمن جلوگیری کنند. در دو روز اول، ستون تراکیا تسلیم کلیسای دبره لیبانوس شد، اما تقریباً تمام روستاهای رسیده قبلاً توسط آببه آرگای سوزانده شده بودند. تعداد کمی که زنده مانده بودند، به ظن پنهان کردن سلاح، توسط ایتالیایی‌ها نابود شدند و مردانشان تیرباران شدند. از ۱۸ دسامبر، اوضاع تغییر کرد و روستاهای متعددی با شادی از ایتالیایی‌ها استقبال کردند. در ۱۹ دسامبر، تراکیا به سیونگورت رسید، جایی که غبی آورا کاسا را تصرف کرد و روز بعد به سلاله، مرکز سیاسی قلمرو کاسا، رسید. در عوض، ستونی که توسط راس هایلو تکله هایمانوت رهبری می‌شد، توسط تراکیا مستقر شد تا مسیرهای فرار احتمالی را مسدود کند. روز بعد، هر دو برادر کاسا، آورا و آسفائوسن، در میدان اصلی فیچه زندانی و تیرباران شدند.

سرهنگ آردوینو گارلی توسط او به عنوان ساکن فیچه منصوب شد و با واحدهای خودش، یک پادگان تشکیل شد تا به‌طور دائم برای دفاع از فیچه باقی بماند، به همراه یک واحد سیار دیگر برای ادامه سلطه بر منطقه. در همین حال، تمام روحانیون فیچه و دبره لیبانوس تسلیم ایتالیایی‌ها شدند و دستور بازگشایی مدرسه امهری و همچنین افتتاح یک درمانگاه غیرنظامی و یارانه‌های متعدد توزیع شده بین روحانیون و غیرنظامیان صادر شد. در مجموع ۶۰۷۳ تفنگ، ۱ توپ، ۶۱ مسلسل و یک تانک توقیف شد. دویست و بیست و یک اتیوپیایی در نبرد کشته و ۱۶۲ نفر تیرباران شدند، در حالی که ایتالیایی‌ها ۱۰۱ تلفات متحمل شدند.

در ۴ ژانویه ۱۹۳۷، با ترک پادگانی در فیچه، او واحدهای خود را به سمت نیل آبی هدایت کرد با هدف مطیع کردن کل منطقه که در آن چندین گروه متخاصم هنوز در حال فعالیت بودند، که برخی از آنها، مانند بالامباراها ایلما اولدئیسوس و فیتاوراری آیله سلاسیه زروفو، دستگیر و تیرباران شدند. پس از این آخرین عملیات نظامی، تراکیا به دبره برهانه بازگشت، زیرا متقاعد شده بود که کل منطقه را آرام کرده است، اما این صلح تنها مدت کوتاهی دوام آورد.

در ۸ مارس، کنسول ام‌وی‌اس‌ان، فروچیو گاتی، به عنوان فرمانده پادگان دبره برهانه جایگزین او شد و پادگان گور سلاسیه را به دست گرفت.

پس از حمله ۱۹ فوریه ۱۹۳۷ در آدیس آبابا علیه والی اتیوپی، رودولفو گراتزیانی، او دستور حمله به صومعه دبره لیبینوس را دریافت کرد، اما به دلایلی، این اقدام در ماه مه توسط ژنرال پیترو مالتی، که در این فاصله جایگزین او شده بود، رهبری شد. او که در اختیار وزارت مستعمرات قرار گرفته بود، بعداً معاون فرمانده لشکر ۱۰۲ پیاده‌نظام «ترنتو» شد. بین ۱ آگوست و ۱ سپتامبر ۱۹۳۸، در اختیار سپاه ارتش بولزانو، از ۱ سپتامبر تا ۲۵ فوریه ۱۹۳۹ در اختیار سپاه ارتش رم و از ۵ فوریه تا ۵ آوریل در اختیار سپاه ارتش تورین قرار گرفت.

## جنگ جهانی دوم
در ۵ آوریل ۱۹۳۹، او به عنوان فرمانده لشکر ۵۹ پیاده‌نظام «کالیاری» مستقر در ورچلی منصوب شد، سمتی که تا ۲۸ مه ۱۹۴۰ در اختیار داشت، زمانی که فرماندهی لشکر ۶۲ پیاده‌نظام «مارماریکا» در شمال آفریقا را به دست گرفت. در ۱۷ آگوست ۱۹۳۹، او به درجه سرلشکری ارتقا یافت.

در سال ۱۹۴۰، او در لشکرکشی شمال آفریقا شرکت کرد، اما در ۵ ژانویه ۱۹۴۱، در طول نبرد باردیا، توسط متفقین اسیر شد. او زندانی بود اما بعداً در سال ۱۹۴۴ آزاد شد.

در سال ۱۹۵۰، او توسط دولت اتیوپی به همراه دیگر رهبران و پرسنل نظامی مانند پیترو بادولیو به جنایات جنگی متهم شد. الساندرو لسونا، الساندرو پیرزیو بیرولی، گوگلیلمو ناسی، کارلو ژلوسو، سباستیانو گالینا، گیدو کورتز و انریکو سرولی.

## منابع

* 

رده:درگذشتگان ۱۹۵۵ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۴ (میلادی)
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:جنایتکاران جنگی اهل ایتالیا
رده:دریافت‌کنندگان مدال سیمین برای تهور نظامی