آنتونیو بالدیسرا

**آنتونیو بالدیسرا** (؛ ۲۷ مه ۱۸۳۸ – ) ژنرال ایتالیایی بود که در اواخر قرن نوزدهم در امپراتوری اتیوپی (حبشه) و اریتره ایتالیا فعالیت داشت.

## زندگی‌نامه
بالدیسرا در ۲۷ مه ۱۸۳۸ در پادوا، ونیز (که اکنون ونتو نامیده می‌شود) که در آن زمان متعلق به امپراتوری اتریش بود، متولد شد. او تحت نظارت ملکه، ماریا آنا از ساووی (همسر فردیناند اول)، به توصیه اسقف اودین، آموزش دید. او آموزش نظامی خود را در آکادمی نظامی ترزیان در نزدیکی وین گذراند و در سال ۱۸۵۷ به عنوان افسر ارتش امپراتوری اتریش فارغ‌التحصیل شد. او در جنگ دوم استقلال ایتالیا در سال ۱۸۵۹ با افتخار به اتریشی‌ها خدمت کرد. گفته می‌شود قدردانی از آموزش امپراتوری او باعث شد که دعوت ونیزی‌های دیگر را برای تغییر جبهه در جنگ سوم استقلال در سال ۱۸۶۶ رد کند، که در آن به دلیل خدماتش به عنوان کاپیتان در جبهه بوهم، نشان ماریا ترزا را دریافت کرد. در نبرد کاستوزا (نزدیک ورونا)، او کاپیتان تفنگداران «یگرهای هفتم» بود. هنگامی که ونیز در اکتبر همان سال به ایتالیایی تبدیل شد، او ملیت ایتالیایی را برگزید و اجازه یافت تا رتبه خود را در ارتش سلطنتی ایتالیا حفظ کند. در حالی که تیزهوشی نظامی او مورد تحسین قرار می‌گرفت، پیشینه امپراتوری اتریشی او، همراه با رگه لجاجت، باعث ایجاد برخی تردیدها شد. در سال ۱۸۷۹ به سرهنگی هفتمین برسالیری و در سال ۱۸۸۷ به سرلشکر ارتقا یافت.

در اواخر سال ۱۸۸۷، در طول جنگ اعلام نشده با امپراتوری اتیوپی (حبشه) و تلاش گسترده‌تر برای یک امپراتوری ایتالیایی، بالدیسرا با یک نیروی اعزامی بزرگ به رهبری ژنرال الساندرو آسیناری دی سان مارزانو، به بندر کلیدی ماساوا در اریتره ایتالیا رفت. مأموریت آنها حذف نیروهای اتیوپیایی راس آلولا بود که اوایل سال در نبرد دوگالی در همان نزدیکی، ایتالیایی‌ها را تحقیر کرده بودند. پس از بازگشت سن مارزانو به ایتالیا، بالدیسرا به عنوان فرماندار در مستعمره باقی ماند. او هم به عنوان یک فرمانده نظامی و هم به عنوان یک مدیر، مورد احترام ایتالیایی‌ها بود. او اسمره و سایر سرزمین‌های اریتره را اشغال کرد و کنترل را از ارتش‌های راس آلولا به دست گرفت و با بهره‌گیری از اختلافات داخلی آشفته امپراتوری اتیوپی در آن زمان، گسترش بیشتر استعمار ایتالیا را برنامه‌ریزی کرده بود. در سال ۱۸۸۸، او سازماندهی رسمی نیروهای استعماری بومی معروف به عسکری را آغاز کرد که منجر به استخدام قابل توجهی با هدف فتح اتیوپی شد. او همچنین کشاورزی و راه‌سازی را رونق بخشید. پس از اختلاف نظر با دولت ایتالیا بر سر سیاست حبشه، در سال ۱۸۸۹ درخواست فراخوان خود را داد و این امر محقق شد.

در سال ۱۸۹۲ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. وقتی جنگ اول ایتالیا و اتیوپی در سال ۱۸۹۵ آغاز شد، فرماندار وقت اریتره، ژنرال اورسته باراتیری، از اعتماد دولت ایتالیا برخوردار نبود و دولت تصمیم گرفت او را با بالدیسرا جایگزین کند. اگرچه این انتصاب مخفی نگه داشته شد، باراتیری از آن مطلع شد و احتمالاً او را متقاعد کرد که با وجود داشتن نیروهای نظامی ضعیف‌تر و تدارکات ناکافی، به ارتش اتیوپی حمله کند، در تلاشی آشکار برای کسب افتخار برای خود قبل از ورود جانشینش. این تصمیم منجر به شکست قاطع نیروهای استعماری در نبرد آدوا در ۱ مارس ۱۸۹۶ شد.

وقتی بالدیسرا رسید، ارتش استعماری شکست‌خورده و بی‌روحیه‌ای را دید که در مواجهه با نیروهای پیروز اتیوپی در حال عقب‌نشینی بود. او شروع به ادغام آنچه از ارتش باراتیری باقی مانده بود با نیروهای کمکی تازه‌وارد کرد. او توانست نیروهای شاه منلک دوم را دفع کند و بخش قابل توجهی از سرزمین از دست رفته را بازپس گیرد و نیروهای ایتالیایی را که در آدیگرات و کاسالا سرگردان مانده بودند، آزاد کند. پس از به رسمیت شناختن اتیوپی به عنوان یک کشور مستقل توسط ایتالیا در پیمان آدیس آبابا، او مجبور شد فعالیت‌های خود را به سازماندهی مجدد داخلی جزئی اریتره محدود کند، که توسط دولت غیرحمایتی ایتالیا که از امور استعماری خسته شده بود، محدود شد.

در سال ۱۸۹۷، بالدیسرا به ایتالیا بازگشت و وظایف خود را در ارتش داخلی از سر گرفت و فرماندهی سپاه هفتم و هشتم ارتش را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۰۶، او سناتور شد. در سال ۱۹۰۸، پس از رسیدن به سن قانونی، از ارتش بازنشسته شد.

آنتونیو بالدیسرا در ۸ ژانویه ۱۹۱۷ در فلورانس درگذشت.

## خانواده
خانواده بالدیسرا در پایان قرن نوزدهم با خانواده کاستلینی ازدواج کردند و کاستلینی بالدیسرا را تشکیل دادند. این خانواده صاحب تعدادی ویلا و کاخ اجدادی در میلان و اطراف آن و همچنین ویلا کاستلینی در دریاچه ماجیوره هستند.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افسران نیروی زمینی اتریش-مجارستان
رده:اهالی پادوا
رده:درگذشتگان ۱۹۱۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۳۸ (میلادی)