گویدو بانتی

بندانگشتی|گویدو بانتی
**گویدو بانتی** (۸ ژوئن ۱۸۵۲–۸ ژانویه ۱۹۲۵) پزشک و آسیب‌شناس ایتالیایی بود. او همچنین مطالعات نوآورانه‌ای در مورد قلب، بیماری‌های عفونی و باکتری‌شناسی، اسپلنومگالی، نفرولوژی، بیماری‌های ریوی، سرطان خون و آفازی حرکتی انجام داد. او نام خود را به بیماری بانتی داد.

## زندگی‌نامه
[بندانگشتی|نیم‌تنه بانتی در موزه مؤسسه آناتومی و آسیب‌شناسی در [پادووا]]
بانتی در شهر *مونتِبیکیِری* واقع در منطقهٔ توسکانی ایتالیا به دنیا آمد. پدرش پزشک بود، و همین زمینهٔ خانوادگی او را به‌سوی تحصیل در رشتهٔ پزشکی سوق داد. بانتی ابتدا در *دانشگاه پیزا* به تحصیل پرداخت و سپس در *مدرسهٔ پزشکی فلورانس* ادامه داد و در سال ۱۸۷۷ فارغ‌التحصیل شد.

پس از پایان تحصیلات، او به‌عنوان دستیار در *بیمارستان سانتا ماریا نووآ* در فلورانس مشغول به کار شد و هم‌زمان در *آزمایشگاه کالبدشناسی آسیب‌شناختی* نیز فعالیت داشت. این موقعیت دوگانه—مشاهدهٔ مستقیم بیماران در بستر بیماری و سپس بررسی کالبد آن‌ها پس از مرگ—نقشی کلیدی در شکل‌گیری روش علمی و یافته‌های پزشکی بانتی ایفا کرد. این ترکیب از بالین و کالبدگشایی، به او امکان داد تا ارتباط میان علائم بالینی و تغییرات بافتی را با دقتی بی‌سابقه بررسی کند.

تا سال ۱۸۸۲، او زیر نظر چلسو پللیزاری فعالیت می‌کرد و در این مدت تجربیات ارزشمندی در زمینه پزشکی کسب نمود. در این سال، با توجه به توانایی‌ها و شایستگی‌هایش، به عنوان رئیس خدمات پزشکی منصوب شد و مسئولیت نظارت بر کلیه امور پزشکی و هماهنگی میان بخش‌های مختلف را بر عهده گرفت. این موقعیت به او فرصت داد تا مهارت‌های مدیریتی و علمی خود را در سطح بالاتری به نمایش بگذارد و تأثیر قابل توجهی بر روند کار در بخش پزشکی بگذارد.

در سال ۱۸۹۵، پس از پنج سال خدمت در یک پست موقت که او را با جنبه‌های مختلف آناتومی پاتولوژیک و آموزش پزشکی بیشتر آشنا کرده بود، به مقام استاد تمام آناتومی پاتولوژیک در دانشکده پزشکی فلورانس منصوب شد. این انتصاب نشان‌دهنده اعتماد جامعه علمی به تخصص و توانایی‌های او بود. او در این سمت به مدت بیست و نه سال فعالیت کرد و در طول این سال‌ها نه تنها در زمینه آموزش دانشجویان پزشکی و تربیت نسل جدید پزشکان نقش مهمی ایفا نمود، بلکه تحقیقات علمی و مطالعات تخصصی خود را نیز ادامه داد و به گسترش دانش در حوزه آناتومی پاتولوژیک کمک کرد.

سرانجام، یک سال پس از بازنشستگی، در سال ۱۹۲۵، درگذشت و پایان‌دهنده یک زندگی حرفه‌ای طولانی و پرثمر در عرصه پزشکی شد؛ زندگی‌ای که با ترکیبی از تدریس، تحقیق و مدیریت علمی همراه بود و آثار آن همچنان در حوزه پزشکی باقی ماند.

## کار
فعالیت‌های حرفه‌ای بانتـی طی زندگی او شامل حوزه‌های مختلف پزشکی بود و او در چندین تخصص تجربه و دانش قابل توجهی داشت. یکی از دستاوردهای مهم او انتشار نخستین کتاب در ایتالیا دربارهٔ روش‌ها و فنون باکتری‌شناسی بود. این کتاب با عنوان «راهنمای تکنیک باکتریولوژیک» در سال ۱۸۸۵ در فلورانس منتشر شد و نقش مهمی در آموزش و توسعه دانش باکتری‌شناسی در ایتالیا ایفا کرد. با انتشار این اثر، بانتـی نه تنها دانش علمی موجود را سازمان‌دهی و در قالب آموزشی ارائه کرد، بلکه بستری برای تحقیقات و مطالعات بعدی در زمینه باکتری‌شناسی فراهم آورد و به شناساندن اهمیت روش‌های علمی دقیق در مطالعه میکروارگانیسم‌ها کمک کرد.

در سال ۱۸۸۶، او مطالعه‌ای در مورد بزرگ شدن قلب انجام داد و همزمان به عنوان یک آناتومیست، علل زبان‌پریشی را بررسی کرد و نظریه معاصر پیر ماری را با انتشار کتابی *با عنوان «پیشنهادی برای موارد اخیر در مورد زبان‌پریشی»* (فلورانس، ۱۹۰۷) رد کرد. در سال ۱۸۹۸، او مطالعه‌ای در مورد گاستریت هیپرپلاستیک انجام داد. او در سال‌های ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۳ زمانی را صرف مطالعه سلول‌های سرطانی کرد. در سال ۱۸۹۴، مطالعه‌ای در مورد تب تیفوئید منتشر کرد. در سال ۱۸۹۵، او در مورد اندوکاردیت و نفریت (فلورانس) نوشت و اشکال مختلف اندوکاردیت و تصلب شرایین کلیه را شرح داد.

بانتی از سال ۱۸۸۲ تا ۱۹۱۴ به بررسی انواع بزرگ‌شدگی طحال پرداخت، حالاتی که نه ناشی از عفونت بودند و نه از تحلیل بافتی. او نوعی خاص از این بیماری را شناسایی کرد که با کم‌خونی پیشرونده در بزرگسالان همراه بود. از همان مطالعات اولیه، شکلی از طحال بزرگ‌شده را توصیف کرد که به سیروز کبدی، تجمع مایع در شکم، و در نهایت مرگ منجر می‌شد. نتیجهٔ این پژوهش‌ها در دو مقاله منتشر شد که به معرفی بیماری‌ای انجامید که بعدها به نام بیماری بانتی شناخته شد. بانتی نظریه‌ای مطرح کرد مبنی بر اینکه طحال بزرگ‌شده عامل اصلی تخریب گلبول‌های قرمز خون است و این فرایند موجب کم‌خونی می‌شود. او معتقد بود که تنها راه توقف این روند، برداشتن طحال از بدن است. بر اساس توصیهٔ او، نخستین عمل جراحی برداشتن طحال برای درمان یرقان ناشی از تخریب گلبول‌های قرمز در سال ۱۹۰۳ در فلورانس انجام شد. این اقدام نقطهٔ عطفی در آسیب‌شناسی بالینی و جراحی درمانی به‌شمار می‌رود.

نام بانتـی به‌طور ویژه با بیماری لوکمیا پیوند خورده است و او در تاریخ پزشکی به عنوان یکی از پیشگامان در درک ماهیت این بیماری شناخته می‌شود. در سال ۱۹۰۳، او اظهار داشت که «تمام انواع لوکمیا به دسته سارکوم تعلق دارند.» این دیدگاه در آن زمان با باورهای رایج پزشکی در تضاد بود، چرا که پزشکان شناخته‌شده‌ای مانند آرتور پاپنهایم و کارل فون اشتیرنبرگ نظر متفاوتی داشتند و لوکمیا را به شیوه‌ای دیگر طبقه‌بندی می‌کردند. با این حال، بانتـی به بررسی‌های دقیق خود ادامه داد و در طول سال‌ها با مطالعه و مشاهده‌های بالینی بیشتر به بینش عمیق‌تری دربارهٔ این بیماری دست یافت. در سال ۱۹۱۳، او تصمیم گرفت تعریف خود را بازبینی و تکمیل کند و نتیجه گرفت که لوکمیاها بیماری‌هایی سیستمیک هستند که منشأ آن‌ها از ساختارهای خون‌ساز بدن، به ویژه مغز استخوان و غدد لنفاوی، ناشی می‌شود. به گفته او، این بیماری‌ها نتیجه تکثیر غیرقابل کنترل سلول‌های بنیادی خون هستند که به‌طور طبیعی باید تحت کنترل باشند. این بینش، درک علمی جدیدی از لوکمیا فراهم کرد و نشان داد که این بیماری نه تنها یک اختلال خون محلی، بلکه یک مشکل سیستمیک است که در کل بدن تأثیر می‌گذارد. تعریف ارائه‌شده توسط بانتـی با تعریف مدرن لوکمیا، که امروزه در پزشکی شناخته شده و پذیرفته شده است، هم‌خوانی زیادی دارد و جایگاه او را به عنوان پیشگام و مبتکر در زمینه هماتولوژی تثبیت می‌کند. آثار و مطالعات او مسیر تحقیقات بعدی در زمینه لوکمیا و بیماری‌های مرتبط با مغز استخوان و سلول‌های بنیادی خون را شکل داد و تأثیر طولانی‌مدتی بر درمان و درک علمی این بیماری داشته است.

بانتی از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ مشاور شهرداری و مشاور خدمات بهداشتی در فلورانس بود.

## منابع
رده:پزشکان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۹۲۵ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۵۲ (میلادی)