کشتار بووس

**کشتار بووس** () یک جنایت جنگی در جنگ جهانی دوم بود که در ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۳ در *[[کومونه|کومون]]* بووس واقع در ایتالیا و پس از تسلیم شدن ایتالیا در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ رخ داد. در این رویداد بیست و سه غیرنظامی ایتالیایی کشته و چند صد خانه توسط آتش توپخانهٔ وافن-اس‌اس به فرماندهی یواخیم پایپر ویران شدند. این کشتار و ویرانی، به تلافی کشته‌شدن یک سرباز آلمانی و دستگیری و به اسارت گرفتن دو درجه‌دار آلمانی توسط پارتیزان‌های ایتالیایی در مجاورت شهر انجام شد. پایپر پس از آزادی آن‌ها، دستور تخریب شهر را صادر کرد، هرچند که قبلاً قول داده بود این کار را انجام ندهد.

کشتار بووس گاه به‌عنوان نخستین قتل‌عام توسط آلمانی‌ها علیه غیرنظامیان در ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم شناخته می‌شود، اما این عقیده نادرست است زیرا کشتارهای آلمانی‌ها از ژوئیهٔ ۱۹۴۳، در جریان تهاجم متفقین به سیسیل، پیش از این کشتار انجام شده بود.

## مقدمه
پس از تسلیم شدن ایتالیا در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، منطقهٔ اطراف بووس، در نزدیکی مرز فرانسه، شاهد عبور سربازان ایتالیایی برای بازگشت به ایتالیا بود. مقامات آلمانی نگران این بودند که این سربازان ممکن است به پارتیزان‌های محلی بپیوندند و از همین رو آن‌ها را تشویق کردند که یا خود را به مقامات محلی معرفی کنند یا این که متفرق شوند. لشکر یکم زرهی اس‌اس لایب‌اشتاندارته اس‌اس آدولف هیتلر، در این منطقه مستقر شد تا کنترل منطقهٔ مرزی را به دست گیرد و در حالی که نه دستوری برای دستگیری و اعدام یهودیان داشت و نه مجاز به انجام آن بود، بلافاصله پس از تسلیم ایتالیا، به ارادهٔ خود در هر دو عملیات شرکت کرد. این لشکر در آن زمان اموال یهودیان را نیز غارت کرد و فرماندهٔ سپاه اس‌اس، پل هاوزر، به صراحت آن‌ها را متوقف کرد، زیرا فقط پلیس امنیتی و اس‌دی مجاز به انجام این اقدامات بودند. *لایب‌اشتاندارته* درگیر شکار یهودیان بود، واحد پایپر تقریباً ۱٬۰۰۰ یهودی را که از منطقهٔ اشغالی سابق ایتالیا در فرانسه گریخته بودند، تحت تعقیب قرار داده بود، در حالی که در شمال، واحد دیگری از این لشکر ۵۴ غیرنظامی یهودی را در لاگو ماجیوره کشت و اجساد آن‌ها را در دریاچه غرق کرد. با این حال، برخلاف موارد مذکور، هدف از قتل‌عام در بووس کشتار یهودیان نبود.

## قتل‌عام
روایت‌های مربوط به وقایع بعدی در بووس و اصل ماجرای کشتار، بین شهادت‌های ایتالیایی‌ها و آلمانی‌ها و حتی بین اسناد رسمی آلمان و اظهارات سربازان *لایب‌اشتاندارته،* متفاوت است. تمایز بین پارتیزان‌ها، سربازان ایتالیایی بازگشته و کسانی که در این مرحله به پارتیزان‌ها پیوسته بودند، تا حدودی مبهم بود.

یازده روز پس از تسلیم، در ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۳، دو درجه‌دار آلمانی توسط نیرویی مرکب از پارتیزان‌ها و سربازان ارتش ایتالیا به فرماندهی افسر سابق مرزبانی، ایگنازیو ویان، به اسارت گرفته شدند. تلاش برای آزادسازی اسرای آلمانی توسط گروهی از نیروهای *لایب‌اشتاندارته* با شکست مواجه شد و منجر به کشته شدن یک نفر از هر طرف و زخمی شدن تعدادی از سربازان آلمانی شد. پس از این، پایپر و واحد تحت امر او برای آزادسازی سربازان آلمانی فراخوانده شدند و در بووس موضع گرفتند، دسترسی به شهر را تحت کنترل خود درآوردند و تهدید کردند که در صورت عدم برآورده شدن خواسته‌هایشان، شهر و ساکنان آن را نابود خواهند کرد. پایپر متعهد شد که در صورت آزادی سربازان آلمانی، از این اقدام چشم‌پوشی کند.

جوزپه برناردی، کشیش محلی بووس، و الساندرو واسالو، یک صنعتگر محلی، که به‌عنوان مذاکره‌کننده بین پایپر و سربازان و پارتیزان‌های ایتالیایی وارد عمل شده بودند، موفق به تضمین آزادی زندانیان و بازگرداندن جسد سرباز کشته‌شدهٔ آلمانی شدند، اما برناردی و واسالو بعداً به بنزین آغشته شده و زنده زنده سوزانده شدند.

علیرغم وعده‌های پایپر، او به افرادش دستور داد تا بر روی روستای بووس آتش بگشایند (طبق منابع آلمانی؛ منابع ایتالیایی می‌گویند که سربازان وارد روستا شده و خانه‌های ساکنان آن را آتش زدند). سربازان در حالی که از قبل مواضعی را برای فراهم کردن امکان انجام چنین عملیات اتخاذ کرده بودند، ۲۳ غیرنظامی را کشته و ۳۵۰ خانه را در بووس و مناطق اطراف آن ویران کردند. قربانیان عمدتاً از غیرنظامیان مسن، بیمار یا ناتوان بودند، زیرا اکثر افراد دیگر قبل از کشتار، بووس را ترک کرده و پنهان شده بودند. در میان قربانیان، بارتولومئو گینامو، یک فرد کر و لال ساکن ویا وینی، هنگامی که پس از آتش زدن خانه‌اش توسط افراد پایپر، سعی در خاموش کردن آتش داشت، به ضرب گلوله کشته شد. فرانچسکو دالماسو، یک جانباز معلول، هنگام تلاش برای فرار از طریق مزارع به ضرب گلوله کشته شد. کاترینا بو، زنی ۸۷ ساله که قادر به حرکت نبود و نمی‌توانست رختخواب خود را ترک کند، هنگامی که افراد پایپر خانه‌اش را به آتش کشیدند، زنده زنده سوزانده شد. معاون کشیش محلی، دون ماریو گیبائودو، هنگام دادن حکم تبرئه به پیرمردی که توسط یک سرباز آلمانی مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود، کشته شد. آدریانا ماسینو، ساکن بووس، در ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۶۸ (در جریان محاکمهٔ پایپر) نزد سرهنگ چیوراندو شهادت داد که او و برادرش جیاکومو در حال کشیدن یک گاری در خیابان بودند که با دو آلمانی روبرو شدند. آن‌ها دست خود را بالا بردند و جیاکومو به سمت آنها رفت و گفت که می‌تواند به دو زبان صحبت کند. یکی از دو سرباز به دیگری اشاره کرد و جیاکومو ماسینو توسط آنان درجا کشته شد. میشل و پیرو سوپرا، هنگام شهادت دادن به کشیش نظامی لوئیجی فلترین برای شناسایی جسد دون ماریو گیبائودو، اظهار کردند که آن‌ها نیز در حال فرار از روستا بودند که با چند سرباز آلمانی روبرو شدند. یکی از آن سربازها به سر میشله آنیس، پدربزرگشان، شلیک کرد. دون گیبائودو به آگنسه حکم تبرئه داد و او نیز در مقابل به ضرب گلوله کشته شد. این اتفاق حدود ساعت ۱۸:۰۰ در خیابان ویا بادینا رخ داد. جیاکومو دالماسو، رانندهٔ ۲۹ سالهٔ وانت، چندین بار مورد اصابت گلوله قرار گرفت اما پس از ۹۳ روز بستری در بیمارستان زنده ماند، زیرا گلوله‌ها به هیچ‌یک از اندام‌های حیاتی او اصابت نکرده بودند.

پایپر از کشتار غیرنظامیان به عنوان خسارت جانبی در یک اقدام جنگی دفاع می‌کرد، اما هیچ پارتیزانی در بووس وجود نداشت، آن‌ها در کوه‌های اطراف بودند تا نیروهای آلمانی نتوانند آن‌ها را تعقیب کنند.

یک توضیح احتمالی برای وحشیگری صورت گرفته در این کشتار این است که پایپر می‌خواست سربازان ایتالیایی سرگردان را که بسیاری از آن‌ها در این مرحله در مورد گام‌های بعدی خود مطمئن نبودند، از پیوستن به پارتیزان‌های محلی منصرف کند.

## رویدادهای متعاقب
منطقهٔ اطراف بووس همچنان کانون فعالیت‌های پارتیزانی و انتقام‌جویی‌های آلمانی‌ها بود که منجر به ویرانی روستاهای محلی شد. از ۳۱ دسامبر ۱۹۴۳ تا ۳ ژانویهٔ ۱۹۴۴، ۵۹ غیرنظامی و پارتیزان دیگر در این منطقه در یک قتل‌عام دیگر کشته شدند.

## محاکمه
تلاش‌های شاکیان برای محکومیت یواخیم پایپر، ستوان اتو هاینریش دینسه و ارهارد گورس به‌دلیل اقدامات‌شان در بووس، ۲۵ سال پس از رویدادهای سال ۱۹۴۳ رخ داد. در سال ۱۹۶۸، یک دادگاه ایتالیایی به این نتیجه رسید که «... سوءظن کافی به فعالیت مجرمانه از سوی هیچ‌یک از متهمان برای توجیه پیگرد قانونی وجود ندارد». در ۲۳ دسامبر ۱۹۶۸، یک دادگاه منطقه‌ای آلمانی در اشتوتگارت به همین نتیجه رسید و هرگونه پیگرد قانونی احتمالی پایپر را به دلیل فعالیت‌هایش در ایتالیا لغو کرد.

## بزرگداشت
پس از مرگ پایپر در فرانسه در سال ۱۹۷۶، او در شوندورف، باواریا، دفن شد. در ابتدا، گروه کوچکی از شهروندان محلی که از این واقعیت که این شهر محل زندگی چنین چهرهٔ جنجالی بوده است، نگران بودند، تصمیم گرفتند در نوزدهم هر ماه برای قربانیان بووس دعا کنند. میدان اصلی روبروی کلیسای دیگری در شهر، به نام میدان مشابهی در بووس، به *پیازا دل اولمو* تغییر نام داد. در سال ۲۰۱۳، گروهی از شهروندان بووس برای دعا بر سر مزار پایپر به شوندورف رفتند.

## منابع

### کتاب‌شناسی

* 
* 
* 
* 

رده:تاریخ نظامی ایتالیا در جنگ جهانی دوم
رده:آتش‌سوزی‌های ۱۹۴۳ (میلادی)