پادگان تک تیراندازان واسا

بندانگشتی|یکی از ساختمان‌های قدیمی پادگان.
**پادگان تک‌تیرانداز واسا**، یک منطقه پادگانی است که در دهه ۱۸۸۰ در واسا، در قسمت جنوب غربی مرکز شهر، در اطراف کلیسای ارتدکس و در امتداد پارک کورسهولمن ساخته شد. اکنون بسیاری از فعالان هنری از این منطقه استفاده می‌کنند و به همین علت این منطقه Kulttuurikasarmi نامیده می‌شود. از جمله مرکز رقص منطقه‌ای و کالج کارگری سوئدی زبان Arbis در این منطقه است. ساختمان بیمارستان هم‌اکنون به عنوان مسافرخانه فعالیت می‌کند.

آگوست بومن معمار این منطقه را طراحی کرد و اولین بار توسط گردان تک تیراندازان واسا مورد استفاده قرار گرفت. در طول تلاش‌های روسی‌سازی فنلاند، یک واحد روسی در منطقه مستقر بود، اما پس از استقلال فنلاند، منطقه پادگان به نیروهای دفاعی فنلاند منتقل شد. سه لشکر مختلف در آنجا مستقر شده‌اند. آخرین لشکر، توپخانه ساحلی واسا بود که در پایان سال ۱۹۹۸ منحل شد. از آن زمان، این منطقه عمدتاً به شهرداری واسا منتقل شده است. قدیمی‌ترین ساختمان‌های منطقه پادگان محافظت می‌شوند و به عنوان بخشی از محیط‌های فرهنگی مهم ملی فهرست شده‌اند.

## تاریخچه
### تأسیس
پس از آتش‌سوزی واسا، معمار استانی کارل اکسل ستربرگ در سال ۱۸۵۵ نقشه جدیدی از شهر را ترسیم کرد. طبق نقشه او در انتهای جنوبی پارک کلیسا، میدان کلیسا (Aleksanterintori) و مکانی برای یک کلیسای کاتولیک یونانی قرار داشت. کلیسای سنت نیکلاس هم که او طراحی کرده بود، در سال ۱۸۶۲ تکمیل شد

ستربرگ در نقشه شهر خود، زمین‌های سلطنتی اطراف کلیسای ارتدکس را هم در نظر گرفته بود؛ بنابراین ساخت منطقه پادگان نیز جزئی از نقشه او بود. پس از جنگ کریمه، نیروهای روسی دوباره به واسا اعزام شدند. با این حال، یافتن محل اقامت در شهر دشوار بود. ستربرگ نقشه‌هایی برای ساختمان پادگان تهیه کرد. این نقشه‌ها تأیید نشدند و ارنست لورمن، سرپرست هیئت ساختمان‌های عمومی، نقشه‌های جدیدی تهیه کرد که بر اساس آنها پادگان‌های سنگی در زمینی در ضلع غربی میدان الکساندری ساخته شدند.

امپراتوری روسیه در اواخر قرن نوزدهم، همزمان با اجباری شدن خدمت سربازی در بسیاری از کشورهای اروپا، از این الگو پیروی کرد. در دسامبر ۱۸۷۸، الکساندر دوم قانون خدمت سربازی عمومی را در فنلاند تصویب کرد. هشت گردان تک تیرانداز در فنلاند تأسیس شد که یکی از آنها در واسا مستقر بود.

به شهرداری واسا گفته شد که گردان تک تیراندازان به یک منطقه سربازخانه و یک میدان تیراندازی نیاز دارد؛ بنابراین برنامه‌ریزی این منطقه در قطعات زمین متعلق به سلطنت در ضلع شرقی و غربی میدان الکساندری و در بلوک جنوب میدان، که شهر آماده واگذاری آن برای استفاده سربازخانه بود، آغاز شد. آگوست بومن که معمار هیئت عمومی ساختمان‌های عمومی بود، نقشه‌ها و نقشه‌های ساختمانی این منطقه را تهیه کرد. در سال‌های ۱۸۸۱–۱۸۸۲، پنج آپارتمان افسران، یک ساختمان باشگاه و اداری، چهار سربازخانه گروهان، یک نگهبانی اصلی، یک «آرتل»، یک سربازخانه، یک مجتمع بیمارستان و چندین ساختمان نگهداری در منطقه سربازخانه تکمیل شدند.

این پادگان اولین سربازان وظیفه خود را در نوامبر ۱۸۸۱، با وجود این که برخی از ساختمان‌ها هنوز ناتمام بودند، پذیرفت. این پادگان در دهه ۱۸۹۰ مجبور به گسترش مجموعه شد. با وجود برنامه‌های بزرگتر، تنها یک ساختمان جدید پادگان و یک ساختمان مسکونی در منطقه ضلع جنوبی تیلیتهتانکاتو ساخته شد. این ساختمان برای افسران درجه‌دار متأهل در نظر گرفته شده بود. علاوه بر این، یک ساختمان سونای جدید در سال ۱۸۹۹ تکمیل شد.

### از هنگ روسیه تا جنگ داخلی
اقدامات روسی‌سازی نیکلاس دوم، منجر به تصویب قانونی توسط امپراتور شد که ارتش فنلاند را لغو. پادگان واسا نیز به روس‌ها تحویل داده شد و هنگ چهارم تک‌تیراندازان از تیپ اول تک‌تیراندازان فنلاند در آنجا مستقر شد. روس‌ها حداقل پنج ساختمان در محوطه پادگان ساختند. سربازان سفید در ۲۸ ژانویه ۱۹۱۸ پادگان را تصرف کردند. در طول جنگ داخلی، حدود ۲۰۰۰ زندانی روسی در محوطه پادگان و در مدرسه ابتدایی راستوانکاتو نگهداری می‌شدند.

### کاربرد نظامی در دوران استقلال
در طول دوره استقلال فنلاند، پادگان واسا میزبان سه گردان بود. تیپ یاگر از سال ۱۹۱۸ تا ۱۹۳۴ در آنجا مستقر بود. در طول این مدت، هیچ پروژه ساختمانی خاصی در منطقه پادگان انجام نشد. اما پادگان در سال ۱۹۲۶ انبار تاج واسا را به عنوان ساختمان انبار دریافت کرد.

در نتیجه سازماندهی مجدد نیروهای دفاعی، یک هنگ توپخانه در سال ۱۹۳۵ در واسا مستقر شد. با توجه به نیاز این هنگ به فضای بیشتر نسبت به یک لشکر پیاده‌نظام، منطقه پادگان باید گسترش می‌یافت. ساخت و سازهای اضافی از اوایل سال ۱۹۳۴ آغاز شد. شهر واسا نیز به نوبه خود، هشت قطعه زمین جدید را در سال ۱۹۳۷ تحویل داد. یک گاراژ و تعمیرگاه جدید، از جمله موارد دیگر، بر روی آنها ساخته شد. در طول جنگ جهانی دوم، از پادگان‌ها برای آموزش افسران و خدمه توپخانه صحرایی استفاده می‌شد. دو ساختمان پادگان در بمباران واسا در طول جنگ زمستانی تخریب شدند.

پس از جنگ، گردان اول یاگر در واسا مستقر شد. رشد تعداد کارکنان عادی گردان باعث کمبود مسکن جدیدی شد و اتاق رختشویخانه در ضلع جنوبی تیلیتهتانکاتو به یک ساختمان مسکونی تبدیل شد و چهار سربازخانه مسکونی در لبه جنوبی محوطه پادگان ساخته شد. این سربازخانه‌ها زمانی که یک ساختمان مسکونی جدید طبق نقشه‌های استاندارد وزارت دفاع در دهه ۱۹۵۰ تکمیل شد، متروکه شدند.

گردان ۱ یاگر در سال ۱۹۶۴ به سودانکیلا منتقل شد. در عوض، توپخانه ساحلی واسا از سومنلینا به واسا منتقل شد که از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۸ در واسا فعالیت داشت. در سال ۱۹۶۷ یک ساختمان مسکونی جدید که توسط آینو کالیو-اریکسون طراحی شده بود، برای پرسنل عادی ساخته شد. سال بعد، ساختمان‌های قدیمی پادگان‌ها به شبکه گرمایش منطقه‌ای متصل شدند. آخرین خانه با گرمایش چوبی در سال ۱۹۷۸ به شبکه متصل شد. ساختمان آموزشی جدید که توسط اسمو لاپو طراحی شده بود، در سال ۱۹۹۰ تکمیل شد.

تصمیم به تعطیلی باتری ساحلی واسا در سال ۱۹۹۷ گرفته شد و این باتری در پایان سال ۱۹۹۸ فعالیت خود را متوقف کرد. بیشتر محوطه پادگان به شهر واسا منتقل شد، اما برخی از ساختمان‌ها در اختیار دولت باقی ماندند.

## حفاظت و میراث فرهنگی
پادگان تک‌تیراندازان واسا در فهرست محیط‌های فرهنگی ملی با اهمیت ملی هیئت ملی آثار باستانی گنجانده شده است. طبق گفته هیئت ملی آثار باستانی، این یکی از بهترین مناطق پادگان چوبی حفظ‌شده در فنلاند است که طبق نقشه‌های استاندارد دهه ۱۸۸۰ ساخته شده است.

منطقه تحت حفاظت قانون حفاظت از ساختمان شامل منطقه‌ای است که بین کاسارمیکاتو، راستوانکاتو، تیلیتهتانکاتو و کولوکاتو محدود شده است. طبق مقررات حفاظتی، نمای بیرونی ساختمان‌ها، از جمله گچبری‌های تزئینی آنها، و همچنین چیدمان اتاق‌های داخلی و اجزای ساختمان، باید حفظ شود. علاوه بر این، منطقه سربازخانه باید حفظ شود و ساختمان‌ها به گونه‌ای مورد استفاده قرار گیرند که ارزش و شخصیت تاریخی آنها حفظ شود.

## منابع
* Andersson, Katarina: Vaasan kasarmialue – rakennushistoriallinen selvitys. (Pohjanmaan museon raportteja, nro 5) Vaasa: Pohjanmaan museo, 2006. ISBN 952-5057-24-0 Teoksen verkkoversio (pdf) Viitattu 1 اکتبر 2018. 
* 

### منابع