تاریخچه فرهنگی نشیمنگاه

**تاریخچه فرهنگی نشیمنگاه** ()، گونه‌های مختلف هنری و همچنین جنسی‌سازی نشیمنگاه را در بر می‌گیرد که در طول تاریخ رخ داده است.
## اهمیت تکاملی
آلفرد کینزی، سکس‌شناس آمریکایی، معتقد بود که در میان پستانداران، نشیمنگاه اصلی‌ترین جایگاه نمایش جنسی است. برخی از انسان‌شناسان و زیست‌شناسان اجتماعی بر این باورند که فتیش پستان از شباهت این قسمت بدن به نشیمنگاه ریشه می‌گیرد، با این تفاوت که هنگام مشاهده بدن از روبرو، جذابیت جنسی ایجاد می‌کنند.

در انسان‌ها، زنان به‌طور کلی در مقایسه با مردان نشیمنگاه گردتر و پُرتری دارند که علت آن هورمون استروژن است که بدن را به ذخیره چربی در نواحی نشیمنگاه، لگن و ران‌ها وادار می‌کند. در مقابل، تستوسترون مانع از ذخیره چربی در این نواحی می‌شود. از این رو، نشیمنگاه در زنان، به‌ویژه پس از بلوغ، حاوی بافت چربی (آدیپوز) بیشتری نسبت به مردان است. روان‌شناسان تکاملی حدس می‌زنند که نشیمنگاه گرد ممکن است به عنوان یک ویژگی مطلوب تکامل یافته باشد، زیرا نشانگر بصری جوانی و باروری زن است. این ویژگی سیگنالی از حضور استروژن و وجود ذخایر چربی کافی برای دوران بارداری و شیردهی است. علاوه بر این، نشیمنگاه نشان‌دهنده شکل و اندازه لگن خاصره است که بر توانایی تولیدمثل تأثیر می‌گذارد. از آنجایی که رشد و برجستگی نشیمنگاه با شروع قاعدگی آغاز شده و با افزایش سن کاهش می‌یابد، پُربودن آن نمادی از جوانی نیز محسوب می‌شود.

هلن بی. فیشر، انسان‌شناس زیستی، بیان کرده است که «شاید نشیمنگاه گوشتی و گرد، مردان را در طول آمیزش جنسی از پشت جذب می‌کرده است». در مطالعه‌ای در سال ۲۰۱۷، با استفاده از مدل‌های سه‌بعدی و فناوری ردیابی چشم، ادعای فیشر مورد آزمایش قرار گرفت و مشخص شد که بیرون‌زدگی جزئی کمر زن بر میزان جذابیتی که دیگران برای او قائل می‌شوند تأثیر می‌گذارد و توجه هر دو گروه مردان و زنان را به خود جلب می‌کند. بابی اس. لو و همکارانش معتقدند که شکل نشیمنگاه در زنان، در واقع پاسخی تکاملی به رقابت میان زنان برای جذب مردانی بوده که قدرت و منابع را در دست داشتند؛ تا از این طریق تعهد آن‌ها را برای حمایت از فرزندانشان جلب کنند. در واقع، این عضو به عنوان یک «نشانگرِ غیرقابل‌تغییر و واقعی از ذخایر چربی» تکامل یافته است تا (برای مرد) جای شک و تردیدی باقی نماند که زن توانایی جسمی لازم برای بارداری را دارد؛ هرچند تیم ام. کارو این موضوع را به عنوان یک نتیجه‌گیری ضروری رد کرده و بیان داشته که رسوبات چربی زنانه در ناحیه لگن، صرف‌نظر از گزینش جنسی، موجب بهبود توانمندی فردی (برازش) جنسِ ماده می‌شود.

## تاریخچه

نشیمنگاه زنانه از اوایل تاریخ بشر نمادی از باروری و زیبایی بوده است. تندیس‌هایی که قدمت آن‌ها به ۲۴ هزار سال پیش از میلاد مسیح بازمی‌گردد، مانند ونوس ویلندورف، دارای نشیمنگاه، لگن و ران‌های اغراق‌شده هستند.

زیباییِ شهوانی نشیمنگاه زنانه برای یونانیان باستان اهمیت بسیاری داشت؛ تصور می‌شود آن‌ها تندیس‌هایی نظیر *[[ونوس زیباسرین]]* را با تأکید بر این عضو ساخته باشند (هرچند تنها یک کپی رومی احتمالی از آن باقی مانده است). نشیمنگاه برهنه در چینِ دوران دودمان مینگ نیز محرک دانسته می‌شد و اغلب آن را به ماه کامل و درخشان تشبیه می‌کردند. بسیاری از هنرمندان، مدل‌های خود را به‌گونه‌ای قرار می‌دهند که بر نشیمنگاه تأکید شود.

نشیمنگاه قرن‌هاست که در اندیشه غربی یک ناحیهٔ شهوت‌خیز در نظر گرفته می‌شود؛ جنسی‌سازی نشیمنگاه زنانه به دلیل همراهی و نزدیکی آن با اندام‌های تولیدمثل بوده است. با این حال، نشیمنگاه اغلب به دلیل مجاورت با مقعد و ارتباط با دستگاه دفعی، یک تابو محسوب می‌شود. زیگموند فروید، روان‌کاو بزرگ اتریشی، نظریه داد که رشد روانی-جنسی در سه مرحله دهانی، مقعدی و تناسلی رخ می‌دهد و تثبیت در مرحله مقعدی باعث بروز ویژگی شخصیتی احتباس مقعدی و تمرکز ماندگار بر جنسی‌سازی این ناحیه می‌شود.

در بریتانیای عصر ویکتوریا، اسپنکینگ (تنبیه بدنی روی نشیمنگاه) در آثار پورنوگرافی برجسته بود و آثاری مانند *[[عیش‌ونوش‌های بانو بام‌تیکلر]]* نوشته جان کامدن هاتن و *[[جلوه‌گری زنان تازیانه‌زن]]* نوشته جرج کَنِن مورد استقبال قرار می‌گرفت.

هولاک الیس، پزشک و روان‌شناس جنسی بریتانیایی، در کتاب *مطالعاتی در روان‌شناسی جنسی* (انتشار یافته در ۱۹۲۷)، ویژگی‌های جنسی فرهنگی نشیمنگاه را این‌گونه توصیف می‌کند:

او در ادامه می‌افزاید:

الیس همچنین مدعی است که هدف از پوشیدن انواع کُرسِت و باسل تأکید بر نشیمنگاه بوده است.

به گفته ری بی. براون، تأکید بر نشیمنگاه زنانه به عنوان یک ویژگی جنسی در دوران معاصر افزایش یافته است. او این تغییر را به همه‌گیر شدن شلوارهای جین نسبت می‌دهد:

## مردان
در حالی که در آثار شهوت‌انگیزِ دگرجنس‌خواهانه، اغلب بر جنبه‌های جنسیِ باسن زنان تأکید می‌شود، نشیمنگاه مردان نیز از نظر بسیاری از زنان محرک پنداشته شده و همچنین در هم‌جنس‌خواهیِ مردانه — که اغلب بر آمیزش جنسی مقعدی تمرکز دارد — مورد توجه قرار می‌گیرد. از منظر تاریخی، این اندام در پیکرتراشی و سایر هنرهای تصویری، با فراوانیِ برابری نسبت به زنان به تصویر کشیده شده است.

## فتیشیسم
فتیشیسمِ نشیمنگاه یا «پارتیالیسم نشیمنگاه» وضعیتی است که در آن، نشیمنگاه به کانون اصلی توجه جنسی بدل می‌گردد. این امر ممکن است با مدفوع‌دوستی، فتیشیسمِ شورت، بادشکم‌دوستی و تنبیهات بدنیِ سادومازوخیستی (آزارگری-آزارخواهی) که با نشیمنگاه درگیر است، مرتبط باشد. «پیگوفیلیا» (فتیش باسن) نیز به برانگیختگی جنسیِ حاصل از مشاهده، بازی یا لمس نشیمنگاه فرد گفته می‌شود.

## جستارهای وابسته
* کلان‌کپلی
* توزیع چربی گاینوئید
* پارتیالیسم
* گودی کمر
* بدن‌پرستی

## منابع

رده:تاریخ تمایلات جنسی انسان
رده:جذابیت جسمانی
رده:جنسیت‌گرایی و جامعه
رده:ظاهر انسان
رده:فتیش جنسی
رده:نشیمنگاه