اتحادیه کارگری ایتالیا

**اتحادیه کارگری ایتالیا** (, **UIL**) یک مرکز ملی سندیکایی در ایتالیا است. این مرکز در سال ۱۹۵۰ به عنوان یک انشعاب سوسیالیستی، سوسیال دموکرات، جمهوری‌خواه و لائیک از کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا (CGIL) تأسیس شد. این مرکز تقریباً ۲٫۲ میلیون کارگر را نمایندگی می‌کند.

اتحادیه کارگری UIL وابسته به کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری (ITUC) و کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری اروپا (ETUC) است.

## پیشینه
چپ|بندانگشتی|240x240پیکسل|سه رهبر CGIL، لیزاردی، گراندی و دی ویتوریو، در سال ۱۹۴۵.
در ۳ ژوئن ۱۹۴۴، در حالی که ایتالیا درگیر جنگ جهانی دوم بود، رهبران حزب، جوزپه دی ویتوریو، آشیل گراندی و امیلیو کانه‌واری، به ترتیب از طرف حزب کمونیست ایتالیا (PCI)، حزب دموکراسی مسیحی و حزب سوسیالیست ایتالیا، «پیمان رم» را امضا کردند. انجمن حاصل، که با نام «کنفدراسیون متحد کارگران ایتالیا» شناخته می‌شود، برای متحد کردن همه کارگران ایتالیایی زیر یک پرچم، بدون توجه به دیدگاه‌های سیاسی و مذهبی آنها، تأسیس شد. این اوج تلاش‌های مشترک همه احزاب ضد فاشیست عضو کمیته آزادی ملی بود. این پیمان، سه جنبش سیاسی پیشرو (کمونیست، سوسیالیست و کاتولیک) را به نام حقوق کارگران و مبارزه مداوم علیه فاشیسم متحد کرد.

## تاریخچه
تشکیل اتحادیه کارگری UIL نتیجهٔ انشعابی بود که از پیمان «CGIL متحد» به‌وجود آمد—پیمانی که خود تحت تأثیر ناآرامی‌های سیاسی در احزاب مرتبط با آن، به‌ویژه حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI)، در سال‌های نخست پس از جنگ جهانی دوم دچار تزلزل شد. در آن دوران، فضای سیاسی کشور به‌شدت متلاطم بود و اختلافات ایدئولوژیک میان جناح‌های چپ، به‌ویژه درون حزب سوسیالیست ایتالیا، موجب شکاف‌هایی در اتحادهای صنفی شد. حزب سوسیالیست، که درگیر کشمکش‌های داخلی و رقابت‌های شدید میان جناح‌های مختلف خود بود، نتوانست انسجام لازم را برای حفظ اتحاد در جنبش‌های کارگری فراهم کند. این بی‌ثباتی سیاسی، همراه با فشارهای خارجی و اختلاف نظر دربارهٔ نقش اتحادیه‌ها در سیاست ملی، زمینه‌ساز جدایی بخشی از اعضای CGIL و تشکیل UIL شد—اتحادیه‌ای که تلاش داشت رویکردی مستقل‌تر و کمتر ایدئولوژیک در دفاع از حقوق کارگران اتخاذ کند. UIL به‌عنوان نهادی جدید در چشم‌انداز صنفی ایتالیا ظاهر شد، با هدف ایجاد تعادل میان فعالیت‌های صنفی و استقلال سیاسی، و با تمرکز بر مسائل عملی و روزمره کارگران، فارغ از کشمکش‌های حزبی. این تحول، بخشی از روند گسترده‌تر بازسازی نهادهای مدنی در ایتالیا پس از جنگ بود، که در آن تلاش می‌شد ساختارهای جدیدی برای نمایندگی اجتماعی و مشارکت دموکراتیک شکل گیرد.

### جدایی از CGIL
نخستین انتخابات عمومی جمهوری ایتالیا در تاریخ ۱۸ آوریل ۱۹۴۸ برگزار شد. در نتیجه این انتخابات، اتحاد سوسیالیستی—ائتلافی سیاسی متشکل از حزب دموکرات سوسیالیست ایتالیا و سوسیالیست‌های اصلاح‌طلب در اتحاد با حزب جمهوری‌خواه ایتالیا—موفق شد ۷٫۰۷ درصد از آرای مجلس نمایندگان و ۳٫۶۲ درصد از آرای مجلس سنا را به‌دست‌آورد. این میزان حمایت، آن‌ها را قادر ساخت تا در پنجمین کابینه آلچیده د گاسپری مشارکت داشته باشند و دو وزیر را به دولت معرفی کنند. این حضور، هرچند محدود، نشان‌دهنده نقش ائتلاف‌های میانه‌رو و اصلاح‌طلب در ساختار سیاسی نوپای جمهوری ایتالیا بود—جمهوری‌ای که پس از سقوط فاشیسم و پایان سلطنت، در حال شکل‌گیری نهادهای دموکراتیک و بازتعریف قدرت سیاسی بود. مشارکت اتحاد سوسیالیستی در دولت، بخشی از تلاش برای ایجاد تعادل میان نیروهای چپ و راست در فضای پرتنش و قطبی آن دوران به‌شمار می‌رفت.

برای نخستین بار، دموکرات‌های سوسیال و سوسیالیست‌های میانه‌رو وارد دولت شدند، در حالی‌که حزب کمونیست ایتالیا و حزب سوسیالیست ایتالیا به صف مخالفان پیوستند. کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا در ابتدا تلاش کرد پیوندهای خود را با حزب کمونیست تقویت کند، اما پس از سوءقصد به جان پالمیرو تولیاتی، دبیرکل حزب کمونیست، در تاریخ ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۸، فراخوانی برای اعتصاب عمومی علیه کابینه آلچیده دِ گاسپری صادر کرد. این حادثه، که فضای سیاسی کشور را به‌شدت ملتهب ساخت، نقطه عطفی در روابط میان اتحادیه‌های کارگری و احزاب چپ‌گرا بود. کنفدراسیون، که تا آن زمان سعی در حفظ تعادل میان فعالیت صنفی و پیوندهای سیاسی داشت، با این اقدام نشان داد که در شرایط بحرانی، می‌تواند به‌طور مستقیم در عرصه سیاسی مداخله کند. اعتصاب عمومی، که در واکنش به این حمله سازمان‌دهی شد، نه‌تنها اعتراض به خشونت سیاسی بود، بلکه بیانگر نارضایتی گسترده از سیاست‌های دولت و تلاش برای دفاع از جایگاه احزاب چپ در ساختار سیاسی نوپای جمهوری ایتالیا نیز به‌شمار می‌رفت.

در ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۸، گروهی از اعضای اتحادیه‌های کارگری کاتولیک، متشکل از جمهوری‌خواهان و سوسیال دموکرات‌ها، که مایل به ادامه همکاری با سوسیالیست‌های ستیزه‌جو نبودند، از CGIL جدا شدند. آن‌ها اتحادیه جدیدی را تأسیس کردند که در ابتدا «CGIL آزاد» (Libera CGIL, LCIGL) نامیده شد و بعداً کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری ایتالیا (CISL) نام گرفت. CGIL اتحادیه کمونیست‌ها و سوسیالیست‌ها و همچنین جناح‌های لائیک و اصلاح‌طلب باقی ماند. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (آوریل ۲۰۲۱)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

جناح‌های لائیک و اصلاح‌طلب مذکور عمدتاً با حزب لیبرال ایتالیا (PLI)، دیگر جمهوری‌خواهان، سوسیال دموکرات‌ها و برخی سوسیالیست‌های خودمختار وابسته به جناح PSI به رهبری جوزپه رومیتا مرتبط بودند. این جناح‌ها پس از انشعاب کاتولیک‌ها در CIGL باقی ماندند، اما افزایش ستیزه‌جویی سیاسی اعتصابات CGIL، از جمله اقدامات علیه عضویت ایتالیا در ناتو، و خشونت ۱۷ مه ۱۹۴۹ در مولینلا، گروه‌های غیرکمونیست را نیز به انشعاب از CGIL و تشکیل فدراسیون کارگری ایتالیا (FIL) سوق داد.

### فدراسیون کارگری ایتالیا (FIL)
در ۴ ژوئن ۱۹۴۹، در لیسئو ویسکونتی در رم، جمهوری‌خواهان و سوسیال دموکرات‌ها FIL را تأسیس کردند.

در تابستان سال ۱۹۴۹، گروهی از فعالان اتحادیه‌ای وابسته به جناح سوسیالیست‌های مستقل به رهبری ایتالو ویلیانزی از کنفدراسیون عمومی کارگران ایتالیا جدا شدند. این اقدام در ادامه روندی بود که پیش‌تر توسط جناحی دیگر از سوسیالیست‌های مستقل به رهبری رومیتا انجام شده بود؛ او از حزب سوسیالیست ایتالیا جدا شد و در دسامبر همان سال حزب سوسیالیست متحد را بنیان‌گذاری کرد. گروه ویلیانزی تلاش کرد به اتحادیه FIL بپیوندد، اما با مخالفت رهبری آن مواجه شد. دلیل این مخالفت، بررسی طرحی برای ادغام FIL با اتحادیه کاتولیک LCGIL بود—طرحی که تحت فشارهای سیاسی و دیپلماتیک ایالات متحده مطرح شده بود. سفارت آمریکا و فدراسیون کارگری آمریکا به تشکیل یک اتحادیه واحد، غیرکمونیستی و مستقل علاقه‌مند بودند تا بتوانند در برابر نفوذ فزاینده CGIL، که گرایش‌های کمونیستی داشت، ایستادگی کنند.

این تحولات نشان‌دهنده پیچیدگی فضای سیاسی و صنفی ایتالیا در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم بود، جایی که رقابت‌های ایدئولوژیک داخلی با فشارهای خارجی درهم آمیخته بودند و ساختارهای کارگری به میدان کشمکش‌های ژئوپولیتیکی تبدیل شده بودند.

اولین و تنها کنگره FIL از ۲۹ ژانویه تا ۵ فوریه ۱۹۵۰ در ناپل برگزار شد. هدف اصلی این جلسه ترتیب دادن ادغام با LCIGL بود، اما این تصمیم بلافاصله بحث‌برانگیز شد. اعتراضاتی هم به دلایل رویه‌ای (این تصمیم توسط مدیران FIL و بدون هیچ رأی‌گیری عمومی گرفته شده بود) و هم به دلایل سیاسی (بسیاری می‌خواستند FIL مستقل از نفوذ کاتولیک‌ها و آمریکایی‌ها باشد) مطرح شد. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (اوت ۲۰۲۱)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D; حزب جمهوری‌خواه ایتالیا و حزب سوسیالیست متحد پیش از این از هواداران خود در FIL خواسته بودند که با این ادغام مخالفت کنند.

در نهایت، تنها رهبری FIL به LCIGL پیوست (که در ۳۰ آوریل ۱۹۵۰ نام خود را به کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری ایتالیا تغییر داد). بخش عمده‌ای از اعضای عادی تصمیم گرفتند اتحادیه جدیدی تشکیل دهند، مستقل از سیاست و نفوذ خارجی که CGIL و FIL را از هم جدا کرده بود.

در ۵ فوریه ۱۹۵۰، در پایان کنگره، FIL به فعالیت خود پایان داد.

### تشکیل اتحادیه کارگری ایتالیا (UIL)
در تاریخ ۵ مارس ۱۹۵۰، در ساختمان «خانه هوانورد» در شهر رم، ۲۵۳ نماینده از کنگره منحل‌شده اتحادیه FIL گرد هم آمدند تا اتحادیه کارگری ایتالیا را بنیان‌گذاری کنند. این سازمان جدید، با وجود ادعای استقلال سیاسی، دارای گرایش‌های آشکار سوسیال‌دموکراتیک و اصلاح‌طلبانه بود و از همان ابتدا با رویکردی معتدل و غیرکمونیستی وارد عرصه فعالیت‌های صنفی شد. ریاست این مجمع را سناتور لوئیجی کارماگنولا بر عهده داشت. از چهره‌های برجسته حاضر در این نشست می‌توان به ایتالو ویلیانزی، انزو دالا کیزا و رناتو بولری از حزب سوسیالیست متحد، رافائله وانی، آمِده‌ئو سوموووگو و نخست‌وزیر پیشین فرّوچو پاری از حزب جمهوری‌خواه، چندین فعال اتحادیه‌ای از حزب سوسیالیست کارگری ایتالیا، و همچنین شماری از فعالان مستقل صنفی اشاره کرد. این گردهمایی، نقطه آغاز شکل‌گیری نهادی بود که تلاش داشت در برابر نفوذ فزاینده اتحادیه‌های کمونیستی، به‌ویژه CGIL، جایگزینی معتدل و مستقل ارائه دهد و در عین حال، با حفظ پیوندهای اجتماعی، به دفاع از حقوق کارگران در چارچوبی دموکراتیک و غیرایدئولوژیک بپردازد.

بیانیه و برنامه تأسیس که توسط نمایندگان تصویب شد، شامل *پنج اصل اساسی* UIL بود:
* استقلال از احزاب، از دولت و از مذاهب.
* توسعه استقلال اتحادیه‌های کارگری بخشی.
* اتخاذ روش‌های دموکراتیک از طریق مشارکت فعال کارگران در تصمیمات UIL.
* هماهنگی تنگاتنگ با دو کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری دیگر: CGIL و CISL.
* مداخله در هرگونه مسئله اجتماعی، اقتصادی و سیاسی مربوط به منافع کارگران.

الحاقیهٔ بعدی به این اعلامیه، تعهد به مزوجیورنو بود.

این اتحادیه تا حدودی به دلیل مقاومت در برابر منافع آمریکا با امتناع از ادغام با LCIGL، برای چندین سال از مشارکت سیاسی و بودجه محروم شد. با وجود این مشکلات، در سال‌های اول، UIL به‌طور مداوم نفوذ خود را در بین کارگران ایتالیایی افزایش داد و تا پایان سال ۱۹۵۰ به ۴۰۰۰۰۰ عضو رسید

در اول ژانویه ۱۹۵۲، اتحادیه کارگری UIL به عضویت کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری آزاد درآمد که بعداً در سال ۲۰۰۶ در کنفدراسیون بین‌المللی اتحادیه‌های کارگری (ITUC) ادغام شد. در سال ۱۹۷۳، اتحادیه کارگری UIL به عضویت کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری اروپا (ETUC) درآمد.

در ۶ دسامبر ۱۹۵۳، دومین کنگره UIL در رم برگزار شد.

### فدراسیون CGIL-CISL-UIL
بین سال‌های ۱۹۶۸ و اوایل دهه ۱۹۸۰، CGIL چپ‌گرا، CISL کاتولیک و UIL چپ میانه‌رو با هم متحد شدند و «فدراسیون CGIL-CISL-UIL» را تأسیس کردند، فدراسیونی برای هماهنگی (اما نه ادغام) این سه اتحادیه اصلی. این فدراسیون از نظر ماهیت مشابه CGIL متحد «قدیمی» بود، اما اعضا را به تعهدات سیاسی بالقوه نامطلوب وابسته نمی‌کرد. این فدراسیون از زمان تأسیس خود تنها توانست تا اوایل دهه ۱۹۷۰، به‌ویژه در طول پاییز داغ ناآرامی‌های کارگری ایتالیا، به‌طور مؤثر عمل کند. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (آوریل ۲۰۲۱)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

این فدراسیون در سال ۱۹۸۵، زمانی که قانونی توسط کابینه بتینو کراکسی صادر شد و اتحادیه‌های عضو را دچار تفرقه کرد، به پایان خود رسید. این قانون «مقیاس دستمزد متغیر» را کاهش داد. . در حالی که اختلافات بر سر این قانون در ابتدا پنهان نگه داشته شد، این اختلافات زمانی وارد عرصه عمومی شد که احزاب کابینه کراکسی (DC, PSI, PSDI, PRI, PLI)، تلاش سیاسی هماهنگی را برای دفاع از این قانون در برابر همه‌پرسی پیشنهادی برای لغو آن آغاز کردند. حزب کمونیست ایتالیا (PCI)، به رهبری انریکو برلینگوئر، و CGIL، به رهبری لوچیانو لاما، از درخواست همه‌پرسی در مورد این قانون حمایت کردند. CISL و UIL، به رهبری پیر کارنیتی و جورجیو بنونوتو، و جناح‌های درون CGIL (به ویژه آن‌هایی که تحت تأثیر اوتاویانو دل تورکو بودند) خود را با موضع دولت در برابر همه‌پرسی همسو کردند. همه‌پرسی محقق نشد و تصویب قانون جدید منجر به فروپاشی فدراسیون CGIL-CISL-UIL شد.

### جمهوری دوم
از سال ۱۹۸۹ و در ادامه دهه ۱۹۹۰، احزاب سنتی ایتالیا در پی دوره‌ای از آشفتگی سیاسی گسترده، عمدتاً منحل شدند. این تحول، که به‌عنوان نوعی انقلاب سیاسی شناخته می‌شود، ساختار حزبی کشور را دگرگون کرد و پیامدهای عمیقی برای نهادهای مدنی و صنفی به‌همراه داشت. در این فضای جدید، اتحادیه کارگری UIL پیوندهای سیاسی خود را از دست داد و از وابستگی به احزابی چون حزب دموکرات سوسیالیست، حزب لیبرال، حزب جمهوری‌خواه و شاخه‌های میانه‌رو حزب سوسیالیست فاصله گرفت. در نتیجه این گسست، اعضای UIL دیگر دارای هویت سیاسی مشترک و منسجمی نبودند. اگرچه بسیاری از آن‌ها به احزاب جدیدی چون حزب سوسیالیست مدرن و حزب دموکرات وابسته شدند، اما اتحادیه به‌طور کلی از ساختار حزبی فاصله گرفت و تلاش کرد استقلال سیاسی خود را حفظ کند. این تغییر، بخشی از روند گسترده‌تر بازسازی نهادهای اجتماعی در ایتالیا پس از فروپاشی نظم سیاسی پیشین بود—روندی که در آن اتحادیه‌ها ناچار بودند جایگاه خود را در چشم‌انداز جدیدی تعریف کنند که دیگر بر پایه پیوندهای سنتی حزبی استوار نبود.

در سال ۲۰۱۱، طبق آخرین داده‌های رسمی، در مجموع ۲٬۱۹۶٬۴۴۲ عضو UIL وجود داشت که شامل ۱٬۳۲۸٬۵۸۳ کارگر فعال، ۵۷۵٬۲۶۶ کارگر بازنشسته و ۲۹۲٬۵۹۳ کارگر عضو دوم می‌شد.

## دبیران کل

## فدراسیون‌های صنفی وابسته
### شرکت‌های وابسته فعلی
فهرست فدراسیون‌های وابسته در حال حاضر شامل موارد زیر است:

## جستارهای وابسته
* کنفدراسیون عمومی کار ایتالیا
* کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری ایتالیا

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۰ (میلادی) در ایتالیا
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:مقاله‌های دارای منابع به زبان ایتالیایی (it)