مراکز آموزش و یادگیری

**مراکز آموزش و یادگیری**  واحدهای مستقل دانشگاهی در کالج‌ها و دانشگاه‌ها هستند که با هدف پشتیبانی از اعضای هیئت علمی ایجاد می‌شوند. این مراکز به استادان کمک می‌کنند تا شیوه‌های تدریس خود را بهبود دهند و در مسیر توسعه حرفه‌ای پیش بروند. همچنین، این مراکز معمولاً برنامه‌های توانمندسازی حرفه‌ای برای دانشجویان تحصیلات تکمیلی ارائه می‌کنند تا آنان را برای آینده شغلی به‌عنوان استاد دانشگاه آماده سازند. برخی مراکز بسته به سیاست‌های هر مؤسسه، خدمات حمایتی آموزشی برای دانشجویان و فعالیت‌های دیگر نیز فراهم می‌کنند. این مراکز ممکن است با نام‌های گوناگونی شناخته شوند؛ مانند مرکز توسعه اعضای هیئت علمی، مرکز آموزش و یادگیری، مرکز تعالی در آموزش، مرکز پشتیبانی آموزشی و غیره. یکی از مخفف‌های رایج برای این مراکز، تی‌ال‌سی  است.

## تاریخچه
نخستین مرکز آموزش و یادگیری در آمریکای شمالی، «مرکز پژوهش در آموزش و یادگیری» در دانشگاه میشیگان بود که در سال ۱۹۶۲ تأسیس شد.

## هدف
استادان دانشگاه، مدرسان پاره‌وقت یا دستیاران آموزشی معمولاً به‌عنوان متخصصان در رشتهٔ خود وارد کلاس می‌شوند و محتوای درسی را به‌خوبی می‌شناسند. با این حال، این آگاهی به‌تنهایی تضمین‌کنندهٔ موفقیت در تدریس نیست؛ زیرا مهارت در آموزش موضوعی کاملاً متفاوت است. بسیاری از مدرسان آموزش رسمی در روش‌های تدریس ندیده‌اند و ممکن است در انتقال مفاهیم به دانشجویان تازه‌کار با مشکل روبه‌رو شوند. دانشجویان تازه‌کار مطالب یک درس را به‌گونه‌ای متفاوت از استادان خبره درک می‌کنند. آنان ممکن است محتوای کتاب‌ها و سخنرانی‌ها را صرفاً حجم زیادی از اطلاعات ببینند، نه مفاهیم معنادار؛ در حالی که استادان باتجربه به‌طور طبیعی مطالب را منسجم و معنادار می‌بینند، زیرا سال‌ها در آن زمینه مهارت اندوخته‌اند. استفادهٔ صرف از روش‌های سنتیِ معلم‌محور مانند سخنرانی ممکن است باعث شود دانشجویان با انبوهی از اطلاعات بی‌ارتباط روبه‌رو شوند و نتوانند مطالب را به‌طور معنادار یاد بگیرند یا در ذهن نگه دارند.

مراکز آموزش و یادگیری برای کمک به مدرسان در نوسازی سبک تدریس، ساختاربندی مفاهیم و اطلاعات به‌گونه‌ای که دانشجویان بتوانند آن را معنادار دریافت کنند، و کمک به یادگیری عمیق‌تر و ماندگارتر دانشجویان ایجاد شده‌اند. این مراکز نقش «عاملان تغییر آموزشی» را بر عهده دارند. این مراکز همچنین به مدرسان در زمینه‌های دیگر کمک می‌کنند؛ مانند مدیریت دانشجویان تحصیلات تکمیلی، طراحی درس، نگارش علمی، آزمودن روش‌های نوین تدریس و طراحی تکالیف و امتحانات بهتر. برخی مراکز به مشکلات یادگیری دانشجویان نیز می‌پردازند و خدماتی برای بهبود یادگیری و مهارت‌های مطالعه ارائه می‌دهند. بعضی مراکز در حوزهٔ آموزش الکترونیکی و جنبش‌های مشابه نیز فعال هستند.

## خدمات پشتیبانی برای اعضای هیئت علمی
مراکز آموزش و یادگیری معمولاً خدمات توسعهٔ حرفه‌ای برای اعضای هیئت علمی ارائه می‌کنند، به‌ویژه برای ارتقای مهارت‌های تدریس و پیشرفت حرفه‌ای آنان. بسته به سیاست هر مؤسسه، این خدمات ممکن است اختیاری باشد یا برای استادان تازه‌کار و کسانی که در عملکرد آموزشی مشکل دارند الزامی شود. در برخی دانشگاه‌های آمریکایی، دستیاران آموزشی مقطع تحصیلات تکمیلی که درس‌های دانشگاهی را تدریس می‌کنند، موظف‌اند در دوره‌های آموزشی یا برنامه‌های مربیگری شرکت کنند. این مراکز همچنین در ترویج روش‌های نوین تدریس، بحث‌های آموزشی و تغییرات نهادی در شیوه‌های آموزشی و محیط دانشگاهی نقش دارند.

یکی از خدمات رایج این مراکز، «مربیگری آموزشی» است. در یک جلسهٔ مربیگری، استاد با یک مربی یا مشاور آموزشی (متخصص یا پژوهشگر آموزش) دیدار می‌کند تا راهنمایی‌هایی برای بهبود مهارت‌های تدریس و دانش آموزشی خود دریافت کند. بسته به مؤسسه، این کار ممکن است اختیاری یا برای استادان تازه‌کار و دیگر اعضای آموزشی الزامی باشد. برخی استادان در صورت عملکرد ضعیف در تدریس ملزم به استفاده از مربیگری می‌شوند. برخی دیگر نیز داوطلبانه برای رفع مشکلات آموزشی یا صرفاً به‌دلیل علاقه به ارتقای توانایی‌های تدریس خود، یا برای دریافت مشاوره در استفاده از روش‌های نوین تدریس به مربی آموزشی مراجعه می‌کنند.

## کارگاه‌ها
کارگاه‌های میکرو-تدریس جلساتی هستند که در آن مدرسان یک درس کوتاه یا نسخهٔ فشرده‌ای از یک سخنرانی واقعی را در حضور همکاران یا یک مشاور آموزشی ارائه می‌کنند. ارائه‌دهنده پس از آن بازخوردهایی دربارهٔ مهارت‌های تدریس و ارائهٔ خود از همکاران و مربی یا مشاور آموزشی دریافت می‌کند. بسیاری از مراکز آموزش و یادگیری در کانادا و دیگر نقاط جهان از سال ۱۹۷۸ «کارگاه مهارت‌های آموزشی» را به‌عنوان یک برنامهٔ گواهی‌نامهٔ همتای میکرو-تدریس اجرا کرده‌اند.

کارگاه‌ها یا نشست‌های غیررسمی (که گاهی «brown bag» نامیده می‌شوند) ممکن است توسط کارکنان مرکز یا سخنرانان مهمان در زمینه‌های گوناگون توسعهٔ حرفه‌ای و روش‌های تدریس برگزار شوند. این کارگاه‌ها می‌توانند آموزش در روش‌های نوین تدریس ارائه دهند، با معرفی این روش‌ها به مدرسان و کمک به اجرای بهتر آن‌ها، و همچنین با کمک به استفادهٔ مؤثرتر از روش‌های سنتی مانند سخنرانی یا ترکیب سخنرانی و بحث. روش‌های نوین یا دانشجو-محور ممکن است شامل فعالیت‌های گروهی، یادگیری فعال یا یادگیری مشارکتی، یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL), یادگیری مبتنی بر کشف، یادگیری تجربی یا شیوه‌های غیرسنتی ارزیابی مانند نمونه‌کارها و روش‌های ارزیابی تکوینی باشند. کارگاه‌های توجیهی نیز می‌توانند مهارت‌های تدریس و دیگر اطلاعات ضروری را برای اعضای تازه‌وارد هیئت علمی معرفی کنند.

## انجمن‌های یادگیری اعضای هیئت علمی
مراکز آموزش و یادگیری ممکن است از انجمن‌های یادگیری اعضای هیئت علمی (FLCs) برای توسعهٔ حرفه‌ای در تدریس حمایت و آن‌ها را تسهیل کنند. این انجمن‌ها شامل مدرسانی هستند که معمولاً در رشته‌های مشابه یا مرتبط فعالیت می‌کنند و در گروه‌های کوچک گرد هم می‌آیند تا مشکلات و چالش‌های آموزشی خود را بررسی کرده و برای یافتن راه‌حل‌ها ایده‌پردازی یا پژوهش کنند. اعضا به‌طور منظم دیدار می‌کنند تا دربارهٔ مسائل و یافته‌ها گفت‌وگو کنند و ممکن است به نوشتن یادداشت‌های روزانه یا دیگر روش‌های عمل بازتابی در تدریس بپردازند. این انجمن‌ها همچنین حس همبستگی و اشتراک تجربهٔ آموزشی را تقویت می‌کنند.

## خدمات دیگر
دیگر خدمات ممکن است شامل کارگاه‌ها، نشست‌های غیررسمی (brown bag) یا خدمات مشاوره در حوزه‌های گوناگون توسعهٔ حرفه‌ای برای مدرسان باشد. موضوعات مربوط به مهارت‌های تدریس می‌تواند شامل بهبود سخنرانی‌ها یا طراحی درس برای ایجاد کلاس‌های جذاب‌تر و دانشجو-محور، آموزش مهارت‌های علمی خاص، استفاده از فناوری‌های نوین آموزشی و ارتقای مهارت‌های ارائه باشد. مسائل مربوط به رابطهٔ استاد و دانشجو ممکن است شامل درک و رفع مشکلات دانشجویان، راهنمایی در نحوهٔ هدایت دانشجویان تحصیلات تکمیلی، و شناخت مسائل مربوط به جنسیت، نژاد یا عوامل دیگر باشد که می‌توانند بر پویایی کلاس و عملکرد علمی تأثیر بگذارند؛ برای نمونه، پژوهش‌های زبان‌شناسی و آموزشی نشان داده‌اند که تعامل دانشجویان زن و مرد در گروه‌های کوچک با تعامل آنان در بحث‌های کلاسی متفاوت است. مسائل مربوط به ارزیابی و سنجش می‌تواند شامل طراحی تکالیف، طراحی آزمون‌ها و امتحانات، نمره‌دهی و ارائهٔ بازخورد باشد. برخی مراکز نیز خدماتی مرتبط با مسیر شغلی ارائه می‌دهند؛ مانند کمک در نگارش طرح‌های پژوهشی، مهارت‌های جستجوی شغل دانشگاهی و ایجاد پرونده‌های آموزشی برای کسانی که به‌دنبال مشاغل دانشگاهی هستند. برای مدرسانی که انگلیسی زبان مادری‌شان نیست، این مراکز ممکن است کمک‌هایی در زمینهٔ انگلیسی برای اهداف دانشگاهی (EAP) ارائه دهند یا آنان را به منابع مرتبط ارجاع دهند.

## فعالیت‌های دیگر
خدمات دیگر ممکن است توسط مراکز آموزش و یادگیری ارائه شوند، هرچند این موضوع بسته به مؤسسه متفاوت است.

برخی مراکز خدمات حمایتی برای دانشجویان در زمینهٔ مهارت‌های مطالعه و یادگیری یا حتی برنامه‌های آموزش همتایان ارائه می‌کنند. در بسیاری از مؤسسات، با این حال، خدمات حمایتی دانشجویان زیر نظر مراکز منابع یادگیری یا مراکز مشاورهٔ دانشجویی قرار می‌گیرد.

برخی مراکز از آموزش الکترونیکی و پژوهش در زمینهٔ برنامه‌ها و روش‌های آموزش الکترونیکی حمایت می‌کنند. بعضی نیز در جنبش‌ها و کنسرسیوم‌های آموزش الکترونیکی مانند جنبش دوره‌های آزاد دانشگاهی (OCW) مشارکت دارند.

مراکز آموزش و یادگیری ممکن است کارگاه‌های طولانی‌تر یا دوره‌های رسمی در زمینهٔ نظریه و عمل راهنمایی دانشجویان تحصیلات تکمیلی ارائه دهند.

برخی مراکز فراتر از سطح فردیِ استاد عمل کرده و از نظام آموزشی حمایت می‌کنند؛ برای نمونه، تسهیل نشست‌های گروهی در سطح دانشکده برای بازنگری یا طراحی برنامه‌های درسی و نقشه‌برداری از مفاهیم و مهارت‌ها در طول دوره‌ها و سال‌های تحصیلی، برای اهداف بازطراحی یا اعتباربخشی.

این مراکز همچنین ممکن است ارزیابی‌های داخلی در مورد اثربخشی برنامه‌های آموزشی انجام دهند یا بازخورد دانشجویان دربارهٔ عملکرد استادان را مدیریت کنند و به اعضای هیئت علمی در درک و استفاده از بازخوردهای دانشجویان کمک کنند. پژوهشگران آموزشی در برخی مراکز پژوهش‌هایی در زمینهٔ روش‌های تدریس یا برنامه‌های آموزش الکترونیکی و همچنین در حوزهٔ بورسیهٔ آموزش و یادگیری (SOTL) انجام می‌دهند. شبکهٔ POD نیز کنفرانس‌ها و نشریات سالانه برگزار می‌کند.

دفتر ثبت‌نام دانشگاه SIMAD نیز اطلاعات و خدماتی برای پاسخ‌گویی به نیازهای اعضای جامعهٔ دانشگاهی ارائه می‌دهد.

## منابع

رده:آموزش عالی