کارلو بارسوتی

**کارلو بارسوتی** (۴ ژانویه ۱۸۵۰–۳۰ مارس ۱۹۲۷) روزنامه ایتالیایی-آمریکایی و صاحب بانک بود.

## مهاجرت به نیویورک
بارسوتی در حمام‌های سن جولیانو (در حال حاضر سن جولیان ترمه) در نزدیکی پیزا در دوکوت بزرگ توسکان در ۴ ژانویه ۱۸۵۰ متولد شد و در سال ۱۸۷۲ از ایتالیا شهر نیویورک مهاجرت کرد.

کارلو بارسوتی پس از کار در نقش‌های مختلف - از جمله به عنوان رئیس چندین پروژه راه‌آهن که تعداد زیادی از کارگران ایتالیایی را استخدام می‌کرد - ابتدا در بانکداری، سپس به عنوان یک چاپگر و بعداً به عنوان صاحب یک زنجیره کوچک از خانه‌های اقامت ارزان ساخت.  اگرچه او به آنها به عنوان هتل‌ها اشاره کرد، بسیاری از منتقدان اصرار داشتند که آنها کمی بیشتر از فاحشه خانه‌ها هستند. 

موفقیت او عمدتاً از طریق کارش به عنوان یک *بانچیستا* یا بانکدار غیررسمی آغاز شد، نقشی که او را به عنوان چهره‌ای برجسته در جامعه مهاجران ایتالیایی قرار داد. این بانکداران خصوصی غیررسمی طیف وسیعی از خدمات را به مهاجران دیگر ارائه می‌دادند: ارسال حواله به ایتالیا، تأمین شغل، جمع‌آوری پس‌انداز و ترتیب سفر. در حالی که چنین خدماتی پشتیبانی ضروری را برای ایتالیایی‌های تازه‌وارد فراهم می‌کرد، بسیاری را نیز در معرض استثمار قرار می‌داد - به ویژه کسانی که تحصیلات یا منابع محدودی داشتند.

## ایل پروگرسو
در سپتامبر ۱۸۸۰، کارلو بارسوتی به همراه وینچنزو پولیدوری، روزنامه *«ایل پروگرسو ایتالو-آمریکایی»* را در شهر نیویورک تأسیس کردند - اولین روزنامه ایتالیایی زبان در ایالات متحده. شماره افتتاحیه آن در ۲۹ سپتامبر ۱۸۸۰ منتشر شد. این روزنامه به سرعت رشد کرد و به پرتیراژترین روزنامه خارجی زبان در شهر تبدیل شد. 

*«ایل پروگرسو»* به عنوان چالشی مستقیم در برابر هفته‌نامه *«اکو دیتالیا»* نوشته جووانی فرانچسکو سچی دِ کازالی تأسیس شد. دِ کازالی گزارش‌های بارسوتی در مورد تلاش‌های یک کمیته ایتالیایی-آمریکایی که در واکنش به حکم اعدام پیترو بالبو، محکوم به قتل همسرش در سال ۱۸۸۰ تشکیل شده بود را رد کرده بود. بارسوتی که از عدم توجه تنها روزنامه ایتالیایی در نیویورک به سرنوشت یک هموطن در معرض اعدام ناامید شده بود، تصمیم گرفت یک روزنامه روزانه فعال‌تر و صریح‌تر ایجاد کند.  

برای مدیریت عملیات روزنامه، بارسوتی، آدولفو روسی، مهاجری تازه از ایتالیا و بدون تجربه قبلی در روزنامه‌نگاری را استخدام کرد. روسی با وجود بی‌تجربگی‌اش، بسیار توانمند نشان داد و به عنوان سردبیر، به تبدیل *ایل پروگرسو* به یک نشریه پررونق کمک کرد.  

نقش بارسوتی به عنوان صاحب یک روزنامه، ارتباط نزدیکی با فعالیت‌های بانکی او داشت. انتشار یک روزنامه محبوب ایتالیایی زبان نه تنها وجهه عمومی او را ارتقا داد، بلکه فضای مساعدی را برای سرمایه‌گذاری‌های مالی او در میان مهاجران ایتالیایی ایجاد کرد.

## نیکوکار
بندانگشتی|بارسوتی و دیگران در حال جمع‌آوری کمک برای زلزله‌زدگان ایتالیایی، ایست ساید، نیویورک، در سال ۱۹۱۴
شاه اومبرتو اول ایتالیا در سال ۱۸۸۸ به او لقب شوالیه (Cavaliere) اعطا کرد. او با دریافت جوایز متعدد از کشور ونزوئلا و صلیب سرخ ایتالیا، چهره‌ای بسیار برجسته ایتالیایی در اواخر قرن نوزدهم در آمریکا بود.

بارسوتی از روزنامه خود به عنوان ابزاری برای جمع‌آوری کمک‌های مالی برای بناهای یادبود چهره‌های بزرگ ایتالیایی استفاده کرد که در سراسر پارک‌های شهر نیویورک پخش می‌شدند. نمونه‌هایی از تلاش‌های مالی او عبارتند از میدان واشینگتن (جوزپه گاریبالدی)، پارک باتری (جیووانی دا وراتزانو)، میدان وردی (جوزپه وردی) و میدان کلمبوس (کریستف کلمب).

بارسوتی پس از گسترش سریع کسب و کار بانکی خود، در سال ۱۸۹۷ اعلام ورشکستگی کرد و در نتیجه پس‌انداز بسیاری از هموطنان ایتالیایی‌اش را از دست داد.

در سال ۱۹۲۲، او ۲۵۰٬۰۰۰ دلار برای ساخت تونلی در زیر مونته پیسانو به سرزمین مادری خود اهدا کرد. او در ۳۰ مارس ۱۹۲۷ در کویتسویل (نیوجرسی) درگذشت. در سال ۱۸۷۵، بارسوتی با مارگارت هیست، اهل فرانکفورت (آلمان) ازدواج کرد و از او صاحب دو فرزند به نام‌های کارلو و آنا شد.

## منابع

رده:ایتالیایی‌های مهاجرت‌کرده به ایالات متحده آمریکا
رده:درگذشتگان ۱۹۲۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۵۰ (میلادی)
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:کارآفرینان سده ۱۹ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا