open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
سبک ترکمنی

[بندانگشتی|«مهر در حال بازی چوگان»، در  اثر عصار. تبریز، ۱۴۲۰. اولین ظهور «سبک تجاری ترکمن» در دوران [قره‌قویونلو|قراقویونلوها. ]]
**سبک ترکمنی** سبکی در نقاشی مینیاتور ایرانی است که در اواخر قرن پانزدهم میلادی ظهور کرد. باسیل ویلیام رابینسون، محقق هنر بریتانیایی، این اصطلاح را در دهه ۱۹۵۰ ابداع کرد تا این سبک را از سبکی آراسته‌تر که در دربارهای حاکمان تیموری و ترکمن ساخته می‌شد، متمایز کند. به این سبک به علت حکومت قره‌قویونلو و آق قویونلو، معروف به ترکمن‌ها، در نیمه دوم قرن پانزدهم بر غرب ایران این نام را داده‌اند. در آن زمان سبک ترکمنی در غرب ایران متمرکز بود. 

مورخان غربی در تلاش برای تمایز قائل شدن بین سبک نقاشی خاصی که در قرن پانزدهم میلادی در ایران در نقاشی‌های ایجادشده در دوران امپراتوری تیموری شکوفا شد، مفهوم سبک ترکمن را در اواسط قرن بیستم ابداع کردند. وقتی نقاشی مینیاتور ایرانی برای اولین بار در دهه ۱۹۳۰ دوره‌بندی شد، تلاش‌های اولیه‌ای برای شناسایی نقاشی‌های ترکمن صورت گرفت. ارنست کوهنل، محقق هنر آلمانی، از نمونه‌های منتشر شده از مجموعه‌های قابل توجه نسخه‌های خطی نقاشی شده ایرانی برای دسته‌بندی نقاشی‌های هر دوره استفاده کرد. او نقاشی‌های خلق‌شده در دوران قراقویونلوها را در بخش «مکتب تبریز» قرار داد و آنها را به عنوان تکامل سبک‌هایی که در دوران پیشینیان خود، به ویژه جلایری‌ها، توسعه یافته بودند، در مقاله خود در کتاب *«بررسی هنر ایرانی» نوشته پوپ و اکرمن* (۱۹۳۸–۱۹۳۹) در نظر گرفت. با انتشار مطالعه‌ای در سال ۱۹۵۴ توسط باسیل ویلیام رابینسون که معیارهای سبکی را برای شناسایی آنچه او «تجارت ترکمن» می‌نامید ارائه می‌داد و تکامل آن را تا سال ۱۵۰۵ توصیف می‌کرد، این اصطلاح کاملاً تثبیت شد. 

بین دهه‌های ۱۴۸۰ و ۱۴۹۰، سبک ترکمن رونق گرفت. این سبک پس از سرنگونی آق‌قویونلوها به دست سلسله صفوی در آغاز قرن شانزدهم، تقریباً از بین رفت و پس از آن سبک نقاشی جدیدی به سرعت ظهور کرد و جای آن را گرفت.  با این حال، نسخه‌های خطی مصور صفوی مانند ''شاهنامه شاه اسماعیل'' (تبریز، ۱۵۴۱) با سبک زنده خود، تداوم قابل توجه عنصر ترکمن را در آثار تبریز در آن دوران نشان می‌دهند.

## پانویس

## منابع

* 

## برای مطالعهٔ بیشتر

* 
* 
* 

رده:آق‌قویونلو
رده:قراقویونلو
رده:هنر ایران
رده:هنر در ایران باستان
شیخی (نقاش)

**شیخی**، همچنین **استاد شیخی نقاش** یا **شیخی (الیعقوبی)** («شیخی یعقوب»)، نقاش اواخر قرن پانزدهم میلادی بود که در تبریز در دربار یعقوب بیگ، حاکم آق قویونلو، فعالیت می‌کرد.

شیخی را ابتدا سلطان خلیل، حاکم آق قویونلو، به همراه درویش محمد استخدام کرد تا مینیاتورهایی برای ''پنج‌گنج نظامی'' (تبریز، ۱۴۸۱) خلق کنند.  سلطان خلیل هنگامی که در سال ۱۴۷۸ به سلطنت رسید، این نسخه خطی را به پایتخت، تبریز، برد، اما در همان سال توسط برادرش یعقوب ترور شد و این نسخه خطی ناتمام ماند.

پس از آن یعقوب بیگ به همراه دو مینیاتوریست شیخی و درویش محمد، تلاش‌هایی را برای تکمیل نسخه خطی و به ویژه برنامه مینیاتورسازی آن انجام داد.  طبق نوشته روی جلد، او این نسخه خطی را در سال ۱۴۸۱ تکمیل کرد. این اثر به عنوان «برترین و نهایی‌ترین ثمره حمایت هنری او» در نظر گرفته می‌شود. سبک تصویری آن را «شدت وجدآور» توصیف کرده‌اند.

مینیاتورهایی که تحت نظر یعقوب بیگ خلق شده‌اند عبارتند از:  یکی از مشهورترین مینیاتورهایی که یعقوب‌بیگ اضافه کرد، *بهرام گور در غرفه سبز* است که شیخی، هنرمند هرات، آن را نقاشی کرده است. در مقایسه با سبک متعادل هرات بهزاد، این سبک مینیاتور از پالت رنگی بسیار شدیدتری استفاده می‌کند، با سبزهای اسیدی و آبی‌های زنده و پوشش گیاهی فراوان که به نظر می‌رسد قهرمانان داستان را در خود فرو می‌برد. 

شیخی همچنین به خاطر برخی از نقاشی‌های سبک چینی‌اش هم مشهور است که گاهی امضای خودش را هم پای آنها می‌گذاشت. مانند *[[:پرونده:Chinese style scene, Aqqoyunlu Turkmen, signed by Shaykhi, ca. 1480. Tabriz. Topkapı Palace Library, H.2153, fol. 146v.jpg|دو زن جوان با لباس‌های چینی نشسته روی مبل]]* یا *[[:پرونده:Flute player under a plum tree.jpg|اشراف زیر شاخه‌ای شکوفا]]*.

## منابع
بندانگشتی|امضا «عمل استاد شیخی ''نقاش''»
* 

## پانویس

رده:نقاشان سده ۱۵ (میلادی) اهل ایران
رده:هنر ایران
در اعماق بیدارند

**در اعماق بیدارند** () یک بازی ویدئویی وحشت روان‌شناختی است که در سال ۲۰۲۴ توسط استودیوی چاینیز روم توسعه یافته و توسط شرکت سکرت مد منتشر شده است. داستان بازی درباره یک برقکار به نام کامرون «کاز» مک‌لری (با صدای الک نیومن) است که در یک سکوی نفتی آسیب‌دیده در دریای شمال در دهه ۱۹۷۰ گیر افتاده است و راه فراری ندارد، در حالی که توسط هیولاهای مرموز تعقیب می‌شود و با شرایط جوی دشوار روبرو است. بازی از دید اول‌شخص روایت می‌شود و سیستم مبارزه ندارد؛ بازیکنان باید با استفاده از مخفی‌کاری و حل پازل‌های ساده زنده بمانند. با پیشروی در داستان، ساختار سکو به تدریج تغییر و تحول پیدا می‌کند، اگرچه روند بازی بیشتر خطی است.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:بازی‌های ویدئویی ترسناک دهه ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:بازهای ویدئویی کاوشگری
رده:بازی‌های آنریل انجین ۵
رده:بازی‌های اکس‌باکس سری اکس و سری اس
رده:بازی‌های اول شخص ماجراجویی
رده:بازی‌های پلی‌استیشن ۵
رده:بازی‌های تولیدشده در بریتانیا
رده:بازی‌های وحشت روان‌شناختی
رده:بازی‌های ویدئویی ۲۰۲۴ (میلادی)
رده:بازی‌های ویدئویی تک‌نفره
رده:بازی‌های ویدئویی واقع‌شده در ۱۹۷۵ (میلادی)
رده:بازی‌های ویدئویی واقع‌شده در اسکاتلند
رده:بازی‌های ویدئویی واقع‌شده زیر آب
رده:بازی‌های ویندوز
رده:برندگان بفتا (بازی ویدئویی)
موزه‌های ایتالیا

**موزه‌های ایتالیا** (به ایتالیایی: *Musei d’Italia*) مجموعه گسترده‌ای از نهادهای فرهنگی و هنری هستند که در سراسر کشور ایتالیا قرار دارند. این کشور با بیش از ۴٬۵۰۰ موزه، یکی از غنی‌ترین مراکز فرهنگی جهان محسوب می‌شود.

## تاریخچه
ریشه شکل‌گیری موزه‌ها در ایتالیا به دوران رنسانس بازمی‌گردد. در این دوره، خاندان مدیچی در فلورانس مجموعه‌های خصوصی هنری خود را در معرض دید عموم قرار دادند. این روند به تدریج منجر به تأسیس موزه‌های ملی شد.

## موزه‌های مهم
* **[[موزه واتیکان]]**: شامل مجموعه آثار هنری کلیسای کاتولیک و نقاشی‌های سقف کلیسای سیستین اثر میکل‌آنژ.
* **[[گالری اوفیتزی]]**: در فلورانس، شامل آثار بوتیچلی، لئوناردو داوینچی، رافائل و میکل‌آنژ.
* **گالری آکادمی فلورانس**: محل نگهداری مجسمه داوود.
* **موزه باستان‌شناسی ملی ناپل**: شامل آثار باقی‌مانده از پمپئی و هرکولانئوم.
* **موزه ملی رُم**: نمایش‌دهنده آثار دوران جمهوری روم و امپراتوری روم.

## موزه‌های تخصصی
* **[[موزه فراری]]**: در مودنا و مارانلو، مرتبط با تاریخ خودروسازی و فرمول یک.
* **موزه فوتبال فلورانس**: ویژه تاریخ تیم ملی فوتبال ایتالیا و باشگاه‌های ورزشی این کشور.

## اهمیت فرهنگی
موزه‌های ایتالیا بخش مهمی از گردشگری در ایتالیا را تشکیل می‌دهند و هر سال میلیون‌ها بازدیدکننده را جذب می‌کنند.

## منابع
آنگولا در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵

ورزشکاران کشور آنگولا از ۱۳ تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در توکیو ، ژاپن ، به رقابت پرداختند.

## نتایج
آنگولا یک ورزشکار مرد را به مسابقات قهرمانی اعزام کرد.   

### مردان

## منابع

رده:کشورها در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵
مسابقات در ایتالیا

**مسابقات در ایتالیا** (به ایتالیایی: *Competizioni in Italia*) شامل مجموعه‌ای از رویدادهای ورزشی، فرهنگی و سنتی است که در سراسر این کشور برگزار می‌شوند. این مسابقات بخشی از هویت اجتماعی و فرهنگی ایتالیا به‌شمار می‌آیند.

## مسابقات ورزشی

### فوتبال

* **[[سری آ]]**: لیگ برتر فوتبال ایتالیا، تأسیس ۱۸۹۸، از معتبرترین لیگ‌های فوتبال جهان.

* باشگاه‌های مهم شامل یوونتوس، آ. ث. میلان و اینتر میلان.

### موتور اسپورت

* **جایزه بزرگ مونزا**: مسابقه فرمول یک که از سال ۱۹۲۲ در پیست مونزا برگزار می‌شود.

### دوچرخه‌سواری

* **جایرو دی ایتالیا**: تور دوچرخه‌سواری جاده‌ای تأسیس ۱۹۰۹، یکی از سه گرند تور بزرگ جهان.

## مسابقات فرهنگی و سنتی

* **پالیو دی سیه‌نا**: مسابقه سنتی اسب‌دوانی در میدان اصلی شهر سیه‌نا که دو بار در سال برگزار می‌شود.

* **[[کارناوال ونیز]]**: جشن فرهنگی با ریشه قرون وسطایی، شامل رژه‌های نقاب‌پوشان و اجراهای هنری.

## اهمیت اجتماعی
مسابقات در ایتالیا علاوه بر جنبه‌های ورزشی و فرهنگی، نقش مهمی در جذب گردشگر و اقتصاد محلی دارند.

## منابع

رده:ورزش در ایتالیا
زوپا اینگلیزه

**زوپا اینگلیزه** یک دسر ایتالیایی است که از لایه‌هایی از کاستارد و کیک اسفنجی آغشته به لیکور تشکیل شده است، که احتمالاً از ترایفل گرفته شده است.

## نام و تاریخچه
در آشپزی ایتالیایی، واژهٔ **زوپا** (به‌معنای تحت‌اللفظی «سوپ») هم برای غذاهای شیرین و هم برای غذاهای شور به‌کار می‌رود. این واژه از فعل **inzuppare** گرفته شده که به‌معنای «داخل مایع فرو بردن یا خیس کردن» است؛ چون کیک اسفنجی یا بیسکویت لیدی‌فینگر در لیکور آغشته می‌شود، این دسر «زوپا» نام گرفته است. به همین ترتیب، خوراک‌های غلیظی مانند خوراک لوبیا با سبزیجات و خوراک ماهی یا صدف نیز به‌ترتیب **زوپا دی وردوره** (سوپ سبزیجات) و **زوپا دی پشه** (سوپ ماهی/صدف) نامیده می‌شوند.

نظریه‌های دیگری نیز در مورد ریشه این نام وجود دارد:این نام در زبان ایتالیایی به‌طور تحت‌اللفظی «سوپ انگلیسی» ترجمه می‌شود و ممکن است در واقع به شباهت آن با دسر انگلیسی «ترافل» اشاره داشته باشد. برخی دیگر بر این باورند که این واژه شکل تغییریافتهٔ گویشی از فعل **inzuppare** به‌معنای «خیس کردن/در مایع فرو بردن» است.دسری که توسط شیرینی‌پزهای ناپلی اروپا در قرن نوزدهم اختراع شد. با الهام از پودینگ‌های انگلیسی که در آن زمان مد بودند، ...این دسر غنی از جمله ادای احترام‌های فراوانی بود که ناپلی‌های سپاسگزار پس از پیروزی لرد نلسون بر ناپلئون در نیل در سال ۱۷۹۸ به او تقدیم کردند. «سوپ انگلیسی»، همان‌طور که نامیده می‌شد، ابداع یک شیرینی‌پز ناشناس بود که شیفتهٔ دریاسالار، انگلیسی‌ها و خرده‌ریزهای آغشته به روح آنها شده بود.ریشه واقعی زوپا انگلیسی نامشخص است. یک نظریه بیان می‌کند که این غذا در آشپزخانه‌های قرن شانزدهمی دوک‌های استه، حاکمان فرارا، سرچشمه گرفته است. طبق این داستان، آنها از آشپزهای خود خواستند تا «ترایفل انگلیسی» مجللی را که در انگلستان از آن لذت می‌بردند، در دربار الیزابت، جایی که آنها مرتباً به آنجا می‌رفتند، بازسازی کنند. با این حال، هیچ دستور غذایی برای این غذا قبل از اواخر قرن نوزدهم ثبت نشده است، زمانی که در کتاب‌های آشپزی مناطق امیلیا-رومانیا، لاتیوم، مارکه و اومبریا ظاهر می‌شود.

## توضیحات
برای تهیهٔ زوپا، کیک اسفنجی یا بیسکویت لیدی‌فینگر را در الکرمس (لیکور گیاهی ایتالیایی با رنگ قرمز روشن و عطری بسیار قوی) فرو می‌برند. سپس این‌ها را به‌صورت لایه‌لایه با کرم پاستیچرا (کاستارد غلیظ تخم‌مرغی که همراه با یک تکه بزرگ پوست لیمو پخته و سپس جدا می‌شود) می‌چینند. معمولاً یک لایهٔ دیگر به نام کرم شکلاتی نیز تهیه می‌شود که با حل کردن شکلات تلخ در کرم پاستیچرا ساده به دست می‌آید. در ایتالیا، گاهی روی این دسر را با خامه، مرنگ یا بادام تزیین می‌کنند.

## منابع

رده:دسرهای کاستارد دار
رده:کیک‌های ایتالیایی
سیل ۱۹۷۱ کوالالامپور

**سیل ۱۹۷۱ کوالالامپور** یک فاجعه بزرگ سیل ناگهانی در مالزی بود که در ماه ژانویه ۱۹۷۱ رخ داد. این سیل در نتیجه باران‌های شدید موسمی اتفاق افتاد که باعث طغیان رودهای کلانگ، باتو و گومباک شد. ۳۲ نفر کشته و ۱۸۰٬۰۰۰ نفر آسیب دیدند. تون عبدالرزاق نخست‌وزیر مالزی در غرب مالزی وضعیت فاجعه ملی اعلام کرد.

این سیل، بدترین سیل در کشور از سال ۱۹۲۶ بود. در نتیجه سیل، برنامه کاهش خسارات سیل کوالالامپور راه‌اندازی شد.

## منابع

## برای مطالعه بیشتر
* رویدادنامه مالزی (۲۰۰۷–۱۹۵۷)
رده:بلایای طبیعی ۱۹۷۱ (میلادی)
سیل ۱۹۷۱ کوالالامپور
رده:سیل‌های دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
سیل کوالالامپور
رده:کوالالامپور در دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
سیل ۱۹۷۱ کوالالامپور
نمایشگاه بین‌المللی میلان (اکسپو ۲۰۱۵)

**اکسپو ۲۰۱۵ میلان** (به ایتالیایی: *Expo 2015 Milano*) یک نمایشگاه جهانی بود که از ۱ مه تا ۳۱ اکتبر ۲۰۱۵ در میلان ایتالیا برگزار شد. شعار این رویداد «تغذیه زمین، انرژی برای زندگی» بود و تمرکز آن بر موضوع غذا، پایداری و کشاورزی قرار داشت.

## تاریخچه
میلان در سال ۲۰۰۸ به‌عنوان میزبان اکسپو ۲۰۱۵ انتخاب شد. این دومین بار بود که این شهر میزبان نمایشگاه جهانی می‌شد؛ نخستین بار در سال ۱۹۰۶ و با محوریت حمل‌ونقل و افتتاح تونل مون‌سنی برگزار شده بود.

## موضوع
شعار نمایشگاه «تغذیه زمین، انرژی برای زندگی» به چالش‌های جهانی در حوزه امنیت غذایی، تغذیه سالم، مقابله با گرسنگی، و استفاده پایدار از منابع طبیعی می‌پرداخت. هدف اصلی آن، تبادل ایده‌ها و راه‌حل‌ها برای توسعه پایدار در زمینه مواد غذایی و محیط زیست بود.

## ساخت‌وساز و زیرساخت‌ها
برگزاری اکسپو ۲۰۱۵ به توسعه گسترده زیرساخت‌های شهری در میلان انجامید. از جمله:

* گسترش خطوط مترو میلان

* ساخت فضاهای نمایشگاهی جدید به وسعت بیش از ۱ میلیون متر مربع

* بهبود جاده‌ها و دسترسی به فرودگاه مالپنسا

## مشارکت‌کنندگان
در این نمایشگاه ۱۴۵ کشور و چندین سازمان بین‌المللی حضور داشتند. هر کشور پاویون مخصوص خود را طراحی کرد که بازتاب‌دهنده فرهنگ غذایی و نوآوری‌های آن بود.

### پاویون‌های شاخص

* **پاویون ایتالیا**: با طراحی الهام‌گرفته از درخت زندگی، یکی از بزرگ‌ترین و پربازدیدترین پاویون‌ها بود.

* **پاویون امارات متحده عربی**: با طراحی معمار بریتانیایی نورمن فاستر، به موضوع کمبود آب و مدیریت منابع پرداخته بود.

* **پاویون ژاپن**: با استفاده از فناوری‌های پیشرفته در کشاورزی و ارائه غذاهای سنتی ژاپنی.

* **پاویون ایران**: با تمرکز بر فرهنگ غذایی و محصولات کشاورزی ایران.

## بازدید
اکسپو ۲۰۱۵ طی شش ماه بیش از ۲۱٫۵ میلیون بازدیدکننده داشت که آن را به یکی از پربازدیدترین نمایشگاه‌های جهانی معاصر تبدیل کرد.

## بازخورد و انتقادات
در کنار موفقیت، اکسپو ۲۰۱۵ با برخی انتقادات نیز مواجه شد. منتقدان به هزینه‌های بالای ساخت‌وساز و مسائل زیست‌محیطی اشاره کردند. با این حال، بیشتر تحلیل‌گران آن را نقطه عطفی برای میلان و فرصتی برای تقویت جایگاه این شهر در عرصه جهانی دانستند.

## اهمیت
اکسپو ۲۰۱۵ میلان نقشی مهم در افزایش آگاهی عمومی درباره چالش‌های غذایی ایفا کرد. همچنین باعث ارتقای جایگاه میلان به‌عنوان یک مرکز بین‌المللی نمایشگاه‌ها و گردشگری شد.

## منابع

رده:نمایشگاه‌ها
جشنواره بین‌المللی فیلم رم

**جشنواره بین‌المللی فیلم رم** (به ایتالیایی: *Festival Internazionale del Film di Roma*) یک جشنواره فیلم سالانه است که از سال ۲۰۰۶ در رم ایتالیا برگزار می‌شود. این جشنواره با هدف معرفی آثار سینمایی جهان و حمایت از فیلم‌سازان نوظهور تأسیس شد و امروز یکی از رویدادهای مهم سینمایی در اروپا به‌شمار می‌آید.

## تاریخچه
جشنواره فیلم رم در سال ۲۰۰۶ با حمایت شهرداری رم و با مدیریت فرهنگی *Fondazione Cinema per Roma* آغاز شد. هدف اولیه آن، ایجاد بستری برای نمایش فیلم‌های بین‌المللی و جذب گردشگران فرهنگی به شهر رم بود.

در سال‌های نخست، جشنواره با جشنواره‌های قدیمی‌تر مانند جشنواره فیلم ونیز مقایسه می‌شد، اما به‌مرور توانست هویت مستقل خود را پیدا کند.

## ساختار
جشنواره شامل چند بخش اصلی است:

* **مسابقه بین‌المللی**: ویژه فیلم‌های بلند داستانی

* **بخش مستند** با محوریت موضوعات اجتماعی، فرهنگی و تاریخی

* **بخش افق‌های نو** برای معرفی کارگردانان جوان و آثار تجربی

* **بخش بزرگداشت** که به مرور کارنامه سینماگران برجسته اختصاص دارد

* **بازار فیلم رم** (Rome Film Market) که فرصتی برای خرید و فروش و پخش آثار سینمایی فراهم می‌کند

## جوایز
مهم‌ترین جایزه جشنواره، **مارکوس آئورلیوس طلایی** (Golden Marc’Aurelio) است که به بهترین فیلم اهدا می‌شود. سایر جوایز شامل:

* بهترین کارگردانی

* بهترین بازیگر مرد

* بهترین بازیگر زن

* جایزه ویژه هیئت داوران

## اهمیت فرهنگی
جشنواره بین‌المللی فیلم رم نه‌تنها یک رویداد هنری، بلکه بخشی از سیاست فرهنگی شهر رم برای ارتقای جایگاه خود به‌عنوان پایتخت فرهنگی ایتالیا محسوب می‌شود. این جشنواره با جذب سینماگران، تهیه‌کنندگان و رسانه‌های بین‌المللی، نقش مهمی در دیپلماسی فرهنگی ایتالیا دارد.

## انتقادات و بازخوردها
در سال‌های نخست، برخی منتقدان این جشنواره را به‌عنوان رقیبی برای جشنواره فیلم ونیز قلمداد کردند و آن را فاقد اصالت دانستند. با این حال، استقبال عمومی و حضور گسترده مخاطبان باعث شد که جشنواره به یکی از رویدادهای تثبیت‌شده سینمایی در تقویم فرهنگی ایتالیا تبدیل شود.

## منابع
کافه آنتیکو گرکو

بندانگشتی|لودویگ پاسینی - کافه گرکو در رم
بندانگشتی|کافه گرکو
**کافه آنتیکو گرکو**  که گاهی به اختصار **کافه گرکو** نامیده می‌شود، یک کافه تاریخی است که در سال ۱۷۶۰ در خیابان کوندوتی شماره ۸۶ در رم افتتاح شد. این کافه قدیمی‌ترین کافه در رم و دومین کافه قدیمی در ایتالیا، پس از کافه فلوریان در ونیز است.

## تاریخچه
[راست|بندانگشتی|[بوفالو بیل، گاو نشسته، گوزن سیاه و روزنامه‌نگار و نویسنده ایتالیایی دیه‌گو آنجلی در کافه گرکو در فوریه ۱۸۹۰، در جریان تور ایتالیایی نمایش غرب وحشی.]]
این بنا در سال ۱۷۶۰ توسط نیکولا دی مادالنا یا دلا مادالنا، یک ایتالیایی-شرق شرقی (عضو جامعه ایتالیایی‌ها در آناتولی، ترکیه امروزی) افتتاح شد.

چهره‌های تاریخی از جمله استاندال، یوهان ولفگانگ فون گوته، آرتور شوپنهاور، برتل توروالدسن، ماریانو فورتونی، لرد بایرون، ژرژ بیزه، هکتور برلیوز، یوهانس برامس، فرانتس لیست، جان کیتس، هنریک ایبسن، هانس کریستیان آندرسن، فلیکس مندلسون، جیمز جویس، گابریله دآنونزیو، فرانسوا-رنه دو شاتوبریان، اورسن ولز، مارک تواین، فریدریش نیچه، توماس مان، ژان اگوست دومینیک انگر، نیکلای گوگول، ادوارد گریگ، آنتونیو کانووا، هریت هوسمر، جورجو د کیریکو، گیوم آپولینر، شارل بودلر، ریشارد واگنر، کارلو لوی، ماریا زامبرانو، لارنس فرلینگتی و حتی جاکومو کازانووا در آنجا قهوه خورده‌اند. سیپریان نوروید به عنوان یکی از مشتریان دائمی کافه توصیف شده است.

بیش از دو قرن و نیم، کافه گرکو همچنان پناهگاهی برای نویسندگان، سیاستمداران، هنرمندان و افراد سرشناسی مانند جورجیوس پاگانلیس در رم بوده است. با این حال، در سال ۲۰۱۷، مالک ساختمان درخواست افزایش اجاره ماهانه خود را از ۱۸٬۰۰۰ یورو فعلی به ۱۲٬۰۰۰ یورو کرد. حکم دادگاه مبنی بر تعطیلی آن صادر شد، اما در اوایل سال ۲۰۲۵، وزارت فرهنگ وارد عمل شد و پیشنهاد داد که برای تضمین بقای کافه، با میانجیگری به توافق برسند.

## منابع

## پیوند به بیرون
* ویلی پوچینو، *[https://web.archive.org/web/20080320033455/http://www.edilazio.com/curiosita/21.html Il "Caffè" piu antico di Roma]* 
* مکان‌یاب قهوه، ** 


* وب‌سایت رسمی

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۷۶۰ (میلادی) در ایتالیا
رده:جاذبه‌های گردشگری رم
رده:رستوران‌ها در رم
فهرست فصل‌های باشگاه فوتبال فولام

این مقاله فهرستی از تمام فصول باشگاه فوتبال فولام از اولین فصل حرفه‌ای آنها در دسته ۲ لیگ فوتبال جنوبی تا به امروز را ارائه می‌دهد. این مقاله جزئیات دستاوردهای باشگاه در مسابقات مهم و برترین گلزنان لیگ را برای هر فصل شرح می‌دهد.

## فصل‌ها

## راهنما

* بازی – مسابقات انجام شده
* پ. – مسابقات پیروز شده
* ت. – مسابقات مساوی شده
* ش. – مسابقات شکست خورده
* گ.ز. – گل‌های زده
* گ.خ. – گل‌های خورده
* امتیاز – امتیازهای کسب شده
* رتبه – رتبه نهایی

* لیگ برتر – لیگ برتر فوتبال انگلستان
* چمپیونشیپ – چمپیونشیپ
* دسته ۱ – لیگ دسته اول فوتبال انگلستان
* دسته ۲ – لیگ دسته دوم فوتبال انگلستان
* دسته ۳ – دسته سوم لیگ فوتبال انگلستان
* دسته ۳ ج. – لیگ دسته سوم جنوب فوتبال انگلستان
* دسته ۱ ل.ج. – دسته ۱ لیگ جنوبی
* دسته ۲ ل.ج. – دسته ۲ لیگ جنوبی
* دسته ۲ ل.ج.ل. – دسته ۲ لیگ جنوبی (ناحیه لندن)
* ل.ل. برتر – لیگ برتر لندن
* ل.ل. دسته ۱ – دسته ۱ لیگ لندن
* ل.غ. دسته ۱ – دسته ۱ لیگ غرب
* ل.غ. دسته ۱.A – دسته ۱ لیگ غرب، گروه A
* n/a – بدون رقابت

* 5Q – دور پنجم مقدماتی
* PR – دور مقدماتی
* GS – مرحله گروهی
* R1 – دور اول
* R2 – دور دوم
* R3 – دور سوم
* R4 – دور چهارم
* R5 – دور پنجم
* QF – یک چهارم نهایی
* SF – نیمه نهایی
* RU – نایب قهرمان
* W – قهرمان
* (S) – بخش جنوبی مرحله منطقه‌ای

## پانویس
### یادداشت‌ها

### منابع
* 

فصل‌ها
موش هدایت‌شده

یک **موش هدایت‌شده از راه دور** که به‌طور عامیانه **موش‌بات** یا **موش‌رباتیک** نیز نامیده می‌شود، موشی است که الکترودهایی در باند میانی پیش‌مغز (MFB) و قشر حسی‌ـ‌حرکتی مغزش کار گذاشته شده‌است. این روش در سال ۲۰۰۲ توسط «سانجیف تالوار» و «جان چاپین» در دانشگاه ایالتی نیویورک در داون‌استیت توسعه یافت. موش‌ها یک کوله‌پشتی کوچک الکترونیکی همراه دارند که شامل یک گیرندهٔ رادیویی و تحریک‌کنندهٔ الکتریکی است. موش از طریق این کوله‌پشتی تحریک از راه دور در قشر حسی‌ـ‌حرکتی دریافت می‌کند که باعث می‌شود در سبیلک‌های چپ یا راست خود حسی داشته باشد، و تحریک در MFB که به‌صورت پاداش یا لذت درک می‌شود.

پس از یک دوره آموزش، شرطی‌سازی و تمرین با استفاده از تحریک MFB به‌عنوان پاداش، موش‌ها می‌توانند به‌طور از راه دور برای حرکت به چپ، راست و جلو در پاسخ به سیگنال‌های تحریک سبیلک هدایت شوند. این امکان وجود دارد که حیوان به‌طور تقریبی در یک مسیر پرمانع هدایت شود، از شکاف‌های کوچک بپرد و از موانع بالا برود.
## ملاحظات اخلاقی
گروه‌های مدافع حقوق حیوانات نگرانی‌هایی را دربارهٔ استفاده از حیوانات در این زمینه مطرح کرده‌اند، به‌ویژه به دلیل نگرانی از سلب خودمختاری از یک موجود مستقل. برای نمونه، سخنگوی بنیاد دکتر هادوِن که یک گروه پشتیبان جایگزین‌های پژوهش‌های حیوانی در پزشکی است، این آزمایش‌ها را «نمونه‌ای هولناک از این‌که چگونه گونهٔ انسانی گونه‌های دیگر را ابزارگونه می‌سازد» توصیف کرده‌است.

پژوهشگران سازوکار آموزشی موش‌ربات را به روش‌های استاندارد شرطی‌سازی کنشی شبیه می‌دانند. خود تالوار به مسائل اخلاقی آشکار در توسعهٔ موش‌ربات اذعان کرده، اما یادآور می‌شود که این پژوهش با معیارهای تعیین‌شده برای رفتار با حیوانات از سوی مؤسسه ملی سلامت ایالات متحده هم‌خوانی دارد. افزون بر این، پژوهشگران تأکید می‌کنند که حیوانات آموزش می‌بینند و وادار به رفتار خاصی نمی‌شوند. چون موش‌ها با لذت به‌عنوان پاداش ترغیب می‌شوند و نه با اجبار عضلانی، رفتار آن‌ها تحت تحریک MFB بیشتر به مدل «چماق و هویج» برای تشویق رفتار شبیه است تا به سامانه‌ای از کنترل ذهن. بعید به نظر می‌رسد که موش‌ها حتی با این تحریک آگاهانه حاضر باشند جان خود را به خطر بیندازند. تالوار اظهار داشت: «حیوانات ما کاملاً شاد و به‌خوبی مراقبت می‌شدند.»

این فناوری یادآور آزمایش‌هایی است که در سال ۱۹۶۵ توسط خوزه دلگادو، دانشمندی جنجالی، انجام شد؛ او توانست گاوی مهاجم را با الکترودهای کار گذاشته‌شده در مغزش آرام کند. همچنین گفته شده بود که او توانسته‌است گربه‌ها و میمون‌ها را همچون «اسباب‌بازی‌های الکترونیکی» کنترل کند. پزشک رابرت گالبریت هیث نیز الکترودهایی را در عمق مغز بیماران کار گذاشت و صدها مقالهٔ پزشکی در این زمینه منتشر کرد.
## همچنین ببینید
*جانور کنترل از راه دور

## پانویس

## منابع

رده:بیوسایبرنتیکس
رده:سایبورگ
رده:موش‌های آزمایشگاهی
سینما نووو

***سینما نووو*** یک مجله سینمایی چپ‌گرای ایتالیایی بود که بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۹۶ فعالیت می‌کرد. دفتر مرکزی آن در میلان، ایتالیا قرار داشت.

## تاریخچه و مشخصات
*سینما نووو* توسط منتقد فیلم، گویدو آریستارو، در سال ۱۹۵۲ تأسیس شد. اولین شماره در ۱۵ دسامبر ۱۹۵۲ در میلان منتشر شد شرکت تأسیس‌کننده، لا اسکولا، آرزیگلیانو بود. گویدو آریستارو همچنین مدیر این مجله بود که ابتدا به صورت دوهفته‌نامه منتشر می‌شد و از شماره ژوئیه-اوت ۱۹۵۸ به دوماهنامه تبدیل شد. این مجله در رم، پاریس، نیویورک، مکزیکوسیتی و پراگ دفاتری داشت.

*سینما نووو (Cinema Nuovo)* موضعی مارکسیستی داشت و مانند سایر نشریات چپ‌گرا، یکی از اهداف دولت ایتالیا بود. گویدو آریستارو (Guido Aristarco) از طریق مقالات منتشر شده در این مجله، از سینمای نئورئالیستی ایتالیا حمایت می‌کرد. جوزف گریکو (Joseph Grieco) از سردبیران و رودی برگر (Rudi Berger) از نویسندگان آن بودند. از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۶ چزاره زاواتینی مقاله‌های تصویری در *سینما نووو (Cinema Nuovo)* منتشر می‌کرد.

این مجله در سال ۱۹۹۶ منحل شد. مجله فیلم اسپانیایی سینمای ما با الگوبرداری از *سینما نووو* و پیروی از رویکرد گویدو آریستارو منتشر شد. دیگر مجله فیلم اسپانیایی که از *سینما نووو* و بنیان‌گذار آن گویدو آریستارو الهام گرفته بود، هدف بود.

## منابع

رده:مجله‌های ایتالیایی‌زبان
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۲ (میلادی)
رده:مجله‌های دوماهانه ایتالیا
رده:مجله‌های منتشرشده در میلان
رده:مجله‌های منحل‌شده ایتالیا
کاندیدو (مجله)

***کاندیدو*** یک مجله طنز بود که بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۱ در میلان، ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله توسط جووانینو گوارسکی تأسیس و سردبیری می‌شد.

## تاریخچه و مشخصات
بندانگشتی|جووانینو گوارشی در حال خواندن ''کاندیدو''
*کاندیدو* در سال ۱۹۴۵ به عنوان جانشین یک مجله طنز دیگر *به نام برتولدو* آغاز به کار کرد. این مجله به درخواست ناشر ایتالیایی آنجلو ریتزولی توسط جووانینو گوارسکی، جیاچی مونداینی و جووانی موسکا تأسیس شد. این مجله به صورت هفتگی منتشر می‌شد، و دفتر مرکزی آن در میلان بود. جووانینو گوارسکی همچنین به عنوان سردبیر مجله فعالیت می‌کرد و در سال ۱۹۵۷ از این سمت استعفا داد. با این حال، او همچنان به همکاری با این هفته‌نامه ادامه داد. در دوره ۱۹۵۲–۱۹۵۳ *کاندیدو* ۱۸۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰ نسخه فروخت. بعدها تیراژ آن به ۲۲۵۰۰۰ نسخه رسید.

این مجله موضعی سلطنت‌طلبانه و نسبتاً محافظه‌کارانه داشت. برای سردبیران مجله، کاتولیک‌ها و کمونیست‌ها در مخالفت مداوم و انعطاف‌ناپذیری بودند. این مجله اغلب کارتون‌هایی با چهره‌های سیاسی اصلی آن دوره، از جمله دموکرات مسیحی آلسید د گاسپری و کمونیست پالمیرو تولیاتی، منتشر می‌کرد. انتشار *کاندیدو* در سال ۱۹۶۱ متوقف شد.

## منابع
رده:مجله‌های هفتگی ایتالیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۵ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های ایتالیایی‌زبان
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۵ (میلادی)
رده:مجله‌های منتشرشده در میلان
رده:مجله‌های منحل‌شده ایتالیا
مجله کامپو دی مارته

***کامپو دی مارته*** (به ایتالیایی: *Campo di Marte*) یک مجله ادبی بود که به‌طور خلاصه از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۳۹ در فلورانس ایتالیا منتشر می‌شد.

## تاریخچه و مشخصات
*کامپو دی مارته* پراتولینی و آلفونسو گاتو در اوت

*کامپو دی مارته* هدف خود را «آموزش مردم» در مورد هنر اعلام کرد. این مجله رویکردی شکاکانه نسبت به آوانگارد و تجربه مدرنیستی اروپایی و همچنین فرهنگ توده داشت. این مجله گرایش سیاسی ضد فاشیستی داشت. آشکارا چندین جنبه از رژیم فاشیستی در ایتالیا را زیر سؤال می‌برد. این مجله در معرض سانسور قرار گرفت و در اوت ۱۹۳۹ پس از تنها دوازده شماره توسط رژیم تعطیل شد.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۳۸ (میلادی) در ایتالیا
رده:سانسور در ایتالیا
رده:ضدفاشیسم در ایتالیا
رده:مجله‌های ایتالیایی‌زبان
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۳۸ (میلادی)
رده:مجله‌های هفتگی ایتالیا
ایل کافه (۱۹۲۴)

***ایل کافه*** (به ایتالیایی، Il Caffè) یک مجله ایتالیایی ضد فاشیست بود که برای مدت کوتاهی بین سال‌های ۱۹۲۴ و ۱۹۲۵ در میلان در دوران حکومت فاشیست‌ها در ایتالیا منتشر می‌شد. عنوان آن اشاره‌ای به یک نشریه روشنگرانه با همین نام، *ایل کافه*، بود که آن هم در میلان مستقر بود و توسط الساندرو و پیترو وری از سال ۱۷۶۴ تا ۱۷۶۶ تأسیس و ویرایش می‌شد

## تاریخچه و مشخصات
اولین شماره *ایل کافه* در ۱ ژوئیه ۱۹۲۴ منتشر شد. این مجله از یک مجله ضد فاشیستی دیگر به *نام «انقلاب لیبرال»* الهام گرفته شده بود که توسط پیرو گوبتی منتشر و سردبیری می‌شد. *ایل کافه* در ابتدا به عنوان یک نشریه دوهفته‌نامه‌ای آغاز به کار کرد، اما از دسامبر ۱۹۲۴ به صورت هفتگی منتشر شد.

بنیان‌گذار و سردبیر این مجله که در میلان مستقر بود، ریکاردو باوئر بود. حامیان مالی آن گروهی از روشنفکران بودند که به اصول حاکمیت دموکراتیک و کنترل مشروطه دولت پایبند بودند. اتوره مارگادونا و فروچیو پاری دو تن از نویسندگان اصلی *ایل کافه* بودند. به دلیل موضع ضد فاشیستی، این مجله دائماً تحت سانسور مقامات فاشیستی بود و در ماه مه ۱۹۲۵ تعطیل شد.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۲۴ (میلادی) در ایتالیا
رده:سانسور در ایتالیا
رده:ضدفاشیسم در ایتالیا
رده:مجله‌های ایتالیایی‌زبان
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۲۴ (میلادی)
رده:مجله‌های منتشرشده در میلان
رده:مجله‌های هفتگی ایتالیا
کافه ایل (۱۷۶۴-۱۷۶۶)

***ایل کافه*** (به ایتالیایی، «قهوه‌خانه») مجله‌ای بود که دفتر مرکزی آن بین سال‌های ۱۷۶۴ تا ۱۷۶۶ در میلان قرار داشت. این مجله مهم‌ترین نشریه دوره روشنگری در کشور بود. یکی از نویسندگان برجسته *ایل کافه* ، فیلسوف و اقتصاددان ، چزاره بکاریا، نویسنده رساله تأثیرگذار *«* دربارهٔ جرایم و مجازات‌ها» (۱۷۶۴) بود.

## تاریخچه و مشخصات
*«ایل کافه»* اولین بار در ژوئن ۱۷۶۴ منتشر شد. برای فرار از سانسور اتریش، این مجله در برشا (که در آن زمان متعلق به جمهوری ونیز بود) چاپ می‌شد. نسخه اصلی شامل ۷۴ شماره بود. این شماره‌ها در دو جلد جمع‌آوری شدند. *«ایل کافه»* که توسط برادران پیترو و الساندرو وری تأسیس شده بود، از ژوئن ۱۷۶۴ تا مه ۱۷۶۶ هر ده روز یکبار منتشر می‌شد. این مجله تحت تأثیر اندیشه‌های *فیلسوفان* فرانسوی قرار داشت و تأثیر قابل توجهی بر فرهنگ و زندگی سیاسی معاصر ایتالیا گذاشت. این مجله که آگاهانه یادآور «*اسپکتیتور*» آدیسون و استیل بود، با روزنامه انگلیسی در استفاده از طنز به عنوان سلاحی علیه اخلاق و آداب و رسوم معاصر مشترک بود، اما هدف سیاسی فوری‌تری را دنبال می‌کرد. مقالات به طیف گسترده‌ای از موضوعات، از تاریخ طبیعی گرفته تا پزشکی، فلسفه، موسیقی، اخلاق، حقوق و ادبیات، می‌پرداختند و همگی یک مضمون را شرح می‌دادند: نیاز به اصلاحات اجتماعی، اقتصادی و سیاسی.

مقالات به شکل بحث‌های گزارش‌شده بین مشتریان فرهیختهٔ دیمیتریو، مالک یونانی یک قهوه‌خانه در میلان، منتشر می‌شدند. هدف، به چالش کشیدن خواننده بود. در مورد مسائل اجتماعی و اقتصادی، این مجله استدلال‌ها و پیشنهادهایی برای اصلاحات را منعکس می‌کرد که از مباحث اعضای آکادمیا دی پوگنی، نامی که به گروهی از روشنفکران داده شده بود که تحت الهام پیترو وری گرد هم می‌آمدند، ناشی می‌شد. در زمینه‌های دیگر، این مجله شامل نوشته‌هایی از بکاریا در مورد زیبایی‌شناسی، دفاع پیترو وری از تئاتر گولدونی در برابر حملات بارتی، مقالهٔ جیان رینالدو کارلی در مورد وحدت فرهنگی ایتالیایی‌ها و استدلال‌های ضد ناب‌گرایانه‌ی برادران وری برای زبانی ایتالیایی نزدیک‌تر به کاربرد رایج بود.

از دیگر نویسندگان آن می‌توان به کارلو سباستیانو فرانچی و آلفونسو لونگو، پائولو فریسی ریاضیدان، راجر جوزف بوسکوویچ دانشمند همه‌چیزدان و فرانسوا دو بایلو عینک‌ساز اشاره کرد. *کافه ایل* توسط بارتی مورد انتقاد قرار گرفت، اما در سراسر اروپا مورد توجه قرار گرفت. این مجله در ماه مه ۱۷۶۶ به دلیل اختلافات بین وری و بکاریا تعطیل شد.

## منابع

## پیوند به بیرون

* 
* 

رده:انحلال‌های ۱۷۶۶ (میلادی) در امپراتوری مقدس روم
رده:مجله‌های ایتالیایی‌زبان
رده:مجله‌های منتشرشده در میلان
رده:مجله‌های منحل‌شده ایتالیا
بوسکادرو

***بوسکادرو*** یک مجله موسیقی ماهانه است که توسط آخرین نسخه‌های بوسکادرو اس آر ال در ایتالیا منتشر می‌شود. این مجله به موسیقی راک کلاسیک می‌پردازد و در سال ۱۹۸۰ توسط آلدو پدرون، پائولو کارو و دیگران پس از جدایی از هیئت تحریریه مجله توده وحشی تأسیس شد. آلدو پدرون از زمان تأسیس تا سال ۱۹۹۲ سردبیر *بوسکادرو* بود. این مجله در شهر گالاراته میلان منتشر می‌شود.

این مجله یکی از قدیمی‌ترین نشریات موسیقی ایتالیایی است که هنوز منتشر می‌شود و منبع اصلی علاقه‌مندان به موسیقی آمریکایی در ایتالیا نامیده می‌شود. این نام ادای احترامی به فیلم سام پکینپا، *[[جونیور بانر|جونیور بونر]]*، است که در ایتالیایی با نام آخرین بوسکادرو شناخته می‌شود. در اولین شماره ، بروس اسپرینگستین حضور داشت. از جمله نویسندگانی که در طول این سال‌ها در این مجله حضور داشته‌اند، می‌توان به گویدو کیه‌سا، چیکو کاسارتلی، آلفردو مارزیانو، استفانو بیانکی، پیرو تارانتولا، مارکو گرومپی، آدلمو کوادریو، جیانکارلو سوزانا، رافائله گالی و داویده ساپینزا اشاره کرد.

اصطلاح «بوسکادرو» در اصل به معنای «کسی که جستجو می‌کند» بود و برای مأموران قانون و سپس برای یاغی‌هایی که به دنبالشان می‌گشتند، به کار می‌رفت. هالیوود یک قدم فراتر رفت و این اصطلاح را برای کمربند اسلحه و غلاف اسلحه به کار برد. در ایتالیا، این اصطلاح به مظهر فرهنگ کابویی غرب آمریکا تبدیل شد و بنابراین فیلم پکینپا برای اکران در ایتالیا به آخرین *بوسکادرو* تغییر نام داد.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۸۰ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های ایتالیایی‌زبان
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
رده:مجله‌های مستقل
رده:مجله‌های منتشرشده در میلان
غلتک رنگ

غلتک نقاشی ابزاری برای رنگ‌آمیزی است که برای پوشش سریع و کارآمد سطوح بزرگ و صاف به کار می‌رود.
غلتک نقاشی معمولاً از دو بخش تشکیل شده است: «قاب غلتک» و «رویه غلتک». رویه غلتک رنگ را جذب کرده و به سطح مورد نظر منتقل می‌کند، در حالی که قاب غلتک به رویه متصل می‌شود. نقاش غلتک را از قسمت دسته آن در دست می‌گیرد. قاب غلتک قابل استفاده مجدد است. رویه غلتک را می‌توان تمیز کرده و دوباره استفاده کرد، اما معمولاً پس از استفاده دور انداخته می‌شود.

رویه غلتک از یک هسته استوانه‌ای تشکیل شده که با پارچه پرزدار پوشانده شده و به هسته استوانه‌ای محکم متصل است. غلتک‌های ساخته شده از فوم لاستیکی نیز وجود دارند. هم رویه‌های فومی و هم پارچه‌ای را می‌توان بدون قاب خریداری کرد تا جایگزین رویه‌های فرسوده شوند؛ پس از برداشتن رویه قدیمی، رویه جدید روی قاب غلتک نصب شده و قابل استفاده است. نوآوری در طراحی هسته استوانه‌ای باعث شده است تا رنگ داخل هسته قرار گیرد و رویه با جذب رنگ از داخل، آن را به صورت طبیعی (از طریق جذب مویرگی) به سطح خارجی خود منتقل کند و سپس هنگام غلتاندن، رنگ را به سطح مورد نظر منتقل نماید.

## تاریخچه
**نورمن جیمز بریکی**

در کانادا، نورمن جیمز برِیکی در سال ۱۹۴۰ غلتک رنگ را اختراع کرد، آن را در کانادا به ثبت رساند و در یک کارگاه خانگی تولیدش را آغاز نمود. پس از پایان جنگ جهانی دوم، او دست‌کم پنجاه هزار عدد از این غلتک‌ها را با نام کوتون کوتور به فروش رساند. این محصول با نام غلتک تکو نیز از طریق فروشگاه‌های ایتون عرضه می‌شد.

## منابع

رده:تکنیک‌های نقاشی
جونگ کیونگ سون (نویسنده)

**جونگ کیونگ سون** نویسنده سریال‌های تلویزیونی اهل کره جنوبی است. او همسر جانگ یونگ چول فیلمنامه‌نویس معروف کره‌ای است.

## فیلم‌شناسی
* *جونگ* (اس‌بی‌اس، ۲۰۰۲)
* ''غول'' (اس‌بی‌اس، ۲۰۱۰)
* *[[خاطرات یک کارمند]]* (اس‌بی‌اس، ۲۰۱۲)
* *[[تجسم پول]]* (اس‌بی‌اس، ۲۰۱۳)
* ''ملکه کی'' (ام‌بی‌سی، ۲۰۱۳–۲۰۱۴)
* ''هیولا'' (ام‌بی‌سی، ۲۰۱۶)
* ''بی‌خانمان'' (اس‌بی‌اس، ۲۰۱۹)

## کتاب‌ها
* *خاطرات یک کارمند* محصول ۲۰۱۲
* *ملکه کی* محصول ۲۰۱۳

## سازنده
* *[[دهن لق]]* (ام‌بی‌سی، ۲۰۲۲)
رده:افراد زنده
رده:اهالی کره جنوبی در سده ۲۰ (میلادی)
شرکت فرگوسن براون

شرکت فرگوسن-براون یک شرکت ایرلندی تولیدکننده ماشین‌آلات کشاورزی بود که توسط هری فرگوسن با همکاری دیوید براون تأسیس شد.

شرکت فرگوسن-براون تراکتور مدل A خود را تولید کرد که به سیستم اتصال سه نقطه‌ای هیدرولیکی طراحی شده توسط فرگوسن مجهز بود. از میان یک هزار و سیصد و پنجاه و شش دستگاه تولید شده، چهارصد دستگاه به نروژ صادر شد که تنها بازار صادراتی این تراکتور بود. تراکتورهای اولیه با موتور مدل E شرکت کاونتری کلیمکس مجهز شده بودند، موتوری که از موتور آمریکایی هرکولس الهام گرفته شده بود و در نمونه آزمایشی معروف به «تراکتور سیاه» استفاده شده بود. بعداً تولید موتور توسط شرکت دیوید براون محدود شد و آن‌ها چند بهبود مانند کارتل عمیق‌تر ایجاد کردند، زیرا برخی از تراکتورهای اولیه در کار روی زمین‌های شیب‌دار با کمبود روغن مواجه می‌شدند. بر اساس نمونه‌های موجود مشخص شد که تغییر موتور از کاونتری کلیمکس به دیوید براون تقریباً در شماره سریال‌های تراکتور بین ۵۲۵ تا ۵۲۸ رخ داده است. هری فرگوسن معتقد بود که سیستم اتصال تراکتور کلید داشتن یک شخم بهتر است و برای آن یک اتصال ساده‌تر طراحی کرد.
شرکت فرگوسن-براون تراکتور مدل A خود را تولید کرد که به سیستم اتصال سه نقطه‌ای هیدرولیکی طراحی شده توسط فرگوسن مجهز بود. از میان یک هزار و سیصد و پنجاه و شش دستگاه تولید شده، چهارصد دستگاه به نروژ صادر شد که تنها بازار صادراتی این تراکتور بود. تراکتورهای اولیه با موتور مدل E شرکت کاونتری کلیمکس مجهز شده بودند، موتوری که از موتور آمریکایی هرکولس الهام گرفته شده بود و در نمونه آزمایشی معروف به «تراکتور سیاه» استفاده شده بود. بعداً تولید موتور توسط شرکت دیوید براون محدود شد و آن‌ها چند بهبود مانند کارتل عمیق‌تر ایجاد کردند، زیرا برخی از تراکتورهای اولیه در کار روی زمین‌های شیب‌دار با کمبود روغن مواجه می‌شدند. بر اساس نمونه‌های موجود مشخص شد که تغییر موتور از کاونتری کلیمکس به دیوید براون تقریباً در شماره سریال‌های تراکتور بین ۵۲۵ تا ۵۲۸ رخ داده است. هری فرگوسن معتقد بود که سیستم اتصال تراکتور کلید داشتن یک شخم بهتر است و برای آن یک اتصال ساده‌تر طراحی کرد.

## توافق با استاندارد
در دسامبر ۱۹۴۵، شرکت استاندارد موتور اعلام کرد که توافقی برای تولید تراکتورهای فرگوسن صورت گرفته است. کارخانه تازه‌خریداری‌شده‌ی این شرکت در بنر لین، کاونتری برای این پروژه اختصاص یافت. قرار بود تراکتورهای تولیدی در این کارخانه برای بازار نیمکره شرقی عرضه شوند، در حالی که تراکتورهای فرگوسن تولیدشده توسط فورد در آمریکا به بازار نیمکره غربی می‌رفتند.تولید از سال ۱۹۴۶، پس از تغییر کاربری کارخانه‌ی قدیمی هواپیماسازی جنگ جهانی دوم، آغاز می‌شد. ابزارها و تجهیزات جانبی نیز به‌طور جداگانه توسط فرگوسن تهیه و عرضه می‌شدند.

## پیوند به بیرون

*همراه با طبیعت - داستان سیستم فرگوسن
* تاریخچه سیستم فرگوسن
* هنری جورج (هری) فرگوسن
* هری فرگوسن — آینده‌نگر و مخترع 
* موزه خانواده فرگوسن
* وب‌سایت تراکتور مسی فرگوسن

رده:تاریخ علم و فناوری در بریتانیا
رده:مسی فرگوسن
رده:تولیدکنندگان تراکتور در بریتانیا

## منابع

رده:ماشین‌آلات کشاورزی
سارا زعفرانی

**ساره زعفرانی** (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل تونس است که در حال حاضر به عنوان نخست‌وزیر تونس فعالیت می‌کند.

## اوایل زندگی و تحصیلات
سارا زعفرانی زنزاری در ۲۶ ژانویه ۱۹۶۳ در تونس، پایتخت تونس، متولد شد. او فارغ‌التحصیل دانشکده مهندسی ملی تونس با مدرک مهندسی عمران و از دانشگاه لایب‌نیتس هانوفر با مدرک کارشناسی ارشد مهندسی ژئوتکنیک است.

## شغل
زعفرانی از دهه ۱۹۸۰ در وزارت تجهیزات و مسکن سمت‌هایی داشته است. او از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲ مهندس ارشد و سپس از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷ رئیس اداره تأسیسات ویژه بود. در سال ۲۰۰۹، او مدیریت پروژه نظارت بر جاده‌ای را که صفاقس و قابس را به هم متصل می‌کرد و همچنین ارتباطات جاده‌ای در سایر مناطق تونس را بر عهده داشت. او عضو هیئت مدیره شرکت بزرگراه تونس و بندر انفیضه بود.

در کابینه‌های نجلا بودن، احمد هچانی و کامل مدوری، زعفرانی در سال ۲۰۲۱ به عنوان وزیر تجهیزات و مسکن منصوب شد. او همچنین از ۱۲ مارس تا ۲۵ آگوست ۲۰۲۴، پس از برکناری ربیعی مجیدی توسط رئیس‌جمهور قیس سعید، سرپرست وزارت حمل و نقل بود.

## نخست‌وزیری
رئیس‌جمهور سعید او را در ۲۱ مارس ۲۰۲۵ به عنوان جایگزین مادوری به عنوان نخست‌وزیر انتخاب کرد. او سومین نخست‌وزیر تونس در عرض دو سال بود و دومین زنی است که در تاریخ تونس به مقام نخست‌وزیری رسیده است.

## زندگی شخصی
زنزاری متأهل و مادر سه فرزند است. او قادر به صحبت به زبان‌های عربی، فرانسوی، انگلیسی و آلمانی است.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه هانوفر
رده:زادگان ۱۹۶۳ (میلادی)
رده:مهندسان زن سده ۲۰ (میلادی)
رده:مهندسان زن سده ۲۱ (میلادی)
رده:مهندسان سده ۲۰ (میلادی)
رده:مهندسان سده ۲۱ (میلادی)
رده:نخست‌وزیران تونس
شورای ایتالیا

چپ|بندانگشتی|300x300پیکسل|نقشه امپراتوری اسپانیا-پرتغال در سال ۱۵۹۸.
**شورای ایتالیا**، که رسماً **شورای سلطنتی و عالی ایتالیا** نامیده می‌شود (به ، به )، یک نهاد حاکم و بخش کلیدی دولت امپراتوری اسپانیا در اروپا بود که تنها پس از خود پادشاه، دومین نهاد قدرتمند محسوب می‌شد. این نهاد در مادرید مستقر بود و سرزمین‌های اسپانیایی در ایتالیا را اداره می‌کرد: پادشاهی ناپل، پادشاهی سیسیل، دوک‌نشین میلان، ایالت پرزیدی، مارکیزات فیناله (تا سال ۱۷۱۳) و سایر سرزمین‌های کوچک.

پیش از تشکیل شورا در سال ۱۵۵۶، به دلیل حاکمیت تاریخی تاج آراگون بر بیشتر سرزمین‌ها، متصرفات اسپانیا در ایتالیا توسط شورای آراگون اداره می‌شد.

## تاریخچه
تا سال ۱۵۵۶، تاج آراگون تسلط کامل بر جنوب ایتالیا و دوک‌نشین میلان داشت. شوراهای محلی و نایبان سلطنتی (در ناپل و پالِرمو) یا فرمانداران (در میلان) امور داخلی این سرزمین‌ها را اداره می‌کردند. در تلاش برای هماهنگی بهتر حکومت اسپانیا در ایتالیا، فیلیپ دوم تصمیم گرفت در سال ۱۵۵۶ ایالت‌های ایتالیا را از شورای آراگون جدا کند؛ بنابراین، ناپل، سیسیل و میلان به شورای تازه تأسیس ایتالیا ملحق شدند و هر یک توسط دو نایب نمایندگی می‌شدند (یکی کاستیلی و دیگری بومی).

پادشاهی ساردینیا، بنا به درخواست و ادعای شورای محلی خود بر اساس قرابت‌های سیاسی، مذهبی، جغرافیایی، زبانی و مردم‌شناسی، تحت صلاحیت شورای آراگون باقی ماند، تا اینکه در نهایت به اتریش و بعداً به خاندان ساووی منتقل شد.

در سال ۱۷۱۳، امپراتور چارلز ششم «شورای عالی اسپانیا» را با مقر خود در وین تأسیس کرد تا حاکمیت خود را بر تمام ایالت‌های سابقاً تحت حاکمیت اسپانیا که پس از جنگ جانشینی اسپانیا به هابسبورگ‌های اتریشی منتقل شده بودند، اعمال کند. شورای ایتالیا که هیچ سرزمینی برای حکومت نداشت، در ۱ مه ۱۷۱۷ توسط فیلیپ پنجم اسپانیا منحل شد.

## ساختار
شورای ایتالیا متشکل از افراد زیر بود:
* یک رئیس، که از میان اشراف عالی‌رتبه اسپانیا انتخاب می‌شد
* شش نایب، دو نفر برای پادشاهی سیسیل، دو نفر برای پادشاهی ناپل و دو نفر برای دوک‌نشین میلان. برای هر یک از این قلمروها، یکی از نایبان اسپانیایی و دیگری بومی آن منطقه بود (ناتیو). هر دو نایب می‌بایست لیترادو باشند، یعنی متخصص در قانون دینی و قانون مدنی.
* چندین مقام رسمی در وابستگی‌های آن‌ها مستقر بودند، از جمله سه منشی (یکی برای هر قلمرو)، یک وکیل مالیاتی که منافع دولت را مدیریت می‌کرد، و یک محافظ کل دارایی‌ها که اداره دارایی‌های تاج را بر عهده داشت.

## توابع
شورای ایتالیا مسئول تمام امور دولتی و قانونی مربوط به ایالت‌های ایتالیایی بود که توسط خاندان اصلی هابسبورگ اداره می‌شدند. این شورا، نایب‌السلطنه‌های سیسیل، نایب‌السلطنه‌های ناپل و فرمانداران دوک‌نشین میلان را به شورای دولتی اسپانیا که توسط پادشاه ریاست می‌شد، معرفی می‌کرد و انتصابات مهم‌تر مدنی و نظامی را در ایالت‌های مختلف تصویب می‌کرد. وظایف شورا صرفاً مشورتی بود. نظر آن در سندی که توسط منشی ویرایش می‌شد، گزارش می‌شد و سپس به پادشاه ارائه می‌شد که سپس آن را با تصمیم خود ضمیمه می‌کرد. اگر در شورا تصمیمی به اتفاق آرا گرفته نمی‌شد، نظرات اعضای مختلف گزارش می‌شد.

## جستارهای وابسته
* پادشاهی ناپل
* پادشاهی سیسیل
* دوک‌نشین میلان

## منابع

رده:تاریخ حقوق ایتالیا
رده:امپراتوری اسپانیا در ایتالیا
ریکی (خواننده)

**ریکاردو مارکوزو** (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام **ریکی** شناخته می‌شود، خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

او پس از کسب مقام دوم در فصل شانزدهم برنامه استعدادیابی *[[آمیچی]]* به شهرت رسید.

## زندگی و حرفه
ریکاردو مارکوزو در ۴ فوریه ۱۹۹۲ در سگراته ایتالیا متولد شد، اما از کودکی در پسانو کن بورناگو میلان زندگی می‌کند. او از سنین پایین به بازیگری علاقه داشت و در چندین دوره شرکت کرد، اما بعداً متوجه شد که این مسیر مناسبی برای او نیست. به همین دلیل تصمیم گرفت به موسیقی روی آورد و در هفده سالگی شروع به یادگیری آواز کرد. در سال ۲۰۱۶، او در شانزدهمین فصل از برنامه استعدادیابی *[[آمیچی]] شرکت کرد و* پس از رقصنده آندریاس مولر، به مقام دوم رسید. در حین شرکت در آمیچی با شرکت ضبط موسیقی سونی میوزیک قرارداد امضا کرد.

در ۵ مه ۲۰۱۷، او تک‌آهنگ اصلی اولین آلبوم چندآهنگه خود با همین نام «*Perdo le parole» را منتشر کرد.* این آلبوم در رتبه یازدهم جدول تک‌آهنگ‌های فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفت. این آلبوم کوتاه بعداً در ۱۹ مه ۲۰۱۷ منتشر شد و در صدر جدول آلبوم‌های ایتالیا قرار گرفت. پس از دو هفته حضور در جدول، گواهی طلایی دریافت کرد. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۷، او آهنگ «Se parlassero di noi» را منتشر کرد که تک‌آهنگ اصلی آلبوم جدیدش به نام «Mania» است که در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۷ منتشر شد.

او در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۲۰۲۰ با آهنگ «Lo sappiamo entrambi» شرکت کرد و در نهایت مقام آخر را کسب کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:خوانندگان اسپانیایی‌زبان ایتالیا
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۹۲ (میلادی)
مدرسه فلانجینی

**مدرسهٔ فلانجینی** (به یونانی: Φλαγγίνειος Σχολή؛ به ایتالیایی: Collegio Flanginiano) یک مؤسسهٔ آموزشی یونانی بود که در ونیز، ایتالیا، از سال‌های ۱۶۶۴–۱۶۶۵ تا ۱۹۰۵ فعالیت می‌کرد. مدرسهٔ فلانجینی چندین آموزگار تربیت کرد که به روشنگری یونانی مدرن در قرن‌های ۱۷ و ۱۸ کمک کردند.

## پیشینه
جامعه یونانیان در ونیز، که قدمت آن به دوران بیزانس برمی‌گردد، در اواخر قرن شانزدهم به بزرگ‌ترین جامعه خارجی در این شهر تبدیل شده بود و تعداد آنها بین ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰ نفر بود که عمدتاً در منطقه کاستلو (سِستیِر) متمرکز بودند. علاوه بر این، این جامعه یکی از قوی‌ترین جوامع یونانی از نظر اقتصادی در آن زمان در خارج از امپراتوری عثمانی بود.

## تاریخچه
در سال ۱۶۲۶، یک تاجرم یونانی ثروتمند مقیم ونیز به نام «توماس فلانجینیس» مبلغ زیادی پول به جامعه اهدا کرد تا یک مدرسهٔ جدید تأسیس شود. پروژهٔ ساخت مدرسه به معمار مشهور ونیزی «بالداساره لونگنا» سپرده شد. مدرسهٔ فلانجینی، که به نام حامی آن نام‌گذاری شده بود، در سال ۱۶۶۴ شروع به کار کرد و دانش‌آموزانی از مناطق مختلف یونانی‌نشین در آن ثبت‌نام کردند.

کادر آموزشی مدرسه شامل دانشمندان مشهور یونانی و نمایندگان روشنگری نوین یونان بود، از جمله «تئوفیلوس کوری‌دالیوس»، «یوژنیوس وولگاریس»، «یوآنیس چالکئوس» و «یوآنیس پاتوساس». برنامهٔ درسی شامل فلسفهٔ پیشرفته، بلاغت، زبان‌شناسی و منطق بود. مدرسهٔ فلانجینی در طول ۲۱۴ سال فعالیت خود (۱۶۶۵–۱۷۹۷ و ۱۸۲۳–۱۹۰۵) مجموعاً ۵۵۰ فارغ‌التحصیل داشته است. فارغ‌التحصیلان این مدرسه فرصت ادامهٔ تحصیل در دانشگاه پادوا را داشتند تا بتوانند مدرک دکتری دریافت کنند. پس از انحلال جمهوری ونیز (۱۷۹۷)، مدرسه شروع به افول کرد و نهایتاً در سال ۱۹۰۵ تعطیل شد.

## ادبیات
این مدرسه شاید بیش از همه به خاطر گلچینی از نثر و شعر با عنوان *«گل‌های تقوا»* ( به یاد آورده شود. ۱۷۰۸)، که توسط دانش‌آموزان مدرسه سروده شده بود، شامل قطعات قصیده به زبان‌های یونانی باستان و لاتین، قصاید سافی، غزل‌های ایتالیایی و مهم‌تر از همه، سروده‌های منثور و منظوم به زبان یونانی مدرن (دموتیک). این اثر اولین شعر یونانی دموتیک باقی‌مانده پس از پایان رنسانس کرت را ارائه می‌دهد. آثار دیگری که توسط کارکنان فلانگینیان سروده شده عبارتند از «ادای احترام یونان به سنای ونیز» و یک دایرةالمعارف ادبی نوشتهٔ ایوانیس پاتوساس که در چهار جلد نوشته شده است و منبع ارزشمندی برای مدارس یونانی فعال در امپراتوری عثمانی بود.

## مکان
این مدرسه در *کامپو دی گرچی*، نزدیک کلیسای ارتدکس یونانی سنت جورج واقع شده بود. امروزه ساختمان مدرسه فلانگینی، محل مؤسسه هلنی مطالعات بیزانسی و پسابیزانسی در ونیز است. این ساختمان به ابتکار سوفیا آنتونیادیس حفظ شد.

## منابع

رده:آموزش در ونیز
رده:صفحه‌های دارای محتوای یونانی
رده:قاب نقشه جعبه اطلاعات بدون شناسه مرتبط OSM در ویکی‌داده
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:نهادهای آموزشی بنیان‌گذاری‌شده در دهه ۱۶۶۰ (میلادی)
آسیابک سرخ‌فام

**آسیابک سرخ‌فام** گونه‌ای از آسیابک در خانواده آسیابک‌های آب‌نشین است. نام‌های رایج آن شامل **آسیابک پهن**، **آسیابک معمولی** و **آسیابک سرخ** است.

## وضعیت و توزیع
سنجاقک سرخ گونه‌ای رایج در جنوب اروپا و سراسر آفریقا است. همچنین در سراسر غرب آسیا تا جنوب چین یافت می‌شود. این سنجاقک در بریتانیا بسیار نادر است. اولین گزارش از وجود آن در این کشور در استخر هیل کیمبرو، مارمولک، کورن‌وال، در ۷ اوت ۱۹۹۵ بود. از آن زمان تاکنون چندین گزارش دیگر در مکان‌های پراکنده در سراسر بریتانیا وجود داشته است.

## زیستگاه
این گونه در طیف گسترده‌ای از آب‌های روان و ایستاده یافت می‌شود، به استثنای آب‌هایی که سایه‌دار هستند. بزرگسالان ممکن است در فاصله‌ای نسبتاً دور از آب، در زیستگاه‌هایی از صحرای خشک تا جنگل‌های باز دیده شوند؛ اما در جنگل‌های متراکم حضور ندارند.

## ویژگی‌ها
*کروکوتمیس اریتریا* می‌تواند به طول  برسد. این سنجاقک‌ها شکمی صاف و نسبتاً پهن دارند. سنجاقک نر بالغ قرمز مایل به قرمز، شکمی پهن و به رنگ قرمز روشن دارد و لکه‌های کوچک کهربایی در پایه بال‌های عقبی آن دیده می‌شود. همچنین رگبرگ‌های لبه جلویی بال‌ها قرمز هستند. و نابالغ‌ها زرد-قهوه‌ای هستند و یک نوار کم‌رنگ و مشخص در امتداد بالای سینه دارند.
File:Darter_August_2007-8.jpg|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Darter_August_2007-8.jpg|نر
File:2017.06.18.-11-Viernheim--Feuerlibelle-rotes_Weibchen.jpg|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:2017.06.18.-11-Viernheim--Feuerlibelle-rotes_Weibchen.jpg|ماده قرمز
File:Scarlet_darter_(Crocothemis_erythraea)_female_2_Bulgaria.jpg|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Scarlet_darter_(Crocothemis_erythraea)_female_2_Bulgaria.jpg|ماده
File:Crocothemis_erythraea_-_2017-02-28.webm


## منابع

رده:آسیابک اروپا
رده:آسیابک‌های آب‌نشین
رده:حشرات توصیف‌شده در ۱۸۳۲ (میلادی)
رده:سنجاقک‌سانان آفریقا
رده:فهرست سرخ IUCN از گونه‌های کمترین نگرانی
رده:مقاله‌های دارای ویدئو
میدا

**کریستین پرستاتو** (؛ زادهٔ ) که با نام حرفه‌ای **میدا** شناخته می‌شود، خواننده، رپر و ترانه‌سرای ایتالیایی-ونزوئلایی است. وی از سال ۲۰۱۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

## زندگی و حرفه
میدا که در سال ۱۹۹۹ در کاراکاس از مادری ونزوئلایی و پدری ایتالیایی متولد شد، در کودکی به همراه والدینش به میلان نقل مکان کرد و در آن جا تحصیلات خود را ادامه داد و این فرصت را داشت که در دنیای موسیقی ارتباطات مهمی برقرار کند، اشتیاقی که از یازده سالگی در او پرورش یافت.

او انتشار اولین آهنگ‌های خود را در سال ۲۰۱۵ پس از امضای قرارداد با لیبل «Blocco Recordz» که توسط امیس کیلا تأسیس شده بود، آغاز کرد. او کار خود را با انتشار چندین آهنگ از جمله «Casino»، «Solitamente»، «Per sempre»، «Ovidio Freestyle"، "Ratatah Freestyle»، «Ratatah Freestyle #2»، «Maledetto» و «Bevo» آغاز کرد.

در ۱۶ دسامبر ۲۰۲۲، با آهنگ «Malditè» در فینال جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد، که در آن مقام هفتم را کسب کرد و از راهیابی به جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۳ بازماند. در ژوئن ۲۰۲۳، او یکی از نویسندگان تک آهنگ «Veleno di vipera» اثر وین سانتانا بود، و در ماه ژوئیه تک آهنگ جدید او با نام «Oro» منتشر شد.

در سپتامبر ۲۰۲۳، در تست‌های بیست و سومین فصل برنامه استعدادهای موسیقی *[[آمیچی]]* که از کانال ۵ پخش می‌شد، شرکت کرد و به مرحله اولیه راه یافت. در فوریه ۲۰۲۴، با پیوستن به تیمی به رهبری لورلا کوکارینی به مرحله عصرگاهی برنامه راه یافت و در ماه مه سال بعد به فینال رسید و ششم شد.

## منابع

## پیوند به بیرون

* 
* میدا در آل‌میوزیک
* میدا در دیسکاگز
* میدا در جینیس
* میدا در موزیک‌برینز

رده:افراد زنده
رده:اهالی کاراکاس
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خوانندگان رپ اهل ایتالیا
رده:خواننده-ترانه‌پردازان مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۹۹ (میلادی)
بندر حدیده

**بندر حدیده**  یک بندر کلیدی یمن در ساحل دریای سرخ است. این دومین بندر بزرگ این کشور است که در حدیده، چهارمین شهر بزرگ یمن، واقع شده است. این بندر تا ۸۰ درصد از کمک‌های بشردوستانه، سوخت و کالاهای تجاری در شمال یمن را مدیریت می‌کند.

## مکان
این بندر در وسط ساحل غربی یمن در دریای سرخ در مختصات ۱۴٫۸۴۱۱ شمالی و ۴۲٫۹۳۰۱ شرقی واقع شده است. این بندر بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱ با کمک مالی و فنی اتحاد جماهیر شوروی ساخته شد.

## نبرد برای بندر

در سال ۲۰۱۵ حوثی‌ها این بندر را تصرف کردند. از آن زمان، ائتلاف به رهبری عربستان سعودی و دولت یمن که از سوی جامعه بین‌المللی به رسمیت شناخته شده است، بارها حوثی‌ها را به استفاده از این بندر برای دریافت سلاح از ایران متهم کرده‌اند. در ژوئن ۲۰۱۸، ائتلاف به رهبری عربستان سعودی حمله‌ای را به رهبری امارات متحده عربی برای بازپس‌گیری بندر از حوثی‌ها آغاز کرد.

## حملات هوایی ۲۰۲۴

در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۴، این بندر در پی حملات هوایی اسرائیل که یک نیروگاه برق، یک پالایشگاه نفت و تأسیسات ذخیره‌سازی سوخت را هدف قرار داده بود، آسیب دید. در ۲۹ سپتامبر، نیروی هوایی اسرائیل پس از حمله موشکی حوثی‌ها به اسرائیل، دوباره به این بندر حمله کرد. در دسامبر همان سال، اسرائیل در پاسخ به حملات حوثی‌ها به مراکز جمعیتی در اسرائیل، دو موج حمله هوایی را در عرض یک هفته به این بندر انجام داد.

## جستارهای وابسته
* نفتکش سیفر

## منابع

رده:استان حدیده
رده:ترابری در یمن
رده:دریای سرخ
رده:دولت یمن
رده:قاب نقشه جعبه اطلاعات بدون شناسه مرتبط OSM در ویکی‌داده
رده:مختصات در ویکی‌داده
آمدئو مینگی

**آمدئو مینگی** (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه‌سرا، آهنگساز و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایتالیا است.

## زندگی و حرفه
مینگی که در رم متولد شده بود، کار خود را در اواسط دهه ۶۰ میلادی با شرکت در تعداد زیادی از مسابقات موسیقی آغاز کرد و سپس اولین حضور حرفه‌ای خود را در سال ۱۹۶۶ با تک آهنگ «Alla fine» با اشعاری از موگول تجربه کرد.

نتایج تجاری ناامیدکننده این آهنگ و خدمت سربازی او را برای چندین سال از صنعت موسیقی دور کرد. پس از انتشار یک تک‌آهنگ جدید در سال ۱۹۷۱، در سال ۱۹۷۳ اولین آلبوم خود را با نام مستعار، با همکاری فرانچسکو د گرگوری منتشر کرد. در همان سال‌ها، مینگی به عنوان آهنگساز با چندین هنرمند، مانند ویانلو و ریکی ا پاوری همکاری کرد. در اواسط دهه ۷۰ میلادی، او عضو گروه موسیقی «Pandemonium» بود و با آنها آهنگ «L'immenso» را ضبط کرد که چندین بار در سطح بین‌المللی بازخوانی شد و اولین موفقیت واقعی او بود. او بعدا گروه را ترک کرد، در سال ۱۹۸۰ آلبوم جدیدی منتشر کرد و به عنوان تهیه‌کننده شروع به کار کرد. در سال ۱۹۸۳، او اولین حضور خود را در جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ «۱۹۵۰» تجربه کرد، با این که از رقابت حذف شد اما این آهنگ منجر به موفقیت چشمگیری شد و به یک اثر کلاسیک در کارنامه موسیقی او تبدیل شد. آلبوم‌های بعدی او طرفداران بیشتری را به خود جلب کردند، تا اینکه در سال ۱۹۹۰ به لطف آهنگ «Vattene amore» به شهرت رسید. این آهنگ در جشنواره موسیقی سانرمو رتبه سوم را کسب کرد و برای چندین هفته در صدر جدول آهنگ‌های پرفروش ایتالیا قرار گرفت.

مینگی برای هنرمندانی چون آندره‌آ بوچلی، میه‌تا، میا مارتینی، آنا اوکسا، جانی موراندی و روسانا کازاله آهنگ نوشته و چندین موسیقی متن برای فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی از جمله *فانتاگیرو* ساخته است. در سال ۲۰۱۳، جاستین تیمبرلیک آهنگ «Lustful» مینگی را در آهنگ «Only When I Walk Away» سمپل کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:آهنگسازان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:آهنگسازان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:آهنگسازان فیلم اهل ایتالیا
رده:افراد زنده
رده:تهیه‌کنندگان موسیقی اهل ایتالیا
رده:خوانندگان اهل رم
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خواننده-ترانه‌پردازان مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۴۷ (میلادی)
رده:موسیقی‌دانان اهل رم