کشتار پیشنماز و بهیار در جنگ کره

**کشتار پیشنماز و بهیار در جنگ کره** رویدادی در جنگ کره بود که در ۱۶ ژوئیه ۱۹۵۰ بر فراز کوهی بالای روستای توُمان (دومان‌ری کنونی در شهر ویژه سجونگ) رخ داد. در این رویداد سی سرباز غیرمسلح و به‌شدت مجروح ارتش ایالات متحده و یک پیشنماز غیرمسلح به دست سربازان ارتش خلق کره در جریان نبرد رود گیوم کشته شدند.

نیروهای لشکر ۲۴ پیاده آمریکا از هنگ ۱۹ پیاده که در کنار رود گیوم عملیات می‌کردند با راه‌بندی که لشکر ۳ کره شمالی برپا کرده بود از خطوط تدارکاتی خود بریده شدند. شکستن این راه‌بند دشوار بود و نیروهای آمریکایی را ناگزیر ساخت مجروحان خود را از راه کوهستان‌های پیرامون تخلیه کنند.

سی مجروح وخیم آمریکایی بر فراز کوه رها ماندند. تنها دو غیررزمی یعنی یک پیشنماز و یک بهیار در کنار آنان بودند. گشتی ارتش کره شمالی مجروحان را یافت. هرچند بهیار توانست بگریزد، سربازان کره شمالی پیشنماز غیرمسلح را در حالی که بر مجروحان دعا می‌خواند اعدام کردند و سپس همه مجروحان را کشتند. این کشتار از جمله رویدادهایی بود که فرماندهان آمریکایی را بر آن داشت تا در ژوئیه همان سال کمیسیونی برای بررسی جنایات جنگی در جنگ کره تشکیل دهند.

## پیشینه
### آغاز جنگ

پس از تهاجم کره شمالی به کره جنوبی، سازمان ملل متحد نیروهایی را برای جلوگیری از فروپاشی کره جنوبی به منطقه درگیری اعزام کرد. با این حال شمار نیروهای آمریکایی مستقر در خاور دور از پایان جنگ جهانی دوم، پنج سال پیش از آن، به‌پیوسته کاهش یافته بود. نزدیک‌ترین لشکر آمریکایی، لشکر ۲۴ پیاده از ارتش هشتم ایالات متحده آمریکا با قرارگاه در ژاپن بود که هم کمبود نیرو داشت و هم بیشتر تجهیزاتش به سبب کاهش بودجه دفاعی دوران نخست دولت ترومن فرسوده بود. با این همه لشکر ۲۴ نخستین یگان آمریکایی بود که برای جذب ضربه نخست پیشروی ارتش کره شمالی و خرید زمان برای استقرار نیروهای بیشتر مانند لشکر ۷ پیاده، لشکر ۲۵ پیاده و لشکر ۱ سواره‌نظام به کره فرستاده شد.

### کُندسازی پیشروی دشمن

عناصر پیشتاز لشکر ۲۴ در نبرد اوسان در ۵ ژوئیه به‌سختی شکست خوردند؛ این نخستین نبرد میان نیروهای آمریکایی و کره شمالی بود. گروه رزمی اسمیت از اوسان عقب نشست و نیروهای آمریکایی بار دیگر در نبرد پیونگ‌تائک شکست خوردند. بیش از یک هفته پس از شکست گروه رزمی اسمیت، سربازان لشکر ۲۴ بارها شکست خورده و به‌سوی جنوب عقب رانده شدند. لشکر ۲۴ به‌گونه‌ای نظام‌مند در نبردهای چوچیوون، چونان، پیونگ‌تائک، هادونگ و یچئون به عقب رانده شد. بیشتر این سربازان آمریکایی تنها تجربه مأموریت اشغالی در ژاپن را داشتند و در مقایسه با یگان‌های منظم‌تر کره شمالی آمادگی نداشتند.

در ۱۲ ژوئیه، فرمانده لشکر، سرلشکر ویلیام اف. دین، به هنگ‌های ۱۹، ۲۱ و ۳۴ پیاده لشکر فرمان داد از رود گیوم بگذرند، همه پل‌ها را پشت سر خود ویران کنند و مواضع پدافندی در پیرامون تائجون برپا سازند. تائجون شهری بزرگ در کره جنوبی بود که نزدیک به ۱۶۰ کیلومتر جنوب سئول و نزدیک به ۲۱۰ کیلومتر شمال‌غربی بوسان قرار داشت و قرارگاه لشکر ۲۴ در آن مستقر بود. دین هنگ ۳۴ و ۱۹ را رو به شرق مستقر کرد و هنگ آسیب‌دیده ۲۱ را در جنوب‌شرق به‌عنوان نیروی ذخیره نگه داشت. رود گیوم از شمال و غرب شهر می‌گذشت و خط پدافندی‌ای در فاصله ۱۶ تا ۲۴ کیلومتری شهر پدیدمی‌آورد. با خطوط بزرگ راه‌آهن و جاده‌هایی که در همه سوها از تائجون می‌گذشت، این شهر گره‌گاه ترابری مهمی میان سئول و ته‌گو بود و برای هر دو سو ارزش راهبردی بالایی داشت. نگهداری تائجون برای جلوگیری از رسیدن نیروهای کره شمالی به خطوط پدافندی ناتمام پیرامون بوسان ضروری بود.

## کشتار
### حمله کره شمالی

پس از رخنه نخستین از شمال، هنگ ۳۴ در حال عقب‌نشینی به‌سوی جنوب به ننسان رفت. در ۱۵ ژوئیه، هنگ ۱۹ گردان ۲ خود را برای پر کردن شکاف‌های برجا مانده از هنگ ۳۴ جابه‌جا کرد. در آنجا نیروهای نیروی زمینی جمهوری کره به تقویت آنها پرداختند. نیروهای مشترک تجمع بزرگ ارتش کره شمالی را در غرب رودخانه مشاهده کردند. در ساعت ۰۳:۰۰ روز ۱۶ ژوئیه، ارتش کره شمالی آتشباری سنگین توپ، تانک و خمپاره‌ای بر مواضع هنگ ۱۹ گشود و سربازانش با قایق از رودخانه گذشتند. نیروهای کره شمالی در ساحل غربی گرد آمده و به مواضع گروهان‌های سی و ای از گردان ۱ یورش بردند و سپس در برابر گروهان بی پیاده شدند. ارتش کره شمالی تمام گردان را زیر فشار گذاشت و در آستانه درهم‌شکستن آن بود. فرمانده هنگ همه نیروهای پشتیبانی و افسران را به خط مقدم فرستاد و توانستند حمله را دفع کنند؛ اما در این میان نیروهای کره شمالی به پشت خطوط نفوذ کرده، نیروهای ذخیره را حمله و خطوط تدارکاتی را قطع کردند. هنگ ۱۹ که نازک گسترده شده بود توان نگهداری خط در رود گیوم و هم‌زمان دفع نیروهای کره شمالی را نداشت.

### راه‌بند
سربازان کره شمالی بی‌درنگ راه‌بندی درست پشت خط هنگ ۱۹ در مسیر اصلی تدارکاتی نزدیک روستای توُمان برپا کردند. این راه‌بند به‌سرعت به گرفتاری جدی برای نیروهای آمریکایی تبدیل شد که می‌کوشیدند مهمات و مجروحان را به خط رود گیوم و از آن ببرند. نزدیک ساعت ۱۳:۰۰ روز ۱۶ ژوئیه، فرمانده هنگ ۱۹ با دین تماس گرفت و دین به او فرمان داد راه‌بند را بشکند. اما سربازان کره شمالی دست‌کم شش آشیانه مسلسل بالای جاده توُمان ساخته بودند و حمله‌های پی‌درپی نتوانست آنان را از جای بکند.

راه‌بند مانع تخلیه مجروحان شده بود. سربازان کوشیدند مجروحان را با جیپ از راه‌بند بگذرانند اما در تیررس مسلسل‌ها قرار گرفتند. تا ساعت ۱۶:۰۰ ستون‌های تدارکاتی نیز پشت راه‌بند انباشته شده بودند. پانصد تن از هنگ گرد آمده بودند تا راه‌بند را بشکنند و هم‌زمان یگان‌های زرهی سنگین از تائجون از سوی دیگر به آن حمله می‌بردند. در این میان سربازان هنگ ۱۹ که ناچار بودند برای رساندن آذوقه و مراقبت از مجروحان از راه‌بند بگذرند از تپه‌های پیرامون حرکت کردند. یک تانک توانست از راه‌بند رد شده و فرمانده مجروح هنگ ۱۹ را تخلیه کند؛ اما تا ساعت ۱۹:۰۰ فرماندهان به هنگ فرمان دادند مجروحانش را از خط‌الرأس‌های شرق راه‌بند جابه‌جا کند.

### کشتار مجروحان

در ساعت ۲۱:۰۰ نزدیک به ۱۰۰ تن از هنگ ۱۹ به تپه‌های شرق شهر رفتند. آنان نزدیک به ۳۰ مجروح را با خود حمل می‌کردند که چندتن از آنها بر برانکارد بسته شده بودند و توان راه رفتن نداشتند. برخی از آن ۱۰۰ نفر مأمور حمل این مجروحان بودند اما بسیاری‌شان در کوهستان از گروه جدا شدند. تا رسیدن به قله کوه، افسران دریافتند که حمل‌کنندگان از پا درآمده‌اند و نمی‌توان برخی از مجروحان وخیم را بیشتر برد.

۱۹
}}}}

افسر پزشکی هنگ، سروان لینتون جی. باتری، و پیشنماز هرمن جی. فلهولتر در کنار مجروحان ماندند تا هنگامی که گروه دیگری از سربازان از راه رسیدند آنان را جابه‌جا کنند. باتری بازوبند صلیب سرخ بر بازو داشت که نشان‌دهنده بهیار بودن او بود و فلهولتر بازوبند سفید بزرگی با صلیب لاتین بر بازو داشت که نشان پیشنماز بودنش بود. این دو تن و مجروحان بر پایه حقوق بین‌الملل غیر رزمی شمرده می‌شدند زیرا سلاحی نداشتند.

### کشته شدن کشیش فلهولتر
باتری و فلهولتر هر دو بی‌سلاح بودند و نشان‌های پیشه خود را بر بازو داشتند. به‌زودی هر دو صدای نزدیک شدن گشتی کره شمالی را شنیدند؛ گروهی از سربازان لشکر ۳ کره شمالی که به پشت خطوط آمریکایی نفوذ کرده بودند. فلهولتر به باتری گفت بگریزد. باتری هنگام دویدن گلوله‌ای به مچ پایش خورد و به‌شدت مجروح شد اما توانست فرار کند. فلهولتر آنگاه آیین تدهین مریضان و آخرین دعا را بر مجروحان خواند. از آن پس ناظرانی از گروهان فرماندهی و ستاد هنگ ۱۹ از فاصله‌ای دور با دوربین دوچشمی دیدند که گشتی‌ای از سربازان جوان و ظاهراً بی‌تجربه کره شمالی به جایگاه مجروحان نزدیک شد. آن سربازان به تفنگ‌های ساخت شوروی و مسلسل‌های په‌په‌شه مسلح بودند. هنگامی که فلهولتر زانو زد تا بر مجروحان آمریکایی دعا بخواند، سربازان کره شمالی به سر و پشت او شلیک کردند. سپس همه سی مجروح وخیم را با سلاح‌های خودکار خود کشتند و در بیابان ناپدید شدند.

این حمله را اعضای دیگری از هنگ ۱۹ از تپه‌هایی در فاصله‌ای دور با دوربین دوچشمی دیدند. فلهولتر پس از مرگ صلیب خدمات برجسته (ایالات متحده) دریافت کرد و نخستین پیشنماز نظامی بود که در جنگ کره کشته شد.

### زندگی‌نامه فلهولتر
کشیش هرمن گیلبرت فلهولتر از فرقه برادران کوچک (OFM) در ۱۹۱۳ در لویی‌ویل (کنتاکی) زاده شد. او به فرانسیسکن‌ها پیوست و در ۱۹۳۹ به مقام کشیشی رسید. او در جنگ جهانی دوم به‌عنوان پیشنماز ارتش خدمت کرد و نشان ستاره برنزی دریافت نمود. پس از آن جنگ، فلهولتر کشیش یار در سینسیناتی شد اما در ۱۹۴۸ بار دیگر مأموریت یافت و پیشنماز هنگ ۱۹ پیاده آمریکا شد و به کره اعزام گشت. چهار روز پیش از مرگش نامه‌ای به مادرش نوشته بود: «نگران نباش مادر. خواست خدا انجام خواهد شد. از اینکه نیروی دعای تو با من است احساس بسیار خوبی دارم … از اینکه می‌توانم به کسانی که نیاز به کمک دارند یاری برسانم خوشحالم.»

## پیامدها
نیروهای آمریکایی به سبب آشفتگی نبرد و عقب‌نشینی پس از آن تنها توانستند پیکر سه تن از قربانیان از جمله کشیش فلهولتر را بازیابند و نتوانستند هیچ‌یک از سربازان کره شمالی که در کشتار دست داشتند را دستگیر کنند. فلهولتر برای داوطلب شدن به ماندن در کنار مجروحان پس از مرگ صلیب خدمات برجسته (ایالات متحده) را دریافت کرد که دومین نشان بالای شجاعت ارتش آمریکاست. او نخستین پیشنمازی بود که در این جنگ نشان شجاعت گرفت. در دسامبر ۱۹۵۲ مجله تایم اطلاعیه مختصری دربارهٔ مرگ او منتشر کرد. فلهولتر نخستین نفر از دوازده پیشنمازی بود که تا آن زمان در جنگ کشته یا مفقود شده بودند؛ از جمله امیل جی. کاپاون که دومین پیشنماز دریافت‌کننده صلیب خدمات برجسته در آن جنگ شد.

### واکنش آمریکا
این رویداد از نخستین موردهای یک رشته کشتار بود که نیروهای آمریکایی سربازان کره شمالی را به ارتکاب آن متهم کردند. پس از کشتار پیشنماز و بهیار، کشتار تپه ۳۰۳ و کشتار دره خونین، فرماندهان آمریکایی در ۲۷ ژوئیه کمیسیونی برای بررسی اتهامات جنایات جنگی و گردآوری مدارک تشکیل دادند.

در اواخر ۱۹۵۳، کمیته عملیات دولتی سنای آمریکا به ریاست جوزف مک‌کارتی بررسی نزدیک به ۱۸۰۰ مورد گزارش‌شده جنایات جنگی در جنگ کره را بر عهده گرفت. کشتار پیشنماز و بهیار از نخستین مواردی بود که بررسی شد و نام رسمی رویداد از همین‌جا برآمد. باتری، تنها بازمانده اعدام‌ها، برای شهادت دادن به کمیته فراخوانده شد و دولت آمریکا نتیجه گرفت که ارتش کره شمالی مفاد کنوانسیون ژنو را نقض کرده‌است و اقدامات آن را محکوم کرد.

در ۱۹۸۱ ایالات متحده مجموعه‌ای از یادبودها در آرامستان ملی آرلینگتون در شهرستان آرلینگتون، ویرجینیا برپا کرد و نام پیشنمازان کشته‌شده در جنگ‌های گوناگون از جمله جنگ جهانی دوم، جنگ کره و جنگ ویتنام را بر آنها حک نمود. نام فلهولتر در شمار نام‌های نقش‌بسته بر این یادبود بود.

### واکنش کره شمالی
پژوهش‌های بعدی نشان داده‌است که فرماندهی ارتش کره شمالی در مراحل آغازین جنگ دستور مستقیمی به سربازانش برای بدرفتاری با اسیران یا مجروحان غیرمسلح نداده بود. بر این باورند که کشتار پیشنماز و بهیار و رویدادهای مشابه آن را «یگان‌های کوچک مهارنشده، افراد کینه‌توز یا اوضاع نامساعد و فزاینده ناامیدکننده‌ای که گروگان‌گیران با آن روبه‌رو بودند» سبب شده‌است. هرچه سربازان کره شمالی بیشتر از شرایط بدتر خط مقدم رنج می‌بردند، بدرفتاری‌شان با مجروحان و اسیران آمریکایی بیشتر می‌شد. تی.آر. فرنباخ، تاریخ‌نگار نظامی، در تحلیل خود از این رویداد نوشت که سربازان کره شمالی که مرتکب این اعمال شدند احتمالاً به سبب دهه‌ها حکومت ستم‌گرانه ارتش‌های امپراتوری ژاپن تا پایان جنگ جهانی دوم به شکنجه و اعدام اسیران خو گرفته بودند.

در ۲۸ ژوئیه ۱۹۵۰ سازمان اطلاعات سازمان ملل فرمانی از ژنرال ری یونگ‌هو، فرمانده لشکر ۳ ارتش کره شمالی، را رهگیری کرد. این سند را کیم چائک، فرمانده کل، و چوی یونگ‌کون، فرمانده ستاد کل پیشرو ارتش کره شمالی، امضا کرده بودند و در آن کشتن اسیران جنگی «اکیداً ممنوع» اعلام شده بود. ری به بخش‌های فرهنگی (کمیسرهای سیاسی) یگان‌ها فرمان داد این قاعده را به سربازان لشکر ابلاغ کنند. کشتار پررنگ‌تر تپه ۳۰۳ در ماه بعد فرماندهان لشکرهای کره شمالی را بر آن داشت تا دستورهای سخت‌تری دربارهٔ رفتار با اسیران جنگی صادر کنند.

## جستارهای وابسته
* جنگ کره
* آرامستان ملی آرلینگتون

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* هرمن گیلبرت فلهولتر در پایگاه داده نشان‌های شجاعت نظامی
* گزارش جنایات جنگی جنگ کره — کتابخانه کنگره آمریکا

رده:کشتارها در کره جنوبی
رده:کره جنوبی در ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:روابط کره شمالی و ایالات متحده آمریکا
رده:دریافت‌کنندگان صلیب خدمات برجسته (ایالات متحده)
رده:رسوایی‌های نظامی
رده:مختصات در ویکی‌داده