جوزپه جاپلی

**جوزپه جاپلی** (;  – ) یک معمار و مهندس نئوکلاسیک ایتالیایی بود که در ونیز متولد و درگذشت، ونیزی که بخش عمده‌ای از زندگی‌اش بخشی از امپراتوری اتریش بود. او یک معمار برجسته نئوکلاسیک بود، اما همچنین یک التقاطی برجسته نیز بود، به عنوان مثال، توسط پیترو سلواتیکو بسیار مورد تحسین قرار گرفت و او سلیقه باغ رمانتیک را به ایتالیا معرفی کرد.

## زندگی‌نامه
جوزپه جاپلی کوچک‌ترین فرزند از نه فرزند دومنیکو جاپلی و پسر عموی لوئیجی جاپلی، نقاش و دکوراتور داخلی، بود. او در دوره‌های معماری و طراحی فیگور در آکادمیا کلمنتینا، بولونیا (۱۷۸۹–۱۷۸۹) شرکت کرد. این مدرسه که در خط مقدم طراحی و تکنیک تئاتر بود، یک محیط فرهنگی محرک و روشنگرانه فراهم می‌کرد. اساتید او شامل آنجلو ونتورولی و فرانچسکو تادولینی بودند.

## اوایل دوران کاری
پس از اخذ دیپلم در سال ۱۸۰۰، به پادوا نقل مکان کرد و در سال ۱۸۰۳ وارد استودیوی جیووانی واله، نقشه‌بردار، شد و در آنجا به یک نقشه‌بردار واجد شرایط تبدیل شد. او بین سال‌های ۱۸۰۴ تا ۱۸۰۶ با مهندس پائولو آرتیکو در کارهای دفاعی در رودخانه پیاوه همکاری کرد و در سال ۱۸۰۷، به همراه معمار دانیله دانیلتی (۱۷۵۶–۱۸۲۲)، زندان قدیمی در قلعه کارارا را مرمت کرد. در همان سال، او همچنین به عنوان مهندس در منطقه برنتا منصوب شد. از آثار او در این دوره می‌توان به تزئین تالار شهر (۱۸۰۹) در پادوا برای رونمایی از نقاشی فرانچسکو آلبری که به ناپلئون تقدیم شده بود، اشاره کرد. در سال ۱۸۱۳، او در ارتش فرانسه ثبت نام کرد و به مقام کاپیتانی در جمع همراهان اوژن دو بوهارنه ارتقا یافت.

## اتریش
پس از پایان حکومت ناپلئون در ایتالیا در سال ۱۸۱۴، جاپلی بر بازسازی پارک سومی پیچناردی در کرمونا به سبک انگلیسی تمرکز کرد. او پس از الحاق پادوا به پادشاهی لومباردی-ونیز در سال ۱۸۱۵ به پادوا بازگشت و به مناسبت بازدید امپراتور اتریش، فرانسیس اول، و همسرش، ماریا لودوویکا، تزئینات تالار بزرگ کاخ راجیونه را طراحی کرد و یک «باغ رمانتیک» برای شب ۲۰ دسامبر ۱۸۱۵ در آنجا ایجاد کرد.

این رویداد مشهور، شهرت او را به عنوان خالق باغ‌ها تأیید کرد و در سال ۱۸۱۶ کار بر روی باغ‌های سنت النا دی باتالیا برای آگوستینو منگینی و پارک سیتادلا-ویگودارزره (که اکنون والمارانا نام دارد) در سائونارا، نزدیک پادوا، برای آنتونیو ویگودارزره آغاز کرد. مورد اخیر شامل تمام عناصر نمایشی معمول سنت رمانتیک بود: استفادهٔ حساب‌شده از توده‌های گیاهی، یک دریاچه، یک غار و یک تپهٔ مصنوعی. با این حال، مشهورترین ویژگی آن، کلیسای کوچک گوتیک احیای تمپلارها (تکمیل‌شده در ۱۸۳۳) بود که شامل نمادگرایی پیچیدهٔ ماسونی می‌شد. این غار با استالاکتیت‌های پاپیه ماشه تزئین شده بود و مجسمهٔ بزرگی از بافومت، یک بت هرمافرودیت و خدای محافظ فرقهٔ گنوسی، بر آن تسلط داشت. رینالدو رینالدی، مجسمه‌ساز، به همراه لوئیجی فراری (۱۸۱۰–۱۸۹۴) و ناتاله ساناویو (۱۸۲۷–۱۹۰۵)، در ساخت این بنا با استفاده از موادی مانند چوب، گچ و پاپیه ماشه، که با دکورهای صحنه مرتبط بودند، همکاری کردند. در سال ۱۸۱۷، جاپلی با الوئیزا، دختر کونته پیترو پتروبلی، یک مبارز مشهور ژاکوبن، ازدواج کرد و به لژ ماسونی پیوست و به محافل رادیکال و طرفدار ژاکوبن شهر رفت و آمد داشت. بین سال‌های ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۱، او یک مأموریت عمومی مهم، یعنی کشتارگاه شهری، را در پادوا بین کانال سانتا صوفیه و رودخانه پیووگو اجرا کرد. این کشتارگاه با یک ایوان دوریک چشمگیر، طبق مقررات بهداشتی جدید وضع شده تحت قانون ناپلئونی طراحی شده بود. این بنا دارای یک نقشه مثلثی بود که در مرکز آن یک حیاط دایره‌ای بزرگ برای کشتار و یک دستگاه برای کشیدن آب از پیووگو قرار داشت. بحث معاصر در مورد مناسب بودن سبک‌ها و استفاده کاربردی از احیای یونانی، انتخاب سبکی جاپلی را توضیح می‌دهد، که تا حدودی تحت تأثیر مطالعات او در پائستوم نیز بود، همان‌طور که چندین نقاشی او در موزه مدنی پادووا نشان می‌دهد.

او در حالی که درگیر برنامه‌ریزی کشتارگاه بود، در حال تهیه نقشه‌هایی برای کاخ کوموناله پیووه دی ساکو نیز بود. جالب‌ترین پروژه‌های معماری و شهرسازی جاپلی پس از سال ۱۸۲۲ تولید شدند: نقشه‌هایی برای یک زندان جدید، یک مجتمع دانشگاهی مشرف به منطقه پراتو دلا واله و یک طرح جدید خیابان برای پادوا؛ طرح‌هایی برای لوجیا آمولئا (اجرا شده در ۱۸۶۱) و برای کافه آنتونیو پدروکی در پادوا؛ و بازسازی اسپای آبانو ترمه.

## کافه پدروکی
کافه پدروکی در پادوا، یکی از مهم‌ترین سفارش‌های خصوصی جاپلی، در سال ۱۸۲۶ آغاز و بین سال‌های ۱۸۳۱ تا ۱۸۴۲ تکمیل شد. در ابتدا مهندسی به نام جوزپه بیساکو به عنوان مدیر استخدام شد، اما در سال ۱۸۲۶ پدروکی به جاپلی روی آورد که بارتولومئو فرانچسکینی اهل ورونا نیز در این امر به او کمک می‌کرد. این کافه، ساختمانی کاربردی در مکانی نامنظم به شکل هارپسیکورد است. در گوشه‌های جنوبی و شمال شرقی، ایوان‌های کوچکی به سبک احیای یونانی قرار دارند. ساختمان طبقه همکف در ۹ ژوئن ۱۸۳۱ افتتاح شد و اتاق‌های فوقانی در ۱۶ سپتامبر ۱۸۴۲ برای عموم مردم بازگشایی شدند. هر اتاق در طبقات فوقانی که برای کازینو دل نوبیلی در نظر گرفته شده بود، به سبکی متفاوت تزئین شده بود، تا حدی برای پوشاندن بی‌نظمی طرح ذوزنقه‌ای. در بالای راه پله اصلی، اتاق اتروسک قرار داشت که به عنوان رختکن استفاده می‌شد. پس از آن اتاق یونانی، با پلان هشت ضلعی، با نقاشی‌های دیواری آکادمی افلاطون اثر جووانی دِ مین؛ اتاق گنبددار کوچک، با نقاشی‌های دیواری اثر ایپولیتو کافی با مضامینی بر اساس علاقه رومی‌ها به ویرانه‌ها؛ اسلحه‌خانه؛ اتاق رنسانس، با یک نقاشی دیواری سقف اثر وینچنزو گازوتو (۱۸۰۷–۱۸۸۴) از پیروزی تمدن؛ و اتاق هرکولانئوم با هشت نقاشی دیواری از جشنواره‌های دیانا اثر پیترو پائولتی قرار داشت. این اتاق به سالن رقص بزرگی که به آهنگساز جواکینو روسینی اختصاص داده شده بود، منتهی می‌شد که به سبک امپراتوری تزئین شده و نماد ناپلئونی زنبورهای طلاکاری شده را در خود جای داده بود. سلیقه مورها در رختکن‌ها، با آثار جووانی دِ مین، و سلیقه مصری در اتاق کوچک، که سقف آن با ستاره پوشیده شده است، به وضوح به ادای احترام به جووانی باتیستا پیرانزی و جووانی بلزونی، کاوشگر و باستان‌شناس پادوآیی، مشهود بود. جاپلی همچنین در طراحی مبلمان، از جمله صندلی‌ها، میزها و چراغ‌ها، و همچنین دستگاه‌های قهوه‌ساز مشارکت داشت. بعدها (۱۸۳۷–۱۸۳۹) یک بخش نمایشی به کافه، «پدروکینو»، به سبک احیای گوتیک، با همکاری فرانچسچینی و کمک‌های تزئینی آنتونیو گرادنیگو (۱۸۰۶–۱۸۴) ساخته شد. این بنا احتمالاً تحت تأثیر سفر جاپلی به بریتانیا در سال‌های ۱۸۳۶–۱۸۳۷ بوده است، جایی که او یک بنای یادبود برای الکساندر همیلتون، دهمین دوک همیلتون، در لانارکشر، اسکاتلند طراحی کرد.

## باغ‌های رمانتیک
جاپلی درخواست‌های زیادی برای مشاوره و نظرخواهی در مورد طرح پارک‌ها به سبک انگلیسی در پادوا و بقیه ایتالیا دریافت کرد و در عین حال سفرهای متعددی به خارج از کشور نیز روی این طرح‌ها کار می‌کرد. در سال ۱۸۲۷ او روی ویلا گرا در کونگلیانو در ونتو کار می‌کرد؛ در سال ۱۸۲۹ اولین باغ پادوایی او، برای بارون ترِوِز در مجتمع بیمارستانی دومنیکو سراتو، هنوز ناتمام بود. از سال ۱۸۳۴ تا ۱۸۳۵ او درگیر کار بزرگی در احیای زمین‌های باتلاقی در کاستلگوئلفو، نزدیک پارما بود.

## سال‌های بعد
در سال ۱۸۳۵ او در پاریس و از سال ۱۸۳۶ تا ۱۸۳۷ در انگلستان بود. در طول این سال‌ها، او همچنین پارک‌هایی را برای ویلا تورلونیا (که در سال ۱۸۴۰ تکمیل شد) در ویا نومنتانا، رم، متعلق به شاهزاده آلساندرو تورلونیا، طراحی کرد که شامل یک کلیسای کوچک احیای گوتیک بود؛ برای آگوستینو سوپرانزی در تراداته، نزدیک وارزه؛ برای خانواده تریسته در واکارینو، نزدیک پادوا؛ و برای کنت‌های هیرشل در پریچنیکو، در فریولی. آخرین کارهای او در پادوا، جدا از مشاوره عمومی برای باغ پاچیروتی، خانه و باغ برای دوستش جاکومو آندره جاکومینی (۱۸۳۹) و بازسازی تئاتر وردی (۱۸۴۶–۱۸۴۷) بود. در سال ۱۸۵۰، پس از کار بر روی تئاتر سن بندتو در ونیز، او طرح بازسازی کلی ساختمان‌های متعلق به اتاق بازرگانی را ریخت.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۸۵۲ (میلادی)
رده:زادگان ۱۷۸۳ (میلادی)
رده:معماران اهل ونیز
رده:معماران ایتالیایی سده ۱۹ (میلادی)