فرزندخواندگی در کره جنوبی

**فرزندخواندگی در کره جنوبی**، به ویژه نرخ پایین فرزندخواندگی داخلی در تاریخ این کشور، موضوع بحث این کشور بوده و باعث شده است که در طول سال‌ها سیاست‌های جدیدی تصویب شود. کره جنوبی، در پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳، شروع به مشارکت در فرزندخواندگی فراملی کرد. با افزایش این فرزندخواندگی‌های خارجی در طول چند دهه بعدی، کره جنوبی تلاش کرد تا فرزندخواندگی‌های فراملی کمتری را تشویق کند و فرزندخواندگی‌های داخلی بیشتری را به کار گیرد. تعداد بالای کودکانی که هر ساله در کره جنوبی برای فرزندخواندگی معرفی می‌شوند را می‌توان به عوامل مختلفی نسبت داد: عدم حمایت از مادران مجرد و همچنین انگ اجتماعی، سهم زیادی در این تعداد داشته است. چندین سازمان برای حمایت از مادران مجرد و مبارزه با انگ اجتماعی ایجاد شده‌اند. در طول دهه‌ها نیز تغییراتی در سیاست‌های فرزندخواندگی ایجاد شده است. قانون ویژه فرزندخواندگی در سال ۲۰۱۱ با هدف افزایش فرزندخواندگی‌های داخلی تصویب شد. با این حال، نتیجه غیرمنتظره افزایش کودکان رها شده پس از اجرای اصلاحیه به وجود آمد.

## تاریخچه شیوه‌های فرزندخواندگی
پس از جنگ کره (۱۹۵۰–۱۹۵۳)، تعداد کودکان بی‌سرپرست و جابه‌جا شده افزایش یافت. در سال ۱۹۵۴، فرایند رسمی فرزندخواندگی در کره با ایجاد خدمات تعیین محل کودکان آغاز شد. دولت در سال ۱۹۷۶ برنامه پنج‌ساله‌ای برای فرزندخواندگی و سرپرستی موقت تدوین کرد که هدف آن افزایش فرزندخواندگی داخلی بود. این برنامه آن‌طور که انتظار می‌رفت مؤثر نبود، زیرا تنها پس از نه سال، کشور به بالاترین نرخ فرزندخواندگی بین‌المللی خود رسید. پس از رسیدن کره جنوبی به این اوج در سال ۱۹۸۵ و اعزام ۸٬۸۳۷ کودک به خارج، این کشور به دلیل تعداد بالای فرزندخواندگی بین‌المللی مورد انتقاد قرار گرفت. در سال ۱۹۸۹، کره جنوبی سیاست جدیدی را اجرا کرد تا به‌تدریج فرزندخواندگی بین‌المللی را متوقف کرده و فرزندخواندگی‌ها را به داخل کشور محدود کند. در این سیاست عنوان شد که در این مدت تنها کودکان دوقومی و دارای معلولیت برای فرزندخواندگی بین‌المللی به خارج فرستاده شوند. در سال ۲۰۰۷، سیاست جدیدی به منظور افزایش فرزندخواندگی داخلی اتخاذ شد؛ بر اساس این سیاست، فرزندخواندگی داخلی در اولویت قرار گرفت و تنها برای مدت پنج ماه پس از اعلام فرزند برای فرزندخواندگی، اجازه داده می‌شد که کودک به‌صورت داخلی به خانواده‌ای سپرده شود.

## قانون فرزندخواندگی ویژه و پیامدهای آن
در سال ۲۰۱۱، قانون فرزندخواندگی در کره جنوبی اصلاح شد و با نام «قانون ویژه فرزندخواندگی» شناخته شد. این قانون در اوت ۲۰۱۲ به اجرا درآمد. هدف از تصویب قانون ویژه فرزندخواندگی افزایش فرزندخواندگی داخلی و کاهش فرزندخواندگی بین‌المللی بود. این اصلاحیه جدید برخی از مقررات مربوط به فرایند فرزندخواندگی را تغییر داد. نخست، سه شرط جدید مرتبط با والدین زیستی کودک در این قانون گنجانده شد. شرط اول، تعیین یک دوره انتظار هفت روزه پس از تولد کودک بود تا والدین زیستی بتوانند برای فرزندخواندگی رضایت دهند. دوم، الزام شد که والدین زیستی در صورت تصمیم به نگه داشتن کودک، از منابع موجود و امکانات حمایت‌آمیز مطلع شوند تا این موضوع آن‌ها را به بازنگری در تصمیم‌شان ترغیب کند و فرزندخواندگی را به‌طور کلی کاهش دهد. آخرین الزام والدین زیستی، مراجعه به دادگاه خانواده برای فرزندخواندگی بود. تصویب اجباری دادگاه خانواده به این معنا بود که فرزندخواندگی‌ها و والدین زیستی که فرزند خود را برای فرزندخواندگی واگذار می‌کردند، در سوابق عمومی ثبت و مستند می‌شدند.

گذشته از تأثیر قانون ویژه فرزندخواندگی بر والدین بیولوژیکی، قوانین و مقررات جدیدی در مورد والدین فرزندخوانده وضع شد. والدین فرزندخوانده، پس از اجرای این قانون، باید از نظر هرگونه سابقه فعالیت مجرمانه مانند کودک آزاری، سوءمصرف مواد مخدر، خشونت خانگی و سایر فعالیت‌های مرتبط که نشان دهنده ناامنی خانه برای کودکان است، بررسی شوند. اگر در هر مرحله از فرایند فرزندخواندگی موردی از این دست مشاهده شود، فرزندخواندگی می‌تواند لغو شود.

برای کودکانی که به فرزندی پذیرفته می‌شدند، منابع بیشتری در دسترس آنها قرار گرفت. از طریق قانون فرزندخواندگی ویژه، آژانس مرکزی فرزندخواندگی تشکیل شد. آژانس مرکزی فرزندخواندگی راهی برای پیگیری اطلاعات والدین اصلی بود تا کودکان فرزندخوانده در صورت رضایت والدین اصلی به افشای اطلاعات شخصی خود، بتوانند در مراحل بعدی زندگی خود به آنها دسترسی داشته باشند. کودکان فرزندخوانده حتی اگر به اطلاعات مربوط به والدین اصلی خود دسترسی نداشته باشند، می‌توانند به اطلاعات مربوط به فرزندخواندگی خود دسترسی داشته باشند. در شرایط خاص، مانند موارد پزشکی، رضایت والدین اصلی برای دریافت اطلاعات لازم توسط کودک فرزندخوانده لازم نیست.

### وضعیت فرزندخواندگی و رها کردن کودکان در داخل کشور پس از قانون ویژه فرزندخواندگی
اگرچه قانون ویژه فرزندخواندگی با هدف افزایش فرزندخواندگی داخلی و کاهش مواردی مانند فرزندخواندگی بین‌المللی و رهاسازی کودکان تصویب شد، اما نتایج مورد انتظار را به دست نیاورد. پس از اصلاحیه، نسبت فرزندخواندگی‌های داخلی به فرزندخواندگی‌های بین‌المللی افزایش یافت، اما تعداد کل فرزندخواندگی‌ها کاهش پیدا کرد. این امر ناشی از افزایش تعداد کودکانی بود که به جای سپرده شدن برای فرزندخواندگی توسط والدین، رها می‌شدند. در سال ۲۰۱۰، پیش از تصویب قانون ویژه فرزندخواندگی، ۱۹۱ کودک در کره جنوبی رها شدند و در سال ۲۰۱۲، سال اجرایی شدن این اصلاحیه، تعداد کودکان رهاشده به ۲۳۵ کودک افزایش یافت.

## مادران مجرد و مراقبت از کودک
والدین غیرمتأهل سهم قابل‌توجهی در تعداد بالای کودکانی دارند که هر ساله برای فرزندخواندگی واگذار می‌شوند. براساس آمار فرزندخواندگی در سال ۲۰۱۲، حدود ۹۲٫۸ درصد از کودکانی که به فرزندخواندگی سپرده شدند، توسط مادران غیرمتأهل به دنیا آمده بودند. تعداد بالای کودکانی که توسط مادران غیرمتأهل به فرزندخواندگی سپرده می‌شوند، دلایل متعددی دارد. نخست آنکه انگ اجتماعی در کره جنوبی مادران غیرمتأهل را از بزرگ کردن فرزندانشان بازمی‌دارد. این موضوع بخشی از مشکل قانون ویژه فرزندخواندگی بود، زیرا با توجه به اینکه فرزندخواندگی‌ها باید در سوابق رسمی دولت ثبت می‌شد، برخی مادران نمی‌خواستند فرزندخواندگی بخشی از تاریخچه مکتوب آن‌ها باشد.

علاوه بر این، حمایت دولت از مادران مجرد تا سال ۲۰۰۳ فراهم نشده بود. حتی پس از آغاز حمایت دولتی، میزان کمک ماهانه تنها ۵۰٬۰۰۰ وون، معادل ۴۴ دلار بود. در سال ۲۰۰۹، این کمک ماهانه به ۱۰۰٬۰۰۰ وون، معادل ۸۹ دلار افزایش یافت.

کمبود مراقبت کافی از کودکان نیز به چرخه واگذاری فرزندان توسط مادران غیرمتأهل دامن زده است. نبود مراقبت کافی از کودکان، امکان دسترسی مادر به اشتغال تمام‌وقت را محدود می‌کند و مانعی میان مادر و فرصت‌های رفاهی مناسب ایجاد می‌کند که تنها به کارکنان رسمی تمام‌وقت ارائه می‌شود. در سال ۱۹۹۰ نگرانی‌هایی مطرح شد که تعداد مراکز مراقبت از کودکان کمتر از ۹ درصد کودکان نیازمند را پوشش می‌دهد، و به دنبال آن برخی اصلاحات انجام شد. بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷، کره جنوبی سرمایه‌گذاری‌هایی برای ساخت تأسیسات جدید انجام داد، اما نیاز رو به افزایش به این مراکز باعث شد که این تلاش ناکافی باشد.

در ابتدای سال ۲۰۱۲، دولت اعلام کرد که ارائه خدمات مراقبت از کودکان به تمامی نیازمندان، به‌ویژه کودکان زیر دو سال، صرف‌نظر از درآمد والدین، آغاز خواهد شد. با این حال، تا پایان همان سال، اجرای این برنامه به دلیل هزینه بالای نگهداری آن ادامه نیافت.

### سازمان‌هایی برای حمایت از مادران مجرد
سازمان‌هایی برای حمایت از حقوق مادران مجرد در کره جنوبی ظهور کرده‌اند که در زیر به تعدادی از اصلی‌ترین آنها اشاره شده است.
* انجمن خانواده مادران مجرد کره (KUMFA)
* شبکه حمایت از مادران مجرد کره‌ای
* حقیقت و آشتی برای جامعه فرزندخواندگی کره (TRACK)
* همبستگی فرزندخواندگان کره

## منابع

رده:قوانین کره جنوبی