سلامت در لائوس

**مراقبت‌های بهداشتی در [[لائوس]]** توسط هر دو بخش خصوصی و دولتی ارائه می‌شود. این خدمات در مقایسه با سایر کشورها محدود است. مراقبت‌های پزشکی غربی در برخی مناطق در دسترس است، اما مناطق دورافتاده و گروه‌های قومی از خدمات کافی برخوردار نیستند. هزینه‌های عمومی برای مراقبت‌های بهداشتی در مقایسه با کشورهای همسایه کم است. با این حال، از زمان پیوستن لائوس به سازمان بهداشت جهانی در سال ۱۹۵۰ پیشرفت‌هایی حاصل شده است: امید به زندگی در بدو تولد تا سال ۲۰۱۵ به ۶۶ سال افزایش یافت؛ مرگ و میر ناشی از مالاریا و شیوع سل کاهش یافته است؛ و نسبت مرگ و میر مادران (MMR) ۷۵ درصد کاهش یافته است.

اگرچه رژیم‌های غذایی به شدت ناکافی نیستند، اما کمبود مزمن و متوسط ویتامین و پروتئین، به ویژه در میان گروه‌های قومی مناطق مرتفع، رایج است. بهداشت ضعیف و شیوع چندین بیماری گرمسیری همچنان سلامت جمعیت را تضعیف می‌کند.

ابتکار سنجش حقوق بشر نشان می‌دهد که لائوس ۷۸٫۷٪ از آنچه را که باید برای حق سلامت بر اساس سطح درآمد خود انجام دهد، برآورده می‌کند. وقتی به حق سلامت در رابطه با کودکان نگاه می‌کنیم، لائوس ۸۸٫۲٪ از آنچه را که بر اساس درآمد فعلی خود انتظار می‌رود، محقق می‌کند. در رابطه با حق سلامت در میان جمعیت بزرگسال، این کشور تنها ۸۴٫۱٪ از آنچه را که بر اساس سطح درآمد کشور انتظار می‌رود، محقق می‌کند. لائوس هنگام ارزیابی حق سلامت باروری در دسته «بسیار بد» قرار می‌گیرد، زیرا این کشور تنها ۶۳٫۷٪ از آنچه را که انتظار می‌رود بر اساس منابع (درآمد) موجود خود به دست آورد، محقق می‌کند.

## امید به زندگی
امید به زندگی در بدو تولد برای مردان و زنان در لائوس در سال ۱۹۸۸، چهل و نه سال تخمین زده شد، که مشابه کامبوج اما حداقل ده سال کمتر از هر کشور دیگر جنوب شرقی آسیا است. میزان بالای مرگ و میر کودکان و نوزادان به شدت بر این رقم تأثیر گذاشت، به طوری که وزارت بهداشت عمومی میزان مرگ و میر نوزادان را در سال ۱۹۸۸، ۱۰۹ نفر در هر ۱۰۰۰ نفر و میزان مرگ و میر کودکان زیر پنج سال را ۱۸۰ نفر در هر ۱۰۰۰ نفر تخمین زد. صندوق کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف - به واژه‌نامه مراجعه کنید) معتقد بود که این ارقام میزان مرگ و میر واقعی را کمتر از حد واقعی نشان می‌دهند، اما همچنان نشان‌دهنده کاهش نسبت به میزان‌های مشابه در سال ۱۹۶۰ است. تفاوت‌های منطقه‌ای زیاد بود. در حالی که میزان مرگ و میر نوزادان برای وینتیان حدود ۵۰ نفر در هر ۱۰۰۰ نفر بود، در برخی مناطق روستایی دورافتاده این میزان تا ۳۵۰ نفر در هر ۱۰۰۰ تولد زنده تخمین زده می‌شد؛ یعنی ۳۵ درصد از کل کودکان قبل از یک سالگی فوت می‌کردند.

مرگ و میر کودکان در درجه اول به دلیل بیماری‌های واگیر است و مالاریا، عفونت‌های حاد تنفسی و اسهال از علل اصلی مرگ و میر و همچنین ابتلا به بیماری هستند. واکسیناسیون علیه بیماری‌های دوران کودکی در حال گسترش بود، اما در سال ۱۹۸۹ مقامات شهری وینتیان هنوز قادر به واکسینه کردن بیش از ۵۰ درصد از کودکان هدف نبودند. استان‌های دیگر میزان ایمن‌سازی بسیار پایین‌تری دارند. مالاریا در بین بزرگسالان و کودکان شایع است و انگل پلاسمودیوم فالسیپاروم در ۸۰ تا ۹۰ درصد موارد دخیل است.

## وضعیت سلامت
### مالاریا
در اولین برنامه ریشه‌کنی مالاریا بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۰، ددت در بیشتر مناطق کشور اسپری شد. از سال ۱۹۷۵، دولت به‌طور پیوسته فعالیت‌های خود را برای ریشه‌کنی مالاریا افزایش داده است. وزارت بهداشت عمومی، ایستگاه‌های استانی را برای نظارت و مبارزه با مالاریا از طریق تشخیص و درمان اداره می‌کند. اقدامات پیشگیرانه شامل پیشگیری شیمیایی برای گروه‌های پرخطر، از بین بردن مکان‌های پرورش پشه و ترویج حفاظت فردی است. این کمپین تا حدودی موفقیت‌آمیز بوده است: این وزارتخانه گزارش داده است که بین سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۰، جمعیت آلوده از ۲۶ درصد به ۱۵ درصد کاهش یافته است.

### بیماری‌های اسهالی
از سال ۱۹۹۳، بیماری‌های اسهالی نیز رایج بودند و شیوع منظم آنها سالانه در آغاز فصل بارندگی رخ می‌داد، زمانی که آب آشامیدنی توسط فضولات انسانی و حیوانی که از دامنه تپه‌ها سرازیر می‌شوند، آلوده می‌شد. تنها تعداد کمی از خانوارهای روستایی توالت‌های گودالی یا آب‌بند دارند و مردم معمولاً در بوته‌زارها یا مناطق جنگلی اطراف هر روستا قضای حاجت می‌کنند. برای کودکان این روستاها که بسیاری از آنها دچار سوءتغذیه مزمن هستند، اسهال حاد یا مزمن تهدیدکننده زندگی است زیرا منجر به کم‌آبی بدن می‌شود و می‌تواند سوءتغذیه شدید را تسریع کند.

### تغذیه
اگرچه به نظر می‌رسد تغذیه در جمعیت عمومی حاشیه‌ای است، اما بررسی‌های بهداشتی از کیفیت متفاوتی برخوردارند. برخی داده‌ها نشان می‌دهد که کوتاهی قد - قد کم برای سن - در جمعیت زیر پنج سال از ۲ تا ۳۵ درصد متغیر است، در حالی که لاغری - وزن کم برای قد - احتمالاً از ۱۰ درصد جمعیت زیر پنج سال تجاوز نمی‌کند. این ارقام نشان دهنده رژیم غذایی روستایی است که عمدتاً بر پایه برنج است و سبزیجات به عنوان غذای همراه رایج و پروتئین حیوانی - ماهی، مرغ و غذاهای وحشی - به‌طور نامنظم مصرف می‌شوند. کودکان شش‌ماهه تا دو ساله - دوره از شیر گرفتن - به ویژه مستعد سوء تغذیه هستند.

وضعیت تغذیه‌ای بزرگسالان ارتباط نزدیکی با آنچه در مزرعه خانوادگی کشت می‌شود و همچنین عادات غذایی دارد. به عنوان مثال، سبزیجات و میوه‌های تازه ارزش زیادی ندارند و بنابراین به مقدار کافی مصرف نمی‌شوند. در نتیجه، احتمالاً کمبود ویتامین آ، آهن و کلسیم در تمام نقاط کشور رایج است.

### اچ آی وی/ایدز
نگرش سهل‌گیرانه مردان لائوسی نسبت به رابطه جنسی و فحشا، انتقال ویروس نقص ایمنی انسانی (اچ‌آی‌وی) را در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ تسهیل کرد و عفونت اچ‌آی‌وی و سندرم نقص ایمنی اکتسابی (ایدز) را به نگرانی فزاینده‌ای تبدیل کرد. در سال ۱۹۹۲، یک نمونه متمرکز از حدود ۷۶۰۰ نفر از ساکنان شهر، یک مورد ایدز و چهارده نفر که آزمایش HIV آنها مثبت بود را شناسایی کرد. تا اواسط سال ۱۹۹۴، هیچ آمار دیگری در دسترس نبود.

## جستارهای وابسته
* نجات وینتیان

## منابع


رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده