open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
النقیب

**النقیب** () روستایی عربی فلسطینی در ناحیه طبریه بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ فلسطین در ۱۵ مه ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه شد. این روستا در ۱۰ کیلومتری شرق طبریه، در ساحل شرقی دریاچه طبریه، قرار داشت و در مجاورت وادی المظفر و وادی سمخ واقع بود. نام روستا برگرفته از قبیله بادیه‌نشین «عرب النقیب» بود.

النقیب در ارتفاع حدود ۲۰۰ متر زیر سطح دریا قرار داشت و بلندی‌های جولان از شرق آن را احاطه می‌کرد. اقتصاد روستا بر پایه دامداری و کشت غلات و سبزیجات استوار بود. پس از تخلیه روستا، بیشتر ساکنان به سوریه مهاجرت کردند و شماری نیز به شعب نقل مکان کردند.

## موقعیت جغرافیایی
روستای النقیب در ساحل شرقی دریاچه طبریه واقع بود و دژ باستانی قلعة الحصن () در شرق آن قرار داشت. روستا به‌صورت کلی از شمال به جنوب در امتداد ساحل دریاچه و لبه غربی بلندی‌های جولان گسترش یافته بود. زمین‌های روستا با اراضی طبریه و روستای السمرا و سرزمین‌های سوری هم‌مرز بود.

## ریشه نام
روستا به نام «النقیب» خوانده می‌شد که برگرفته از زادگاه اصلی ساکنانش بود؛ آنان از منطقه نقب آمده بودند.

## پیشینه
در دهه ۱۸۸۰ میلادی بیشتر زمین‌های روستا توسط بهاءالله خریداری شد، در حالی که روستاییان همچنان به‌عنوان کشاورزان اجاره‌دار به کشت زمین ادامه دادند.

### دوره قیمومت بریتانیا
در دهه ۱۹۲۰ زمین‌هایی که بهاءالله خریداری کرده بود به صندوق ملی یهود فروخته شد.

بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت النقیب ۱۰۳ نفر مسلمان بود. این شمار در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین به ۲۸۷ نفر مسلمان در ۶۰ خانه افزایش یافت.

کیبوتص عین جیف در سال ۱۹۳۷ در فاصله ۱٫۵ کیلومتری جنوب روستا بنیان‌گذاری شد.

بر پایه آمار سال ۱۹۴۴/۱۹۴۵، جمعیت روستا ۳۲۰ نفر مسلمان بود و مساحت کل زمین‌های آن ۹۶۷ دونم بود. از این میان، ۱۳۱ دونم آبیاری یا برای درختکاری به کار می‌رفت، ۷۹۷ دونم برای کشت غلات بود و ۳۰ دونم به‌عنوان زمین ساخت‌وساز (شهری) طبقه‌بندی شده بود.

### جنگ ۱۹۴۸ و پیامدهای آن
پس از جنگ ۱۹۴۸ فلسطین، بر اساس قرارداد آتش‌بس ۱۹۴۹ میان اسرائیل و سوریه، مقرر شد که رشته‌ای از روستاها از جمله النقیب، الحمه، السمرا در ناحیه طبریه و کراد البقاره و کراد الغنامه در ناحیه صفد، در منطقه غیرنظامی میان اسرائیل و سوریه قرار گیرند. ساکنان و دارایی‌هایشان رسماً تحت حفاظت ماده پنجم قرارداد اسرائیل و سوریه مورخ ۲۰ ژوئیه همان سال بودند.

ساکنان فلسطینی که مجموعاً ۲۲۰۰ نفر بودند به سوریه کوچ کردند. بیشتر روستاییان سرانجام به سوریه رفتند و برخی نیز به شعب نقل مکان کردند.

## آثار باستانی
روستا دارای موقعیت باستان‌شناختی مهمی بود. دژ قلعة الحصن (هیپوس) در شرق روستا قرار داشت که در دوران یونانی شهر هیپوس بر آن بنا شده بود. همچنین روستای باستانی جرجوسا (کرس) در نزدیکی آن واقع بود که بر پایه روایات، مسیح در آنجا با حواریونش دیدار کرده بود. افزون بر اینها، مجموعه‌ای از خرابه‌ها شامل بقایای شهر کهن، طاق‌ها، آب‌انبارها، کلیسا و گورستان‌ها در منطقه وجود داشت.

## وضعیت کنونی
در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل روستا چنین توصیف شده‌است: «محوطه حصارکشی شده و پوشیده از علف‌های خاردار و انواع درختان مانند درخت سدر است. توده‌های سنگ و بقایای دیوارها دیده می‌شود. بخشی از زمین‌های پیرامون توسط شهرک مجاور کشت می‌شود و بقیه به‌عنوان چراگاه توسط اسرائیلی‌ها بهره‌برداری می‌شود.»

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* النقیب در Palestine Remembered
* النقیب در ذاکرات

رده:شهرها و روستاهای خالی از سکنه شده در جریان جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین
رده:ناحیه طبریه
رده:مختصات در ویکی‌داده
الریحانیه

**الریحانیه** روستایی عربی فلسطینی در بخش حیفا از قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. این روستا در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین و در پی نبرد میشمار هعمق در ۳۰ آوریل ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه شد. الریحانیه در ۲۵ کیلومتری جنوب شرقی حیفا و ۳ کیلومتری شمال غربی وادی‌المله قرار داشت.

نام این روستا از واژهٔ «ریحان» به‌معنای گیاهی خوش‌بو گرفته شده‌است. جمعیت روستا بر پایهٔ آمار سال ۱۹۴۵ برابر با ۲۴۰ نفر بود که همگی مسلمان بودند. پس از جنگ ۱۹۴۸، سرزمین‌های روستا به کیبوتص رامات هشوفط و موشاو عین هعمق واگذار شد.

## پیشینه
در سال ۱۸۸۲ میلادی، پیمایش فلسطین غربی که از سوی صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، «خربة ریحانه» را روستایی شامل بقایای برج‌های دیده‌بانی و دو چشمه توصیف کرد.

فهرست جمعیتی مربوط به حدود سال ۱۸۸۷ نشان می‌دهد که «ریحانه» در حدود ۱۹۰ ساکن داشت که همگی مسلمان بودند.

الریحانیه دارای یک مدرسهٔ ابتدایی پسرانه بود که در سال ۱۸۸۸ بنیان نهاده شد، اما در دورهٔ قیمومت بریتانیا تعطیل شده بود.

### دورهٔ قیمومت بریتانیا
بر پایهٔ سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا انجام شد، جمعیت الریحانیه ۲۶۶ نفر و همگی مسلمان بودند. این رقم در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین به ۲۹۳ مسلمان در ۵۵ خانه افزایش یافت.

بر اساس آمار سال ۱۹۴۵، روستا ۲۴۰ ساکن مسلمان داشت و زمین‌های آن ۱٬۹۳۰ دونوم گستردگی داشت. از این میان، ۱٬۷۶۱ دونوم برای کشت غلات به کار می‌رفت؛ ۷۳ دونوم آبیاری می‌شد یا به باغ‌های میوه اختصاص داشت و ۴۶ دونوم نیز زمین ساخته‌شده (شهری) بود.

بر پایهٔ منابع عربی، اقتصاد روستا بر کشاورزی و دامپروری استوار بود و در بخش‌های شمالی و شمال شرقی آن درختان میوه بسیاری کاشته شده بود.

### ۱۹۴۸ و پیامدها
در ۵ آوریل ۱۹۴۸، پس از نبرد میشمار هعمق، ستاد فرماندهی هاگانا به تیپ ۱ گولانی دستور داد که به ساکنان چهار روستای عربی از جمله الریحانیه اطلاع دهد که باید به دلایل امنیتی محل را ترک کنند. بنا بر منبع فرانسوی، به گفتهٔ بن‌گوریون، در ۸ یا ۹ آوریل هیئتی از کیبوتص میشمار هعمق به وی گفته بود که «اخراج اعراب [منطقه] و سوزاندن روستاها ضروری است».

در ۱۴ آوریل ۱۹۴۸، روزنامهٔ نیویورک تایمز گزارش داد که الریحانیه همراه با دالیه الروحا و البطیمات اشغال شده‌است. با این حال ولید خالدی بر این باور بود که تخلیهٔ واقعی دو هفته پس از آن و در جریان عملیات حمتص رخ داد.

بازماندگان روستا به رزماری اسبر گفتند که در ۳۰ آوریل تصمیم به ترک الریحانیه گرفتند چرا که «اسلحه‌ای برای دفاع نداشتیم». آنها به ام‌الزینات پناه بردند اما وقتی هاگانا آنجا را نیز مورد حمله قرار داد، «بی‌هیچ چیز جز لباس‌هایمان» به اجزم گریختند. پس از چند ماه اقامت در اجزم، نیروهای صهیونیست آنجا را نیز مورد حمله قرار دادند و ساکنان را بیرون راندند. اطلاع‌رسانان اسبر سرانجام در ام‌الفحم ساکن شدند.

پس از جنگ، منطقه به دولت اسرائیل الحاق شد و زمین‌های روستا در اختیار کیبوتص رامات هشوفط و موشاو عین هعمق قرار گرفت.

### وضعیت کنونی
بر اساس توصیف ولید خالدی در سال ۱۹۹۲، محل روستا پوشیده از آوار خانه‌ها، بوته‌ها و خارها بود. گورستان روستا (پوشیده از کاکتوس) و یک چاه آب در پایین تپه‌ای در شمال محل قابل مشاهده بودند. زمین‌های پیرامونی برای کشاورزی بهره‌برداری می‌شد و باغ آووکادویی در جنوب آن وجود داشت.

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* الریحانیه در وبگاه فلسطین در خاطره
* الریحانیه در وبگاه ذاکرات

رده:شهرها و روستاهای خالی از سکنه شده در جریان جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین
رده:بخش (تقسیم کشوری) حیفا
شفیر

**شفیر** () یک موشاو در جنوب اسرائیل است. این روستا در منطقهٔ شفله و در نزدیکی شهر کریات ملاخی جای دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای شفیر اداره می‌شود.

شفیر در ۱۵ اوت ۱۹۴۹ به دست مهاجران یهودی از مجارستان و چکسلواکی بنیاد نهاده شد. این موشاو بر زمین‌هایی ساخته شده که پیش‌تر به روستای فلسطینی الصوافیر الشرقیه تعلق داشت. نام شفیر برگرفته از شهری کتاب‌مقدسی است که در کتاب میکاه یاد شده و به معنای «نیکو و زیبا» است. اقتصاد محلی بر کشاورزی استوار است و ساکنان کنونی آن ترکیبی از چک‌ها، اسلواک‌ها، مجارستانی‌ها و ایرانیان هستند.

## پیشینه
شفیر در ۱۵ اوت ۱۹۴۹ توسط گروهی از مهاجران یهودی مجارستان و چکسلواکی پایه‌گذاری شد. بنیان‌گذاران عمدتاً بازماندگان هولوکاست بودند. این موشاو بر زمین‌های روستای فلسطینی الصوافیر الشرقیه بنا شد که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تخلیه و ویران شده بود.

نام این روستا از شهر کتاب‌مقدسی شفیر گرفته شده که در کتاب میکاه (باب ۱، آیهٔ ۱۱) یاد شده‌است و به معنای «نیکو و زیبا» است. نام این شهر باستانی در نام روستای عربی «الصوافیر» نیز حفظ شده بود.

شفیر از موشاوهای وابسته به جنبش هپوعل همیزراحی است. در آوریل ۱۹۵۴ حملاتی از سوی فدائیان فلسطینی در این منطقه رخ داد و شماری از ساکنان آسیب دیدند.

## جغرافیا
شفیر در ارتفاع ۵۹ متری از سطح دریا بر دشت ساحلی در منطقهٔ شفله جای دارد. در شمال موشاو رود ناحال گوورین جاری است.

این روستا ۱۳ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۴۲ کیلومتر در جنوب تل‌آویو، در حدود ۴۸ کیلومتر در جنوب‌غربی بخش تاریخی اورشلیم و ۴ کیلومتر در جنوب‌غربی شهر کریات ملاخی فاصله دارد.

شفیر از راه جادهٔ محلی شمارهٔ ۳۶۱۳ به شبکهٔ حمل‌ونقل اسرائیل پیوسته‌است و این جاده در غرب روستا به بزرگراه شمارهٔ ۳ می‌رسد.

## جمعیت
شفیر روستایی کوچک با جمعیتی رو به رشد است. بر پایهٔ داده‌های سال ۲۰۱۴ جمعیت آن ۸۰۹ نفر بود و در طول آن سال جمعیت ۰٫۶ درصد افزایش یافت. اکثریت مطلق ساکنان یهودی هستند.

در موشاو نزدیک به ۲۰۰ خانوار زندگی می‌کنند و ساکنان آن شامل یهودیان دین‌دار و غیرمذهبی هستند.

## اقتصاد
اقتصاد شفیر بر پایهٔ کشاورزی استوار است و دربرمی‌گیرد دامداری (گاوداری‌های شیری)، باغداری، کشت محصولات زراعی و نیز اشتغال در بیرون از موشاو.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
*  شفیر در تارنمای شورای منطقه‌ای شفیر

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۹ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان عبری
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده
شهر (اسرائیل)

**شهر** (به عبری: ، به معنای «سپیده‌دم») یک موشاو کشاورزی در جنوب اسرائیل است. این روستا در جلگه ساحلی جنوبی و در فاصله نزدیک به سه کیلومتری غرب کریات گت جای دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای لاخیش اداره می‌شود.

شهر در سال ۱۹۵۵ میلادی توسط مهاجران یهودی از شمال آفریقا و یهودیان کوچین هند بنیان‌گذاری شد. اقتصاد این موشاو بر پایه کشاورزی و به‌ویژه پرورش گل و گیاهان زینتی در گلخانه‌ها استوار است و کشاورزان آن از پیشگامان صادرات گل در اسرائیل به‌شمار می‌روند.

## پیشینه
موشاو شهر در ۲۶ مه ۱۹۵۵ توسط مهاجران یهودی از شمال آفریقا (شامل مراکش و تونس) پایه‌گذاری شد که پس از آن چند خانوار از شهر کوچین در ایالت کرالای هند و سپس مهاجرانی از عراق نیز به آنان پیوستند. شهر ششمین موشاوی بود که در منطقه حِوِل لاخیش ساخته شد و نام آن نماد سپیده‌دم شهرک‌سازی صهیونیستی در این منطقه بود. این موشاو بر بخشی از زمین‌های روستای تخلیه‌شده فلسطینی الفالوجه بنا شده‌است.

کشاورزان موشاو از نخستین کسانی بودند که در اسرائیل به پرورش گل در مقیاس بین‌المللی روی آوردند و علاوه بر آن به پرورش گیاهان آپارتمانی نیز پرداختند. این دستاورد با توجه به شرایط آب‌وهوایی سخت منطقه و کمبود منابع در دوره تأسیس بسیار چشمگیر بود. الیاهو بتصلئل، یکی از کارآفرینان برجسته شهر، در سال ۱۹۹۴ جایزه کاپلان و سپس جایزه پرواسی بهاراتیا دیوس (ویژه هندیان مقیم خارج) را به پاس این دستاوردها دریافت کرد.

در طول سال‌ها، شخصیت‌های سیاسی برجسته‌ای از موشاو بازدید کردند؛ از جمله نخست‌وزیران داوید بن‌گوریون و لوی اشکول، رؤسای جمهور عزر وایتسمن و ایتسخاک ناوون و وزیرانی همچون شولامیت آلونی و آریه الیاو که از بنیان‌گذاران حِوِل لاخیش بود. چند تن از اعضای موشاو که اصالتاً اهل کوچین بودند در سفر عزر وایتسمن به هند در دوره ریاست‌جمهوری‌اش او را همراهی کردند.

در سال ۲۰۱۷ به مناسبت شصتمین سالگرد تأسیس موشاو، کتابی شامل سرگذشت زندگی و مهاجرت همه بنیان‌گذاران آن منتشر شد.

## اقتصاد و زیرساخت‌ها
شهر یک شهرک کشاورزی وابسته به جنبش موشاوها است. تا امروز چندین نهالستان در موشاو فعال است که گیاهان زینتی، ارکیده، گل سرخ، انگور و سبزیجات را در سراسر اسرائیل و خارج از آن به فروش می‌رسانند. با گسترش موشاو در سال ۱۹۹۹ و به دستور وزارت کشاورزی اسرائیل، پروژه گلخانه‌ای برای ساکنان علاقه‌مند راه‌اندازی شد.

در موشاو تأسیساتی شامل یک مرکز اجتماعات (کلوب)، فروشگاه، دبیرخانه، دو زمین ورزشی و دو کنیسه وجود دارد.

## جمعیت
جمعیت موشاو ترکیبی از یهودیان سکولار، سنتی و دین‌دار است. نزدیک به ۱۶۵ خانوار در شهر زندگی می‌کنند که شامل بنیان‌گذاران اصلی ساکن در مزارع و نسل‌های بعدی و زوج‌های جوان ساکن در بخش توسعه‌یافته موشاو می‌شوند.

بر پایه داده‌های سال ۲۰۱۴، جمعیت موشاو ۸۰۸ نفر بوده و روند رشد تدریجی داشته‌است.

## جغرافیا
شهر در ارتفاع نزدیک به ۱۰۰ متر از سطح دریا در جلگه ساحلی اسرائیل و در ناحیه شفلا قرار دارد. از شرق موشاو رودخانه لاخیش می‌گذرد. این روستا نزدیک به ۱۷ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، حدود ۵۱ کیلومتر جنوب تل‌آویو و نزدیک به ۵۱ کیلومتر جنوب‌غربی بخش تاریخی اورشلیم فاصله دارد.

## نگارخانه

File:שחר 11.jpg|
File:שחר 33.jpg|
File:שחר .jpg|
File:מושב שחר.jpg|گرافیتی در موشاو شهر (۲۰۱۵)


## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
*  تارنمای رسمی شورای منطقه‌ای لاخیش

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۵ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۵ (میلادی) در اسرائیل
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:شورای منطقه‌ای لاخیش
المنصوره (فلسطین)

**المنصوره** () روستایی کوچک عرب‌نشین در قضای رمله از توابع قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود که در ۱۰ کیلومتری جنوب رمله قرار داشت. این روستا در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین در ۲۰ آوریل ۱۹۴۸ و در چارچوب عملیات باراک از سکنه تخلیه شد.

جمعیت المنصوره بر پایهٔ آمار سال ۱۹۴۵ نود تن بود که همگی مسلمان بودند و مساحت کل زمین‌های روستا ۲٬۳۲۸ دونوم بود.

## پیشینه
در سال ۱۸۳۸ میلادی، المنصوره به‌عنوان روستایی کوچک و مسلمان‌نشین در ناحیهٔ الرمله ثبت شد.

در سال ۱۸۶۳ ویکتور گرن از کنار این روستا گذشت و چشمه‌ای را در مجاورت آن گزارش کرد.

در سال ۱۸۸۲ در پیمایش فلسطین غربی که از سوی صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، المنصوره روستایی خشتی با اندازهٔ «متوسط» توصیف گردید.

### دوران قیمومت بریتانیا
بر پایهٔ سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا انجام شد، جمعیت المنصوره ۳۱ تن بود که همگی مسلمان بودند. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین این رقم به ۶۱ تن رسید که همچنان همگی مسلمان بودند و در مجموع ۱۴ خانه داشتند.

بر اساس آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا به ۹۰ تن رسیده بود که همگی مسلمان بودند و مساحت کل زمین‌های آن ۲٬۳۲۸ دونوم بود. از این میان، عرب‌ها ۲٬۱۱۳ دونوم را به کشت غلات اختصاص داده بودند و ۳ دونوم نیز بافت مسکونی به‌شمار می‌رفت.

### ۱۹۴۸ و پس از آن
المنصوره در ۲۰ آوریل ۱۹۴۸ پس از یک حملهٔ نظامی از سکنه تخلیه شد.

در سال ۱۹۹۲ وضعیت محل این روستا چنین توصیف شد: «محوطه پوشیده از درختان چنار و کاکتوس است. زمین‌های پیرامون آن توسط ساکنان شهرک مزکرت باتیا کشت می‌شود؛ این شهرک بر زمین‌های متعلق به عاقر بنا شده‌است.»

## منابع

* 
* 
* 
* 

## کتاب‌شناسی

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* المنصوره در پایگاه Palestine Remembered
* المنصوره (رمله) در ذاکرات

رده:شهرها و روستاهای خالی از سکنه شده در جریان جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان فرانسوی
المنشیه (روستای ویران‌شده در طبریه فلسطین)

**المنشیه** () روستایی فلسطینی و عرب‌نشین در ناحیه طبریه از قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود که در ۱۱ کیلومتری جنوب طبریه قرار داشت. این روستا در زمینی هموار نزدیک رود اردن و در فاصلهٔ نزدیک به نقطه‌ای که رود اردن از دریاچهٔ طبریه خارج می‌شود واقع شده بود. المنشیه در حدود یک کیلومتری جنوب غربی خرابه‌ای به نام «ام جونیه» یا «خربت ام جونی» جای داشت و در بیشتر منابع از آن متمایز نشده‌است.

این روستا احتمالاً همزمان با روستای همسایه‌اش العبیدیه در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین تخلیه شد. پس از سال ۱۹۴۸ شهرک اسرائیلی بیت زرا در زمین‌های پیرامون آن بنیان نهاده شد.

## پیشینه

### دوره عثمانی
در سال ۱۷۹۹ میلادی در اواخر دوران امپراتوری عثمانی، ام جونیه به‌عنوان «ویرانه» در نقشهٔ پیر ژاکوتن ثبت شد. در سال ۱۸۷۵ ویکتور گِرَن ام جونیه را به‌عنوان یک روستا گزارش کرد.

در پیمایش فلسطین غربی (صندوق اکتشاف فلسطین) در سال ۱۸۸۱ جمعیت ام جونیه ۲۵۰ نفر و همگی مسلمان گزارش شد. کاندر و کیچنر اشاره کردند که ممکن است ام جونیه همان مکانی باشد که یوسف فلاوی آن را «یونیون» نامیده بود.

در دههٔ ۱۸۸۰ زمین‌های خربت ام جونی و المنشیه از سوی بهاءالله بنیان‌گذار بهائیت خریداری شد. ساکنان عرب منطقه به‌عنوان کشاورزان مستأجر به کشت زمین ادامه دادند.

فهرست جمعیتی مربوط به حدود سال ۱۸۸۷ جمعیت «کریت ام جونی» را نزدیک به ۳۳۰ نفر مسلمان نشان می‌داد.

### بنیان‌گذاری دگانیا
در سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۷ زمین به صندوق ملی یهود فروخته شد. کیبوتص دگانیا آلف در محل ام جونی تأسیس شد و در آغاز بخشی از کلبه‌های گِلی ساخته‌شده توسط اعراب به کار گرفته شد. برای مدتی روستای عربی و شهرک یهودی در کنار هم وجود داشتند.

### دوره قیمومت بریتانیا
بر پایهٔ سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین، خربت ام جونه ۷۹ ساکن مسلمان داشت. برای المنشیه در این سرشماری آماری در دسترس نیست.

### پس از ۱۹۴۸
این روستا به احتمال زیاد همزمان با روستای العبیدیه (ناحیه طبریه) که در ۲ کیلومتری جنوب غربی آن قرار داشت تخلیه شد.

در سال ۱۹۹۲ محل روستا چنین توصیف شد: «محوطه پوشیده از علف‌ها و چند درخت نخل و اکالیپتوس است؛ هیچ اثری از ساختمان‌ها باقی نمانده. زمین‌های پیرامون آن توسط اسرائیلی‌ها کشت می‌شود.»

## جستارهای وابسته
* دگانیا آلف – نخستین کیبوتص که در سال ۱۹۰۹ در محل ام جونیه بنیان نهاده شد
* طبریه
* قیمومت بریتانیا بر فلسطین

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* المنشیه در وبگاه فلسطین در خاطره
* منشیه سمخ در ذاکرات

رده:شهرها و روستاهای خالی از سکنه شده در جریان جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین
رده:ناحیه طبریه
القدیریه

**القدیریه** () یک روستای عرب فلسطینی در بخش صفد بود. این روستا در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین در ۴ مه ۱۹۴۸ توسط هاگانا و گردان نخست پالماخ در عملیات ماتاته که زیرمجموعه‌ای از عملیات ییفتاح بود از سکنه تخلیه شد. این روستا در ۶٫۵ کیلومتری جنوب صفد و یک کیلومتری شرق وادی العمود واقع بود.

القدیریه در ارتفاع ۱۵۰ متری از سطح دریا قرار داشت و بر دریاچه طبریه که در نزدیکی آن بود ۳۶۲ متر اشراف داشت. جمعیت روستا در سال ۱۹۴۵ برابر با ۳۹۰ نفر بود که همگی مسلمان بودند. قلمرو روستا ۱۲٬۴۸۷ دونم (حدود ۱۲٫۵ کیلومتر مربع) وسعت داشت. پس از تخلیه، شهرک کاحل در سال ۱۹۸۰ بر زمین‌های این روستا بنا شد.

## جغرافیا
القدیریه در شمال شرقی فلسطین و در بخش صفد قرار داشت. روستا در ۶٫۵ کیلومتری جنوب شهر صفد و در ارتفاع ۱۵۰ متری از سطح دریا جای گرفته بود. وادی العمود که رودخانه‌ای دائمی بود در یک کیلومتری غرب روستا به سوی دریاچه طبریه جریان داشت.

قلمرو روستا ۱۲٬۴۸۷ دونم وسعت داشت. از این مقدار، ۲٬۰۲۹ دونم زیر کشت غلات بود و ۱۰٬۴۵۸ دونم غیرقابل‌کشت بود. بیشتر ساکنان به دامداری و شماری اندک به کشاورزی می‌پرداختند.

زمین‌های روستا با زمین‌های روستاهای جب یوسف، الشونه، السمکیه و غویر ابوشوشه هم‌مرز بود.

## پیشینه
### باستان‌شناسی
در سال ۱۸۸۱ میلادی، پیمایش فلسطین غربی () وابسته به صندوق اکتشاف فلسطین در نزدیکی خرابه‌ای به نام «خربة النویریه» (به معنای «ویرانه کولی‌ها») توده‌هایی از سنگ‌تراشی روی تپه‌ای پلکانی به همراه یک چاه کنده‌شده در سنگ و سه کارگاه فشردن انگور سنگی را گزارش کرد. به گفته ولید خالدی، این بقایا متعلق به دوره‌های رومی و بیزانسی بود.

### دوره قیمومت بریتانیا
در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین، جمعیت قدیریه ۱۹۴ نفر ثبت شد که همگی مسلمان بودند. در سرشماری ۱۹۳۱ این رقم به ۷۲ نفر کاهش یافت که باز هم همگی مسلمان بودند و در ۱۴ خانه زندگی می‌کردند.

بر پایه آمار روستایی ۱۹۴۵، جمعیت روستا به ۳۹۰ نفر مسلمان افزایش یافته بود.

در روستا آرامگاهی برای حکیمی محلی به نام «الشیخ الرومی» وجود داشت و خربة النویریه نیز در محدوده روستا قرار داشت.

ساکنان القدیریه در نبرد جرن حلاوه در ژوئن ۱۹۳۸ علیه انگلیسی‌ها و صهیونیست‌ها شرکت کردند.

### جنگ ۱۹۴۸ و پیامدهای آن
روستا در ۴ مه ۱۹۴۸ در جریان عملیات ماتاته (به معنای «جارو») از سکنه تخلیه شد. به گفته ایگال آلون، ساکنان منطقه خطوط ارتباطی میان روش‌پینا و صفد را مورد آزار قرار می‌دادند.

در ۱۰ سپتامبر همان سال، گردان ۱۰۳ تیپ دوباره روستا را جستجو کرد؛ زیرا برخی ساکنان به خانه‌های خود یا چادرها بازگشته بودند. در این درگیری ۳۲ فلسطینی کشته و دو سرباز اسرائیلی زخمی شدند. این عملیات با وجود دفاع گردان دوم یرموک صورت گرفت. روستا بلافاصله با مواد منفجره تخریب شد؛ بخشی از هدف این تخریب افزایش فشار بر شهر صفد بود که هنوز سقوط نکرده بود.

### دوره اسرائیل
شهرک کاحل در سال ۱۹۸۰ بر زمین‌های روستا در جنوب شرقی محل آن ساخته شد. در سال ۱۹۹۲ از القدیریه تنها چند ساختمان در میان آوارها و یک چاه سیمانی باقی مانده بود.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## کتاب‌شناسی
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* به القدیریه خوش آمدید
* القدیریه در ذاکرات
* القدیریه از مرکز فرهنگی خلیل سکاکینی

رده:شهرها و روستاهای خالی از سکنه شده در جریان جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین
رده:بخش صفد
الساخنه

**الساخنه** () روستایی عرب‌نشین فلسطینی در قضای بیسان بود. این روستا در پنج کیلومتری باختر بیسان و در کنار رود جالود (در مسیر پیوستن آن به رود اردن) جای داشت. الساخنه در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل و احتمالاً در ۱۲ مه ۱۹۴۸ به‌دست نیروهای دفاعی اسرائیل و در چارچوب عملیات گدعون از سکنه تهی شد.

روستای الساخنه در ارتفاعی نزدیک به ۹۰ متر زیر سطح دریا و بر دامنه لبه کوهستانی باختری دره اردن قرار داشت و بر غور بیسان در خاور مشرف بود. رود جالود از زمین‌های آن می‌گذشت. چشمه‌های فراوانی در این منطقه وجود داشت از جمله عین الساخنه و عین العاصی در خاور و عین زهره در شمال خاوری آن.

## پیشینه
ساکنان الساخنه در آغاز بدونشین بودند و سکونتگاهشان نخست از چادرهای بدوی تشکیل شده بود. راه اصلی بیسان–عفوله از میان این سکونتگاه می‌گذشت.

بر پایه سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین، الساخنه ۷۸ خانه مسکونی و جمعیتی شامل ۳۷۲ مسلمان، یک مسیحی و یک یهودی داشت. در سال ۱۹۳۶ میلادی، کیبوتص تل اَمال (که بعدها به نیر داوید تغییر نام یافت) اندکی جنوبی‌تر از روستا بنیاد گذاشته شد.

بر پایه آمار سال ۱۹۴۵، روستا و کیبوتص روی‌هم‌رفته ۵۳۰ مسلمان و ۲۹۰ یهودی داشتند. عرب‌ها در مجموع ۲۶۰ دونوم را به کشت غلات اختصاص داده بودند و ۸۲۸ دونوم آبیاری یا برای باغ‌کاری بهره‌گیری می‌شد. نیر داوید و الساخنه با هم ۳۴۰ دونوم زمین ساخته‌شده و غیرقابل کشت داشتند.

ساکنان روستا از عشایر قروط، مقبل الزبیدی و عرب الصقر بودند. در بیشتر زمین‌های الساخنه انگور و درختان میوه کشت می‌شد. زمین‌های زیر کشت بیشتر در شمال و شمال باختری متمرکز بودند و درختان خرما در خاور قرار داشتند. جنگل‌ها بخش گسترده‌ای از شمال باختری اراضی را می‌پوشاندند و باغ‌های سبزی و میوه در امتداد کرانه چپ رود جالود گسترده بودند.

روستا دارای تپه‌ها و بقایای باستان‌شناختی شامل ویرانه‌ها، پی‌بناها، ستون‌ها و کف‌های سنگفرش بود. در نزدیکی آن خرابه‌هایی چون تل تومس، تل الظهره بزرگ و تل الظهره کوچک قرار داشت.

## تهی شدن از سکنه
الساخنه در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از ساکنانش تهی شد. بنی موریس تاریخ و علت دقیق تخلیه را «نامعلوم» ذکر کرده‌است. ولید خالدی تاریخ آن را احتمالاً ۱۲ مه ۱۹۴۸ و در چارچوب عملیات گدعون می‌داند. جمعیت روستا در هنگام تخلیه در حدود ۶۱۵ تن بود. شمار آوارگان این روستا در سال ۱۹۹۸ نزدیک به ۳۷۷۶ تن برآورد شده‌است.

## وضعیت کنونی
بر ویرانه‌های روستا، کیبوتص تل اَمال (نیر داوید) برپا شد. همچنین در محل روستا تفرجگاهی به نام «گان هَشلوشا» و مرکزی برای پرورش ماهی در خاور جایگاه الساخنه ساخته شد.

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* به الساخنه خوش آمدید
* الساخنه در ذاکرات
* الساخنه در مرکز فرهنگی خلیل سکاکینی

رده:شهرها و روستاهای خالی از سکنه شده در جریان جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین
رده:مختصات در ویکی‌داده
السموعی

**السموعی** () روستایی عرب‌نشین فلسطینی در بخش صفد بود که در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ فلسطین و در چارچوب عملیات حیرام در ۱۲ مه ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه شد. این روستا در ۴ کیلومتری غرب شهر صفد قرار داشت. امروزه شهرک کفار شمای بر جایگاه روستای پیشین و امیریم بر بخش جنوبی زمین‌های آن بنا شده‌اند.

بر پایه آمار روستایی سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۳۱۰ نفر بود و همگی مسلمان بودند. السموعی دارای مسجد و زیارتگاهی منسوب به حکیمی محلی به نام الشیخ محمد العجمی بود.

## جغرافیا
روستای السموعی بر دامنه شرقی کوه زبود واقع بود و از سمت شرق به شهر صفد مشرف بود. این روستا در نزدیک به ۱۰۰ متری غرب جاده اصلی صفد–عکا قرار داشت و در حدود ۵ کیلومتری فراضیه واقع بود. روستاهای الظاهریه التحتا، بیت جن و میرون در پیرامون آن قرار داشتند. مساحت خود روستا ۲۷ دونم و مساحت کل اراضی آن ۱۵٬۱۳۵ دونم بود که از این میان ۱۷۰ دونم به باغ‌های زیتون و ۸۶ دونم به جاده‌ها و دره‌ها اختصاص داشت.

در پیرامون روستا آثار باستانی شامل پایه‌های دیوار، ستون‌ها، گورهای کنده‌شده در سنگ و غارها وجود داشت.

## جمعیت
شمار ساکنان روستا در سال ۱۹۲۲ میلادی ۱۷۳ نفر بود. این رقم در سال ۱۹۳۱ به ۲۱۳ نفر رسید و در سال ۱۹۴۵ جمعیت آن ۳۱۰ نفر بود که همگی مسلمان بودند. برخی منابع عربی جمعیت سال ۱۹۴۸ را ۳۶۰ نفر گزارش کرده‌اند.

## تخلیه روستا
روستای السموعی در ۱۲ مه ۱۹۴۸ در جریان عملیات حیرام تخلیه شد. به گفته بنی موریس علت تخلیه «تأثیرپذیری از سقوط شهر همجوار» (صفد) بود. برخی منابع عربی از مقاومت ساکنان روستا در برابر اشغال یاد کرده‌اند؛ در حالی که منابع دیگر گزارش داده‌اند که مردم پس از سقوط صفد در ۱۴ مه ۱۹۴۸ از ترس گریختند.

## وضعیت کنونی

از روستای السموعی امروز تنها بقایای دیوارهای برخی خانه‌ها، یک آبراه و یک چاه باقی مانده‌است. درختان انجیر و زیتون هنوز به فراوانی در محل روستا می‌رویند. در سال ۱۹۴۹ شهرک کفار شمای در شرق روستا بنیان‌گذاری شد و شهرک‌نشینان اسرائیلی از زمین‌های روستا برای دامداری و کشاورزی بهره می‌گیرند.

ساکنان پیشین السموعی امروز عمدتاً در اردوگاه عین‌الحلوه و اردوگاه نهرالبارد در لبنان و در آوارگی زندگی می‌کنند.

## السموعی در ادبیات
نویسنده فلسطینی محمد نفاع داستان کوتاه «مختار السموعی» را به نام این روستای تخلیه‌شده نوشت. در این داستان شرایط نکبه و دگرگونی نام‌ها و نشانه‌های مکانی روستاهای فلسطینی بازگو شده و نوعی جناس میان روستای السموعی در بخش صفد که در سال ۱۹۴۸ تخلیه شد و روستای السموع در جنوب الخلیل که در سال ۱۹۶۷ اشغال شد به کار رفته‌است.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* السموعی در Palestine Remembered
* السموعی در ذاکرات

رده:شهرها و روستاهای خالی از سکنه شده در جریان جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین
رده:بخش صفد
رده:مقاله‌های خرد جغرافیای فلسطین
السمرا

**السمرا** () روستایی عرب فلسطینی در بخش طبریه از قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. این روستا در ۲۱ آوریل ۱۹۴۸ در جریان جنگ داخلی ۱۹۴۷–۱۹۴۸ در سرزمین قیمومتی فلسطین از سکنه تخلیه شد. السمرا در ۱۰ کیلومتری جنوب‌شرقی شهر طبریه، بر ساحل جنوب‌شرقی دریاچه طبریه قرار داشت و نزدیک به ۳ کیلومتر با مرز سوریه و فلسطین فاصله داشت. بلندی‌های جولان از شرق بر آن مشرف بود.

روستا مسجدی در مرکز خود و چندین خرابه باستانی از جمله «خربة التوافیق» و «خربة دویربان» داشت. ساکنان السمرا عمدتاً مسلمان بودند و کشاورزی منبع اصلی درآمد آنان به‌شمار می‌رفت. پس از تخلیه، شهرک هه‌اون در سال ۱۹۴۹ بر بخشی از زمین‌های روستا بنا شد و امروزه هیچ اثری از خانه‌های روستا بر جای نمانده‌است.

## پیشینه
### دوره عثمانی
یوهان لودویگ بورکارت، پژوهشگر و جهانگرد سوئیسی، در اوایل سده نوزدهم میلادی السمرا را تنها روستای آباد ساحل شرقی دریاچه طبریه توصیف کرد و از ساختمان‌های سنگی کهن آن یاد نمود.

در سال ۱۸۳۸، ادوارد رابینسون نام روستا را «خربة السمره» ثبت کرد و آن را در ساحل شرقی دریاچه قرار داد. ساکنان روستا مسلمان بودند.

در ۱۸۷۵، ویکتور گِرَن ویرانه‌های بزرگی را در این مکان یافت که به اشتباه آن‌ها را بقایای شهر باستانی هیپوس شناسایی کرد.

فهرست جمعیتی نزدیک به سال ۱۸۸۷ جمعیت السمرا را در حدود ۱۸۰ نفر نشان می‌دهد که ۲۰ تن دروز و ۱۶۰ تن مسلمان بودند.

در سال ۱۹۱۴ (منابع عربی ۱۹۱۳ را ذکر کرده‌اند)، هواپیمایی عثمانی که از استانبول به سوی قاهره در پرواز بود، در نزدیکی روستا سقوط کرد و دو خلبان آن کشته شدند. یکی از این خلبانان  از نخستین خلبانان نیروی هوایی عثمانی بود. یادبودی عثمانی برای این رویداد در نزدیک به ۱٫۵ کیلومتری شرق محل روستا برپا شد.

### دوره قیمومت بریتانیا
بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا انجام شد، جمعیت السمرا ۱۵۷ نفر و همگی مسلمان بودند. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین، جمعیت به ۲۳۷ نفر رسید که ۲۳۲ تن مسلمان و ۵ تن بهائی بودند و روستا ۵۰ خانه داشت.

بر اساس آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت السمرا ۲۹۰ نفر بود که ۲۸۰ تن مسلمان و ۱۰ تن در گروه «دیگران» دسته‌بندی شدند. روستا ۶٬۹۱۲ دونوم زمین در مالکیت عرب‌ها داشت. از این مقدار، ۳۰ دونوم به مرکبات و موز، ۲۱ دونوم به باغ‌ها و زمین‌های آبیاری‌شده، ۶٬۸۲۸ دونوم به غلات اختصاص داشت و ۲۳ دونوم بافت ساخته‌شده بود.

### ۱۹۴۸ و پس از آن

روستا در ۲۱ آوریل ۱۹۴۸ بر اثر سقوط شهر طبریه از سکنه تخلیه شد.

السمرا درون منطقه غیرنظامی قرار داشت و پیمان‌نامه آتش‌بس حفاظت از آن را تضمین کرده بود؛ با این حال مقامات اسرائیلی با ترکیبی از فشار اقتصادی و پلیسی همه ساکنان روستاهای این منطقه را تا سال ۱۹۵۶ وادار به ترک آن کردند. بیشتر آوارگان به سوریه رفتند و شماری نیز به روستای شعب در نزدیکی عکا پناه بردند.

شهرک هه‌اون در سال ۱۹۴۹ در شمال محل روستا و بر زمین‌های آن پایه‌گذاری شد.

### وضعیت کنونی
ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ محل روستا را چنین توصیف کرد: «هیچ اثری از خانه‌های روستا بر جای نمانده‌است. یک اقامتگاه گردشگری متشکل از چند کلبه و خانه کوچک بر بخشی از محل روستا ساخته شده‌است. بخش‌های دیگر محل روستا را درختان پوشانده و زمین‌های پیرامون را اسرائیلی‌ها کشت می‌کنند.»

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* به السمرا خوش‌آمدید در فلسطین در خاطره‌ها
* السمرا در ذاکرات

رده:شهرها و روستاهای خالی از سکنه شده در جریان جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین
رده:ناحیه طبریه
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان فرانسوی
تیموریم

**تیموریم** () یک موشاو شیتوفی در مرکز اسرائیل است. این روستا در دشت ساحلی اسرائیل و در نزدیک به یک کیلومتری جنوب تقاطع ملاخی و نزدیک شهر کریات ملاخی جای دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای بیر توفیا اداره می‌شود. تیموریم افزون بر کارکرد موشاو شیتوفی، به‌عنوان یک شهرک اجتماعی برای ساکنان غیرعضو نیز فعالیت دارد.

تیموریم در سال ۱۹۴۸ به‌عنوان کیبوتص پایه‌گذاری شد و در سال ۱۹۵۳ به موشاو شیتوفی دگرگون گشت و از نخستین موشاوهای شیتوفی کشور بود. در سال ۱۹۵۴ به‌دلیل کمبود زمین از جایگاه نخستین خود در جلیل سفلا به مکان کنونی در جنوب اسرائیل جابه‌جا شد. اقتصاد روستا بر پایه صنعت و کشاورزی استوار است.

## پیشینه
روستای تیموریم در ۲۱ ژوئن ۱۹۴۸ به‌دست گروهی (گارعین) از جوانان یهودی برآمده از آفریقای جنوبی، رومانی و پادشاهی مصر و وابسته به جنبش جوانان «هانوعار هاتصیونی» به‌صورت کیبوتص بر تپه شیمرون در جلیل سفلا بنیان نهاده شد؛ در همان جایی که اکنون شهرک تیمرات قرار دارد. نام روستا از کتاب مقدس برگرفته شده‌است؛ اشاره به نقش‌برجسته‌های نخلی در معبد سلیمان در کتاب اول پادشاهان، باب ۶، آیه ۲۹.

این روستا بر زمین‌های روستای فلسطینی تخلیه‌شده «تل‌التُرمس» ساخته شد.

در سال ۱۹۵۳ تیموریم از کیبوتص به موشاو شیتوفی بازسازماندهی شد و از نخستین موشاوهای شیتوفی در اسرائیل به‌شمار می‌رفت. در سال ۱۹۵۴ به‌دلیل کمبود زمین در جایگاه نخست، روستا به مکان کنونی خود در جنوب اسرائیل منتقل شد. این جابه‌جایی بخشی از موج استقرار پس از جنگ ۱۹۴۸ بود که طی آن ارتش اسرائیل بر منطقه چیرگی یافته و بیشتر ساکنان عرب آواره شده بودند.

تیموریم به جنبش «اتحادیه کشاورزی» () وابسته است. در اواخر سده بیستم و آغاز سده بیست‌ویکم، روستا با افزودن محله مسکونی تازه‌ای برای نسل جوان گسترش یافت.

## جغرافیا
تیموریم در ارتفاع ۸۰ متری از سطح دریا در دشت ساحلی اسرائیل و در ناحیه شفلا جای دارد. روستا ۱۵ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، در حدود ۴۰ کیلومتری جنوب مرکز تل‌آویو و نزدیک به ۴۵ کیلومتری جنوب‌غربی بخش تاریخی اورشلیم و ۲ کیلومتری جنوب‌شرقی کریات ملاخی فاصله دارد. تیموریم از راه بزرگراه شماره ۴۰ به شبکه حمل‌ونقل کشور پیوند خورده‌است.

## اقتصاد
درآمد تیموریم در سال ۲۰۰۵ به‌طور عمده از صنعت (۷۴٪) و پس از آن از کشاورزی (۱۵٪) و کار بیرونی اعضا و دیگر منابع (۱۱٪) به‌دست می‌آمد. روستا دارای دو واحد صنعتی است: «تومر پلاستیکس» که مبلمان پلاستیکی برای بازار سازمانی تولید می‌کند (تأسیس در بازه ۱۹۶۱–۱۹۷۵) و «تومر ۲۰۰۰» که لوله‌های فلزی می‌سازد (تأسیس ۱۹۷۸). فرآورده‌های کشاورزی دربرمی‌گیرد پنبه، مرکبات، زیتون و گردو. گله گاو شیری ۴۵۰ رأسی روستا به‌طور مشترک با کیبوتص حولدا مدیریت می‌شود.

## جمعیت
بر پایه داده‌های سال ۲۰۱۴، بیشینه ساکنان تیموریم یهودی بودند. جمعیت روستا روندی رو به رشد داشته‌است، هرچند در سال ۲۰۱۴ کاهشی ۲٫۲ درصدی را تجربه کرد و به ۷۷۲ نفر رسید.

## ساکنان سرشناس
* اسف لوینگارت (زاده ۱۹۹۸)، بازیکن بیسبال در تیم ملی اسرائیل.
* مایکل هریس (زاده ۱۹۵۶)، پژوهشگر سیاست‌گذاری عمومی و مدیر دانشگاهی اسرائیلی-آمریکایی.

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
*  
* ریشه‌شناسی نام «تیموریم» 

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۸ (میلادی)
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۴ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۸ (میلادی) در اسرائیل
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۴ (میلادی) در اسرائیل
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مختصات در ویکی‌داده
تاروم (موشاو اسرائیل)

**تاروم** (، به معنای «برافراشته») یک موشاو در مرکز اسرائیل است. این روستا در شمال بیت شمش واقع شده و مساحتی در حدود ۱٬۸۰۰ دونوم دارد. تاروم در حوزه اداری شورای منطقه‌ای ماتیه یهودا قرار دارد و وابسته به سازمان هاپوعل همیزراحی است.

تاروم در سال ۱۹۵۰ میلادی توسط مهاجران یهودی از یمن بنیان‌گذاری شد و پس از چند سال، گروهی از یهودیان کوچین از هند نیز به آن پیوستند. نام این روستا از کتاب مزامیر (باب ۸۹، آیه ۱۴) برگرفته شده‌است. تاروم در نزدیکی شهر باستانی کتاب مقدسی صرعه ساخته شده‌است.

بر پایه آمار سال ۲۰۱۴، جمعیت تاروم ۷۷۲ نفر بوده‌است.

## جغرافیا
تاروم در ارتفاع ۲۸۸ متری از سطح دریا بر دامنه‌های جنگلی در لبه غربی کوه‌های یهودا و در منطقه دالان اورشلیم واقع شده‌است؛ جایی که زمین به‌سوی ناحیه تپه‌ماهوری شفلا شیب پیدا می‌کند. در شمال روستا، جنگل اشتائول قرار دارد که توسط صندوق ملی یهود کاشته شده و بخشی از مجموعه جنگلی بزرگ‌تری به نام پارک رابین است.

این روستا ۳۱ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۳۷ کیلومتر جنوب‌شرقی مرکز تل‌آویو و نزدیک به ۲۴ کیلومتر غرب بخش تاریخی اورشلیم فاصله دارد. تاروم در فاصله نزدیک به ۴ تا ۵ کیلومتری خط سبز قرار دارد که مرز اسرائیل با کرانه باختری رود اردن را مشخص می‌کند.

تاروم از طریق بزرگراه شماره ۴۴ به شبکه حمل‌ونقل متصل است.

## پیشینه

تاروم در ۱۹ مه ۱۹۵۰ (به روایتی ۹ مه ۱۹۵۰) بر زمین‌هایی بنیان‌گذاری شد که پیش‌تر به روستای فلسطینی صرعه () تعلق داشت. این روستای عربی تا سال ۱۹۴۸ در محل تل‌صرعه در حدود یک کیلومتری جنوب تاروم کنونی قرار داشت و آثار سکونتگاه‌های کهن در آن یافت می‌شد. در کتاب مقدس این محل با نام صرعه یا زورعه شناخته می‌شد. در سال ۱۹۳۱ میلادی ۲۷۱ نفر در ۶۵ خانه و در سال ۱۹۴۸ تعداد ۳۹۴ نفر در ۹۴ خانه در آن زندگی می‌کردند. نیروهای اسرائیلی این روستا را در ژوئیه ۱۹۴۸ تصرف کردند و ساختمان‌های آن در سال ۱۹۴۹ تخریب شد.

بنیان‌گذاران تاروم یهودیانی از یمن بودند که در چارچوب عملیات فرش پرنده () به اسرائیل مهاجرت کرده بودند. پس از چند سال، گروهی از یهودیان کوچین از جنوب هند نیز به آنان پیوستند.

نام روستا از کتاب مزامیر (باب ۸۹، آیه ۱۴) برگرفته شده‌است:

نام موشاو همسایه تعوز نیز از همین آیه گرفته شده‌است.

در سال ۲۰۱۳ بخش گسترش جدیدی در موشاو ساخته شد که نزدیک به ۵۰ خانواده از بخش دین‌دار ملی‌گرا را در خود جای داد.

## جمعیت
جمعیت تاروم در طول سال‌ها روند رو به رشدی داشته‌است. بر پایه آمار پایان سال ۲۰۱۴، تعداد ساکنان این روستا ۷۷۲ نفر بود و جمعیت آن در طول آن سال ۶٫۶ درصد رشد کرد. اکثریت ساکنان تاروم یهودی هستند.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
*  تارنمای رسمی شورای منطقه‌ای ماتیه یهودا
* تارنمای موشاو تاروم

رده:منطقه آماری ماتیه یهودا
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۰ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان اورشلیم
رده:مختصات در ویکی‌داده
میتاو

**میتاو** (، به معنای «بهترین» و «نیکوترین») یک موشاو در شمال شرقی اسرائیل است. این روستا در منطقهٔ تعنک واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای گیلبوآ قرار دارد. میتاو در دامنه‌های غربی رشته‌کوه گیلبوآ و در بخش جنوب شرقی درهٔ یزرعیل جای گرفته و ارتفاع آن از سطح دریا ۷۰ متر است.

میتاو در سال ۱۹۵۴ میلادی توسط مهاجران یهودی از کردستان و عراق بنیان‌گذاری شد و سومین روستایی بود که در مجموعهٔ تعنک تأسیس شد. نام نخست آن «تعنک گیمل» (تعنک ۳) بود. جمعیت این موشاو بر پایهٔ آمار سال ۲۰۱۴ برابر با ۴۶۱ نفر بوده‌است.

## پیشینه
موشاو میتاو در سال ۱۹۵۴ میلادی بر زمین‌های روستای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی المزار بنیان‌گذاری شد. نخستین ساکنان آن یهودیان مهاجر (عولیم) از عراق و کردستان بودند. این روستا سومین شهرک تأسیس‌شده در مجموعهٔ تعنک بود و به همین دلیل نام کاری آن «تعنک گیمل» (تعنک ۳) گذاشته شد. نام «میتاو» از کتاب پیدایش (۴۷:۱۱) برگرفته شده‌است: «یوسف … زمینی در بهترین بخش سرزمین به آنها داد».

مجموعهٔ تعنک از سه خوشهٔ تقریباً همسان از روستاهای کشاورزی تشکیل شده که هر خوشه شامل سه روستا و یک روستای مرکزی با کارکردهای خدماتی است. میتاو در شرقی‌ترین خوشه همراه با روستاهای پرازون و آویتال و روستای مرکزی مرکز یاعل جای دارد.

مهاجران نخستین پیشینهٔ کشاورزی نداشتند و ناگزیر بودند آموزش‌های کشاورزی ببینند. موشاو به‌تدریج به خودکفایی اقتصادی دست یافت.

## جغرافیا
میتاو در بخش جنوب شرقی درهٔ یزرعیل و در دامنه‌های غربی کوه‌های گیلبوآ در ارتفاع ۷۰ متری از سطح دریا واقع شده‌است. این روستا در حدود ۳۰ کیلومتری جنوب غربی دریاچهٔ طبریه، ۲۵ کیلومتری غرب رود اردن، ۷ کیلومتری جنوب شهر عفوله و ۴ کیلومتری شمال خط سبز قرار دارد. در غرب روستا وادی نحال گیلبوآ جریان دارد.

روستا از راه بزرگراه شمارهٔ ۶۰ (محور شمالی-جنوبی) و جادهٔ محلی شمارهٔ ۶۷۵ (محور شرقی-غربی) به شبکهٔ ترابری متصل است.

## جمعیت‌شناسی
جمعیت میتاو ترکیبی از ساکنان سکولار و دین‌دار است. بر پایهٔ آمار سال ۲۰۱۴، اکثریت مطلق ساکنان یهودی هستند. در پایان سال ۲۰۱۴ شمار ساکنان ۴۶۱ نفر بود و نرخ رشد جمعیت در آن سال ۲٫۴ درصد گزارش شد.

## امکانات و اقتصاد
اقتصاد میتاو امروزه تنها بخشی بر کشاورزی استوار است و بسیاری از ساکنان برای کار به بیرون از روستا رفت‌وآمد می‌کنند. در موشاو یک مرکز بهداشت، فروشگاه، کنیسه و میقوه (حوض آیینی یهود) وجود دارد. مهدکودک و دبستان در روستای مرکزی مرکز یاعل قرار دارند.

## همسایگی با کرانهٔ باختری

روستا روابط دوستانه‌ای با روستاهای عربی نزدیک یعنی سندله و مقیبله دارد. با این حال همسایگی با مناطق فلسطینی کرانهٔ باختری رود اردن در پیرامون شهر جنین به‌ویژه در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی مشکلاتی پدیدآورد. در آغاز سدهٔ بیست‌ویکم دیوار حائل اسرائیل این منطقه را از کرانهٔ باختری جدا کرد.

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
*  نمایهٔ رسمی روستا در پایگاه گلیل
*  نمایهٔ رسمی روستا در پایگاه بیت آلون
*  نمایهٔ رسمی روستا در پایگاه روم گلیل

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۴ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۴ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مناطق مسکونی در استان شمال (اسرائیل)
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:مقاله‌های دارای منابع به زبان عبری (he)
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده
موکیعیم

**موکیعیم** ( به معنای «رخنه‌گران») یک موشاو در جنوب اسرائیل است. این روستا در نزدیکی اشکلون قرار دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای حوف اشکلون اداره می‌شود.

موکیعیم در سال ۱۹۴۹ به‌عنوان کیبوتص توسط سربازان ترخیص‌شده نیروهای دفاعی اسرائیل بنیان‌گذاری شد که از مجارستان مهاجرت کرده بودند. این شهرک بر زمین‌هایی ساخته شد که پیش‌تر به روستای فلسطینی بربره تعلق داشت. نام آن به رخنه‌ای اشاره دارد که نیروهای اسرائیلی در جبهه ارتش مصر در این منطقه در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل ایجاد کردند. در سال ۱۹۵۴ این شهرک به موشاو شیتوفی (موشاو تعاونی) تبدیل شد.

## پیشینه
موکیعیم در سال ۱۹۴۹ به‌عنوان کیبوتص توسط سربازان ترخیص‌شده نیروهای دفاعی اسرائیل بنیان‌گذاری شد. این سربازان از مجارستان به فلسطین مهاجرت کرده بودند. بر پایه منابع عبری، در تأسیس این شهرک اعضای جنبش جوانان «هَنُعَر هَتصیونی» نیز مشارکت داشتند. هسته نخست بنیان‌گذاران نخست در شرق خان‌یونس ساکن شدند و در آنجا کیبوتص نیر معون را تأسیس کردند و سپس در سال ۱۹۵۱ به دستور جنبش هَعُوِد هَتصیونی به جنوب اشکلون منتقل شدند و کیبوتص موکیعیم را پایه‌گذاری کردند.

شهرک بر زمین‌هایی ساخته شد که به روستای فلسطینی بربره تعلق داشت. بربره طبق طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین قرار بود بخشی از دولت عربی باشد، اما ساکنان آن پس از تصرف روستا توسط نیروهای دفاعی اسرائیل از نیروی زمینی مصر در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل به‌زور اخراج شدند. پس از جنگ، دولت اسرائیل از بازگشت ساکنان فلسطینی جلوگیری کرد.

در سال ۱۹۵۴ این شهرک از کیبوتص به موشاو شیتوفی تبدیل شد. نام موکیعیم نمادین است و به رخنه‌ای اشاره دارد که ارتش اسرائیل در جبهه ارتش مصر در این منطقه در جنگ ۱۹۴۸ ایجاد کرد.

در سال ۲۰۰۵ موکیعیم ۲۵ خانواده را پذیرفت که در چارچوب طرح خروج یک‌جانبه اسرائیل از نوار غزه از شهرک پِئات ساده تخلیه شده بودند.

## جغرافیا
موکیعیم در جلگه ساحلی اسرائیل در ارتفاع ۵۵ متر از سطح دریا واقع شده‌است. این روستا در ۵ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۵۳ کیلومتری جنوب‌جنوب‌غربی تل‌آویو، نزدیک به ۶۴ کیلومتری جنوب‌غربی اورشلیم و ۵ کیلومتری جنوب‌شرقی شهر اشکلون قرار دارد. در شرق روستا وادی ناحال گِعا جریان دارد که در جنوب‌شرقی موشاو به وادی ناحال عُوِد می‌ریزد.

موکیعیم از طریق بزرگراه شماره ۴ به شبکه حمل‌ونقل متصل است. در امتداد ضلع شرقی روستا بقایای خط آهنی از دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین بر جای مانده که زمانی مسیر بین‌المللی حیفا به مصر را تشکیل می‌داد.

## جمعیت
بر پایه داده‌های سال ۲۰۱۴، اکثریت مطلق ساکنان موکیعیم را یهودیان تشکیل می‌دادند و در آن سال ۳۷۸ نفر در این روستا زندگی می‌کردند. جمعیت این روستا در درازمدت روندی افزایشی داشته‌است؛ از ۱۷۷ نفر در سال ۱۹۶۱ به ۱۲۱ نفر در سال ۱۹۷۲ کاهش یافت اما سپس رشد کرد و در سال ۲۰۰۵ پس از پذیرش خانواده‌های تخلیه‌شده از نوار غزه به ۲۶۵ نفر رسید و تا سال ۲۰۱۳ به ۳۸۸ نفر افزایش یافت.

## امکانات
در موکیعیم یک فروشگاه مواد غذایی، مرکز بهداشتی و مجموعه‌های ورزشی وجود دارد.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* 
*  پایگاه رسمی شورای منطقه‌ای حوف اشکلون

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۹ (میلادی) در اسرائیل
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:پیوند رده انبار از ویکی‌داده
کوخاو میخائل

**کوخاو میخائل** (، به معنای «ستارهٔ میخائل») یک موشاو در جنوب اسرائیل است. این روستا در جلگهٔ ساحلی جنوبی، میان کریات گت و اشکلون واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای حوف اشکلون قرار دارد. این موشاو در ارتفاع ۹۷ متری از سطح دریا قرار گرفته و در حدود ۱۲ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۱۰ کیلومتر جنوب شرقی شهر اشکلون فاصله دارد.

کوخاو میخائل در سال ۱۹۵۰ میلادی توسط مهاجران یهودی عراقی بنیان‌گذاری شد. این روستا بر زمین‌های روستای عربی متروکهٔ کوکبه ساخته شده و بخش نخست نام خود را از آن روستا گرفته‌است. بخش دوم نام آن برگرفته از نام سر مایکل سوبل، نیکوکار بریتانیایی، است. جمعیت روستا در سال ۲۰۱۴ برابر با ۹۸۲ نفر بوده‌است.

## جغرافیا
کوخاو میخائل در منطقهٔ شفلا در جلگهٔ ساحلی جنوبی اسرائیل جای گرفته‌است. در جنوب روستا وادی نحال تیما آغاز می‌شود. این روستا در حدود ۵۰ کیلومتر جنوب‌جنوب‌غربی مرکز تل‌آویو و نزدیک به ۵۶ کیلومتر جنوب‌غربی بخش تاریخی بیت‌المقدس واقع شده‌است. دسترسی به شبکهٔ حمل‌ونقل از راه جادهٔ محلی شمارهٔ ۲۳۲ فراهم است که در شمال روستا به بزرگراه شمارهٔ ۳۵ می‌پیوندد.

## پیشینه
موشاو کوخاو میخائل در اکتبر ۱۹۵۰ به‌عنوان اردوگاه موقت (معبارا) توسط مهاجران یهودی عراقی بنیان‌گذاری شد. این روستا بر زمین‌های روستای عربی کوکبه بنا شد که تا جنگ ۱۹۴۸ در آنجا وجود داشت. در آن زمان نام مکان صرفاً «کوخاو» (ستاره) بود که برگرفته از نام عربی روستای پیشین بود.

در سال ۱۹۵۷ در زمین‌های جنوبی کوخاو نفت کشف شد که بخشی از گسترش میدان نفتی حلص مجاور بود.

به دلیل وضعیت دشوار اقتصادی، بخش بزرگی از ساکنان اولیه موشاو را ترک کردند و روستا تقریباً خالی از سکنه شد. در سال ۱۹۵۹ بخش استقرار تصمیم به تخلیهٔ کامل موشاو گرفت و در پی آن بیشتر خانواده‌ها رفتند و تنها ۵ تا ۶ خانواده باقی ماندند. در سال ۱۹۶۰ طرحی برای اسکان مجدد ۴۰ جوان سرباز وظیفه‌پایان از موشاو نوگا ریخته شد، اما این نقشه هرگز عملی نشد.

در سال ۱۹۶۳ موشاو دوباره با ورود مهاجران یهودی از آرژانتین احیا شد. در سال ۱۹۶۴ کمیتهٔ نام‌گذاری دولتی نام روستا را به «کوخاو میخائل» تغییر داد تا یاد سر مایکل سوبل، نیکوکار بریتانیایی، را گرامی بدارد. گروه‌های دیگری از یهودیان آرژانتینی نیز در دههٔ ۱۹۷۰ به روستا آمدند. در دههٔ ۱۹۸۰ شماری از اسرائیلی‌هایی که پس از امضای پیمان صلح مصر و اسرائیل از شبه‌جزیره سینا تخلیه شده بودند نیز در این موشاو ساکن شدند.

در سال ۲۰۰۵ طرح توسعهٔ روستا اجرا شد و ۱۱۸ قطعه زمین برای ساخت خانه‌های خانوادگی در سه محلهٔ مسکونی جدید آماده‌سازی گردید.

## اقتصاد
اقتصاد محلی بر پایهٔ کشاورزی استوار است و دربرمی‌گیرد پرورش گل، مرکبات، باغداری و کشت زراعی. با این حال بیشتر ساکنان به‌عنوان کارمند یا کارآفرین در بیرون از روستا به کار مشغول‌اند و روزانه برای کار رفت‌وآمد می‌کنند. در روستا فروشگاه مواد غذایی، استخر شنا، مجموعهٔ ورزشی و مرکز فرهنگی‌اجتماعی وجود دارد.

## جمعیت
ساکنان کوخاو میخائل تقریباً همگی یهودی هستند. جمعیت روستا روندی رو به رشد داشته و در پایان سال ۲۰۱۴ به ۹۸۲ نفر رسیده بود که نسبت به سال پیش از آن ۲٫۴ درصد افزایش نشان می‌داد.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* کوخاو میخائل در وبگاه شورای منطقه‌ای حوف اشکلون

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:عراقی‌های مهاجرت‌کرده به اسرائیل
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۰ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:مختصات در ویکی‌داده
کورازیم

**کورازیم** () یک شهرک اجتماعی در شمال اسرائیل است. این شهرک بر روی فلات کورازیم در شمال دریاچه طبریه جای دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای مووئوت هاحرمون اداره می‌شود.

کورازیم در سال ۱۹۸۳ به‌عنوان یک موشاو بنیان‌گذاری شد، اما پس از ادغام با ماعوف به شهرک اجتماعی تبدیل شد. نام آن برگرفته از شهر باستانی خورزین است که در عهد جدید از آن یاد شده‌است. اکنون در محل خورزین باستانی یک پارک باستان‌شناسی پربازدید قرار دارد که در حدود ۱ کیلومتری شرق روستای کنونی واقع است.

## پیشینه
این روستا در سال ۱۹۸۳ به‌عنوان یک موشاو بنیان‌گذاری شد، اما پس از ادغام با ماعوف به شهرک اجتماعی تبدیل شد. کورازیم درست در شمال دریاچه طبریه قرار دارد و نام خود را از شهر باستانی خورزین گرفته‌است که در عهد جدید (متی ۱۱:۲۱) از آن یاد شده‌است. در محل خورزین باستانی اکنون یک پارک باستان‌شناسی پربازدید وجود دارد که در حدود ۱ کیلومتری شرق روستای کنونی واقع است.

این شهرک بر روی زمین‌های روستای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی السمکیه بنا شده‌است.

## آب‌وهوا
کورازیم دارای آب‌وهوای مدیترانه‌ای است. میانگین دمای سالانه ۲۲ درجهٔ سلسیوس است؛ گرم‌ترین ماه اوت با میانگین ۳۱ درجه و سردترین ماه ژانویه با میانگین ۱۲ درجهٔ سلسیوس است. میانگین بارش سالانه ۴۱۹ میلی‌متر است که بیشترین بارش در ژانویه با ۱۲۰ میلی‌متر و کمترین بارش در ژوئیه با ۱ میلی‌متر رخ می‌دهد.

## جستارهای وابسته
* خورزین
* دریاچه طبریه

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی کورازیم 
* کشف انگورفشار و موزاییک دورهٔ تلمود در روستای یهودی

رده:مناطق مسکونی در استان شمال (اسرائیل)
رده:آبادی‌های اسرائیلی
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۸۳ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۸۳ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقاله‌های خرد جغرافیای اسرائیل
خربة الزبابدة

**خربة الزبابدة** (، به معنای ویرانه مردم کفر زباد) روستایی عرب فلسطینی در قضای طولکرم بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۱۵ مه ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه شد. این روستا در نزدیک به ۲۰ کیلومتری جنوب غربی طولکرم و در جنوب وادی الفالق قرار داشت. خربة الزبابدة به‌جز چهار خانه متروک به‌طور کامل ویران شد.

این روستا بر فراز تپه‌ای کم‌ارتفاع و به فاصله حدود یک کیلومتر از ساحل دریا برپا شده بود. از سمت شمال بر حوض وادی الفالق مشرف بود و از غرب تپه‌های ماسه‌ای آن را محدود می‌کرد. راهی فرعی خربة الزبابدة را به شهر قلقیلیه در جنوب شرقی پیوند می‌داد.

## پیشینه
### دوره عثمانی
در دهه ۱۸۶۰ میلادی، مقامات عثمانی به روستای کفر زباد قطعه زمین کشاورزی‌ای به نام «غابت کفر زباد» در محدوده پیشین جنگل ارسوف (به عربی: الغابه) در دشت ساحلی و در غرب روستا واگذار کردند. این واگذاری پایه‌ای برای شکل‌گیری خربة الزبابدة شد. در سال ۱۸۷۰، ویکتور گرن آن را دهکده‌ای کهن و تقریباً ویران با نام «خربت البلاکیه» توصیف کرد. این دهکده بر تپه‌ای کوچک قرار داشت و راهی از آن به بندرگاهی می‌رسید که از آنجا هندوانه بارگیری و صادر می‌شد.

ساکنان این روستا از قبیله نصیرات بودند که در اواخر سده نوزدهم میلادی در این منطقه ساکن شدند.

در سال ۱۸۸۲، پیمایش فلسطین غربی که از سوی صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، «خ. الزبابده» را «روستای کوچک نوساختِ ویران‌شده‌ای» توصیف کرد.

### دوره قیمومت بریتانیا
بر پایه آمار روستایی ۱۹۴۴/۱۹۴۵، حوزه قضایی روستا ۱۰٬۸۷۹ دونم بود که از این میان ۴٬۶۲۶ دونم در مالکیت اعراب، ۴٬۸۸۴ دونم در مالکیت یهودیان و ۱٬۳۶۹ دونم اراضی عمومی بود. از بخش عربی، ۳۴۴ دونم به کشت مرکبات و موز، ۳٬۸۳۹ دونم به غلات و ۲۱۵ دونم به باغ‌های آبیاری‌شده اختصاص داشت. همچنین ۱٬۷۵۰ دونم به‌عنوان زمین‌های غیرقابل کشت طبقه‌بندی شده بود.

### ۱۹۴۸ و پیامدها
روستا در نواری ساحلی در شمال تل‌آویو قرار داشت که مستعمره‌نشینان یهودی در آن تمرکز بالایی داشتند. از همین رو «پاکسازی» این منطقه از ساکنان عرب پیش از ۱۵ مه ۱۹۴۸ از اولویت‌های نیروهای صهیونیستی بود. به احتمال زیاد سرنوشت خربة الزبابدة همانند روستای همسایه تبصُر بود که هاگانا ساکنان باقی‌مانده آن را در ۳ آوریل ۱۹۴۸ بیرون راند.

شهرک اسرائیلی یاکوم در سال ۱۹۴۷ بر زمین‌های روستا بنا شد و شهرک گاعَش نیز در سال ۱۹۵۱ بر همین زمین‌ها پایه‌گذاری گردید.

## وضعیت کنونی روستا
در سال ۱۹۹۲ وضعیت روستا چنین توصیف شد: محل روستا متروک است و پوشش گیاهی وحشی و درختان بر آن چیره شده‌اند. همه خانه‌ها به‌جز چهار خانه ویران شده‌اند. این چهار خانه هنوز سقف سالم دارند؛ سه خانه از آجر سیمانی و یکی از سنگ آذرین سخت ساخته شده‌است. تیرآهن‌های پنج خانه ویران‌شده از میان توده‌های سنگ بیرون زده‌اند. همچنین یک پیک‌نیک‌گاه برای کیبوتص یاکوم در کنار برکه‌ای طبیعی ساخته شده‌است.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## کتاب‌شناسی
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* خربة الزبابدة در Palestine Remembered
* خربة الزبابدة در ذاکرات

رده:شهرها و روستاهای خالی از سکنه شده در جریان جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین
رده:مختصات در ویکی‌داده
کووتصات شیلر

**کووتصات شیلر** () که با نام **گان شلومو** نیز شناخته می‌شود، یک کیبوتص در مرکز اسرائیل است. این کیبوتص در دشت شفله و در نزدیکی شهر رخووت جای دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای برنر اداره می‌شود.

کووتصات شیلر در اکتبر ۱۹۲۷ به دست گروهی از دانشگاهیان یهودی مهاجر از لویو و گالیسیا پایه‌گذاری شد. نام این شهرک برگرفته از نام شلومو شیلر، فعال صهیونیست در لویو، است. با وجود آنکه مقام‌های رسمی نام عبری «گان شلومو» را برای آن تصویب کردند، ساکنان همچنان از نام نخستین آن یعنی کووتصات شیلر بهره می‌گیرند.

## پیشینه
کیبوتص کووتصات شیلر در اکتبر ۱۹۲۷ به‌صورت یک «کووتصا» (گروه تعاونی کشاورزی) به دست ۱۲ دانشگاهی از لویو و گالیسیا همراه با شش فرزندشان بنیان نهاده شد. اعضای این گروه پیش از مهاجرت دو سال آموزش کشاورزی در کیبوتص کریات عنابیم گذرانده بودند. در آغاز سال ۱۹۲۷ صندوق ملی یهود زمینی به مساحت نزدیک به ۳۲۰ دونم در نزدیکی رخووت برای آنان خریداری کرد و گروه در همان سال به آنجا نقل مکان کرد. اعضای گروه از اعضای جنبش «گوردونیا» بودند.

### نام‌گذاری

شهرک به افتخار شلومو شیلر نام‌گذاری شد. شیلر فعال صهیونیست در لویو و آموزگار بنیان‌گذاران کیبوتص در دوران زندگی‌شان در لهستان بود که بعدها مدیر دبیرستان یهودی رحاویا در اورشلیم شد.

در آغاز دهه ۱۹۳۰ ساکنان کیبوتص از مقام‌ها درخواست زمین بیشتر برای گسترش شهرک کردند. مقام‌ها موافقت کردند اما به شرط آنکه روستا نامی عبری برگزیند. بر پایه تصمیم کمیته دولتی نام‌گذاری که با کاربرد نام‌های خارجی مخالف بود، نام «گان شلومو» () برای این مکان تعیین شد. با این حال ساکنان کیبوتص این نام را نپذیرفتند و همچنان از نام «کووتصات شیلر» بهره می‌گیرند. هرچند نام گان شلومو هنوز در برخی نقشه‌ها و اسناد رسمی به کار می‌رود، نام رایج در میان مردم همان نام نخستین است.

## چهره‌های سرشناس
خاخام شموئل آویدور هاکوهن، چهره برجسته یهودیت محافظه‌کار که خواستار نزدیکی یهودیان دین‌دار و سکولار در اسرائیل بود، بیست‌وپنج سال پایانی زندگی خود را در کووتصات شیلر گذراند و در سال ۲۰۰۵ در همین کیبوتص درگذشت. همچنین نمایشنامه‌نویس و کارگردان گورن آگمون از زادگان این شهرک است.

## جغرافیا
کووتصات شیلر در دشت شفله در مرکز اسرائیل و در نزدیکی شهر رخووت واقع شده‌است. ارتفاع این شهرک از سطح دریا ۴۵ متر و مساحت آن نزدیک به ۳۵۰ هکتار است. ترکیب جمعیتی آن ۹۸٫۶ درصد یهودی است.

## نگارخانه

File:גן שלמה - מראה-JNF044592.jpeg|گان شلومو ۱۹۳۵
File:קבוצת שילר - מראה הסביבה-JNF044587.jpeg|کووتصات شیلر ۱۹۳۵
File:קבוצת שילר - מראה חלקי.-JNF045621.jpeg|کووتصات شیلر ۱۹۳۵
File:Rehovot 1948.jpg|کووتصات شیلر ۱۹۴۸ (جنوب غربی رخووت)
File:Kvutzat Shiller (2).jpg|ساختمان نگهبانی
File:Kvutzat Shiller (3).jpg|تابلوی راهنما بر ساختمان نگهبانی
File:Silo in Kvutzat Shiller.jpg|برج سیلو
File:Kvutzat Shiler - restaurant.jpg|رستوران


## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* تارنمای رسمی 

رده:کیبوتص
رده:کیبوتص‌های اسرائیلی
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۲۷ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۲۷ (میلادی) در قیمومت بریتانیا بر فلسطین
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان مرکز (اسرائیل)
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:مقاله‌های دارای منابع به زبان عبری (he)
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده