اچ‌آی‌وی/ایدز در ویتنام

ویتنام با یک اپیدمی متمرکز اچ‌آی‌وی در میان گروه‌های پرخطر، از جمله کارگران جنسی و مصرف‌کنندگان مواد مخدر تزریقی، مواجه است. مواردی از اچ آی وی در تمام استان‌های ویتنام وجود دارد، اگرچه میزان پایین آزمایش، تخمین میزان شیوع این بیماری را دشوار می‌کند. میزان‌های شناخته‌شده در میان گروه‌های پرخطر به اندازه‌ای بالا هستند که خطر افزایش میزان اچ آی وی در میان جمعیت عمومی نیز وجود دارد. افراد مبتلا به اچ آی وی+ در ویتنام با تبعیض شدید مواجه هستند، چرا که این کشور از افراد مبتلا به این بیماری حمایت قانونی نمی‌کند. انگ اجتماعی، همراه با بودجه محدود و تحقیقات انسانی، کنترل این اپیدمی را دشوار می‌کند.

## گزارش‌دهی
داده‌های شیوع اچ‌آی‌وی در ویتنام عمدتاً بر اساس گزارش موارد اچ‌آی‌وی/ ایدز و نظارت بر اچ آی وی است که سالانه در ۴۰ استان از ۶۴ استان ویتنام انجام می‌شود. دولت اکنون موارد اچ‌آی‌وی را در تمام استان‌ها، ۹۳ درصد از کل مناطق و ۴۹ درصد از کل بخش‌ها گزارش می‌دهد، اگرچه بسیاری از استان‌های با شیوع بالا موارد را در ۱۰۰ درصد از بخش‌ها گزارش می‌کنند. اگرچه ویتنام گزارش موارد اچ‌آی‌وی/ایدز را اجرا کرده است، اما فقدان کلی آزمایش اچ‌آی‌وی تاکنون نشان می‌دهد که تعداد واقعی افراد مبتلا به اچ‌آی‌وی/ایدز بسیار بیشتر است.

## وضعیت فعلی
اولین مورد ابتلا به اچ‌آی‌وی در سال ۱۹۹۰ شناسایی شد. تعداد تخمینی افراد مبتلا به اچ‌آی‌وی از ۳۰۰۰ نفر در سال ۱۹۹۲ به ۲۲۰۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۷ افزایش چشمگیری یافت و پیش‌بینی می‌شود که در سال ۲۰۱۲ به ۲۸۰۰۰۰ نفر برسد. در میان این افراد، ۵۶۷۰ نفر کودک هستند. طبق گزارش صندوق بین‌المللی پول، این روند، ویتنام را در آستانه انتقال بیماری از گروه‌های پرخطر مصرف‌کنندگان مواد مخدر و کارگران جنسی به جمعیت عمومی قرار می‌دهد. در میان کسانی که مواد مخدر تزریق می‌کنند، ۱۹٪ به اچ‌آی‌وی آلوده هستند (در برخی استان‌ها تا ۳۰٪).

## تزریق دارو
مصرف‌کنندگان تزریقی مواد مخدر (IDU) تا ۶۵ درصد از افراد مبتلا به اچ آی وی را تشکیل می‌دهند. شیوع اچ آی وی در میان مردان مصرف‌کننده تزریقی مواد مخدر ۲۳٫۱ درصد تخمین زده می‌شود. تزریق مواد مخدر به عنوان عامل اصلی دو برابر شدن تعداد بیماران اچ آی وی از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ گزارش شده است.

اگرچه به نظر می‌رسد آگاهی گسترده‌ای در مورد استفاده از سوزن‌های استریل در بین معتادان تزریقی وجود دارد (۸۸٪ گزارش داده‌اند که در آخرین تزریق این کار را انجام داده‌اند)، اما استفاده از سوزن‌های مشترک در بین کسانی که قبلاً به اچ آی وی مبتلا شده‌اند، رایج است. در یک بررسی از ۲۰ استان ویتنام، ۳۵٪ از معتادان تزریقی مبتلا به اچ آی وی سوزن و سرنگ مشترک استفاده می‌کنند. علاوه بر این، معتادان تزریقی اغلب درگیر رفتارهای جنسی پرخطر می‌شوند. گزارش شده است که ۲۵٪ از مردان معتاد تزریقی در هانوی، رابطه جنسی می‌خرند و از کاندوم استفاده نمی‌کنند. در همین حال، زنان معتاد تزریقی اغلب برای تأمین نیاز دارویی خود، رابطه جنسی می‌فروشند. این امر خطر شیوع اچ آی وی را به عموم مردم افزایش می‌دهد.

## انتقال جنسی
یکی دیگر از علل اصلی شیوع اچ آی وی، انتقال جنسی از طریق کارگران جنسی است. در حالی که ۹۷٫۱٪ از کارگران جنسی زن (FSW) گزارش داده‌اند که با آخرین مشتریان خود از کاندوم استفاده کرده‌اند، این میزان در بین کسانی که مبتلا به اچ آی وی هستند، بسیار کمتر و ۴۱٫۱٪ است.

## دیگران
در حالی که اچ‌آی‌وی/ایدز فقط در گروه‌های پرخطر یک بیماری همه‌گیر باقی مانده است، زنان در جمعیت عمومی ممکن است بیشتر از آنچه گزارش شده است در معرض خطر ابتلا به اچ‌آی‌وی باشند. یک مطالعه تخمین می‌زند که انتقال گزارش‌شده اچ‌آی‌وی در بین زنان ممکن است به دلیل عدم غربالگری اچ‌آی‌وی، تنها ۱۶٪ از تعداد واقعی را نشان دهد. تخمین زده می‌شود که تعداد زنان مبتلا به عفونت اچ‌آی‌وی از کمتر از ۳۰۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۰ به ۹۰۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۷ افزایش یابد.

زنان ممکن است از طریق شرکای جنسی خود که معتاد تزریقی هستند و هویتشان فاش نشده، به اچ‌آی‌وی/ایدز مبتلا شوند. مردانی که روابط جنسی قبل از ازدواج یا خارج از ازدواج با زنان کارگر دارند، ناگزیر همسران خود را در معرض خطر اچ‌آی‌وی/ایدز قرار می‌دهند. به ویژه در استان‌هایی با جمعیت‌های متحرک، شوهران مهاجر که به دلیل دور بودن از خانه، احتمالاً به خرید رابطه جنسی و مصرف مواد مخدر می‌پردازند، ممکن است به اچ‌آی‌وی مبتلا شوند و آن را به همسران خود منتقل کنند.

با شیوع بالقوه بالای اچ آی وی در میان زنان، انتقال در دوران بارداری و زایمان، کانال دیگری برای انتقال اچ آی وی است. گزارش شده است که بیش از ۱٪ از زنان باردار در برخی استان‌ها مبتلا به اچ آی وی هستند.

## چالش‌ها
انگ اجتماعی علیه بیماران اچ آی وی مانع بزرگی برای مهار اچ آی وی است. با بیماران اچ آی وی در بیمارستان‌ها به‌طور نابرابر رفتار می‌شود و از استخدام آنها جلوگیری می‌شود. کودکان مبتلا به اچ آی وی در مدرسه مورد استقبال قرار نمی‌گیرند. در سال ۲۰۰۹، والدین در شهر هوشی مین مقامات را مجبور به اخراج کودکان مبتلا به اچ آی وی کردند. بنابراین تبعیض، مردم را از ترس آشکار شدن وضعیت اچ آی وی خود، از مراجعه برای غربالگری یا مصرف دارو منصرف می‌کند.

بودجه برنامه‌های اچ آی وی در ویتنام یکی دیگر از مسائل مبرمی است که موفقیت تلاش‌ها برای کنترل این بیماری را محدود می‌کند. در طول ۵ سال گذشته، منابع موجود تنها ۵۰٪ از تقاضا را پوشش می‌داد. علاوه بر این، از آنجایی که ۷۰٪ از این مبلغ از موسسات بین‌المللی دریافت شده است در حالی که بودجه دولتی تنها ۱۳٪ را تشکیل می‌دهد، هیچ تضمینی برای در دسترس بودن آن در آینده وجود ندارد.

چالش نهایی در منابع انسانی محدود نهفته است. کمبود نیروی کمکی در مناطق استانی و شهرستانی وجود دارد. در حال حاضر، تقریباً ۱۳۰۰ نفر از کارکنان بهداشتی در زمینه داروهای پیشگیرانه در سراسر کشور، از جمله کار ضد اچ آی وی، یا به‌طور متوسط ۲۱ نفر برای هر شهر یا منطقه وجود دارد. دکتر نگوین تان لانگ، رئیس بخش کنترل اچ آی وی وزارت بهداشت، تخمین زد که ویتنام باید تعداد کارکنان بهداشتی را تا سال ۲۰۲۰ به ۲۰۰۰۰ نفر افزایش دهد تا بتواند تعداد فزاینده موارد آلوده را مهار و کاهش دهد.

## منابع

رده:ایدز بر پایه کشور
رده:سلامت در ویتنام
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده