فرار از آلکاتراز (ژوئن ۱۹۶۲)

در شب ۱۱ ژوئن ۱۹۶۲، زندانیان فرانک موریس و دو برادر، جان و کلارنس انگلین، از زندان فدرال آلکاتراز ــ زندان فوق امنیتی واقع در جزیرهٔ آلکاتراز در خلیج سان‌فرانسیسکو، کالیفرنیا، ایالات متحدهٔ آمریکا ــ گریختند. این سه مرد پس از شش ماه آماده‌سازی برای فرار، سرهای ساختگی پاپیه ماشه‌ای شبیه به چهرهٔ خود را در تخت‌هایشان گذاشتند، از طریق دریچه‌های تهویه و راهروی خدماتی محافظت‌نشده از ساختمان اصلی زندان خارج شدند، و با استفاده از یک قایق بادی دست‌ساز از جزیره گریختند؛ سرنوشتی نامعلوم در انتظارشان بود. چهارمین زندانی، آلن وست، نتوانست همراه آنان بگریزد و در زندان ماند.

در سال‌های بعد، صدها سرنخ توسط اف‌بی‌آی و نیروهای پلیس محلی دنبال شد، اما هیچ مدرک قطعی‌ای دربارهٔ سرنوشت موریس و برادران انگلین به دست نیامد. در سال ۱۹۷۹، اف‌بی‌آی بر اساس شواهد غیرمستقیم و نظر کارشناسان نتیجه گرفت که سه زندانی احتمالاً در آب‌های سرد خلیج سان‌فرانسیسکو، هنگام تلاش برای رسیدن به ساحل، غرق شده‌اند. با این حال، پروندهٔ سرویس مارشال‌های ایالات متحده هنوز باز و فعال است، و نام موریس و برادران انگلین تا میان سال‌های ۲۰۲۶ تا ۲۰۳۱ در فهرست افراد تحت تعقیب باقی خواهد ماند. نظریه‌های گوناگون و با درجات متفاوتی از باورپذیری دربارهٔ سرنوشت این سه فراری از سوی مقام‌ها، خبرنگاران، اعضای خانواده و علاقه‌مندان ارائه شده است، و شواهد مادی و غیرمستقیم جدیدی همچنان ظاهر می‌شود و بحث‌ها را دربارهٔ امکان زنده‌ماندن آنان پس از فرار زنده نگه می‌دارد.

## تلاش‌های پیشین مهم برای فرار

پیش از فرار ماه ژوئن ۱۹۶۲، دو زندانی به نام‌های تئودور کول و رالف رو در سال ۱۹۳۷ از آلکاتراز گریختند؛ آنان در خلیج ناپدید شدند و هرگز پیدا نشدند، اگرچه مقام‌ها فرض کردند که در دریا غرق شده‌اند. زندانی دیگری به نام آرون برگت در سال ۱۹۵۸ طی تلاش برای فرار غرق شد.

## زندانیان
### فرانک موریس

**فرانک لی موریس** (زادهٔ ۱ سپتامبر ۱۹۲۶ – ناپدیدشده در ۱۵ ژوئن ۱۹۶۲) در واشینگتن، دی. سی. به دنیا آمد. او از مادری به نام کلارا زاده شد، زنی فراری که در جوانی از خانه گریخته بود. مادرش نام فرانک لی موریس را برای او برگزید و مدعی شد که با مهندسی عمران ازدواج کرده و نام او را به پسرش داده است، هرچند خود پذیرفته بود که او پدر واقعی فرانک نیست. موریس در خانهٔ نگهداری کودکان و سپس در یتیم‌خانه بزرگ شد، جایی که کلارا هفته‌ای دو بار به دیدنش می‌رفت. او رابطهٔ نزدیکی با مادرش نداشت؛ کلارا خشم‌های بی‌مهار داشت و هرگز توجه درستی به او نمی‌کرد. گفته می‌شود موریس پسرکی خوش‌برخورد و آرام بود، اما در شش‌سالگی از میز معلم پول خرد می‌دزدید و جعبهٔ نهار دیگر کودکان را می‌گشت. این رفتارها معمولاً پس از دیدارهایش با کلارا رخ می‌داد. بعدها موریس گفته بود که پدر و مادرش در سال ۱۹۳۷ درگذشتند.

در یازده‌سالگی یتیم شد و بقیهٔ کودکی خود را در خانه‌های سرپرستی گذراند. او در سیزده‌سالگی نخستین جرم خود را مرتکب شد و تا اواخر نوجوانی به دلیل جرایمی گوناگون از جمله نگهداری مواد مخدر و دستبرد بازداشت شده بود. او بخش بزرگی از سال‌های آغازین عمر خود را در زندان گذراند و در آنجا به دیگر زندانیان غذا می‌داد. پس از آن به جرم خفت‌گیری، سرقت خودرو و سرقت مسلحانه در میامی بیچ دستگیر شد. گفته می‌شود ضریب هوشی او ۱۳۳ بوده و در میان ۲ درصد بالای جمعیت از نظر هوش قرار داشته است. او مدتی را در زندان‌های فلوریدا و جورجیا گذراند و سپس برای تحمل ۱۰ سال زندان به جرم سرقت و نگهداری ماری‌جوانا به زندان ایالتی لوئیزیانا فرستاده شد. در آوریل ۱۹۵۵، موریس همراه با هم‌سلولی‌اش ویلیام مارتین از زندان لوئیزیانا گریخت؛ آنان با خودروهای گذری سفر کردند و کشاورزی سیاه‌پوست آن‌ها را سوار کرد و در حاشیهٔ پالایشگاه نفتی نزدیک بتن روژ پیاده نمود. آن دو چند ماهی را در نیواورلئان گذراندند، بانکی را در شهر کوچک اسلایدل در آن سوی دریاچه پونت‌چارترین زیر نظر گرفتند و سپس به سمت کانزاس‌سیتی رفتند؛ جایی که موریس به همراه همدست سومش، ارل برانچی، یک سال بعد در حین سرقت از خانه بازداشت شد. او در ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۶۰ به عنوان زندانی شمارهٔ AZ1441 به زندان فدرال آلکاتراز منتقل شد.

### جان و کلارنس انگلین

**جان ویلیام انگلین** (زادهٔ ۲ مه ۱۹۳۰ – ناپدیدشده در ۱۱ ژوئن ۱۹۶۲) و **کلارنس انگلین** (زادهٔ ۱۱ مه ۱۹۳۱ – ناپدیدشده در ۱۱ ژوئن ۱۹۶۲) در خانواده‌ای سیزده‌فرزندی در دانلسن‌ویل (جورجیا) به دنیا آمدند. والدین آن‌ها، جرج رابرت انگلین و راشل ون میلر انگلین، کارگران فصلی مزرعه بودند. در اوایل دههٔ ۱۹۴۰، خانواده به راسکین، حدود  جنوب تمپا، نقل مکان کردند، جایی که مزارع کامیونی و زمین‌های گوجه‌فرنگی منبع درآمد باثبات‌تری فراهم می‌کرد. هر سال در ماه ژوئن خانواده تا میشیگان مهاجرت می‌کرد تا در برداشت گیلاس شرکت کند. جان و کلارنس از کودکی جدانشدنی بودند؛ هر دو شناگران ماهری شدند و خواهر و برادران خود را با شنا کردن در آب‌های یخ‌زدهٔ دریاچه میشیگان شگفت‌زده می‌کردند.

کلارنس نخستین‌بار در چهارده‌سالگی هنگام شکستن قفل یک پمپ‌بنزین دستگیر شد. برادران انگلین در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ به صورت گروهی شروع به سرقت از بانک‌ها و مؤسسات تجاری کردند و معمولاً مکان‌هایی را هدف قرار می‌دادند که در آن زمان بسته بودند تا آسیبی به کسی نرسد. آنان ادعا کردند که تنها یک‌بار از اسلحه استفاده کرده‌اند، آن هم تفنگ اسباب‌بازی بوده است. در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۵۸، جان، کلارنس و آلفرد انگلین بانکی در شهر کلمبیا را سرقت کردند و با ۱۹٬۰۰۰ پوند پول گریختند. اف‌بی‌آی آنان را دستگیر کرد و هر سه به ۳۵ سال زندان محکوم شدند و دورهٔ محکومیت خود را در زندان ایالتی فلوریدا، زندان فدرال لیونورث و سپس زندان فدرال آتلانتا گذراندند.

پس از چندین تلاش نافرجام برای فرار از زندان آتلانتا، کلارنس که وانمود می‌کرد از اختیارات رئیس زندان برخوردار است، سعی کرد جان را به شکل غیرقانونی از زندان لیونورث خارج کند؛ او بخش بالایی یک جعبهٔ بزرگ نان را برید و بخش پایینی جعبهٔ دیگری را برداشت، جان درون یکی از آن‌ها نشست و کلارنس جعبهٔ دیگر را روی آن گذاشت و میان نان‌ها پنهان کرد. کامیونی آماده بود تا جعبه‌ها را به اردوگاه کار زندانیان ببرد، اما ناظر زندان که به اندازهٔ غیرعادی جعبه شک کرده بود، نقشه را کشف کرد. پس از این حادثه، هر دو برادر به زندان فدرال آلکاتراز منتقل شدند. جان در ۲۴ اکتبر ۱۹۶۰ با شمارهٔ زندانی AZ1476 و کلارنس در ۱۶ ژانویهٔ ۱۹۶۱ با شمارهٔ AZ1485 به آلکاتراز رسیدند.

### آلن وست

**آلن کلیتون وست** (زادهٔ ۲۵ مارس ۱۹۲۹ – درگذشتهٔ ۲۱ دسامبر ۱۹۷۸) در نیویورک به دنیا آمد. او در سال‌هایی که در جورجیا زندگی می‌کرد، لهجه‌ای جنوبی پیدا کرده بود. وست خودروهای بسیاری را دزدیده بود و پس از گذراندن سه دورهٔ زندان در مزارع کار اجباری، هنگام عبور از مرز جورجیا با یک خودروی سرقتی دستگیر شد. رفتار خشن و پرخاشگرانه‌اش باعث شد میان نگهبانان آلکاتراز محبوب نباشد و مدتی را در بند انفرادی «دی بلاک» بگذراند. او برای تنبیه به عنوان سرایدار بخش تعمیرات زندان گماشته شد. وست در طول زندگی خود بیش از ۲۰ بار بازداشت شد. او در سال ۱۹۵۵ به جرم سرقت خودرو محکوم شد و ابتدا به زندان فدرال آتلانتا و سپس به زندان ایالتی فلوریدا منتقل گردید. پس از تلاش برای فرار از زندان فلوریدا، در سال ۱۹۵۷ برای گذراندن ۱۰ سال حبس به جرم سرقت خودرو به زندان فدرال آلکاتراز فرستاده شد و به‌عنوان زندانی شمارهٔ AZ1330 ثبت گردید. او یک سال بعد، در ۱۹۵۸، برای بار دوم به آلکاتراز بازگشت و این‌بار شمارهٔ زندانی AZ1335 را دریافت کرد.

## فرار

در ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۶۰، فرانک موریس به سلول شمارهٔ ۱۳۸ در بلوک بیرونی B منتقل شد. آلن وست، هم‌سلولی‌اش در سلول مجاور بود. وست که آکوردئون می‌نواخت، به پرحرفی شهرت داشت و طبق نوشتهٔ جان کمبل بروس، خبرنگار روزنامهٔ *[[سان فرانسیسکو کرونیکل]]*، موریس احتمالاً از همان آغاز چندان از همسایه‌اش خوشش نمی‌آمد. در اواخر تابستان همان سال، وست برای مدتی نامعلوم از موریس جدا شد؛ زیرا در جریان ناهار، شورشی ساختگی ترتیب داد تا نگهبانان را مشغول کند و راه را برای دزدی به نام واگستاف باز کند تا در بخش دیگری از سالن غذاخوری یکی از زندانیان را با چاقو بزند. پس از این حادثه، وست و واگستاف هر دو به بند انفرادی D منتقل شدند. احتمال دارد موریس در اکتبر همان سال با جان انگلین آشنا شده باشد، زیرا پیش‌تر در زندان آتلانتا یکدیگر را دیده بودند. با ورود کلارنس انگلین در ژانویه، دو برادر در سلول‌های مجاور ساکن شدند. برخی منابع می‌گویند موریس و برادران انگلین پیش از آلکاتراز، وست را نمی‌شناختند. منابع دیگر اما مدعی‌اند هر چهار نفر از زندان‌های پیشین در فلوریدا و جورجیا با هم آشنا بودند.

دربارهٔ این‌که چه کسی طراح اصلی نقشهٔ فرار بود، روایت‌های متفاوتی وجود دارد. بروس می‌نویسد که نقشه زیر نظر موریس طرح‌ریزی شد. طبق گفتهٔ او، موریس در کارگاه برس‌سازی با یکی از زندانیان صحبت کرده بود که به او گفته در سال ۱۹۵۷، ویلار وینهُوِن – زندانی برق‌کار که در سال ۱۹۵۹ پس از دوازده سال حبس به‌دلیل سرقت آزاد شده بود – موتور یک فن تهویه را از کانال هوای منتهی به سقف بلوک B برداشته و جایگزینی برای آن نصب نشده است. آن زندانی با طعنه به موریس گفت: «از گاو کلید بخواه»، یعنی از نگهبان کلید بگیر. موریس تا زمان آزادی وست از انفرادی در اوایل ۱۹۶۲ صبر کرد، سپس آکاردئونی مشابه او سفارش داد و بعد نقشهٔ فرار را با وست و برادران انگلین در میان گذاشت.

پس از ناکامی وست در فرار و بازجویی‌های بعدی، او ادعا کرد که نقشهٔ فرار را خودش طراحی کرده است. به گفتهٔ او، هنگام رنگ‌زدن سقف زندان در بهار ۱۹۶۱ متوجه شده بود که کانال‌های تهویه می‌تواند راهی برای خروج باشد. او این ایده را با برادران انگلین در میان گذاشت و سپس موریس نیز به گروه پیوست. مقامات زندان با توجه به پیشینهٔ وست، نسبت به گفته‌هایش تردید داشتند و باور داشتند موریس مغز متفکر عملیات بوده است. در مقابل، داروین کون، یکی از زندانیان پیشین، در کتاب زندگی‌نامهٔ خود ادعا کرده بود که طراح اصلی نقشه در واقع جان انگلین بوده است.

در طول شش ماه بعد، زندانیان با استفاده از تیغه‌های ارهٔ دورریخته‌شده در محوطهٔ زندان، قاشق‌های فلزی از سالن غذاخوری آلکاتراز و یک دریل برقی دست‌ساز که با موتور یک جاروبرقی ساخته شده بود، مجاری تهویهٔ زیر سینک‌های خود را گسترش دادند. آنان کار خود را با مقوای رنگ‌شده پنهان می‌کردند و صدای حفاری را با نواختن آکاردئون موریس، در میان همهمهٔ «ساعت موسیقی» زندان، می‌پوشاندند.
وقتی سوراخ‌ها به‌اندازهٔ کافی بزرگ شدند تا بتوان از آن‌ها عبور کرد، زندانیان به راهروی خدماتی بدون نگهبان درست در پشت سلول‌هایشان دست یافتند و از آنجا به طبقهٔ بالایی و متروک بلوک سلول‌ها رفتند، جایی که کارگاه مخفی خود را برپا کردند. در آنجا با استفاده از بیش از پنجاه بارانی لاستیکی و سایر مواد دزدیده‌شده یا اهدایی، جلیقهٔ نجات ساختند. طرح این جلیقه‌ها را موریس از شمارهٔ مارس ۱۹۶۲ مجلهٔ *[[پاپیولر مکانیکس]]* گرفته بود که مقاله‌ای با عنوان «جلیقهٔ نجات شما — اگر روزی به آن نیاز داشته باشید، چگونه عمل خواهد کرد؟» منتشر کرده بود.

موریس ایده‌های دیگر را نیز از مجلات گرفت؛ از جمله ساخت چراغ با رزین از شمارهٔ نوامبر ۱۹۶۰ *پاپیولر مکانیکس*، و مقاله‌ای با عنوان «نشانه‌های ایمنی در آب» دربارهٔ بویه‌های دریایی و مسیرهای ایمن دریانوردی از شمارهٔ ۲۱ مه ۱۹۶۲ مجلهٔ *اسپورتس ایلاستریتد*.

آنان همچنین یک قایق بادی به ابعاد شش در چهارده فوت (۱٫۸ در ۴٫۳ متر) ساختند که درزهای آن با دقت به‌صورت دستی دوخته و با پلاستیک مایعِ موجود در کارگاه‌ها درزگیری شد و با گرمای لوله‌های بخار مجاور خشک گردید. پاروها را نیز از تختهٔ چندلا و پیچ ساختند. در نهایت، از یک کانال تهویه بالا رفتند و پرچ‌های نگهدارندهٔ یک فن بزرگ را از جای خود خارج کردند تا راهی به سقف باز کنند.

زندانیان برای پنهان کردن غیبت خود هنگام کار در خارج از سلول‌ها و نیز پس از فرار، سرهای ساختگی‌ای از مخلوط دست‌سازِ مشابه پاپیه ماشه شامل صابون، خمیر دندان، گرد سیمان و دستمال توالت ساختند و به آن‌ها ظاهری واقعی بخشیدند. برای این کار از رنگ‌های کارگاه تعمیرات و موهای جمع‌آوری‌شده از کف آرایشگاه زندان استفاده کردند. آنان حوله‌ها و لباس‌ها را زیر پتوها چیدند و سرهای ساختگی را بر بالش‌ها گذاشتند تا به نظر برسد در خواب هستند.

در شب ۱۱ ژوئن ۱۹۶۲، پس از خاموشی ساعت ۹:۳۰ شب، با آماده بودن تمام تدارکات، چهار زندانی نقشهٔ خود را برای فرار به اجرا گذاشتند. هنگامی که فرانک موریس و برادران جان و کلارنس انگلین سرهای ساختگی را در جای خود گذاشتند و سلول‌ها را برای آخرین بار ترک کردند، آلن وست متوجه شد سیمان اطراف دریچهٔ تهویه که پیش‌تر برای استحکام بخشیدن به دیوار به‌کار برده بود، سفت شده و دریچه را در جای خود قفل کرده است. از راهروی خدماتی، موریس و برادران انگلین ناچار شدند وست را رها کنند و از کانال تهویه بالا رفتند تا به سقف برسند. نگهبانان صدای مهیبی شنیدند که هنگام شکستن خروجی کانال ایجاد شد، اما پس از آن هیچ سر و صدای دیگری نیامد و منشأ صدا بررسی نشد.

آنان تجهیزات خود را با طناب بالا کشیدند و با سر خوردن از لولهٔ هواکش آشپزخانه حدود  پایین آمدند و سپس از دو حصار سیم‌خاردار دوازده‌پایی گذشتند. در ساحل شمال‌شرقی جزیره، نزدیک نیروگاه – نقطه‌ای کور در میان نورافکن‌ها و برج‌های نگهبانی – قایق بادی خود را با استفاده از یک کنسرتینای دزدیده‌شده از زندانی دیگر که به‌عنوان دم‌افزار تغییر کاربری داده بودند، باد کردند. بنا بر برآورد بازرسان، حدود ساعت ۱۰ شب، موریس و برادران انگلین قایق را به آب انداختند و از جزیرهٔ آلکاتراز دور شدند.

تا زمانی که وست موفق شد دریچه را جدا کرده و سوراخ را دوباره گشاد کند، دیگران رفته بودند. در کارگاه مخفی، او یک قایق نیمه‌تمام، یک پاروی تخته‌چندلایی، سه جلیقهٔ نجات، سر ساختگی خودش و یک قایق بادی اضافی را پیدا کرد که نیمه‌کاره برایش باقی گذاشته بودند. پس از بالا رفتن از کانال تهویه و بیرون آوردن سرش از سقف – که باعث رمیدن مرغان دریایی شد – برای لحظه‌ای از ترس خشک شد، سپس دوباره به پایین برگشت و فرسوده و خسته به سلول خود بازگشت.

## تحقیقات

به دلیل موفقیت نقشهٔ سرهای ساختگی، فرار تا ساعت ۷ صبح روز ۱۲ ژوئن کشف نشد. نگهبانان لارنس بارتلت و بیل لانگ، هنگام نواخته شدن زنگ بیدارباش، متوجه شدند کلارنس انگلین حرکتی نمی‌کند. لانگ برای بیدار کردن زندانی به ظاهر خواب‌رفته جلو رفت، اما در کمال شگفتی سر ساختگی از روی تخت به زمین افتاد. اندکی بعد نیز سرهای ساختگی فرانک موریس و جان انگلین پیدا شد.
در ده روز بعد، چندین نهاد نظامی و انتظامی عملیات گستردهٔ جست‌وجو در هوا، دریا و خشکی را آغاز کردند. در ۱۴ ژوئن، یک قایق گارد ساحلی یک پارو را در فاصلهٔ حدود  از ساحل جنوبی جزیرهٔ آنجل پیدا کرد. همان روز و در همان حوالی، کارگران قایق دیگری کیف‌پولی پیدا کردند که در پلاستیک پیچیده شده بود و شامل نام‌ها، آدرس‌ها و عکس‌هایی از دوستان و خویشاوندان برادران انگلین بود.
در ۲۱ ژوئن، یک جلیقهٔ نجات در ساحل کرانکایت، حدود سه مایل بیرون از پل گلدن گیت، به خشکی رسید. روز بعد نیز قایق زندان، جلیقهٔ نجات دیگری را در فاصلهٔ  از جزیرهٔ آلکاتراز پیدا کرد که بندهای آن هنوز از پشت گره‌خورده بود. هیچ چیز دیگری یافت نشد.

رابرت چکی، افسر پلیس سان‌فرانسیسکو، گزارش داد که در شب فرار، در بندر قایق‌های تفریحی سنت‌فرانسیس در منطقهٔ مارینا ایستاده بود که قایق ماهیگیری‌ای را نزدیک آلکاتراز در خلیج دید. حدود پانزده دقیقه بعد، قایق به‌سمت پل گلدن گیت حرکت کرد. این مشاهدات باعث شد برخی گمان کنند زندانیان همدستانی بیرون از زندان داشته‌اند که برای سوار کردنشان آمده‌اند؛ زیرا بر اساس قانون، ورود قایق‌های غیرمجاز به شعاع چندصد یاردی آلکاتراز ممنوع بود. با این حال، اف‌بی‌آی گزارش چکی را بدون بررسی جدی رد کرد.

مأموران اف‌بی‌آی در همان ابتدای تحقیقات نتیجه گرفتند که قایق بادی زندانیان باید غرق شده و آنان در آب خفه شده‌اند. آنان استدلال کردند که وسایل شخصی زندانیان از جمله دارایی‌های مهم آن‌ها بوده و باور داشتند اگر زنده می‌ماندند، آن وسایل را رها نمی‌کردند. با این حال، از آن‌جا که هیچ جسدی پیدا نشد، اف‌بی‌آی فرض را بر این گذاشت که ممکن است زندانیان به خشکی رسیده باشند.

در ۱۷ ژوئیه، یک ماه پس از فرار، کشتی نروژی *اس‌اس نورفیِل* جسدی را در فاصلهٔ  از پل گلدن گیت در اقیانوس مشاهده کرد. خدمهٔ کشتی از موضوع فرار اطلاع داشتند، اما چون امکانات نگهداری جسد در کشتی محدود بود، نتوانستند آن را از آب بیرون آورند و همچنین امکان تماس رادیویی با گارد ساحلی ایالات متحده را نداشتند.
پزشک قانونی شهرستان سان‌فرانسیسکو، هنری تورکل، احتمال داد که جسد متعلق به یکی از فراریان نباشد و تأکید کرد که بعید است پیکر انسانی بیش از یک ماه بر سطح آب باقی بماند. او پیشنهاد کرد که جسد احتمالاً متعلق به «سیسیل فیلیپ هرمن»، نانوا و بیکار ۳۴ ساله‌ای بوده که پنج روز پیش از آن از پل گلدن گیت پریده بود.

آلن وست در بازجویی‌ها گفت که زندانیان قصد داشتند ابتدا به جزیرهٔ آنجل در شمال آلکاتراز پارو بزنند و سپس به خشکی برسند، جایی که قصد داشتند لباس و خودرو بدزدند. با این حال، بازرسان اف‌بی‌آی اعلام کردند هرچند از نظر نظری ممکن بود زندانیان به جزیرهٔ آنجل برسند، اما احتمال زنده‌ماندن آنان در جریان‌های خروشان و آب‌های یخ‌زدهٔ خلیج تقریباً صفر بوده است.
بر اساس گزارش نهایی اف‌بی‌آی، قایق هرگز پیدا نشد و هیچ گزارشی از سرقت خودرو یا لباس در خشکی که بتوان آن را به آنان مرتبط دانست نیز ثبت نشد.

در هفتهٔ پس از فرار، چندین مورد فریب و شوخی گزارش شد. یک روز بعد از حادثه، مردی که خود را جان انگلین معرفی می‌کرد با وکیلی به نام «اوژنی مک‌گووان» در سان‌فرانسیسکو تماس گرفت و خواست تا جلسه‌ای با دفتر سرویس مارشال‌های ایالات متحده ترتیب دهد. هنگامی که مک‌گووان نپذیرفت، تماس‌گیرنده تلفن را قطع کرد.

کارت‌پستالی نیز به دفتر اف‌بی‌آی در سان‌فرانسیسکو رسید که روی آن نوشته شده بود: «ها ها ها! ما موفق شدیم. فرانک، جان و کلارنس.» اف‌بی‌آی آن را شوخی دانست و اثر انگشت و دستخط روی کارت را با نمونه‌های کلارنس انگلین تطبیق داد که مطابقتی نداشت.
همچنین مردی که ادعا می‌کرد فرانک موریس است، با آرتور دالیسون، رئیس موقت زندان تماس گرفت، اما هنگامی که دالیسون دربارهٔ جزئیاتی شخصی که فقط موریس می‌دانست از او پرسید، تماس‌گیرنده تلفن را قطع کرد.

## پیامدها
آلن وست که کاملاً با روند تحقیقات همکاری کرد، بلافاصله به‌عنوان هم‌دست در فرار به سلول انفرادی منتقل شد. او در آن‌جا برای دیگر زندانیان انفرادی از نقش خود در فرار با غرور سخن می‌گفت. مأموران اف‌بی‌آی ادعای وست مبنی بر این‌که نتوانسته از دریچه عبور کند را بهانه‌ای برای پنهان کردن ترس و از دست دادن شجاعتش دانستند.
در آغاز، واردن بلک‌وِل نام وست را در کنفرانس خبری اعلام نکرد، اما خبرنگار روزنامهٔ *کرانیکل*، چارلز رودباف، با بررسی عکس‌های سلول‌های زندانیان، متوجه وجود سلول چهارمی با سوراخی بزرگ در دیوار شد و نام وست را در گزارش خود آورد. پس از تماس با بلک‌وِل – که سهواً عکس سلول وست را به مطبوعات داده بود – خبر نقش او در فرار علنی شد.

پس از تعطیلی زندان آلکاتراز در سال ۱۹۶۳، وست به جزیرهٔ مک‌نیل منتقل شد و سپس دوباره به زندان فدرال آتلانتا بازگردانده شد. پس از پایان دوران محکومیتش و گذراندن دو حکم دیگر در جورجیا و فلوریدا، در سال ۱۹۶۷ آزاد شد، اما سال بعد در فلوریدا به اتهام خفت‌گیری دوباره بازداشت شد. در زندان ایالتی فلوریدا، در اکتبر ۱۹۷۲، او در درگیری‌ای که احتمالاً انگیزهٔ نژادی داشت، با چاقو زندانی دیگری را به قتل رساند. وست هنگام مرگ در سال ۱۹۷۸ به‌دلیل پریتونیت حاد، چندین حکم از جمله حبس ابد را می‌گذراند.

در ۱۶ دسامبر ۱۹۶۲، زندانی دیگری به نام جان پل اسکات با ساخت بازوبند بادی از دستکش‌های لاستیکی بادشده، توانست مسافتی حدود  را از آلکاتراز تا فورت پوینت در انتهای جنوبی پل گلدن گیت شنا کند. او توسط گروهی نوجوان پیدا شد در حالی که از هیپوترمی و خستگی رنج می‌برد. پس از بهبودی در بیمارستان ارتش لِتِرمن، به آلکاتراز بازگردانده شد.
اسکات، تنها زندانی آلکاتراز بود که شناکنان به ساحل رسید و فرارش در شرایطی دشوارتر و با تجهیزات ابتدایی‌تر از فرانک موریس و برادران انگلین انجام شد؛ همین امر نظریهٔ زنده‌ماندن آنان را تقویت کرد.

امروزه ورزشکاران مسیر شنا از آلکاتراز تا فورت پوینت را به‌عنوان بخشی از دو مسابقهٔ سالانهٔ سه‌گانهٔ فرار از آلکاتراز طی می‌کنند.

از آن‌جا که هزینهٔ نگهداری زندان آلکاتراز بیش از سایر زندان‌ها بود (نزدیک به ۱۰ دلار برای هر زندانی در روز، در مقایسه با ۳ دلار برای هر زندانی در زندان فدرال آتلانتا)، و همچنین به دلیل آن‌که ۵۰ سال مجاورت با آب شور ساختمان‌ها را به‌شدت فرسوده کرده بود، رابرت اف. کندی، دادستان کل ایالات متحدهٔ آمریکا، دستور تعطیلی این زندان را در ۲۱ مارس ۱۹۶۳ صادر کرد.

پروندهٔ فرار در اف‌بی‌آی در ۳۱ دسامبر ۱۹۷۹، پس از ۱۷ سال تحقیق، بسته شد. نتیجهٔ رسمی تحقیقات این بود که فرانک موریس و برادران جان و کلارنس انگلین به احتمال زیاد در آب‌های سرد خلیج در مسیر جزیرهٔ آنجل غرق شده‌اند. اف‌بی‌آی بقایای پیدا شده در خلیج و وسایل شخصی آنان را نشانه‌ای دانست که قایق بادی‌شان پس از ترک آلکاتراز از هم گسیخته و غرق شده است، و سه زندانی بر اثر هیپوترمی جان باخته و پیکرشان در اثر جریان‌های تند آب به دریا کشیده شده است.

پروندهٔ تحقیقات سپس به سرویس مارشال‌های ایالات متحده واگذار شد که همچنان باز است. مایکل دایک، معاون مارشال ایالات متحده، در گفت‌وگویی با ان‌پی‌آر گفت: «این پرونده هنوز دارای حکم فعال است و سرویس مارشال‌ها هرگز از جست‌وجوی افراد دست نمی‌کشد.» در سال ۲۰۰۹، دایک اظهار داشت که هنوز به‌طور منظم سرنخ‌های جدیدی دریافت می‌کند.
بر اساس قانون، حکم بازداشت این سه مرد بین ۱ سپتامبر ۲۰۲۶ تا ۱۱ مه ۲۰۳۱ منقضی خواهد شد؛ زمانی که آنان در صورت زنده بودن به سن ۱۰۰ سالگی می‌رسند.

## گزارش‌های مشاهده
در سال‌های پس از فرار، گزارش‌های متعددی از مشاهدهٔ احتمالی زندانیان فراری و نیز سرنخ‌هایی از محل احتمالی اقامت آنان منتشر شد. در ژانویهٔ ۱۹۶۵، اف‌بی‌آی شایعه‌ای را بررسی کرد مبنی بر این‌که کلارنس انگلین در برزیل زندگی می‌کند. مأمورانی به آمریکای جنوبی اعزام شدند، اما هیچ مدرک مستقیمی مبنی بر حضور او در آن‌جا نیافتند.

در سال ۱۹۶۷، مردی با دفتر اف‌بی‌آی تماس گرفت و ادعا کرد که هم‌کلاسی فرانک موریس بوده و ۳۰ سال است او را می‌شناسد، همچنین زمانی را با او در زندان گذرانده است. او گفت در مریلند با موریس روبه‌رو شده و او را دارای «ریش و سبیل کوتاه» توصیف کرد، اما از ارائهٔ جزئیات بیشتر خودداری نمود.

اعضای خانوادهٔ برادران انگلین ادعا کردند که در طول سال‌ها گاه‌به‌گاه کارت‌پستال‌ها و پیام‌هایی از منابع ناشناس دریافت کرده‌اند. بیشتر آن‌ها بدون امضا بودند و برخی با نام‌های «جری و جو» امضا شده بودند. خانواده همچنین یک کارت تبریک کریسمس در اختیار دارند که گفته می‌شود در سال ۱۹۶۲ در صندوق پستی خانه‌شان دریافت شده و روی آن نوشته بود: «برای مادر، از جان. کریسمس مبارک.»
یکی از یازده خواهر و برادر دیگر انگلین‌ها، رابرت انگلین، در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۳ گفت که خانواده برای سال‌ها تماس‌های تلفنی مرموزی دریافت می‌کردند. همچنین گزارش شد که مادر برادران انگلین تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۳، هر سال در روز مادر به‌طور ناشناس گل دریافت می‌کرد، و در مراسم خاکسپاری او دو زن بلندقد و غیرعادی با آرایش غلیظ حضور داشتند.
روزنامهٔ همان سال نوشت که مقامات فدرال اعلام کرده‌اند در اواسط تا اواخر دههٔ ۱۹۶۰ و نیز در دههٔ ۱۹۷۰ «شش یا هفت» مورد گزارش از مشاهدهٔ برادران انگلین ثبت شده، همگی در شمال فلوریدا یا جورجیا. رابرت همچنین نقل شد که گفته است در سال ۱۹۸۹، هنگام مرگ پدر برادران انگلین، دو مرد ریش‌دار در مراسم خاکسپاری شرکت کردند.

در سال ۱۹۸۹، زنی که خود را «کَتی» معرفی کرد با خط تماس برنامهٔ تلویزیونی *[[رازهای حل‌نشده]]* تماس گرفت و گزارش داد که یکی از عکس‌های کلارنس انگلین با چهرهٔ مردی که در مزرعه‌ای نزدیک ماریانا زندگی می‌کرد، مطابقت دارد. زن دیگری نیز همان عکس را شناخت و گفت آن مرد را در همان منطقه دیده است. او به‌درستی رنگ چشم، قد و دیگر ویژگی‌های فیزیکی او را توصیف کرد. شاهد دیگری نیز ادعا کرد که طرح چهرهٔ فرانک موریس شباهت چشمگیری به مردی دارد که در همان حوالی دیده بود.

## ادعاها و تحولات
در یکی از قسمت‌های برنامهٔ تلویزیونی *[[رازهای حل‌نشده]]*، نویسنده دان دِنِوی گفت‌وگوهای خود با زندانی پیشین کلارنس کارنز را بازگو کرد. کارنز ادعا کرده بود که پس از فرار، کارت‌پستالی از فرانک موریس و برادران انگلین دریافت کرده که روی آن نوشته بود: «رفتیم ماهیگیری»، عبارتی رمزی که به‌معنای موفقیت فرار آنان بود. او باور داشت که الزوُرث «بامپی» جانسون شاید قایقی را برای سوار کردن آن سه نفر در خلیج ترتیب داده و سپس آنان را در اسکلهٔ ۱۳ در منطقهٔ هانترز پوینت در سان‌فرانسیسکو پیاده کرده است. مقامات رسمی ادعاهای کارنز را تکذیب کردند.

در سال ۱۹۹۳، زندانی پیشین دیگری به نام توماس کنت در برنامهٔ تلویزیونی *[[تحت تعقیب‌ترین‌های آمریکا]]* گفت که در طرح‌ریزی فرار نقش داشته و «سرنخ‌های تازه و مهمی» به بازرسان ارائه کرده است.
او گفت دوست‌دختر کلارنس انگلین پذیرفته بود که پس از فرار در ساحل با آنان ملاقات کرده و تا مکزیک ببردشان. کنت گفت در اجرای فرار شرکت نکرد، زیرا شنا بلد نبود. مقامات به گفته‌های او مشکوک بودند، چرا که برای مصاحبه‌اش ۲٬۰۰۰ دلار دریافت کرده بود.

مردی به نام جان لروی کلی در سال ۱۹۹۳ در اعتراف در بستر مرگ خود که برای پرستارش بازگو شد، مدعی شد که همراه با همدستی، فرانک موریس و برادران انگلین را با قایق از خلیج برده و به ناحیهٔ سیاتل رسانده‌اند. او ادعا کرد که بعدتر، در حالی که وانمود می‌کرد آنان را به کانادا می‌برد، با همدستش سه زندانی را به قتل رسانده تا به ۴۰٬۰۰۰ دلار پولی که خانواده‌هایشان برایشان جمع کرده بودند دست یابند. در محلی در سیاتل که کلی گفته بود اجساد در آن دفن شده‌اند، هیچ بقایای انسانی یافت نشد.

در سال ۲۰۰۳، برنامهٔ تلویزیونی *[[افسانه‌زدایان]]* قسمت هشتم فصل نخست خود را به آزمودن امکان فرار از جزیره اختصاص داد. در این آزمایش، مجریان جیمی هاینمن و آدام سویج با همراهی یک عضو گروه، با استفاده از همان ابزار و مواد در دسترس زندانیان، قایقی ساختند و با آن با موفقیت به مارین هدلندز در شمال پل گلدن گیت رسیدند.
نتیجهٔ این برنامه این بود که فرار از آلکاتراز «ممکن» است.

در مستند سال ۲۰۱۱ شبکهٔ نشنال جئوگرافیک با عنوان *ناپدیدشدگان از آلکاتراز*، مایکل دایک، آخرین معاون مارشال مسئول پرونده، اسنادی از همان هفتهٔ فرار را کشف کرد که برخلاف ادعاهای رسمی مبنی بر این‌که هیچ قایقی پیدا نشده یا سرقتی به فرار مرتبط نبوده است، نشان می‌داد روز پس از فرار، قایقی در جزیرهٔ آنجل کشف شده بود و ردپاهایی از آن دور می‌شدند. افزون بر این، در همان روز، یک شورلت آبی مدل ۱۹۵۵ (پلاک کالیفرنیا KPB076) در شهرستان مارین به سرقت رفت — ادعایی که گزارش‌های هم‌زمان در روزنامه‌های *[[همبولت تایمز]]* و *[[سان‌فرانسیسکو اگزمینر]]* آن را تأیید می‌کردند.
روز بعد، راننده‌ای در استوکتون، در حدود  شرق سان‌فرانسیسکو، به پلیس بزرگراه کالیفرنیا گزارش داد که توسط سه مرد در یک شورلت آبی از جاده منحرف شده است.
این گزارش‌ها منجر به شکل‌گیری تئوری توطئه‌ای شد مبنی بر این‌که مقامات ممکن است در این‌باره دست به پنهان‌کاری زده باشند.
در مقابل، برخی منابع گفتند که قایق ادعاییِ پیدا شده در جزیرهٔ آنجل در واقع تور ماهیگیری بوده و خودروی سرقتی نیز احتمالاً هیچ ارتباطی با فرار نداشته است.

در همان سال، مردی ۸۹ ساله به نام باد موریس که ادعا می‌کرد پسرعموی فرانک موریس است، گفت که در «هشت یا نه» نوبت پیش از فرار، پاکت‌های پولی را برای نگهبانان آلکاتراز برده است، احتمالاً به‌عنوان رشوه. او همچنین ادعا کرد که اندکی پس از فرار، پسرعموی خود را در پارکی در سن دیگو ملاقات کرده است. دختر او که در آن زمان «هشت یا نه» سال داشت، گفت در دیدار با «دوست پدرم، فرانک» حضور داشت، اما «از ماجرا هیچ اطلاعی نداشت».

در سال ۲۰۱۴، پژوهشی دربارهٔ جریان‌های اقیانوسی توسط دانشمندان دانشگاه فناوری دلفت انجام شد که نشان داد اگر زندانیان حدود ساعت ۱۱:۳۰ شب ۱۱ ژوئن از آلکاتراز حرکت کرده باشند، احتمالاً توانسته‌اند به خلیج «نعل اسب» در شمال پل گلدن گیت برسند و بقایای وسایلشان نیز طبق جریان آب در مسیر جزیرهٔ آنجل حرکت کرده است — یعنی دقیقاً جایی که پارو و اشیای شخصی‌شان پیدا شد. با این حال، پژوهشگران تأکید کردند اگر آنان زودتر یا دیرتر حرکت کرده بودند، جزر و مد به‌گونه‌ای بود که شانس زنده‌ماندنشان بسیار اندک می‌شد.

در مستند سال ۲۰۱۵ شبکهٔ هیستوری با عنوان *آلکاتراز: جستجو برای حقیقت*، شواهد و مدارک غیرمستقیم تازه‌ای که در طول سال‌ها توسط خانوادهٔ برادران انگلین گردآوری شده بود، ارائه گردید.
کنت و دیوید ویدنر، دو نفر از بستگان برادران انگلین، کارت‌های تبریکی مربوط به کریسمس را نشان دادند که گفته می‌شد تا سه سال پس از فرار، خانواده دریافت کرده است و دستخط روی آن‌ها با دستخط خود برادران مطابقت داشت. با این حال، چون هیچ‌کدام از پاکت‌ها تمبر پست نداشتند، کارشناسان نتوانستند زمان دقیق ارسال آن‌ها را تعیین کنند.
خانواده همچنین به داستانی از دوست خانوادگی‌شان، فِرِد بریزی، اشاره کردند که با برادران انگلین بزرگ شده بود و ادعا کرد آن‌ها را در سال ۱۹۷۵ در ریو دو ژانیرو دیده است. او عکس‌هایی ارائه کرد که گفته می‌شد خودش گرفته، از جمله عکسی از دو مرد که بنا بر ادعای او، جان و کلارنس انگلین بودند و در کنار موریانه‌های تپه‌ساز ایستاده بودند. عکس‌های دیگر نیز مزرعه‌ای در برزیل را نشان می‌داد که بریزی ادعا داشت متعلق به آن دو مرد بوده است. کارشناسان فنیِ همکار خانواده تأیید کردند که عکس‌ها در سال ۱۹۷۵ گرفته شده‌اند و گفتند احتمال زیادی وجود دارد که دو مرد در عکس همان برادران انگلین باشند، هرچند که سن، وضعیت عکس و عینک آفتابی هر دو مانع تشخیص قطعی شد.
بریزی همچنین نظریهٔ جایگزینی دربارهٔ فرار مطرح کرد: او گفت زندانیان به‌جای آن‌که با قایق بادی از خلیج عبور کنند، اطراف جزیره پارو زدند و به اسکلهٔ قایق زندان رفتند، جایی که سیم برقی را ــ که گزارش شد در شب فرار از اسکله ناپدید شده بود ــ به سکان یکی از کشتی‌های مسافربری زندان بستند تا با حرکت آن به‌سمت خشکی کشیده شوند.

آرت رادریک، معاون بازنشستهٔ سرویس مارشال‌های ایالات متحده که زمانی سرپرستی تحقیقات را بر عهده داشت و سال‌ها پیش با خود بریزی مصاحبه کرده بود، عکس ارائه‌شده از سوی او را «بهترین سرنخ قابل پیگیری تاکنون» توصیف کرد، اما افزود: «ممکن است تنها داستانی زیبا باشد که واقعیت ندارد» یا حتی انحراف عمدی برای منحرف کردن مسیر تحقیقات از محل واقعی برادران انگلین. مایکل دایک نیز گفت بریزی «قاچاقچی مواد مخدر و شیاد» بوده و به گفته‌های او مشکوک است. بیوهٔ بریزی اظهار داشت که هرگز از شوهرش نشنیده بود که ادعا کند برادران انگلین را در ریو دیده و او «کلاهبرداری بود که داستان‌سازی می‌کرد».
کارشناس دیگری از سوی سرویس مارشال‌ها نیز عکس را معتبر ندانست. دایک گفت اندازه‌گیری ویژگی‌های فیزیکی برادران انگلین نشان می‌دهد که آنان با افراد در عکس برزیل مطابقت ندارند، هرچند اذعان کرد که تشخیص قطعی دشوار است و نمی‌توان این سرنخ را کاملاً مردود دانست.
در ژانویهٔ ۲۰۲۰، یک آژانس خلاق ایرلندی به‌همراه متخصصان هوش مصنوعی شرکت Identv با استفاده از فناوری تشخیص چهره نتیجه گرفتند که مردان حاضر در عکس احتمالاً همان جان و کلارنس انگلین هستند.

اعضای بازماندهٔ خانوادهٔ برادران انگلین همچنین ادعا کردند که رابرت انگلین، پیش از مرگش در سال ۲۰۱۰، به آنان گفته بود که از سال ۱۹۶۳ تا حدود ۱۹۸۷ با جان و کلارنس انگلین در تماس بوده است. بستگان زندهٔ خانواده اعلام کردند که قصد دارند برای جست‌وجوی شخصی به برزیل سفر کنند؛ اما آرت رادریک هشدار داد که ممکن است توسط مقامات برزیلی بازداشت شوند، زیرا پروندهٔ فرار از آلکاتراز همچنان یک پروندهٔ باز در اینترپل محسوب می‌شود.

در سال ۲۰۱۸، ادارهٔ پلیس سان فرانسیسکو از وجود نامه‌ای پرده برداشت که در سال ۲۰۱۳ دریافت کرده بود. نویسندهٔ نامه ادعا می‌کرد جان انگلین است و نوشته بود که فرانک موریس در سال ۲۰۰۸ و کلارنس انگلین در سال ۲۰۱۱ درگذشته‌اند.
او گفته بود که هدفش از نوشتن این نامه، مذاکره برای تسلیم شدن در ازای دریافت درمان پزشکی برای سرطانش بوده است.
اعتبار این نامه از سوی کارشناسان «نامشخص» ارزیابی شد و نه تأیید و نه رد گردید.

در سال ۲۰۱۹، در یکی از قسمت‌های مجموعهٔ تلویزیونی *[[مأموریت طبقه‌بندی‌نشده]]*، روزنامه‌نگار تحقیقی کریستوف پوتزل گزارش‌های اف‌بی‌آی دربارهٔ فرار را بررسی کرد. او ضمن اشاره به گزارش‌های اولیه مبنی بر یافتن قایق بادی در جزیرهٔ آنجل، به چندین گزارش دیگر نیز اشاره کرد که در آن‌ها خودرویی شورلت آبی، با همان مشخصات خودروی سرقت‌شده پس از فرار، در ایالت‌های مختلف دیده شده بود — از جمله در اوکلاهما، ایندیانا، اوهایو، و کارولینای جنوبی، جایی که سه ماه پس از فرار، سه مرد با مشخصاتی مشابه فراریان، تلاش کرده بودند خانه‌ای در جنگل اجاره کنند.

## در فرهنگ عامه
کتاب *[[فرار از آلکاتراز (کتاب)|فرار از آلکاتراز]]* نوشتهٔ جی. کمپبل بروس در سال ۱۹۶۳، فرار سال ۱۹۶۲ را به‌همراه دیگر تلاش‌های فرار در طول ۲۹ سالی که جزیرهٔ آلکاتراز به‌عنوان زندان مورد استفاده بود، مستند کرده است.
این کتاب در سال ۱۹۷۹ به فیلم *[[فرار از آلکاتراز (فیلم)|فرار از آلکاتراز]]* اقتباس شد که در آن کلینت ایستوود، فرد وارد و جک تیبو به‌ترتیب در نقش‌های فرانک موریس، جان انگلین و کلارنس انگلین بازی کردند و لری هنکین در نقش چارلی باتز ظاهر شد، شخصیتی که بر پایهٔ آلن وست ساخته شده بود.

نسخه‌ای داستانی از این فرار در فیلم تلویزیونی *[[آلکاتراز: داستان تکان‌دهنده کامل|آلکاتراز: داستان تکان‌دهندهٔ کامل]]* (۱۹۸۰) بازنمایی شد که بر پایهٔ روایت کلارنس کارنز ساخته شده و در آن اد لاتر، لوییس جیامبالوو و آنتونی پونزینی به‌ترتیب در نقش‌های موریس و برادران انگلین ظاهر شدند؛ فیلم نشان می‌دهد که آن‌ها با کمک بامپی جانسون از خلیج سوار قایقی می‌شوند که برای فرارشان تدارک دیده شده است.

فیلم *ترور در آلکاتراز* (۱۹۸۷) با بازی آلدو ری در نقش فرانک موریس ساخته شد؛ در این فیلم، موریس به‌عنوان تنها بازماندهٔ فرار، سال‌ها بعد به آلکاتراز بازمی‌گردد تا در سلول قدیمی خود به‌دنبال نقشه‌ای برای یافتن کلید صندوق امانات بگردد.

فیلم *[[النور عزیز]]* (۲۰۱۶) فراری تازه از زندان به نام فرانک موریس با بازی جاش لوکاس را نشان می‌دهد که در جریان سفر قهرمانان اصلی فیلم برای دیدار با النور روزولت با آنان روبه‌رو می‌شود. آن‌ها به او کمک می‌کنند تا از دست پلیس بگریزد و از کشور خارج شود. در پایان، قهرمانان فیلم کارت‌پستالی از موریس دریافت می‌کنند که نشان می‌دهد در ایرلند زندگی می‌کند.

در فصل دوم مجموعهٔ *[[لوکی (مجموعه تلویزیونی)|لوکی]]*، مشخص می‌شود که شخصیت تکرارشوندهٔ کیسی با بازی یوجین کوردرو، یکی از گونه‌های زمانی فرانک موریس است. هنگام لغزش زمانی، لوکی با بازی تام هیدلستون به زمان فرار از آلکاتراز در سال ۱۹۶۲ سفر می‌کند. جان انگلین و کلارنس انگلین در این قسمت توسط کارگردانان همان اپیزود، یعنی جاستین بنسون و آرون مورهد، ایفای نقش شده‌اند.

رمان گرافیکی *[[فرانک لی، پس از آلکاتراز]]* نوشتهٔ دیوید هستدا در سال ۲۰۲۲، روایت داستانیِ تخیلی از آن‌چه ممکن است برای فرانک موریس پس از فرار اتفاق افتاده باشد، ارائه می‌دهد. در این اثر، موریس پس از جدایی از برادران انگلین ــ پس از آن‌که هر سه از فرار جان سالم به در می‌برند ــ توسط زن و شوهری پناه داده می‌شود که حاضرند او را مخفی کنند.

## پانویس

## منابع

* 
* 
* 
*  Published in US as *When Hitler Took Cocaine and Lenin Lost His Brain*.
* 

رده:افراد گمشده در دریا
رده:فراریان
رده:کالیفرنیا در ۱۹۶۲ (میلادی)