open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
مسجد العمری

**مسجد العمری** (به عربی: ) مسجدی تاریخی در مرکز شهر دورا در استان الخلیل در جنوب کرانه باختری در فلسطین است. این مسجد یکی از برجسته‌ترین نشانه‌های باستان‌شناختی و تاریخی شهر دورا و از کهن‌ترین مسجدهای آن به‌شمار می‌رود.

مسجد العمری در دوران عثمانی ساخته شده و از سنگ‌های سنتی کهن بنا گردیده‌است. سقف درونی مسجد با طاق‌های سنگی پوشانده شده و دارای حیاط و ضمائمی است که ویژه هر مسجد است. این بنا بر روی ویرانه‌های ساختمان‌های باستانی پیشین برپا شده‌است.

## پیشینه

مسجد العمری دورا در دوران عثمانی ساخته شده‌است. این بنا از سنگ‌های سنتی کهن ساخته شده و سقف آن از درون با طاق‌های سنگی پوشیده شده‌است. مسجد دارای حیاطی مرکزی و ضمائمی است که در بیشتر مسجدهای سنتی دیده می‌شود. این سازه بر روی ویرانه‌های بناهای باستانی پیشین برپا شده‌است.

## نام‌گذاری
نام «عمری» احتمالاً برگرفته از نام خلیفه عمر بن خطاب است. در سراسر فلسطین و جهان اسلام مسجدهای کهن بسیاری با نام «عمری» ساخته شده‌اند که پیشینه آن‌ها به دوران اموی، ایوبی و عثمانی بازمی‌گردد و بسیاری از آن‌ها هنوز پابرجا هستند. مسجد العمری دورا نیز یکی از این مسجدها است.

## نگارخانه

File:محراب الجامع العمري، دورا.jpg|محراب مسجد العمری


## جستارهای وابسته
* اسلام در فلسطین
* دورا (الخلیل)
* استان الخلیل

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:مسجدهای فلسطین
رده:مسجدها در کرانه باختری
رده:زیارتگاه‌های فلسطین
مسجد الجوالی

**مسجد جوالی** یا **مسجد امیر سنجر الجولی** (به عربی: ) مسجدی در شهر الخلیل در فلسطین است که در گوشه جنوب غربی بخش کهن شهر جای دارد و بخشی از مجموعه مسجد ابراهیمی (حرم ابراهیمی) به‌شمار می‌رود. این مسجد به دستور سنجر الجولی، فرماندار مملوکی غزه و فلسطین، میان سال‌های ۱۳۱۸ و ۱۳۲۰ میلادی ساخته شد.

مسجد جوالی از مسجدهای برجسته دوره مملوکی در فلسطین است و با شیوه معماری حلبی طراحی شده‌است. این بنا به دیوار شمال شرقی حصار مسجد ابراهیمی می‌چسبد و دیگر دیوارهای آن از دل سنگ تراشیده شده‌اند؛ به همین سبب از بیرون دیده نمی‌شود. مسجد جوالی یکی از مهم‌ترین مسجدهای مسلمانان سنی در این منطقه شناخته می‌شود.

## پیشینه
مسجد جوالی به فرمان سنجر الجولی، امیر مملوکی غزه و فلسطین، میان سال‌های ۱۳۱۸ و ۱۳۲۰ میلادی و در دوران سلطنت ناصرالدین محمد بن قلاوون ساخته شد. جولی که نام مسجد از او گرفته شده‌است، این بنا را برای گسترش فضای نمازگزاری و پذیرش شمار بیشتری از نمازگزاران مسجد ابراهیمی بر پا کرد. مسجد با شیوه معماری حلبی طراحی و ساخته شد.

تقی‌الدین مقریزی، مورخ مصری سده پانزدهم میلادی، دربارهٔ سقف این مسجد نوشته‌است که از «سنگ به‌زیبایی تراشیده‌شده» ساخته شده بود.

بر پایه گزارش آرتور پنرین استنلی، کشیش انگلیسی، مسجد جوالی بر روی آرامگاه یهودا ساخته شده و آن آرامگاه در جریان ساخت‌وساز ویران شده‌است.

بنا بر منبع عبری، سنجر الجولی در همان دوره مسجدهای حرم شریف در بیت‌المقدس را نیز بازسازی و گسترش داد.

## معماری
مسجد جوالی به مجموعه مسجد ابراهیمی ضمیمه شده و بخش جدایی‌ناپذیری از طرح کلی آن است. این مسجد در کنار دیوار شمال شرقی حصار مسجد ابراهیمی جای گرفته‌است. دیوارهای باقی‌مانده مسجد از دل سنگ تراشیده شده‌اند و بنا از بیرون نمایان نیست. مسجد جوالی و مسجد ابراهیمی از راه یک گذرگاه که هم‌راستا با شبستان مسجد ابراهیمی کشیده شده به یکدیگر پیوند می‌خورند.

### ساختار درونی
مسجد از سه ایوان (آرکید) با طاق‌های متقاطع تشکیل شده که بر ستون‌های بزرگ سنگی استوارند. هر یک از گذرگاه‌های قوسی با یک گنبد پوشیده شده‌است. در میانه شبستان، گنبدی سنگی با گوشه‌هایی آراسته به طرح مقرنس و پنجره‌های موزاییکی قرار دارد.

### محراب و دیوار قبله
محراب دیوار قبله در بخش جنوب شرقی مسجد جوالی در دل سنگ دیوارهای مسجد کنده شده و با لوح‌های مرمری آذین‌شده با کنده‌کاری‌های رنگین پوشانده شده‌است. محراب همچنین نیم‌گنبدی دارد که آن نیز با سنگ مرمر تزیین شده‌است.

بنا بر منبع عبری، در گودال محراب اثر پایی بر سنگ نقش بسته که بر پایه باور مسلمانان، جای پای پیامبر اسلام محمد است. اثرهای پای همانندی در مکه و دیگر جایگاه‌های مقدس اسلامی نیز وجود دارد.

## نگارخانه


File:أحد الزخارف في المسجد الإبراهيمي.jpg|آرایه‌های مسجد
File:نافذة مستديرة أحد أشكال الفن المعماري في المسجد الإبراهيمي.jpg|نمایی دیگر از پنجره‌های موزاییکی
File:Ibrahimi Mosque Drawing.jpg|نقشه مسجد ابراهیمی


## جستارهای وابسته
* اسلام در فلسطین
* غار مخپلا
* مسجد الشمعه

## منابع

* 
* 
* 

## خواندنی‌های بیشتر
* 
* 

## پیوند به بیرون
* مسجد ابراهیمی در تارنمای شهرداری الخلیل

رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:صفحه‌هایی که از افزونه نقشه‌نگار استفاده می‌کنند
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:پیوند رده انبار از ویکی‌داده
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده
مسجد الحمادیه

**مسجد الحمادیه** (به عربی: ) بزرگ‌ترین مسجد در شهر الخضر در غرب بیت‌لحم در کرانه باختری فلسطین است. این مسجد در آغاز سده پانزدهم میلادی ساخته شده و به شیوه مملوکی بنا گردیده‌است. ساختمان مسجد دارای یک گنبد و یک مناره است و بخش بزرگی از ساکنان شهر الخضر را پوشش می‌دهد.

مسجد الحمادیه در دهه ۱۹۹۰ میلادی به دست ساکنان شهر الخضر بازسازی شد. این بنا در سال ۲۰۰۸ میلادی هدف حمله آتش‌افروزانه شهرک‌نشینان اسرائیلی قرار گرفت و آسیب جدی دید. پس از این رویداد، درخواست بازسازی و حفاظت از مسجد و شهر الخضر از سوی رهبران محلی مطرح شد.

## پیشینه و معماری
مسجد الحمادیه در اوایل سده پانزدهم میلادی در شهر الخضر در غرب بیت‌لحم ساخته شد. سبک معماری این بنا مملوکی است که از ویژگی‌های شاخص معماری دوره مملوکیان در سرزمین فلسطین به‌شمار می‌رود. ساختمان مسجد دارای یک گنبد و یک مناره است.

در دهه ۱۹۹۰ میلادی، ساکنان شهر الخضر مسجد را بازسازی و نوسازی کردند. این مسجد بزرگ‌ترین مسجد شهر الخضر است و بخش عمده‌ای از جمعیت شهر از آن بهره‌گیری می‌کنند.

## آتش‌سوزی ۲۰۰۸
بر پایه گزارش مرکز بین‌المللی رسانه‌های خاورمیانه (به انگلیسی: )، در سال ۲۰۰۸ میلادی گروهی از شهرک‌نشینان اسرائیلی از شهرک‌های افرات و الیعازر به مسجد الحمادیه حمله کردند و با بهره‌گیری از کندوهای عسل دزدیده‌شده به عنوان مادهٔ سوختنی، مسجد را به آتش کشیدند.

پس از این رویداد، امام مسجد و رهبران محلی مسلمان از تشکیلات خودگردان فلسطین درخواست کمک کردند تا مسجد بازسازی شود و از شهر الخضر در برابر حملات آینده حفاظت گردد.

## جستارهای وابسته
* اسلام در فلسطین
* مسجد عمر (بیت‌لحم)
* مسجد ایبکی

## منابع

* 
* 
* 

رده:الخضر
رده:مسجدها در کرانه باختری
رده:ساختمان‌های مسجد دارای مناره در فلسطین
رده:مقاله‌های خرد فلسطین
حمله اسرائیل به یمن

**حملهٔ اسرائیل به یمن**، ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
* حمله ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۴ اسرائیل به یمن
* حملات ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴ اسرائیل به یمن
* حملات هوایی دسامبر ۲۰۲۴ اسرائیل به یمن
* حملات ۲۰۲۵ اسرائیل به یمن
* حمله ۱۰ ژانویه ۲۰۲۵ اسرائیل به یمن
* حمله اوت ۲۰۲۵ اسرائیل به صنعا
* حملات سپتامبر ۲۰۲۵ اسرائیل به یمن

رده:حملات هوایی اسرائیل به یمن
کلیسای زیارتی نوی‌تسله

**صومعه نوی‌تْسِلِهْ** (به آلمانی: Kloster Neuzelle) یکی از مهم‌ترین بناهای مذهبی و فرهنگی در ایالت براندنبورگ، شرق آلمان است. این صومعه که در سال ۱۲۶۸ میلادی بنیان‌گذاری شده، به دلیل معماری داخلی فوق‌العاده مجلل خود، لقب «شگفتی باروک شمال» را به خود اختصاص داده است. نوی‌تسله یکی از معدود صومعه‌های کاتولیک در مناطق پروتستان‌نشین شرق آلمان است که از تخریب‌های دوران اصلاحات مذهبی جان سالم به در برد.

## تاریخچه و بازسازی باروک
این صومعه توسط «هنری سوم»، مارگراف مایسن، برای راهبان سیسترسی ساخته شد. اگرچه بنای اولیه به سبک گوتیک بود، اما پس از «جنگ‌های سی‌ساله» در قرن هفدهم، به طور کامل به سبک باروک پرزرق‌وبرق بازسازی شد. پس از حدود ۲۰۰ سال تعطیلی صومعه توسط دولت پروس، در سال ۲۰۱۸ و به مناسبت ۷۵۰امین سالگرد تأسیس، گروهی از راهبان سیسترسی دوباره به این مکان بازگشتند و زندگی صومعه‌ای را احیا کردند.

## تئاتر مقدس و آثار هنری
نوی‌تسله میزبان یکی از منحصر‌به‌فردترین گنجینه‌های هنری اروپا به نام «نمایش‌های مصائب مسیح» یا «تئاتر مقدس» است. این مجموعه شامل ۱۵ صحنه عظیم تئاتری با بوم‌های نقاشی‌شده است که قدمت آن‌ها به سال ۱۷۵۰ بازمی‌گردد و بزرگترین نمونه در نوع خود در جهان به شمار می‌آید. فضای داخلی کلیسا نیز با گچ‌بری‌های بی‌نظیر و نقاشی‌های سقفی که تمام سطح بنا را پوشانده‌اند، تجربه‌ای بصری همانند کلیساهای بزرگ جنوب آلمان و ایتالیا را فراهم می‌کند.

## باغ صومعه و آبجوسازی
علاوه بر باسیلیکا، باغ صومعه نوی‌تسله تنها «باغ باروک» اصیل در ایالت براندنبورگ است که با دقت بازسازی شده است. همچنین، سنت آبجوسازی در این صومعه با قدمتی بیش از ۴۰۰ سال همچنان ادامه دارد؛ «آبجوی سیاه نوی‌تسله» (Schwarzer Abt) یکی از مشهورترین محصولات این منطقه است که بر اساس دستورالعمل‌های قدیمی راهبان تولید می‌شود.

## نگار خانه

پرونده:Neuzelle Klosterkirche Inneres.jpg
پرونده:Neuzelle Baptism of Christ.jpg
پرونده:20040703680DR Neuzelle Klosterkirche Hochaltar.jpg
پرونده:Kloster Neuzelle Stiftskirche St Marien 14.jpg
پرونده:Kloster Neuzelle Stiftskirche St Marien 10.jpg
پرونده:20040703660DR Neuzelle Klosterkirche.jpg
پرونده:Kloster Neuzelle2023CF 19.jpg
پرونده:St.Marien Neuzelle 8 (29166004360).jpg
پرونده:Kloster Neuzelle Kreuzgang-004.JPG
پرونده:Stift Kloster Neuzelle Klosteranlage - panoramio - Gottfried Hoffmann -… (2).jpg
پرونده:Kloster Neuzelle Kreuzgang-002.JPG
پرونده:St.Marien Neuzelle 2 (29166020890).jpg
پرونده:Kloster Neuzelle2023CF 02.jpg
پرونده:Kloster Neuzelle Kreuzgang-001.JPG


## منابع

رده:کلیساهای زیارتی
رده:کلیساهای آلمان
رده:تاریخ معماری
رده:معماری باروک
رده:گردشگری در آلمان
رده:معماری آلمان شرقی
رده:تاریخ آلمان
رده:بنیان‌گذاری‌های دهه ۱۲۶۰ (میلادی) در امپراتوری مقدس روم
رده:جاذبه های گردشگری آلمان
گتی هاوس

**گتی هاوس**  اقامتگاه رسمی شهردار لس آنجلس در کالیفرنیا است. این بنا در شماره ۶۰۵ بلوار ایروینگ جنوبی در ویندزور اسکوئر واقع شده است؛ منطقه‌ای تاریخی در شرق هنکاک پارک که در فاصله تقریبی ۸ کیلومتری غرب تالار شهر لس آنجلس قرار دارد.

## تاریخچه
این خانه به نام جرج اف. گتی دوم، پسر غول نفتی، جی. پال گتی نام‌گذاری شده است. این بنا در سال ۱۹۲۱ با هزینه ۸۳٬۰۰۰ دلار (۱٫۵ میلیون دلار در سال ۲۰۲۵) به سبک احیای تودور (Tudor Revival) طراحی و ساخته شد. شرکت نفت گتی اویل در سال ۱۹۵۹ این خانه را خریداری کرد و در ۱۲ نوامبر ۱۹۷۵ ملک را به شهر لس‌آنجلس اهدا کرد. باغ‌های اصلی توسط ای.ای. هنسن طراحی شده بودند و بازسازی شده‌اند. طبق اعلام ارزیاب شهرستان لس‌آنجلس، این ملک تقریباً ۰٫۵ هکتار (۲٬۰۰۰ متر مربع) – ۲۲٬۵۲۳ فوت مربع (۲٬۰۹۲٫۵ متر مربع) وسعت دارد.

این خانه توسط یک مهاجر سوئدی به نام پل پالسون و همسرش لتا، که از آیووا به لس‌آنجلس نقل‌مکان کرده بودند، ساخته شد. پالسون دو کافه تریا تأسیس کرد؛ یکی در مرکز شهر لس‌آنجلس و دیگری در جزیره کاتالینا.

## اقامتگاه شهردار لس‌آنجلس
این خانه به اقامتگاه رسمی شهردار لس‌آنجلس تبدیل شد. شهردار تام بردلی نخستین کسی بود که در شروع دوره دوم ریاستش در سال ۱۹۷۷ به این خانه نقل‌مکان کرد و تا زمان ترک پست در سال ۱۹۹۳ در آنجا سکونت داشت. با این حال، دو جانشین بلافصل او تصمیم گرفتند به این خانه نروند، بنابراین این ملک بین سال‌های ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۵ خالی بود. شهردار ریچارد ریوردان (۱۹۹۳–۲۰۰۱) در خانه خودش در برنت‌وود اقامت داشت. شهردار جیمز هان (۲۰۰۱–۲۰۰۵) در سن پدرو زندگی می‌کرد تا فرزندانش بتوانند به اقامتگاه مادرشان نزدیک باشند.

پس از انتخابات سال ۲۰۰۵، شهردار آنتونیو ویارایگوسا اعلام کرد که او و خانواده‌اش حداقل به صورت پاره‌وقت در این خانه زندگی خواهند کرد و بین اینجا و خانه فعلی‌شان در منطقه مانت واشینگتن در بخش شمال شرقی دررفت‌آمد خواهند بود. با این حال، در سپتامبر ۲۰۰۵، ویارایگوسا تصمیم گرفت که به‌طور تمام‌وقت به این خانه نقل‌مکان کند و به دومین شهرداری تبدیل شد که در آنجا سکونت می‌یابد. در ژوئن ۲۰۰۷، ویارایگوسا و همسرش کورینا اعلام کردند که از هم جدا می‌شوند و او موقتاً از خانه گتی نقل‌مکان خواهد کرد، در حالی که همسر و فرزندانش در طول دوران جدایی به سکونت در آنجا ادامه دادند.

در سال ۲۰۱۳، شهردارِ تازه‌منتخب اریک گارستی اعلام کرد که او، همسرش امی ویک‌لند و دخترشان مایا به این خانه نقل‌مکان خواهند کرد.

پس از انتخابات ۲۰۲۲، شهردار کارن بس در ژانویه ۲۰۲۳ به این خانه نقل‌مکان کرد. صبح روز یکشنبه، ۲۱ آوریل ۲۰۲۴، فردی با شکستن پنجره وارد اقامتگاه شهردار بس شد. شهردار و خانواده‌اش آسیبی ندیدند. فرد مظنون بازداشت شد.

## منطقه آموزشی
این خانه در منطقه تحت پوشش مدارس اتحادیه مدارس لس آنجلس قرار دارد: دبستان خیابان سوم، مدرسه راهنمایی جان باروز و دبیرستان لس‌آنجلس.

## پانویس

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۲۱ (میلادی) در کالیفرنیا
رده:تاریخ لس آنجلس
رده:خانه‌ها در لس آنجلس
رده:ساختمان‌های دولتی در لس آنجلس
رده:ساختمان‌های دولتی کامل‌شده در ۱۹۲۱ (میلادی)
رده:شهرداران لس آنجلس
کاملاً ناشناس

***کاملاً ناشناس*** فیلمی در ژانر درام، معمایی و مهیج محصول سال ۲۰۱۶ به کارگردانی جاشوا مارستون و نویسندگی مشترک او و جولیان شپرد است. در این فیلم ریچل وایس، مایکل شنون، کتی بیتس و دنی گلاور ایفای نقش می‌کنند. این فیلم نخستین بار در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۶ در جشنواره فیلم ساندنس به نمایش درآمد. این فیلم در ۲۶ اوت ۲۰۱۶ توسط آمازون استودیوز و آی‌اف‌سی فیلمز اکران شد.

## داستان
زنی نشان داده می‌شود که در شهرهای مختلف با هویت‌های گوناگون زندگی‌های متفاوتی را تجربه می‌کند. در نیویورک، او دیداری را با مردی به نام کلاید در یک کافه ترتیب می‌دهد و خود را «آلیس»، زیست‌شناسی که در زمینه مطالعهٔ قورباغه‌ها تخصص دارد، معرفی می‌کند.

تام، دوست و همکار کلاید، در حال آماده شدن برای جشن تولد با همسرش رامینا است. او آلیس را به مهمانی دعوت می‌کند. آلیس با روایت‌هایی از زندگی خود در تاسمانی، دیگران را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اما تام به نظر می‌رسد او را می‌شناسد و او را «جنی» صدا می‌کند. در ادامه مشخص می‌شود که آلیس همان جنی، دوست‌دختر قدیمی تام در دوران دانشگاه است که سال‌ها پیش ناپدید شده بود.

جنی توضیح می‌دهد که طی پانزده سال گذشته با هویت‌های مختلف زندگی کرده و هر بار که احساس محدودیت کرده، زندگی قبلی خود را رها کرده است. او به نیویورک آمده تا تام را ببیند، کسی که گذشتهٔ واقعی او را می‌شناسد.

در ادامه، تام با او همراه می‌شود و به تدریج با شیوهٔ زندگی و دروغ‌های او روبه‌رو می‌شود. آلیس از تام می‌خواهد که با او همراه شود، اما تام این پیشنهاد را رد می‌کند و به زندگی خود بازمی‌گردد، در حالی که آلیس بار دیگر هویت خود را تغییر داده و ناپدید می‌شود.

## بازیگران

* ریچل وایس در نقش آلیس منینگ
* مایکل شنون در نقش تام
* کتی بیتس در نقش نینا
* دنی گلاور در نقش راجر
* کوندولا رشاد در نقش شارون
* کریس لوول در نقش برد
* تسا آلبرتسون در نقش تیلدا
* کلی اوکوین در نقش دیو
* آزیتا غنی‌زاده در نقش رامینا
* مایکل چرنوس در نقش کلاید
* زک اپلمن در نقش مالکوم
* فرانک د جولیو در نقش مارک
* عمر متولی در نقش فرشاد

## تولید
در نوامبر ۲۰۱۴ اعلام شد که مایکل شنون و ریچل وایس به جمع بازیگران این فیلم پیوسته‌اند و جاشوا مارستون کارگردانی آن را بر عهده دارد. در فوریه ۲۰۱۵، کتی بیتس و دنی گلاور نیز به گروه بازیگران پیوستند. موسیقی فیلم توسط دنی بنسی و ساوندر جوریاانس ساخته شده است.

## اکران
این فیلم نخستین بار در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۶ در جشنواره فیلم ساندنس به نمایش درآمد. آمازون استودیوز حقوق پخش فیلم را در ایالات متحده خریداری کرد و آی‌اف‌سی فیلمز نیز به‌عنوان هم‌پخش‌کننده به آن پیوست. این فیلم در ۲۶ اوت ۲۰۱۶ اکران شد.

## بازخوردها
این فیلم نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد. در متاکریتیک امتیاز ۵۸ از ۱۰۰ را کسب کرده است که نشان‌دهندهٔ «نقدهای متوسط یا مختلط» است.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
* 

رده:فیلم‌های مستقل آمریکایی
رده:فیلم‌های فیلم‌برداری‌شده در نیوجرسی
رده:فیلم‌های انگلیسی‌زبان
رده:فیلم‌های معمایی مهیج دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های درام ۲۰۱۶ (میلادی)
رده:فیلم‌های ۲۰۱۶ (میلادی)
رده:فیلم‌های مستقل ۲۰۱۶ (میلادی)
رده:فیلم‌های دلهره‌آور ۲۰۱۶ (میلادی)
رده:فیلم‌های معمایی هیجانی آمریکایی
رده:فیلم‌های مستقل بریتانیا
رده:فیلم‌های معمایی هیجانی بریتانیایی
رده:فیلم‌های جوشوا مارستون
کنوت

**کَنوت** (به عبری: ) یک نهاد آموزشی و دهکدهٔ جوانان در جنوب اسرائیل است. این دهکده در نزدیکی گدرا جای دارد و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای بئر توویا قرار می‌گیرد. کَنوت در سال ۱۹۵۲ پایه‌گذاری شد و به‌عنوان مجتمعی آموزشی با شبانه‌روزی برای دانش‌آموزان کار می‌کند.

نام کَنوت از واژهٔ عبری «کَنا» به معنای «نهال نوشونده» گرفته شده که تنها یک بار در کتاب مقدس آمده‌است. این دهکده بر زمین‌های روستای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی بشیت بنا شده و امروزه دربرگیرندهٔ برنامه‌های آموزشی در زمینه‌های کشاورزی، ورزش و آموزش پلیس است.

## ریشه‌شناسی نام
نام «کَنوت» از واژهٔ عبری «کَنا» (כַּנָּה) به معنای «نهال» برگرفته شده‌است. این واژه تنها یک بار در کتاب مقدس عبری، در مزامیر باب ۸۰ آیهٔ ۱۶ به کار رفته‌است: «(خداوندا، نگاهبان باش) نهالی را که دست راستت کاشته‌است». بر پایهٔ وبگاه رسمی دهکده، این نام به دلیل سرشت دهکده که دگرگونی‌ها و دگردیسی‌های بسیاری را از سر گذرانده برگزیده شد و نمادی از ارزش‌های ریشه‌داری و نوآوری است.

## جغرافیا
کَنوت در بلندای ۷۰ متری از سطح دریا در جلگهٔ ساحلی اسرائیل جای دارد. این دهکده در حدود ۱۰ کیلومتری کرانهٔ دریای مدیترانه، نزدیک به ۳۰ کیلومتری جنوب تل‌آویو و در حدود ۹ کیلومتری شرق اشدود واقع شده‌است. مساحت مجموعهٔ کَنوت ۱۲۰۰ دونم (۱٫۲ کیلومتر مربع) است که بخشی از آن زمین‌های کشاورزی را دربرمی‌گیرد. کَنوت از راه بزرگراه شمارهٔ ۴۱ به شبکهٔ راه‌های کشور پیوند دارد.

## پیشینه
### پایه‌گذاری
سنگ بنای نهاد آموزشی کَنوت در اوت ۱۹۵۱ گذاشته شد. این نهاد در اکتبر ۱۹۵۲ با نزدیک به ۱۰۰ دانش‌آموز در دو کلاس مقدماتی و دو کلاس دبیرستانی از سوی شورای کارگران (هیستادروت کلی) و با کمک مالی سازمان «پیونیر ومن» (به انگلیسی: ) از ایالات متحده گشایش یافت. دهکده بر زمین‌های روستای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی بشیت بنا شد.

در ۳ دسامبر ۱۹۵۲ آیین گشایش رسمی با حضور بِبا ایدلسون، آبراهام هرتسفلد و موشه کول از سازمان عالیات هَنوعار برگزار شد. نخستین مدیر آموزشگاه استر فاخهولتس بود.

### سال‌های نخست
در دومین سال تحصیلی، شمار دانش‌آموزان به ۱۱۵ نفر رسید. در ۲ اوت ۱۹۵۵ آیین فارغ‌التحصیلی نخستین دوره برگزار شد و گزارش شد که همهٔ فارغ‌التحصیلان قصد پیوستن به ناحال (سپاه پیشگامان جوان ارتش) را داشتند.

در سال ۱۹۵۶ شمار دانش‌آموزان به نزدیک ۱۵۰ نفر رسید. نخستین دورهٔ چهارسالهٔ آموزشگاه در اوت همان سال به پایان رسید و بیشتر فارغ‌التحصیلان به هستهٔ ناحال در عین گِو پیوستند؛ چهار تن نیز برای ادامهٔ تحصیل در دانشکدهٔ کشاورزی رحووُت پذیرفته شدند. در سال ۱۹۵۸ تصمیم گرفته شد که کلاس‌های روزانه (بدون شبانه‌روزی) نیز در آموزشگاه دایر شود.

### دورهٔ معاصر
کَنوت امروزه وابسته به سازمان نعمت (به عبری: ) است و به‌عنوان دهکدهٔ جوانان کار می‌کند. مجموعهٔ آموزشی کَنوت در حال حاضر سه برنامهٔ اصلی دارد: آموزشگاه کشاورزی (با گرایش پرورش اسب)، آموزشگاه ورزشی (با همکاری باشگاه فوتبال مکابی تل‌آویو) و آموزشگاه پلیس. در حدود ۲۰۰ دانش‌آموز در شبانه‌روزی زندگی می‌کنند و ۵۰ تا ۱۰۰ دانش‌آموز روزانه نیز در آموزشگاه درس می‌خوانند. کادر آموزشگاه نزدیک به ۳۰ نفر است.

## جمعیت
بر پایهٔ داده‌های دفتر مرکزی آمار اسرائیل، ساکنان کَنوت را یهودیان تشکیل می‌دهند. جمعیت این دهکده در درازمدت نوسان‌های اندکی داشته‌است. جدول زیر روند دگرگونی جمعیت کَنوت را نشان می‌دهد:

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی کَنوت 

## منابع

* 
* 
* 

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۲ (میلادی)
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۲ (میلادی) در اسرائیل
کارمی کاتیف

**کرمای کتیف** (به عبری: ) یک شهرک اجتماعی در جنوب اسرائیل است. این شهرک در نزدیکی خط سبز در جنوب کرانه باختری جای دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای لاخیش اداره می‌شود. کرمای کتیف در سال ۲۰۱۶ از سوی ساکنان پیشین موشاو کتیف بنیان‌گذاری شد که پس از اجرای طرح خروج اسرائیل از نوار غزه از نوار غزه کوچانده شده بودند.

این شهرک در منطقه‌ای کم‌جمعیت در مرز شفلا و کوهستان یهودا و در ارتفاع نزدیک به ۳۶۰ متری از سطح دریا ساخته شده‌است. کرمای کتیف بر ویرانه‌های روستای فلسطینی الدوایمه بنا شده که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل ویران شد و محل وقوع کشتار دوایمه بود.

## جغرافیا
کرمای کتیف در چشم‌اندازی نیمه‌جنگلی در مرز بلندی‌های شفلا و کوهستان یهودا واقع شده‌است. از شمال این شهرک، رود لاخیش (ناحال لاخیش) می‌گذرد و در جنوب آن، زمین‌های خشک آغاز می‌شود که به‌تدریج به بیابان نگو پیوند می‌خورد.

این شهرک در فاصلهٔ نزدیک به ۳۷ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۶۰ کیلومتری جنوب‌جنوب‌شرقی تل‌آویو، نزدیک به ۴۰ کیلومتری جنوب‌غربی اورشلیم و ۱۵ کیلومتری جنوب‌شرقی کریات‌گات قرار دارد. شهرک تنها ۳ کیلومتر با خط سبز فاصله دارد که مرز بین‌المللی اسرائیل و کرانه باختری را مشخص می‌کند. کرمای کتیف از راه جادهٔ محلی شمارهٔ ۳۵۸ به شبکهٔ راه‌ها متصل است.

## پیشینه
### پس‌زمینه و جابه‌جایی
پس از اجرای طرح خروج اسرائیل از نوار غزه در سال ۲۰۰۵، ساکنان شهرک کتیف در نوار غزه تخلیه شدند. بیشتر این خانواده‌ها که خواهان ماندن در یک بافت اجتماعی یکپارچه بودند، در سال ۲۰۰۶ به اردوگاه کاروان‌های موقت (کاراویلا) در کنار موشاو أماتسیا منتقل شدند.

### ساخت شهرک
ساخت‌وساز کرمای کتیف در سال ۲۰۱۲ با برگزاری آیین رسمی کلنگ‌زنی آغاز شد. در این مرحله، ۶۰ خانواده برای سکونت در شهرک آماده می‌شدند که ۳۴ خانواده از ساکنان پیشین کتیف و ۲۶ خانواده از دیگر شهرک‌های تخلیه‌شدهٔ نوار غزه بودند. آغاز عملیات ساختمانی ۱۸ ماه به تأخیر افتاد و تنها پس از توافق میان دولت و نمایندگان أماتسیا ممکن شد؛ زیرا شهرک بر زمین‌های متعلق به أماتسیا بنا می‌شد. بر پایهٔ این توافق، أماتسیا زمین‌ها را به دولت بازگرداند و در عوض زمین‌های جایگزین دریافت کرد و بخشی از بدهی‌های شهرداری آن بخشوده شد.

در فاز نخست ساخت، ۷۰ واحد مسکونی برنامه‌ریزی شده بود. ساخت خانه‌های دائمی در سال‌های ۲۰۱۵–۲۰۱۶ آغاز شد و نخستین خانواده در سال ۲۰۱۶ به خانهٔ دائمی خود نقل‌مکان کرد.

### سرشت اجتماعی
کرمای کتیف دارای گرایش دینی‌ملی‌گرایانه است و نزدیک به ۱۶۵ خانواده در آن زندگی می‌کنند. در این شهرک امکاناتی همچون مهدکودک‌ها، دبیرستان یشیوا، کنیسه، زمین فوتبال و میکوه (حوضچهٔ آیینی) فعال است.

## یافته‌های باستان‌شناختی
در جریان عملیات آماده‌سازی زمین برای ساخت شهرک، یافته‌های باستان‌شناختی فراوانی از دوره‌های مفرغ، آهن، هخامنشی، یونانی‌مآبی و تا دورهٔ عثمانی کشف شد. از جمله این یافته‌ها می‌توان به غارهای کلومباریوم (کبوترخانه) و کارگاه‌های روغن‌کشی زیتون اشاره کرد.

کرمای کتیف بر محل روستای فلسطینی الدوایمه ساخته شده که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل ویران شد و محل وقوع کشتار دوایمه بود.

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* تارنمای رسمی شورای منطقه‌ای لاخیش

رده:آبادی‌های اسرائیلی
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۱۶ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۲۰۱۶ (میلادی) در اسرائیل
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مختصات در ویکی‌داده
جبهه مردم

**جبهه مردم** (به کردی: ، به معنی «جبهه مردم») یک حزب سیاسی در اقلیم کردستان عراق است که از سوی لاهور شیخ جنگی، رئیس مشترک پیشین اتحادیه میهنی کردستان، بنیان‌گذاری شده‌است. این حزب در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۴ پروانه رسمی خود را از وزارت کشور دریافت کرد و در نخستین کنگره تأسیسی خود در اربیل رسماً آغاز به کار نمود.

جبهه مردم خدمت به مردم کرد، آزادی بیان، حقوق مدنی، برابری و دموکراسی را ارزش‌های بنیادین خود می‌داند. این حزب از دل انشعاب در اتحادیه میهنی کردستان پدید آمد و گرایش سوسیال‌دموکراتیک و سکولار دارد.

جبهه مردم در انتخابات پارلمانی عراق در ۲۰۲۵ شرکت کرد اما نتوانست کرسی‌ای به دست آورد. با این حال در انتخابات پارلمان اقلیم کردستان در سال ۲۰۲۴ توانست ۲ کرسی از ۱۰۰ کرسی این پارلمان را کسب کند.

## پیشینه
پس از درگذشت جلال طالبانی، بنیان‌گذار و رهبر اتحادیه میهنی کردستان، در سال ۲۰۱۷ (میلادی)، کشمکش بر سر رهبری حزب میان پسرش بافل طالبانی و رئیس مشترک وقت حزب، لاهور شیخ جنگی، آغاز شد. در چهارمین کنگره اتحادیه میهنی در دسامبر ۲۰۱۹، شیخ جنگی بیشترین آرا را برای عضویت در شورای رهبری کسب کرد و در یک توافق، او و بافل طالبانی هر دو رئیس مشترک حزب اعلام شدند.

در ژوئیه ۲۰۲۱، بافل طالبانی یک رسانه نزدیک به شیخ جنگی را تعطیل کرد و چندین فرمانده مهم واحدهای مبارزه با تروریسم و اطلاعات حزب را که وابسته به شیخ جنگی شناخته می‌شدند، برکنار نمود. پس از آن بافل به‌عنوان تنها رهبر حزب اعلام شد. در نوامبر همان سال، لاهور شیخ جنگی به همراه چند تن دیگر از اتحادیه میهنی اخراج شد و بافل کنترل کامل امور مالی حزب را در دست گرفت.

شیخ جنگی علیه اخراج خود دادخواستی تنظیم کرد. در فوریه ۲۰۲۳، دادگاهی در اربیل حکم داد که برکناری وی از ریاست مشترک مغایر با مقررات داخلی حزب بوده و او را به سمتش بازگرداند. اما روز پس از آن، در ۲۱ فوریه، مرجع قضایی انتخاباتی عراق در بغداد بافل طالبانی را تنها رهبر اتحادیه میهنی اعلام کرد. پس از این رویداد، شیخ جنگی تأسیس حزب مستقل خود را پی گرفت.

## تأسیس
حزب جبهه مردم در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۴ پروانه رسمی خود را از وزارت کشور اقلیم کردستان دریافت کرد. کنگره تأسیسی حزب در ۱۴ مارس ۲۰۲۴ در اربیل برگزار شد و در حدود ۱۶۰ عضو در آن شرکت کردند. در این کنگره شورای رهبری ۱۳ نفره حزب انتخاب شد. حزب خدمت به مردم کرد، آزادی بیان، حقوق مدنی، برابری و دموکراسی را ارزش‌های بنیادین خود معرفی کرد.

## انتخابات پارلمان اقلیم کردستان ۲۰۲۴
برای انتخابات پارلمان اقلیم کردستان در سال ۲۰۲۴، لاهور شیخ جنگی سرفهرست نامزدهای حزب در استان سلیمانیه بود. شادومان ملا حسن، همکار نزدیک او از پیش از بحران رهبری اتحادیه میهنی، سرفهرست نامزدها در استان اربیل بود. در استان دهوک نیز ذکری زیباری، عضو پیشین اتحادیه میهنی، سرفهرست بود.

در مجموع فهرست حزب شامل ۱۱۵ نامزد بود: ۵۶ نفر در استان سلیمانیه، ۴۰ نفر در استان اربیل، ۱۷ نفر در استان دهوک و ۲ نفر در استان حلبچه.

از دیگر نامزدهای شاخص حزب می‌توان به پیشرو حمه‌جان، برادر عضو پیشین دفتر سیاسی اتحادیه میهنی قادر حمه‌جان و معاون رئیس دانشگاه سلیمانیه، اشاره کرد. همچنین عدنان عثمان، نماینده پیشین جنبش تغییر، و دکتر توانا محمد نجم طالبانی نیز از نامزدهای این حزب بودند.

## نتایج انتخابات
### انتخابات مجلس نمایندگان عراق

## منابع

* 
* 

رده:حزب‌های ملی‌گرای کرد
رده:حزب‌های کرد در عراق
رده:حزب‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۲۴ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۲۰۲۴ (میلادی) در عراق
خیابان جمال عبدالناصر (غزه)

**خیابان جمال عبدالناصر** (همچنین با نام **خیابان ثلاثینی** شناخته می‌شود؛ ) یکی از خیابان‌های اصلی شهر غزه در فلسطین است. این خیابان از بخش قدیمی شهر غزه آغاز می‌شود و از خیابان نعیم‌الدین العربی منشعب شده و به سمت شمال تا محلهٔ ریمال ادامه می‌یابد و در آنجا به خیابان احمد عرابی که بزرگراه اصلی ساحلی است متصل می‌شود. این خیابان به موازات خیابان عمر مختار کشیده شده‌است.

نام این خیابان از جمال عبدالناصر، رئیس‌جمهور مصر و رهبر پان‌عربیست گرفته شده‌است. نام محلی غیررسمی اما رایج آن «خیابان ثلاثینی» است که برگرفته از نام طایفهٔ ثلاثینی است که از دیرباز در آن منطقه ساکن بوده‌اند. ساختمان‌های مهمی از جمله دفتر مرکزی آنروا در غزه، دانشگاه الازهر و دانشگاه اسلامی غزه در امتداد این خیابان قرار دارند.

## نام‌گذاری
نام خیابان پس از درگذشت جمال عبدالناصر، رئیس‌جمهور پیشین مصر و رهبر جنبش پان‌عربیسم بر آن نهاده شد. نام محلی و غیررسمی اما پرکاربرد این خیابان «ثلاثینی» است که به طایفهٔ ثلاثینی بازمی‌گردد. این طایفه از دیرباز در این منطقه از شهر غزه زندگی کرده‌اند.

## موقعیت جغرافیایی
خیابان جمال عبدالناصر از بخش قدیمی شهر غزه آغاز می‌شود و در آنجا از خیابان نعیم‌الدین العربی منشعب می‌گردد. این خیابان به سمت شمال امتداد می‌یابد و به محلهٔ ریمال می‌رسد و در آنجا به خیابان احمد عرابی متصل می‌شود. خیابان احمد عرابی بزرگراه اصلی ساحلی شهر غزه است. خیابان جمال عبدالناصر به موازات خیابان عمر مختار که یکی دیگر از خیابان‌های مهم شهر غزه است کشیده شده‌است.

## ساختمان‌ها و نهادهای مهم
ساختمان‌ها و نهادهای برجسته‌ای در امتداد خیابان جمال عبدالناصر قرار دارند. دفتر مرکزی سازمان امداد و کاریابی سازمان ملل متحد برای آوارگان فلسطین (آنروا) در غزه در این خیابان واقع است. همچنین دانشگاه الازهر و دانشگاه اسلامی غزه از دیگر نهادهای آموزشی مهمی هستند که در کنار این خیابان جای گرفته‌اند.

## رویدادها
### حملهٔ ۲۰۰۹
در سال ۲۰۰۹ یک کافه در این خیابان هدف حملهٔ هوایی جنگنده‌های اسرائیلی قرار گرفت و ویران شد.

### جنگ غزه
در جریان جنگ غزه خیابان جمال عبدالناصر زیر آتش سنگین توپخانهٔ اسرائیل قرار گرفت و به یکی از کانون‌های پیشروی تانک‌های ارتش اسرائیل تبدیل شد. در سپتامبر ۲۰۲۵ نیز برج مشتهی واقع در این خیابان توسط ارتش اسرائیل ویران شد.

## جستارهای وابسته
* خیابان عمر مختار
* خیابان وحده
* خیابان الرشید (غزه)
* جاده صلاح‌الدین

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:خیابان‌های شهر غزه
رده:مقاله‌های خرد جغرافیای فلسطین
رده:مقاله‌های خرد جاده‌ای در آسیا
فهرست محوطه‌های باستان‌شناختی در نوار غزه

**فهرست محوطه‌های باستان‌شناختی در نوار غزه** دربرگیرندهٔ بیش از ۳۰۰ محوطهٔ باستان‌شناختی است که در نوار غزه شناسایی شده‌اند. پایگاه دادهٔ باستان‌شناسی در خطر خاورمیانه و شمال آفریقا (EAMENA) آگاهی‌هایی دربارهٔ ۱۶۶ محوطه از این مجموعه را ثبت کرده‌است. این محوطه‌ها از دورهٔ مس‌سنگی تا دورهٔ معاصر را دربرمی‌گیرند.

محوطه‌های باستان‌شناختی فلسطین در دوره‌های گوناگون زیر نظر سازمان‌های مختلف اداره شده‌اند. در دورهٔ قیمومت بریتانیا بر فلسطین (۱۹۲۰–۱۹۴۸) ادارهٔ آثار باستانی مسئولیت این محوطه‌ها را بر عهده داشت. از ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۴ مدیریت محوطه‌های نوار غزه از کرانهٔ باختری جدا بود و نخست زیر نظر مصر و سپس از ۱۹۶۷ زیر نظر اسرائیل قرار گرفت. در ۱۹۹۴ ادارهٔ آثار باستانی و میراث فرهنگی فلسطین با شعبه‌ای در نوار غزه تأسیس شد.

در دورهٔ قیمومت بریتانیا کارهای باستان‌شناختی گسترده‌ای در فلسطین انجام شد اما در غزه نسبتاً محدود بود. در دههٔ ۱۹۲۰ کاوش‌های کوچک‌مقیاسی در تل حروبه (پیشینهٔ شهر غزه) و در دههٔ ۱۹۳۰ کاوش‌های فلندرز پتری در تل العجول انجام شد. در دورهٔ حکومت مصر کاوش بزرگی صورت نگرفت و در دورهٔ اشغال اسرائیل باستان‌شناسانی از دانشگاه بئرشبع در دیر البلح و تل رقیش پژوهش کردند.

## پیشینهٔ باستان‌شناسی
کار باستان‌شناسی در نوار غزه در مقایسه با دیگر بخش‌های فلسطین محدودتر بوده‌است. ژان‌باتیست امبر و معین صادق بر این باورند که پیامدهای جنگ، تغییر پیاپی حکومت‌ها با اولویت‌های باستان‌شناختی متفاوت و نبود باستان‌شناسی کتاب مقدسی در این منطقه از عوامل کم‌توجهی باستان‌شناسان به محوطه‌های غزه بوده‌اند.

در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ میلادی نخستین کاوش‌های علمی در منطقه آغاز شد. فلندرز پتری در دههٔ ۱۹۳۰ کاوش‌های مهمی را در تل العجول رهبری کرد. در دورهٔ اشغال اسرائیل پس از ۱۹۶۷ باستان‌شناسان دانشگاه بئرشبع در دیر البلح و تل رقیش به کاوش پرداختند.

با تأسیس ادارهٔ آثار باستانی و میراث فرهنگی فلسطین در ۱۹۹۴ مدیریت محوطه‌ها به تشکیلات خودگردان فلسطین واگذار شد. شعبه‌ای از این اداره در نوار غزه نیز دایر شد.

## فهرست محوطه‌ها
جدول زیر شماری از محوطه‌های باستان‌شناختی شناسایی‌شده در نوار غزه را نشان می‌دهد.

این فهرست تنها بخشی از مجموع بیش از ۳۰۰ محوطهٔ باستان‌شناختی شناسایی‌شده در نوار غزه را دربرمی‌گیرد. پایگاه دادهٔ EAMENA آگاهی‌هایی دربارهٔ ۱۶۶ محوطه از این مجموعه را ثبت کرده‌است.

## جستارهای وابسته
* مس‌سنگی
* دیر البلح
* مسجد جامع غزه
* قصر الباشا

## منابع

* 

رده:فهرست‌های ساختمان‌ها و سازه‌ها در فلسطین
رده:فهرست‌های مربوط به فلسطین
رده:مختصات در ویکی‌داده
متصرف

**متصرف** (به ترکی عثمانی: ) عنوانی اداری در امپراتوری عثمانی و برخی سرزمین‌های پساعثمانی مانند عراق بود که به فرماندار یک واحد اداری (سنجاق یا لوا) گفته می‌شد. این مقام جایگزین عنوان پیشین سنجاق بیگ شد و به‌عنوان بخشی از اصلاحات تنظیمات در سال ۱۸۶۴ میلادی برپا گردید. متصرف مستقیماً از سوی سلطان عثمانی منصوب می‌شد.

واحد اداری زیر فرمان متصرف، **متصرفیه** (به ترکی استانبولی: ) نام داشت که رسماً سنجاق (به ترکی عثمانی: ) در ترکی و لوا (به عربی: ) در عربی و فارسی خوانده می‌شد. متصرف در سلسله‌مراتب اداری عثمانی زیردست والی یا فرماندار کل ولایت بود و خود بر قائم‌مقام که فرماندار قضا (شهرستان) به‌شمار می‌رفت برتری داشت. برخی متصرفیه‌ها مستقل بودند و مستقیماً زیر نظر حکومت مرکزی اداره می‌شدند؛ مانند متصرفیهٔ جبل لبنان و متصرفیه قدس.

## ریشه‌شناسی
واژهٔ عثمانی «متصرّف» از واژهٔ عربی «مُتَصَرِّف» گرفته شده‌است که اسم فاعل از مصدر «تصرّف» به معنای «بی‌قید و بند عمل کردن» یا «اختیاردار بودن» است. در فرهنگ‌نامهٔ مریام-وبستر نیز این واژه به معنای «صاحب‌اختیار» (plenipotentiary) آمده‌است.

## پیشینه
### قانون ولایات ۱۸۶۴
با تصویب «قانون ولایات» در سال ۱۸۶۴ میلادی، سازمان اداری امپراتوری عثمانی بازسازی گسترده‌ای را تجربه کرد. بر پایهٔ این قانون، سلسله‌مراتب اداری به‌صورت ولایت—سنجاق—قضا—ناحیه سامان یافت. در این ساختار، والی مسئول ولایت بود و متصرف که از سوی سلطان منصوب می‌شد اداره سنجاق را بر عهده داشت. قائم‌مقام نیز که از سوی وزارت کشور گمارده می‌شد بر قضا حکومت می‌کرد و مدیر بر ناحیه و مختار بر روستا نظارت داشت.

### جایگزینی قائم‌مقام
پیش از ۱۸۶۷ میلادی، عنوان قائم‌مقام برای فرماندار سنجاق یا لوا به کار می‌رفت. در سال ۱۸۶۷ این عنوان با «متصرف» جایگزین شد و مرکز اداری سنجاق نیز «متصرفیه» (متصرفلق) نامیده شد. این مقام جایگزین عنوان پیشین «متسلم» (mutesellim) گردید که در سال ۱۸۴۲ میلادی برچیده شده بود.

### انتصاب متصرف
متصرف مستقیماً از سوی سلطان عثمانی منصوب می‌شد. هر ولایت عثمانی به چندین متصرفیه بخش می‌شد و هر متصرفیه نیز خود به چندین قضا تقسیم می‌گردید.

## متصرفیه‌ها در شام
برخی متصرفیه‌ها مستقل بودند و مستقیماً زیر نظر دولت مرکزی عثمانی اداره می‌شدند، نه زیر نظر والی یک ولایت. نمونهٔ برجستهٔ این‌گونه متصرفیه‌ها، متصرفیهٔ جبل لبنان بود. این واحد سیاسی کوچک به دست یک مسیحی عثمانی غیرلبنانی اداره می‌شد و زیر پشتیبانی دولت‌های اروپایی قرار داشت. جامعه‌های دینی این منطقه از راه شورایی نمایندگی می‌شدند که مستقیماً با فرماندار سروکار داشت. این نظام تا زمان برچیده شدن خود صلح و آبادانی پدیدآورد.

متصرفیه‌های شناخته‌شدهٔ امپراتوری عثمانی عبارت بودند از:
* متصرفیهٔ جبل لبنان (برپاشده در ۱۸۶۱ میلادی)
* متصرفیه قدس (برپاشده در ۱۸۷۲ میلادی)
* متصرفیهٔ کرک (برپاشده در ۱۸۹۴/۵ میلادی)
* متصرفیهٔ ازمیت

## جایگاه در سلسله‌مراتب اداری
در ساختار اداری امپراتوری عثمانی پس از اصلاحات ۱۸۶۴، جایگاه متصرف در میانهٔ سلسله‌مراتب قرار داشت:

## جستارهای وابسته
* تقسیمات کشوری در امپراتوری عثمانی
* سنجاق (تقسیمات کشوری عثمانی)
* تنظیمات
* والی
* قائم‌مقام

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* توضیح ترکی واژهٔ متصرف

رده:عنوان‌های عثمانی
رده:واژه‌ها و عبارت‌های ترکی
رده:زیربخش‌های امپراطوری عثمانی
رده:مقاله‌های خرد امپراتوری عثمانی
رده:مقاله‌های دارای واژگان به زبان ترکی استانبولی
رده:مقاله‌های دارای واژگان به زبان ترکی عثمانی (۱۵۰۰-۱۹۲۸)
منوحا

**منوحا** () یک موشاو در جنوب-مرکزی اسرائیل است. این روستا در شمال کریات گت و جنوب کریات ملاخی واقع شده و تحت صلاحیت شورای منطقه‌ای لاخیش قرار دارد. واژهٔ «منوحا» در زبان عبری به معنای «آرامش» یا «استراحت» است.

## تاریخ
منوحا در ژانویهٔ ۱۹۵۳ تأسیس شد. این موشاو بخشی از شبکهٔ یکپارچهٔ سکونتگاه‌های برنامه‌ریزی‌شده‌ای بود که پس از تأسیس دولت اسرائیل در منطقهٔ حبل لاخیش ساخته شد. بنیان‌گذاران موشاو عمدتاً پناهندگان یهودی ساکن در اردوگاه موقت قسطینا بودند که از ناحیهٔ کردستان عراق آمده بودند، به علاوهٔ گروهی از مهاجران یهودی ایرانی (فارسی‌زبان) از اردوگاه موقت زرعین.

زمین‌هایی که موشاو بر آن بنا شد پیش‌تر متعلق به روستاهای عرب فلسطینی صمیل و جسیر بود که هر دو در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل خالی از سکنه شدند. در دورهٔ عثمانی، راه‌آهنی که مصر را به شمال متصل می‌کرد از این منطقه می‌گذشت.

نام موشاو به همراه روستای همسایه‌اش نحلا برگرفته از آیه‌ای در کتاب اول پادشاهان است: «ستایش بر خداوند که به قوم خود اسرائیل آرامش بخشید…». این نام همچنین یادآور سازمان صهیونیستی «منوحا ونحلا» () است که در اواخر سدهٔ نوزدهم در ورشو تأسیس شد و اعضای آن در پایه‌گذاری مستعمرهٔ کشاورزی رخووت نقش داشتند.

خاخام شبتای بن‌حییم از سال ۱۹۵۵ به عنوان خاخام روستا خدمت کرد و همچنین به عنوان خاخام منطقهٔ لاخیش شناخته می‌شد.

## جغرافیا
منوحا در ارتفاع ۱۰۵ متری از سطح دریا، در دشت ساحلی شفلا و در مجاورت حاشیهٔ شمالی بیابان نگو واقع است. رودخانهٔ ناحال گوورین از جنوب روستا می‌گذرد.

موقعیت جغرافیایی روستا نسبت به شهرهای بزرگ به شرح زیر است:
* حدود ۲۰ کیلومتر تا ساحل دریای مدیترانه
* حدود ۴۶ کیلومتر جنوب مرکز تل‌آویو
* حدود ۴۷ کیلومتر جنوب‌غربی اورشلیم
* ۵ کیلومتر شمال شهر کریات گت

روستا از طریق جادهٔ محلی شمارهٔ ۳۵۵۳ به بزرگراه ۴۰ متصل می‌شود. خط آهن تل‌آویو-بئرشبع نیز از حاشیهٔ شرقی روستا می‌گذرد، هرچند منوحا ایستگاهی در این مسیر ندارد.

## جمعیت
جمعیت موشاو به حدود ۶۰۰ نفر می‌رسد و شامل ساکنانی با گرایش‌های سکولار، سنتی و مذهبی است. جدول زیر روند تغییرات جمعیتی منوحا را بر اساس داده‌های سازمان مرکزی آمار اسرائیل نشان می‌دهد:

## اقتصاد
اقتصاد موشاو بر پایهٔ کشاورزی استوار است و شامل پرورش محصولات زراعی، باغداری، پرورش طیور و دام می‌شود. منوحا دارای ۶۵ قطعه زمین برای ساخت خانه‌های مسکونی است. امکانات رفاهی روستا شامل مهدکودک، فروشگاه مواد غذایی، زمین‌های ورزشی و مرکز اجتماعی می‌شود. کودکان روستا در مدرسهٔ ابتدایی منطقه‌ای یا در کریات گت تحصیل می‌کنند و نوجوانان نیز برای ادامهٔ تحصیل به کریات گت یا کفار مناحم می‌روند.

## منابع

* 
* 
* 

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۳ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۳ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده
رده:شورای منطقه‌ای لاخیش
فهرست نمایندگی‌های دیپلماتیک در فلسطین

**فهرست نمایندگی‌های دیپلماتیک در فلسطین** دربرگیرندهٔ نمایندگی‌های دیپلماتیک معتبر نزد دولت فلسطین یا تشکیلات خودگردان فلسطین است. از آنجا که اسرائیل بر بیشتر سرزمین‌های فلسطینی که دولت فلسطین را تشکیل می‌دهند نظارت دارد، بیشتر نمایندگی‌های دیپلماتیک نزد فلسطین رسماً «دفتر نمایندگی» نامیده می‌شوند؛ زیرا اسرائیل دولت فلسطین را به رسمیت نمی‌شناسد. بیشتر نمایندگی‌های دیپلماتیک در رام‌الله مستقرند و شماری از کشورها نیز کنسولگری یا دفتر در اورشلیم شرقی دارند.

تا سال ۲۰۰۷ برخی کشورها نمایندگی دیپلماتیک خود نزد فلسطین را در شهر غزه نگاه می‌داشتند. بر پایهٔ فهرست دیپلماتیک وزارت امور خارجهٔ فلسطین (فوریهٔ ۲۰۲۵) نزدیک به ۴۶ کشور و نهاد بین‌المللی دارای نمایندگی در سرزمین‌های فلسطینی هستند. گروه دیگری از کشورها نیز نمایندگی‌های غیرمقیم خود را از پایتخت‌هایی چون امان و قاهره معتبر کرده‌اند.

## نمایندگی‌های دیپلماتیک در رام‌الله
### سفارت‌ها

# 
# 
# 
# 
# 

### دفترهای نمایندگی

# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 

### دیگر هیئت‌ها و دفترها

#  (دفتر)
#  (دفتر)

## نمایندگی‌های دیپلماتیک در شهر غزه
### دفتر نمایندگی
# 

## نمایندگی‌های دیپلماتیک در اورشلیم شرقی
### دفترهای نمایندگی

# 
#  (هیئت رسولی)

### دیگر هیئت‌ها و دفترها

#  (هیئت نمایندگی)

## نمایندگی دیپلماتیک در بیت‌لحم
### دفتر نمایندگی

# 

## سرکنسولگری‌ها
### اورشلیم شرقی

# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 

سرکنسول ترکیه در اورشلیم همزمان به‌عنوان «سفیر ترکیه نزد دولت فلسطین» نیز اعتبارنامه دارد.

## نگارخانه

File:2010-08 Ramallah 36.jpg|ساختمانی در رام‌الله که دفترهای نمایندگی شیلی، مالت، مکزیک و لهستان را در خود جای داده‌است
File:Indian Embassy in Ramallah.jpg|دفتر نمایندگی هند در رام‌الله


## نمایندگی‌های غیرمقیم معتبر نزد فلسطین
### مقیم در امان (اردن)

# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 

### مقیم در قاهره (مصر)

# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 

### مقیم در دیگر شهرها

#  (لاهه)
#  (کویت)
#  (لاهه)
#  (دوحه)
#  (تالین)
#  (ریکیاویک)
#  (کویت)
#  (ریگا)
#  (ریاض)
#  (ژنو)
#  (اسلو)
#  (بیروت)
#  (آنکارا)
#  (ریاض)
#  (تهران)
#  (آنکارا)

## نمایندگی‌های بسته‌شده

## جستارهای وابسته
* روابط خارجی فلسطین

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* نمایندگی‌های خارجی در فلسطین

رده:فهرست وابسته‌های دیپلماتیک بر پایه کشور پذیرا
نحلا

**نحلا** (به عبری: ، به معنی «میراث») یک موشاو در مرکز-جنوب اسرائیل است. این روستا در چند کیلومتری شمال کریات گت و جنوب کریات ملاخی در ناحیه شفلا (جلگه ساحلی) واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای یوآو اداره می‌شود. نحلا در ارتفاع ۱۲۵ متری از سطح دریا قرار دارد و نزدیک به ۲۰ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه فاصله دارد.

این موشاو در ۲۶ ژوئن ۱۹۵۳ توسط مهاجران یهودی یمنی بنیان‌گذاری شد. نام آن از سازمان «منوحا و نحلا» گرفته شده که شهر رخووت را بنیان نهاد. نحلا دارای جمعیتی مختلط با نزدیک به ۷۰۰ نفر ساکن است.

## پیشینه
بنیان‌گذاران موشاو نحلا، مهاجران یهودی یمن، پیش از رسیدن به این محل سختی‌های بسیاری را در اسرائیل پشت سر گذاشتند. در سال ۱۹۵۰ آنها از اردوگاه موقت عین‌شمر برای تأسیس موشاو عگور در نزدیکی بیت‌گوورین آورده شدند. پس از آنکه ماندگاری در آنجا برایشان دشوار شد، به «قطره» در نزدیکی اورا و امینداو در راهرو اورشلیم منتقل شدند. اما در آنجا نیز نتوانستند دوام بیاورند و نهادهای مسئول اسکان آنها را به دو گروه تقسیم کرده و به کسلون و مسیلت‌صیون پیوند دادند. سرانجام در سال ۱۹۵۳ این دو گروه دوباره با هم متحد شدند و در محل کنونی موشاو نحلا اسکان یافتند.

موشاو نحلا بر زمین‌هایی بنا شد که پیش‌تر متعلق به روستای فلسطینی سومیل بود که در پی جنگ ۱۹۴۸ تخلیه شده بود. ویرانه‌های این روستا که خربت سومیل نامیده می‌شود در بخش شمال شرقی موشاو واقع است. همچنین در نزدیکی موشاو در بلندترین نقطه منطقه چند معدن سنگ کورکار قدیمی وجود دارد.

موشاو در چارچوب طرح آبادسازی «حِوِل لاخیش» تأسیس شد. به دلیل وضعیت سخت اقتصادی، بسیاری از ساکنان نخستین روستا را ترک کردند. بخشی از جمعیت جایگزین از هواداران جنبش «از شهر به روستا» (به عبری: ) بودند. در این موشاو مرکز اجتماعی، فروشگاه و مجموعه‌های ورزشی وجود دارد و بیشتر ساکنان برای کار به بیرون از روستا رفت‌وآمد می‌کنند.

نام روستا برگرفته از سازمان «منوحا و نحلا» (به عبری: ) است که شهر رخووت را بنیان نهاد. موشاو همسایه، منوحا، نیز نام خود را از همین سازمان گرفته‌است.

## جغرافیا
نحلا در جلگه ساحلی اسرائیل در ناحیه شفلا واقع است. این روستا نزدیک به ۴۶ کیلومتر جنوب تل‌آویو و نزدیک به ۴۴ کیلومتر جنوب غربی اورشلیم و ۶ کیلومتر شمال شرقی کریات گت قرار دارد.

از نظر دسترسی، جاده محلی شماره ۳۵۵۳ نحلا را در غرب به بزرگراه شماره ۴۰ متصل می‌کند. خط آهن تل‌آویو-بئرشبع نیز از غرب روستا می‌گذرد هرچند ایستگاهی در اینجا ندارد. بزرگراه شماره ۶ (بزرگراه ترانس‌اسرائیل) نیز در امتداد حاشیه شرقی موشاو کشیده شده‌است.

## جمعیت
جمعیت نحلا در طول سال‌ها نوسان داشته‌است. بر پایه آمار سال ۲۰۱۴، جمعیت روستا ۵۴۴ نفر بوده که نسبت به سال پیش از آن ۶٫۳ درصد رشد نشان می‌دهد. اکثریت مطلق ساکنان را یهودیان تشکیل می‌دهند.

## نگارخانه

File:WikiAir IL-12-01 433.JPG|نمای هوایی از نحلا
File:WikiAir IL-12-01 434.JPG|نمای هوایی از نحلا
File:Khirbet-Sumail-40609.jpg|خربت سومیل
File:Khirbet-Sumail-40909.jpg|خربت سومیل
File:Khirbet-Sumail-41905.jpg|خربت سومیل
File:Khirbet-Sumail-40947.jpg|خربت سومیل


## جستارهای وابسته
* موشاو
* شورای منطقه‌ای یوآو
* کریات گت

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۳ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۳ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقاله‌های خرد جغرافیای اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
لوزیت

**لوزیت** (به عبری: ، به معنای «درخت بادام») یک موشاو در مرکز اسرائیل است. این روستا میان شهرهای بیت شمش و کریات گت واقع شده و در حوزهٔ اداری منطقه آماری ماتیه یهودا قرار دارد.

لوزیت در سال ۱۹۵۵ میلادی توسط مهاجران یهودی از شمال آفریقا بنیان‌گذاری شد. نام نخست این روستا «دیر دوبان بت» بود که از نام روستای عربی تخلیه‌شدهٔ دیر الدبان گرفته شده بود. سپس نام آن به لوزیت تغییر یافت که به درختان بادام فراوان منطقه اشاره دارد.

## جغرافیا
لوزیت در ارتفاع ۱۹۲ متری از سطح دریا، در مرز تپه‌ماهورهای کشاورزی شفلا و دامنه‌های جنگلی غربی کوه‌های یهودا قرار دارد. در جنوب و شرق روستا مجموعه‌های جنگلی گسترده‌ای واقع شده‌اند.

این روستا در فاصلهٔ ۲۷ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۴۴ کیلومتری جنوب شرقی تل‌آویو، حدود ۳۴ کیلومتری جنوب غربی اورشلیم و ۱۲ کیلومتری جنوب غربی بیت شمش جای گرفته‌است. لوزیت از راه جادهٔ محلی شمارهٔ ۳۵۳ به شبکهٔ راه‌ها متصل است.

در نزدیکی موشاو، پارک بریتانیا و درّهٔ الاه قرار دارند.

## پیشینه
نوسازی یهودی‌نشینی در این منطقه پس از جنگ اعراب و اسرائیل در ۱۹۴۸ آغاز شد، زمانی که ارتش اسرائیل دالان اورشلیم را تصرف کرد و بیشتر ساکنان عرب منطقه آواره شدند. نزدیک به دو کیلومتری جنوب شرقی موشاو کنونی، روستای عربی دیر الدبان قرار داشت که در آن بقایای ساختمانی کهن‌تر مانند کف‌های موزاییکی و مقبره‌ها وجود داشت. در سال ۱۹۳۱ جمعیت دیر الدبان ۵۴۳ نفر در ۱۱۲ خانه بود. این روستا در اکتبر ۱۹۴۸ به تصرف اسرائیل درآمد و ساختمان‌های آن به‌طور کامل ویران شد.

موشاو لوزیت در ۷ اکتبر ۱۹۵۵ توسط مهاجران یهودی سفاردی از شمال آفریقا به رهبری شالوم دِ پالِنزوئلا لوی-کاهانا بنیان‌گذاری شد. نخستین نام روستا «دیر دوبن بت» بود. در ادامه مهاجرانی از الجزایر نیز به بنیان‌گذاران پیوستند. نام کنونی روستا از واژهٔ عبری «لوز» به معنای بادام گرفته شده‌است؛ درختان بادام از ویژگی‌های طبیعی منطقهٔ درّهٔ الاه هستند و در دوره‌هایی منبع درآمد ساکنان بوده‌اند.

در تورات، نام «لوزا» به عنوان نام یک سکونتگاه در سرزمین بنیامین آمده‌است.

نزدیک به یک کیلومتری شمال موشاو، خرابه‌های عطربه قرار دارد که در آن سامانهٔ پناهگاهی از دوران شورش بار کوخبا وجود دارد. در جنوب روستا نیز مجموعه غارهای لوزیت (غارهای ناقوسی) واقع شده‌است.

## جمعیت‌شناسی
لوزیت روستایی کوچک با روند رشد جمعیت تدریجی است. بر پایهٔ آمار سال ۲۰۱۴، اکثریت مطلق ساکنان لوزیت یهودی بودند و جمعیت آن به ۶۱۸ نفر رسید که نسبت به سال پیش از آن ۱۲٫۶ درصد رشد داشت.

## زندگی کنونی
امروزه ساکنان موشاو از کشاورزی و مشاغل آزاد امرار معاش می‌کنند. از سال ۲۰۱۰ بخش گسترش اجتماعی در موشاو ایجاد شد و ده‌ها خانوادهٔ جدید در آن ساکن شدند. در موشاو دو کنیسه و یک میکوه (حوض تطهیر) وجود دارد و از سال ۲۰۲۲ خاخام یوسف ابن‌عیم خاخام موشاو است.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
*  تارنمای رسمی شورای منطقه‌ای ماتیه یهودا

رده:منطقه آماری ماتیه یهودا
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۵ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۵ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان اورشلیم
رده:مختصات در ویکی‌داده
فهرست دانشگاه‌ها و دانشکدگان فلسطین

**فهرست دانشگاه‌ها و کالج‌های فلسطین** فهرستی از دانشگاه‌ها و کالج‌های دولت فلسطین است که کرانه باختری و نوار غزه را دربرمی‌گیرد. کرانه باختری و نوار غزه روی‌هم ۱۴ دانشگاه، یک دانشگاه آزاد برای آموزش از راه دور، ۱۸ کالج دانشگاهی و ۲۰ کالج جامعه داشتند.

پیش از آغاز اشغال اسرائیل در سال ۱۹۶۷ بسیاری از این نهادها مؤسسات آموزشی ساده‌ای بودند که پس از اشغال به دانشگاه ارتقا یافتند تا نیاز جمعیت محلی که دیگر تمایلی به رفتن به اردن برای تحصیل نداشت برآورده شود. پیش از جنگ خلیج فارس، دانشگاه‌ها از بودجه خصوصی یا سازمان‌های مسیحی تأمین مالی می‌شدند و پس از پیمان‌نامه‌های اسلو سازمان‌های بین‌المللی بخشی از هزینه‌های آموزش عالی را تأمین کردند. در جریان تهاجم اسرائیل به غزه، همه دانشگاه‌های نوار غزه توسط نیروهای دفاعی اسرائیل ویران شدند.

## پیشینه
بر پایه گزارش مؤسسه اروپایی پژوهش همکاری مدیترانه‌ای و اروپایی-عربی (مدئا) در سال ۲۰۰۰ یازده دانشگاه در سرزمین‌های اشغالی وجود داشت و دوازدهمین دانشگاه یعنی دانشگاه فلسطین در سال ۲۰۰۳ گشایش یافت. شمار کل دانشجویان آموزش عالی نزدیک به ۸۳٬۴۰۸ نفر گزارش شده بود که ۵۲٫۵ درصد آنان مرد و ۴۷٫۵ درصد زن بودند.

با آغاز انتفاضه نخست، مقامات اسرائیلی همه دانشگاه‌ها را تعطیل کردند. برخی در سال ۱۹۹۰ پس از فشارهای بین‌المللی بازگشایی شدند اما اسرائیل دوباره آنها را بست. در طول سال ۱۹۹۱ دانشگاه‌ها به‌تدریج از سر گرفته شدند. پس از آغاز انتفاضه الاقصی، دسترسی دانشجویان به دانشگاه‌ها به دلیل محاصره مناطق خودگردان، ایست‌بازرسی‌ها و خندق‌هایی که در جاده‌های منتهی به دانشگاه‌ها حفر شده بود بسیار دشوار شد و وخامت اوضاع اقتصادی نیز کیفیت آموزش عالی را کاهش داد. انتخابات سالانه شوراهای دانشجویی در بیشتر دانشگاه‌ها از آغاز انتفاضه الاقصی لغو شد؛ تنها استثنا دانشگاه بیرزیت بود که در دسامبر ۲۰۰۳ انتخابات برگزار کرد.

## کرانه باختری

### دانشگاه‌ها

### دانشکدگان
* دانشکده کتاب مقدس بیت‌لحم
* دانشکده ابراهیمیه اورشلیم
* هنرستان ملی موسیقی ادوارد سعید
* آکادمی بین‌المللی هنر فلسطین
* دانشکده عصریه (رام‌الله)
* دانشکده ابن‌سینا علوم بهداشتی (نابلس)

## نوار غزه
در پی تهاجم اسرائیل، همه دانشگاه‌های نوار غزه ویران شده‌اند.

### دانشگاه‌ها

### دانشکدگان
* دانشکده فنی فلسطین (دیرالبلح)
* دانشکده دانشگاهی علوم کاربردی
* دانشکده پرستاری فلسطین
* مرکز آموزشی/جامعه غزه

## نهادهای پژوهشی و آموزشی دیگر
* مؤسسه پژوهش‌های کاربردی – اورشلیم
* مؤسسه بهداشت، توسعه، اطلاع‌رسانی و سیاست
* شبکه دانشگاهی فلسطین (بال‌نت)
* انجمن دانشگاهی فلسطین برای بررسی امور بین‌المللی
* وزارت آموزش و پرورش و آموزش عالی فلسطین

## سازمان‌های آموزشی و پژوهشی بیرون از فلسطین
* بنیاد آموزشی فلسطین دورهام
* مؤسسه درک خاورمیانه
* مؤسسه مطالعات فلسطین
* برنامه صلح (به انگلیسی: ) زیر نظر یونسکو

## جستارهای وابسته
* آموزش در فلسطین

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* پرونده‌های اطلاعاتی مدئا: دانشگاه‌های فلسطینی

رده:دانشگاه‌ها و کالج‌های فلسطین
رده:فهرست‌های دانشگاه‌ها و کالج‌ها در آسیا
رده:فهرست‌های دانشگاه‌ها و کالج‌ها بر پایه کشور
رده:فهرست‌های مربوط به فلسطین
فهرست کتابخانه‌های فلسطین

**فهرست کتابخانه‌های فلسطین** دربرگیرندهٔ کتابخانه‌های عمومی، دانشگاهی و تخصصی در سرزمین‌های فلسطینی شامل کرانه باختری و نوار غزه است. موزهٔ فلسطین فهرستی از ۱۰۸ کتابخانه عمومی در فلسطین منتشر کرده‌است. در سال ۲۰۱۱ شمار کتابخانه‌های عمومی کرانه باختری ۵۲ باب گزارش شد.

بسیاری از کتابخانه‌های نوار غزه در جریان درگیری‌های نظامی آسیب دیده یا ویران شده‌اند. در جنگ ۲۰۰۸–۲۰۰۹ غزه چندین کتابخانه عمومی و دانشگاهی تخریب شد و در جنگ ۲۰۱۴ غزه نیز هفت کتابخانه دیگر از میان رفت. تا سال ۲۰۱۰ سیزده کتابخانه عمومی در نوار غزه برپا بود.

## کتابخانه‌های کرانه باختری

در سال ۲۰۱۱ پنجاه‌ودو کتابخانه عمومی در کرانه باختری وجود داشت.

### استان قدس

### استان جنین

### استان طوباس

### استان طولکرم

### استان نابلس

### استان قلقیلیه

### استان سلفیت

### استان اریحا

### استان رام‌الله و البیره

### استان بیت‌لحم

### استان الخلیل

همچنین کتابخانه‌های زیر از مهم‌ترین کتابخانه‌های کرانه باختری به‌شمار می‌روند:
* کتابخانه البدیری
* کتابخانه دانشگاه القدس
* کتابخانه دانشگاه ملی نجاح
* کتابخانه دانشگاه عربی آمریکایی – جنین
* کتابخانه مجمع اندیشه عرب
* کتابخانه دانشگاه بث
* کتابخانه عمومی بیت‌لحم
* کتابخانه دانشگاه الخلیل
* مرکز عصاف النشاشیبی برای فرهنگ و ادب
* کتابخانه خالدی
* کتابخانه نابلس
* کتابخانه دانشگاه پلی‌تکنیک فلسطین
* کتابخانه مجلس قانون‌گذاری فلسطین
* کتابخانه ملی فلسطین

## کتابخانه‌های نوار غزه
در جریان جنگ ۲۰۰۸–۲۰۰۹ غزه چندین کتابخانه عمومی و دانشگاهی آسیب دیدند یا ویران شدند. تا سال ۲۰۱۰ سیزده کتابخانه عمومی در نوار غزه فعال بود. در جنگ ۲۰۱۴ غزه هفت کتابخانه دیگر ویران شد.

### استان غزه

### استان دیرالبلح

### استان خان یونس

### استان رفح

### کتابخانه ادوارد سعید
کتابخانه ادوارد سعید نخستین کتابخانه زبان انگلیسی در نوار غزه بود که با کمک‌های مردمی (تأمین مالی جمعی) تأسیس شد.

## جستارهای وابسته
* تخریب میراث فرهنگی در جریان تهاجم اسرائیل به نوار غزه
* فهرست کتابخانه‌های نابودشده

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* کتابخانه‌های فلسطین
* نقشه کتابخانه‌ای جهان: دولت فلسطین – ایفلا
* 

رده:فهرست‌های پویا
رده:فهرست‌های مربوط به سرزمین فلسطین
رده:فهرست‌های ساختمان‌ها و سازه‌ها در فلسطین