لیست اورول

در سال ۱۹۴۹، کمی پیش از مرگ، **[[جرج اورول|جورج اورول]]**، نویسنده انگلیسی، فهرستی از نویسندگان برجسته و افراد دیگری تهیه کرد که به نظر او برای فعالیت‌های تبلیغاتی ضد کمونیستی **[[دپارتمان تحقیقات اطلاعاتی]]**، که یک سازمان تبلیغاتی مخفی دولت بریتانیا تحت نظر وزارت امور خارجه بود، مناسب نبودند. یک نسخه از این فهرست در سال ۲۰۰۳ در روزنامه گاردین منتشر شد و پس از آن، اصل آن نیز توسط وزارت امور خارجه منتشر گردید.

ارول فهرست خود را بر پایه‌ی دفترچه‌ی خصوصی‌ای تنظیم کرده بود که از میانه‌ی دهه‌ی ۱۹۴۰ نگه می‌داشت و در آن نام «کریپتوها» (کنایه از کمونیست‌های پنهان)، «F.T.» (مخفف *fellow travellers* یا «هم‌سفران» – کسانی که گرایش همدلانه با کمونیسم داشتند)، اعضای حزب کمونیست بریتانیای کبیر، مأموران و همدلان عاطفی را یادداشت می‌کرد. این دفترچه که اکنون در «بایگانی ارول» در کالج دانشگاهی لندن نگهداری می‌شود، در مجموع شامل ۱۳۵ نام است که از نویسندگان و سیاست‌مداران آمریکایی نیز در میانشان دیده می‌شود. ده نام از این فهرست خط خورده‌اند، یا به دلیل مرگ شخص یا به این سبب که ارول بعداً تشخیص داده بود آن‌ها نه کمونیست پنهان بوده‌اند و نه جزو هم‌سفران. اشخاص نام‌برده ترکیبی نامتجانس بودند: «برخی مشهور، برخی گمنام، بعضی را شخصاً می‌شناخت و برخی دیگر را نه.»

یکی از زندگی‌نامه‌نویسان ارول، برنارد کریک (Bernard Crick)، بر این باور بود که در فهرست تنها ۸۶ نام وجود داشته و برخی از نام‌ها با دست‌خط آرتور کستلر نوشته شده‌اند − کسی که خود نیز با دپارتمان تحقیقات اطلاعاتی در تهیه‌ی تبلیغات ضدکمونیستی همکاری می‌کرد.
ارول، که پیش‌تر افسر پلیس استعماری بریتانیا در برمه بود، طبق گفته‌ی تیموتی گارتن اَش (Timothy Garton Ash)، از فهرست‌نویسی لذت می‌برد. او می‌نویسد:«در یادداشتی از لندن برای مجله‌ی *Partisan Review* در سال ۱۹۴۲ نوشت: «فکر می‌کنم بتوانم دست‌کم فهرست مقدماتیِ کسانی را تنظیم کنم که اگر آلمان‌ها انگلستان را اشغال کنند، به جبهه‌ی نازی‌ها می‌پیوندند.» ارول همچنین در سال ۱۹۴۷ در نشریه‌ی *New Leader* نوشته بود:«کار مهم درباره‌ی این افراد ــ و این کار بسیار دشوار است، زیرا شواهد فقط از نوع استنباطی است ــ این است که آن‌ها را از هم بازشناسی کنیم و تعیین کنیم کدام‌یک صادق‌اند و کدام نه. برای نمونه، گروهی از نمایندگان مجلس بریتانیا (پریت، زیلاکوس و دیگران) هستند که معمولاً آن‌ها را "کریپتوها" می‌نامند. آنان بی‌تردید زیان زیادی رسانده‌اند، به‌ویژه با گمراه کردن افکار عمومی درباره‌ی ماهیت رژیم‌های دست‌نشانده در اروپای شرقی؛ اما نباید شتاب‌زده فرض کرد که همگی دیدگاه‌های یکسانی دارند. احتمالاً بعضی از آن‌ها را چیزی بدتر از حماقت برنمی‌انگیزد.»

## واکنش‌ها به انتشار لیست
رسانه‌های بریتانیا چند سال پیش از انتشار رسمی فهرست در سال ۲۰۰۳ از وجود آن خبر داشتند. در سال ۱۹۹۶ روزنامه‌ی '''ایندیپندنت''' در مقاله‌ای با عنوان *«فهرست کوچک ارول چپ‌گرایان را در بهت فرو برد»* (*Orwell's little list leaves the left gasping for more*) درباره‌ی این فهرست و نام‌های مندرج در آن نوشت. دو سال بعد، در ۱۹۹۸، **[[دیلی تلگراف]]** تیتر زد: *«نماد سوسیالیسم که به خبرچین بدل شد»* (*Socialist Icon Who Became an Informer*).

**[[مایکل فوت]]**، رهبر پیشین حزب کارگر و از دوستان اورول در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، از افشای فهرست «شگفت‌زده» شد. او گفت افشای این موضوع از جایگاه ادبی ارول به‌عنوان نویسنده‌ای بزرگ نخواهد کاست، و افزود:«من از تحسین‌کنندگان جدی ارول هستم، اما باید بپذیریم که او در سال‌های پایانی عمرش موضعی شبیه به مک‌کارتی در پیش گرفت.»در مقابل، ریچارد گات ــ که در سال ۱۹۹۴ از سمت دبیر ادبی روزنامه‌ی *گاردین* استعفا داد چون در ماجرایی هزینه‌ی سفرش را از کا.گ.ب دریافت کرده بود، این فهرست را تنها «اندکی شگفت‌انگیز» خواند.

روزنامه‌نگار و فعال سیاسی نورمن مک‌کنزی، که نامش در فهرست آمده بود، گفت:«آدم‌های مبتلا به سل در اواخر عمر گاهی دچار حالات عجیبی می‌شوند. من خودم طرفدار اورول‌ هستم و با دیدگاهش درباره‌ی شوروی موافق بودم، اما فکر می‌کنم در اواخر عمر، اندکی تعادلش را از دست داده بود. نفرتش از حلقه‌ی *نیو استیتسمن* ــ همان چپ‌گرایان سطحی و احساساتی که پس از آنکه جبهه‌ی خلق در اسپانیا زیر نفوذ کمونیست‌ها درآمد، باز هم از آن دفاع می‌کردند ــ بر او غلبه کرده بود.»روزنامه‌نگار و نویسنده الکساندر کاکبرن  به‌شدت از اقدام اورول انتقاد کرد و دفتر یادداشت او را «فهرست خبرچینی» (*a snitch list*) نامید. او به‌ویژه به توصیف اورول از پاول روبسون (Paul Robeson) به‌عنوان «ضدسفیدپوست» اعتراض کرد و یادآور شد که روبسون تنها برای کمک به معدن‌کاران زغال‌سنگ ولز مبارزه کرده بود. کاکبرن همچنین گفت این فهرست متعصب بودن اورول را آشکار می‌کند:«به‌نظر می‌رسد میان هواداران اورول – چه چپ، چه راست – توافقی نانوشته وجود دارد تا با ملایمت از کنار بدگمانی‌های او نسبت به یهودیان، همجنس‌گرایان و سیاه‌پوستان بگذرند.»روزنامه‌نگار نیل اَشِرسن نیز از تصمیم اورول برای تحویل اطلاعات به IRD انتقاد کرد و گفت:«میانِ  افشا کردن حماقت استالینیسم و ابعاد پاکسازی‌ها، با آن‌که خودت را در کار لو دادنِ کسانی که می‌شناسی بیندازی، تفاوتی اساسی وجود دارد.»کریستوفر هیچنز در مقاله‌ای در سال ۲۰۰۲ برای نشریه‌ی *New York Review of Books* نوشت:«درباره‌ی این ماجرای نسبتاً بی‌اهمیت بیش از اندازه سروصدا شده است؛ آخرین فرصت برای دشمنان اورول تا او را به‌خاطر درست بودنش بدنام کنند.»

## منابع
رده:اسناد ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:فهرست سیاه در بریتانیا
رده:تاریخچه نظامی جنگ سرد بریتانیا
رده:بخش تحقیقات اطلاعات
رده:آثار جورج اورول