open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
فاطمه البقالی

**فاطمه سعید البَقّالی** (۱ ژانویه ۱۹۷۴ – ۲۷ مارس ۲۰۲۴) خوشنویس، طراح و هنرمند تجسمی اماراتی بود. او نخستین زن خلیجی اماراتی بود که در خطوط نَسخ، ثُلُث، دیوانی و دیوانی جَلی گواهی دریافت کرد.

## زندگی و پیشه
در سال ۱۹۷۴ در دبی به دنیا آمد. علاقه او به خوشنویسی عربی از دوران ابتدایی آغاز شد. او خوشنویسی عربی را در مؤسسه خوشنویسی عربی و هنر اسلامی از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ آموخت. پس از آن، دانش خود را در زمینه فنون خوشنویسی و تزئینات آن گسترش داد و بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ به تحصیل بیشتر پرداخت. برای چهار سال، از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵، زیر نظر صلاح‌الدین شیرزاد به مطالعهٔ هنر خوشنویسی و تزئینات خاص آن پرداخت. استاد حسن جلّبی و داوود بکتاش نقش بزرگی در تقویت استعدادش داشتند.

آثار خوشنویسی و هنری فاطمه البقّالی با هماهنگی و دقت بسیار همراه بوده و بر ادغام عنصر معنوی و هنر خوشنویسی عربی تأکید داشت. این آثار همچنین از حس و روحیه‌ای عمیق برخوردار بودند که از معانی قرآنی تأثیر گرفته شده بود.

فاطمه سعید البقّالی در نمایشگاه‌ها و محافل هنری بین‌المللی بسیاری شرکت داشت. از جمله نمایشگاه بین‌المللی خوشنویسی عربی دبی، نمایشگاه خوشنویسی عربی معاصر در آلمان، و نمایشگاه‌های «زیبایی‌شناسی خوشنویسی عربی» و «هنرهای اسلامی» که توسط گالری آرا با همکاری مرکز خوشنویسی دبی برگزار شده بود. در سال ۲۰۰۱، او موفق شد رتبهٔ اول در مسابقهٔ خوشنویسی عربی مرکز نوآوری مدرن – دبی را کسب کند. در سال ۲۰۰۲، جایزهٔ العُوِیس را به‌عنوان بهترین اثر هنری جوانان در زمینهٔ خوشنویسی عربی دریافت کرد و برنده جایزه العویس و جایزه زنان امارات در هنر و ادبیات نیز شد. در سال ۲۰۰۴، مقام اول را با کسب جایزهٔ خوشنویسی عربی (جایزه زن اماراتی در هنر و ادبیات) حفظ کرد و در سطح بین‌المللی نیز موفق شد جایزهٔ نمادین در خط دیوانی را در هفتمین مسابقه بین‌المللی هنر خوشنویسی که در ترکیه برگزار شد، به دست آورد. فاطمه البقالی در سال ۲۰۱۰ به‌عنوان نخستین خوشنویس خلیجی که در خطوط ثلث و نسخ مدرک رسمی از کشور ترکیه دریافت کرده بود، شناخته شد.او عضو انجمن هنرهای تجسمی امارات بود. 

فاطمه سعید البقّالی در ۲۷ مارس ۲۰۲۴ در سن پنجاه سالگی درگذشت. 

## منابع

رده:زادگان ۱۹۷۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۳۹۳ (قمری)
رده:زادگان ۱۳۵۲
رده:اهالی دبی
رده:درگذشتگان ۲۰۲۴ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۴۴۵ (قمری)
رده:درگذشتگان ۱۴۰۳
رده:خوشنویسان خط عربی
رده:هنرمندان زن اهل امارات متحده عربی
رده:خوشنویسان زن
تدوین تداومی

**تدوین تداومی** () تدوین فیلم براساس توالی رویدادهای داستان، روشی در ساخت فیلم و ویدئو است که در آن نماهای مرتبط یا بخش‌های مختلف یک نما به ترتیبی کنار هم قرار می‌گیرند که بیننده احساس کند داستان به‌طور پیوسته در زمان و مکان ادامه دارد. این روش که به آن «برش برای تداوم» هم گفته می‌شود، بیشتر در فیلم‌های داستانی بلند استفاده می‌شود. در این شیوه، هدف این است که بیننده بدون احساس بریدگی یا پرش، روند طبیعی داستان را دنبال کند. این روش را می‌توان در برابر رویکردهایی مثل مونتاژ قرار داد؛ در مونتاژ، تدوینگر عمداً نماهای گوناگون و حتی بی‌ربط را کنار هم می‌گذارد تا در ذهن بیننده ارتباط‌ها و معناهای تازه‌ای شکل بگیرد، نه لزوماً تداوم روایی. وقتی این اصطلاح دربارهٔ سینمای کلاسیک هالیوود به‌کار می‌رود، گاهی از آن با عنوان «**تداوم کلاسیک**» یاد می‌شود.

ایدهٔ اصلی تدوین تداومی، ایجاد ارتباط روان بین فیلم‌ساز و تماشاگر است. فیلم‌ساز می‌خواهد توجه بیننده را روی بخش‌های مهم صحنه که برای داستان ضروری‌اند متمرکز کند، و در مقابل، بیننده باید فعالانه دنبال سرنخ‌های داستانی روی پرده بگردد تا فیلم را کامل بفهمد. برای رسیدن به این هدف، تدوین تداومی از مجموعه‌ای از قواعد عملی استفاده می‌کند که با آزمون و خطا شکل گرفته‌اند و به «قواعد تداوم» معروف‌اند. این قواعد با شیوهٔ طبیعی درک زمان، مکان و حرکت توسط تماشاگر هماهنگ هستند و باعث می‌شوند روایت فیلم روان و قابل‌فهم به نظر برسد.

## جستارهای وابسته
* جنبش مونتاژ شوروی
* مونتاژ
* بقای شیء

## منابع

* 

رده:تدوین فیلم
ویرجینیا تونلی

**ویرجینیا تونلی** (کاستنوو دل فریولی، ۱۳ نوامبر ۱۹۰۳ - تریسته، ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۴) یک پارتیزان ایتالیایی بود. او توسط فاشیست‌ها در اردوگاه کار اجباری ریسیرا دی سن سابّا زنده زنده سوزانده شد و پس از مرگ به او مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد.

## زندگی‌نامه
تونلی در خانواده‌ای فقیر به دنیا آمد. پدرش، آجرکار، که از هفت فرزند حمایت می‌کرد، در سال ۱۹۱۵ بر اثر تیفوس درگذشت. ویرجینیا ابتدا به عنوان خیاط و سپس به عنوان پرستار در بیمارستان کودکان ونیز مشغول به کار شد. در سال ۱۹۳۰ او به حزب کمونیست ایتالیا پیوست که در آن زمان به دلیل تسلط فاشیسم مخفیانه فعالیت می‌کرد.

در سال ۱۹۳۳ او به تولون فرانسه مهاجرت کرد. در سال ۱۹۳۷ با پیترو زامپولو، یکی از اعضای حزب که برای حمایت از جمهوری به اسپانیا در تیپ‌های بین‌المللی رفته بود، ازدواج کرد. در آنجا زخمی شد، به ایتالیا بازگردانده شد و زندانی شد. در تولون، تونلی، که به یک انقلابی حرفه‌ای تبدیل شده بود، میزبان چندین رفیق بود که بین ایتالیا، فرانسه و اسپانیا دررفت و آمد بودند. از جمله مشهورترین آنها می‌توان به جورجیو آمندولا، جوزپه دوزا، جیانکارلو پاژتا و امیلیو سرنی اشاره کرد.

در ماه‌های اولیه سال ۱۹۴۳، که فاشیسم اکنون در تنگنا قرار داشت، رهبری حزب از او خواست تا برای انجام تبلیغات و اقدامات اعتراضی به کاستلنوو بازگردد. در یکی از این اقدامات، در ۱۴ ژوئن، او دستگیر شد، اما سقوط رژیم او را به آزادی بازگرداند.

با اشغال آلمان پس از آتش‌بس ۸ سپتامبر و با ایجاد جمهوری اجتماعی ایتالیا (جمهوری سالو)، تونلی مجبور شد به زندگی مخفی روی آورد و با *نام مستعار* «لوئیزا» به‌طور فعال در جنبش مقاومت ایتالیا فعالیت کند. وظیفه او پخش مطالب تبلیغاتی و جمع‌آوری و تحویل مطالب برای حمایت از تشکل‌های پارتیزانی فعال در ونتو و فریولی بود.

در ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۴، در حالی که او به همراه همکارش، ویلما تومینز پادوان، در حال انتقال اسناد از اودین به تریسته بود، توسط فاشیست‌ها دستگیر و زندانی شد. او به مدت ده روز به طرز وحشیانه‌ای شکنجه شد تا اطلاعات به دست آورد، اما فایده‌ای نداشت. سپس او را به اردوگاه کار اجباری ریسیرا دی سن سابّا بردند و در ۲۹ سپتامبر زنده زنده سوزاندند. بقایای او هرگز پیدا نشد. در ۲۵ ژانویه ۱۹۷۱، پس از مرگ، مدال طلای شجاعت نظامی به او اعطا شد.

## منابع

## پیوند به بیرون
رده:کمونیست‌های اعدام‌شده
رده:اعدام‌شدگان با آتش
رده:اعدام‌شدگان توسط جمهوری سوسیال ایتالیا
رده:اهالی استان پوردنونه
رده:درگذشتگان ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۳ (میلادی)
رده:زنان اعدام‌شده اهل ایتالیا
رده:زنان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:قربانیان شکنجه اهل ایتالیا
رده:کمونیست‌های اهل ایتالیا
رده:همه مقاله‌های دارای عبارت‌های بدون منبع
توسکا بوکارلی مارتینی

**توسکا بوکارلی مارتینی** (؛ ۴ اکتبر ۱۹۲۲–۱۰ ژانویه ۲۰۰۰) یک پارتیزان و سیاستمدار ایتالیایی اهل فلورانس بود. در طول جنگ داخلی ایتالیا، او به گروه میهن‌پرستان ایتالیا (جی ای پی)، یک سازمان پارتیزانی کمونیست که در برابر جمهوری سوسیالیستی فاشیستی ایتالیای موسولینی مقاومت می‌کرد، پیوست. او بعداً از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۰ به عنوان عضو شورای شهر فلورانس خدمت کرد.

## فعالیت حزبی
در ۸ فوریه ۱۹۴۴، بوکارلی و رفیقش از جی ای پی، آنتونیو ایگنستی، تلاش کردند بار پاسکوفسکی را که محل رفت و آمد اعضای حزب فاشیست و سربازان نازی بود، بمب‌گذاری کنند. با این حال، فیوز عمل نکرد و پوشش آنها منفجر شد. اینگستی موفق به فرار شد، اما بوکارلی توسط نیروهای ماریو کاریتا دستگیر و شکنجه شد. او بعداً به ویلا تریسته و بعداً به صومعه سانتا وردیانا، جایی که دیگر ضد فاشیست‌ها در آنجا نگهداری می‌شدند، برده شد.
چپ|بندانگشتی|169x169پیکسل|صومعه سانتا وریدانا، جایی که بوکارلی زندانی بود.
در ۹ ژوئیه ۱۹۴۴، او به همراه ۱۶ نفر دیگر توسط یک تیم جی ای پی به رهبری برونو فانچیولاچی و الیو کیانزی از سانتا وردیانا نجات یافت. در طول اسارت و در نتیجه روش‌های شکنجه بدنام کاریتا، او دچار آسیب کبدی شد که تا آخر عمر بر سلامت او تأثیر گذاشت. در واقع، فانچیولاچی و کیانزی کمتر از یک هفته بعد توسط کاریتا در ویلا تریسته دستگیر و شکنجه شدند، کیانزی زیر شکنجه و فانچیولاچی در حین تلاش برای فرار درگذشت.

## پس از جنگ
در ۱۶ اکتبر ۱۹۴۴، بوکارلی با روبرتو مارتینی، یکی از پارتیزان‌های دیگر، ازدواج کرد. او از او صاحب دو فرزند شد: ماریو در سال ۱۹۵۳ و مارگاریتا در سال ۱۹۵۵. پس از جنگ، روبرتو مارتینی از آوریل ۱۹۴۷ تا ژوئن ۱۹۵۱ شهردار شهر کوچک اسکاندیچی در توسکانی شد. او در فیلم *«زنان مقاومت»* () ساخته لیلیانا کاوانی در سال ۱۹۶۵ ظاهر شد). بوکارلی خود از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۰ به عنوان عضوی از حزب کمونیست ایتالیا به عنوان عضو شورای شهر فلورانس خدمت کرد. او در سال ۱۹۹۵ اسناد همسرش را به بایگانی شهر اهدا کرد.

پس از مرگ او در سال ۲۰۰۰، تالار شورای ناحیه ۴ در به افتخار او نامگذاری شد.

## منابع

رده:اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
رده:اهالی فلورانس
رده:درگذشتگان ۲۰۰۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۲ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب کمونیست ایتالیا
رده:مارکسیست‌های اهل ایتالیا
لوئیجی پینتور (سیاستمدار)

**لوئیجی پینتور** (زاده ۱۸ سپتامبر ۱۹۲۵ – درگذشته ۱۷ مه ۲۰۰۳) یک سیاستمدار و روزنامه‌نگار ایتالیایی بود.

## اوایل زندگی، تحصیلات و جنگ جهانی دوم
پینتور پس از گذراندن دوران کودکی خود در کالیاری و اخذ مجوز دبیرستان، با شروع جنگ جهانی دوم، ساردینیا را به همراه مادر و دو خواهرش به مقصد رم ترک کرد، و در آنجا، اندکی پس از آن، از مرگ پدرش مطلع شد.

او در سال ۱۹۴۳ به عنوان عضوی از گروه‌های اقدام میهن‌پرستانه به جنبش مقاومت ایتالیا پیوست، پس از آنکه فهمید برادرش جیامه پس از پا گذاشتن روی مین کشته شده است. در ۱۴ مه ۱۹۴۴، پینتور توسط فاشیست‌ها دستگیر، شکنجه و در رجینا کوئلی زندانی شد و منتظر حکم اعدام بود. خوشبختانه، پینتور یک ماه بعد در جریان آزادسازی رم آزاد شد.

## شغل
پس از پایان جنگ، پینتور فعالیت روزنامه‌نگاری خود را در *روزنامه وحدت* آغاز کرد و به عنوان سردبیر مشترک نسخه رومی آن مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۶۵ این روزنامه را ترک کرد.

پینتور، عضو حزب کمونیست ایتالیا، به جناح چپ حزب به رهبری پیترو اینگرائو بسیار نزدیک بود و با پروژه جورجیو آمندولا برای اتحاد حزب کمونیست ایتالیا با دیگر احزاب چپ میانه مخالف بود. پس از انتخابات ۱۹۶۸، پینتور به عنوان نماینده مجلس نمایندگان حزب کمونیست ایتالیا (پی سی ای) انتخاب شد، که پس از حمله اتحاد جماهیر شوروی به چکسلواکی در سال ۱۹۶۸ از آن خارج شد. در سال ۱۹۶۹، پینتور به همراه لوسیو مگری، روسانا روساندا و لوسیانا کاستلینا، یکی از بنیانگذاران روزنامه چپ‌گرای *[[ایل مانیفستو|«ایل مانیفست»]]* بود، جایی که بعداً از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵، از ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ و دوباره از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ به عنوان سردبیر منصوب شد.

در دهه ۱۹۸۰، پس از عضویت در حزب وحدت پرولتاریا (PdUP)، پینتور دوباره در انتخابات ۱۹۸۷ به عنوان نماینده مستقل در فهرست پی سی ای به مجلس نمایندگان انتخاب شد و به گروه پارلمانی چپ مستقل پیوست. پس از پایان دوران سیاسی خود، پینتور تا زمان مرگش در ۱۷ مه ۲۰۰۳، در سن ۷۷ سالگی، به نوشتن برای *ایل مانیفست* ادامه داد.

## منابع

## پیوند به بیرون
* پرونده‌هایی دربارهٔ فعالیت‌های پارلمانی او (به ایتالیایی): V, X Parliament.

رده:درگذشتگان ۲۰۰۳ (میلادی)
رده:روزنامه‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:روزنامه‌نگاران مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۲۵ (میلادی)
رده:سردبیران روزنامه اهل ایتالیا
رده:سیاستمداران اهل رم
رده:سیاستمداران حزب کمونیست ایتالیا
رده:سیاستمداران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نویسندگان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
آریگو بولدرینی

**آریگو بولدرینی** (۶ سپتامبر ۱۹۱۵–۲۲ ژانویه ۲۰۰۸) سیاستمدار و پارتیزان ایتالیایی، یکی از برجسته‌ترین چهره‌های جنبش مقاومت ایتالیا و رئیس انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیایی به مدت تقریباً ۶۰ سال بود.

## زندگی‌نامه
### در دوران مقاومت
[راست|بندانگشتی|آریگو بولدرینی در [جنبش مقاومت ایتالیا|مقاومت]]
در سال ۱۹۴۳، بولدرینی به حزب کمونیست ایتالیا که در آن زمان مخفی بود، پیوست و یکی از مروجین اصلی مقاومت در رومانیا بوده است. در طول مقاومت، بولدرینی مرجع کمیته آزادی ملی راونا و رهبر تیپ ۲۸ گاریبالدی ملقب به پارتیزان «ماریو گوردینی» بود. در طول اشغال نازی-فاشیستی، بولدرینی همیشه در ماموریت‌های آزادسازی در رومانیا در خط مقدم بود و به او لقب *بولو* داده بودند، که ادای احترامی به ژنرال پروسی، فریدریش ویلهلم فرایهر فون بولو، بود.

در سال ۱۹۴۵، چند روز بلافاصله پس از پایان جنگ، تیپ او هنوز در منطقه‌ای فعال بود که قتل‌عام بیش از ۱۳۰ سرباز تسلیم شده جمهوری سوسیال ایتالیا و برخی از غیرنظامیان فاشیست سابق را در کودویگو انجام داده بود: در سال‌های آخر، محققان تجدیدنظرطلب او را به عنوان عامل اصلی این جنایت معرفی کردند، اما در تحقیقات اولیه پس از جنگ، بولدرینی پیش از محاکمه از همان اتهامات تبرئه شده بود، زیرا نشان داده شد که این قتل‌عام "... خارج از دستور و بدون اطلاع او …" انجام شده است، و شهادت داده شده است که او در روزهای قتل‌عام در جای دیگری بوده است.

### پس از جنگ
بولدرینی با تبدیل شدن به یکی از معتبرترین و معتبرترین نمایندگان در سطح نهادی، تجسم انگیزه‌های اخلاقی و سیاسی پشت مبارزه مقاومت ایتالیا بوده است: بولدرینی پس از انتخاب شدن به مجلس مؤسسان، اولین رئیس انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیایی شد و این سمت را از سال ۱۹۴۷ تا ۲۰۰۶ بر عهده داشت.

بولدرینی بعداً از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۲ به مجلس نمایندگان و از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۹۲ به مجلس سنا انتخاب شد و از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۴ بدون وقفه عضو پارلمان بود

در سال ۱۹۹۱، بولدرینی به حزب دموکرات چپ پیوست و در سال ۱۹۹۸ به دموکرات‌های چپ پیوست تا اینکه در سال ۲۰۰۵ تصمیم به ترک سیاست گرفت.

او در ۲۲ ژانویه ۲۰۰۸ در سن ۹۲ سالگی در زادگاهش راونا درگذشت.

## منابع

## پیوند به بیرون
* پرونده‌های مربوط به فعالیت‌های پارلمانی وی (به زبان ایتالیایی): I, II, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX, X, XI مجلس قانونگذاری.

رده:اهالی راونا
رده:درگذشتگان ۲۰۰۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۱۵ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب کمونیست ایتالیا
رده:سیاستمداران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:سیاستمداران سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
داریو پدرتی

**داریو پدرتی** (زادهٔ ۱۹۵۷) از اعضای پیشین NAR بود. او در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ رهبر جبهه دانشگاهی اقدام ملی (FUAN) شاخهٔ رم شد و سپس به مبارزهٔ مسلحانهٔ نئوفاشیستی پیوست. پدرتی در چندین عملیات مسلحانه شرکت کرد تا این‌که در دسامبر ۱۹۷۹ بازداشت شد.

## زندگی‌نامه
پدرتی، که پیش‌تر نامزد فرانچسکا مامبرو و هم‌مدرسه‌ای جوزپه دیمیتری در دبیرستان «ویونا» در منطقهٔ اور رم بود، مدتی مسئول داوطلبان ملی (گروه نظم‌دهندهٔ جنبش اجتماعی ایتالیا) بود. او سپس رهبر شاخهٔ رم FUAN شد و اطراف خود را با ده‌ها فعال سیاسی پر کرد. دفتر FUAN تحت رهبری او به پایگاهی نیمه‌مستقل تبدیل شد که هم فعالیت سیاسی و هم زندگی اجتماعی در آن جریان داشت. با بسته شدن دفتر توسط حزب، اعضا خودشان اجاره را پرداختند.

در سال ۱۹۷۷ پدرتی با گروه نخستین نار تماس گرفت و در نخستین قتل این گروه شرکت کرد: قتل روبرتو شیالابا، دانشجوی لوطا کونتینوا، در ۲۸ فوریه ۱۹۷۸ به‌عنوان یادبود میکی مانتاکاس. در این عملیات پدرتی همراه با والریو فیوراوانتی، فرانکو آنسلمی، الساندرو آلیبراندی، فرانچسکو بیانکو، پائولو کوردارو و ماسیمو رودولفو حضور داشت.

در ۹ ژانویهٔ ۱۹۷۹ او به همراه فیوراوانتی و الساندرو پوچی به استودیوی رادیو چیتا فوتورا حمله کرد و در جریان برنامهٔ فمینیستی «رادیو دونا» آتش‌سوزی و تیراندازی به راه انداخت که در آن چند مجری زن زخمی شدند.

در ۱۶ ژوئن ۱۹۷۹ او همراه چند نفر دیگر به دفتر حزب کمونیست ایتالیا در محلهٔ اسکویلیو رم حمله کردند که در آن بیش از ۵۰ نفر حضور داشتند. پرتاب نارنجک دستی و تیراندازی باعث زخمی شدن ۲۵ نفر شد.

پدرتی در ۵ دسامبر ۱۹۷۹ در جریان سرقت مسلحانه‌ای در رم بازداشت شد. او در سال‌های بعد متهم و محکوم به باند مسلح، قتل، سرقت و حمل اسلحه شد. در ۱۹۹۳ به برنامهٔ بازپروری زندانیان وارد شد اما در ۱۹۹۴ دوباره به دلیل تلاش برای سرقت مسلحانه دستگیر و همهٔ امتیازاتش لغو شد.

## منابع

## کتاب‌شناسی
* 
* 
* 
* 

## جستارهای وابسته
* نئوفاشیسم
* سال‌های سرب (ایتالیا)
* سازمان‌های مسلح راست‌گرا در ایتالیا
* هسته‌های مسلح انقلابی (ایتالیا)

## پیوند به بیرون
* تروریسم سیاه ناری‌ها روی Rai Storia
* مرگ بر اثر سیاست روی *La storia siamo noi*

رده:سال‌های سرب (ایتالیا)
رده:تروریسم در ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۵۷ (میلادی)
الساندرو آلیبراندی

**الساندرو آلیبراندی** (؛ ۱۲ ژوئن ۱۹۶۰ – ۵ دسامبر ۱۹۸۱) یک تروریست ایتالیایی و عضو نیروهای مسلح انقلابی بود. او در جریان یک تیراندازی با پلیس در رم، هنگام تلاش برای سرقت سلاح‌های آن‌ها، کشته شد.

## زندگی‌نامه و خانواده
پدر الساندرو، آنتونیو آلیبراندی، از خانواده‌ای مرفه از مالکان زمین در چیویتاوکیا بود. او در دوران دانشجویی رشتهٔ حقوق، یک فعال راست افراطی به‌شمار می‌رفت و از دسامبر ۱۹۵۳ وارد قوه قضائیه ایتالیا شد و به مدت پانزده سال در رم به عنوان قاضی تحقیق خدمت کرد. او و همسرش سه فرزند داشتند: الساندرو (زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۹۶۰)، کریستینا و لورنزو.

آلیبراندی در دبیرستان *Liceo Scientifico Statale John Fitzgerald Kennedy* در محلهٔ مونته‌ورد درس خواند. گفته می‌شود که گاهی با اسلحه‌ای بر کمر در راهروهای دبیرستان قدم می‌زد.

## فعالیت سیاسی
آلیبراندی از جوانی در جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) فعال شد؛ نخست در شاخهٔ *جبههٔ جوانان* و سپس در FUAN (جبههٔ دانشگاهی اقدام ملی). هم‌رزمانش به او لقب «علی‌بابا» داده بودند. او به سرعت به سمت فعالیت‌های مسلحانه گرایش پیدا کرد. دوستان و هم‌مدرسه‌ای‌هایش همچون والریو «جوسوا» فیوراوانتی، ماسیمو کارمیناتی و فرانکو آنسلمی نیز به او پیوستند؛ همگی از انفعال MSI در برابر «تهاجم کمونیستی» خشمگین بودند.

## مبارزهٔ مسلحانه
آلیبراندی در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ به نیروهای مسلح انقلابی (NAR) پیوست. این گروه یکی از شاخص‌ترین سازمان‌های تروریستی راست افراطی در دورهٔ سال‌های سرب بود. او در عملیات‌های متعددی نقش داشت، از جمله حملات مسلحانه به بانک‌ها، پلیس و اعضای گروه‌های چپ افراطی.  

در میان عملیات‌های نسبت‌داده‌شده به او، تیراندازی به یک گشت پلیس و مشارکت در ترور چند فعال کمونیست برجسته قرار دارد. پلیس او را به‌عنوان فردی «بسیار خطرناک» توصیف می‌کرد که مهارت زیادی در استفاده از سلاح داشت و به‌ویژه در حلقهٔ مسلح دوستانش، احترام زیادی به دست آورده بود.  

او همچنین در برخی ارتباطات غیررسمی با بریگادهای سرخ نقش واسطه‌گر داشت، گرچه روابط میان دو جریان راست و چپ افراطی عموماً خصمانه بود.  

## مرگ
در ۵ دسامبر ۱۹۸۱، آلیبراندی به‌همراه چند تن دیگر در رم کمین گذاشت تا اسلحهٔ یک گشت پلیس را به سرقت ببرد. در جریان این اقدام، میان او و نیروهای پلیس تبادل آتش رخ داد. آلیبراندی بر اثر اصابت گلوله کشته شد، در حالی که تنها ۲۱ سال داشت.  

مرگ او به‌سرعت بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های ایتالیا پیدا کرد. طرفداران راست افراطی او را «شهید» خواندند و مخالفانش مرگش را نتیجهٔ طبیعی انتخاب راه خشونت و تروریسم دانستند.  

## پیامدها
مرگ آلیبراندی ضربه‌ای برای شبکهٔ NAR محسوب شد. بسیاری از اعضای باقی‌مانده یا دستگیر شدند یا به زیرزمین رفتند. بااین‌حال، برای سال‌ها نام او در محافل راست افراطی به‌عنوان نمادی از «جوانی فداکار در راه مبارزه با کمونیسم» تکرار می‌شد.  

از سوی دیگر، خانوادهٔ او، به‌ویژه پدرش آنتونیو آلیبراندی که یک قاضی شناخته‌شده بود، در معرض انتقادهای شدید قرار گرفتند. برخی رسانه‌ها قوهٔ قضائیه را به «مدارا با افراط‌گرایان راست‌گرا» متهم کردند.  

## یادبود
چهرهٔ آلیبراندی همچنان در برخی محافل راست افراطی ایتالیا گرامی داشته می‌شود. در سال‌های بعد از مرگش، پوسترها، شعارها و تجمع‌هایی با یاد او برگزار شد. در مقابل، گروه‌های دموکراتیک و چپ‌گرا این یادبودها را «تلاش برای قهرمان‌سازی از یک تروریست» می‌دانند.  

## یادداشت


## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:آدم‌کش‌های اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۹۸۱ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۶۰ (میلادی)
رده:سال‌های سرب (ایتالیا)
رده:سیاستمداران اهل رم
رده:نئوفاشیست‌های اهل ایتالیا
روابط ایتالیا و مالت

**روابط ایتالیا و مالت** روابط دوجانبه بین جمهوری ایتالیا و جمهوری مالت است. هر دو کشور اندکی پس از استقلال مالت روابط دیپلماتیک رسمی برقرار کردند. هر دو کشور عضو اتحادیه اروپا، سازمان امنیت و همکاری اروپا، اتحادیه مدیترانه و سازمان ملل متحد هستند.

## تاریخچه
بندانگشتی|ویلا بل ایر، محل اقامت سفیر ایتالیا در مالت

### روابط پیش از استقلال
مالت و شبه‌جزیره ایتالیا با توجه به نزدیکی‌شان، سابقه طولانی در روابط دارند. مالت بخشی از پادشاهی نورمن‌ها در سیسیل بود و تا سال ۱۱۹۴ با پادشاهی ایتالیا در ارتباط بود. پادشاهی ناپولی در جنگ علیه اشغال جزیره توسط فرانسه درگیر شد. زبان ایتالیایی از زمان شوالیه‌های مهمان‌نواز تا زمان کنترل بریتانیا، زبان رسمی مالت بود. در سال ۱۸۰۰، مالت به یک کشور تحت‌الحمایه تبدیل شد که به‌طور مشترک توسط ناپل و بریتانیا اداره می‌شد، اگرچه دومی نفوذ بیشتری داشت. تا سال ۱۸۱۳، این جزیره به مستعمره بریتانیا تبدیل شد و بنابراین از حوزه ایتالیا خارج شد، اگرچه حضور فرهنگ و زبان ایتالیایی همچنان قوی بود. در واقع، طرح‌های ایتالیایی در این جزیره در آوریل ۱۹۳۳ برجسته شد، زمانی که فرانچسکو گینتا، معاون وزیر کابینه ایتالیا، در بازدید از این جزیره اظهار داشت که در خاک ایتالیا است و آینده این جزیره در اتحاد کامل با ایتالیا قرار دارد. این دو کشور در طول جنگ جهانی دوم با هم درگیر شدند، زمانی که ایتالیا در طول محاصره مالت، جزیره را بمباران کرد. رد فاشیسم موسولینی و حمایت از نازی‌ها توسط مالت منجر به بمباران مالت توسط ایتالیا به مدت دو سال بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۲ شد.

### روابط مستقل
[چپ|بندانگشتی|نامه درخواست عضویت [مالت در اتحادیه اقتصادی اروپاا، ۱۹۹۰. ارسال شده از وزیر امور خارجه مالت، گویدو دی مارکو، به وزیر امور خارجه ایتالیا، جیانی د میکلیس، که در آن زمان ریاست دوره‌ای شورای اتحادیه اروپا را بر عهده داشت. برگزار شده در خانه تاریخ اروپا در بروکسل]]
ایتالیا اولین کشوری بود که پس از استقلال مالت و عضویت کامل آن در سازمان ملل، یک مأموریت دیپلماتیک در مالت تأسیس کرد و اولین کشوری بود که سفیر مقیم (از آن زمان ساکن *ویلا بل ایر* در تاکسبیکس) منصوب کرد. در اول دسامبر ۱۹۶۴، اولین سفیر ایتالیا اعتبارنامه خود را به فرماندار کل، سر موریس دورمن، تقدیم کرد.

در سال ۱۹۸۰، مالت با ایتالیا توافقنامه بی‌طرفی امضا کرد که بر اساس آن مالت موافقت کرد که وارد هیچ اتحادی نشود و ایتالیا موافقت کرد که بی‌طرفی مالت را تضمین کند. روابط مالت با ایتالیا «به‌طور کلی عالی» توصیف شده است.

## روابط دیپلماتیک
ایتالیا یک سفارت در والتا دارد. مالت دارای یک سفارت در رم و ۱۸ کنسولگری افتخاری است (در باری، بولونیا، برشا، کالیاری، کاتانیا، جنوآ، لیورنو، میلان، ناپل، پالرمو، پروجا، ونیز، رجو کالابریا، ساونا، سیراکوز، تورین و تریسته).

## افراد برجسته تاریخی در روابط ایتالیا و مالت
* ماتیا پرتی، نقاش
* آلبرتو پولیچینو، نقاش
* پیترو پائولو فلوریانی، معمار، که فلوریانا به نام او نامگذاری شده است

## افراد معاصر برجسته با تابعیت دوگانه ایتالیا و مالت
* آرنولد کاسولا، سیاستمدار
* آیدان زامیت، نوازنده
* ساموئل دگوارا، بسکتبالیست

## جستارهای وابسته
[بندانگشتی|[نیروی هوایی ایتالیا|بالگرد بل یواچ-۱ان توین هوی نیروی هوایی ایتالیا در نمایشگاه هوایی بین‌المللی مالت ۲۰۱۵. بالگردهای جستجو و نجات ایتالیایی از سال ۱۹۸۲ در مالت مستقر بوده‌اند.]]
* روابط خارجی ایتالیا

## منابع


رده:روابط دوجانبه ایتالیا
رده:روابط دوجانبه مالت
فاطمه لوتاه

**فاطمه عبدالله لوتاه** (۱۹۵۴) هنرمند تجسمی اماراتی است. او در نمایشگاه‌ها و پروژه‌های هنری و فرهنگی بین‌المللی شرکت داشته و از جمله هنرمندان اماراتی مقیم خارج از کشور است. او  هنر نقاشی را با هنر اجرا ترکیب کرد، به‌گونه‌ای که قبل از آغاز نقاشی، موضوع آثار خود را انتخاب می‌کرد و در حضور مخاطب، نقش واقعی خود را اجرا می‌نمود.  

## زندگی و پیشه
فاطمه عبدالله لوتاه در سال ۱۹۵۴ در دبی متولد شد. از کودکی به نقاشی علاقه‌مند شد. در میانهٔ دههٔ ۱۹۷۰ به بغداد رفت و در دانشکدهٔ هنر دانشگاه بغداد درس خواند. آنچه در بغداد آموخت، اساس تجربه هنری او را شکل داد. او در آنجا قواعد نقاشی را فرا گرفت و علاقه‌ای عمیق به بغداد پیدا کرد. پس از گذراندن یک سال در بغداد برای مطالعه هنر، لوتاه تصمیم گرفت برای ادامهٔ تحصیل به ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۷۹ برود. او در سال ۱۹۸۳ تحصیلات خود را به پایان رساند. سال‌های تحصیل در آمریکا، فضایی برای آزادی در تجربه سبک‌های هنری مختلف و شکل‌گیری امضای هنری شخصی او فراهم کرد. سپس به ایتالیا رفت و در شهر ورونا به تحصیل و زندگی ادامه داد و همچنان در این شهر اقامت دارد، هرچند هرگز ارتباط خود با وطنش، امارات، را از دست نداده است. در ایتالیا، او با هنر معاصر، به ویژه هنرهای رویدادی و اجراهای بدنی (پرفورمنس) آشنا شد.

فاطمه لوتاه هنر نقاشی را با هنر اجرا (پرفورمنس) ترکیب کرد، به‌گونه‌ای که قبل از آغاز نقاشی، موضوع آثار خود را انتخاب می‌کرد و در حضور مخاطب، نقش واقعی خود را اجرا می‌نمود. اغلب آثار او روایت‌هایی دربارهٔ زنان بودند. پس از دهه ۱۹۸۰ که با نقاشی‌های پرانرژی و خشم‌آلود شناخته می‌شد، لوتاه در سال ۱۹۹۱ فعالیت نقاشی خود را متوقف کرد و تا سال ۲۰۰۰ به آن بازنگشت. آثار او بارها در پاریس به نمایش درآمد، اما او به‌ویژه به تجربهٔ نمایش مشترک با شاعر و نقاش میسون صقر القاسمی در تالار یونسکو افتخار می‌کند.لوتاه نمایشگاه‌های شخصی متعددی در شهرهای مختلف ایتالیا برگزار کرد و هنگامی که آتلیه شخصی خود را افتتاح کرد، آن را به محلی برای اجرای نمایش‌های هنری خود تبدیل نمود. با بازگشت‌های منظم به امارات متحده عربی، او چندین نمایشگاه برگزار کرد که مهم‌ترین آن‌ها شامل «غزل» و «زنان با عطر عود» بود. علاقه لوتاه به جنبه تعاملی هنر باعث شد که او در دبی گالری ویژه‌ای برای اجرای پروژه‌های هنری تأسیس کند که میزبان تجربیات هنری از نقاط مختلف جهان باشد.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:هنرمندان زن اهل امارات متحده عربی
رده:اهالی دبی
رده:نقاشان اهل امارات متحده عربی
رده:هنرمندان
رده:زادگان ۱۹۵۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۳۷۴ (قمری)
رده:زادگان ۱۳۳۳
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه بغداد
۲هالیز

**هالیز پارکر فریژر-هرندن** (به ؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام هنری ۲هالیز  شناخته می‌شود، رپر و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی می‌باشد. او نخستین بار با آلبوم خود تحت عنوان ببر سفید در سال ۲۰۲۲ توجه‌ها را به خود جلب کرد. ترانهٔ او در سال ۲۰۲۳ با نام «پسر پوستری» به‌عنوان بخشی از موسیقی‌متن ''ای‌ای اسپورتس اف‌سی ۲۴'' ظاهر شد. او در سال ۲۰۲۴ با انتشار تک‌آهنگ‌هایی نظیر «کراش» و «شلوار جین» و همچنین عرضهٔ سومین آلبوم استودیویی‌اش با نام ''پسر'' شهرت بیشتری پیدا کرد.

در سال ۲۰۲۴ اعلام شد که وی اجرای افتتاحیهٔ *تور هرج‌ومرج* کن کارسن را بر عهده خواهد داشت. هالیز پس از پایان *هرج‌ومرج*، از نخستین تور آمریکای شمالی خودش با نام *یک پا* خبر داد.

''وانز تو واچ'' در سال ۲۰۲۵، نام هالیز را در کنار هنرمندانی همچون ادیسون ری، کتس‌آی و مک.گی در فهرست ۲۶ هنرمند برتر که باید در سال ۲۰۲۵ مورد توجه قرار گیرند، قرار داد.

## منابع
*

رده:زادگان ۲۰۰۴ (میلادی)
رده:افراد زنده
رده:خوانندگان رپ اهل شیکاگو
رده:موسیقی‌دانان هایپرپاپ
رده:موسیقی‌دانان ریج
امل محمد (بازیگر اماراتی)

**اَمَل محمّد** (۱۵ ژانویهٔ ۱۹۸۷) بازیگر اماراتی است. فعالیت هنری خود را از سن هشت سالگی با اجرای برنامه‌های کودک آغاز کرد و سپس در سال ۲۰۰۶ وارد دنیای بازیگری در تئاتر جوانان شد. او برای نقشش در فیلم اماراتی *۲۱۸: پشت دیوار سکوت*، جایزهٔ بهترین بازیگر زن آسیایی را در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم سپتیمیوس در هلند به‌دست‌آورد.

## زندگی و پیشه
امل محمد در ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۸۷ زاده شد. فعالیت هنری خود را از سن هشت سالگی به‌عنوان مجری تلویزیونی آغاز کرد و برنامه‌هایی مانند «دنیای شگفت‌انگیز» در شبکهٔ تلویزیونی دبی، «شگفتی‌های تابستان دبی» و «جشنواره‌های خرید» را اجرا کرد. او در این دوران تجربهٔ ارائه برنامه به مخاطب را بسیار دوست داشت و بیان کرده که مجری‌گری برای او جذاب‌تر از بازیگری بود، زیرا بازیگری گاهی او را از مسیر حرفه‌ای مورد علاقه‌اش دور می‌کرد. در ادامه، او برنامهٔ «حلوة الإمارات» را به‌عنوان یک برنامه فرهنگی-گردشگری ارائه کرد که مخاطب را با جنبه‌های فرهنگی و جاذبه‌های تفریحی مختلف امارات آشنا می‌کرد. در سال‌های بعد، امل محمد در هر دو حوزهٔ مجری‌گری و بازیگری جایگاه ویژه‌ای در امارات و جهان عرب کسب کرد.

از جمله آثار برجسته او می‌توان به سریال‌های «سفر سخت»، «شانس و نصیب»، «نص درزن»، «همسایه‌ها»، «دختران آدم»، «آرزوهای سعید و عجیب غریب» و «دیما و حلیمه» اشاره کرد، که هر کدام نقش مهمی در شهرت او داشته‌اند.

امل محمد در مصاحبه‌ای تلویزیونی، اهداف و پیام‌های هنر را فراتر از مسائل معمول دانست و تأکید کرد که هنر می‌تواند تأثیری مثبت بر افکار و نگرش مردم و مخاطبان داشته باشد. او افزود که تأثیر آثارش محدود به تماشاگران نبوده و خود او نیز از طریق تجربه‌های مختلف هنری تغییر و رشد یافته است. به گفتهٔ او، بازیگری تنها به مسائل مالی محدود نمی‌شود و هر اثر هنری فرصتی برای ارائهٔ شخصیت‌های متفاوت و شکل‌گیری شخصیت هنرمند است.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۸۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۴۰۷ (قمری)
رده:زادگان ۱۳۶۵
رده:بازیگران زن اهل امارات متحده عربی
رده:مجریان زن تلویزیونی اهل امارات متحده عربی
آلفرد کلارک (کارگردان)

**آلفرد کلارک** (؛ ۱۹ دسامبر ۱۸۷۳ – ۱۶ ژوئن ۱۹۵۰) مخترع، فیلم‌بردار، و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا و از پیشگامان عرصهٔ ضبط موسیقی و هنر سینما بود. او به‌عنوان فیلم‌بردار و کارگردان در نخستین استودیوی ادیسون فعالیت داشت و نخستین کسی به‌شمار می‌آید که تصاویر متحرک را با نوآوری‌هایی همچون رعایت تداوم، روایت داستانی، استفاده از بازیگران آموزش‌دیده و به‌کارگیری جلوه‌های ویژه تولید کرد. در سال ۱۸۹۶ به شرکت گرامافون امیل برلینر پیوست و سپس راهی اروپا شد؛ جایی که به مدیری برجسته در شرکت‌هایی چون ئی‌ام‌آی تبدیل گردید. او در سال ۱۹۲۸ تابعیت بریتانیا را دریافت کرد و به یکی از اعضای شاخص «انجمن سرامیک مشرق‌زمین» در لندن بدل شد و مجموعه‌ای ارزشمند گرد آورد که شامل آثار کمیابی بود که برای امپراتوران سلسله‌های تانگ و سونگ ساخته شده بودند.

کلارک در سال ۱۹۲۱ با آیوی سندرز ازدواج کرد. او پس از درگذشت کلارک زنده بود تا اینکه در سال ۱۹۷۳ چشم از جهان فروبست.

## پانویس

* 

## منابع

* "British Museum": Biography by the British Museum
* 
* 
* 
* 
* Pierson, Stacey, *Collectors, Collections and Museums: The Field of Chinese Ceramics in Britain, 1560–1960*, 2007, Peter Lang, , 9783039105380, google books
* 

رده:پیشگامان سینمای بریتانیا
رده:توماس ادیسون
رده:درگذشتگان ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۷۳ (میلادی)
رده:مجموعه‌داران هنر آسیایی
رده:مجموعه‌داران هنری اهل بریتانیا
رده:مخترعان اهل ایالات متحده آمریکا
رده:مدیران صنعت موسیقی بریتانیا
رده:هنرمندان اهل نیویورک
فاطمه المزروعی

**فاطمه سلطان المَزروعی** (۶ ژوئن ۱۹۸۵) نویسنده و شاعر اماراتی است. او پژوهشگر در زمینهٔ میراث و تاریخ است و ریاست بخش آرشیوهای تاریخی در «آرشیو و کتابخانهٔ ملی» را بر عهده دارد.

## زندگی و پیشه
فاطمه سلطان المزروعی مدرک کارشناسی در رشتهٔ تاریخ و باستان‌شناسی را از دانشگاه امارات و کارشناسی ارشد در رشتهٔ علوم سیاسی را از دانشگاه زاید دریافت کرده است. او عضو اتحاد نویسندگان و ادیبان امارات است و در شماری از مجلات و روزنامه‌های محلی و عربی می‌نویسد و همچنین نوشته‌های بسیاری در وبگاه‌های گوناگون منتشر کرده است.او در حوزه‌های رمان، پژوهش تاریخی، نقد، مقاله، سینما، تئاتر، داستان کودک و شعر می‌نویسد و بیش از ۲۰ اثر  منتشر کرده است.

## جوایز
المزروعی جوایز متعددی در زمینه‌های ادبی و نمایشی کسب کرده است. از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به جایزهٔ العُوِیس برای بهترین اثر خلاق و فرهنگی در سال ۲۰۱۳ به خاطر رمان **'، جایزهٔ شیخه شمسه بنت سهیل برای ادبیات و فرهنگ در سال ۲۰۱۳، و جایزهٔ امارات برای رمان در سال ۲۰۱۷ به خاطر رمان  اشاره کرد. او همچنین مقام نخست مسابقهٔ تألیف نمایشی در انجمن نمایشنامه‌نویسان در سال ۲۰۰۸ را برای نمایشنامهٔ **' به دست آورد. افزون بر این، در جایزهٔ باشگاه‌های دختران شارجه (۲۰۰۱) جایزهٔ تشویقی ادبی برای نویسندهٔ اماراتی را به‌خاطر مجموعهٔ داستان **' کسب کرد، و نیز جایزهٔ زن اماراتی در ادبیات و هنر (۲۰۰۴) – مقام دوم در بخش داستان کوتاه برای مجموعهٔ **' و جایزهٔ زن اماراتی در ادبیات و هنر (۲۰۰۷) برای مجموعهٔ شعری ** را دریافت نمود.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۸۵ (میلادی)
رده:زادگان ۱۴۰۵ (قمری)
رده:زادگان ۱۳۶۴
رده:اهالی ابوظبی
رده:نویسندگان زن اهل امارات متحده عربی
رده:شاعران زن اهل امارات متحده عربی
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه امارات متحده عربی
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه زاید
لوئیجی چیاوردینی

**لوئیجی چیاواردینی** پس از فعالیت در جنبش جوانان و گروه نئو فاشیستی ترزا پوزیسیون، به مبارزهٔ مسلحانه پیوست و عضو هسته‌های مسلح انقلابی (ایتالیا) شد. او چندین بار دستگیر و به جرایم متعدد مرتبط با فعالیت‌های تروریستی محکوم گردید.

در سال ۲۰۰۷، چیاواردینی که در زمان وقوع جرم هنوز خردسال بود، به عنوان عامل اصلی انفجار در ایستگاه بولونیا در ۲ اوت ۱۹۸۰ شناخته شد و به ۳۰ سال زندان محکوم گردید. در دورهٔ مبارزهٔ مسلحانه به او لقب *چنگیز خان* داده شد. او با جرمانا، خواهر نانی دی آنجلیس و مارچلو دی آنجلیس، از اعضای سابق ترزا پوزیسیون ازدواج کرده است.

## زندگی‌نامه
چیاواردینی در لاکویلا متولد و در رم بزرگ شد، جایی که خانواده به دلیل شغل پدر، که افسر پلیس بود، به آنجا نقل مکان کردند. لوئیجی کوچک‌ترین فرزند از سه فرزند خانوادهٔ چیاواردینی است. وی در مورد دوران کودکی خود گفته است:
*“خانوادهٔ من فاشیست نبود… در خانهٔ ما در رم، Piazza Mazzini 8، طبقهٔ ششم، جایی که دوران جوانی آزاد و بی‌خیال خود را گذراندم، دربارهٔ فاشیسم، راست، دموکرات مسیحی و کمونیست‌ها، و سیاست به‌طور کلی بحثی نمی‌شد. ”*

### فعالیت سیاسی
اوایل سال ۱۹۷۸، در سن ۱۶ سالگی، شروع به حضور در بخش حزب اجتماعی ایتالیا کرد و همان سال اولین دستگیری و محکومیت دو سال زندان به خاطر یک سرقت برایش اتفاق افتاد:
*"به خاطر همان عادت لعنتی به اسلحه داشتن به زندان افتادم… در خانهٔ یک نمایندهٔ جواهرات دو اسلحه برداشتیم"*

چیاواردینی سپس به جنبش دانشجویی پیوست، پیش‌زمینهٔ ترزا پوزیسیون بود و در آنجا با نانی دی آنجلیس و جورجیو واله دوست شد. با خصوصاً جورجیو واله، در چندین سرقت بانکی و اقدامات نمایشی مانند پرتاب بمب آتش‌زا به خانهٔ یک مأمور پلیس شهری شرکت کرد.

### مبارزهٔ مسلحانه با هسته‌های مسلح انقلابی
اوایل سال ۱۹۸۰، چیاواردینی با هسته‌های مسلح انقلابی در تماس قرار گرفت و مسیر فعالیت تروریستی خود را آغاز کرد:

او در طول سال ۱۹۸۰ در چندین عملیات مسلحانه شرکت کرد، از جمله در قتل ماریو آماتو و دیگر مأموران پلیس. همچنین در انفجار در ایستگاه بولونیا در ۲ اوت ۱۹۸۰، یک بمب در سالن انتظار ایستگاه مرکزی بولونیا منفجر شد که ۸۵ کشته و بیش از ۲۰۰ مجروح بر جای گذاشت.

چیاواردینی بعداً دستگیر شد و دوران محکومیت خود را طی کرد. در طول دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۲۰۰۰، محکومیت‌های دیگری برای او صادر شد و نهایتاً در سال ۲۰۰۷، به دلیل انفجار در ایستگاه بولونیا به ۳۰ سال زندان محکوم گردید.

### بازگشت به آزادی
در ۲۳ مارس ۲۰۰۹، چیاواردینی آزادی مشروط دریافت کرد

سپس در انجمن‌های ورزشی اجتماعی ایتالیا به عنوان بایگانی‌دار و اپراتور مرکزی استخدام شد و انجمن “Gruppo Idee” را تأسیس کرد که به بازتوانی زندانیان می‌پردازد. این انجمن توسط همسر او، جرمانا دئ آنجلیس، مدیریت می‌شود

### محکومیت‌های نهایی
* ۱۳ سال زندان برای قتل فرانچسکو اوانجلیستا
* ۱۰ سال زندان برای قتل ماریو آماتو
* ۳۰ سال زندان برای انفجار در ایستگاه بولونیا

با احتساب تخفیف‌ها و مجازات‌های یکپارچه، مجموع محکومیت‌ها به ۴۴ سال با امکان آزادی مشروط بعد از ۲۶ سال رسید.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۶۲ (میلادی)
رده:مجرمان اهل ایتالیا
رده:نئوفاشیست‌های اهل ایتالیا
الهام القاسم

**الهام القاسم** (ژوئیهٔ ۱۹۸۲) کاوشگر پیشین شمالگان اماراتی است که به یک مأموریت موفق اسکی به قطب شمال دست زد، به‌صورت «بدون پشتیبانی و بدون کمک» (دو اصطلاح رایج در مأموریت‌های قطبی که به معنای استفاده از وسایل طبیعی و بدون هیچ نوع حمایت خارجی است). در ۲۳ آوریل ۲۰۱۰، او نخستین زن عرب و نخستین زن شهروند امارات شد که به قطب شمال رسید.  الهام القاسم همچنین  در حوزه‌های سرمایه‌گذاری، مدیریت اجرایی و فناوری دیجیتال برجسته است. 
## زندگی و پیشه
الهام القاسم از نظر تحصیلی در رشته‌های مدیریت و علوم اجتماعی تخصص دارد. او مدرک کارشناسی مدیریت بازرگانی را از دانشگاه آمریکایی دبی و کارشناسی ارشد سیاست اجتماعی را از مدرسهٔ اقتصاد لندن دریافت کرد. در عرصهٔ حرفه‌ای، سمت‌هایی همچون مدیر اجرایی دفتر ابوظبی برای سرمایه‌گذاری، مدیر اجرایی برنامه «غداً» در دفتر اجرایی ابوظبی و رهبر برنامه‌های استراتژیک در حوزه‌های معادن، فناوری و نیمه‌رساناها را بر عهده داشته است. همچنین در مقام مدیرعامل و عضو هیئت‌مدیره در شماری از شرکت‌ها و نهادهای مهم داخلی و بین‌المللی، از جمله «الشركة القابضة» و «صندوق خلیفه»، فعالیت کرده و سابقهٔ همکاری با بخش بانکداری سرمایه‌گذاری جی‌پی مورگان در سطح جهانی را دارد.

با وجود این سابقهٔ مدیریتی و اقتصادی، القاسمی به سفر کاوشی به قطب شمال فکر کرد. او انگیزهٔ خود از ورود به این سفر ماجراجویانه را چنین توصیف کرده است: «می‌خواستم هدفی بزرگ‌تر برای خودم تعیین کنم و واقعاً به دنبال آن بودم که خودم را به چالش بکشم». پیش از آغاز این سفر، الهام یک برنامه تمرینی فشرده را گذراند تا توان جسمانی و ذهنی خود را تقویت کند و استقامت لازم برای مأموریت را به دست آورد. این برنامه تمرینی توسط لوماکس طراحی شد و هدف اصلی آن، ارتقای کلی قدرت، چابکی و سرعت او بود.در سال ۲۰۱۰، سفری ماجراجویانه و اکتشافی خود را آغاز کرد که نزدیک به سه هفته به طول انجامید. او توانست بدون استفاده از تجهیزات مکانیکی و صرفاً با اتکا به ابزارهای انسانی و طبیعی، به آن نقطه برسد. انگیزهٔ او از این اقدام جمله‌ای از شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، حاکم دبی، بود که گفته بود: «من و مردمم، مرکز نخست را دوست داریم». القاسمی در جریان این سفر با چالش‌های گوناگونی از جمله سرمای شدید، یخ‌زدگی، فشارهای جسمی و دشواری‌های مالی و لجستیکی برای تأمین هزینه‌ها روبه‌رو شد. با این حال توانست بر تمامی آن‌ها غلبه کند و بعدها در مصاحبه‌ای تأکید کرد که این تجربه او را «قادر به انجام هر ماجراجویی بدون تردید» ساخته است.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۸۲ (میلادی)
رده:زادگان ۱۴۰۲ (قمری)
رده:زادگان ۱۳۶۱
رده:کاوشگران اهل امارات متحده عربی
رده:کاوشگران شمالگان
رده:دانش‌آموختگان مدرسه اقتصاد لندن
رده:کاوشگران زن قطب
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه آمریکایی دبی
رده:اهالی دبی
گیلبرتو کاوالینی

**گیلبرتو کاوالینی** (متولد ۲۶ سپتامبر ۱۹۵۲ در میلان) که به نام **گیگی** و لقب *ایل نگرو* شناخته می‌شود، تروریست سابق و عضو گروه NAR بود. او در فعالیت‌های جنایی متعدد از جمله قتل دادستان جایگزین ماریو آماتو و کشتار بولونیا نقش داشت و به نه حبس ابد محکوم شد. هم‌اکنون در زندان ترنی تحت شرایط آزادی مشروط موقت نگهداری می‌شود.

## زندگی‌نامه
گیلبرتو کاوالینی در میلان و در خانواده‌ای با عقاید فاشیستی به دنیا آمد. در جوانی یکی از بنیان‌گذاران گروه اولتراس *Boys SAN* بود، گروهی که طرفداران اولیه باشگاه فوتبال اینتر میلان بودند. سپس فعالیت اولترا را کنار گذاشت و به جناح راست سیاسی پیوست، ابتدا در جوان ایتالیا (۱۹۵۴) و سپس در جنبش اجتماعی ایتالیا فعالیت داشت.

او در رشته تکنیک الکترونیک در *مؤسسه فلتارینلی* تحصیل کرد، اما مدرسه را ترک و به یک مدرسه خصوصی منتقل شد تا دیپلم خود را دریافت کند.

## فعالیت تروریستی
در میلان، کاوالینی مسئول درگیری‌ها و ضرب و شتم فعالان چپ بود. اولین پروندهٔ او در ۱۹۷۴ به دلیل شلیک به یک پمپ بنزین ثبت شد. سپس در قتل دانشجوی چپ‌گرا گائتانو آموروسو در ۲۷ آوریل ۱۹۷۶ شرکت داشت و به همراه هشت نفر دیگر به ۱۳ سال و نیم حبس محکوم شد.

او در طول انتقال به زندان برین‌دیزی در ۱۹۷۷ به طرز شگفت‌آوری فرار کرد. سپس به رم رفت و تحت نام مستعار *گیگی پاوان* زندگی کرد و با رهبران سازمان نوین و اعضای NAR تماس برقرار نمود.

### مبارزه مسلحانه برای NAR
او در سال ۱۹۷۹ با گروه NAR به رهبری والریو فیوروانتی ارتباط برقرار کرد. اولین اقدام قتل با این گروه در ۲۸ مه ۱۹۸۰ انجام شد و منجر به کشته شدن فرانکو ایوانجلیستا شد.

در ۲۳ ژوئن ۱۹۸۰، کاوالینی دادستان جایگزین ماریو آمااتو را در رم به قتل رساند.

وی در ادامه دست به سری اقدام‌های مسلحانه و سرقت‌های متعدد در میلان، ونتو و رم زد که منجر به کشته شدن چند مأمور پلیس و کارابینیری شد.

### دستگیری و حبس ابد
کاوالینی آخرین عضو NAR بود که دستگیر شد: ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۳، در یک کافه در کورسو جنووا در میلان به دام افتاد.

او به زندان منتقل شد و به جرایم متعدد از جمله قتل، سرقت، نگهداری غیرقانونی سلاح و دیگر اقدامات جنایی محکوم شد. هم‌اکنون در زندان ترنی تحت شرایط آزادی مشروط موقت نگهداری می‌شود، اگرچه در ۲۰۰۲ به دلیل نقض شرایط موقت، موقتاً لغو شد.

### کتاب‌ها
او در سال ۲۰۰۷ کتابی با عنوان *Vademecum del detenuto. Manuale per sopravvivere in un carcere italiano* منتشر کرد.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:اهالی ایتالیا در سده ۲۰ (میلادی)
رده:اهالی ایتالیا در سده ۲۱ (میلادی)
رده:اهالی میلان
رده:زادگان ۱۹۵۲ (میلادی)
اریج الحمادی

**اَریج احمد الحَمّادی** (۱۳ فوریهٔ ۱۹۸۶) بازیکن فوتبال اماراتی است که در پست‌های هافبک، مهاجم و وینگر بازی می‌کند و در حال حاضر برای تیم پریسیشن به میدان می‌رود. او پیش‌تر برای تیم‌های الوحده و ابوظبی بازی کرده و نمایندهٔ تیم ملی فوتبال زنان امارات نیز بوده است. اریج با کسب تمامی جوایز مهم ملی باشگاهی به‌عنوان بازیکن، به‌طور گسترده به‌عنوان یکی از تأثیرگذارترین بازیکنان فوتبال زنان در امارات شناخته می‌شود.

## دوران باشگاهی
اریج الحمادی فعالیت فوتبالی خود را با بازی در جمع خانواده و شرکت در مسابقاتی که امکان حضور زنان در آن فراهم بود آغاز کرد. سپس برای تیم زنان دانشگاه خود بازی کرد و پس از آن در لیگ‌های هفت نفره محلی، مانند انجمن فوتبال زنان دبی حضور یافت، جایی که توسط تیم ملی شناسایی شد.
او به صورت حرفه‌ای، با تیم الوحده بازی را آغاز کرد و در ژوئیه ۲۰۱۶ به باشگاه فوتبال زنان شهر ابوظبی منتقل شد. الحمادی در قهرمانی باشگاه‌های زنان غرب آسیای ۲۰۱۹ در عقبه، اردن با تیم ابوظبی حضور یافت و با به ثمر رساندن دو گل، تیمش را در آخرین بازی گروهی به پیروزی رساند. او همچنین با تیم فیولیز در مسابقات نیمار جونیورز فایو، یک تورنمنت پنج نفره، بازی کرد.

در سال ۲۰۲۲، الحمادی با تیم اونیکس در لیگ فوتبال زنان امارات بازی کرد و تیمش در جایگاه دوم قرار گرفت. در فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۴، او با تیم پریسیشن حضور داشت و بار دیگر در لیگ فوتبال زنان امارات به رتبهٔ دوم رسید.

## دوران جهانی
در اوت ۲۰۱۵، اریج الحمادی اولین کاپ ملی خود را برای تیم ملی فوتبال زنان امارات متحده عربی کسب کرد. او در مسابقاتی همچون جام آفرودیت زنان در قبرس، مرحله انتخابی جام ملت‌های آسیا زنان ۲۰۱۸ در تاجیکستان و قهرمانی باشگان‌های زنان غرب آسیا ۲۰۱۹ در بحرین حضور داشت.

الحمادی همچنین در مرحله انتخابی جام ملت‌های آسیا زنان ۲۰۲۲ شرکت کرد، اگرچه تیم امارات موفق به صعود به مرحله نهایی نشد.

او علاوه بر فوتبال، برای تیم ملی فوتسال زنان امارات نیز تمرین و بازی کرده است.

## رکوردها
اریج الحمادی دارندهٔ دو رکورد جهانی گینس در زمینهٔ ورزش است. یکی از این رکوردها مربوط به هات‌استپینگ در سال ۲۰۲۰ است.

## منابع

رده:بازیکنان باشگاه الوحده امارات
رده:دارندگان رکورد جهانی در رشته‌های ورزشی
رده:زادگان ۱۹۸۶ (میلادی)
رده:افراد زنده
رده:بازیکنان فوتبال زن اهل امارات متحده عربی
فهرست پادشاهان کرنک

فهرست پادشاهان کارناک، فهرستی از پادشاهان اولیه مصر که بر روی سنگ حکاکی شده است، در گوشه جنوب غربی تالار جشنواره توتمس سوم، در وسط محوطه آمون-رع، در مجتمع معبد کارناک، در لوکسور مدرن مصر قرار داشت. این فهرست که در دوران سلطنت توتمس سوم تدوین شده است، شصت و یک پادشاه را که با سنفرو از پادشاهی قدیم مصر شروع می‌شدند، فهرست کرده است. فقط نام سی و نه پادشاه هنوز خوانا است و یکی از آنها در کارتوش (حاشیه‌ای که معمولاً برای احاطه نام یک پادشاه استفاده می‌شود) نوشته نشده است.

این فهرست کاملی از فراعنه مصر نیست، زیرا پادشاهان دیگری نیز از فهرست‌های باستانی دیگر شناخته شده‌اند، اما این فهرست از آن جهت ارزشمند است که شامل نام پادشاهان دوره‌های میانی اول و دوم است که در اکثر فهرست‌های پادشاهان دیگر حذف شده‌اند.

اولین بار توسط جیمز برتون در سال ۱۸۲۵ توصیف شد. در سال ۱۸۴۳، یک گروه اکتشافی آلمانی به رهبری مصرشناس کارل لپسیوس در حال سفر به سمت رود نیل به سمت کارناک بودند. یک ماجراجوی فرانسوی به نام امیل دان، یک شب بلوک‌های حاوی فهرست پادشاهان را برچید و دزدید تا آن را برای فرانسه به ارمغان بیاورد و به خانه فرستاد. این اثر که به شدت آسیب دیده است، اکنون در موزه لوور پاریس به نمایش گذاشته شده است.

## تصویری از فهرست پادشاهان کرنک
وسط|بندانگشتی|783x783پیکسل|نقاشی از فهرست پادشاهان کرنک. بخش‌های رنگی باقی مانده‌اند، بخش‌های سفید کم و بیش از بین رفته‌اند.

## شرح فهرست پادشاهان کرنک
این فهرست شامل نام فرعون و به دنبال آن نام واقعی او است که در فهرست حک شده است. این فهرست شامل سه بخش است و از مرکز تقسیم شده است. شماره‌گذاری از لپسیوس پیروی می‌کند و از طرفین به سمت مرکز می‌شمارد. فراعنه شناخته شده، قسمت آسیب‌دیده نام حک شده را در پرانتز دارند.

## نگارخانه

## منابع
آگوشفکا

**آگوشفکا** () یک شهرک در بخش والویسکی استان بلگورود کشور روسیه است.

## منابع

* 

رده:محلات روستایی در بخش والویسکی
لانا زکی نسیبه

**لانا زَکی نُسِیْبه** دیپلمات اماراتی است که در حال حاضر به‌عنوان معاون وزیر امور سیاسی و فرستادهٔ وزیر امور خارجهٔ امارات فعالیت می‌کند. او پیش‌تر از سپتامبر ۲۰۱۳ تا آوریل ۲۰۲۴ به‌عنوان نمایندهٔ دائم امارات در سازمان ملل متحد خدمت کرده است.

## زندگی اولیه و تحصیلات
پدر لانا نُسِیبه، زکی نسیبه، که از تبار فلسطینی است، مشاور ریاستی و مترجم است و پدربزرگ او، انور نسیبه، از فعالان ملی‌گرایی فلسطینی بود.لانا نسیه دارای مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشتهٔ تاریخ از کالج کویینز، دانشگاه کمبریج است و همچنین مدرک کارشناسی ارشد در مطالعات اسرائیل و دیاسپورای یهودی از مدرسه مطالعات شرق و آفریقا، دانشگاه لندن دارد.

## حرفه
لانا نسیبه از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ به‌عنوان مشاور برای یونسکو در پاریس فعالیت داشت و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ به‌عنوان تحلیلگر در برنامه امنیت و تروریسم مرکز تحقیقات خلیج کار می‌کرد. او ریاست گروه کاری آژانس بین‌المللی انرژی‌های تجدیدپذیر را برعهده داشت و سپس در وزارت امور خارجه امارات متحده عربی از سال ۲۰۰۹ مشغول به کار شد، ابتدا به‌عنوان مدیر بخش برنامه‌ریزی سیاست‌ها و سپس به‌عنوان فرستاده ویژه برای افغانستان و پاکستان. نسیبه همچنین معاون شِرپا در مشارکت امارات در گروه ۲۰ و عضو گروه کاری وزارتی بریتانیا-امارات بود.

لانا نسیبه در سپتامبر ۲۰۱۳ توسط رئیس امارات، خلیفه بن زاید آل نهیان، به‌عنوان سفیر و نمایندهٔ دائم امارات متحده عربی در سازمان ملل منصوب شد و بدین ترتیب نخستین زن اماراتی در این سمت گردید.در سال ۲۰۱۷، او به‌عنوان یکی از معاونان رئیس جلسه هفتاد و دوم مجمع عمومی سازمان ملل انتخاب شد و گروه کشورهای آسیا-اقیانوسیه را نمایندگی کرد.همچنین در همان سال، ریاست هیئت اجرایی زنان سازمان ملل را برعهده داشت.نسیبه همچنین هم‌رئیس گروه «دوستان آینده سازمان ملل» است و عضو هیئت امنای آکادمی دیپلماتیک امارات می‌باشد. نسیبه عضو هیئت امنای آکادمی دیپلماتیک امارات است.

## جوایز و افتخارات
* جایزهٔ تعالی دولت امارات متحده عربی (مدال افتخار)

## منابع

رده:افراد زنده بدون سال تولد
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه سواز لندن
رده:دیپلمات‌های اهل امارات متحده عربی
رده:افراد زنده
بنزتیازید

**بنزتیازید** () یک دیورتیک تیازیدی است که در درمان فشار خون بالا و ادم استفاده می‌شود.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:بازدارنده‌های کربنیک آنهیدراز
رده:بنزوتیا دی آزین‌ها
رده:تیواترها
رده:سولفونامیدها
رده:کلروآرن‌ها
رده:مدرهای تیازیدی
جورج دبلیو تیلور (پروفسور)

**جورج دبلیو تیلور** (۱۰ ژوئیه ۱۹۰۱–۱۵ دسامبر ۱۹۷۲) استاد روابط سازمانی در مدرسه وارتون دانشگاه پنسیلوانیا و بنیانگذار رشته تحصیلی دانشگاهی روابط سازمانی بود. تیلور در دولت فدرال سمت‌های متعددی داشت که مهم‌ترین آنها میانجیگری و داوری بود. تیلور در طول دوران حرفه‌ای خود بیش از ۲۰۰۰ اعتصاب را حل و فصل کرد.

در سال ۱۹۶۷، جورج دبلیو تیلور در تدوین قانون خدمات کشوری ایالت نیویورک نقش داشت؛ قانونی که از یک سو چانه‌زنی دسته‌جمعی برای کارمندان دولتی را قانونی کرد و از سوی دیگر اعتصاب آنان را ممنوع ساخت. این قانون امروزه با نام قانون تیلور شناخته می‌شود.

## اوایل زندگی
جورج دبلیو تیلور در ۱۰ ژوئیه ۱۹۰۱ در محله صنعتی کنزینگتون در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به دنیا آمد. عمویش صاحب یک کارخانه نساجی بود و پدرش، هری تیلور، سرپرستی یک کارخانه جوراب‌بافی را بر عهده داشت. او در سال ۱۹۱۹ از دبیرستان فرانکفورد فارغ‌التحصیل شد. در ابتدا قصد داشت پس از پایان دبیرستان وارد کار در کارخانه شود، اما مدیر دبیرستانش او را تشویق کرد که مسیر دانشگاهی را دنبال کند.

در سال ۱۹۲۱، جورج دبلیو تیلور موفق به دریافت مدرک لیسانس اقتصاد از مدرسه وارتون شد. پایان‌نامه او به بررسی تاریخچه و گسترش بیش از حد صنعت جوراب‌بافی در ایالت پنسیلوانیا اختصاص داشت. پس از آن، به عنوان استاد در گروه مدیریت بازرگانی کالج آبرایت مشغول به تدریس شد. او تحصیلات خود را ادامه داد و در سال ۱۹۲۹ دکترای اقتصادش را از مدرسه وارتون دریافت کرد.

نظریه شاخص طول دامن اغلب به اشتباه به جورج دبلیو تیلور نسبت داده می‌شود. این باور نادرست در واقع ناشی از سوءبرداشت از یافته‌های پایان‌نامه دکترای او در سال ۱۹۲۹ با عنوان *تغییرات قابل توجه پس از جنگ در صنعت جوراب فولی فشن* است. پژوهش تیلور بر تحولات صنعتی و اقتصادی متمرکز بود، نه بر مد و همبستگی آن با چرخه‌های اقتصادی.

## جستارهای وابسته
* قانون تیلور

## پیوند به بیرون

* 

## منابع

رده:آموزگاران اهل فیلادلفیا
رده:اقتصاددانان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:تاریخچه روابط کاری در ایالات متحده آمریکا
رده:دانش‌آموختگان مدرسه وارتون دانشگاه پنسیلوانیا
رده:درگذشتگان ۱۹۷۲ (میلادی)
رده:دریافت‌کنندگان مدال رئیس‌جمهوری آزادی
رده:زادگان ۱۹۰۱ (میلادی)
لیدیا مناپیس

**لیدیا مناپاس** (۳ آوریل ۱۹۲۴–۷ دسامبر ۲۰۲۰) یک مبارز و سیاستمدار مقاومت ایتالیایی بود که از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۸ به عنوان وزیر ایالتی تیرول جنوبی برای دموکراسی مسیحی و سپس از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸ به عنوان سناتور، نماینده حزب کمونیست بازسازی خدمت کرد.

## زندگی‌نامه
لیدیا مناپاس (با نام خانوادگی بریسکا) در شهر شمالی نووارا در ایتالیا متولد شد. پدرش نقشه‌برداری به نام جیاکومو بریسکا بود و از سیاست‌های ضد فاشیستی، جمهوری‌خواهانه و مازینی حمایت می‌کرد. مادرش ایتالیا ورسزی، خانه‌داری بود که خانواده‌اش به آنارشیسم گرایش داشتند.

در دوران دیکتاتوری بنیتو موسولینی، معلمان او به بچه‌ها یاد می‌دادند که به رژیم احترام بگذارند و آن را دوست داشته باشند. مادرش به او گفته بود که گزارش‌های مدرسه را که در آنها به عنوان «نژاد آریایی» طبقه‌بندی شده بود، از بین ببرد، زیرا «ما حیوان نیستیم». در سال ۱۹۴۳، پدرش به اردوگاه کار اجباری فرستاده شد زیرا از اقتدار جمهوری سالو، یک دولت دست نشانده نازی‌ها در شمال ایتالیا که اخیراً ایجاد شده بود، اطاعت نمی‌کرد. دو سال بعد، او آزاد شد و در این میان، او در سن ۱۹ سالگی به مقاومت پیوست.

در دورانی که او دانشجوی ادبیات در دانشگاه کاتولیک میلان بود، مناپاس پیام‌هایی را به سربازان ضد فاشیست می‌رساند. او همچنین با آوردن مردان یهودی به مرز سوئیس، به فرار آنها از ایتالیا کمک کرد و در سازماندهی فرار از زندان نیز نقش داشت. او بمب‌ها و نسخه‌هایی از یک روزنامه مقاومت را در زیرزمین خانه خانوادگی‌شان پنهان کرده بود. او همچنین پیام‌های مخفی را به زندانیان سیاسی در زندان می‌رساند.

پس از نقشش در مقاومت جنگ جهانی دوم به عنوان یک پارتیزان، که در طی آن با دوچرخه‌اش پیام‌های رمزگذاری شده را به دیگر مبارزان مقاومت ایتالیایی می‌رساند، مناپیس به یک فعال صلح‌طلب و مدافع حقوق زنان تبدیل شد. او عضو جمعی بود که *[[ایل مانیفستو|ایل مانیفست]]*، یک روزنامه چپ‌گرا، را تأسیس کردند. او اولین زنی بود که در بولزانو به مقام قانونگذاری انتخاب شد.

مناپاس با اوژنیو مناپاس ازدواج کرده بود. او در ۷ دسامبر ۲۰۲۰ در جریان همه‌گیری کووید -۱۹ در ایتالیا بر اثر کووید-۱۹ درگذشت.

## منابع

## پیوند به بیرون
* پرونده‌هایی دربارهٔ فعالیت‌های پارلمانی او (به ایتالیایی): پانزدهم

رده:اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
رده:اهالی نووارا
رده:درگذشتگان ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۴ (میلادی)
مونا المنصوری

**مونا المنصوری** طراح مد اماراتی و مهندس پیشین است. او فارغ‌التحصیل با دو رشتهٔ مهندسی زمین‌شناسی و مهندسی زیستی است و پیش از ورود به دنیای مد، در صنعت زمین‌فیزیک نفت به عنوان مهندس فعالیت می‌کرد. از سال ۱۹۹۰ فعالیت خود را به عنوان طراح مد آغاز کرد.
او نخستین طراح لباس زن اماراتی به‌شمار می‌رود.

## زندگی و پیشه
او فعالیت خود را از سال ۱۹۹۰ آغاز کرد و به‌سرعت به یکی از برجسته‌ترین نام‌ها در دنیای طراحی در سطح خلیج و جهان عرب تبدیل شد، با مشارکت‌های بین‌المللی قابل توجهی در اروپا و آسیا. او موفق به کسب جوایز متعددی شده است، از جمله جایزه آسیایی جهانی طراحی.  به عنوان سفیر حسن نیت توسط سازمان ملل متحد در نوامبر ۲۰۱۴ منصوب شد. پیش‌تر نیز لقب «سفیر حمایت از زنان» را دریافت کرده و از سوی سازمان ملل به عنوان «شوالیه جهان عرب» در بخش طراحی مورد تقدیر قرار گرفته است. او در سال ۲۰۱۰ به عنوان «طراح سال» از سوی مجلهٔ فرانسوی *[[w:en:L'Officiel|ال‌اوفیسیل]]* مورد تقدیر قرار گرفت و به عنوان طراحی شناخته شد که بیشترین تأثیر را بر جامعه داشته است. المنصوری همچنین با لقب «طراح هنرمندان» شناخته می‌شود، به دلیل طراحی‌هایی که توسط برجسته‌ترین ستارگان جهان عرب پوشیده شده و او را به یکی از تأثیرگذارترین نام‌ها در دنیای مد منطقه تبدیل کرده است. او به عضویت کمیته ی داوری جشنواره جهانی برای ارزیابی طراحی‌های ۴۴ طراح از کشورهای مختلف جهان نیز انتخاب شد. 

## منابع

رده:افراد زنده بدون سال تولد
رده:مهندسان زن سده ۲۱ (میلادی)
رده:مهندسان زیستی
رده:طراحان مد اهل امارات متحده عربی
رده:مهندسان اهل امارات متحده عربی
رده:افراد زنده
دولورس آبیاتی

بندانگشتی|دولورس آبیاتی گرکو کاسوتی
**دولورس آبیاتی گرکو کاسوتی** (برشا، ۱۷ مارس ۱۹۲۷ - برشا، ۱۱ ژوئن ۲۰۰۱) سیاستمدار، فعال اتحادیه کارگری و حزبی ایتالیایی بود. او به مدت سه دوره به پارلمان انتخاب شد: ابتدا به مجلس سنا و سپس دو بار به مجلس نمایندگان.

## زندگی‌نامه
پدرش، از بنیانگذاران حزب کمونیست ایتالیا بود. در سال ۱۹۲۷، او دستگیر و به لیپاری تبعید شد، جایی که بعداً همسرش آنتونیا اسکار، ملقب به *نینی*، پسر بزرگشان فرانکو و نوزادشان دولورس به او پیوستند.

خانواده آبیاتی در سال ۱۹۳۳ به شمال ایتالیا بازگشتند. با این حال، در سال ۱۹۳۷، آنها دوباره دستگیر و ابتدا به پونزا و سپس به ترمیتی تبعید شدند. در سال ۱۹۴۳، فرانکو و دولورس آبیاتی برای پیوستن به مقاومت به وال دسولا نقل مکان کردند. در این دوره، دولورس به عنوان پیک برای تیپ گاریبالدی با نام رمز *لولا* خدمت می‌کرد، در حالی که فرانکو به خاطر شجاعت نظامی مدال برنز دریافت کرد.

پس از جنگ، دولورس آبیاتی به سازمان‌های جوانان کمونیست پیوست و از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۶ به عنوان دبیر اتحادیه نساجی سی جی آی ال خدمت کرد. در انتخابات عمومی ۱۹۶۸، او به مجلس سنا انتخاب شد، در حالی که در انتخابات بعدی ۱۹۷۲ و ۱۹۷۶، به مجلس نمایندگان راه یافت.

## منابع

## پیوند به بیرون

* 
رده:سیاستمداران حزب کمونیست ایتالیا
رده:درگذشتگان ۲۰۰۱ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۷ (میلادی)