خاندان استه

**خاندان استه** () یک سلسله اروپایی با ریشه ایتالیایی شمالی است که اعضای آن قرن‌ها بر بخش‌هایی از ایتالیا و آلمان حکومت می‌کردند.

شاخه اصلی خاندان استه، که به عنوان خاندان ولف شناخته می‌شود، شامل دوک‌های باواریا و برانزویک بود. این شاخه، پادشاهان هانوفر بریتانیا و همچنین یک امپراتور روسیه (ایوان ششم) و یک امپراتور روم مقدس (اتو چهارم) را به دنیا آورد.

شاخه جوان‌تر این خاندان، که به سادگی خاندان استه نامیده می‌شود، شامل حاکمان فرارا (۱۲۴۰–۱۵۹۷) و مودنا (۹۰۰–۱۸۵۹) و رجیو (۱۲۸۸–۱۷۹۶) بود. دودمان مردانه این شاخه با مرگ ارکوله سوم در سال ۱۸۰۳ منقرض شد.

## ریشه‌ها
به گفته ادوارد گیبون، این خانواده از خانواده رومی آتیی سرچشمه گرفته است که برای دفاع از ایتالیا در برابر اوستروگوت‌ها از رم به استه مهاجرت کردند. با این حال، شواهد کمی برای تأیید این فرضیه وجود دارد. نام اعضای اولیه خانواده نشان می‌دهد که منشأ فرانکی بسیار محتمل‌تر است. دایرةالمعارف بریتانیکا این خانواده را شاخه‌ای از خاندان اوبرتنگی می‌داند.

اولین عضو شناخته‌شده این خاندان، مارگراف آدالبرت از ماینتس بود که تنها به عنوان پدر اوبرتو اول، کنت پالاتین ایتالیا، که حدود سال ۹۷۵ درگذشت، شناخته می‌شود. نوه اوبرتو، آلبرت آزو دوم، مارگراف میلان (۹۹۶–۱۰۹۷) قلعه‌ای در استه، نزدیک پادوا، ساخت و نام خود را از این مکان گرفت. او از دو ازدواج سه پسر داشت که دو نفر از آنها اجداد دو شاخه خانواده شدند:

ولف چهارم، بزرگ‌ترین (درگذشته ۱۱۰۱)، پسر کونیگونده (درگذشته ۱۰۵۶)، آخرین ولف‌های ارشد بود. او اموال عموی مادری‌اش، ولف، دوک کارینتیا، را به ارث برد که در سال ۱۰۷۰ دوک باواریا شد و جد شاخه بزرگتر، خاندان ولف، است.

هیو، حاصل ازدواج دوم آزو با گارسند از ماین، شهرستان ماین فرانسوی را که میراث جهیزیه مادرش بود، به ارث برد، اما یک سال بعد آن را فروخت و بدون وارث درگذشت.

فولکو اول، مارگراف میلان (متوفی حدود ۱۱۲۸/۱۱۳۵)، پسر سوم، جد نسل جوان‌تر ایتالیایی استه است.

دو شاخه باقی‌مانده، با دوک هنری شیر ساکسونی و باواریا در سمت آلمانی (سلسله ولف)، در سال ۱۱۵۴ توافقی منعقد کردند که دارایی‌های ایتالیایی خانواده را به نسل جوان‌تر، فولک-استه، اختصاص داد که به مرور زمان فرارا، مودنا و رجیو را به دست آوردند. خودِ استه در سال ۱۲۷۵ توسط پادوا و در سال ۱۴۰۵ (همراه با پادوا) توسط ونیز تصرف شد.

## شاخه ارشد – خاندان جوان‌ترِ ولف
شاخه بزرگتر خاندان اصلی استه، که با نام خاندان ولف شناخته می‌شد (همچنین به آنها گوئلف‌ها «گوئلف» یا «گوئلف» نیز گفته می‌شد که از نام ایتالیایی شده «ولف» اصلی گرفته شده است)، دوک‌های باواریا (۱۰۷۰–۱۱۳۹، ۱۱۵۶–۱۱۸۰)، دوک‌های ساکسونی (۱۱۳۸–۱۱۳۹، ۱۱۴۲–۱۱۸۰)، امپراتور مقدس روم، اتو چهارم (۱۱۹۸–۱۲۱۸)، دوک‌های برانسویک و لونبورگ (۱۲۰۸–۱۸۰۶)، و بعدها دوک‌های ساکس-لاونبورگ (۱۶۸۹–۱۸۰۳)، که در سال ۱۷۰۵ «برگزینندگان هانوفر» نامیده شدند، و شاهزاده‌های برانسویک-ولفنبوتل (۱۲۶۹–۱۸۰۷) را به دنیا آورد. خاندان ولف به بریتانیای کبیر و پادشاهی متحده «سلطنت‌های هانوفر» (۱۷۱۴–۱۹۰۱) و همچنین به روسیه امپراتور ایوان ششم را اعطا کرد.

پس از آنکه صلح پایان جنگ‌های ناپلئونی، اروپا را تغییر شکل داد و دوران مدرن را آغاز کرد، حوزه انتخابیه هانوفر (دوک‌نشین برانزویک و لونبورگ، که در اتحاد شخصی پادشاه بریتانیای کبیر، جورج سوم، قرار داشت) با معاهده‌ای منحل شد. سرزمین‌های آن گسترش یافت و ایالت به پادشاهی ارتقا یافت. پادشاهی جدید از ۱۸۱۵ تا ۱۸۶۶ وجود داشت، اما با به سلطنت رسیدن ملکه ویکتوریا (که طبق قانون سالیک نمی‌توانست هانوفر را به ارث ببرد) در سال ۱۸۳۷، به عمویش، ارنست آگوستوس، پادشاه هانوفر، منتقل شد و بنابراین اتحاد شخصی با تاج و تخت بریتانیا متوقف شد.

شاخه ارشد خاندان ولف همچنان توسط شاهزادگان برانزویک-ولفنبوتل اداره می‌شد، که تا زمان مرگ دوک حاکم برانزویک، شاهزاده ویلیام هشتم، در سال ۱۸۸۴، بلامنازع بود. پیش از مرگ او، برادرش چارلز دوم از ژنو، به عنوان حاکم تبعیدی خاندان، الحاق پروس به تاج و تخت و غصب قبلی هانوفر را کاملاً غیرقانونی و در داخل خاندان آلمان اعلام کرده بود. پس از مرگ او، نوه‌اش به درخواست‌های تجدیدنظرخواهی شناخته‌شده بین‌المللی ادامه داد. هانوفر حزب گوئلف (یا حزب آلمان) را تشکیل داد تا به درخواست‌های سیاسی علیه الحاق پروس و آلمان به تاج و تخت ادامه دهد.

## شاخه جوان‌تر – مرزبانان استه
تمام نسل‌های بعدی شاخه ایتالیایی از نوادگان فولکو دِسته هستند. از سال ۱۱۷۱ به بعد، نوادگان او مرزبانان استه لقب گرفتند.

اوبیتسو اول (متوفی ۱۱۹۳)، اولین مرزبان، علیه امپراتور فردریک اول بارباروسا جنگید. برادرزاده‌اش، آزو دِسته ششم (۱۱۷۰–۱۲۱۲)، پادِستای مانتوا و ورونا شد. فرارا به عنوان جهیزیه خواهرزاده‌اش، مارکزِلا، در سال ۱۱۴۶ به آزو ششم دِسته رسید، به همراه آخرین آدلاردی. در سال ۱۲۴۲، آزو هفتم نوولو برای تمام عمرش پادِستا شد.

فرمانروایی فرارا توسط اوبیزو دوم (متوفی ۱۲۹۳) موروثی شد، کسی که در سال ۱۲۶۴ به عنوان فرمانروای فرارا، در سال ۱۲۸۸ به عنوان فرمانروای مودنا و در سال ۱۲۸۹ به عنوان فرمانروای رجیو اعلام شد. فرارا یک تیول پاپ بود و خانواده استه در سال ۱۳۳۲ به عنوان جانشینان موروثی پاپ منصوب شدند.

فرارا در زمان نیکولو دِسته سوم (۱۳۸۴–۱۴۴۱) به یک مرکز مهم فرهنگی تبدیل شد، کسی که چندین پاپ، به ویژه اوژن چهارم را با شکوه فراوان پذیرفت. او در سال ۱۴۳۸ شورایی را در فرارا برگزار کرد که بعدها به شورای فلورانس معروف شد.

جانشینان او پسران نامشروعش لئونلو (۱۴۰۷–۱۴۵۰) و بورسو (۱۴۱۳–۱۴۷۱) بودند که در سال ۱۴۵۲ توسط امپراتور فردریک سوم به دوک مودنا و رجیو ارتقا یافت و این دوک‌نشین‌ها را به عنوان تیول‌های امپراتوری دریافت کرد. در سال ۱۴۷۱، او دوک‌نشین فرارا را به عنوان تیول پاپ از پاپ پل دوم دریافت کرد، که به همین مناسبت نقاشی‌های دیواری باشکوهی در کاخ شیفانویا اجرا شد.

برادر ناتنی بورسو، ارکوله (۱۴۳۱–۱۵۰۵)، که یکی از مهم‌ترین حامیان هنر در اواخر قرن ۱۵ و اوایل قرن ۱۶ ایتالیا بود، جانشین او شد. فرارا به یک مرکز فرهنگی تبدیل شد که به ویژه برای موسیقی مشهور بود؛ ژوسکن دِ پرز برای دوک ارکوله کار می‌کرد، یاکوب اوبرشت دو بار به فرارا آمد و آنتوان برومل از سال ۱۵۰۵ به عنوان نوازنده اصلی خدمت کرد. دختر ارکوله، بئاتریس (۱۴۷۵–۱۴۹۷) با لودوویکو اسفورتزا، دوک میلان، ازدواج کرد؛ دختر دیگرش، ایزابلا (۱۴۷۴–۱۵۳۹)، با فرانچسکو گونزاگا، مارکز مانتوا، ازدواج کرد.

جانشین ارکوله اول، پسرش آلفونسو اول (۱۴۷۶–۱۵۳۴)، همسر سوم لوکرتسیا بورجیا، دختر پاپ الکساندر ششم و خواهر چزاره بورجیا بود. آلفونسو اول حامی آریوستو بود.

پسر آلفونسو و لوکرتسیا بورجیا، ارکوله دِسته دوم (۱۵۰۸–۱۵۵۹)، با رنه فرانس، دختر لویی دوازدهم فرانسه، ازدواج کرد. پسرش آلفونسو دوم ابتدا با لوکرتسیا، دختر گراند دوک کوزیمو اول توسکانی، ازدواج کرد. پس از مرگ او، او با باربارا، خواهر ماکسیمیلیان دوم، امپراتور مقدس روم (۱۵۲۷–۱۵۷۶)، ازدواج کرد. همسر سوم او، مارگاریتا گونزاگا، دختر دوک مانتوا بود.

آلفونسو دوم، شکوه فرارا را به بالاترین نقطه خود رساند و حمایت تورکواتو تاسو و جیووانی باتیستا گوارینی را ادامه داد و به‌طور کلی، همان‌طور که شاهزادگان خاندانش همیشه انجام می‌دادند، به هنرها و علوم توجه داشت. سلسله مشروعیت در سال ۱۵۹۷ با او به پایان رسید؛ امپراتور رودولف دوم، پسرعموی اول خود، چزاره دِسته (۱۵۳۳–۱۶۲۸)، عضو یک شاخه کادت که خارج از ازدواج متولد شده بود و به حکومت در دوک‌نشین‌های امپراتوری ادامه داد و نام خانوادگی را حفظ کرد، را به عنوان وارث خود به رسمیت شناخت. از سوی دیگر، فرارا در سال ۱۵۹۸ توسط پاپ کلمنت هشتم به دلیل نامشروع بودن وارث، با زور اسلحه ضمیمه و به ایالات پاپی ملحق شد.

فررا در سال ۱۵۹۷ توسط پاپ کلمنت هشتم به دلیل عدم مشروعیت وارث، به زور مسلح ضمیمه شد و به ایالات پاپی پیوست. در طول قرن هجدهم، ازدواج ناموفق بین آخرین وارث مرد خانواده استه، دوک آینده ارکول سوم، و دوشس حاکم ماسا و کارارا، ماریا ترزا سیبو-مالاسپینا، تنها یک فرزند زنده به نام ماریا بئاتریس به دنیا آورد. با این حال، قانون سالیک او را به عنوان یک زن از جانشینی پدرش محروم کرد، در حالی که او حق داشت جانشین مادرش شود، زیرا قانون سالیک به موجب فرمان امپراتور چارلز پنجم در سال ۱۵۲۹ در دوک‌نشین ماسا و کارارا لغو شد.

هنگامی که مشخص شد که این زوج شاهزاده فرزند بزرگی نخواهند داشت، دوک حاکم، فرانچسکو سوم، برای جلوگیری از سرنوشتی مشابه فرارا که تقریباً دو قرن پیش رخ داده بود، تلاش کرد؛ بنابراین، در سال ۱۷۵۳، دو معاهده همزمان (یکی علنی و دیگری محرمانه) بین خاندان استه و خاندان اتریش منعقد شد که به موجب آن، آرشیدوک لئوپولد، فرزند نهم و پسر سوم ملکه ماریا ترزا، و ماریا بئاتریس نامزد شدند و اولی توسط فرانچسکو سوم به عنوان وارث تاج و تخت امپراتوری به عنوان دوک مودنا و رجیو در صورت انقراض نسل ذکور استه تعیین شد. در این میان، فرانچسکو به‌طور موقت سمت فرمانداری میلان را که برای آرشیدوک مقدر شده بود، بر عهده می‌گرفت.

با این حال، در سال ۱۷۶۱، پس از مرگ برادر بزرگتر، لئوپولد وارث تاج و تخت دوک‌نشین بزرگ توسکانی شد، همان‌طور که برای دومین وارث ذکور زوج امپراتوری پیش‌بینی شده بود، و معاهدات باید مورد تجدید نظر قرار می‌گرفتند. در سال ۱۷۶۳، علیرغم مخالفت شدید پدر ماریا بئاتریس، دو خانواده توافق کردند که نام لئوپولد را به سادگی با چهاردهمین فرزند ماریا ترزا، آرشیدوک فردیناند کارل اتریش، که چهار سال از نامزدش کوچکتر بود، جایگزین کنند. در ژانویه ۱۷۷۱، مجلس دائمی رگنسبورگ، مراسم تاجگذاری آینده فردیناند را تصویب کرد و در اکتبر، ماریا بئاتریس و او سرانجام در میلان ازدواج کردند و بدین ترتیب خاندان جدید اتریش-استه به وجود آمد.

ارکوله سوم سرانجام در سال ۱۷۸۰ پس از مرگ فرانچسکو سوم به تخت سلطنت نشست، اما در سال ۱۷۹۶ توسط فرانسوی‌ها سرنگون شد. ایالت‌های او به جمهوری سیسپدان تبدیل شدند که یک سال بعد در جمهوری سیسالپین و سپس در پادشاهی ناپلئونی ایتالیا ادغام شد. ارکوله با قلمرو کوچک بریسگاو در جنوب غربی آلمان جبران شد و هنگامی که در سال ۱۸۰۳ درگذشت، این قلمرو به دامادش رسید که در سال ۱۸۰۶ آن را در جریان سازماندهی مجدد ناپلئونی سرزمین‌های غربی امپراتوری مقدس روم از دست داد و به دوک‌نشین بزرگ بادن که بزرگتر و مرتفع‌تر شده بود، واگذار کرد. در دسامبر همان سال، فردیناند بدون اینکه هرگز فرصتی برای اعمال حقوق خود به عنوان وارث ایالات استه داشته باشد، درگذشت.

ماریا بئاتریس در سال ۱۷۹۰ به عنوان دوشس ماسا و کارارا جانشین مادرش شده بود، اما او نیز در سال ۱۷۹۶ با حمله فرانسه از سلطنت خلع شده بود.

## جستارهای وابسته
* ایوان ششم

## منابع

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:خاندان‌های والای ایتالیا
رده:خانواده‌های نجیب اهل آلمان
رده:روابط آلمان و ایتالیا