معماری دانمارک

**معماری دانمارک** ریشه در دوران وایکینگ‌ها دارد؛ یافته‌های باستان‌شناسی نیز این موضوع را تأیید می‌کنند. این معماری در سده‌های میانه شکل گرفت و انسجام یافت؛ زمانی که ابتدا معماری رمانسک و سپس معماری گوتیک برای ساخت کلیساها و کلیساهای جامع در سراسر کشور به‌کار گرفته شد. به دلیل کمیابی سنگ در آن دوره، آجر به اصلی‌ترین مصالح ساخت کلیساها، استحکامات و قلعه‌ها تبدیل شد.

به ابتکار فردریک دوم و کریستیان چهارم، که هر دو از شاتوها الهام می‌گرفتند، معماران هلندی و فلاندری به دانمارک دعوت شدند تا استحکامات را بهبود بخشند. به‌تدریج این روند به ساخت کاخ‌ها و قلعه‌های باشکوه سلطنتی در سبک معماری رنسانس انجامید. در همان زمان، سبک نیم‌چوبی نیز به شکل گسترده‌ای در خانه‌های شهری و روستایی رواج پیدا کرد.

در سال‌های پایانی فرمانروایی کریستیان چهارم، او از نخستین پیشگامان معماری باروک بود؛ جریانی که سال‌ها ادامه یافت و بناهای باشکوهی در پایتخت و استان‌ها پدید آورد. سپس معماری نئوکلاسیک که در آغاز از فرانسه آمده بود، به‌تدریج توسط معماران دانمارکی پذیرفته شد و نقشی پررنگ در تعریف سبک معماری کشور یافت. در قرن نوزدهم، دوره‌ای پربار از تاریخ‌گرایی با رمانتیسم ملی درهم آمیخت.

در دههٔ ۱۹۶۰، معماران دانمارکی با رویکرد موفق خود در کارکردگرایی در سطح جهانی شناخته شدند. این جریان به آثاری شاخص چون تالار اپرای سیدنی و پل بزرگ بلت انجامید و افتخارات و جوایز بسیاری برای طراحان دانمارکی در داخل و خارج از کشور به همراه آورد.

## سده‌های میانه
### دوران وایکینگ‌ها

کاوش باستان‌شناسی در بخش‌های گوناگونِ دانمارک شناخت زیادی از شیوهٔ زندگیِ وایکینگ‌ها به دست داده است. یکی از این جایگاه‌ها هدیبی است، حدود  جنوبِ مرز دانمارک، نزدیکِ شلسویگ؛ که احتمالاً به پایان سدهٔ هشتم میلادی بازمی‌گردد. برای دیوارها قاب‌های بلوطی به‌کار می‌رفت و بام‌ها احتمالاً پوشال‌پوش بودند.

خانه‌های حلقه‌ایِ وایکینگ، مانند نمونه‌های ترلبورگ، شکلی کشتی‌سان با دیوارهای بلندِ اندکی برآمده به بیرون دارند. هر خانه یک تالار مرکزیِ بزرگ به اندازهٔ «۱۸ × ۸ متر» داشت و دو اتاق کوچک‌تر در دو سرِ آن. خانه‌های فیرکت (حدود ) در شمالِ یوتلاند،  درازا،  پهنا در دو سر، و  پهنا در میانه داشتند و دیوارهای بلندشان اندکی به بیرون قوس می‌خورد. دیوارها دو ردیف تیرِ عمودی داشت که میانشان تخته‌ها افقی گیره می‌شد. ردیفی از تیرهای بیرونی که به‌سوی دیوار مایل بودند احتمالاً همچون پشت‌بند به پایداری بنا کمک می‌کردند.

### سبک رمانسک

نخستین کلیساهای دانمارک در سدهٔ نهم از چوب ساخته شدند و امروزه برجا نمانده‌اند. در سده‌های دوازدهم و سیزدهم، صدها کلیسای سنگی به سبک معماری رمانسک بنا شد. این بناها دارای شبستان و جایگاه سرودخوانان با سقفِ تخت، پنجره‌های کوچکِ مدور و قوس‌های گرد بودند. در آغاز، صخره‌های گرانیتی و سنگ‌آهک مصالحِ برگزیده بودند، اما از میانهٔ سدهٔ دوازدهم که تولید آجر در دانمارک رواج یافت، آجر به‌سرعت به مادهٔ اصلی ساخت تبدیل شد. از نمونه‌های شاخصِ رمانسک آجری می‌توان به کلیسای سن بَندت در رینگستد (حدود ۱۱۷۰) و کلیسای بانوی ما در کالوندبورگ (حدود ۱۲۰۰) با پنج برج بلندش اشاره کرد.

کلیسای اوسترلاس در جزیرهٔ برنهلم حدودِ ۱۱۵۰ ساخته شد. همانند سه کلیسای دیگرِ جزیره، این بنا کلیسای مدور است. ساختمانِ سه‌طبقه با دیوارِ پیرامونیِ دایره‌ای شکل و ستونی مرکزیِ توخالی و استثنائاً عریض پشتیبانی می‌شود.

ساخت کلیسای جامع لوند در اسکونه حدود ۱۱۰۳، زمانی که این ناحیه بخشی از پادشاهی دانمارک بود، آغاز شد. این نخستین کلیسای جامعِ بزرگِ رمانسکِ دانمارکی به‌شکلِ بازیلیکای سه‌شبستانه با بازوی عرضی بود. به‌نظر می‌رسد با بناهای آلمانیِ پیشین خویشاوندی داشته باشد، هرچند نشان‌هایی از نفوذِ آنگلو-نورمن و لمباردی نیز دیده می‌شود. ریبِه نیز که پس از آن با کلیسای جامعِ بزرگش (۱۱۵۰–۱۲۵۰) آمد، با منطقهٔ راین در آلمان دادوستد نزدیک داشت؛ هم مصالح (سنگ ماسه‌ای و توفا) و هم الگوها از همان‌جا گرفته شد.

### سبک گوتیک

از اواخر سدهٔ سیزدهم تا حدود ۱۵۰۰، معماری گوتیک به هنجار بدل شد. در نتیجه، کلیساهای رمانسکِ قدیمی یا بازسازی شدند یا با سبک گوتیک سازگار گشتند: سقف‌های تخت با طاق‌های صلیبیِ بلند جایگزین شد، پنجره‌ها با قوس‌های نوک‌تیز بزرگ‌تر شدند، نمازخانه و برج افزوده شد و درون‌مایه‌ها با دیوارنگاره آذین یافت. آجرِ قرمز، مادهٔ برگزیده شد؛ چنان‌که در کلیسای جامع سنت کانوت در ادنسه (۱۳۰۰–۱۴۹۹) و کلیسای سن پیتر در ناست‌ود دیده می‌شود. کلیسای سنت کانوت همهٔ ویژگی‌های گوتیک را نمایش می‌دهد: قوس نوک‌تیز، پشت‌بندها، طاق و تویزه، نور بیشتر و ادغام فضاییِ شبستان و جایگاه سرودخوانان.

بیشترِ معماریِ گوتیکِ دانمارک در کلیساها و صومعه‌هاست، هرچند نمونه‌هایی در حوزهٔ غیرمذهبی هم وجود دارد. گلیمینگه‌هوس (۱۴۹۹–۱۵۰۶)، قلعه‌ای چهارگوش در اسکونه، به سفارشِ نجیب‌زادهٔ دانمارکی «ینس هولگِرسن اولفستند» ساخته شد که آدام فان دورن، استاد آلمانیِ شمالی (و از دست‌اندرکاران کلیسای جامع لوند) را به‌کار گرفت. این بنا انباشته از سازوکارهای دفاعیِ روزگار خود است: جان‌پناه، درهای کاذب، راهروهای بن‌بست، دهانه‌های کُشتار برای ریختنِ قیرِ جوشان بر مهاجمان، خندق‌ها، پلی‌بندها و تله‌های مرگبارِ دیگر برای حفاظتِ اشراف از شورش‌های دهقانی.

### خانه‌های نیمه‌چوبی
در اواخر قرون وسطی، گذارِ آهسته‌ای از خانه‌های چوبیِ سنتیِ شهرها و روستاها به خانه‌های نیمه‌چوبی آغاز شد. یکی از کهن‌ترین نمونه‌ها در دانمارک، آنه هویدس گورد، خانه‌ای دوطبقه در سووندبورگ در جزیرهٔ فونن است که در ۱۵۶۰ ساخته شد. این ساختمان اکنون بخشی از موزهٔ سووندبورگ است.

ایستد در جنوبِ اسکونه (که زمانی بخشی از دانمارک بود) هنوز نزدیک به ۳۰۰ خانهٔ نیمه‌چوبی دارد که چندتایشان اهمیت تاریخی دارند. کهن‌ترین خانهٔ نیمه‌چوبیِ برجا در دانمارک، ساختهٔ ۱۵۲۷، در کویه در ساحلِ شرقیِ شیلند قرار دارد.

«شهرِ قدیم» در آرهوسِ یوتلاند، موزه‌ای فضای‌باز از ۷۵ بنای تاریخی گردآوری‌شده از سراسر کشور است؛ از جمله گونه‌های گوناگونِ خانه‌های نیمه‌چوبی که برخی‌شان به میانهٔ سدهٔ شانزدهم بازمی‌گردند.


File:Oesterlars Kirke Bornholm Denmark.jpg|کلیسای اوسترلاس، برنهلم (۱۱۵۰) – رمانسک
File:Odense - Sankt Knuds kirke 2005-03-16 back.jpeg|کلیسای جامع سنت کانوت، ادنسه (۱۳۰۰) – گوتیک
File:Glimmingehus .jpg|قلعهٔ گوتیک: گلیمینگه‌هوس (1506)
File:Roskilde Cathedral Alter.jpg|کلیسای جامع راسکیله با ویژگی‌های رمانسک و گوتیک (۱۱۷۵–۱۴۶۰)


## رنسانس

معماری رنسانس در روزگارِ فرمانرواییِ فردریک دوم، پادشاه دانمارک و به‌ویژه کریستیان چهارم شکوفا شد. با الهام از شاتوهای آن دوران، معماران فلاندری قلعه کرانبورگ را در هلسینگور و کاخ فردریکسبورگ را در هیلرود طراحی کردند. در کپنهاگ نیز قلعه روزنبرگ (۱۶۰۶–۱۶۲۴) و بورسن یا ساختمانِ بورسِ پیشین (۱۶۴۰) از بناهای مهمِ رنسانسی به‌شمار می‌آیند.

در روزگارِ فردریک دوم، پادشاه دانمارک، طرح قلعهٔ کرانبورگ را دو معمارِ فلاندری پیش بردند: هانس هندریک فان پِسخِن که کار را در ۱۵۷۴ آغاز کرد و آنتونیس فان اُبِرخن که آن را در ۱۵۸۵ به پایان رساند. بنا بر الگوی یک قلعهٔ فرانسویِ سه‌بالْ ساخته شد اما در پایان به ساختمانی چهاربالْ کامل بدل گشت. قلعه در ۱۶۲۹ آتش گرفت، اما به فرمانِ کریستیان چهارم به‌سرعت و به سرپرستیِ هانس فان استین‌وینکلِ جوان ــ پسرِ هنرمند نامدارِ فلاندری ــ بازسازی شد. کرانبورگ امروز یک قلعهٔ برجستهٔ رنسانسی و در فهرست میراث جهانی یونسکو است.

کاخ فردریکسبورگ (۱۶۰۲–۱۶۲۰) در هیلرود، بزرگ‌ترین کاخِ رنسانس در اسکاندیناوی است. کریستیان چهارم بیشترِ بنایِ نخستینِ فردریک دوم را فروکوفت تا استین‌وینکل یک قلعهٔ فرانسویِ سه‌بالْ با یک بالِ تراسِ کوتاه پیرامونِ حیاط تکمیل کند. بیانِ معماری و پرداختِ تزیینیِ بنا گرایش‌های رنسانس هلندی را بازمی‌تابد؛ از درگاه‌ها و پنجره‌های آذین‌یافته پیداست و به‌ویژه در شیروانی‌های کشیدهٔ ایتالیایی‌وار نمایان است.

قلعه روزنبرگ در کپنهاگ، که آن را نیز کریستیان چهارم ساخت، نمونهٔ دیگری از سبکِ رنسانسِ هلندی است. شاه در ۱۶۰۶ نخست خانهٔ ییلاقیِ دوطبقه‌ای در زمینی که آن را به‌عنوان بوستانی برای آسایش به‌کار می‌برد بنا کرد. سپس ساختِ قلعه را آغاز کرد که در چند مرحله پیش رفت تا ساختمانِ رنسانس هلندی در ۱۶۲۴ کامل شد. باغِ رنسانسیِ قلعه که پیش از خودِ بنا پدید آمده، کهن‌ترین باغِ سلطنتیِ دانمارک است.

به پشتیبانیِ کریستیان چهارم، ساختمان بورسن در سال‌های ۱۶۱۸ تا ۱۶۲۴ ساخته شد و از نخستین بورس‌های کالاییِ اروپا بود؛ بنایی که جایگاهِ کپنهاگ را به‌عنوان یک کلان‌شهرِ بازرگانی برجسته کند. هرچند بنا الهام‌گرفته از رنسانسِ هلندی است، برجک‌ها و بام‌ساختِ آن پسندِ شخصیِ کریستیان چهارم را بازمی‌نماید. منار مخصوصِ ساختمان ــ با چهار دمِ اژدها که به‌هم تنیده‌اند و سه تاج بر فرازشان ــ نمادِ پادشاهیِ دانمارکِ آن زمان است که نروژ و سوئد را نیز دربر می‌گرفت.

در ۱۶۱۴، کریستیان چهارم ساختِ کریستیانستاد دانمارکیِ آن روزگار را در اسکونه (امروز جنوبِ سوئد) آغاز کرد و بسیاری از ساختمان‌هایش را به سبکِ رنسانس به پایان رسانْد. کلیسای تثلیث (۱۶۱۸–۱۶۲۸) به طراحیِ معمارِ فلاندری-دانمارکی لورِنس فان استین‌وینکل به‌باورِ بسیاری زیباترین کلیسای رنسانسیِ اسکاندیناوی است.

کریستیان چهارم همچنین طرح‌های متعددی را در نروژ آغاز کرد که عمدتاً بر پایهٔ معماریِ رنسانس بود. او بهره‌برداری‌های معدنی را در کونگسبرگ و رویروس (امروزه یک میراث جهانی) راه انداخت. پس از آتش‌سوزیِ ویرانگرِ ۱۶۲۴، شهرِ اسلو به جایی تازه منتقل و به‌صورت شهری استوار با طرح مشبک شهر و باروها بازسازی شد و نامش نیز به اسلو تغییر یافت. شاه همچنین شهرِ بازرگانیِ کریستیان‌ساند را بنیان گذاشت و باز هم آن را به نامِ خود نامید.

هولبک در شمال‌باختریِ شیلند از پایانِ قرونِ وسطی رو به گسترش گذاشت و رونقِ آن در سدهٔ هفدهم به اوج رسید، زیرا غلاتِ محلی با آلمان و هلند دادوستد می‌شد. خانه‌های نیمه‌چوبی‌ای که اکنون پیکرهٔ موزه را ساخته‌اند به همان دوران بازمی‌گردند و شناختی از سازوکارِ شهر در آن روزگار به دست می‌دهند.

خانه‌های کشیشی روستاییِ دانمارک در این دوره معمولاً در همان سبکِ خانه‌های مزرعه ساخته می‌شدند، هرچند اندکی بزرگ‌تر. نمونه‌ای نیکو، «اقامتگاه کشیشیِ کُلسْترُپ» نزدیکِ کِرتمینه در شمال‌شرقیِ فونن است؛ خودِ خانه یک بنای نیمه‌چوبی با بامِ پوشالی و حیاطِ چهارگوشِ بزرگ است که ساختمان‌های جنبی گرداگردش را گرفته‌اند.


File:Helsingoer Kronborg Castle.jpg|قلعه کرانبورگ، هلسینگور (۱۵۸۵)
File:Heliga Trefaldighetskyrkan exteriör cropped.jpg|کلیسای تثلیث، کریستیانستاد (۱۶۲۸)
File:Børsen København.jpg|بورسن، کپنهاگ – ساختمانِ بورس (۱۶۴۰)
File:Frederiksborg Slot 13-09-07 03.jpg|کاخ فردریکسبورگ – تالار بزرگ (۱۶۲۰)


## باروک

چونِ روزگار رنسانس، در معماریِ باروک نیز عمدتاً نفوذِ هلندی دستِ بالا را داشت، هرچند بسیاری از ویژگی‌ها نخست در ایتالیا و فرانسه پدید آمده بودند. *تقارن* و *قاعده‌مندی* دغدغه‌های اصلی بودند و اغلب با بیرون‌زدگیِ بدنهٔ میانیِ نما (در پیشانیِ اصلیِ بنا) برجسته‌تر می‌شدند.

برجِ گردِ کپنهاگ نیز از پروژه‌های کریستیان چهارم بود، پس از آن‌که برای رصدخانه‌ای که تیکو براهه پیشنهاد کرده بود بودجه فراهم کرد. با سرپرستیِ آغازینِ هانس فان استین‌وینکلِ جوان—که شگفتا طرح را با باروکِ هلندی سازگار کرد—برج در ۱۶۴۲ با نزدیک به ۴۰ متر ارتفاع کامل شد. آجرها که ویژه از هلند سفارش داده شده بودند، سخت‌پُخته و باریک بودند و «موفر/موپر» نام داشتند. رمپی مارپیچ به طول ۲۱۰ متر تا بام بالا می‌رود و چشم‌اندازی سراسرنما از کپنهاگ می‌دهد. برجِ گرد قدیمی‌ترین رصدخانهٔ فعال در اروپاست؛ تا ۱۸۶۱ در اختیار دانشگاه کپنهاگ بود و امروز در زمستان عموم می‌توانند از تلسکوپِ نجومیِ برج آسمانِ شب را ببینند.

عمارتِ نی‌سو (۱۶۷۳) نزدیکِ پرستی در شیلند، برای کارگزار محلی «ینس لوریدسن» ساخته شد. این نخستین خانهٔ روستاییِ باروک در دانمارک بود که جای سبک پیشین رنسانس را گرفت. الهامْ از هلند می‌آمد و احتمالاً معمار اوِرت یانسِن بود.

از برجسته‌ترین طراحانِ آن روزگار، معمار دانمارکی لمبرت وان هاون بود. شاهکار او کلیسای نجات‌دهندهٔ ما (۱۶۸۲–۱۶۹۶) است که نقشهٔ پایه‌اش بر صلیب یونانی استوار است. نما با ستون‌نماهای توسکانی به تمامِ قدِ بنا بخش‌بندی شده است. ویژگی‌هایی چون منارِ مارپیچِ شاخص اما تا دوران فردریک پنجم اجرا نشد و لورنتس/لاریتس دِ تورا سرانجام در ۱۷۵۲ ساختمان را کامل کرد.

شارلوتن‌بورگ (۱۶۷۲–۱۶۸۳) در میدانِ کونگنس نی‌تورْو در مرکز کپنهاگ، مهم‌ترین بنای باروکِ «خالصِ» برجا مانده در دانمارک دانسته می‌شود. احتمال دارد وان هاون در طرح دخیل بوده باشد، هرچند معمولاً کار به اوِرت یانسِن نسبت داده می‌شود. چندین عمارتِ دیگرِ دانمارکی نیز بر الگوی آن ساخته شده‌اند.

هنریک روُزه، مهندسِ ساختمانِ هلندی، به فرمان فردریک سوم، پادشاه دانمارک مأمور شد تا پیرامونِ کونگنس نی‌تورْو را توسعه دهد، به‌ویژه در پیوند با کانالِ نیهاون که قرار بود بندر تازهٔ کپنهاگ شود. با این همه، تا پادشاهیِ کریستیان پنجم در ۱۶۷۰ کار به‌دست «نیلس روزِنکرانتس» به انجام نرسید. در سال‌های پس از آن، خانه‌های شهریِ فراوانی در ساحلِ شمالی (آفتاب‌گیر) کانال بنا شد. کهن‌ترین‌شان، پلاک ۹، در ۱۶۸۱ به‌احتمال به‌دست «کریستن کریستنسن»، مدیر بندر، ساخته شد.

قلعهٔ کلاوشولم (۱۶۹۳–۱۶۹۴) نزدیکِ راندرس به طراحیِ معمار دانمارکی «ارنست براندِنبورگر» و با یاریِ نیکودموس تسین جوان—معمارِ سوئدی که برای آذینِ نما دعوت شد—ساخته شد.

کاخ کریستینسبورگ در کپنهاگ، به طراحیِ الیاس داوید هویسر و تکمیل‌شده در دههٔ ۱۷۴۰، بی‌گمان از چشمگیرترین بناهای باروکِ روزگار خود بود. هرچند خودِ کاخ در ۱۷۹۴ در آتش نابود شد، میدانِ نمایش‌ها و میدانِ سوارکاریِ گسترده‌ای که «نیلس آیتْوِد» ساخته بود بی‌گزند مانده و امروز قابل بازدید است. کاخ فْرِدِنسبورگ (۱۷۳۱)، اقامتگاهِ سلطنتی بر کرانهٔ دریاچهٔ «اِسروم» در شیلند، با «خانهٔ دبیرخانه» ٔ دل‌آویزِ خود، کارِ «یوهان کورنِلیوس کریگر» —باغبان دربار قلعهٔ روزنبرگ—است. باغِ فردِنسبورگ از بزرگ‌ترین و خوش‌حالت‌ترین باغ‌های باروکِ دانمارک است.

پس از گام‌نِهادن به سدهٔ هجدهم، معماری به سوی «باروک متأخر» رفت. از چهره‌های مهم می‌توان یوهان کونراد ارنست—سازندهٔ ساختمانِ دبیرخانه (*Kancellibygningen*) در اسلوتس‌هولمن در ۱۷۲۱—و لاریتس دِ تورا—طراحِ کاخ اِرِمیتاژ (۱۷۳۴) در دیرهَوِن، اندکی در شمالِ کپنهاگ—را نام برد. بلندپروازانه‌تر از همه کارِ دِ تورا در لِدربوری نزدیکِ راسکیله بود که در آن توانست اجزا را به قصری باروک، خوش‌تناسب و یکپارچه درآمیزد.

### روکوکو

اندکی پس از دوره باروک، روکوکو در دهه ۱۷۴۰ با راهبری نیلز آیگویت مد شد. آیگویت که در اصل باغبان بود، سال‌ها در خارج از کشور زیست و به معماری، به‌ویژه روکوکوی فرانسوی، دلبسته شد. او پس از بازگشت به دانمارک، «پرینسنس پاله» (۱۷۴۳–۱۷۴۴) را در کپنهاگ برای اقامت ولیعهد فردریک (بعدها فردریک پنجم) ساخت. این ساختمان اکنون موزه ملی دانمارک است.

کمی بعد، مأموریت‌های پرآبرو به او سپرده شد؛ از جمله طرح کلی معماری منطقه فریدریکسستادن در کپنهاگ (۱۷۴۹) پیرامون میدانی سخت هشت‌گوش با چهار کاخ املینبورگ که یکی از مهم‌ترین مجموعه‌های روکوکوی اروپا شمرده می‌شود. آدام گوتلوب مولتکه—*اوِرهوفمارشال* و مباشر پروژه در دربار فردریک پنجم—به آیگویت دست باز داد؛ نه فقط برای طراحی بناهای اصلی، بلکه برای خیابان‌های پهن و راست و عمارت‌های حاشیه آن‌ها نیز. فردریک پنجم می‌خواست دستاوردهای ساختمانی شاهان فرانسه را الگو گیرد؛ از همین رو، میدان کاخ از میدان کنکورد هم‌دوره الهام دارد. هرچند آیگویت پیش از پایان کار درگذشت، معماران دیگر از جمله لاریتس د تورا طرح‌های او را وفادارانه ادامه دادند. شاید بهترین دستاوردها املینبورگ، کلیسای فردریک در مجاورت آن و بیمارستان فریدریکس باشد.

در همین دوره، فیلیپ د لانگه—با آنکه زیر نفوذ آیگویت بود—سبکی نسبتاً سخت‌گیرانه برای خود پرورد. نمای تزیینی او را می‌توان بر ساختمان «کونست‌فوریننگن» (۱۷۵۰) در گامل استراند کپنهاگ دید؛ طبقه بالایی با سرتیر، بعداً افزوده شد. لانگه همچنین کلیسای دامس‌هولته را در جزیره مون—یگانه کلیسای روکوکوی روستایی دانمارک—طرح کرد. 
File:Vor Frelsers Kirke Copenhagen 2.jpg|
File:Clausholm.jpg|
File:Nyhavn 9-15 København.jpg|
File:Copenhagen amalienborg seen from opera house.jpg| 

## نئوکلاسیک

معماری نئوکلاسیک که از یونان و روم باستان الهام می‌گرفت، با معمار فرانسوی نیکولا-آنری ژاردن به دانمارک آمد. هم‌میهن او، پیکرتراش ژاک سالی—که در دانمارک جاافتاده بود—فردریک پنجم را قانع کرد که ژاردن پس از مرگ آیگویت بتواند کار کلیسای فردریک را به پایان برساند. هرچند این کار میسر نشد، ژاردن چند بنای نئوکلاسیک آبروبر ساخت: کاخ برنستورف (۱۷۵۹–۱۷۶۵) در گنتوفت و کاخ ماریِن‌لیست نزدیک هلسینگور.

از شاگردان او، کاسپار فردریک هارسدورف برجسته‌ترین معمار سده هجدهم دانمارک شد و «پدر کلاسیک‌گرایی دانمارکی» خوانده می‌شود. او بازطراحی‌های فراوانی درون و بیرون بناها انجام داد؛ از جمله در تئاتر سلطنتی (۱۷۷۴) که در آن، سبک معبد کلاسیک با ورودی پهن و تالار بزرگ را قالب کرد. همچنین در مجموعه املینبورگ کار کرد: کلُنیدی با هشت ستون چوبی ایونیک که اقامتگاه ولیعهد (*Schacks Palæ*) را به اقامتگاه پادشاه (*Moltkes Palæ*) پیوند می‌دهد.

نمونه‌ای شاخص از نئوکلاسیک، لیسلوند در جزیره مون در جنوب‌شرق دانمارک است؛ خانه‌ای ییلاقی کوچک به شیوه نئوکلاسیک فرانسوی در دهه ۱۷۹۰ که به سبب بام پوشالی‌اش استثنایی است. مانند باغ رمانتیک پیرامون، طرح خانه کار آندریاس کیرکرپ بود—از برجسته‌ترین معماران منظر آن روزگار. این مکان را به‌عنوان اقامتگاه تابستانی برای آنتوان دولاکالمت، فرماندار جزیره، و همسرش «لیزه» ساختند. بنا نقشه T دارد: اتاق‌های اصلی در طبقه همکف و طبقه اول با نه خوابگاه. درون‌مایه احتمالاً به دست یوزف کریستیان لیلیه، تزیین‌کار نامدار آن زمان، آراسته شد.

## سده نوزدهم
### کلاسیک‌گرایی

پس از درگذشت هارسدورف، چهره اصلی کلاسیک‌گرایی کریستین فردریک هانسن بود که سبکی سخت‌گیرانه‌تر با فرم‌های پاک و ساده و سطوح یک‌دست پروراند. از ۱۸۰۰، سرپرست پروژه‌های بزرگ ساختمانی کپنهاگ شد و عمارت شهرداری و دادگستری کپنهاگ (۱۸۰۵–۱۸۱۵) را در نیتورو طرح کرد. او همچنین بازسازی کلیسای بانوی ما (*Vor Frue Kirke*) و سامان‌دهی میدان پیرامون (۱۸۱۱–۱۸۲۹) را بر عهده داشت.

در ۱۸۰۰، هانسن مأمور بازسازی کاخ کریستینسبورگ شد که در ۱۷۹۴ سوخته بود؛ اما کاخ در ۱۸۸۴ باز هم در آتش سوخت. آنچه برجا مانده، نیایشگاه باشکوه کاخ است که با ستون‌های ایونیک، حال و هوای باستانی می‌دهد.

مایکل گوتلیب بیندس‌بل بیش از هر چیز با طراحی موزه توروالدسن شناخته می‌شود. او در ۱۸۲۲، در جوانی، با کلاسیک‌گرایی کارل فریدریش شینکل در آلمان و فرانسه آشنا شد و با معمار و باستان‌شناس آلمانی‌تبار «فرانتس گاو» دیدار کرد که او را با معماری رنگین باستان آشنا ساخت. عمویش «یوناس کولین» —مدیر فعال هنر و فرهنگ در عهد فردریک ششم—دل پادشاه را برای ساخت موزه‌ای برای برتل توروالدسن نرم کرد و از بیندس‌بل خواست طرح‌هایی فراهم کند. چون طرح‌های او با دیگران تفاوت آشکار داشت، مأمور شد «اصطبل کالسکه سلطنتی و کارگاه نقاشی دکور تئاتر» را به موزه بدل کند. او با الگوگیری از ارختیون و پارتنون به‌صورت بناهایی آزاد و رها از بافت خیابانی بسته، کار را در ۱۸۴۸ به پایان رساند. او همچنین از عناصر احیای مصری الهام گرفت؛ با این همه «طرح کلی… نه مصری است و نه یونانی؛ کار خود بیندس‌بل است».

### تاریخ‌گرایی

با پیدایش تاریخ‌گرایی در نیمهٔ دوم سدهٔ نوزدهم، توجه ویژه‌ای به استانداردهای بالای صنعتگری و استفادهٔ درست از مصالح شد. نمونهٔ آن را می‌توان در کتابخانه دانشگاه کپنهاگ (۱۸۶۱) دید که به‌دست یوهان دانیل هرهولد طراحی شد و الهام‌گرفته از کلیسای سن فرمو در ورونا بود.

ویلهلم دالروپ یکی از پرکارترین معماران سدهٔ نوزدهم بود. شاید بیش از هر کس دیگر، او در شکل‌گیری سیمای امروز کپنهاگ سهم داشت. مهم‌ترین بناهای او شامل هتل دَنگِلتر (۱۸۷۵) و نگارخانه ملی دانمارک (۱۸۹۱) در کپنهاگ است. او با پشتیبانی شرکت کارلسبرگ، گلیپتوتک نو کارلسبرگ (۱۸۹۷) و چندین ساختمان پرزرق‌وبرق در محوطهٔ کارخانه آبجوسازی کارلسبرگ را طراحی کرد که اکنون به منطقه‌ای تازه در کپنهاگ بازسازی می‌شود.

فردیناند ملدال، از دیگر هواداران تاریخ‌گرایی، بازسازی کاخ فردریکس‌بورگ را پس از آتش‌سوزی ۱۸۵۹ تکمیل کرد و ساختمان پارلمان ایسلند در ریکیاویک (در آن زمان مستعمرهٔ دانمارک) را طراحی کرد. بزرگ‌ترین دستاورد او اما تکمیل کلیسای فردریک در کپنهاگ بود. این مکان پس از توقف کار بر روی طرح اصلی ژاردن در ۱۷۷۰ به ویرانه‌ای بدل شده بود. طرح‌های ملدال با طرح ژاردن تفاوت زیادی داشت: برج‌های جانبی حذف شدند، گنبد کوتاه‌تر بود و ستون‌ها از شش به چهار در ورودی اصلی کاهش یافت. با این‌حال، به لطف فانوسک و منارهٔ بلندتر، ارتفاع کلی تقریباً برابر با طرح ژاردن شد. این ساختمان که با نام «کلیسای مرمرین» شناخته می‌شود، در ۱۸۹۴ و بیش از ۱۵۰ سال پس از طرح اولیهٔ آیگتود تکمیل شد.

### رمانتیسم ملی
مارتین نیروپ از چهره‌های اصلی سبک رمانتیسم ملی بود. هدف اصلی او استفاده از نقش‌مایه‌های شاخص کشورهای نوردیک از گذشتهٔ دور بود، همان‌گونه که در ساختمان شهرداری کپنهاگ که در ۱۹۰۵ تکمیل شد، به‌روشنی پیداست. این بنا بی‌گمان یادمانی‌ترین و اصیل‌ترین ساختمان کپنهاگ در ربع پایانی سدهٔ نوزدهم است، با نمایی باشکوه، تندیس طلایی ابسالن بالای ایوان و برج ساعت باریک و بلند آن. این ساختمان از شهرداری سیه‌نا الهام گرفته بود.

از دیگر چهره‌های رمانتیسم ملی هاک کامپمان بود که تئاتر آرهوس را در سبک هنر نو در واپسین سال‌های سدهٔ نوزدهم طراحی کرد.

### توسعهٔ شهری
شهر بندری سووندبورگ در جنوب‌شرق جزیرهٔ فونن به سدهٔ سیزدهم برمی‌گردد. رونق واقعی در سدهٔ نوزدهم پدید آمد، زمانی‌که کشتی‌سازی و بازرگانی به موتورهای اصلی رشد تبدیل شدند. سپس شهر دوره‌ای از بازسازی را گذراند که طی آن ساختمان‌های آجری و سنگی تازه در خیابان‌های باریک ساخته شدند. بخش کهن شهر اکنون یکی از جاذبه‌های مهم گردشگری است.

سبک معماری ویژهٔ اسکاگن در شمالی‌ترین نوک یوتلاند بسیار متمایز است. از سدهٔ نوزدهم به بعد، خانه‌ها سفیدکاری شده و سقف‌های سفال‌قرمز داشتند. رنگ‌های زرد و قرمز غالب بودند، با دودکش‌های سفید و تزیینات بام. این سنت‌ها تنها در محله‌های قدیمی شهر یافت نمی‌شوند، بلکه در نواحی نوساز نیز حفظ شده‌اند. چندین ساختمان شاخص از آغاز سدهٔ بیستم را اولریک آدولف پلسنر طراحی کرد و برخی دیگر به‌دست معماران نامداری چون توروالد بیندسبال ساخته شدند.

 
File:Thoraldsens Museum.jpg| 
File:Herholdt lores.jpg| 
File:Aarhus Teater (front).jpg| 
File:Copenhagen City Hall.jpg| 


## سدهٔ بیستم
### کلاسیک‌گرایی نوردیک

نئوکلاسیک‌گرایی یا همان کلاسیک‌گرایی نوردیک در آغاز سدهٔ بیستم تا حدود ۱۹۳۰ به رونق خود ادامه داد، چنان‌که در ساختمان‌های مسکونی «هورنبایخوس» اثر کی فیسکر (۱۹۲۳) و ساختمان مرکزی پلیس اثر هاک کامپمان (۱۹۲۴) دیده می‌شود. این جریان پدیده‌ای جداافتاده نبود و هم بر پایهٔ سنت‌های موجود معماری کلاسیک در کشورهای نوردیک و هم از اندیشه‌های تازه در فرهنگ‌های آلمانی‌زبان تأثیر پذیرفت. از این رو می‌توان آن را آمیزه‌ای از تأثیرهای مستقیم و غیرمستقیم معماری بومی (نوردیک، ایتالیایی و آلمانی) و معماری نئوکلاسیک دانست.

گرچه این جنبش بیشترین موفقیت خود را در سوئد داشت، چندین معمار برجستهٔ دانمارکی هم به آن پیوستند، از جمله ایوار بنتسن، کاره کلینت، آرنه یاکوبسن، کارل پترسن و استین آیلر راسموسن. بنتسن با همکاری تورکیل هنینگسن نخستین خانه ردیفی دانمارک را در منطقهٔ بله‌هوی کپنهاگ طراحی کرد. کلینت نیز همراه با بنتسن، طرح بیمارستان فردریک را برای موزه طراحی دانمارک دگرگون کرد. مهم‌ترین دستاورد کارل پترسن، موزهٔ فابورگ بود که برای مجموعه‌های هنری فونن ساخته شد. راسموسن بیش از همه به خاطر فعالیت‌هایش در شهرسازی و مشارکت در «آزمایشگاه شهرسازی دانمارک» به یاد آورده می‌شود.

### هیجان‌نمایی
کلیسای گروندتویگ در بیسپه‌بیرگ کپنهاگ به نام فیلسوف و کشیش دانمارکی ان. اف. اس. گروندتویگ نام‌گذاری شده است، کسی که بیشتر دانمارکی‌ها او را به‌خاطر سرودهای پرطنینش می‌شناسند که اکنون بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ ملی شده‌اند. به‌دلیل ظاهر غیرمعمولش، این کلیسا مشهورترین نمونهٔ معماری اکسپرسیونیستی (هیجان‌نمایی) در دانمارک است. این بنا به‌دست پدر ویلهلم ینسن-کلینت طراحی شد و به‌شدت بر سنت‌های معماری گوتیک آجری اسکاندیناوی، به‌ویژه کلیساهای روستایی دانمارک با شیب‌پلکانی، تکیه داشت. ینسن-کلینت شکل‌های هندسی نوین اکسپرسیونیسم آجری را با خط عمودی کلاسیک معماری گوتیک درهم آمیخت. ساخت بنا در ۱۹۲۱ آغاز شد اما پس از مرگ او، پسرش کاره کلینت آن را در ۱۹۴۰ تکمیل کرد. چشمگیرترین بخش بنا نمای غربی آن است که یادآور یک وست‌ورک یا نمای بیرونی یک ارگ کلیساست.

### کارکردگرایی

کارکردگرایی، که در دههٔ ۱۹۳۰ آغاز شد، بر معماری عقلانی متکی بود و از آجر، بتن، آهن و شیشه استفاده می‌کرد، ترجیحاً برای پاسخ به نیازهای اجتماعی. چهره‌های اصلی این سبک در دانمارک فریتس شلگل، موگنس لاسن، ویلهلم لوریتسن و به‌ویژه آرنه یاکوبسن بودند که مجموعه مسکونی بلاویستا را در شمال کپنهاگ طراحی کرد. از دیگر شاهکارهای یاکوبسن تالار شهر آرهوس بود که همراه با اریک مولر در ۱۹۳۷ طراحی و در ۱۹۴۸ تکمیل شد. برج آن ۶۰ متر ارتفاع دارد و صفحهٔ ساعت برج به قطر هفت متر است. ساختمان از بتن ساخته و با سنگ مرمر پورشگرن نروژ پوشیده شده است.

رویکردی سنتی‌تر از سوی کی فیسکر دنبال شد که همراه با سی. اف. مولر از ۱۹۳۱ به بعد ساختمان‌هایی برای دانشگاه آرهوس طراحی کردند.

### نوین‌گرایی
پس از جنگ جهانی دوم، کارکردگرایی از گرایش‌های مدرنیسم آمریکایی تأثیر گرفت که با نقشه‌های نامنظم، سقف‌های تخت، پلان آزاد داخلی و نماهای شیشه‌ای شناخته می‌شد. نمونه‌های خوب آن شامل خانه اوتزن در هلبک (۱۹۵۲) در حومهٔ هلبک نزدیک هلسینگور است که در آن از مصالح ارزان مناسب برای خانه‌سازی پس از جنگ استفاده شد؛ و خانه‌های کینگو (۱۹۵۶–۵۸) در هلسینگور که شامل ۶۳ خانهٔ ال‌شکل بر پایهٔ الگوی خانه‌های روستایی دانمارک بودند. پروژهٔ دیگر، موزه هنر مدرن لوئیزیانا (۱۹۵۸) در هوملبک بود که توسط یورگن بو و ویلهلم وولرت طراحی شد و به‌خاطر پیوند میان معماری و چشم‌انداز شناخته می‌شود.

در این دوره، آرنه یاکوبسن به معمار برجستهٔ معماری مدرن دانمارک بدل شد، از جمله با طراحی هتل رادیسون سلطنتی کپنهاگ (۱۹۶۰). تالار شهر رودووره که در ۱۹۵۶ تکمیل شد، نشان می‌دهد چگونه یاکوبسن در به‌کارگیری مصالح گوناگون مانند سنگ ماسه، دو نوع شیشه، فلز نقاشی‌شده و فولاد زنگ‌نزن مهارت داشت.

با ادامهٔ راه یاکوبسن، معماران دانمارکی در معماری سدهٔ بیستم به موفقیت‌های چشمگیری رسیدند. مهم‌ترین نمونه، یورن اوتزن و تالار اپرای سیدنی بود که به‌عنوان بنایی نمادین، او را به دومین شخصی بدل کرد که اثرش در زمان حیات به‌عنوان میراث جهانی شناخته شد. کلیسای بگسورد (۱۹۶۸–۷۶) در کپنهاگ نیز نمونه‌ای برجسته از منطقه‌گرایی انتقادی به‌شمار می‌رود، زیرا میان فرهنگ جهانی و فرهنگ منطقه‌ای پیوندی نو آفریده است.

پیروزی یوهان اتو فون اشپرکلسن در مسابقه طراحی معماری برای تاق بزرگ در لا دفانس پاریس، شهرتی جهانی برای او به همراه آورد. هنینگ لارسن پُرکار نیز ساختمان وزارت خارجه را در ریاض و چندین بنای شاخص در اسکاندیناوی، از جمله تالار اپرای کپنهاگ، طراحی کرد.

موفقیت خیابان استروگت در تبدیل به پیاده‌راه در دههٔ ۱۹۶۰ و کتاب اثرگذار «زندگی میان ساختمان‌ها» باعث شد یان گل در طراحی شهری به شهرت جهانی برسد. او در پروژه‌های بسیاری در شهرهایی مانند ملبورن، لندن و نیویورک مشاوره داده است. آثار او اغلب بر پایهٔ تجربهٔ کپنهاگ و فرهنگ دوچرخه‌سواری آن برای ارتقای کیفیت فضاهای عمومی در مراکز شهری بوده است.

 
File:Arne Jacobsen Bellavista 2005-02.jpg| 
File:Aarhus university - fisker, møller, stegmann, sørensen 1931.jpg| 
File:Århus Rådhus 01.jpg| 


### پسانوین‌گرایی
پسامدرنیسم و معماری پست‌مدرن نیز بر معماری دانمارک اثر گذاشته‌اند؛ از جمله پروژه‌های بزرگ و شاخصی مانند ایستگاه قطار Høje-Taastrup در سال ۱۹۸۶ اثر Jacob Blegvad، تالار چندمنظورهٔ اسکالا در مرکز کپنهاگ روبه‌روی باغ‌های تیولی که در سال ۱۹۸۹ بر پایهٔ طرح معمار و استاد Mogens Breyen بازتوسعه شد اما در ۲۰۱۲ فروریخته شد، و نیز Scandinavian Center در آرهوس اثر Friis & Moltke از سال ۱۹۹۵.
چندین پروژهٔ مسکونی در دانمارک، به‌ویژه پروژه‌های بزرگ مسکن اجتماعی در دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ نیز از جریان پست‌مدرن آن زمان الهام گرفتند. از نمونه‌های شاخص می‌توان به مجموعهٔ آپارتمانی کوچک «Det Blå Hjørne» (گوشهٔ آبی) در Christianshavn اثر Tegnestuen Vandkunsten و نیز پروژهٔ بزرگ‌تر و بسیار جدیدتر Bispebjerg Bakke در Bispebjerg در سال ۲۰۰۶ اشاره کرد که با همکاری هنرمند Bjørn Nørgaard طراحی شد.

  
Vandkunsten det blå hjørne 2007.jpg|«Det Blå Hjørne» (۱۹۸۳)، کریستیانسهون  
丹麦哥本哈根 Vesterbrogade, Copenhagen, DK - panoramio.jpg|ساختمان اسکالا (۱۹۸۹)  
Tycho Brahe Planetarium (15294230914).jpg|Tycho Brahe Planetarium (۱۹۸۹، Knud Munk)  
Kongrescenteret Scandinavian Center in Aarhus.jpg|Scandinavian Center (۱۹۹۵)، آرهوس  
Glass and steel (SCA) 01.jpg|راهروی شیشه‌وفولاد (Scandinavian Center)  
File:Bispebjerg Bakke 20110819 0041F (8367433480).jpg|Bispebjerg Bakke (۲۰۰۶)  
  

## دورهٔ معاصر
از آغاز هزارهٔ جدید، معماری دانمارک هم در داخل و هم در خارج شکوفا شده است. دو پهنهٔ مهم در کلان‌منطقهٔ کپنهاگ فرصت‌های چشمگیری برای توسعه‌های معماری در داخل کشور فراهم کرده‌اند و در عین حال شماری از شرکت‌ها با کسب سفارش‌های مهم در خارج، به شناخته‌شدن بین‌المللی دست یافته‌اند. برای برخی، پروژه‌های برون‌مرزی به اندازهٔ پروژه‌های داخل دانمارک اهمیت یافته‌اند. در سال‌های اخیر همچنین چند شرکت تازهٔ معماری پدید آمده‌اند که هم در دانمارک و هم در سطح بین‌المللی فعالیت می‌کنند.

### توسعه‌های شهری اخیر

Ørestad ناحیه‌ای نوین در جنوب‌شرق مرکز شهر کپنهاگ است. خاستگاه آن با ساخت پل اورسوند که کپنهاگ را به مالمو در سوئد پیوند می‌دهد و در سال ۲۰۰۰ تکمیل شد، گره خورده است. پس از مراحل برنامه‌ریزی در دههٔ ۱۹۹۰، نخستین ساختمان اداری در ۲۰۰۱ تحقق یافت. تا سال ۲۰۱۰ این ناحیهٔ پیوسته‌گسترنده بیش از ۳۰۰۰ آپارتمان و ۱۹۲٬۱۰۰ مترمربع فضای اداری داشت.

خود کپنهاگ نیز در سال‌های اخیر با تشویق پروژه‌های گوناگون در امتداد آب‌نما دگرگونی‌های مهمی را تجربه کرده است. بر پایهٔ برنامه‌ریزی‌های آغازین در دههٔ ۱۹۸۰، این پهنه شاهد برآمدن چندین بنای حیثیتی بوده است؛ از جمله بخش افزودهٔ کتابخانهٔ ملی بلک دایموند (۱۹۹۹)، تالار اپرای کپنهاگ (۲۰۰۰) و Royal Danish Playhouse (۲۰۰۴).

### حضور بین‌المللی
Henning Larsen Architects به سرپرستی Louis Becker اکنون بیرون از دانمارک نیز فعال است. از پروژه‌های بین‌المللی آنان می‌توان به تالار کنسرت هارپا در ریکیاویک (۲۰۱۱؛ ۲۰۱۳ European Union Prize for Contemporary Architecture), اشپیگل در هامبورگ (۲۰۱۱)، و Quay Quarter Tower در سیدنی (۲۰۲۱) اشاره کرد.

3XN تالار برندهٔ جوایز موزیک‌خِباو در آمستردام و موزهٔ لیورپول را طراحی کرده است. از پروژه‌های تازه‌تر می‌توان به برج Quay Quarter در سیدنی، ساختمان کمیته بین‌المللی المپیک در لوزان (۲۰۱۹) و SAP Garden در مونیخ (۲۰۲۴) اشاره کرد.

اشمیت همر لاسن نیز در لندن و اسلو دفتر گشوده است. افزون بر پروژه‌های بسیار در کشورهای نوردیک، کارهای بین‌المللی آنان شامل کالج وست‌مینستر در لندن، کتابخانه‌ای نو برای دانشگاه ابردین، و ساختمان دیوان کیفری بین‌المللی در بروکسل (۲۰۱۵) است.

در میان پروژه‌های بین‌المللی برجستهٔ C. F. Møller Architects می‌توان به بخش‌های افزودهٔ موزه تاریخ طبیعی لندن و موزه ملی دریانوردی لندن در لندن (۲۰۰۹–۲۰۱۱) اشاره کرد. آن‌ها همچنین در دریافت سفارش ساخت بیمارستان دانشگاهی آکِرشوس در اسلو موفق بودند.

Dissing+Weitling پس از تکمیل حدود ۲۲۰ پروژه در سراسر جهان، به‌عنوان طراحان پل به‌خوبی شناخته می‌شوند. از جملهٔ این‌ها پل ثابت کمربندی بزرگ میان شیلند و فونن، Queensferry Crossing در اسکاتلند، Nelson Mandela Bridge در آفریقای جنوبی و Stonecutters Bridge در هنگ کنگ است. پل ثابت کمربندی بزرگ که در ۱۹۹۸ تکمیل شد، سومین پل بزرگ جهان است. با درازی  و دهانهٔ آزاد ، ارتفاع آزاد برای عبور کشتی‌ها  است.

Lundgaard & Tranberg طراح Royal Danish Playhouse و مجتمع خوابگاهی دانشجویی Tietgenkollegiet هستند؛ هر دو از موفق‌ترین ساختمان‌های نوین کپنهاگ به‌شمار می‌آیند. از پروژه‌های اخیرشان می‌توان به Pier47 و Axel Towers اشاره کرد.

### دفترهای نوظهور

روند دیگر در معماری معاصر دانمارک ظهور نسل تازه‌ای از دفترهای موفق جوان است که بیش از آنکه از سنت مدرن‌گرایی اسکاندیناوی اثر بگیرند، از گرایش‌های بین‌المللی الهام می‌گیرند. پیشاهنگ این نسل بیارکه اینگلس است که شرکت BIG (گروه بیارکه اینگلس) را در ۲۰۰۶ بنیان گذاشت و به‌سرعت به دفتری جاافتاده بدل شد. BIG از آغاز برای چند پروژه، از جمله Mountain Dwellings در Ørestad، بازشناسی بین‌المللی به‌دست‌آورد. از نظر ایدئولوژیک و مفهومی، کار این دفتر به شرکت‌های هلندی مانند OMA—جایی که اینگلس میان ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ کار می‌کرد—و MVRDV نزدیک‌تر است تا به آثار معماران دانمارکی. جهش بزرگ بین‌المللی BIG در ۲۰۰۹ رقم خورد. از پروژه‌های اجراشدهٔ آن‌ها می‌توان به Amager Bakke در کپنهاگ (۲۰۱۳)، VIA 57 West در نیویورک (۲۰۱۶)، CapitaSpring در سنگاپور (۲۰۲۱) و Sluishuis در آمستردام (۲۰۲۳) اشاره کرد.

چهار دفتر جوان، CEBRA, Cobe, Transform و Effekt در پروژهٔ «CO-EVOLUTION: همکاری دانمارکی/چینی در توسعهٔ شهری پایدار در چین» مشارکت کردند که در ۲۰۰۶ در دوسالانه معماری ونیز برندهٔ شیر طلایی شد. این پروژه به سفارش Danish Architecture Centre و با کیوریتوری معمار-شهرساز دانمارکی Henrik Valeur و UiD انجام شد. هر چهار دفتر بعدتر در رقابت‌های مهمی در دانمارک و خارج پیروز شدند. Cobe طرح‌های جامع بازتوسعهٔ Nordhavnen در کپنهاگ و Nyhavna در تروندهایم را تهیه کرده است. دیگر پروژه‌های آن‌ها شامل توسعهٔ چندمنظورهٔ Papirøen در کپنهاگ و مرکز بازدیدکنندگان تازهٔ آدیداس در هرتسوگن‌آوراخ آلمان (۲۰۱۴) است. پروژه‌های بین‌المللی CEBRA شامل طرح جامع «الحصن» در ابوظبی و توسعهٔ مختلط «Mount Tirana» در تیرانا (۲۰۲۲) است. Effekt نیز برندهٔ رقابت طراحی ساختمان تازهٔ آکادمی هنر استونی در تالین شد، و Transform پروژه‌ای در میدان تالار شهر کپنهاگ دارد.

Dorte Mandrup Wadden Sea Centre را در یوتلاند طراحی کرده است. او همچنین برندهٔ رقابت طراحی مرکز «آیس‌فیورد» در گرینلند (۲۰۱۶)، مرکز فرهنگی «نهنگ» در شمال نروژ، و یک «مرکز میراث اینوئیت» در شمال کانادا شده است.

از دیگر دفترهای نوظهور دانمارکی می‌توان به Aart, NORD Architects و Werk Architects اشاره کرد.


File:Den Sorte Diamant 1.jpg|
File:Kbh Opernhaus 05.jpg|
File:Bjarke ingels group, BIG JDS PLOT, mountain dwellings, copenhagen 2005-2008.jpg|
File:Tietgenkollegiet.jpg|
File:Hack Kampmanns Plads.jpg|


## جستارهای وابسته
* طراحی دانمارکی
* تاریخ دانمارک

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:معماری دانمارکی