بلویل، پاریس

**بلویل** () یک محله در پاریس فرانسه است که بخش‌های مختلف آن در چهار منطقه متفاوت قرار گرفته است. بخش اصلی بلویل در مرز بین منطقه ۲۰ و منطقه ۱۹ پاریس در امتداد خیابان اصلی آن، یعنی «رو دو بلویل» (Rue de Belleville) واقع شده است. بخش‌های باقی‌مانده آن در منطقه ۱۰ و منطقه ۱۱ قرار دارند.

این محله زمانی یک کمون مستقل به نام بلویل بود که در سال ۱۸۶۰ ضمیمه شهر پاریس شد و بین دو منطقه تقسیم گردید. از نظر جغرافیایی، این محله بر روی و اطراف تپه‌ای واقع شده است که به همراه مون‌مارتر، بلندترین نقطه پاریس محسوب می‌شود. نام بلویل به معنای تحت‌اللفظی «شهر زیبا» است.

[بندانگشتی|200px|نمایی از [منیل‌مونتان پاریس از تپه بلویل]]

## تاریخچه
از نظر تاریخی، بلویل یک محله متعلق به طبقه کارگر بوده است. ساکنان دهکده مستقل بلویل با اقدامات خود در طول انقلاب ۱۸۴۸ فرانسه، نقش مهمی در برپایی جمهوری دوم فرانسه ایفا کردند. در سال ۱۸۷۱، ساکنان محله ضمیمه شده بلویل از قوی‌ترین حامیان کمون پاریس بودند. هنگامی که ارتش ورسای در ماه مه همان سال برای بازپس‌گیری پاریس آمد، با سرسخت‌ترین مقاومت‌ها در بلویل و محله همسایه آن، منیل‌مونتان، روبرو شد. گفته می‌شود آخرین سنگر مقاومت در خیابان «رو رامپونو» (Rue Ramponeau) در بلویل بوده است.

در طول نیمه اول قرن بیستم، مهاجران بسیاری در این محله ساکن شدند: یهودیانی که در سال ۱۹۳۳ از آلمان نازی گریختند و اسپانیایی‌ها در سال ۱۹۳۹. بسیاری از الجزایری‌ها و یهودیان تونس نیز در اوایل دهه ۱۹۶۰ به این محله آمدند.

بلویل همچنین خانه یکی از بزرگ‌ترین تجمعات «کلیسای اصلاح‌یافته فرانسه» است. کلیسای اصلاح‌یافته بلویل از مدت کوتاهی پیش از جنگ جهانی اول در این منطقه فعال بوده است.

## فرهنگ
بندانگشتی|مرکز|600px|نقشه محله بلویل، ۲۰۲۱
امروزه بلویل یک محله چند قومیتی پرجنب‌وجوش و خانه یکی از دو محله چینی‌های شهر است (محله دیگر در منطقه ۱۳ پاریس قرار دارد). از دهه ۱۹۸۰، یک جامعه مهم چینی در اینجا مستقر شده است که رستوران‌ها و فروشگاه‌های متعددی را اداره می‌کنند. یک بازار فضای باز بزرگ و محبوب نیز هر سه‌شنبه و جمعه در امتداد بلوار بلویل برپا می‌شود که کشاورزان محلی منطقه ایل-دو-فرانس محصولات خود را در آن به فروش می‌رسانند.

بندانگشتی|300px|پارک بلویل
در دهه ۱۹۸۰، هنرمندان و موسیقی‌دانان پاریسی به دلیل اجاره‌بهای ارزان‌تر و فضاهای خالی بزرگ، به این محله جذب شدند. بسیاری از کارخانه‌های متروکه اکنون به آتلیه‌های هنری تبدیل شده‌اند. بلویل همچنین یکی از مهم‌ترین محله‌های پاریس در زمینه هنر خیابانی است؛ برای مثال، خیابان «دونوایه» (Rue Denoyez) نمایشگاهی تغییرپذیر از آثار هنر خیابانی بر روی دیوارهاست.

جمعیت‌شناسی این محله در طول دهه‌ها تغییرات بسیاری را به خود دیده است. در حالی که زمانی ارمنی‌ها، یونانی‌ها و یهودیان اشکنازی گروه‌های قومی غالب بودند، امروزه مردم شمال آفریقا و اخیراً آفریقایی‌های زیرصحرا جایگزین آن‌ها شده‌اند.

ادیت پیاف، خواننده نمادین فرانسوی، در این محله بزرگ شد و طبق افسانه‌ها، زیر یک تیر چراغ برق در پله‌های خیابان بلویل متولد شده است. یک لوح یادبود در شماره ۷۲ این خیابان نصب شده است. پیاف به گونه‌ای آواز می‌خواند و صحبت می‌کرد که مظهر «لهجه بلویل» بود؛ لهجه‌ای که با لهجه کاکنی لندن مقایسه شده است، هرچند امروزه این گویش به ندرت شنیده می‌شود. بلویل در فیلم زندگی‌نامه‌ای او با نام *[[زندگی گلگون]]* (۲۰۰۷) به وضوح به تصویر کشیده شده است.

## در فرهنگ عامه
بلویل موضوع چندین ترانه فرانسوی و لوکیشن اصلی کتاب *[[زندگی در پیش رو]]* اثر رومن گاری بوده است.

انیمیشن محبوب *[[سه‌قلوهای بلویل]]* (۲۰۰۳) که نامزد جایزه اسکار شد، از دیگر آثار مشهوری است که نام این محله را بر خود دارد. همچنین حماسه «مالوسن» اثر دانیل پناک در بلویل جریان دارد.

## ترابری
بلویل توسط ایستگاه‌های متروی پاریس شامل ایستگاه‌های بلویل (خط ۲ و ۱۱)، پیرنه (خط ۱۱) و ژوردن (خط ۱۱) خدمات‌رسانی می‌شود.

## فیلم‌های ساخته شده در بلویل
* *[[مسیو ابراهیم]]* (۲۰۰۳)، به کارگردانی فرانسوا دوپرو
* *[[هویت بورن (فیلم)|هویت بورن]]* (۲۰۰۲)، صحنه «هتل دُ لا پِه»، به کارگردانی داگ لیمان
* *[[مادام رزا]]* (۱۹۷۵)، به کارگردانی موشه میزراهی
* *[[بادکنک قرمز]]* (۱۹۵۶)، به کارگردانی آلبرت لاموریس
* *[[کلاه‌طلایی]]* (۱۹۵۱)، به کارگردانی ژاک بکر
* *[[پلیس (فیلم ۲۰۱۱)|پلیس]]* (۲۰۱۱)، به کارگردانی مایوین

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:کومون‌های پیشین سن
رده:محله چینی‌ها در اروپا
رده:منطقه ۱۹ پاریس
رده:منطقه ۲۰ پاریس
رده:منطقه‌های پاریس