پیشینه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا

**پیشینه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا** به دو دوره اصلی بخش می‌شود: «نیروی دریایی کهن» که نیرویی کوچک اما ارزشمند از کشتی‌های بادبانی بود و به‌ویژه به‌خاطر نوآوری در کاربرد کشتی‌های زره‌پوش در جنگ داخلی آمریکا شهرت یافت، و «نیروی دریایی نوین» که برآیند تلاش‌های نوسازی آغازشده در دهه ۱۸۸۰ میلادی بود و تا سال ۱۹۴۳ آن را به بزرگ‌ترین نیروی دریایی جهان تبدیل کرد.

نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا روز ۱۳ اکتبر ۱۷۷۵ را تاریخ رسمی تأسیس خود می‌داند؛ روزی که کنگره قاره‌ای دوم قطعنامه‌ای برای پایه‌گذاری نیروی دریایی قاره‌ای تصویب کرد. پس از پایان جنگ انقلاب آمریکا این نیرو منحل شد. در دوره ریاست‌جمهوری جرج واشینگتن، دزدان دریایی بربر از چهار کشور شمال آفریقا کشتیرانی بازرگانی آمریکا را در دریای مدیترانه تهدید کردند. این تهدید به تصویب قانون دریایی ۱۷۹۴ و تأسیس نیروی دریایی دائمی ایالات متحده انجامید. در بیست سال پس از آن، این نیرو با بحریه جمهوری فرانسه در شبه‌جنگ، با دولت‌های بربری در جنگ‌های اول و دوم بربری و با بریتانیا در جنگ ۱۸۱۲ جنگید. در سال ۱۸۴۵ آکادمی نیروی دریایی آمریکا در آناپولیس بنیان‌گذاری شد و در سال ۱۸۶۱ با آغاز جنگ داخلی، نیروی دریایی اتحادیه در برابر نیروی دریایی ایالات مؤتلفه آمریکا جنگید و با محاصره دریایی، کشتیرانی ساحلی کنفدراسیون را فلج کرد. پس از جنگ داخلی بیشتر کشتی‌ها به ذخیره سپرده شدند و تا ۱۸۷۸ نیروی دریایی تنها ۶۰۰۰ نفر داشت. نوسازی از دهه ۱۸۸۰ آغاز شد و پس از پیروزی در جنگ آمریکا و اسپانیا، نیروی دریایی به رشد خود ادامه داد. این نیرو پس از حمله به پرل هاربر وارد جنگ جهانی دوم شد و نبردهای تاریخی همچون نبرد دریای مرجان، نبرد میدوی و نبرد خلیج لیته را از سر گذراند. پس از جنگ جهانی دوم، نیروی دریایی آمریکا وارد جنگ سرد شد و در جنگ کره و جنگ ویتنام مشارکت کرد.

## «نیروی دریایی کهن»

### نیروی دریایی قاره‌ای (۱۷۷۵–۱۷۸۵)
ریشه‌های نیروی دریایی آمریکا به سنت‌های دریانوردی دوران استعماری بازمی‌گردد که پیکره بزرگی از دریانوردان، ناخدایان و کشتی‌سازان را پرورش داد. در جریان انقلاب آمریکا، چندین ایالت نیروی دریایی مستقل خود را اداره می‌کردند. در ۱۲ ژوئن ۱۷۷۵، مجمع عمومی رود آیلند قطعنامه‌ای برای تأسیس نیروی دریایی برای مستعمره رود آیلند تصویب کرد و فرماندار نیکولاس کوک در همان روز فرمان‌هایی خطاب به ناخدا آبراهام ویپل، فرمانده کشتی کتی، صادر کرد.

نخستین جنبش رسمی برای ایجاد نیروی دریایی قاره‌ای از رود آیلند برخاست؛ زیرا فعالیت‌های قاچاق گسترده بازرگانان این مستعمره به‌شدت از سوی نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا سرکوب می‌شد. در ۲۶ اوت ۱۷۷۵ رود آیلند قطعنامه‌ای تصویب کرد که خواستار تشکیل ناوگان قاره‌ای واحد با بودجه کنگره قاره‌ای بود. این قطعنامه در ۳ اکتبر ۱۷۷۵ به کنگره قاره‌ای ارائه شد اما بررسی آن به تعویق افتاد. در همان حال جرج واشینگتن دست به خرید کشتی‌هایی زده بود؛ از جمله شونر یواس‌اس هانا که بهای آن را از جیب خود پرداخت. کشتی هانا در ۵ سپتامبر ۱۷۷۵ زیر فرماندهی ناخدا نیکلسون بروتون از بندر ماربلهد (ماساچوست) به آب انداخته شد.

نیروی دریایی ایالات متحده ۱۳ اکتبر ۱۷۷۵ را روز تأسیس رسمی خود می‌شناسد؛ روزی که کنگره قاره‌ای در فیلادلفیا قطعنامه‌ای تصویب کرد و خرید دو کشتی مسلح برای حمله به کشتی‌های بازرگانی بریتانیا را مجاز شمرد. در ۱۳ دسامبر ۱۷۷۵ کنگره ساخت سیزده ناوچه را در سه ماه آینده تصویب کرد: پنج کشتی ۳۲ توپه، پنج کشتی ۲۸ توپه و سه کشتی ۲۴ توپه.

در دریاچه شمپلین، بندیکت آرنولد دستور ساخت ۱۲ شناور جنگی را صادر کرد تا پیشروی نیروهای بریتانیایی را که از کانادا وارد نیویورک شده بودند کُند سازد. در نبرد جزیره والکور ناوگان بریتانیا کشتی‌های آرنولد را شکست داد اما این نبرد دو روزه پیشروی زمینی بریتانیا را به تأخیر انداخت. تا اواسط ۱۷۷۶ شماری از کشتی‌ها از جمله سیزده ناوچه مصوب کنگره در حال ساخت بودند، اما کارایی آن‌ها محدود بود؛ نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا از هر نظر برتر بود و تا ۱۷۸۱ تقریباً همه این کشتی‌ها اسیر یا غرق شدند.

دزدان دریایی خصوصی آمریکایی موفقیت‌هایی به دست آوردند؛ ۱۶۹۷ مجوز دزدی دریایی از سوی کنگره صادر شد و با احتساب مجوزهای ایالتی و عوامل آمریکایی در اروپا بیش از ۲۰۰۰ مجوز صادر گردید. بیش از ۲۲۰۰ کشتی بازرگانی بریتانیایی در طول جنگ تصرف شد که ارزشی نزدیک به ۶۶ میلیون دلار داشت.

از افسران برجسته دریایی دوره انقلاب جان پل جونز بود که در سفری به دور جزایر بریتانیا ناوچه بریتانیایی اچ‌ام‌اس سراپیس را در نبرد فلمبورو هد تصرف کرد. در اوج نبرد، هنگامی که بادبان‌بندی دو کشتی درهم‌تنیده بود و چندین توپ کشتی جونز (یواس‌اس بون‌هوم ریچارد) از کار افتاده بود، ناخدای سراپیس از جونز پرسید آیا پرچم خود را پایین آورده است. جونز پاسخ داد: «من هنوز شروع به جنگیدن نکرده‌ام!»

فرانسه رسماً در ۱۷ ژوئن ۱۷۷۸ وارد جنگ شد و کشتی‌های نیروی دریایی فرانسه عمدتاً در آبهای غربی نیمکره فعالیت می‌کردند. در ۱۷۷۹ ناوگانی به فرماندهی دریاسالار شارل هانری دستنگ به نیروهای آمریکایی در محاصره ساوانا کمک رساند. در ۱۷۸۰ ناوگانی با ۶۰۰۰ سرباز به فرماندهی ژان باتیست، کنت دو روشامبو در نیوپورت پیاده شد. در ۵ سپتامبر ۱۷۸۱ نبرد چساپیک میان ناوگان فرانسه به فرماندهی دریاسالار دو گراس و نیروی دریایی بریتانیا درگرفت و به پیروزی فرانسه و کنترل خلیج چساپیک انجامید. نیروی دریایی قاره‌ای تا اعلام صلح در اواخر ۱۷۸۳ به جلوگیری از رسیدن کشتی‌های تدارکاتی بریتانیا ادامه داد.

### خلع سلاح (۱۷۸۵–۱۷۹۴)

جنگ انقلاب آمریکا با معاهده پاریس (۱۷۸۳) به پایان رسید و تا ۱۷۸۵ نیروی دریایی قاره‌ای منحل و کشتی‌های باقیمانده فروخته شدند. ناوچه یواس‌اس آلایانس که آخرین گلوله‌های جنگ انقلاب را شلیک کرده بود، آخرین کشتی باقیمانده نیز بود. گروهی در کنگره خواستار نگهداری کشتی بودند اما کشور نوبنیاد بودجه لازم را نداشت. افزون بر کمبود بودجه، ساختار سست کنفدراسیون ایالت‌ها، تغییر اهداف از جنگ به صلح و توجه بیشتر به امور داخلی از عوامل خلع سلاح دریایی بود.

پس از جنگ انقلاب، ایالات متحده نوپا به‌شدت به درآمد ملی نیاز داشت که بیشتر آن از تعرفه‌های گمرکی بر کالاهای وارداتی تأمین می‌شد. به‌دلیل قاچاق گسترده، اجرای قوانین تعرفه‌ای ضرورتی فوری بود. در ۴ اوت ۱۷۹۰ کنگره ایالات متحده، با تشویق وزیر خزانه‌داری الکساندر همیلتون، سازمان درآمد-دریایی () را تأسیس کرد که پیش‌درآمد گارد ساحلی ایالات متحده آمریکا بود. ده کاتر برای این سازمان سفارش داده شد. میان ۱۷۹۰ تا ۱۷۹۷ که وزارت دریاداری ایجاد شد، سازمان درآمد-دریایی تنها نیروی مسلح دریایی ایالات متحده بود.

کشتیرانی بازرگانی آمریکا پیش از استقلال زیر چتر حمایتی نیروی دریایی بریتانیا بود، اما پس از معاهده پاریس و انحلال نیروی دریایی قاره‌ای، کشتی‌های آمریکایی در برابر دزدان دریایی بی‌پناه ماندند. کشور نوبنیاد بودجه‌ای برای پرداخت باج سالانه به دولت‌های بربری نداشت. در ۱۷۸۹ قانون اساسی جدید به کنگره اجازه تشکیل نیروی دریایی داد، اما در نخستین دوره ریاست‌جمهوری واشینگتن (۱۷۸۷–۱۷۹۳) کار چندانی صورت نگرفت. در ۱۷۹۳ جنگ‌های انقلاب فرانسه میان بریتانیا و فرانسه آغاز شد و آتش‌بسی میان پرتغال و الجزایر پایان محاصره پرتغالی تنگه جبل‌الطارق را رقم زد و دزدان دریایی بربر به اقیانوس اطلس گسیل شدند و ۱۱ کشتی بازرگانی آمریکایی و بیش از یکصد ملوان را تصرف کردند.

در واکنش به توقیف کشتی‌های آمریکایی، کنگره قانون دریایی ۱۷۹۴ () را تصویب کرد که ساخت شش ناوچه را مجاز می‌ساخت: چهار ناوچه ۴۴ توپه و دو ناوچه ۳۶ توپه. هواداران طرح بیشتر از ایالت‌های شمالی و ساحلی بودند و مخالفان از ایالت‌های جنوبی و داخلی نیروی دریایی را هزینه‌بر و موجب درگیر شدن کشور در جنگ‌های پُرهزینه می‌دانستند.

### تأسیس نیروی دریایی دائمی (۱۷۹۴–۱۸۱۲)

پس از تصویب قانون دریایی ۱۷۹۴ ساخت شش ناوچه آغاز شد: یواس‌اس یونایتد استیتس، یواس‌اس پرزیدنت، یواس‌اس کانستلیشن، یواس‌اس چزاپیک، یواس‌اس کنگرس و یواس‌اس کانستیتیوشن. کانستیتیوشن که در ۱۷۹۷ به آب انداخته شد، مشهورترین آن‌ها بود و به لقب «آهن‌پوش کهن» شناخته می‌شد. این کشتی به‌همت الیور وندل هلمز همچنان در بندر بوستون پابرجاست. نخستین کشتی جنگی که به دریا رفت یواس‌اس گنجز بود که در ۲۴ مه ۱۷۹۸ حرکت کرد.

در همان زمان تنش‌های میان ایالات متحده و فرانسه به شبه‌جنگ انجامید. پس از امضای معاهده جی با بریتانیا در ۱۷۹۴، فرانسه علیه ایالات متحده موضع گرفت و تا ۱۷۹۷ بیش از ۳۰۰ کشتی آمریکایی را تصرف کرد. رسوایی ایکس‌وای‌زد () حمایت مردمی از جنگ با فرانسه را افزایش داد. نگرانی از ناتوانی وزارت جنگ در اداره نیروی دریایی به تأسیس وزارت نیروی دریایی در ۳۰ آوریل ۱۷۹۸ انجامید.

جنگ با فرانسه تقریباً به‌طور کامل در دریا و بیشتر میان کشتی‌های خصوصی و بازرگانی درگرفت. نخستین پیروزی نیروی دریایی در ۷ ژوئیه ۱۷۹۸ با تصرف کشتی خصوصی فرانسوی لو کروآیابل به دست آمد و نخستین پیروزی بر یک کشتی جنگی در ۹ فوریه ۱۷۹۹ هنگامی رقم خورد که ناوچه کانستلیشن ناوچه فرانسوی لانسورژانت را تصرف کرد. تا پایان ۱۸۰۰ صلح با فرانسه اعلام شد و در ۱۸۰۱ دولت فدرالیست برای جلوگیری از خلع سلاح دوباره، قانونی برای نیروی دریایی زمان صلح از کنگره گذراند که نیروی دریایی را به شش ناوچه فعال و هفت ناوچه در ذخیره محدود می‌کرد.

مشکلات با دولت‌های بربری هیچ‌گاه برطرف نشده بود و در ۱۰ مه ۱۸۰۱ طرابلسی‌ها با قطع پرچم آمریکا جلوی سفارت، اعلان جنگ کردند و جنگ اول بربری آغاز شد. ناوچه یواس‌اس فیلادلفیا به دست طرابلسی‌ها افتاد اما سپس در یورشی به فرماندهی استیون دکیتر به آتش کشیده شد. تفنگداران دریایی آمریکا در ۱۸۰۵ شهر درنه را تصرف کردند که نخستین بار بود پرچم آمریکا بر فراز یک سرزمین فتح‌شده خارجی برافراشته می‌شد. این اقدام حاکمان بربری را به امضای پیمان صلح واداشت. پس از آن نیروی دریایی به‌شدت کوچک شد و به‌جای کشتی‌های اقیانوس‌پیما، قایق‌های توپدار ساحلی ساخته شدند؛ سیاستی که در کمتر از یک دهه کاملاً ناکارآمد از آب درآمد.

رئیس‌جمهور توماس جفرسون و حزب جمهوری‌خواه دموکرات او مخالف نیروی دریایی قدرتمند بودند و استدلال می‌کردند قایق‌های توپدار کوچک مستقر در بنادر اصلی اقیانوس اطلس برای دفاع از کشور کافی است. با این حال، این ناوگان کوچک سلاح‌سبک کاترهای درآمدی برای نیازهای جنگی ایالات متحده بسنده نبود.

در جریان جنگ‌های انقلاب فرانسه، نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا ملوانانی از کشتی‌های آمریکایی را که ادعا می‌کرد فراریان بریتانیایی هستند به‌زور به خدمت گرفته بود؛ برآورد می‌شود میان ۱۷۹۹ تا ۱۸۱۲ حدود ۱۰٬۰۰۰ ملوان به این شیوه به‌خدمت اجباری گرفته شدند.

## «نیروی دریایی نوین»

### جنگ آمریکا و اسپانیا و برآمدن قدرت دریایی
در ۱۸۸۲ نیروی دریایی ایالات متحده از کشتی‌هایی با طرح‌های منسوخ تشکیل شده بود. در طول دهه پس از آن، کنگره ساخت چندین ناو زرهی و نبردناوی مدرن با بدنه فولادی را تصویب کرد و تا آغاز سده بیستم نیروی دریایی از رتبه دوازدهم در ۱۸۷۰ به رتبه پنجم جهان از نظر شمار کشتی‌ها صعود کرد. بیشتر ملوانان خارجی بودند. پس از پیروزی در دو نبرد بزرگ در جنگ آمریکا و اسپانیا در ۱۸۹۸، ساخت کشتی‌های بیشتر ادامه یافت و تا پایان جنگ جهانی اول نیروی دریایی آمریکا نفرات بیشتری نسبت به نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا داشت.

### دوره میان‌جنگ و جنگ جهانی دوم
کنفرانس نیروی دریایی واشینگتن در ۱۹۲۱ برابری نیروی دریایی آمریکا با بریتانیا در اندازه کشتی‌های اصلی را به رسمیت شناخت و در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ چندین ناو هواپیمابر و نبردناو ساخته شد. نیروی دریایی پس از حمله به پرل هاربر در ۷ دسامبر ۱۹۴۱ وارد جنگ جهانی دوم شد و در چهار سال پس از آن نبردهای تاریخی بسیاری را از سر گذراند؛ از جمله نبرد دریای مرجان، نبرد میدوی، نبردهای دریایی کارزار گوادال‌کانال و بزرگ‌ترین نبرد دریایی تاریخ یعنی نبرد خلیج لیته. بخش بزرگی از کارکرد نیروی دریایی پشتیبانی از عملیات‌های آبی‌خاکی بود؛ هم در راهبرد «جهش جزیره‌ای» در اقیانوس آرام و هم در پیاده‌سازی‌های اروپایی. پس از تسلیم ژاپن، ناوگان بزرگی برای شرکت در مراسم رسمی تسلیم وارد خلیج توکیو شد و مقامات ژاپنی سند تسلیم ژاپن را روی نبردناو یواس‌اس میزوری امضا کردند. تا پایان جنگ نیروی دریایی بیش از ۱۶۰۰ شناور جنگی در اختیار داشت.

### جنگ سرد و پس از آن
پس از جنگ جهانی دوم، نیروی دریایی ایالات متحده وارد جنگ سرد ۴۵ ساله شد و در جنگ‌های نیابتی جنگ کره و جنگ ویتنام مشارکت کرد. فناوری هسته‌ای و موشک‌های بالستیک و هدایت‌شونده به سامانه‌های رانش و تسلیحاتی نوینی انجامید که در ناوهای هواپیمابر کلاس نیمیتز و زیردریایی‌های کلاس اوهایو به‌کار رفت. تا ۱۹۷۸ شمار کشتی‌ها به کمتر از ۴۰۰ فروکاهید که بسیاری از آن‌ها از دوره جنگ جهانی دوم بودند. این وضعیت رونالد ریگان را برانگیخت تا برنامه «نیروی دریایی ۶۰۰ کشتی» را پیش ببرد. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۹۰–۱۹۹۱ و تقسیم نیروی دریایی شوروی میان جمهوری‌های پیشین، ایالات متحده به ابرقدرت بی‌رقیب دریایی جهان تبدیل شد و توانایی درگیری و اعمال قدرت در دو جبهه هم‌زمان را به دست آورد. این توانایی در جنگ اول و دوم خلیج فارس به نمایش درآمد.

در مارس ۲۰۰۷ نیروی دریایی آمریکا با ۲۷۴ کشتی به کوچک‌ترین اندازه ناوگان خود از زمان جنگ جهانی اول رسید. دریاداران بازنشسته آمریکایی که ریاست مؤسسه نیروی دریایی ایالات متحده را برعهده دارند نگرانی خود را از آنچه توانایی پاسخگویی به «اقدامات تجاوزکارانه ایران و چین» می‌نامند ابراز کرده‌اند. در سال ۲۰۲۰ نیروی دریایی ارتش آزادی‌بخش خلق چین از نظر شمار خام کشتی‌ها از نیروی دریایی ایالات متحده پیشی گرفت.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* فرماندهی تاریخ و میراث نیروی دریایی ایالات متحده

رده:تاریخ نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
رده:تاریخ ایالات متحده آمریکا بر پایه موضوع
رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۷۷۵ (میلادی)