برج مرو

[چپ|بندانگشتی|مرو پورا اولون دانو براتان به [شیوا و همسرش پارواتی تقدیم شده است.]]
**برج مرو،** زیارتگاه اصلی یک معبد بالیایی است. این سازه چوبی و شبیه پاگودا با پایه بنایی، یک اتاق چوبی و سقف‌های کاهگلی چند لایه است. ارتفاع برج‌های مرو نمایانگر کوه هندوی مرو است. برج‌های مرو معمولاً به والاترین خدایان ایزدان هندوئیسم، پانتئون محلی یا یک شخص خداگونه اختصاص داده می‌شوند.

برج مِرو معادل شیخارا (شمال هند) یا ویمانا (جنوب هند) در معماری معابد هندوی هند است. معابد هندو در جزیره جاوه اندونزی نیز شیخارا داشتند، اما در قرن چهاردهم میلادی، گذار به سمت سقف‌های کاهگلی چند لایه آغاز شد. معبد اصلی کاندی پاناتاران، مجموعه معابد دولتی پادشاهی ماجاپاهیت، ساختاری کاهگلی شبیه به بتکده داشت، درست مانند برخی از معابد دیگر که در این دوره در جاوه و بالی ساخته شده بودند. بالی در آن زمان بخشی از ماجاپاهیت بود.  بسیاری از شیخاراها در جاوه به دلیل زلزله‌های مکرری که این جزیره را می‌زدند، فرو ریختند. بازسازی یک مِرو آسان‌تر از یک شیخارای سنگی بود. 

## توضیحات
[راست|بندانگشتی|تعدادی برج مرو در ارتفاعات مختلف در پورا تامان عیون، [بالی (استان)|بالی .]]
برج‌های مرو شامل یک پایهٔ سنگی به ارتفاع حدود یک متر هستند. بالای این سکوی سنگی، یک اتاقک چوبی قرار دارد که روی ستون‌ها یا پایه‌های چوبی بلند ساخته شده است. اتاقک چوبی توسط چندین سقف حصیری از جنس الیاف گیاهی پوشیده شده است که به تدریج کوچک‌تر می‌شوند. برج‌های چندطبقهٔ مرُو معمولاً از الیاف سیاه آرین به‌عنوان پوشش سقف استفاده می‌کنند. اشیاء مقدس مختلف نیز در بخش‌هایی از برج مرُو دفن یا قرار داده شده‌اند.

برج مرو با کوه مرو در اساطیر هندو، محل سکونت خدایان هندو، یکی دانسته می‌شود. آنها همیشه در درونی‌ترین محراب (*jero*) یک معبد بالیایی قرار دارند. برج مرو به‌طور جداگانه به یک خدای خاص هندو، یک جد خداگونه یا به یک خدای محلی از یک مکان خاص (Sthana Devata) یا ویژگی‌های جغرافیایی مرتفع، معمولاً یک کوه محلی، اختصاص داده شده است. مرو به عنوان «کاخ موقت» برای خدایان عمل می‌کرد، که بر اساس یک ایده بالیایی است که یک خدا طی مراسمی خاص، کاخی موقت در مرو می‌گیرد.

سقف‌های چندطبقهٔ حصیری مهم‌ترین ویژگی قابل تشخیص برج‌های مرُو هستند. تعداد این سقف‌ها همیشه عدد فرد است و نشان‌دهندهٔ مقام ایزد یا خدای معبدی است که برج به آن اختصاص یافته است. کوتاه‌ترین برج مرُو دارای سه طبقه سقف است، در حالی که برج مرُوی با بیشترین مقام و احترام دارای یازده طبقه سقف می‌باشد.

یک برج مرُو با سه طبقه سقف معمولاً به نیاکان مقدس‌شده اختصاص دارد. معبد مرکزی پورا لوهور اولواتو یک برج مرُو سه‌طبقه است که به کشیش اصلاح‌گر قرن دوازدهم، دانگ هیانگ نیروارتا اختصاص یافته است و او بعدها به عنوان بتارا ساکتی واوو راو مقدس شد. برج‌های مرُو با طبقهٔ پایین در پورا تامان آیون به پادشاهان قدیمی پادشاهی منگوی اختصاص یافته‌اند. همچنین، یک برج مرُو سه‌طبقه دیگر به خدای محلی کوه لوباک، به نام بهاتارا دانو اختصاص دارد.

یک برج پنج طبقه مِرو به خدای کوه آگونگ، بهاتارا ماهاجایا، اختصاص داده شده است. 

برج‌های یازده طبقهٔ مِرو معمولاً به والاترین خدایان پانتئون هندو اختصاص داده شده‌اند. مِرو یازده طبقهٔ پورا اولون دانو براتان به شیوا و همسرش پارواتی اختصاص داده شده است. پورا مِرو لومبوک شامل سه برج مِرو است که به تریمورتی اختصاص داده شده است.

## ساخت و ساز
راست|بندانگشتی|دو برج مِرو با ارتفاع‌های متفاوت در پورا اولون دانو در براتان. سازه‌ای که در مرکز عکس دیده می‌شود، دروازه کوری آگونگ است.
ساخت یک مِرو نیازمند یک آیین ساخت‌وساز ویژه است. سه **پریپی (Pripih)** باید به درستی در یک مِرو قرار داده شوند: در بالای سقف، در محفظه اصلی چوبی و زیر پایه. اشیاء در مکان‌های مختلف مِرو قرار داشتند تا مِرو را به یک ظرف مناسب برای ورود خدایان به برج مِرو تبدیل کنند.

مهم‌ترین اشیایی که در مِرو آماده می‌شوند، پریپیه است. پریپیه به عنوان ظرفی برای ذات ذاتی خدا عمل می‌کند. این ظرف در مِرو آماده می‌شود تا خدا بتواند خود را در مِرو جای دهد. پریپیه اساساً صفحه‌ای نازک است که از پنج قطعه فلز (*پانکاداتو*، از آهن، مس، طلا، نقره و سرب) ساخته شده است که نمادهای  (*[[راجه|راجاهان]]*) روی آن حک شده است. سپس یک پریپیه در علف آلانگ-آلانگ، گل‌ها، گیاهان و پارچه نخی پیچیده می‌شود که همه با یک ریسمان قرمز، سفید و سیاه (ریسمان *تری‌داتو*) به هم بسته می‌شوند. پریپیه اساساً از مجسمه‌ای که نمایانگر شکل فیزیکی خدا (*آپامی*) است، مهم‌تر است و به همین دلیل، یک پریپیه بسیار رایج‌تر از تصویر یک خدا در مِرو است. پریپیه به پایه‌ای ساخته شده از سکه‌های کوچک ثابت می‌شود و در یک *کوکوپو* (جعبه‌ای ساخته شده از طلا، نقره یا سنگ) یا یک *سانگکو* (ظرف سفالی) قرار می‌گیرد. این ظرف در محفظه چوبی مِرو قرار داده می‌شود یا در پایه آن دفن می‌شود. اگر پریپی به درستی قرار داده شود، معبد از تخریب در امان خواهد بود. 

همچنین در اتاقک چوبی، انواع اشیاءی که نمایانگر مبلمان کوچک (paměrah) مورد نیاز برای فعالیت‌های روزمرهٔ یک ایزد هستند، آماده و قرار داده می‌شوند.

یک پریپی دیگر در بالای مِرو قرار دارد. در جایی که تیرهای سقف بالایی به هم می‌رسند، یک ستون عمودی با حفره‌ای (*پِتاکا* به معنی پرچم) وجود دارد که در آن جعبه‌ای کوچک حاوی نه سنگ قیمتی (*ناواراتنا*) قرار داده شده است. سنگ قیمتی مرکزی نمایانگر خدای شیوا است، در حالی که ۸ سنگ قیمتی اطراف آن نمایانگر هشت خدای جهت آسمانی هستند. 

کاوش‌ها در جاوه نشان می‌دهد که در ساخت معابد بزرگ هندو-بودایی دوران کلاسیک اندونزی، از آیین‌های مشابهی استفاده می‌شده است. 

## منابع

رده:فرهنگ بالیایی
رده:فرهنگ جاوه‌ای
رده:محوطه‌های باستان‌شناختی در اندونزی
رده:معبدهای هندوها در اندونزی