جنگ بهمنی – ویجایاناگارا (۱۳۶۲–۱۳۶۷) میلادی

**جنگ بهمنی-ویجایاناگار** که با نام «جنگ اول بهمنی-ویجایاناگار» نیز شناخته می‌شود، از سال ۱۳۶۲ تا ۱۳۶۷ میلادی ادامه داشت و دوره‌ای مهم از درگیری بین سلطنت بهمنی و امپراتوری ویجایاناگارا در فلات دکن هند در طول قرن‌های چهاردهم و پانزدهم میلادی بود.  این درگیری به دلیل اختلافات بر سر پذیرش سکه در هر دو ایالت آغاز شد، به طوری که حاکم بهمنی محمد شاه اول سکه‌های ویجایاناگار را در قلمرو خود ممنوع کرد. این اقدام باعث شد بوکا رایا اول ویجایاناگار با موسونوری نایاکاها، حاکمان وقت وارانگال، کانهایا و بانکداران محلی اتحادی برقرار کند که منجر به از بین رفتن سکه‌های بهمنی و تشدید تنش‌ها و در نهایت جنگ تمام عیار شد. این اولین جنگ در هند بود که اروپایی‌ها در دکن جنگیدند و از پیاده نظام استفاده شد.

این درگیری با اعدام شاهزاده وارانگال توسط بهمنی‌ها، در نتیجه اختلافات بر سر تجارت اسب، تشدید شد. این رویداد در نهایت منجر به خراج‌گذاری وارانگال شد و دشمنی بین دو قدرت را بیشتر کرد.  با پیشرفت جنگ، پیروزی‌های بهمنی‌ها بر نیروهای ویجیاناگار در مودگال و کوثال منجر به تلفات سنگین در میان جمعیت غیرنظامی شد. در سال ۱۳۶۷، محمد شاه ویجیاناگار را محاصره کرد، جایی که بوکا رایا پس از دو شکست متوالی خود را در آنجا محصور کرده بود، و جمعیت ویجیاناگار را قتل عام کرد، که باعث شد بوکا رایا اول به دنبال صلح باشد. با این حال، درگیری ادامه یافت و نبردهای بعدی منابع و جمعیت ویجیاناگار را بیشتر از پیش نابود کرد. کانهایا، حاکم وارانگال، در طول این لشکرکشی‌ها، تخت فیروزه‌ای معروف را به سلطان بهمنی داد.

در نهایت، هر دو طرف پیمانی را با هدف جلوگیری از قتل عام غیرنظامیان در درگیری‌های آینده امضا کردند که لحظه‌ای محوری در تاریخ نظامی هند دکن در قرن چهاردهم را رقم زد. این جنگ، پویایی پیچیده بین قدرت‌های منطقه‌ای و تأثیر مخرب درگیری بر جمعیت غیرنظامی در منطقه را برجسته کرد.

## پیشینه
پس از سقوط سلسله هویسالا در جنوب هند پس از مرگ ویرا بالالا سوم، که در نبرد کانانور توسط سلطنت مادورای شکست خورد، برخی از افسران او جانشین او شدند. در میان آنها، برجسته‌ترین آنها سه برادر به نام‌های هاریهارا اول بودند که بر منطقه مراتا حکومت می‌کردند، و بوکا رایا اول که بر هامپی و دواراسامودرا حکومت می‌کرد. دو برادر کوچکتر آنها پست‌های کوچکی داشتند، در حالی که پسر بوکا، کامپانا، به عنوان دربان پادشاه هویسالا خدمت می‌کرد. این پنج برادر و برادرزاده‌شان بنیانگذاران امپراتوری ویجایاناگار در قرن چهاردهم بودند.  در همین حال، بهمنی‌ها قدرت خود را در دکن تثبیت کرده بودند و از نزدیک اوضاع دهلی را زیر نظر داشتند. آخرین اشاره به هریره با اعلام استقلال بهمن شاه همزمان است. هریره اول اولین پادشاه ویجایاناگار بود. در زمان مرگ هریره، به نظر می‌رسد بوکا تنها بازمانده از میان پنج برادر بوده است. هنگامی که فیروز شاه تغلق از سلطنت دهلی اعلام کرد که دیگر برای بازگرداندن جنوب به حکومت دهلی تلاش نخواهد کرد، حاکمان ویجایاناگار و بهمنی که از این نگرانی آسوده خاطر شده بودند، توانستند به طور مستقل درگیر خصومت شوند.
که از سلسله کاکاتیا بود، خود را در قلمرو ویجایاناگار به عنوان رئیس موسونوری نایاکا تثبیت کرد.
پس از درگذشت علاءالدین بهمن شاه، پسرش محمد شاه اول بر تخت سلطنت بهمنیان نشست.
در زمان سلطنت محمد شاه اول، اختلافات بین بهمنی‌ها و ویجیاناگار آغاز شد.
معمولاً به دلیل اختلافات مذهبی بین دو ایالت، درگیری‌های آنها به عنوان جنگ‌های مذهبی تفسیر می‌شد و این امر منجر به این فرض می‌شد که ویجیاناگار تحت سلطه‌ی بهمنی‌ها قرار گرفته است. با این حال، این تصورات در دوران قرون وسطی اغراق‌آمیز بودند. در واقع، جنگ‌های بین بهمنی‌ها و ویجیاناگار ماهیت مذهبی نداشتند، بلکه رقابت‌های سکولار برای کسب ثروت و قلمرو بودند. با وجود پیروزی‌های بهمنی‌ها در این درگیری‌ها، ویجیاناگار هرگز در هیچ مقطعی از زمان تسلیم سلطه‌ی بهمنی‌ها نشد.
پهنه زمین بین رودخانه‌های کریشنا و تونگابهادرا به محل اختلاف میان سلسله‌های مختلف، از جمله امپراتوری چالوکیای غربی و امپراتوری چولا، و همچنین سلسله‌های یادواس و امپراتوری هویسالا تبدیل شد که پیش از این بر سرزمین‌هایی که بعدها توسط بهمنی‌ها و ویجایاناگار ادعا شدند، حکومت می‌کردند. هنگامی که بهمنی‌ها و ویجایاناگار از بقایای این امپراتوری‌ها پدیدار شدند، تاریخ تکرار شد. علاوه بر این، شرایط منحصر به فرد پیرامون تشکیل این دو ایالت، جنگ‌های مکرر بین آنها را به یک اتفاق رایج تبدیل کرد. در زمان تأسیس، هر ایالت تنها بخش‌های خاصی از رایچور دوآب را به دست آورد، با این حال به عنوان جانشینان سیاسی اسلاف خود، هر دو آرزوی کنترل کل منطقه را داشتند.

## پیامدها
رایا فرستادگانی را به اردوی سلطان فرستاد و درخواست صلح کرد و خواستار روابط برادرانه بین دو کشور شد. سلطان محمد شاه با شنیدن این موضوع لبخندی زد و پاسخ داد که چیزی بیش از پرداخت حقوق نوازندگان دهلی از خزانه بهمنی، همانطور که در پیش‌نویس ارسالی‌اش تصریح شده بود، نمی‌خواهد. نوازندگان، پس از درخواست عفو از سلطان، پیشنهادی نیز ارائه دادند. آنها خاطرنشان کردند که قتل عام‌های انجام شده توسط سلطان کاملاً خلاف احکام اسلام است، زیرا بسیاری از زنان و کودکان نیز توسط کسانی که ادعا می‌کنند از این آیین شریف پیروی می‌کنند، کشته شده‌اند، آیینی که اسلام نه آن را مجاز می‌داند و نه به آن امر می‌کند. شاه عمیقاً از این درخواست متأثر شد و دستور داد که در هر لشکرکشی آینده که به نمایندگی از بهمنی‌ها انجام شود، فقط جنگجویان واقعی کشته شوند و هیچ اسیر جنگی هرگز آسیب نبیند.سپس پیمانی امضا شد که تصریح می‌کرد هر دو طرف در آینده از کشتن زندانیان یا غیرنظامیان خودداری خواهند کرد، اگرچه چندین بار نقض شد.
پس از یک دوره سی ساله صلح، هاریهارا دوم در زمان سلطنت تاج الدین فیروز شاه در سال ۱۳۹۸، جنگ دیگری را با بهمنی‌ها آغاز کرد.

## منابع

* 

رده:مقاله‌های ایجادشده توسط ایجادگر
رده:تاریخ آندرا پرادش
رده:تاریخ کرناتکه
رده:تاریخ تلانگانا