تمایزها (جامعه‌شناسی)

**تمایز** در جامعه‌شناسی  یک نیروی اجتماعی است که به موجب آن مردم از راهبردهای مختلفی - آگاهانه یا غیر آگاهانه - برای تمایز و فاصله گرفتن از دیگران در جامعه استفاده می‌کنند و در این فرایند به خود ارزش بیشتری می‌دهند.

پیر بوردیو در کتاب «تمایز: نقد اجتماعی قضاوت‌های ذوقی» (۱۹۷۹)، توصیف کرد که چگونه صاحبان قدرت مفاهیمی همانند «سلیقه خوب را تعریف می‌کنند»، با این نتیجه که طبقه اجتماعی یک فرد تمایل دارد علایق، پسندها و ناپسندی‌های فرهنگی او را پیش‌بینی و در واقع تعیین کند.

تمایزهای سیاسی و اجتماعی-اقتصادی، نژادی و جنسیتی، مبتنی بر طبقه اجتماعی، در زندگی روزمره جامعه تقویت می‌شوند. جوزف هیث و اندرو پاتر در کتاب «فروش یاغی: چرا فرهنگ را نمی‌توان سرکوب کرد» (۲۰۰۴)، «تمایز» را به عنوان یک رقابت اجتماعی توصیف می‌کنند که در آن سبک‌های مد اجتماعی در حال توسعه مداوم هستند و مردان و زنانی که از روندهای اجتماعی پیروی نمی‌کنند، به زودی کهنه و بی‌ربط به طبقه اجتماعی خود می‌شوند.

## تمایز فرهنگی

تمایز فرهنگی با مفهوم سرمایه فرهنگی گسترش می‌یابد، که دارایی‌های اجتماعی یک فرد و عنصر کلیدی نمایش بیرونی قدرت یا فقدان آن است.

بوردیو پیشنهاد می‌کند کسانی که حجم بالایی از سرمایه فرهنگی دارند - دارایی‌های اجتماعی غیرمالی، مانند آموزش، که تحرک اجتماعی را فراتر از ابزارهای اقتصادی ارتقا می‌دهد - به احتمال زیاد می‌توانند تعیین کنند که چه چیزی سلیقه را در جامعه تشکیل می‌دهد. کسانی که حجم کمتری از سرمایه کلی دارند، این سلیقه و تمایز فرهنگ والا و پست را مشروع و طبیعی می‌دانند و بنابراین محدودیت‌های موجود در تبدیل بین اشکال مختلف سرمایه (اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی) را می‌پذیرند. کسانی که سرمایه کلی کمی دارند قادر به دسترسی به حجم بالاتری از سرمایه فرهنگی نیستند زیرا فاقد ابزار لازم برای انجام این کار هستند. این می‌تواند به معنای فقدان اصطلاحات برای توصیف یا روش‌های درک آثار هنری کلاسیک باشد، به عنوان مثال به دلیل ویژگی‌های عادت‌واره آنها. بوردیو استدلال می‌کند که پذیرش اشکال «غالب» سلیقه، نوعی «خشونت نمادین» است. یعنی، طبیعی جلوه دادن این تمایز سلیقه و تشخیص نادرست آن به عنوان امری ضروری، طبقات تحت سلطه را از ابزار تعریف دنیای خود محروم می‌کند، که منجر به ضرر کسانی می‌شود که سرمایه کلی کمتری دارند. علاوه بر این، حتی زمانی که طبقات اجتماعی زیردست ممکن است ایده‌های خود را در مورد آنچه سلیقه خوب است و آنچه نیست، داشته باشند، «زیبایی‌شناسی» طبقه کارگر، زیبایی‌شناسی تحت سلطه‌ای است که دائماً مجبور است خود را بر اساس زیبایی‌شناسی غالب «طبقه حاکم تعریف کند.»

بوردیو در مورد سرمایه فرهنگی عینیت‌یافته بحث کرد، که در آن زیبایی‌شناسی بصری افراد یا اشیاء از معنای درونی مهم‌تر است. بوردیو استدلال می‌کند که تصاویری که جذاب نیستند، به دلیل سطوح بالای سرمایه فرهنگی، جذاب می‌شوند. گیسلینده کویپرز ظاهر فیزیکی را در بین چهار کشور اروپایی ارزیابی کرد. مطالعه او نشان داد که رابطه موقعیت اجتماعی و زیبایی برای مردان ضعیف‌ترین و برای زنان بالاترین است. این مطالعه منعکس‌کننده گرایش زیبایی‌شناختی بوردیو بود، زیرا کویپرز دریافت که افراد جوان و تحصیل‌کرده جذب زیبایی اصیل می‌شوند. تحقیقات کویپرز شواهدی از انتقال‌پذیری بیشتر سرمایه فرهنگی ارائه می‌دهد. چنین نمونه‌هایی شامل نسل‌های جوان‌تر با سبک‌های زیبایی‌شناختی متفاوت در فرهنگ سنتی است.

## تمایز حقوقی

تمایز جوامع حقوقی، به عنوان دیدگاه‌های داخلی و خارجی، در نحوه نگاه به جوامع حقوقی نقش دارند. جایگاه تمایز حقوقی در جامعه توسط عوامل مختلفی مانند فرهنگ، ایدئولوژی، سیاست، اقتصاد، علم، آموزش و فناوری تعیین می‌شود.

ماکس وبر جامعه‌شناس آلمانی از ارزیابی قضاوت‌های ارزشی در مقابل پژوهشگران اجتماعی استفاده می‌کند. پژوهشگران جامعه‌شناسی، در حقوق، معمولاً به عنوان تثبیت‌کنندگان سیاست‌های حقوقی در نظر گرفته می‌شوند که راهنمایی‌های مهمی را به قانون‌گذاران ارائه می‌دهند. وبر استدلال می‌کند که محققان اجتماعی باید به هر ارزشی در جامعه علاقه نشان دهند.

قانون و اخلاق باید طبق تز جدایی از هم جدا شوند. این تز به دلیل جدا شدن نظام‌ها از نظام‌های هنجاری در جامعه، توسط بسیاری از جامعه‌شناسان مورد انتقاد قرار گرفته است. تمایز در علوم حقوقی و اجتماعی با نظم هنجاری متفاوت نشان داده شده است.

راجر کاترل استدلال می‌کند که قانون از یک شبکه اجتماعی تشکیل شده است و عملیات درون آن توسط ارزش‌های ذاتی تعیین می‌شود. در استدلال کاترل، او به این نتیجه می‌رسد که دیدگاه دوگانه‌ای از قانون وجود دارد که نمادین و ابزاری است و نظریه اجتماعی-حقوقی به جای نظریه حقوقی، هنجارمندی قانونی را تعیین می‌کند.

## تمایز نظامی
تمایز نظامی به نقش‌های پرسنل نظامی و جامعه می‌پردازد. نقش‌های متفاوت و متنوع در بسیاری از کشورها می‌تواند تمایزی را که ارتش برای جامعه قائل است تغییر دهد.

تغییرات وظایف در ارتش، دیدگاه جامعه را نسبت به نقشی تغییر داده که ایجاد شده است. سربازان به عنوان حافظان صلح دیده می‌شوند و با این نقش هویت پیدا می‌کنند، در حالی که در نقش یک جنگجو نیز هستند. تروریسم عامل دیگری است که بر ارتش و برداشت جامعه از آنها نقش دارد. تروریسم تهدید بزرگی است که ارتش با آن سر و کار دارد و معمولاً وظایف نیروهای پلیس نیست. جامعه جایگاه ساختاری ارتش را جدا از نیروهای پلیس می‌داند.

شکاف نظامی-غیرنظامی بر نقش‌های نیروی کار و سازمان نظامی تأثیر می‌گذارد. این دو گروه با تفاوت‌های اجتماعی، فرهنگی و آموزشی با هم تعامل دارند. نقش‌ها توسط روابط بین پرسنل نظامی و شهروندان-سرباز تعریف می‌شوند. کنشگران اجتماعی، مانند تهدیدهای محیط زیست، باعث تنش‌هایی می‌شوند که می‌توانند برای بخش‌های مختلف ارتش مورد بحث قرار گیرند.

## پانویس

رده:اصطلاحات جامعه‌شناسی
رده:جامعه‌شناسی
رده:نابرابری اجتماعی
رده:نظریه‌های جامعه‌شناسی