ملی‌گرایی قبرسی

**ملی‌گرایی قبرسی** که با نام **قبرسی‌گرایی** نیز شناخته می‌شود، به یکی از ناسیونالیسم‌های قبرس اشاره دارد. این ناسیونالیسم بر هویت مشترک قبرسی‌های یونانی و قبرسی‌های ترک در رابطه با «قبرسی بودن» آنها تمرکز دارد و فرهنگ، میراث، سنت‌ها و حقوق اقتصادی، سیاسی و اجتماعی مشترک قبرسی آنها را برجسته می‌کند. ملی‌گرایی قبرسی از اتحاد مسالمت‌آمیز قبرس و پایان مداخله قدرت‌های خارجی در امور داخلی آن حمایت می‌کند. برخی از قبرسی‌ها از یک دولت کنفدرال یا فدرال حمایت می‌کنند، در حالی که برخی دیگر ترجیح می‌دهند یک دولت واحد تشکیل شود. ملی‌گرایان قبرسی، قبرسی‌ها را یک ملیت و حتی قومیت می‌دانند و به تمایز زبانی بین قبرسی‌ها به عنوان قبرسی‌های «یونانی» زبان و قبرسی‌های «ترکی» زبان اشاره می‌کنند، نه دو گروه قومی جداگانه.

در سطح سیاست عملی، قبرس‌گرایی عموماً با چپ‌ها، چه در سیاست قبرس یونانی‌نشین و چه در سیاست قبرس ترک‌نشین، مرتبط است. مهم‌ترین احزاب سیاسی که از دستور کار ملی‌گرایانه قبرسی حمایت می‌کنند، حزب مترقی کارگران (AKEL) در میان قبرسی‌های یونانی‌نشین و حزب جمهوری‌خواه ترکیه (CTP) در میان قبرسی‌های ترک‌نشین هستند. همه چپ‌گرایان از قبرس‌گرایی حمایت نمی‌کنند؛ به عنوان مثال، جنبش سوسیال دموکراسی (EDEK) یک دستور کار اقتصادی چپ‌گرایانه را با رویکرد ملی‌گرایانه قبرس یونانی‌نشین به مسئله قبرس ترکیب می‌کند. قبرس‌گرایی همچنین رسماً توسط اتحادیه قبرسی‌ها حمایت می‌شود. همچنین فعالان جامعه مدنی و گروه‌های لیبرال کوچک‌تری وجود دارند که مواضع قبرسی دارند، اگرچه نفوذ سیاسی آنها مسلماً محدود است.

## توسعه و پشتیبانی
[چپ|بندانگشتی|[پرچم قبرس]]
در طول دهه ۱۹۳۰، جوامع یونانی و ترک قبرسی شروع به انتقاد صریح از حضور بریتانیا در این جزیره کردند. فرماندار ریچموند پالمر یکی از افرادی بود که در گزارش خود به تاریخ ۲۳ اکتبر ۱۹۳۶، ضمن توضیح وضعیت به لندن، از اصطلاح «ناسیونالیسم قبرسی» استفاده کرد و موارد زیر را ذکر کرد:

با ظهور ایده‌های بین‌المللی لیبرالیسم و چپ سیاسی، گونه‌های مختلفی از هویت قبرسی شروع به پرورش و حمایت از سوی گروه‌های سیاسی بومی قبرس (اعم از قبرسی‌های یونانی و قبرسی‌های ترک)، به ویژه حزب مترقی کارگران (AKEL)، دموکرات‌های متحد لیبرال و سازمان‌هایی مانند اتحادیه قبرسی‌ها، کردند. تهاجم ترکیه به قبرس، که پس از کودتای نظامی در قبرس در یونان رخ داد، منجر به احیای ملی‌گرایی قبرسی شد.

## مخالفت با قبرسی‌گرایی
ملی‌گرایان یونانی (و قبرسی‌های یونانی) و ملی‌گرایان ترک (و قبرسی‌های ترک) به شدت با قبرسی‌گرایی مخالف هستند.

در میان قبرسی‌های یونانی که بیش از هر چیز خود را یونانی می‌دانند، شعار سیاسی اصلی همیشه این بوده است که «قبرس یونانی است». احزاب سیاسی مانند حزب دموکراتیک (قبرس)، جنبش سوسیال دموکراسی و جناح ملی‌گرای یونانی ائتلاف دموکراتیک و همچنین کلیسای قبرس، قبرس‌گرایی را خیانت به تاریخ و هویت یونان و خیانت به منافع خارجی می‌دانند که می‌خواهند قبرس تسلیم تجاوز ترکیه شود.

در میان قبرسی‌های ترک، ایده قبرس‌گرایی توسط رهبر قدیمی قبرسی‌های ترک، رئوف دنکتاش، یک ملی‌گرا و تجزیه‌طلب ترک، به شدت رد شد که معتقد بود «در قبرس یونانی‌ها و ترک‌ها وجود دارند» و «تنها قبرسی واقعی الاغ قبرسی است». بر این اساس، یو بی پی، حزب سیاسی تأسیس شده توسط او، معتقد است که ملی‌گرایی قبرسی یک ترفند یونانی برای مطیع کردن و جذب قبرسی‌های ترک است. سایر احزاب مخالف قبرس‌گرایی شامل دی پی و یو دی پی هستند.

## اقتباس جنبه‌هایی از قبرس‌گرایی توسط برخی از ملی‌گرایان قبرسی یونانی‌تبار
می‌توان گفت رئیس‌جمهور تاسوس پاپادوپولوس، که عموماً به عنوان یک ملی‌گرای یونانی شناخته می‌شود، استراتژی ملی‌گرایی قبرسی (که توسط او «استراتژی نفوذ» نامیده می‌شود) را اتخاذ کرده است که از طریق آن مزایای فردی را به قبرسی‌های ترک ارائه می‌دهد (مانند گذرنامه‌های جمهوری قبرس، مراقبت‌های پزشکی رایگان، فرصت‌های شغلی و غیره) و در عین حال موضع بسیار سختی را نسبت به دولت جدایی‌طلب قبرس ترک (که از نظر بین‌المللی به رسمیت شناخته نشده است) حفظ می‌کند؛ بنابراین پاپادوپولوس امیدوار بود که وفاداری به دولت قبرس را در میان برخی از قبرسی‌های ترک ایجاد کند و تنش‌های موجود بین قبرسی‌های ترک و مهاجران ترک در قبرس شمالی را تشدید کند.

## جستارهای وابسته
* ملی‌گرایی مدنی
* جمهوری‌خواهی
* اختلاف قبرس

## منابع

## برای مطالعهٔ بیشتر
* 
* 
*
رده:روند صلح قبرس
رده:سیاست‌های هویتی