open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
لوییجی استیپا

**لوییجی استیپا** (؛ زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۰۰ – درگذشتهٔ ۹ ژانویه ۱۹۹۲) مهندس عمران، مهندس هیدرولیک، و هوافضا اهل ایتالیا بود که به عنوان پیشگام در طراحی هواگردهای لوله‌ای و نوآوری‌های ساختاری در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ شناخته می‌شود. استیپا با ترکیب مهندسی هوافضا و هیدرولیک توانست مفاهیم نوینی در افزایش کارایی موتورهای توربوپراپ و کاهش مقاومت هوا ارائه کند.

## زندگی و تحصیلات
لوییجی استیپا در شهر آپینیانو دل ترونتو در خانواده‌ای اهل فن و علوم مهندسی متولد شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطهٔ خود را در زادگاهش گذراند و سپس برای ادامهٔ تحصیل در رشتهٔ مهندسی عمران و هوافضا به دانشگاه پلی‌تکنیک میلان رفت. در این دانشگاه او با مباحث هیدرولیک و طراحی سازه‌های هوایی آشنا شد و علاقهٔ خود را به طراحی هواگردهای نوآورانه پرورش داد.

## فعالیت‌های حرفه‌ای
در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، استیپا به طراحی هواگردهای لوله‌ای (intubed propeller) پرداخت که شامل یک کانال هوا به دور ملخ و موتور بود تا جریان هوا بهینه شود و راندمان بالاتری تولید گردد. این طراحی‌ها نه تنها در کاهش مقاومت هوا مؤثر بودند بلکه منجر به توسعهٔ تکنولوژی‌های پیشرفتهٔ هوانوردی و توربوپراپ شدند.

استیپا علاوه بر هوافضا، مهندس هیدرولیک و عمران نیز بود و پروژه‌های مهمی در حوزهٔ مدیریت جریان‌های آب و سدسازی در مناطق مرکزی و جنوبی ایتالیا انجام داد. طراحی‌های او در کنترل آب‌های سیلابی و بهبود کارایی کانال‌ها و شبکه‌های آبیاری مورد توجه دولت و محافل علمی قرار گرفت.

## نوآوری‌ها و دستاوردها
* طراحی هواگرد لوله‌ای که مفهومی نوین در زمان خود بود و توجه جهانیان را به خود جلب کرد.
* افزایش راندمان موتورهای توربوپراپ با کاهش مقاومت هوا و بهینه‌سازی جریان هوا.
* انجام پروژه‌های هیدرولیک و عمران که به کنترل سیلاب‌ها و بهبود سیستم‌های آبیاری مناطق مختلف ایتالیا کمک کرد.
* ارائه مقالات و کتاب‌های تخصصی در زمینهٔ هوافضا و مهندسی هیدرولیک که همچنان به عنوان مراجع علمی معتبر استفاده می‌شوند.

## جوایز و تقدیرها
لوییجی استیپا در طول زندگی حرفه‌ای خود چندین جایزهٔ علمی و فنی دریافت کرد که مهم‌ترین آن‌ها شامل تقدیرنامه‌های مهندسی هوافضا از انجمن‌های ملی و بین‌المللی بود. این جوایز به دلیل نوآوری‌های وی در طراحی هواگردهای لوله‌ای و تحقیقات علمی او در هیدرولیک و مهندسی عمران به او اعطا شد.

## منابع

* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* صفحه رسمی مرکز مطالعات لوییجی استیپا

رده:درگذشتگان ۱۹۹۲ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۰ (میلادی)
رده:طراحان هواگرد
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
رده:مهندسان هوافضا اهل ایتالیا
رده:مهندسان هیدرولیک
رده:مهندسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
ماریانو دی جاکوپو

**ماریانو دی جاکوپو** (؛ زادهٔ ۱ ژانویه ۱۳۸۲ – درگذشتهٔ ۱ ژانویه ۱۴۵۳) مخترع، نویسنده، مجسمه‌ساز، مهندس عمران و مهندس نظامی اهل ایتالیا بود. او به عنوان یکی از پیشگامان دورهٔ رنسانس در حوزهٔ مهندسی و طراحی مکانیکی شناخته می‌شود و به خاطر نوآوری‌هایش در طراحی ماشین‌آلات و تجهیزات نظامی شهرت دارد.

## زندگی و تحصیلات
ماریانو دی جاکوپو در شهر سیه‌نا، یکی از مراکز فرهنگی و هنری ایتالیا در آن دوران، به دنیا آمد. او از خانواده‌ای با سابقهٔ علمی و هنری بود و از همان کودکی علاقهٔ فراوانی به نقاشی، طراحی و علوم مکانیکی نشان داد. تحصیلات او به شکل سنتی در مدارس ایتالیای قرون وسطی آغاز شد و سپس در زمینهٔ مهندسی و ریاضیات زیر نظر استادان برجسته آموزش دید.

## فعالیت‌های حرفه‌ای
دی جاکوپو به طراحی و ساخت ماشین‌آلات متنوعی پرداخت که کاربردهای نظامی و غیرنظامی داشتند. از جملهٔ این اختراعات می‌توان به جرثقیل‌ها، بالابرها، ماشین‌آلات آبیاری و تجهیزات محاصره‌ای اشاره کرد. آثار او در کتب مشهورش مانند *De Machinis* و *De Ingeneis* ثبت شده‌اند که شامل طراحی دقیق و نقاشی‌های فنی است.

او همچنین در طراحی تجهیزات دفاعی برای شهرهای ایتالیایی فعالیت داشت و روش‌های نوینی برای بهبود سازه‌های نظامی و استحکامات ارائه کرد. بسیاری از طرح‌های او ترکیبی از هنر و مهندسی بودند و به عنوان پلی میان دورهٔ قرون وسطی و رنسانس شناخته می‌شوند.

## دستاوردها و نوآوری‌ها
* نوآوری در طراحی ماشین‌آلات نظامی و غیرنظامی.
* ترسیم و نگارش نخستین رساله‌های علمی-مهندسی به سبک مصور.
* معرفی تکنیک‌های نوین هیدرولیک و کنترل جریان آب.
* ارائه سیستم‌های بالابر و جرثقیل‌های پیشرفته برای دورهٔ رنسانس.
* تلفیق هنر و مهندسی در طراحی سازه‌ها و دستگاه‌ها.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* مرکز مطالعات ماریانو دی جاکوپو

رده:اهالی سیه‌نا
رده:درگذشتگان ۱۴۵۳ (میلادی)
رده:زادگان ۱۳۸۲ (میلادی)
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
رده:مهندسان نظامی اهل ایتالیا
رده:نویسندگان سده ۱۵ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نویسندگان نظامی قرون وسطی
رده:هنرمندان اهل ایتالیا
رده:هنرمندان رنسانس
گویودو دا ویوانو

**گویودو دا ویوانو** (؛ زادهٔ حدود ۱۲۸۰ – درگذشتهٔ حدود ۱۳۵۰) مهندس، پزشک، مخترع، هنرمند و کالبدشناس اهل ایتالیا بود که به خاطر نوآوری‌هایش در حوزهٔ مهندسی نظامی و طراحی تجهیزات پزشکی در قرون وسطی شناخته می‌شود. او همچنین به عنوان یک دانشمند جامع‌نگر در زمینهٔ علوم طبیعی و طراحی ماشین‌آلات، تحولی در انتقال دانش فنی به نقاشی و متون علمی ایجاد کرد.

## زندگی و تحصیلات
گویودو دا ویوانو در استان پاویا، در شمال ایتالیا به دنیا آمد. دوران کودکی او در محیطی علمی و فرهنگی سپری شد و به دلیل استعداد ذاتی در ریاضیات و هنرهای تجسمی، به زودی به تحصیل در علوم طبیعی و مهندسی پرداخت. وی آموزش‌های خود را در رشته‌های پزشکی، مهندسی عمران و مکانیک دریافت کرد و به مطالعهٔ دقیق آناتومی انسان و کاربرد آن در طراحی ابزارها و تجهیزات نظامی علاقه‌مند شد.

## فعالیت‌های حرفه‌ای
گویودو دا ویوانو در طول زندگی خود چندین اثر مهم در حوزهٔ مهندسی و پزشکی تألیف کرد. او نقشه‌ها و طرح‌های متعددی از تجهیزات جنگی، شامل ماشین‌های محاصره، بالابرها و سلاح‌های مکانیکی تهیه نمود که با دقت فنی و جزئیات اجرایی رسم شده بودند.

در زمینهٔ پزشکی، گویودو به مطالعهٔ کالبدشناسی پرداخت و روش‌های نوینی برای تشریح بدن انسان ارائه کرد که به بهبود درمان‌های پزشکی و آموزش دانشجویان پزشکی کمک می‌کرد. او از مشاهدهٔ دقیق آناتومی انسان برای طراحی ابزارهای جراحی و درمانی استفاده می‌کرد و چندین دستگاه پزشکی ابتکاری اختراع نمود.

گویودو همچنین در طراحی سازه‌ها و پل‌ها مهارت داشت و نقشه‌های وی نشان‌دهندهٔ تلفیق مهندسی، هنر و آناتومی بود. آثار وی نمونه‌ای از انتقال دانش عملی و علمی به شکل تصویری در قرون وسطی است و تأثیر قابل توجهی بر مهندسی نظامی و پزشکی ایتالیا و فرانسه داشته است.

## دستاوردها و نوآوری‌ها
* طراحی ماشین‌آلات نظامی شامل بالابرها، منجنیق‌ها و ماشین‌های محاصره.
* تهیه رساله‌های مصور مهندسی و پزشکی که نقشه‌ها و توضیحات فنی دقیق دارند.
* نوآوری در تجهیزات پزشکی و ابزارهای جراحی بر اساس کالبدشناسی.
* تأثیرگذاری بر انتقال دانش مهندسی به دوره رنسانس.
* تلفیق هنر و مهندسی در طراحی سازه‌ها و تجهیزات کاربردی.

## منابع

* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* مرکز مطالعات گویودو دا ویوانو

رده:اهالی استان پاویا
رده:درگذشتگان ۱۳۵۰ (میلادی)
رده:زادگان دهه ۱۲۸۰ (میلادی)
رده:مهندسان سده ۱۴ (میلادی)
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
رده:مهندسان نظامی اهل ایتالیا
رده:نویسندگان لاتین سده ۱۴ (میلادی)
رده:نویسندگان نظامی قرون وسطی
رده:پزشکان اهل ایتالیا
رده:کالبدشناسان
رده:هنرمندان اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۳۴۹ (میلادی)
رده:اهالی وجوانو
کارلو پارشی

کارلو پارشی (**Carlo Pareschi**) (پوجو راتیکو، ۱۹ اوت ۱۸۹۸ - ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی، عضو شورای عالی فاشیسم و ​​وزیر کشاورزی پادشاهی ایتالیا از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ بود.

## زندگینامه
او که یک متخصص کشاورزی مشهور بود، در جنگ جهانی اول به عنوان ستوان در ششمین هنگ توپخانه سنگین جنگید و مدال برنز شجاعت نظامی را به دست آورد. پس از جنگ، در اوایل دهه ۱۹۲۰ به حزب فاشیست پیوست. از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۲ دبیرکل کنفدراسیون فاشیست کشاورزان بود و در سال ۱۹۳۳ عضو شورای عالی فاشیسم شد، اگرچه شخصاً در طول دهه ۱۹۳۰ در جلسات آن شرکت نکرد. در سال ۱۹۴۱، در طول جنگ جهانی دوم، او داوطلبانه به جبهه رفت و با درجه سروان توپخانه به شمال آفریقا اعزام شد، اما پس از چند ماه به عنوان رئیس کنفدراسیون فاشیست کشاورزان و سپس وزیر کشاورزی منصوب شد.

او برای نخستین بار در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ در شورای بزرگ فاشیسم شرکت کرد، زمانی که او جزو کسانی بود که به نفع طرح عدم اعتماد علیه بنیتو موسولینی رأی دادند، چرا که توسط دینو گراندی متقاعد شده بود. پارشی در پاسخ به کسانی که اشاره کردند تصویب طرح گراندی منجر به استعفای دوچه خواهد شد، گفت: «اینها فقط حرف هستند، طبق معمول هیچ چیز تغییر نخواهد کرد». حتی پس از دستگیری بنیتو موسولینی، که خود را یک «تکنسین» می‌دانست که تقریباً ناخواسته به سیاست روی آورده بود، تمایلی به انتقام از فاشیست‌ها نداشت و در رم ماند، جایی که در اوایل اکتبر ۱۹۴۳، پس از آتش‌بس کاسیبیله و تصرف ایتالیا توسط آلمان، توسط مقامات جمهوری سوسیال تازه تأسیس ایتالیا دستگیر شد.

او در دادگاه ورونا به جرم خیانت محاکمه و به اعدام محکوم شد و در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴ به همراه گالئاتسو چانو، امیلیو د بونو، لوچانو گوتاردی و جووانی مارینلی تیرباران شد.

## پانویس

## پیوند به بیرون

*
کارلو برناردینی (هنرمند)

**کارلو برناردینی** (؛ زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۶۶) هنرمند، محقق هنرهای تجسمی و معلم اهل ایتالیا است که در زمینهٔ هنر نور و لیزر و تعامل بین فضا و نورشناسی فعالیت دارد. برناردینی به دلیل پروژه‌های خلاقانه و نوآورانه در استفاده از نور به عنوان مادهٔ اصلی هنر، به یکی از پیشگامان هنر معاصر ایتالیا تبدیل شده است.

## زندگی و تحصیلات
کارلو برناردینی در ویتربو در ایتالیا به دنیا آمد و از سنین پایین به هنر و ریاضیات علاقه‌مند بود. او تحصیلات خود را در رشتهٔ هنرهای تجسمی و طراحی ادامه داد و در دانشگاه‌های معتبر ایتالیا به مطالعهٔ هنر مدرن و روش‌های نوین نورپردازی پرداخت. برناردینی با تمرکز بر تعامل بین نور و فضای معماری، به طراحی پروژه‌هایی پرداخت که بازتاب نور، سایه و پرسپکتیو را به شکل خلاقانه و علمی به نمایش می‌گذارند.

## آثار هنری و پروژه‌ها
برناردینی طی سال‌ها پروژه‌های متعددی در زمینهٔ هنر نوری اجرا کرده است، از جمله:
* نصب‌های هنری با لیزر در فضای باز که تعامل میان نور و محیط شهری را بررسی می‌کند.
* آثار تعاملی که بیننده را به تجربهٔ مستقیم نور و فضا دعوت می‌کند.
* همکاری با گالری‌ها و موزه‌های بین‌المللی برای نمایش هنر معاصر ایتالیا.
* طراحی نورپردازی برای فضاهای عمومی و نمایشگاه‌های هنری.

برناردینی علاوه بر فعالیت‌های اجرایی، پژوهش‌های علمی و مقاله‌هایی دربارهٔ تأثیر نور و تکنولوژی بر هنر معاصر منتشر کرده است که در مجلات معتبر بین‌المللی چاپ شده‌اند. او همچنین در سمینارها و ورکشاپ‌های هنری در اروپا و آمریکا شرکت کرده و روش‌های نوآورانهٔ خود را آموزش داده است.

## سبک و رویکرد هنری
سبک هنری برناردینی ترکیبی از هنر مفهومی، هنر محیطی و مهندسی نور است. او با استفاده از لیزر، آینه و فناوری‌های نوین نور، فضا را به بستر خلق اثر هنری تبدیل می‌کند. آثار او به دلیل تلفیق دانش علمی، هندسه و زیبایی‌شناسی مورد توجه منتقدان و دانشگاهیان هنر قرار گرفته‌اند. برناردینی اعتقاد دارد که نور می‌تواند همانند ماده، به عنوان ابزار اصلی بیان هنری به کار گرفته شود و تجربهٔ بیننده از فضا و اثر هنری را متحول کند.

## آموزش و تدریس
کارلو برناردینی به عنوان استاد و مدرس در دانشگاه‌ها و موسسات هنری ایتالیا فعالیت دارد و دوره‌های تخصصی دربارهٔ هنر نور و فناوری‌های معاصر تدریس می‌کند. او همچنین با همکاری مؤسسات پژوهشی، پروژه‌های علمی و هنری مشترکی را راه‌اندازی کرده است که به ترکیب هنر، فناوری و تجربهٔ انسانی می‌پردازد.

## منابع

* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی کارلو برناردینی

رده:افراد زنده
رده:اهالی ویتربو
رده:زادگان ۱۹۶۶ (میلادی)
رده:هنرمندان اهل ایتالیا
فرد ترلفال

**فردریک ترلفال**  (۷ ژانویه ۱۸۸۰ - ۱۴ مارس ۱۹۵۷) بازیکن فوتبال اهل انگلستان بود که برای منچستر سیتی، فولام و لستر سیتی بازی می‌کرد. دوران حرفه‌ای او در سال ۱۸۹۸ با منچستر سیتی آغاز شد، اما تا فصل ۱۹۰۲–۱۹۰۱ به‌طور منظم در تیم اصلی حضور نداشت. پس از هشت گل در ۷۴ بازی در تمام رقابت‌ها، در سال ۱۹۰۷ به فولام منتقل شد.

ترلفال در ۱۰۷ بازی برای باشگاه جنوب لندنی به میدان رفت و ۱۹ گل به ثمر رساند. دو سال بعد به لستر سیتی رفت، جایی که ۵۶ بار برای این باشگاه به میدان رفت و ۱۰ بار گلزنی کرد.

او در سال ۱۹۱۱ از فوتبال بازنشسته شد. ترلفال در بازی بولز مهارت داشت یک بولر تیزهوش بود که برای استالی‌بریج و چشر بازی می‌کرد. او در سال‌های ۱۹۱۱ و ۱۹۲۱ در مسابقات معتبر تالبوت هندیکپ برنده شد که بین سال‌های ۱۸۸۷ تا ۱۹۶۹ در هتل تالبوت بلکپول برگزار می‌شد. در سرشماری سال ۱۹۲۱، شغل فرد، چاپگر لیتوگرافی ذکر شده است.  پسرش، دیک ترلفال، نیز بازیکن فوتبال بود و برای بولتون و هالیفاکس تاون بازی کرد.

## منابع

رده:زادگان ۱۸۸۰ (میلادی)
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل انگلستان
رده:بازیکنان باشگاه فولهام
رده:بازیکنان باشگاه منچستر سیتی
رده:بازیکنان باشگاه لستر سیتی
رده:بازیکنان لیگ فوتبال انگلستان
رده:هافبک‌های مرد فوتبال
رده:فاقد سال درگذشت
جوزپه تاسیناری

جوزپه تاسیناری (**Giuseppe Tassinari** ) (پروجا، ۱۶ دسامبر ۱۸۹۱ - سالو، ۲۱ دسامبر ۱۹۴۴) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی، عضو مجلس نمایندگان و شورای عالی فاشیسم و ​​وزیر کشاورزی پادشاهی ایتالیا از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ بود.
## زندیگنامه
تاسیناری، یک متخصص کشاورزی مشهور، دو مدرک در این رشته، در سال‌های ۱۹۱۲ و ۱۹۱۹ دریافت کرد و تحصیلات خود را برای جنگیدن در جنگ جهانی اول قطع کرد. در دهه ۱۹۲۰ او استاد دانشگاه در رشته اقتصاد جنگلداری در مؤسسه ملی جنگلداری فلورانس و استاد اقتصاد و سیاست کشاورزی در دانشگاه بولونیا بود، جایی که رئیس دانشکده شد. او که به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوسته بود، دو بار در سال‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۴ به عضویت مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. در سال ۱۹۳۳، او مدیر مؤسسه سلطنتی کشاورزی بولونیا شد و در سال بعد، با تبدیل مؤسسه به دانشگاه، سمت مدیر را بر عهده گرفت که تا زمان مرگش آن را حفظ کرد.

در کابینه موسولینی، تاسیناری از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۹ معاون وزیر کشاورزی و جنگلداری و سپس از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ وزیر بود تا اینکه کارلو پارشی جایگزین او شد. او متعاقباً خود را وقف تهیه پیش‌نویس «راهنمای زراعت‌شناس» (۱۹۴۱) کرد و در سال بعد مدرک افتخاری از دانشگاه برلین دریافت کرد. او همچنین مقالاتی برای روزنامه کوریره دلا سرا نوشت. پس از آتش‌بس کاسیبیله، او به جمهوری سوسیال ایتالیا پیوست، اما در آنجا هیچ پست مهمی نداشت، زیرا وظیفه مدیریت وزارت کشاورزی به ادواردو مورونی سپرده شده بود. هاینریش هیملر و به ویژه اوگن دولمن در واقع تاسیناری را به عنوان فرد مناسب برای رهبری دولت حزب سوسیالیست انقلابی ایتالیا (RSI) در نظر گرفته بودند، اما تردیدهای او در رفتن به آلمان و تأثیر بدی که در دیدار ۱۳ سپتامبرشان بر هیتلر گذاشت و به دنبال آن آزادی موسولینی در حمله گران ساسوُ این برنامه‌ها را خنثی کرد. تاسیناری بعداً به دِزنزانو دل گاردا نقل مکان کرد، اما کمی قبل از کریسمس ۱۹۴۴ در سالو بر اثر حمله هوایی متفقین درگذشت..

## پانویس
  
رده:سیاستمداران
رده:سیاستمداران اهل ایتالیا
رده:سیاستمداران اهل ایتالیا بر پایه حزب
فرد هریسون (بازیکن فوتبال، زاده ۱۸۸۰)

**فردریک هریسون**  (۲ ژوئیه ۱۸۸۰ - ۲۱ نوامبر ۱۹۶۹) یک بازیکن فوتبال حرفه‌ای انگلیسی بود که در دهه‌های ۱۹۰۰ و ۱۹۱۰ به عنوان مهاجم برای باشگاه‌های مختلف بازی می‌کرد.

## افتخارات
**ساوت‌همپتون**
* قهرمان لیگ فوتبال جنوبی انگلستان : ۰۳–۱۹۰۲، ۰۴–۱۹۰۳

## منابع

رده:درگذشتگان ۱۹۶۹ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۰ (میلادی)
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل انگلستان
رده:بازیکنان باشگاه ساوت‌همپتون
رده:بازیکنان باشگاه فولهام
رده:بازیکنان باشگاه وستهام یونایتد
رده:بازیکنان باشگاه بریستول سیتی
رده:بازیکنان فوتبال لیگ برتر جنوبی
رده:بازیکنان لیگ فوتبال انگلستان
رده:مهاجمان مرد فوتبال
گوئرینو بواتو

**گوئرینو بواتو** (؛ زادهٔ ۵ مارس ۱۹۴۶ – درگذشتهٔ ۲۲ آوریل ۲۰۱۸) نقاش، طراح و مدرس هنرهای تجسمی اهل ایتالیا بود. آثار بواتو به دلیل تلفیق سنت‌های نقاشی ایتالیایی با سبک‌های مدرن و نوآورانه شناخته شده‌ است. او یکی از هنرمندان برجستهٔ ایتالیا در حوزهٔ نقاشی معاصر به شمار می‌رفت.

## زندگی و تحصیلات
گوئرینو بواتو در کودروایپو، شهری کوچک در شمال ایتالیا، متولد شد. او از دوران کودکی به نقاشی و طراحی علاقه‌مند بود و تحت تعلیم هنرمندان محلی به فراگیری مهارت‌های پایه در طراحی و رنگ‌آمیزی پرداخت. بواتو تحصیلات خود را در رشتهٔ هنرهای تجسمی ادامه داد و با گذراندن دوره‌های تخصصی نقاشی و طراحی در آکادمی هنرهای زیبای ونیز، توانست به سبک‌های کلاسیک و معاصر تسلط یابد.

## آثار و سبک هنری
سبک هنری بواتو ترکیبی از سنت‌های کلاسیک ایتالیایی و تکنیک‌های نوین مدرن بود. او در آثار خود از رنگ‌های زنده، ترکیب‌بندی‌های خلاقانه و بازی با نور و سایه برای ایجاد اثرات بصری منحصر به فرد بهره می‌برد. برخی از شاخص‌ترین ویژگی‌های آثار بواتو عبارتند از:
* استفاده از رنگ‌های غنی و بافت‌های چندلایه برای ایجاد عمق و حس فضایی در نقاشی‌ها.
* تلفیق عناصر طبیعت و معماری با سبک‌های انتزاعی و مدرن.
* خلق آثاری که تجربهٔ بیننده را با حرکت و نور تغییر می‌دهد.
* اجرای پروژه‌های هنری برای فضاهای عمومی و گالری‌های بین‌المللی.

بواتو علاوه بر فعالیت‌های اجرایی، به نوشتن مقالات و پژوهش‌هایی در زمینهٔ هنر معاصر و تکنیک‌های نقاشی پرداخت. او معتقد بود که هنر باید با زندگی روزمره مردم ارتباط برقرار کند و تجربهٔ بصری و احساسی مخاطب را تحت تأثیر قرار دهد.

## آموزش و تدریس
گوئرینو بواتو سال‌ها به تدریس هنر در آکادمی‌های هنری و دانشگاه‌های ایتالیا پرداخت. او دوره‌های آموزشی ویژه‌ای در زمینهٔ نقاشی معاصر، تکنیک‌های رنگ‌آمیزی و طراحی سه‌بعدی برگزار می‌کرد و شاگردان بسیاری را تربیت نمود که بعدها خود به هنرمندان موفقی تبدیل شدند. آثار و روش‌های آموزشی او نقش مهمی در توسعهٔ هنر مدرن ایتالیا داشت.

## منابع

* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی گوئرینو بواتو

رده:درگذشتگان ۲۰۱۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۴۶ (میلادی)
رده:هنرمندان اهل ایتالیا
رده:اهالی کودروایپو
بالبینو جولیانو

**بالبینو جولیانو** (**Balbino Giuliano**) (فوسانو؛ ۴ ژانویه ۱۸۷۹ - رم، ۱۳ ژوئن ۱۹۵۸) تاریخدان و سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود که از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۲ به عنوان وزیر آموزش ملی پادشاهی ایتالیا خدمت کرد.

## زندگینامه
پس از فارغ‌التحصیلی در رشته ادبیات و فلسفه از دانشگاه تورین، سال‌ها به عنوان معلم دبیرستان در تورین کار کرد (از جمله شاگردان او در این دوره، پیرو گوبتی بود که در سال‌های اولیه زندگی‌اش به شدت تحت تأثیر او قرار گرفت). جولیانو که در جوانی سوسیالیست بود، بعدها به یک لیبرال نزدیک به مواضع گائتانو سالومینی و در طول جنگ جهانی اول به یک طرفدار مداخله‌ در جنگ تبدیل شد و به عنوان ستوان دوم توپخانه خدمت کرد. پس از جنگ، او در اشغال فیومه توسط گابریل دانونزیو شرکت کرد..

در سال ۱۹۲۵ او فعالیت دانشگاهی خود را آغاز کرد و از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۰ در دانشگاه فلورانس فلسفه و تاریخ فلسفه، از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۲ در دانشگاه بولونیا اخلاق، از سال ۱۹۳۲ در دانشگاه رم اخلاق و از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵ فلسفه اخلاق در دانشگاه رم تدریس کرد. از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۰ رئیس دانشکده ادبیات و فلسفه دانشگاه رم بود.  او به عنوان یک فیلسوف، منتقد هگل بود.

او که به طور فزاینده‌ای به ناسیونالیسم و ​​فاشیسم نزدیک شده بود، به عضویت انجمن ملی ایتالیا درآمد و سپس در سال ۱۹۲۳ به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست و در سال ۱۹۲۴ و بار دیگر در سال ۱۹۲۹ به عنوان معاون این حزب انتخاب شد. از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۵ به عنوان معاون وزیر امور خارجه در وزارت آموزش عمومی خدمت کرد و در سال ۱۹۲۹ به عنوان وزیر آموزش ملی کابینه موسولینی منصوب شد، پستی که به مدت سه سال در اختیار داشت. در دوران تصدی خود به عنوان وزیر، سوگند وفاداری به رژیم را بر اساتید دانشگاه تحمیل کرد که به جز دوازده استاد، همه آنها آن را امضا کردند. در سال ۱۹۳۴ به عنوان سناتور پادشاهی ایتالیا منصوب شد. پس از سقوط فاشیسم، او به زندگی خصوصی روی آورد. پس از جنگ جهانی دوم، برای تحریم فاشیست‌ها به دیوان عالی دادگستری ارجاع داده شد، اما به دلیل عفو عمومی تولیاتی محکوم نشد.

وی در  ۱۳ ژوئن ۱۹۵۸ در رم درگذشت.

## پانویس
   

رده:زادگان ۱۸۷۹ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۵۸ (میلادی)
رده:وزیران آموزش و پرورش ایتالیا
رده:وزیران دولت ایتالیا
رده:اعضای سنای پادشاهی ایتالیا
کامپیوتا دونزلا

(**لا**) **کامپیوتا دونزلا**، که با نام **دی فلورانس** یا **فیورنتینا** نیز شناخته می‌شود، ممکن است اولین شاعر زن زبان ایتالیایی باشد که در نیمه دوم قرن سیزدهم فعالیت می‌کرد. سه غزل از او در یک نسخه خطی واحد باقی مانده است و یکی از آنها نیمی از یک *تنزونه* است. *کامپیوتا* ممکن است نام کوچک او باشد، اما به احتمال زیاد یک *سنهال* (اسم رمز) است. نام کامل او به معنای "بانوی جوان موفق اهل فلورانس " است. وجود او زمانی مورد تردید بود و او را ساخته و پرداخته شاعران می‌دانستند، اما این دیدگاه رد شده است.

در «در فصلی که جهان برگ و گل می‌ریزد»، کامپیوتا از انتخاب پدرش برای شوهر شکایت می‌کند و انزجار خود را از ازدواج از پیش تعیین‌شده توصیف می‌کند. او در *بهار*، زمانی که دیگر عاشقان در حال شادی هستند، غمگین است. در «دوست دارم دنیا را ترک کنم تا به خدا خدمت کنم» او از وضعیت جهان ناله می‌کند: فقدان شرافت، پستی روح و بی‌صداقتی. او آرزو دارد وارد صومعه شود، اما پدرش به او اجازه نمی‌دهد. در تنها *شعرش*، با مردی تحسین‌برانگیز که مایل به ملاقات اوست، با علاقه‌ای دلپذیر پاسخ می‌دهد. شاعر مشهور ایتالیایی، گیتون دآرتزو، که در نامه پنجم خود از او به نام یاد می‌کند، ممکن است این شعر را خطاب به او سروده باشد.

واژگان کومپیوتا تحت تأثیر دانش او از ادبیات اکسیتان و آثار تروبادورها قرار گرفته بود؛ بنابراین، او *کورتزیا* (درباری بودن) را در مقابل *ویلانیا* (شرارت) قرار می‌دهد، اصطلاحاتی که از فضای دربار اشرافی وام گرفته شده‌اند. *فین پرجیو* (فضیلت درباری) و *فین‌آمانتی* (عاشقان درباری) در سنت عشق درباری قرار دارند. کومپیوتا ممکن است به اشعار *تروبایریتز* دسترسی داشته باشد. جایگاه او به عنوان یک شاعر بومی بسیار اولیه توسط معاصران نادیده گرفته نشد. ماسترو توریجیانو دو غزل دربارهٔ او نوشت: یکی در مورد اینکه آیا او غیرطبیعی (برای جنسیتش) یا معجزه‌آسا ("یک سیبیل الهی") است، دومی او را به خاطر فراتر رفتن از هنجارهای جنسیتش ستایش می‌کند.

## منابع

## منابع
* جانت ال. اسمار. «دوشیزه برگزیده فلورانس». *ایتالیا قرون وسطی: دایرةالمعارف*، کریستوفر کلینهنز، ویرایش. روتلج، ۲۰۰۴. شابک 

## پیوند به بیرون
* 

رده:سال درگذشت نامشخص
رده:سال زادروز نامشخص
رده:شاعران زن اهل ایتالیا
رده:شاعران سده ۱۳ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نویسندگان زن سده ۱۳ (میلادی)
ریکاردو بوسکارینی

**ریکاردو بوسکارینی** (؛ زادهٔ ۴ ژوئیه ۱۹۸۵) هنرمند، رقصنده و کارگردان هنری اهل ایتالیا است که آثار او در زمینهٔ هنرهای معاصر و پرفورمنس آرت بین‌المللی شناخته شده‌اند. بوسکارینی طی بیش از یک دهه فعالیت حرفه‌ای، به اجرای نمایش‌های چندرسانه‌ای، همکاری با هنرمندان بین‌المللی و توسعهٔ پروژه‌های خلاقانه در زمینهٔ حرکت و فضا پرداخته است.

## زندگی و تحصیلات
ریکاردو بوسکارینی در سال ۱۹۸۵ در ایتالیا متولد شد و از دوران نوجوانی به هنرهای اجرایی و رقص علاقه‌مند بود. او تحصیلات خود را در زمینهٔ هنر و رقص معاصر در مدارس و آکادمی‌های معتبر ایتالیا گذراند و همچنین در کارگاه‌های بین‌المللی رقص و هنرهای نمایشی شرکت کرد تا مهارت‌های خود را در طراحی حرکت و اجرای پرفورمنس توسعه دهد.

## آثار و سبک هنری
سبک هنری بوسکارینی بر ترکیب رقص، پرفورمنس و هنرهای بصری تمرکز دارد. او از فضا، نور و صدا برای ایجاد تجربه‌های چندحسی برای مخاطبان استفاده می‌کند و تلاش دارد بین حرکت انسانی و محیط پیرامونش ارتباطی معنایی برقرار کند. آثار او در جشنواره‌ها و گالری‌های هنری اروپا و آسیا اجرا شده‌اند و به‌خاطر نوآوری در تلفیق فرم‌های سنتی رقص با عناصر مدرن مورد توجه قرار گرفته‌اند.

بوسکارینی همچنین در پروژه‌های آموزشی و کارگاه‌های بین‌المللی مشارکت داشته است و تجربیات خود را با هنرمندان جوان و دانشجویان هنر به اشتراک گذاشته است. او معتقد است که هنر پرفورمنس باید یک تعامل زنده با مخاطب ایجاد کند و تجربهٔ بصری و احساسی مخاطبان را تحت تأثیر قرار دهد.

## نمایشگاه‌ها و اجراها
برخی از شاخص‌ترین اجراها و نمایشگاه‌های ریکاردو بوسکارینی عبارتند از:
* اجراهای مستقل در میلان، رم و فلورانس در ایتالیا.
* همکاری با گالری‌ها و مؤسسات هنری در پاریس، لندن و توکیو.
* شرکت در جشنواره‌های بین‌المللی هنرهای اجرایی و معاصر از جمله Festival d'Avignon و Performa New York.
* توسعه پروژه‌های چندرسانه‌ای که شامل نورپردازی، موسیقی و حرکت همزمان می‌شوند.

## منابع

* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی ریکاردو بوسکارینی

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۸۵ (میلادی)
رده:هنرمندان اهل ایتالیا
آندره‌آ کاوالاری

**آندره‌آ کاوالاری** (؛ زادهٔ ۱۹۷۴) آهنگساز و موسیقی‌دان اهل ایتالیا است که آثار او در زمینهٔ موسیقی کلاسیک معاصر و هنرهای صوتی و چندرسانه‌ای شناخته شده‌اند. کاوالاری با ترکیب موسیقی الکترونیک و اجراهای زنده، سبک نوینی در موسیقی معاصر ایجاد کرده است و همکاری‌های متعددی با ارکسترها و مؤسسات هنری بین‌المللی داشته است.

## زندگی و تحصیلات
آندره‌آ کاوالاری در دههٔ ۱۹۷۰ در ایتالیا متولد شد. از دوران کودکی به موسیقی علاقه‌مند بود و تحصیلات خود را در رشتهٔ آهنگسازی و نوازندگی در دانشگاه‌های معتبر ایتالیا دنبال کرد. او در این دوره به مطالعهٔ موسیقی کلاسیک سنتی، موسیقی معاصر و نظریهٔ موسیقی پرداخت و مهارت خود را در زمینهٔ ترکیب صدا و فناوری‌های نوین توسعه داد.

## فعالیت حرفه‌ای
فعالیت حرفه‌ای کاوالاری از اواسط دههٔ ۱۹۹۰ آغاز شد. او با برگزاری کنسرت‌ها و اجراهای زنده در ایتالیا و کشورهای اروپایی، شهرت خود را تثبیت کرد. آثار او شامل قطعات ارکسترال، موسیقی الکترونیک، و پروژه‌های چندرسانه‌ای است که در آن‌ها صدا، تصویر و حرکت به‌طور همزمان اجرا می‌شوند.

کاوالاری در پروژه‌های بین‌المللی با هنرمندان برجستهٔ موسیقی معاصر همکاری داشته و در فستیوال‌های موسیقی معاصر در شهرهایی چون فلورانس، میلان، و رم آثار خود را به اجرا درآورده است. همچنین او در زمینهٔ آموزش موسیقی معاصر فعالیت کرده و کارگاه‌های تخصصی برای آهنگسازان جوان برگزار کرده است.

## سبک و آثار
سبک موسیقی کاوالاری تلفیقی از عناصر کلاسیک، الکترونیک و چندرسانه‌ای است. او در آثار خود از صداهای محیطی، فناوری‌های دیجیتال و سازهای سنتی استفاده می‌کند تا تجربهٔ شنیداری متفاوت و مدرن ارائه دهد. برخی از آثار شاخص او شامل قطعات ارکسترال مدرن، اجراهای صوتی تعاملی و پروژه‌های صحنه‌ای است که با نورپردازی و ویدئو آرت تلفیق شده‌اند.

## جوایز و تقدیرها
آندره‌آ کاوالاری جوایز متعددی برای نوآوری در موسیقی معاصر و اجراهای چندرسانه‌ای دریافت کرده است. این جوایز شامل تقدیرهای ملی و بین‌المللی در زمینهٔ آهنگسازی، اجرا و آموزش موسیقی است که نشان‌دهندهٔ تأثیرگذاری او در عرصهٔ موسیقی مدرن و تجربی است.

## منابع



## پیوند به بیرون

رده:آهنگسازان کلاسیک اهل ایتالیا
رده:آهنگسازان کلاسیک مرد اهل ایتالیا
رده:افراد زنده
رده:هنرمندان اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۷۴ (میلادی)
فرانچسکو دی‌ایسا

**فرانچسکو دی‌ایسا** (؛ زادهٔ ) نقاش، هنرمند دیجیتال، نویسنده و نظریه‌پرداز ایتالیایی است. او به‌ویژه به‌خاطر ترکیب هنر دیجیتال با مفاهیم فلسفی و موضوعات معاصر شناخته می‌شود.

## زندگی‌نامه
فرانچسکو دی‌ایسا در فلورانس، ایتالیا به دنیا آمد و در همان‌جا تحصیلات خود را آغاز کرد. او از دوران جوانی به هنر علاقه‌مند بود و فعالیت‌های هنری خود را با خلق آثار دیجیتال و سنتی آغاز کرد. دی‌ایسا همچنین در زمینه فلسفه هنر تحصیل کرده و از این دانش در آثار هنری خود بهره برده‌است.

## فعالیت‌های حرفه‌ای
دی‌ایسا در سال ۲۰۰۷ گروه هنری «پاپ‌پورنو» را تأسیس کرد که به‌خاطر ترکیب هنر و مسائل جنسی در آثارش شناخته شد. او به‌عنوان سردبیر و مؤسس مجله هنری و ادبی «مسترو» فعالیت کرد و آثار خود را در آن منتشر نمود. آثار او در مجلات بین‌المللی و مجموعه‌های هنری متعددی به نمایش درآمده‌است، از جمله:

* «Expose III» از انتشارات Ballistic در ایالات متحده آمریکا
* «Pixel Surgeons: Extreme Manipulation of the Figure in Photography» از انتشارات Mitchell Beazley در بریتانیا
* «Black Magic, White Noise» و «Illusive 3» از انتشارات Die Gestalten در آلمان
* «Design 360°» از انتشارات SanDu Culture در چین
* مجله «GQ» ایتالیا
* مجله «Inside Art» ایتالیا

دی‌ایسا همچنین در نمایشگاه‌های بین‌المللی در کشورهایی همچون آلمان، هلند، سوئیس، انگلستان، ایالات متحده، استرالیا، روسیه و کشورهای آمریکای جنوبی شرکت کرده‌است. او در کنار فعالیت‌های هنری، به آموزش و برگزاری کارگاه‌های هنری در زمینه هنر دیجیتال و هوش مصنوعی مشغول است و در دانشگاه رجو امیلیا به تدریس پرداخته‌است.

## آثار منتشر شده
دی‌ایسا علاوه بر نقاشی و هنر دیجیتال، نویسنده نیز هست. برخی از آثار او عبارتند از:

* *I.* (۲۰۱۰) – کمیک منتشر شده به‌صورت وبلاگ در Il Post و سپس کتاب مصور
* *Anna - storia di un palindromo* (۲۰۱۴) – رمان منتشر شده توسط Effequ
* *Ultimo piano (o porno totale)* (۲۰۱۵) – رمان منتشر شده توسط Imprimatur
* *La Stanza di Therese* (۲۰۱۷) – رمان منتشر شده توسط Tunué
* *L'assurda evidenza* (۲۰۲۲) – مقاله فلسفی منتشر شده توسط Tlon
* *Sunyata* (۲۰۲۳) – رمان گرافیکی منتشر شده توسط Eris، یکی از اولین کمیک‌های ساخته شده با هوش مصنوعی در ایتالیا
* *La rivoluzione algoritmica delle immagini* (۲۰۲۴) – مقاله منتشر شده توسط Sossella

## منابع

## پیوند به بیرون
* وب‌سایت رسمی فرانچسکو دی‌ایسا
* اینستاگرام رسمی
* اکانت X (توییتر سابق)
رده:زادگان ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:آلت پورن
رده:هنرمندان اهل ایتالیا
رده:نویسندگان مرد اهل ایتالیا
رده:افراد زنده
آلبا دی‌اوربانو

**آلبا دی‌اوربانو** (؛ زادهٔ ) یک هنرمند و استاد دانشگاه اهل ایتالیا است که به دلیل آثار بین‌رشته‌ای خود در حوزه هنر معاصر و فناوری‌های دیجیتال شناخته شده است. او در زمینه‌های هنر مفهومی، رسانه‌های دیجیتال، و هنر تعاملی فعالیت داشته و همواره به بررسی روابط بین انسان، بدن و فناوری در آثارش پرداخته است. آثار دی‌اوربانو شامل نصب‌های چندرسانه‌ای، پروژه‌های مشارکتی، و پژوهش‌های آکادمیک در زمینه هنر و فناوری است که در نمایشگاه‌های بین‌المللی به نمایش درآمده‌اند.

دی‌اوربانو تحصیلات خود را در دانشگاه ساپینزا رم به پایان رسانده و سپس به تدریس در همان دانشگاه و سایر مؤسسات هنری معتبر ایتالیا پرداخته است. او در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ با هنرمندان و محققان متعددی همکاری داشته و نقش مهمی در معرفی هنر دیجیتال در ایتالیا ایفا کرده است.

فعالیت‌های تحقیقاتی دی‌اوربانو بر روی تعامل میان بدن انسان و رسانه‌های دیجیتال، هویت دیجیتال و هنر تعاملی متمرکز است. او همچنین چندین مقاله و کتاب در زمینه هنر معاصر و فناوری منتشر کرده است و آثارش در مؤسسات و موزه‌های معتبر اروپا نگهداری می‌شود. سبک هنری او تلفیقی از هنر مفهومی، فناوری‌های نوین و پژوهش‌های نظری است که با هدف بررسی نقش فناوری در زندگی انسان ارائه می‌شود.

## منابع

* 
* 
* 

رده:افراد زنده
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه ساپینزا رم
رده:زادگان ۱۹۵۵ (میلادی)
رده:هنرمندان اهل ایتالیا
گویدو دانیله

**گویدو دانیله** (؛ زادهٔ ) هنرمند معاصر ایتالیایی است که به‌طور ویژه در زمینهٔ نقاشی بر روی بدن و هنر واقع‌گرایانه شناخته می‌شود. دانیله در سوراتو، واقع در جنوب ایتالیا، زاده شد و تحصیلات هنری خود را در آکادمی هنر بررا میلان گذراند. او مهارت‌های طراحی کلاسیک و تکنیک‌های مدرن را ترکیب کرده و هنر بدن‌نگاری را به سطحی حرفه‌ای و بین‌المللی رسانده است.

دانیله از دههٔ ۱۹۸۰ میلادی به فعالیت هنری حرفه‌ای پرداخت و به‌تدریج تمرکز خود را بر نقاشی‌های واقع‌گرایانه روی پوست انسان معطوف کرد. آثار او معمولاً شامل خلق تصاویر حیوانات، مناظر و عناصر طبیعی با جزئیات دقیق بر روی دست‌ها، بازوها و بدن انسان است. این هنر، نوعی تجربهٔ تعاملی برای بیننده فراهم می‌آورد و به هنرمند امکان می‌دهد تا مفاهیم محیط زیست، طبیعت و انسان را در قالبی ملموس و زنده ارائه دهد.

سبک کاری دانیله با تاکید بر دقت و واقع‌گرایی شناخته می‌شود. او با استفاده از رنگ‌های غیرسمی و تکنیک‌های پیشرفتهٔ نقاشی روی پوست، تصویرهای سه‌بعدی خلق می‌کند که مرز میان هنر و واقعیت را کمرنگ می‌سازد. آثار او در نمایشگاه‌های متعدد بین‌المللی در اروپا، آمریکا و آسیا ارائه شده و به دلیل مهارت فنی و نوآوری هنری، مورد تحسین منتقدان هنر قرار گرفته‌اند.

علاوه بر فعالیت‌های خلاقانه، دانیله به تدریس و آموزش هنر بدن‌نگاری نیز پرداخته است و ورک‌شاپ‌های متعددی در دانشگاه‌ها و مراکز هنری اروپا برگزار کرده است. این فعالیت‌ها موجب شده نسل جدید هنرمندان از تکنیک‌های واقع‌گرایانهٔ او الهام بگیرند.

دانیله همچنین پروژه‌های همکاری با برندها و سازمان‌های محیط زیستی داشته و از هنر خود برای افزایش آگاهی دربارهٔ حفاظت از طبیعت و حیوانات استفاده کرده است. آثار او غالباً با پیام‌های زیست‌محیطی همراه هستند و در قالب کمپین‌های آموزشی و هنری نمایش داده می‌شوند.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:اهالی استان کاتانزارو
رده:دانش‌آموختگان آکادمی بررا
رده:زادگان ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:هنرمندان اهل ایتالیا
رده:هنرمندان مرد اهل ایتالیا
فرانچسکو ارکوله

فرانچسکو ارکوله (**Francesco Ercole**) (لااسپزیا، ۳۰ مارس ۱۸۸۴ - ۱۸ مه ۱۹۴۵) تاریخدان ایتالیایی و سیاستمدار فاشیست بود که از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۵ به عنوان وزیر آموزش ملی پادشاهی ایتالیا خدمت کرد.

## زندگینامه
ارکوله در 30 مارس 1884 در لا اسپتزیا متولد شد. پس از فارغ‌التحصیلی در رشته حقوق از دانشگاه پارما در سال 1907، از سال 1912 در دانشگاه اوربینو به تدریس تاریخ حقوق ایتالیا پرداخت و بعدها تا سال 1920 استاد دانشگاه‌های ساساری و کالیاری شد. در آن سال به پالرمو نقل مکان کرد، جایی که به انجمن ملی‌گرای ایتالیا (ANI) پیوست و عضو کمیته مرکزی آن شد. از سال 1924 تا 1932، او رئیس دانشگاه پالرمو و همچنین استاد تمام تاریخ مدرن بود. در سال 1923، با انحلال ANI، به حزب ملی فاشیست پیوست.

در سال ۱۹۲۵ او از جمله امضاکنندگان «مانیفست روشنفکران فاشیست» بود که توسط جووانی جنتیله تدوین شده بود. او در سال ۱۹۲۹ و دوباره در سال ۱۹۳۴ تا سال ۱۹۳۹ به عضویت مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد و از ژوئیه ۱۹۳۲ تا ژانویه ۱۹۳۵ به عنوان وزیر آموزش ملی خدمت کرد. در سال ۱۹۳۴، او در راستای ملی‌گرایی زبانی تحمیل شده توسط رژیم فاشیست، هر گویش، اصطلاح یا زبانی غیر از ایتالیایی استاندارد را از برنامه درسی مدارس حذف کرد.

در سال ۱۹۳۵، پس از پایان دوران وزارتش، به تدریس تاریخ مدرن در دانشگاه ساپینزا رم روی آورد و رئیس مؤسسه تاریخ ایتالیا برای عصر مدرن شد؛ در ۱۸ ژوئن ۱۹۳۶ به عضویت آکادمیا دی لینچی درآمد. او مورخ مشهور نهادهای حقوقی و اندیشه سیاسی قرون وسطی بود و به ویژه مسائل مربوط به گذار از کمون قرون وسطی به سینیوریا و تولد شاهزاده‌نشین را مورد مطالعه قرار داد. او همچنین مطالعات متعددی در مورد دیدگاه‌های سیاسی دانته آلیگیری نوشت. او در سال ۱۹۴۵ در گاردونه ریویرا درگذشت.

## پانویس

  

## پیوند به بیرون

* 

رده:زادگان ۱۸۸۴ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۴۵ (میلادی)
رده:تاریخ‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:استادان دانشگاه ساپینزا رم
رده:استادان دانشگاه پالرمو
رده:استادان دانشگاه اوربینو
رده:وزیران آموزش و پرورش ایتالیا
مانیفست روشنفکران فاشیست

[چپ|بندانگشتی|212x212پیکسل|[جووانی جنتیله: پدر فلسفی فاشیسم ایتالیایی]]
بندانگشتی|آغاز مانیفست
«مانیفست روشنفکران فاشیست» (به ایتالیایی: "Manifesto degli Intellettuali del Fascismo") که در سال ۱۹۲۵ توسط فیلسوف واقع‌گرا، جووانی جنتیله نوشته شد، رسماً مبانی سیاسی و ایدئولوژیک فاشیسم ایتالیا را تأسیس کرد. این مانیفست خشونت سیاسی شبه‌نظامیان پیراهن سیاه حزب ملی فاشیست (PNF) را در تحقق انقلابی فاشیسم ایتالیا به عنوان رژیم اقتدارگرا و تمامیت‌خواه نخست‌وزیر بنیتو موسولینی، که از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ با عنوان دوچه ("رهبر") بر ایتالیا حکومت می‌کرد، توجیه می‌کند.

## نمای کلی
این مانیفست، چکیده ایدئولوژیک کنفرانس فرهنگ فاشیستی در بولونیا در ۲۹ مارس ۱۹۲۵ است. در حمایت از دولت بنیتو موسولینی، روشنفکران برجسته دانشگاهی و مردمی ایتالیا نخستین تلاش رسمی را برای تعریف آرمان‌های فرهنگی فاشیسم ایتالیا انجام دادند. جنتیله، فیلسوف نئوایده‌آلیست، به عنوان رئیس کنفرانس، علناً اتحاد بین فرهنگ و فاشیسم را اعلام کرد و بدین ترتیب منتقدان روشنفکری را که احترام فرهنگی رژیم فاشیستی را زیر سؤال می‌بردند، به چالش کشید.

تز «مانیفست روشنفکران فاشیست»، انقلاب فاشیستی را بر همکاری بین فرهنگ و سیاست بنا می‌کند. این مانیفست، به عنوان بیانیه‌ای از اصول سیاسی-فلسفی، برگرفته از سخنرانی «فاشیسم و ​​فرهنگ» (Fascismo e cultura) جنتیله است که در جلسه «آزادی و لیبرالیسم» (Libertà e liberalismo) کنفرانس فرهنگی ایراد شد؛ اگرچه رسماً بیش از ۴۰۰ روشنفکر ایتالیایی در آن حضور داشتند، اما این سند تنها ۲۵۰ امضا دارد.

این مانیفست ابتدا در روزنامه‌ی «مردم ایتالیا» (Il Popolo d'Italia)، وابسته به حزب کمونیست ایتالیا (PNF)، و سپس در اکثر روزنامه‌های ایتالیایی در ۲۱ آوریل ۱۹۲۵ - جشن ملی سالگرد پیدایش رم (حدود ۲۱ آوریل ۷۵۳ پیش از میلاد) - منتشر شد. نمادگرایی این تاریخ انتشار با تأسیس قانونی و معاصر جشن ۲۱ آوریل «زایش رم» (Natale di Roma) که با فرمان سلطنتی در اوایل ۱۹۲۵ به عنوان جایگزینی برای روز جهانی کارگر تأسیس شد، عمیق‌تر شد.

بسیاری از روشنفکران عمومی ایتالیایی که از نظر فرهنگی تأثیرگذار بودند، مانیفست روشنفکران فاشیست را امضا کردند، از جمله:اگرچه در کنفرانس فرهنگ فاشیستی حضور نداشت، اما لوئیجی پیراندلو، نمایشنامه‌نویس و رمان‌نویس، علناً با نامه‌ای از مانیفست روشنفکران فاشیست حمایت کرد. در همین حال، حمایت شاعر ناپلی، دی جاکومو، باعث اختلاف جنتیله با بندتو کروچه، مربی فکری او شد که بعداً با مانیفست روشنفکران ضد فاشیست خود که در روزنامه لیبرال «دنیا» (Il Mondo) و روزنامه کاتولیک «مردم» (Il Popolo) منتشر شد، به اعلامیه دولت فاشیست پاسخ داد.

## مطالب مرتبط

* مانیفست روشنفکران ضد فاشیست
* جووانی جنتیله

## پانویس
  

رده:ایتالیا در ۱۹۲۵ (میلادی)
رده:سیاست در ۱۹۲۵ (میلادی)
رده:نویسندگان سیاسی اهل ایتالیا
رده:تاریخ نوین ایتالیا
رده:تاریخ سیاسی ایتالیا
نلسینیو روسا

**نلسینیو روسا** (;  – ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل برزیل بود.

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال بوتافوگو و باشگاه فوتبال فلامینگو اشاره کرد.

## منابع

* 

رده:بازیکنان باشگاه فلامینگو
رده:بازیکنان فوتبال اهل ریو دو ژانیرو
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل برزیل
رده:درگذشتگان ۲۰۲۳ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۳۷ (میلادی)
رده:مربیان باشگاه العین
رده:مربیان باشگاه فلومیننزه
رده:مربیان باشگاه واسکو دا گاما
رده:مربیان تیم ملی فوتبال عربستان سعودی
رده:مربیان فوتبال اهل برزیل
رده:مربیان فوتبال دور از وطن اهل برزیل
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در امارات متحده عربی
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در عربستان سعودی
رده:مربیان لیگ برتر فوتبال برزیل
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل برزیل در عربستان سعودی
رده:هافبک‌های مرد فوتبال
اسکار فولونه

**اسکار فولونه** (؛  – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل آرژانتین بود.

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال اویدو، باشگاه فوتبال استون ویلا، و باشگاه فوتبال ایندپندینته مدئین اشاره کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:بازیکنان باشگاه ایندپندینته مدئین
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل آرژانتین
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن اهل آرژانتین
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در اسپانیا
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در انگلستان
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در کلمبیا
رده:بازیکنان لیگ سری آ کلمبیا
رده:درگذشتگان ۲۰۱۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۳۹ (میلادی)
رده:مدیران فوتبال دور از وطن در الجزایر
رده:مربیان باشگاه اسپرانس تونس
رده:مربیان باشگاه الرجا
رده:مربیان باشگاه العین
رده:مربیان باشگاه الوداد کازابلانکا
رده:مربیان باشگاه فوتبال سیون
رده:مربیان باشگاه فوتبال ماملودی سانداونز
رده:مربیان تیم ملی فوتبال بورکینافاسو
رده:مربیان فوتبال اهل آرژانتین
رده:مربیان فوتبال دور از وطن اهل آرژانتین
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در آفریقای جنوبی
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در تونس
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در ساحل عاج
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در سوئیس
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در سوریه
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در لیبی
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در مراکش
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در مصر
رده:مربیان لیگ برتر فوتبال مصر
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل آرژانتین در اسپانیا
رده:هافبک‌های مرد فوتبال
مراد محجوب

**مراد محجوب** (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل تونس بود.

## منابع

* 

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۴۵ (میلادی)
رده:مربیان باشگاه آفریقایی
رده:مربیان باشگاه اسپرانس تونس
رده:مربیان باشگاه الاهلی قطر
رده:مربیان باشگاه صفاقسی
رده:مربیان تیم ملی فوتبال تونس
رده:مربیان فوتبال اهل تونس
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در قطر
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل تونس در قطر
یوشکو شپانییچ

**یوشکو شپانییچ** (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل کرواسی است.

وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال یوگسلاوی و سنگاپور بازی کرده است.

## منابع

* 

رده:افراد زنده
رده:بازیکنان باشگاه کرنتن
رده:بازیکنان باشگاه هایدوک اسپلیت
رده:بازیکنان تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال یوگسلاوی
رده:بازیکنان تیم ملی فوتبال سنگاپور
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل سنگاپور
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل کرواسی
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل یوگسلاوی
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن اهل یوگسلاوی
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در اتریش
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در سنگاپور
رده:بازیکنان لیگ برتر فوتبال سنگاپور
رده:بازیکنان لیگ دسته اول فوتبال یوگسلاوی
رده:بازیکنان لیگ فوتبال کرواسی
رده:زادگان ۱۹۶۶ (میلادی)
رده:مدافعان مرد فوتبال
رده:مربیان باشگاه العین
رده:مربیان باشگاه هایدوک اسپلیت
رده:مربیان فوتبال اهل کرواسی
رده:مربیان فوتبال دور از وطن اهل کرواسی
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در امارات متحده عربی
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل یوگسلاوی در اتریش
آبجو در ایتالیا

ایتالیا بخشی از کمربند شراب اروپا به‌شمار می‌آید. با این حال، تولید انبوه آبجو، به‌ویژه لاگر روشن در این کشور رایج است. به‌طور سنتی، آبجو نوشیدنی همراه ایده‌آلی برای پیتزا محسوب می‌شد؛ از دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، آبجو از پیزریاها فراتر رفت و در موقعیت‌های دیگر نیز محبوبیت زیادی پیدا کرد.

در سدهٔ هفتم پیش از میلاد در سیسیل، فنیقی‌ها به دادوستد و مصرف آبجو می‌پرداختند. در پیه‌مونته، پومبیا، استان نووارا، پژوهشی باستان‌شناسی گورهایی از فرهنگ گولاسکا را کشف کرد، از جمله گوری از ۵۶۰ پیش از میلاد که نشانه‌هایی از آبجو در آن یافت شد. روم باستان آبجو را می‌شناخت و در مقیاس اندک تولید می‌کرد، اما نظام‌های تولید آن در جریان یورش‌های گوناگون اقوام بربر از میان رفتند. نخستین مدرسهٔ پزشکی، مدرسهٔ پزشکی سالرنو، این نوشیدنی را ستوده و بیان کرده بود که «پیری را حمایت می‌کند، در رگ‌ها جریان می‌یابد، بهزیستی را افزایش می‌دهد و خون را نیرومند می‌سازد».

در زمان ازدواج لودوفیکو اسفورزا، او به‌صورت رایگان آبجو را میان مردم میلان توزیع کرد. در همان زمان، در فلورانس از آن با نام «شراب جو» یاد می‌شد. به گفتهٔ هرمس زامپولو، نخستین کارخانهٔ آبجوسازی در ایتالیا «اسپلوگا» در کیاونا بود که در سال ۱۸۴۰ آغاز به کار کرد. با این حال، شرکت وورِر ادعا می‌کند که فعالیت خود را در برشا در سال ۱۸۲۹ آغاز کرده است. نخستین فردی که در ایتالیا به کشت رازک برای آبجوسازی پرداخت،  در سال ۱۸۴۷ بود.

در سال ۱۹۸۳، میزان مصرف آبجو در این کشور  بود.
تا سال ۲۰۱۰، مصرف سالانهٔ سرانهٔ آبجو در ایتالیا  بود.

## کارخانه‌ها و برندها

یکی از قدیمی‌ترین و گسترده‌ترین کارخانه‌های آبجوسازی در ایتالیا پِرونی است که امروزه به گروه آساهی تعلق دارد و این گروه مالکیت برند محبوب ناسترو آتسورو را نیز برعهده دارد.
دیگر کارخانه‌ها و برندهای شناخته‌شدهٔ آبجو عبارت‌اند از:
* ببا (Beba)
* بیرّا دل بورگو (Birra del Borgo) (متعلق به این‌بیف)
* بیرا رافو (Birra Raffo) (متعلق به آساهی)
* بیرریفیتسیو بالادین (Birrificio Baladin)
* بیرریفیتسیو ایتالیانو (Birrificio Italiano)
* کاستلو (Castello)
* دره‌هر (Dreher) (متعلق به هینیکن)
* فورست (Forst)
* ایچنوسا (Ichnusa) (متعلق به هینیکن)
* منابره (Menabrea) (متعلق به فورست)
* بیرریفیتسیو دکتر باربانرا (Birrificio Dr. Barbanera)
* بیرّا مسینا (Birra Messina) (متعلق به هینیکن)
* لامبراته (Birrificio Lambrate)
* بیرّا مورنا (Birra Morena)
* مورتی (Moretti) (متعلق به هینیکن)
* اوپر باکّو (Opperbacco)
* بیرّا پداونا (Birra Pedavena) (متعلق به کاستلو)
* پرونی (Peroni) (متعلق به آساهی)
* پورِتی (Poretti) (متعلق به کارلزبرگ)
* بیرّا سمِدوراتو (Birra Semedorato)
* توکّالماتو (Toccalmatto)
* ترزیانر (Theresianer)

## منابع

## کتاب‌شناسی

* 

## پیوند به بیرون

* 
* 
*
غذای رژیمی

[بندانگشتی|[پنه با بادمجان و ریحان در سس گوجه‌فرنگی. این غذا بخشی از کتاب آشپزی برای زنان مبتلا به دیابت بارداری است.]]
[چپ|بندانگشتی|یک وعده غذایی «کم‌چرب» برای کودکان که از [برگر کینگ، با «سیب سرخ کرده» جایگزین چیپس سیب‌زمینی سرخ کرده، و یک وعده ماکارونی و پنیر به عنوان غذای اصلی تشکیل شده است.]]
**غذای رژیمی** به هر نوع غذا یا نوشیدنی اطلاق می‌شود که دستور تهیه آن به گونه‌ای تغییر یافته است تا میزان چربی، کربوهیدرات و/یا قند آن کاهش یابد و بتواند بخشی از یک برنامه یا رژیم غذایی کنترل وزن قرار گیرد. این دسته از محصولات معمولاً با هدف کاهش وزن یا تغییر در ترکیب بدن مورد استفاده قرار می‌گیرند. در مقابل، برخی مکمل‌های ورزشی و بدنسازی به‌طور ویژه برای افزایش وزن و حجم عضلانی طراحی می‌شوند و در دسته غذاهای رژیمی کاهنده وزن قرار نمی‌گیرند.

## اصطلاحات
افزون بر اصطلاح «رژیمی»، واژه‌ها و عبارات متنوع دیگری نیز برای معرفی و توصیف این دسته از محصولات به کار می‌روند؛ از جمله «کالری صفر»، «کم‌کالری»، «کم‌چرب»، «بدون چربی» و «بدون قند». در بسیاری از کشورها، استفاده از این عبارات تحت مقررات قانونی مشخصی قرار دارد. به عنوان نمونه، در ایالات متحده آمریکا، محصولی که با عنوان «کم‌چرب» برچسب‌گذاری می‌شود، نباید بیش از ۳ گرم چربی در هر وعده داشته باشد. همچنین، برای برخورداری از عنوان «بدون چربی»، میزان چربی موجود در هر وعده باید کمتر از ۰.۵ گرم باشد.

## فرآیند
فرآیند تولید یک نسخه‌ی رژیمی از یک خوراکی، عموماً مستلزم جایگزینی مواد پرانرژی با مواد کم‌انرژی‌تر است. این جایگزینی می‌تواند به سادگی شامل حذف یا کاهش قند و استفاده از شیرین‌کننده‌های مصنوعی یا طبیعیِ کم‌کالری باشد؛ روشی که به‌ویژه در نوشیدنی‌های رژیمی مانند «نوشابه رژیمی» رایج است. در برخی خوراکی‌های میان‌وعده، به جای سرخ کردن از شیوه‌ی پخت در فر استفاده می‌شود تا میزان انرژی کل محصول کاهش یابد. در دیگر موارد، استفاده از مواد کم‌چرب به‌عنوان جایگزین، روشی مرسوم برای کاهش ارزش انرژی محصول است.

در فرآورده‌های تهیه‌شده از غلات کامل، بخش قابل‌توجهی از نشاسته‌ی موجود در آرد با فیبر جایگزین می‌شود. از آنجا که برخی از انواع فیبر فاقد ارزش انرژی‌زایی هستند، این جایگزینی به کاهش نسبی میزان انرژی محصول نهایی منجر می‌گردد. روش دیگری که در تولید غذاهای رژیمی به‌کار می‌رود، افزودن عمدی مواد کم‌انرژی مانند نشاسته‌ی مقاوم یا فیبرهای خوراکی است تا بخشی از آرد جایگزین شود و کاهش محسوس‌تری در مقدار انرژی قابل‌استفاده حاصل آید.

## جستارهای وابسته

* مواد غذایی با کالری منفی
* اولسترا
* برنامه‌های آنلاین کاهش وزن
* پارادوکس چاقی
* مقدار سیری

## منابع

رده:رژیم غذایی
ماریا لوئیزا چیچی

**ماریا لوئیزا چیچی** (۱۴ سپتامبر ۱۷۶۰–۸ مارس ۱۷۹۴) زن ادیب و شاعر ایتالیایی قرن ۱۸، عضو یکی از انجمن‌های ادبی-پژوهشی (آکادمی‌های) آرکادیان‌های پیزا و اینتروناتی سینا بود؛ او حامی برجستهٔ سالن‌های ادبی در پیزا بود.

## زندگی
چیچی در سال ۱۷۶۰ در پیزا متولد شد. خانواده او اصالتاً اهل فوچیو بودند، اما با شواهدی که ریشه‌های پیزایی آنها را قبل از سال ۱۳۱۹ نشان می‌داد، از اشراف محلی محسوب می‌شدند. پدرش دومنیکو الساندرو چیچی، پزشک حقوق و ادیب بود. مادرش، ماریا آنا، دختر کاپیتان جیووانی گائتانو پاگنینی، فرمانده کاوالِجیری دی روسیگنانو بود. او هنگامی که ماریا لوئیزا دو ساله بود، درگذشت. پدرش تا هشت سالگی بر تحصیل او نظارت داشت. سپس او را برای تکمیل تحصیلاتش به صومعه سانتا مارتا و سپس به صومعه سن برناردو فرستاد تا پانزده ساله شود. در آن زمان، او به خانه بازگشت و در آنجا شروع به مطالعه شاعران و به ویژه هومر، دانته، پترارک، ساوریو بتینلی، فولویو تستی و به ویژه گابریلو چیابرا و کارلو اینوچنزو فروگونی کرد. سپس او شروع به مطالعه فلسفه، فیزیک از جمله لاک و نیوتن و ادبیات انگلیسی از جمله میلتون و شکسپیر کرد. سیچی سپس شروع به مطالعه تاریخ، زبان انگلیسی و فرانسه کرد. او از ده سالگی شروع به سرودن شعر کرد و بیشتر زندگی خود را به شعر اختصاص داد.

چیچی در سال ۱۷۸۶ در آکادمی آرکادیا در پیزا پذیرفته شد و در آنجا نام امنیا تینداریدا را برای خود برگزید. او همچنین در همان سال به آکادمی اینتروناتی سینا راه یافت و نام ناشناس را برای خود برگزید. او در خانه برادرش زندگی می‌کرد و در آنجا سالن‌ها را اداره می‌کرد.

حلقه محلی شامل تیتو مانزی، جووانی دومنیکو آنگوئیلزی، النا ماستیانی بروناچی، فرانچسکو ماسی، جووانی سالواتوره د کوریل، لوئیجی میلیارسی، جووانی سالوادوره د کوریل و ریدولفو کاستینلی بود. نوشته‌های چیچی او را مشهور کرد. او مستقل ماند و هرگونه پیشنهاد ازدواج را رد کرد. با این حال، اندکی پس از مرگ دو نفر از دوستان نزدیکش، احساس بیماری کرد و در سن ۳۴ سالگی در سال ۱۷۹۴ در پیزا درگذشت.

متأسفانه تقریباً چیزی از نوشته‌های او باقی نمانده است. او درست قبل از مرگش بیشتر آنها را به آتش کشید. با این حال، برادر و دوستانش توانستند برخی از آنها را از بر بخوانند و پس از مرگ او منتشر کنند.

## منابع

رده:اهالی پیزا
رده:درگذشتگان ۱۷۹۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۷۶۰ (میلادی)
رده:شاعران زن اهل ایتالیا
رده:شاعران سده ۱۸ (میلادی) اهل ایتالیا
ایزابلا سرونی

**ایزابلا سِروونی** (کوله وال دِ السا، ۱۵۷۵–۱۶۰۰) شاعر ایتالیایی دوره ضد اصلاحات بود که بین سال‌های ۱۵۹۰ تا ۱۶۰۰ فعالیت می‌کرد او اشعاری مدح‌آمیز و جدلی خطاب به بسیاری از بزرگان سکولار و مذهبی رنسانس ایتالیا، از جمله پاپ کلمنت هشتم، ماریا دِ مدیچی، کریستینا از لورن و هنری چهارم فرانسه می‌سرود. کریستوفورو برونزینی در دیالوگ سال ۱۶۲۵ خود *با عنوان «شکوه زن، گفتگو… آغازین و چهارگانه*» او را به خاطر استعداد و جاه‌طلبی‌اش ستود و گفت که با وجود «سن بسیار کم» خود «آثار زیبا و معنوی بسیاری به جهان بخشیده است».

## زندگی
سِروونی دختر شاعری به نام جووانی سِروونی (۱۵۰۸-بعد از ۱۵۸۲) بود که مرتباً برای دربار مدیچی می‌نوشت و آثارش را با همکاری جورجو مارسکوتی در فلورانس منتشر می‌کرد. سِروونی، مانند پدرش، در آثار اولیه‌اش بر ستایش خاندان مدیچی تمرکز داشت. اولین شعر ثبت‌شده از او در سال ۱۵۹۰ است. «که می‌توان آن را به صورت نسخه خطی در کتابخانه مرکزی ملی (فلورانس) یافت. این شعر که زمانی سروده شده که او نمی‌توانسته بیشتر از پانزده سال داشته باشد، خطاب به کریستینا از لورن در تولد پسرش، کوزیمو دوم د مدیچی، سروده شده است. او اولین بار در سال ۱۵۹۲ شعری منتشر کرد و دومین شعرش را به مناسبت غسل تعمید کوزیمو دوم خطاب به لورن سرود. موضوع شعرهای او در اواسط دهه ۱۵۹۰ تغییر کرد، زمانی که او شروع به تمرکز کمتر بر نقاط عطف خانوادگی خانواده مدیچی و بیشتر بر تحولات سیاسی و مذهبی آن دوره کرد. این موضوع در شعرهایی که او در سال ۱۵۹۷ به هنری چهارم فرانسه و پاپ کلمنت هشتم تقدیم کرد، مشهود است، که هر دو تغییر مذهب پادشاه فرانسه از پروتستانتیسم به کاتولیک را جشن گرفتند.

غیرمعمول‌ترین اثر او که در سال ۱۵۹۸ توسط جووانی باتیستا بلاگامبا در بولونیا چاپ شد، *«ایزابلا سروونی، ای بانوی سانتیسیمو، ای پدری مهربان، ای بانوی نوسترو، پاپا کلمنته اوتاوو، خدای فرارا، با یک سرود ملی، و یک سرود مسیحی»* است. این قطعه ۲۸ صفحه‌ای که خطاب به پاپ کلمنت هشتم نوشته شده است، شامل یک خطابه طولانی در ستایش پاپ به خاطر تصرف مسالمت‌آمیز شهر فرارا در اوایل همان سال و یک سرود مذهبی است که به شدت از هنری چهارم فرانسه و فیلیپ دوم اسپانیا به خاطر جنگ‌های مداومشان انتقاد می‌کند. سروونی شعر خود را با فراخوانی از شاهزادگان اروپا برای کنار گذاشتن سلاح‌هایشان و تشکیل اتحادیه‌ای در حمایت از جاه‌طلبی‌های کلمنت برای جنگ دوباره با امپراتوری عثمانی به پایان می‌رساند.

سرونی همچنین به احتمال زیاد بین سال‌های ۱۵۹۸ تا ۱۶۰۰ به عضویت آکادمی در پاویا پذیرفته شد - امری نادر برای نویسندگان زن در هر سنی در آن دوره. زمان مرگ سرونی مشخص نیست؛ پس از سال ۱۶۰۰ هیچ اطلاعاتی در مورد او در دسترس نیست.

## منابع

رده:درگذشتگان ۱۶۰۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۵۷۵ (میلادی)
رده:شاعران زن اهل ایتالیا
دوچیا کامیچیوتی

**دوچیا کامیچیوتی** (۱۹ مارس ۱۹۲۸ &#x2013; ۷ ژوئیه ۲۰۱۴) شاعر، نویسنده و مقاله‌نویس ایتالیایی بود.

## مطالعات و اوایل زندگی
تحصیلات کامیچیوتی در رشته کلاسیک آغاز شد. او در آکادمی هنرهای نمایشی سیلویو دامیکو تحت راهنمایی کارگردان اورازیو کاستا تحصیل کرد. او با مدرک روزنامه‌نگاری از دانشگاه اوربینو فارغ‌التحصیل شد، جایی که در مدرسه نقد ادبی و زیبایی‌شناسی اومانیست کارلو بو شرکت کرد. او به عنوان معلم زیبایی‌شناسی در آکادمی تئاتر شاروف-استانیسلاوسکی در رم، ایتالیا مشغول به کار شد.

کامیچیوتی با همسرش، کلودیو باتیستیچ، در فلورانس ایتالیا آشنا شد، جایی که او به عنوان مدیر مرکز مطالعات شرقی، دستیار او بود.

کامیچیوتی مشاور اجرایی و رئیس کامراتا دی پوئتی، اتاق شعر شهر فلورانس به سبک کامراتا فلورانس، و عضو هیئت مشاوران مرکز هنری مودیلیانی اسکاندیچی است. پنج مجموعه شعر او برنده جوایز فرهنگی شده‌اند. آثار او توسط روزنامه‌های برجسته ایتالیایی مانند لا نازیونه، ایل جورناله، کوریره دی فلورانس و پوئسیا مورد نقد و بررسی قرار گرفته است. در سال ۲۰۱۰، او در رویداد هنری ادبی «از فلورانس تا ستارگان» که توسط لا پرگولا آرته فلورانس آرت سازماندهی شده و توسط پیتر مایکل موزونه به شورای منطقه‌ای توسکانی با کتاب شعر «آخرین موج غیرعادی» اهدا شد، درخشید. او که ساکن فلورانس ایتالیا است، اشعارش در جلسات شعرخوانی با معاصران خود، آلدا مرینی، ماریا لوئیزا اسپازیانی و ماریو لوزی ارائه شده است و با همکاری وزیر فرهنگ خارجی روسیه، برای رویدادهای فرهنگی ادبی به همراه شاعر روسی، یوجین ایفتوشنکو، به مسکو، روسیه سفر کرده است.

### انتوگرافی‌ها
### نشریات و مجلات
* پگاسوس (مدیر هنری، ویراستار همکار)

## جوایز و افتخارات
* جایزه شعر ساکراویتا ۲۰۰۸
* جایزه ایبیسکوس (برای *رؤیای تکرارشونده*) نمایشگاه کتاب تورین ۱۹۹۹
* جایزه هابره آرتم («سانگریلا»، ناشران آلتی)
* جایزه رومنا
* جایزه کازنتینو

## منابع

## پیوند به بیرون
* https://web.archive.org/web/20140723171445/http://met.provincia.fi.it/news.aspx?id=70289

رده:اهالی براچیانو
رده:جستارنویسان اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۲۰۱۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۸ (میلادی)
رده:شاعران زن اهل ایتالیا
رده:شاعران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نویسندگان زن سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا