دولت بحرین

**دولت بحرین** (به عربی: دولة البحرین، به لاتین: Dawlat al-Baḥrayn) نام رسمی بحرین از سال ۱۹۷۱ تا ۲۰۰۲ بود. در ۱۵ اوت ۱۹۷۱، بحرین استقلال خود را اعلام کرد و پیمان دوستی جدیدی با بریتانیا امضا کرد. بحرین در اواخر همان سال به سازمان ملل متحد و اتحادیه عرب پیوست. رونق نفتی دهه ۱۹۷۰ به نفع بحرین بود، اگرچه رکود بعدی به اقتصاد آن آسیب رساند. این کشور پیش از این تنوع‌بخشی به اقتصاد خود را آغاز کرده بود و از جنگ داخلی لبنان در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ سود بیشتری برد، زمانی که بحرین پس از بیرون رانده شدن بخش بزرگ بانکی لبنان از این کشور در اثر جنگ، جایگزین بیروت به عنوان قطب مالی خاورمیانه شد.

پس از انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۹۷۹، در سال ۱۹۸۱، بنیادگرایان شیعه بحرینی تحت حمایت یک سازمان صوری به نام جبهۀ اسلامی برای آزادی بحرین، کودتای نافرجام را ترتیب دادند. این کودتا قرار بود یک روحانی شیعه تبعیدی در ایران، به نام هادی مدرسی، را به عنوان رهبر عالی و در راس یک حکومت دینی قرار دهد. در دسامبر ۱۹۹۴، گروهی از جوانان در طول یک ماراتن بین‌المللی به دلیل دویدن با پای برهنه به سمت دوندگان زن سنگ پرتاب کردند. درگیری ناشی از آن با پلیس به زودی به ناآرامی‌های مدنی تبدیل شد.

قیام مردمی بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ رخ داد که در آن چپ‌گرایان، لیبرال‌ها و اسلام‌گرایان به هم پیوستند. این رویداد منجر به تقریباً چهل کشته شد و پس از آنکه شیخ حمد بن عیسی آل خلیفه در سال ۱۹۹۹ امیر بحرین شد، پایان یافت. همه‌پرسی در ۱۴ و ۱۵ فوریه ۲۰۰۱ به‌طور گسترده از منشور اقدام ملی حمایت کرد. حمد انتخابات پارلمانی را برگزار کرد، به زنان حق رأی داد و همه زندانیان سیاسی را آزاد کرد. به عنوان بخشی از تصویب منشور اقدام ملی در ۱۴ فوریه ۲۰۰۲، بحرین نام رسمی خود را از دولت بحرین به پادشاهی بحرین تغییر داد.

## آزمایش مشروطه
مردان بحرینی بر اساس قانون اساسی جدید خود، نخستین مجلس ملی خود را در سال ۱۹۷۳ انتخاب کردند (اگرچه ماده ۴۳ قانون اساسی ۱۹۷۳ بیان می‌کند که مجلس باید با «رأی عمومی» انتخاب شود، اما بند مشروط «مطابق با مفاد قانون انتخابات» به رژیم اجازه داد تا از شرکت زنان جلوگیری کند). اگرچه مجلس و امیر وقت، شیح عیسی بن سلمان آل خلیفه، بر سر تعدادی از مسائل اختلاف نظر داشتند: سیاست خارجی؛ حضور نیروی دریایی ایالات متحده و بودجه، بزرگ‌ترین درگیری بر سر قانون امنیت کشور رخ داد. مجلس از تصویب قانون مورد حمایت دولت که از جمله موارد دیگر، دستگیری و بازداشت افراد تا سه سال (قابل تمدید) بدون محاکمه را مجاز می‌دانست، خودداری کرد.

بن‌بست قانونگذاری بر سر این قانون، بحرانی عمومی ایجاد کرد و در ۲۵ اوت ۱۹۷۵، امیر مجلس را منحل کرد. سپس امیر با صدور فرمانی، قانون امنیت کشور را تصویب کرد و مواد قانون اساسی مربوط به اختیارات قانونگذاری مجلس را به حالت تعلیق درآورد. در همان سال، امیر دادگاه امنیت کشور را تأسیس کرد که احکام آن قابل تجدیدنظرخواهی نبود.

## قانون اساسی ۱۹۷۳
قانون اساسی سال ۱۹۷۳ اندکی پس از استقلال بحرین از بریتانیا در سال ۱۹۷۱ نوشته شد. در سال ۱۹۷۲، حاکم وقت، شیخ عیسی بن سلمان آل خلیفه، فرمانی صادر کرد که بر اساس آن، انتخاب مجلس مؤسسان که مسئول تهیه و تصویب قانون اساسی بود، پیش‌بینی می‌شد. رأی‌دهندگان مجلس مؤسسان، شهروندان مرد متولد بحرین با سن بیست سال یا بیشتر بودند. مجلس مؤسسان شامل بیست و دو نماینده منتخب، به علاوه دوازده عضو شورای وزیران و هشت عضو که مستقیماً توسط امیر شیخ عیسی منصوب می‌شدند، بود.

قانون اساسی تدوین شده، یک مجلس قانونگذاری تک مجلسی (مجلس ملی) متشکل از ۳۰ عضو منتخب از طریق «رأی عمومی» (هرچند حق رأی محدود به مردان بود) به علاوه چهارده وزیر دولت منصوب سلطنتی که به اعتبار سمت خود عضو هستند را پیش‌بینی کرده بود. قانون اساسی در دسامبر ۱۹۷۳ با فرمان امیری تصویب شد.

تنها یک انتخابات پارلمانی تحت قانون اساسی ۱۹۷۳ برگزار شد، قبل از اینکه قانون اساسی در سال ۱۹۷۵ توسط امیر وقت، شیخ عیسی بن سلمان آل خلیفه لغو شود. این کشور از سال ۱۹۷۵ تا ۲۰۰۲ تحت قوانین اضطراری اداره می‌شد.

## منابع

رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۷۱ (میلادی)
رده:ایالت‌ها و قلمروهای منحل‌شده در ۲۰۰۲ (میلادی)
رده:تاریخ بحرین