آدا نگری

**آدا نگری** () (۳ فوریه ۱۸۷۰ ۱۱ ژانویه ۱۹۴۵) شاعر و نویسنده ایتالیایی بود. او تنها زنی بود که به عضویت آکادمی ایتالیا پذیرفته شد.

## زندگی‌نامه
آدا نگری در ۳ فوریه ۱۸۷۰ در لودی، ایتالیا متولد شد. پدرش، جوزپه نگری، کالسکه‌چی و مادرش، ویتوریا کورنالبا، بافنده بود.

پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۷۱، نگری دوران کودکی خود را با مادربزرگش، جوزپینا «پپینا» پانی، گذراند. پانی به عنوان سرایدار در کاخ خانواده اشرافی بارنی کار می‌کرد، جایی که نگری زمان زیادی را به تنهایی می‌گذراند و رفت و آمد مردم را همان‌طور که در رمان زندگی‌نامه‌ای *استلا ماتوتینا* (۱۹۲۱) توصیف شده است، مشاهده می‌کرد.

او در مدرسه دخترانه معمولی لودی درس خواند و دیپلم معلمی ابتدایی گرفت. در هجده سالگی، در روستای موتا ویسکنتی در نزدیکی رودخانه تیچینو، در پاویا، معلم مدرسه شد. نگری در اوقات فراغت خود شعر می‌نوشت و آن را برای روزنامه‌های محلی می‌فرستاد. آثار اولیه او در نشریه میلانی «لیلوسترازایون پپولاره» منتشر شد. معلمش پائولو تدسکی، که به استعداد و هوش او پی برده بود، او را به ادامه تحصیل تشویق کرد. اولین مجموعه شعر نگری، مرگ و میر «فاتالیتا» (۱۸۹۲)، با استقبال خوبی از سوی خوانندگان و منتقدان روبرو شد و جایزه «جیانینا میلی» با مبلغ کمی بود را برای او به ارمغان آورد. این دستاوردها منجر به انتصاب او به عنوان استاد در مدرسه میلان شد. در آنجا او با روشنفکر جوان سوسیالیست، اتوره پاتریزی، نامزد شد و با اعضای حزب سوسیالیست ایتالیا، از جمله فیلیپو توراتی، بنیتو موسولینی و آنا کولیسکف، آشنا شد. دومین کتاب اشعار او، طوفان (۱۸۹۶)، در همان سالی که نگری نامزدی خود را با پاتریزی به هم زد، منتشر شد. این کتاب شامل تأملاتی در مورد دلشکستگی و تمرکز مداوم بر نابرابری اجتماعی است.

در ۲۸ مارس ۱۸۹۶، او با جیووانی گارلاندا از بیه‌لا، کارخانه‌دار، ازدواج کرد که پس از خواندن اشعار نگری عاشق او شده بود، تا سال ۱۹۰۴، آنها صاحب دو دختر به نام‌های بیانکا و ویتوریا شدند. ویتوریا در نوزادی درگذشت. در سال ۱۹۱۳، نگری از همسرش جدا شد و به سوئیس نقل مکان کرد تا با بیانکا در زوریخ زندگی کند. نگری تا آغاز جنگ جهانی اول در زوریخ ماند و پس از آن به ایتالیا بازگشت.

او مرتباً به لاگلیو در دریاچه کومو می‌رفت، جایی که تنها رمان خود، اثری از زندگی‌نامه‌ای با عنوان «استلا ماتوتینا» (ستاره صبح) را نوشت. این کتاب در سال ۱۹۲۱ منتشر شد و برای انتشار در سال ۱۹۳۰ به انگلیسی ترجمه شد. در مارس ۱۹۲۳، نگری اقامت طولانی خود را در جزیره کاپری آغاز کرد، جایی که «من می‌توانم دلیزولا را بپذیرم» را نوشت. موسولینی، نگری را برای جایزه نوبل سال ۱۹۲۷ نامزد کرد، اما متعاقباً این جایزه به شاعر ایتالیایی گراتزیا دلدا رسید. در این دوره، نگری اغلب در پالاتزو کورناتزانی در پاویا اقامت داشت، همان ساختمانی که اوگو فسکولو، کونتاردو فرینی و آلبرت انیشتین در مقاطع مختلف تاریخ در آن ساکن بودند.

در سال ۱۹۴۰، نگری به عنوان اولین عضو زن آکادمی ایتالیا پذیرفته شد. با این حال، این دستاورد در اواخر عمرش به شهرت او لطمه زد، زیرا اعضای آکادمی مجبور بودند به رژیم فاشیستی سوگند وفاداری یاد کنند. آنها از سوی دولت با مزایای مادی مختلف پاداش می‌گرفتند.

نگری یکی از نویسندگان *لیدل*، یک مجله ملی زنان که بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۵ منتشر می‌شد، بود. آثار او در طول زندگی‌اش به‌طور گسترده ترجمه شد و اشعار انفرادی او در روزنامه‌های ایالات متحده و جاهای دیگر منتشر شد.

در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۵، دخترش بیانکا، جسد نگری را در استودیویش در میلان، در حالی که ۷۴ سال داشت، پیدا کرد.

## منابع

## برای مطالعهٔ بیشتر
* 
* Bibliography

رده:اهالی لودی، لمباردی
رده:درگذشتگان ۱۹۴۵ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۷۰ (میلادی)
رده:شاعران زن اهل ایتالیا
رده:شاعران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نویسندگان زن سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا