مبلمان چینی

بندانگشتی|میز امپراتوری مینگ با روکش لاکی کنده‌کاری شده، اوایل قرن پانزدهم
بندانگشتی|تخت خواب سایبان دار، اواخر قرن نوزدهم یا اوایل قرن بیستم
[بندانگشتی|مبلمان ساخته شده در دوران [دودمان لیائو|سلسله لیائو، از کاخ زیرزمینی در تیان کای تا، در منطقه فانگشان پکن، کشف شده است.]]
[جایگزین=This is a yoke-back chair from the Metropolitan Museum of Art.|بندانگشتی|310x310پیکسل|یک صندلی با پشتی یوغ‌دار از [موزه هنر متروپولیتن .]]
بندانگشتی|257x257پیکسل|صندلی راحتی کم‌پشت، اواخر قرن ۱۶ تا ۱۸ میلادی، چوب رزوود هوانگ‌هوآلی
بندانگشتی|یک کاناپه Ta مربوط به دوران مینگ از موزه شانگهای
جایگزین=This is a Huali wood Quanyi Circular Chairs from Victoria and Albert Museum.|بندانگشتی|305x305پیکسل|یک چوب Huali Quanyi (圈椅）صندلی‌های دایره ای از موزه ویکتوریا و آلبرت.
جایگزین=This image demonstrates the openwork carving of a bed frame in Wuzhen|بندانگشتی|271x271پیکسل|نمونه‌ای از کنده‌کاری روباز روی چارچوب تخت‌خواب در ووژن.
اشکال **مبلمان چینی** در امتداد سه دودمان متمایز تکامل یافته‌اند که قدمت آنها به ۱۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی‌گردد: *قاب و پنل*، *یوغ و قفسه* (بر اساس ستون و نرده‌ای که در معماری دیده می‌شود) و تکنیک‌های ساخت *بامبو*. مبلمان خانگی چینی مستقل از مبلمان غربی به اشکال مشابه بسیاری از جمله صندلی، میز، چهارپایه، کمد، کابینت، تخت و مبل تکامل یافت. تا حدود قرن دهم میلادی، چینی‌ها روی حصیر یا سکوهای کوتاه با استفاده از میزهای کوتاه می‌نشستند، اما سپس به تدریج به استفاده از میزهای بلند با صندلی روی آوردند.

اثاثیه چینی عمدتاً از چوب ساده و صیقلی ساخته می‌شوند، اما حداقل از دودمان سونگ، گران‌ترین و لوکس‌ترین قطعات غالباً با لاکپوشانده می‌شدند، به‌طور کامل یا در بخش‌هایی از سطوح قابل مشاهده. تمامی زیرتکنیک‌های مختلف ساخت لاک چینی در ساخت اثاثیه به کار رفته‌اند و از دوره مینگ به بعد به تدریج در دسترس اقشار پایین‌تر جامعه قرار گرفتند و به‌طور گسترده استفاده شدند. اثاثیه لاک‌کاری‌شده حجاری‌شده در ابتدا تنها برای خانواده سلطنتی یا ثروتمندان بسیار مرفه قابل دسترسی بود، اما تا قرن نوزدهم، تنها بسیار گران محسوب می‌شد و عمدتاً در قطعات کوچک‌تر یا به‌عنوان بخش‌های تزئینی روی قطعات بزرگ‌تر یافت می‌شد. این سبک به‌ویژه روی پارتیشن‌ها یا پرده‌های جداکننده محبوب بود که در چین رایج بودند. استفاده از لاک همراه با مادر مروارید نیز تکنیکی بود که به‌ویژه در ساخت اثاثیه به کار گرفته می‌شد.

اثاثیه چینی معمولاً سبک است و تا حد امکان وزن کمی دارد و از این نظر چندین قرن جلوتر از اروپا بوده است. یراق‌آلات کاربردی فلزی مانند لولاها، صفحات قفل، دستگیره‌های کشو و صفحات محافظ در لبه‌ها یا پایه‌ها به کار می‌روند و اغلب تأکید قابل توجهی بر آن‌ها وجود دارد، اما در مقایسه با اثاثیه کلاسیک اروپایی، استفاده صرفاً تزئینی از فلز نادر بود. از دوره سلسله چینگ، اثاثیه‌ای که برای صادرات، عمدتاً به اروپا، ساخته می‌شد، سبک متمایزی پیدا کرد که معمولاً با اشکال متفاوتی برای مطابقت با بازارهای مقصد ساخته می‌شد و با لاک و سایر تکنیک‌ها به‌طور فراوان تزئین می‌شد.

مبلمان سنتی اولیه چینی برای نشستن یا دراز کشیدن اغلب با مواد نرم پوشانده نمی‌شد. تا دوره‌های تاریخی بسیار متاخر، کوسن‌ها، پارچه‌ها و سایر اشکال روکش در مبلمان چینی گنجانده نشده بود، که تحت تأثیر فرهنگ غربی قرار گرفته بود. منبت‌کاری روی چوب یا سایر تکنیک‌ها برای اهداف کاربردی مانند پشتی صندلی و همچنین برای دکوراسیون بسیار رایج است. دوره مینگ به عنوان «عصر طلایی» مبلمان چینی در نظر گرفته می‌شود، اگرچه نمونه‌های بسیار کمی از قطعات اولیه باقی مانده است. سبک‌های مینگ تا حد زیادی سبک مبلمان به سبک سنتی چینی را در دوره‌های بعدی تعیین کرده‌اند، اگرچه مانند سایر زمینه‌های هنر چینی، قرن‌های ۱۸ و ۱۹ شاهد رونق فزاینده‌ای بودند که برای قطعات گاهی اوقات بیش از حد استادانه استفاده می‌شد، زیرا گروه‌های وسیع‌تری در جامعه قادر به تقلید از سبک‌های دربار بودند.

## زمینه فرهنگی
آنچه اکنون به‌عنوان زیبایی‌شناسی چینی شناخته می‌شود، ریشه در چین دارد و قدمت آن به حدود ۱۵۰۰–۱۰۰۰ قبل از میلاد بازمی‌گردد. اثاثیه‌ای که در برخی آثار هنری آن دوران مشاهده می‌شود، شامل تشک‌های بافته‌شده روی کف‌های بلند است که گاهی با تکیه‌گاه برای دست‌ها همراه بوده و نشستن کنار میزهای کوتاه را فراهم می‌کرده است. در این دوران اولیه، هم قطعات ساده و هم قطعاتی که به‌طور پیچیده حکاکی و نقاشی شده بودند، در حال شکل‌گیری بودند. صندلی‌های بلند، معمولاً به‌صورت تکی، از حداقل دوره ژو شرقی (۷۷۱–۲۵۶ قبل از میلاد) به‌عنوان نماد جایگاه اجتماعی، عملاً تخت‌نشین‌ها، وجود داشته‌اند، اما با میزهایی در همان سطح همراه نبوده‌اند.

استفاده از صفحه نمایش از زمان سلسله‌های شانگ و ژو ثبت شده است که نشان می‌دهد جامعه در تمدن است و جامعه در حال پیشرفت است. در تقسیم فضا و زیباسازی محیط نقش دارد. دارای حریم خصوصی، آسایش و امنیت است.

سلسله هان هنوز روی زمین می‌نشستند و زندگی در فضای داخلی بر تخت و کاناپه متمرکز بود. عملکرد تخت‌ها نه تنها برای خوابیدن، بلکه برای صرف غذا، گفتگو و سایر فعالیت‌ها نیز بود. تعداد زیادی از آجرها و سنگ‌های پرتره سلسله هان چنین صحنه‌هایی را منعکس می‌کنند. تخت کمی با کاناپه متفاوت است. تخت از کاناپه بلندتر و از آن پهن‌تر است. علاوه بر این، در این دوره از پرده‌ها استفاده می‌شد و پرده‌هایی که روی تخت‌ها قرار می‌گرفتند نیز نقش مهمی داشتند و نشان می‌دادند که جامعه در حال پیشرفت تمدن است، در تابستان از پشه‌ها جلوگیری می‌کرد و در زمستان از باد و سرما جلوگیری می‌کرد. در عین حال، آنها نقش زیبایی‌بخشی داشتند و همچنین نشانه‌ای از هویت و ثروت بودند.

بودیسم که حدود سال ۲۰۰ میلادی وارد چین شد، ایده نشستن (بودا) بر روی یک سکوی مرتفع به جای تشک‌های ساده را با خود به همراه آورد. این سکو به عنوان یک صندلی افتخاری برای مهمانان ویژه و مقامات یا مقامات رسمی پذیرفته شد. سپس از نسخه‌های بلندتر آن برای لم دادن نیز استفاده شد که در نهایت به تخت و کاناپه تختخواب شو تکامل یافت. نسخه‌های بلندتر نیز به میزهای بلندتر تکامل یافتند. چهارپایه تاشو نیز پس از اقتباس از طرح‌های توسعه یافته توسط قبایل کوچ‌نشین در شمال و غرب، که از آنها برای راحتی و وزن کم در بسیاری از کاربردها مانند سوار شدن بر اسب استفاده می‌کردند، به‌طور مشابه گسترش یافت. بعدها، چهارپایه‌های بافته شده به شکل ساعت شنی تکامل یافتند؛ طرحی که هنوز هم در سراسر چین مورد استفاده قرار می‌گیرد.

برخی از سبک‌هایی که امروزه به‌طور گسترده به‌عنوان سبک چینی شناخته می‌شوند، بارزتر شدنشان به دوران سلسله تانگ (۶۱۸–۹۰۷ میلادی) بازمی‌گردد. شواهدی از نسخه‌های اولیه صندلی‌های گرد و صندلی‌های دارای تکیه‌گاه یوغ در این دوران یافت شده است که عموماً توسط طبقات ممتاز استفاده می‌شدند. در دو سلسله بعدی، یعنی سلسله‌های شمالی و جنوبی سونگ، استفاده از انواع مختلف مبلمان، از جمله صندلی‌ها، نیمکت‌ها و چهارپایه‌ها در سراسر جامعه چین رایج شد. دو تحول مهم در این دوران شامل پایه‌های فرورفته و میزهای باریک‌شده بود. طرح‌های جدیدتر و پیچیده‌تر معمولاً محدود به استفاده رسمی و طبقات بالای جامعه بودند.

در سلسله سونگ، مبلمان بلند برای نشستن با پاهای آویزان، جایگاه کاملاً غالبی را اشغال می‌کرد. نشستن با پاهای آویزان به یک حالت ثابت تبدیل شده است و زندگی روزمره در تاریخ چین اساساً تغییر کرده است که به حالت نشستن بستگی دارد. مبلمان در سلسله سونگ ویژگی‌های صافی و زیبایی را در سبک کلی خود نشان می‌دهد. تزئینات آن از سبک پنج سلسله به ارث رسیده و ساده و ظریف است. تزئینات کنده‌کاری در مقیاس بزرگ را ایجاد نمی‌کند، بلکه فقط از تزئینات محلی برای ایجاد نقطه پایان استفاده می‌کند.

در آغاز سلسله چینگ، سبک مبلمان مینگ ادامه یافت. فناوری مبلمان سنتی چینی تا دوره‌های یونگ‌ژنگ و چیان‌لونگ سلسله چینگ توسعه یافت و مدرسه‌ای با سبک چینگ شکل گرفت که با مبلمان سبک مینگ متفاوت بود. سلسله چینگ شاهد دوران کانگ‌شی، یونگ‌ژنگ و چیان‌لونگ بود و در آن زمان، گرایشی تجملی و افراطی برای دنبال کردن ثروت، لوکس بودن و تشریفات در فرهنگ اجتماعی مشاهده می‌شد. این سبک با مبلمان سبک مینگ تضاد شدیدی داشت و به همین دلیل در تاریخ مبلمان چین به آن «مبلمان سبک چینگ» گفته می‌شود. مبلمان سبک چینگ از مواد ضخیم و سنگین ساخته می‌شود و تنوع و تزئینات آن به دنبال نوآوری است. تزئینات مبلمان سبک چینگ بیشتر به دنبال پر بودن، ثروت و شکوه است و از ترکیب مواد و فرآیندهای گوناگون استفاده می‌شود.

مبلمان مدرن‌تر چینی در طول زمان ویژگی‌های متمایز و منحصربه‌فرد خود را توسعه دادند. از جمله این ویژگی‌ها می‌توان به استفاده از روکش لاکی ضخیم، حکاکی‌های دقیق، تزئینات نقاشی شده و ترکیب زیبایی‌شناسی با کاربردی بودن طراحی اشاره کرد. این سبک، همچنان بر ترکیب عملکرد و زیبایی تأکید داشت و در عین حال جلوه‌ای فاخر و هنری به فضا می‌بخشید. تا قرن نوزدهم، نفوذ طراحی خارجی در مبلمان چینی بسیار محدود بود. دلیل اصلی این امر، تلاش‌های نخبگان حاکم برای محدود کردن تجارت خارجی و کنترل جریان کالاها و ایده‌ها بود. به همین دلیل، سبک مبلمان چینی به مدت طولانی توانست هویت هنری و تکنیکی ویژه خود را حفظ کند و تنها پس از افزایش تعاملات تجاری و فرهنگی با غرب بود که تأثیر سبک‌ها و روش‌های طراحی خارجی به‌تدریج در مبلمان چینی مشاهده شد. این روند نشان‌دهنده ترکیب ماهرانهٔ سنت‌های داخلی با نیازهای کاربردی و حفاظت از هویت فرهنگی در طراحی مبلمان در چین بود.

در دهه‌های اخیر، روندی برای طراحی مجدد مبلمان چینی با نگاهی مدرن‌تر وجود دارد. کیفیت استثنایی و نوآوری مبلمان مرتبط با آنچه که قبلاً به عنوان «*طراحی جدید چینی*» شناخته شده است، بدون شک ارزیابی مجدد قابل توجهی از طراحی معاصر چینی را به‌طور کلی آغاز خواهد کرد. اولین چیزی که باید در مورد *طراحی جدید چینی* درک کرد این است که این جنبش، در درجه اول یک جنبش اصلاح طراحی است. این جنبش که از نظر ایدئولوژیک هدایت می‌شود، مسئول یک رنسانس خارق‌العاده در طراحی مبلمان چینی بوده است که اولین جوانه‌های آن در اواخر دهه ۱۹۸۰ با طراحی‌های ساموئل چان در بریتانیا به‌طور جداگانه پدیدار شد. فرایند ادغام فرهنگ سنتی و سبک معاصر در مبلمان توسط طراحانی مانند ژو شیائوجی، چی وینگ لو، چن رنی، شان فان، شی جیانمین و سونگ تائو آغاز شد، اما از آن زمان بسیاری دیگر به این جنبش پیوسته‌اند، به ویژه ال‌وی یونگ‌ژونگ، لیدون نری، روسانا هوم جیانگ کیونگر، جف شی دایو، ون هائو، شن بائوهونگ، استودیو MVW، چن داروی، ژونگ سونگ، چن یانفی و جری چن.

در طول سلسله‌های مینگ و چینگ، ممنوعیت‌های قبلی واردات لغو شد و این امر امکان ورود مقادیر بیشتر و انواع چوب از سایر نقاط آسیا را فراهم کرد. استفاده از چوب متراکم‌تر منجر به کارهای بسیار ظریف‌تر، از جمله نجاری‌های پیچیده‌تر، شد. یک میز امپراتوری مینگ که کاملاً با لاک حک شده پوشانده شده و اکنون در لندن است، یکی از بهترین آثار باقی مانده از آن دوره است.

## نگارخانه

پرونده:Huanghuali_wood_furniture,_China,_-_Nelson-Atkins_Museum_of_Art_-_DSC09138.JPG|جایگزین=| مبلمان چوبی هوانگوالی، چین، - موزه هنر نلسون-اتکینز
پرونده:Chinese_style_furniture_in_Bang_Pa_In_Chinese_style_palace.JPG|جایگزین=| مبلمان به سبک چینی در کاخی به سبک چینی در بنگ پا
پرونده:Qing_Furniture.jpg|جایگزین=| مبلمان چینگ
پرونده:Ming_Furniture_01.jpg|جایگزین=| مبلمان مینگ
پرونده:Ming_Furniture_02.jpg|جایگزین=| مبلمان مینگ
پرونده:HK_SWCC_上環文娛中心_Sheung_Wan_Civic_Centre_6th_Floor_Exhibition_Gallery_中信國際拍賣_Sincerity_Auction_preview_Chinese_furniture_armchairs_Nov_2018_IX1_01.jpg|جایگزین=| صندلی‌های راحتی چینی
پرونده:Qing_Red_Lacquer_Furniture.jpg|جایگزین=| مبلمان لاک قرمز چینگ
پرونده:Landscape_with_Pavilion_Screens_by_Yuan_Jiang_and_Wang_Yun,_1720_(2).jpg|جایگزین=| منظره با پرده‌های پاویون اثر یوان جیانگ و وانگ یون، ۱۷۲۰
پرونده:Ming_Furniture_Models_from_Tomb_of_Pan_Yongcheng_02.jpg|جایگزین=| مدل‌های مبلمان مینگ از مقبره پان یونگ‌چنگ
پرونده:HK_Central_禮賓府_Government_House_開放日_Open_Day_interior_furniture_Horse_in_art_April-2012.jpg|جایگزین=| مبلمان داخلی روز درهای باز کاخ دولت مرکزی هنگ کنگ، اسب در هنر
پرونده:Design_for_Export_Furniture_MET_DP807524.jpg|جایگزین=| صندلی سنتی چینی.
پرونده:Chinese_bed,_19th_century.jpg|جایگزین=| تخت سنتی چینی، قرن نوزدهم
پرونده:Design_for_Export_Furniture_MET_DP807526.jpg|جایگزین=| صندلی و میز سنتی.
پرونده:Chinese_garden_seat,_Qing_dynasty,_mid_19th_century,_hongmu_wood,_HAA.JPG|جایگزین=| صندلی باغ چینی، سلسله چینگ، اواسط قرن نوزدهم، چوب قرمز
پرونده:Chinese_clothes_rack,_Qing_dynasty,_dated_1823,_hongmu_wood,_Honolulu_Academy_of_Arts.JPG|جایگزین=| رخت آویز چینی، مربوط به سلسله چینگ، مربوط به سال ۱۸۲۳، چوب هونگمو، آکادمی هنر هونولولو
پرونده:Tea_caddy,_Chinese_-_Indianapolis_Museum_of_Art_-_DSC00646.JPG|جایگزین=| ظرف چای، چینی - موزه هنر ایندیاناپولیس
پرونده:象牙插屏-Pair_of_Table_Screens_with_Flowers_and_Birds_MET_ASA5.jpg|جایگزین=| یک جفت پرده رومیزی با طرح گل و پرنده
پرونده:Chinese_Poems_and_Calligraphy_MET_LC-TR_189_2ab_2019_sr1-003.jpg|جایگزین=| صفحه نمایش اشعار و خوشنویسی چینی
پرونده:明晚期_嵌螺鈿漆花鳥紋座屏-Table_screen_MET_DP-14362-001.jpg|جایگزین=| صفحه نمایش میز اواخر سلسله مینگ
پرونده:明晚期_嵌螺鈿漆花鳥紋座屏-Table_screen_MET_DP-14362-002.jpg|جایگزین=| صفحه نمایش میز اواخر سلسله مینگ
پرونده:清晚期_盧葵生款_剔紅郭子儀賀壽圖屏風-Screen_with_birthday_celebration_for_General_Guo_Ziyi_MET_DP211894.jpg|جایگزین=| صفحه نمایش چینی با جشن تولد ژنرال گوئو زییی
پرونده:Qing_Screen_Set_on_a_Stand_02.jpg|جایگزین=| مجموعه صفحه نمایش Qing روی پایه
پرونده:Qing_Screen_Set_and_Chair_with_Ivory_Inlay.jpg|جایگزین=| ست پرده و صندلی کینگ با منبت کاری عاجی


## جستارهای وابسته
* نجاری در چین باستان

## منابع

رده:تاریخ اثاث
رده:هنرها در چین