جیووانی مگلی

**جیووانی مگلی** (;  – ) ژنرال ایتالیایی در طول جنگ جهانی دوم بود.

## زندگی‌نامه
ماگلی در ۲۷ ژوئن ۱۸۸۴ در بارسلونا پوتزو دی گوتو، فرزند دیومده ماگلی و آنتونیا کالکانیو، متولد شد. پس از گذراندن دوره سه ساله در آکادمی نظامی سلطنتی پیاده‌نظام و سواره نظام مودنا، در سال ۱۹۰۸، به عنوان اولین نفر از دوره خود با درجه ستوان دوم پیاده‌نظام فارغ‌التحصیل شد و به هنگ ۴۷ پیاده «فرارا» منصوب شد.

در سال ۱۹۱۱، او در طول جنگ ایتالیا و ترکیه در لیبی جنگید. او حتی پس از پایان خصومت‌ها علیه ترکیه در آنجا ماند و در عملیات ضد چریکی شرکت کرد و در سال ۱۹۱۳ نشان شجاعت دریافت کرد. در همان سال، او به‌طور خلاصه در مدرسه کاربردی پیاده‌نظام تدریس کرد.

در آوریل ۱۹۱۵، او کاپیتان هنگ دهم پیاده‌نظام «رجینا» بود و با این واحد، پس از ورود پادشاهی ایتالیا به جنگ در ۲۴ مه، در دومین نبرد ایزونزو (از ۱۸ ژوئیه تا ۳ اوت) شرکت کرد و اولین مدال برنز شجاعت نظامی خود را در ۲۲ ژوئیه دریافت کرد. او دستیار فرمانده گردان خود شد و در طول سومین نبرد ایزونزو، مدال برنز دیگری برای شجاعت نظامی دریافت کرد. او بعداً به مدت یک سال و نیم به ستاد کل سپاه نهم در دره کوردول علیا منتقل شد که شایسته ذکر در گزارش‌ها بود. پس از ارتقاء به درجه سرگردی، به فرماندهی عالی منتقل شد و تا پایان جنگ در آنجا خدمت کرد. در آنجا با اوگو کاوالرو دوست شد.

در اوایل دوران پس از جنگ، او بخشی از کمیسیونی بود که مسئول تهیه پیش‌نویس پیمان صلح با اتریش بود و برای انجام مأموریت‌های ویژه به اتریش اعزام شد. از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۵ فرماندهی یک گردان از هنگ ۴۷ پیاده‌نظام را بر عهده داشت، سپس به ستاد کل بازگشت. پس از ارتقاء به درجه سرهنگ دومی در سال ۱۹۲۸، رئیس ستاد لشکر نظامی مسینا شد؛ در سال ۱۹۳۲ به درجه سرهنگی رسید و فرماندهی هنگ ۸۳ پیاده‌نظام «ونیز» به او سپرده شد.

در سال ۱۹۳۴ به عنوان رئیس ستاد سپاه سیزدهم ارتش در کالیاری منصوب شد و از سال ۱۹۳۵ به عنوان رئیس دبیرخانه و دفتر ستاد کل در رم خدمت کرد. در سال ۱۹۳۸ برای مطالعاتی در مورد معاهدات مربوط به سربازان و صلیب سرخ در لندن و ژنو بود.

همچنین در سال ۱۹۳۸، پس از ارتقاء به درجه سرتیپ، فرماندهی لشکر ۱۳۱ زرهی سنتارو را بر عهده گرفت که در سال ۱۹۳۹ به آلبانی اعزام شد و در سال‌های ۱۹۴۰–۱۹۴۱ در جنگ یونان و ایتالیا شرکت کرد. در طول این نبرد، او کمی زخمی شد، اما فرماندهی لشکر خود را حفظ کرد و بعداً به مدت یک ماه جایگزین فرمانده زخمی لشکر ۳۷ پیاده‌نظام مودنا شد که در بخش حساسی از جبهه مستقر شده بود و از یک بحران جدی جلوگیری کرده و حملات مکرر یونانی‌ها را دفع می‌کرد. به همین دلیل در ژوئیه ۱۹۴۱ به خاطر شایستگی جنگی به سرلشکر ارتقا یافت.

در فوریه ۱۹۴۱، اوگو کاوالرو، رئیس ستاد کل، به عنوان افسر ستاد به فرماندهی عالی فراخوانده شد. در پایان سال ۱۹۴۲، به دلیل انجام وظایف محوله به او به شیوه‌ای عالی، به درجه سپهبدی ارتقا یافت. او از ۲۳ فوریه ۱۹۴۱ تا ۵ فوریه ۱۹۴۳ مسئول کل ستاد کل بود.

در مارس ۱۹۴۳ فرماندهی سپاه هفتم ارتش که برای انجام وظایف اشغال در کورسیکا مستقر بود به او واگذار شد و فرمانده کل نیروهای مسلح ایتالیا در کورسیکا، حدود ۸۰۰۰۰ نفر، شد. ۱۲۰۰۰ سرباز آلمانی نیز در جزیره حضور داشتند. در ۴ سپتامبر به ماگلی دستور داده شد که در صورت حمله آلمانی‌ها، آنها را از کورسیکا اخراج کند. این دستور در پی آتش‌بس کاسیبیله که روز قبل امضا شده بود، صادر شد، اما تا ۸ سپتامبر همچنان مخفی نگه داشته شد. پس از اعلام آتش‌بس، پس از برخی سردرگمی‌های اولیه و مذاکرات بی‌ثمر، ماگلی دستور حمله به تیپ «رایشفورر-اس‌اس» وافن-اس‌اس را صادر کرد. سربازان ایتالیایی در کنار مقاومت کورسیکا جنگیدند و در ۱۴ سپتامبر، نیروهای فرانسه آزاد که در آژاکسیو پیاده شده بودند، به آنها پیوستند. جنگ در ۴ اکتبر ۱۹۴۳ پایان یافت، زمانی که آخرین نیروهای آلمانی، با از دست دادن حدود ۱۴۰۰ کشته یا اسیر، کرس را به مقصد ایتالیا ترک کردند. نیروهای ماگلی ۷۰۰ تلفات متحمل شده بودند.

پس از عقب‌نشینی نیروهای ایتالیایی از کرس در اواخر سال ۱۹۴۳، ماگلی فرماندهی نیروهای مسلح ساردینیا و بعداً فرماندهی سپاه سیزدهم را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۴۴، او برای انجام مأموریت‌های ویژه در اختیار وزارت جنگ قرار گرفت.

ماگلی در سال ۱۹۵۷ ارتش را ترک کرد و در سال ۱۹۶۹ در باری درگذشت.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۹۶۹ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۴ (میلادی)
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی دوم اهل ایتالیا