open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
ایل پلی‌تکنیک

***ایل پلی‌تکنیک*** () یک مجله فرهنگی و ادبی کمونیستی بود که بین سال‌های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ در میلان، ایتالیا منتشر می‌شد. در اولین سرمقاله آمده بود که این مجله از مجله‌ای با همین نام الهام گرفته شده است که توسط کارلو کاتانئو در سال ۱۸۳۹ تأسیس شده و تا سال ۱۸۴۵ منتشر می‌شد. اگرچه این نشریه عمر کوتاهی داشت، اما *ایل پلی‌تکنیکو* برجسته‌ترین مجله در ایتالیا در دوران فعالیت خود بود.

## تاریخچه و مشخصات
*ایل پلی‌تکنیکو* اولین بار در میلان به صورت هفتگی در ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۵ منتشر شد. این مجله آشکارا وابسته به حزب کمونیست بود. جولیو ایناودی ناشر و الیو ویتورینی سردبیر مجله بودند. فرانکو فورتینی، شاعر و نظریه‌پرداز مارکسیست ایتالیایی، یکی از اعضای هیئت تحریریه *ایل پلی‌تکنیکو* بود. از ۱ مه ۱۹۴۶، این مجله به صورت ماهانه منتشر می‌شد.

ایده پشت تأسیس *ایل پلی‌تکنیکو*، بازسازی فرهنگ ایتالیا پس از تجربه فاشیسم بود. این ایده در ابتدا توسط یک فیلسوف کاتولیک کمونیست، فلیچه بالبو، در سال ۱۹۴۵ توسعه داده شد *ایل پلی‌تکنیکو* همچنین با هدف فراهم کردن بستری دموکراتیک برای بحث‌های ادبی تأسیس شد. فرهنگ را به عنوان راهنمایی برای سیاست در نظر می‌گرفت. این رویکرد مشابه رویکردی بود که توسط متفکر فرانسوی ، ژان پل سارتر، حمایت می‌شد و کاملاً مخالف درک پالمیرو تولیاتی از فرهنگ به عنوان چیزی کم‌اهمیت‌تر از دستورالعمل‌های حزبی بود.

*ایل پلی‌تکنیکو* از پوشش ندادن آثار هنرمندان غیرکمونیست خودداری کرد و ترجمه‌هایی از نویسندگان مشهوری مانند ارنست همینگوی، تی. اس. الیوت، فرانتس کافکا و جیمز جویس را منتشر کرد. ترجمه آثار ادبی این نویسندگان و دیگر نویسندگان بین‌المللی یکی از ویژگی‌های بارز این مجله بود. همچنین داستان‌های تصویری از لوئیجی کروچنزی منتشر می‌کرد. ایتالو کالوینو از جمله همکاران این مجله بود و در واقع، او کار خود را به عنوان روزنامه‌نگار در این مجله آغاز کرد.

به دلیل اختلاف بین پالمیرو تولیاتی، رهبر حزب کمونیست، و الیو ویتورینی و سیاست سردبیری آن *، ایل پلی‌تکنیکو* حمایت حزب کمونیست را از دست داد. این مجله سرانجام در دسامبر ۱۹۴۷ انتشار خود را متوقف کرد. سی و نهمین شماره، آخرین شماره‌ای بود که تعطیلی مجله را اعلام نکرد.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۵ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۵ (میلادی)
رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
رده:مجله‌های منتشرشده در میلان
رده:مجله‌های منحل‌شده در ۱۹۴۷ (میلادی)
رده:مجله‌های هفتگی ایتالیا
جیمی مک‌اینتایر

**جیمز آلفرد مک‌اینتایر**  (۳۱ اکتبر ۱۸۷۸–۱۹۵۴) بازیکن فوتبال اهل انگلستان بود که در تیم‌های ساوت‌همپتون، کاونتری سیتی و فولام مربیگری کرد.

## افتخارات
### به عنوان مربی
**ساوت‌همپتون**
* لیگ دسته سوم جنوب فوتبال انگلستان: ۲۲–۱۹۲۱

### فولام
* لیگ دسته سوم جنوب فوتبال انگلستان: ۳۲–۱۹۳۱

## منابع
5. Hornby, Mark (2020). SUPREMOS: Jimmy McIntyre. Coventry City Football Club. https://www.ccfc.co.uk/news/2020/july/supremos-james-mcintyre/

## پیوند به بیرون
* 
*Feature on Fulham F.C. website

رده:بازیکنان باشگاه دارلاستون تاون
رده:بازیکنان باشگاه ریدینگ
رده:بازیکنان باشگاه کاونتری سیتی
رده:بازیکنان باشگاه نوتس کانتی
رده:بازیکنان باشگاه والسال
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل انگلستان
رده:درگذشتگان ۱۹۵۹ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۷۸ (میلادی)
رده:فاقد روز درگذشت
رده:مربیان باشگاه فوتبال ساوت‌همپتون
رده:مربیان باشگاه فوتبال فولهام
رده:مربیان باشگاه فوتبال کاونتری سیتی
رده:مربیان فوتبال اهل انگلستان
رده:مربیان لیگ برتر جنوبی
رده:مربیان لیگ فوتبال
کوادرنی پیاسنتینی

***کوادرنی پیاسنتینی*** () یک مجله سیاسی و فرهنگی چپ‌گرا بود که بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۸۴ با وقفه‌هایی در پیاچنزا، ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله یکی از رسانه‌های نظری-سیاسی چپ نو و یکی از اولین نشریات با موضع طرفدار چین در ایتالیا بود.

## تاریخچه و مشخصات
دفترچه‌های پیاچنزا توسط پیرجورجیو بلوکیو و گراتزیا چرچی در پیازنتزا در سال ۱۹۶۲ تأسیس شد. این مجله به سنت «پولیتیکنیکو»، مجله فرهنگی و ادبی کمونیستی مبتنی بر میلان که بین سال‌های ۱۹۴۵ و ۱۹۴۷ منتشر می‌شد، ادامه داد.

*مجله دفترچه‌های پیاچنزا* تا سال ۱۹۸۰ به صورت دوماهنامه منتشر می‌شد و انتشار آن در سال ۱۹۸۴ متوقف شد این مجله توسط پیرجورجیو بلوکیو مدیریت می‌شد. از سال ۱۹۷۱ توسط یک کمیته مدیریتی اداره می‌شد. این مجله مقالاتی در مورد جنبش دانشجویی سال ۱۹۶۸ و انتقاد از جامعه سرمایه‌داری منتشر می‌کرد. پس از سال ۱۹۶۵، شروع به بحث در مورد جنبش حقوق مدنی آمریکا، جنگ ویتنام و انقلاب فرهنگی چین کرد.

نویسندگان *مجله کوادرنی پیاسنتینی* از حزب کمونیست ایتالیا (PCI) و دیگر گروه‌های کمونیستی پیشرو آن دوره در ایتالیا انتقاد می‌کردند. دلیل این مخالفت با پی سی ای، سیاست غیرانقلابی حزب بود. اگرچه نویسندگان *کوادرنی پیاسنتینی* ایدئولوژی همگنی نداشتند، اما همگی پیرو ضد میانه‌روی، ضد اصلاح‌طلبی و آزادی‌خواهی بودند. آنها همچنین موضع طرفدار چین داشتند. از نویسندگان برجسته *کوادرنی پیاسنتینی* می‌توان به فرانکو فورتینی، گوفردو فوفی، جیووانی جودیچی و آلبرتو آسور روزا اشاره کرد. این مجله بیشتر توسط دانشجویان چپ‌گرای دانشگاه خوانده می‌شد. در سال‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۷۰ توانست ۱۳۰۰۰ نسخه بفروشد.

چند کتاب در مورد *کوادرنی پیاسنتینی* وجود دارد، که یکی از آنها توسط جیاکومو پونترمولی در سال ۲۰۱۷ منتشر شده است.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۶۲ (میلادی) در ایتالیا
رده:پیاچنزا
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۶۲ (میلادی)
رده:مجله‌های دوماهانه ایتالیا
لا راکولتا

***لا راکولتا*** () یک مجله ادبی ماهانه بود که بین مارس ۱۹۱۸ و فوریه ۱۹۱۹ در بولونیا، ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله در طول انتشار خود، یکی از بسترهای مهم برای بحث در مورد توسعه رویکردی جدید نسبت به جنبش‌های ادبی ایتالیا در این کشور بود.

## تاریخچه و مشخصات
*لا راکولتا* اولین بار در ۱۵ مارس ۱۹۱۸ در بولونیا منتشر شد. ناشر آن جاده اصلی بود. این مجله به صورت ماهانه منتشر می‌شد و توسط جوزپه رایموندی که آن را با ریکاردو باچلی بنیانگذاری کرد، ویرایش می‌شد. همکاران دائمی مجله شامل ریکاردو باچلی، وینچنزو کاردارلی، لورنزو مونتانو، و اورلیو سافی بودند. این مجله نقاشی‌ها و نوشته‌های کاراواجو، جورجیو د چیریکو، جورجیو موراندی و آردنگو سوفیچی را به نمایش می‌گذاشت. کتاب سوفیچی اصول اولیه زیبایی‌شناسی آینده‌نگر () بین ژوئن و اوت ۱۹۱۸ در این مجله به صورت سریالی منتشر شد و سپس در سال ۱۹۲۰ توسط انتشارات والکی منتشر شد این کتاب همچنین در سایر مجلات ایتالیایی، از جمله *[[لا وس (مجله)]]* و ارزش‌های پلاستیکی به صورت سریالی منتشر شد.

هدف مجله *«لا راکولتا»* احیای فعالیت‌های فرهنگی بلافاصله پس از جنگ جهانی اول بود این مجله با دیدگاه آوانگارد غالب اتخاذ شده در ایتالیای پیش از جنگ مخالفت می‌کرد و تلاش می‌کرد رویکردی جدید نسبت به هنر ایتالیایی بر اساس سنت ملی ایجاد کند. این مجله از جنبش هنری *«بازگشت به نظم»* یا «رنسانس پلاستیکی ایتالیایی» از طریق هنرمندان متافیزیکی که نمونه بارز آن کاراواجو بود، حمایت می‌کرد.

*لا راکولتا* در ۱۵ فوریه ۱۹۱۹ با انتشار دو شماره با شماره‌های ۱۱ و ۱۲ منحل شد. این مجله الگویی برای دو مجله دیگر شد: *والوری پلاستیکی* و *لا روندا*.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۱۸ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۱۸ (میلادی)
رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
ریناسکیتا

***ریناسکیتا*** () یک مجله سیاسی و فرهنگی بود که بین سال‌های ۱۹۴۴ تا مارس ۱۹۹۱ در رم، ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله یکی از رسانه‌های حزب کمونیست ایتالیا (پی سی ای) بود.

## تاریخچه و مشخصات
*ریناسیتا* در سال ۱۹۴۴ تأسیس شد. بنیان‌گذار آن پالمیرو تولیاتی، رهبر حزب کمونیست ایتالیا، بود. او این مجله را پس از بازگشت به ایتالیا از تبعید در مسکو راه‌اندازی کرد. او همچنین تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۴ سردبیری این مجله را بر عهده داشت. *ریناسیتا* که به صورت ماهانه منتشر می‌شد، دفتر مرکزی آن در رم بود. این روزنامه ارگان رسمی حزب کمونیست ایتالیا بود.

*ریناسیتا* به عنوان راهنمای ایدئولوژیک برای مبارزان و احیای جنبش مارکسیستی تأسیس شد. این مجله استدلال می‌کرد که حزب کمونیست جامع‌ترین دیدگاه را در مورد منافع ملت دارد. این مجله تلاش کرد تا ترکیبی از گرامشی و استالین ایجاد کند. پس از مرگ استالین در سال ۱۹۵۳، *ریناسیتا* او را به عنوان یک مارکسیست تمام عیار توصیف کرد.

یکی از مباحثی که مرتباً در *ریناسیتا* مطرح می‌شد، مقاومت در برابر فاشیست‌ها بود. همچنین شماره ویژه‌ای در مورد مقاومت منتشر کرد و جیزلا فلوریانینی از جمله نویسندگان آن بود. از دیگر نویسندگان برجسته می‌توان به کارلو برناردینی، جووانی برلینگوئر، فائوستو برتینوتی و جولیو کوئرسینی اشاره کرد.

از سال ۱۹۶۲، *مجله ریناسکیتا* به صورت هفتگی منتشر می‌شد. در دهه ۱۹۶۰، این مجله تحلیل‌های دقیقی در مورد شکاف چین و شوروی ارائه می‌داد. در همان دوره، مقالات زیادی در مورد رابطه بین سوسیالیسم و دموکراسی و بین دولت و حزب منتشر می‌کرد. این مقالات، اگرچه توسط نویسندگان مختلف نوشته شده بودند، اما عموماً به این نتیجه رسیدند که حکومت متمرکز، سانسور، جزم‌اندیشی ایدئولوژیک و اجبار اداری باید محکوم شوند.

این مجله در دهه ۱۹۸۰ مرتباً مقالاتی در مورد مسائل زیست‌محیطی منتشر می‌کرد. *ریناسیتا* به دلیل پایین بودن تیراژ در اواخر دهه ۱۹۸۰، انتشار خود را موقتاً متوقف کرد. این مجله به زودی دوباره منتشر شد، اما انتشار آن در مارس ۱۹۹۱ دوباره متوقف شد. آلبرتو آسور روزا آخرین سردبیر این مجله بود.

## مدیران
منبع:
* پالمیرو تولیاتی (۱۹۴۴–۱۹۶۴)
* جیان کارلو پاجتا (۱۴ اکتبر ۱۹۶۴–۱۴ دسامبر ۱۹۶۶)
* الساندرو ناتا (۱۹۷۰–۱۹۷۲)
* جراردو کیارومونته (۱۹۷۲–۱۹۷۵)
* آلفردو رایشلین (۱۹۷۵–۱۹۷۷)
* آدالبرتو مینوچی (۱۹۷۷–۱۹۷۹)
* آلبرتو آسور روزا (۳۱ ژوئیه ۱۹۸۹–۲۴ فوریه ۱۹۹۱)

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:انحلال‌های ۱۹۹۱ (میلادی) در ایتالیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۴ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:مجله‌های فرهنگی منحل‌شده
رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
رده:مجله‌های منتشرشده در رم
رده:مجله‌های هفتگی ایتالیا
انقلاب لیبرال

انقلاب لیبرال (به ایتالیایی: ***La Rivoluzione*** *Liberale*) یک مجله لیبرال ضد فاشیستی ایتالیایی بود که بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۵ به صورت هفتگی در تورین منتشر می‌شد. این مجله بیشتر به خاطر بنیانگذارش، پیرو گوبتی، شناخته می‌شود.

## تاریخچه و مشخصات
*مجله انقلاب لیبرال (La Rivoluzione Liberale)* در سال ۱۹۲۲ توسط گوبتی در تورین تأسیس شد و اولین شماره آن در ۱۲ فوریه همان سال منتشر شد. گوبتی همچنین سردبیر این مجله بود که به صورت هفتگی توسط لوئیجی ایناودی منتشر می‌شد. ناشر آن یک شرکت کوچک متعلق به گوبتی بود.

در اولین شماره، *مجله انقلاب لیبرال* خود را به عنوان محفلی برای بحث در مورد مشکلات مربوط به نظام سیاسی و زندگی مدنی و فرهنگی پادشاهی ایتالیا اعلام کرد. این مجله تلاش کرد تا خوانندگان خود را در مورد ریشه‌های این مشکلات و نظریه‌های گوبتی در مورد حکومت، و دیدگاه‌های او در مورد یک سنتز سیاسی جدید، آگاه کند. گوبتی از این مجله به عنوان وسیله‌ای برای ارائه یک انقلاب لیبرال استفاده کرد، انقلابی که به گفته او ایتالیا آن را تجربه نکرده بود. یکی از نویسندگان آن، همسرش آدا گوبتی بود. به دلیل مخالفت با ایتالیای فاشیست و سیاست‌های آن، این مجله بارها توقیف شد و در نوامبر ۱۹۲۵ برای همیشه تعطیل شد.

گوبتی مخالفت خود را با حکومت فاشیستی ایتالیا در مجله دیگری به *[[ایل بارتی|نام ایل بارتی]]*، که آن هم توسط خودش تأسیس شده بود، ادامه داد.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۲۲ (میلادی) در ایتالیا
رده:سانسور در ایتالیا
رده:ضدفاشیسم در ایتالیا
رده:لیبرالیسم در ایتالیا
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۲۲ (میلادی)
سینا موحد

**سینا موحد** (زادهٔ ۶ خرداد ۱۳۸۹ در اهواز - ) یک شطرنج‌باز ایرانی دارای عنوان استادبزرگ شطرنج است. 

## زندگی
پدرش معلم فیزیک و مادرش کارمند دادگستری است. سینا موحد در ۱۴ سال و یکماهگی استاد بزرگ شطرنج شده است. بدین ترتیب وی جوان‌ترین شطرنجباز ایرانی شد که موفق به کسب عنوان استاد بزرگی شطرنج شده است. این عنوان پیش از این در اختیار علیرضا فیروزجا بود. فیروزجا وقتی ۱۴ سال و ۸ ماه داشت، به عنوان استاد بزرگی شطرنج دست یافت.

اولین نتیجه مهم او قهرمانی در مسابقات برق‌آسای زیر ۸ سال ایران بود و در ۱۰ سالگی به‌عنوان نفر دهم از میان ۱۶ بازیکن وارد شد. او در مسابقات جهانی شطرنج سریع نوجوانان فیده ۲۰۲۰ که به دلیل همه‌گیری کرونا به‌صورت آنلاین برگزار شد، قهرمان شد. در ۱۳ سالگی، پس از افزایش حدود ۳۰۰ واحدی ریتینگ از ژوئیه ۲۰۲۲، عنوان استاد فیده به او اعطا شد. در ژانویه ۲۰۲۴، برای اولین بار در بین ۱۰۰ شطرنج‌باز برتر جوان قرار گرفت و استاد بین‌المللی شد. در اکتبر ۲۰۲۴، عنوان استاد بزرگ را دریافت کرد و جوان‌ترین استاد بزرگ ایرانی شد.

## منابع

* 

رده:افراد زنده
رده:اهالی اهواز
رده:زادگان ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:شطرنج‌بازان اهل ایران
رده:قهرمانان شطرنج رده‌های سنی زیرهیجده‌سال جهان
رده:استادان بین‌المللی شطرنج
رده:استادبزرگان شطرنج
رده:شطرنج‌بازان سده ۲۱ (میلادی)
مجله لا روندا

***لا روندا*** () یک مجله ادبی بود که بین آوریل ۱۹۱۹ تا نوامبر ۱۹۲۲ در رم، پادشاهی ایتالیا، منتشر می‌شد. در دسامبر ۱۹۲۳ یک شماره ویژه نیز منتشر شد.

## تاریخچه و مشخصات
*لا روندا* اولین بار در ۲۳ آوریل ۱۹۱۹ منتشر شد. این مجله توسط شاعر و نویسنده لورنزو مونتانو تأسیس شد. این مجله ماهانه منتشر می‌شد و دفتر مرکزی آن در رم بود. این مجله با الگوبرداری از مجله *لا راکولتا،* مستقر در بولونیا، طراحی شده بود.

وینچنزو کاردارلی، اورلیو ای. سافی، ریکاردو باچلی، آنتونیو بالدینی، برونو باریلی، امیلیو چکی و لورنزو مونتانو اعضای هیئت تحریریه آن در سال اول بودند. از سال دوم فقط کاردارلی و سافی به خدمت در این سمت ادامه دادند. علاوه بر این، کاردارلی سردبیر *لا روندا* بود. پس از تعطیلی *لا راکولتا* در فوریه ۱۹۱۹، جوزپه ریموندی، سردبیر آن، به عنوان دبیر *به لا روندا* پیوست و مدتی این سمت را بر عهده داشت.

هدف *لا روندا* تقویت رویکرد ادبی مدرنیستی بود که از ارزش‌های ادبیات به عنوان یک سبک حمایت می‌کرد. در اولین سرمقاله، کاردارلی استدلال کرد که زمان آن رسیده است که بر مدرنیسم ایتالیایی که به دلیل جنگ جهانی اول به تأخیر افتاده بود، تمرکز شود. این مجله موفق به ایجاد یک جنبش ادبی به نام *روندیسمو* شد که به شدت از جنبش فوتوریسم انتقاد می‌کرد و پیروان آن را *ویرانگر ادبی* می‌نامید. اگرچه برنامه آن هرگز به‌طور کامل اجرا نشد، اما به جای آزمایش، کمال کلاسیک را پیشنهاد می‌کرد و به لئوپاردی و مانزونی به عنوان الگوهای سبکی اشاره می‌کرد. *لا روندا* از شرکت در بحث‌های سیاسی اجتناب می‌کرد. در عوض، تلاش کرد تا با محافل ادبی بین‌المللی ارتباط برقرار کند تا آثار ادبی ایتالیایی را بیشتر بشناساند. این مجله رویکردی نخبه‌گرایانه داشت و توسط توده مردم خوانده نمی‌شد.

*لا روندا* سه بخش اصلی داشت: بحث در مورد امور ادبی و فرهنگی، آثار و نظریه‌های مهم ادبی و بخش نقد که شامل نامه‌ها و گزارش‌هایی در مورد مجلات دیگر می‌شد. از جمله نویسندگان برجسته این مجله می‌توان به گولیلمو فررو، ویلفردو پارتو، فیلیپو بورزیو، جوزپه ریموندی، آلبرتو ساوینیو، آردنگو سوفیچی و کارلو کارا اشاره کرد. از میان آنها، آردنگو سوفیچی به دلیل موضع غیرسیاسی و اصرار مجله بر بازگشت به سبک ادبی رسمی، خیلی زود از آن جدا شد. *لا روندا* همچنین ترجمه‌هایی از آثار رابرت لویی استیونسون، هرمان ملویل، گیلبرت کیت چسترتون، هیلایر بلوک، جورج برنارد شاو، ادگار لی مسترز و توماس هاردی را منتشر کرد.

انتشار *روزنامه «لا روندا»* در نوامبر ۱۹۲۲ پس از انتشار ۳۴ شماره متوقف شد. در دسامبر ۱۹۲۳ یک شماره ویژه منتشر شد.

*سولاریا*، یک مجله ادبی که در سال ۱۹۲۶ آغاز به کار کرد، تحت تأثیر *لا روندا* قرار گرفت.

تمام شماره‌های *لا روندا* تحت پروژه سیرسه در دانشگاه ترنتو بایگانی شدند.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۱۹ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۱۹ (میلادی)
رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
رده:مجله‌های منتشرشده در رم
روسو ای نرو

***روسو و نِرو*** یک مجله سیاسی هفتگی بود که بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ در رم، ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله به خاطر بنیان‌گذار و سردبیرش آلبرتو جووانینی شناخته می‌شود.

## تاریخچه و مشخصات
*روسو اِ نِرو (Rosso e Nero)* در نوامبر ۱۹۴۶ تأسیس شد. بنیان‌گذار و سردبیر آن، روزنامه‌نگار ایتالیایی، آلبرتو جیووانی بود که در دوره فاشیسم، سردبیری نشریه‌ای از گروه فاشیست دانشگاه را بر عهده داشت. دفتر مرکزی آن در رم بود و به صورت هفتگی منتشر می‌شد. این مجله مقالات جیووانی را در مورد دیدگاه‌های سیاسی او و پروژه‌اش برای تطبیق تجربه فاشیست‌های سابق با خطوط سیاسی سوسیالیست‌ها منتشر می‌کرد. ایگناتسیو سیلونه و اوگو زاترین از جمله نویسندگان این مجله بودند.

*روزنامه «روسو اِ نِرو»* نتوانست خوانندگان و تیراژ بالاتری داشته باشد و سرانجام در سال ۱۹۴۸ تعطیل شد.

## منابع

رده:انحلال‌های ۱۹۴۸ (میلادی) در ایتالیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۶ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۶ (میلادی)
رده:مجله‌های منتشرشده در رم
رده:مجله‌های هفتگی ایتالیا
سولاریا (مجله)

بندانگشتی|جلد شماره مه ۱۹۲۸ مجله سولاریا
***سولاریا*** یک مجله ادبی مدرن بود که بین سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۶ در فلورانس ، ایتالیا منتشر می‌شد. عنوان آن اشاره‌ای به شهر خورشید است.  این مجله به دلیل تأثیر قابل توجهش بر نویسندگان جوان ایتالیایی شناخته شده است.  این مجله یکی از نشریاتی بود که در توسعه مفهوم اروپایی‌گرایی نقش داشت. 

## تاریخچه و مشخصات
*سولاریا* در سال ۱۹۲۶ در فلورانس تأسیس شد.   این مجله از دو مجله الهام گرفته شده بود: *[[لا وس (مجله)|La Voce]]* و *La Ronda* .  بنیانگذاران آن الساندرو بونسانتی و آلبرتو کاروچی بودند.  ناشر آن Edizioni di Solaria بود و مجله به صورت ماهانه منتشر می‌شد.   از سال ۱۹۲۹، جیانسیرو فراتا به عنوان سردبیر مشترک مجله فعالیت می‌کرد.  الساندرو بونسانتی در سال ۱۹۳۰ جایگزین او در این پست شد و تا سال ۱۹۳۳ این سمت را بر عهده داشت. 

هدف اصلی *سولاریا* اروپایی کردن فرهنگ ایتالیایی و تأکید بر سهم نویسندگان مدرنیست ایتالیایی مانند اسوو و فدریگو توتزی در مدرنیسم اروپایی بود.  این مجله رویکردی مدرنیستی اتخاذ کرد.   این مجله موضعی ضد فاشیستی داشت.  نویسندگان آن عمدتاً نویسندگان داستان کوتاه بودند.  آنها شامل آلبرتو کاروچی، اوژنیو مونتاله ، الیو ویتورینی ، کارلو امیلیو گادا بودند.  و رناتو پوجیولی .  رمان الیو ویتورینی، *ایل گاروفانو روسو* ، برای اولین بار در این مجله منتشر شد.  این مجله همچنین اشعاری از هنرمندان جوان ایتالیایی، از جمله ساندرو پنا، را منتشر می‌کرد.   جیانا مانزینی اولین داستان‌های کوتاه خود را در این مجله منتشر کرد.  همچنین ترجمه‌هایی از نویسندگان مدرنیست، از جمله ویرجینیا وولف ، ارنست همینگوی ، ویلیام فاکنر ، جیمز جویس ، تی. اس. الیوت ، مارسل پروست ، راینر ماریا ریلکه ، فرانتس کافکا و توماس مان را در بر می‌گرفت.  *سولاریا* به دلیل پوشش مکرر آثار نویسندگان یهودی ، به شدت توسط سایر محافل و مجلات ادبی ایتالیایی، از جمله *[[ایل سلواجیو|ایل سلواجو]]* ، *[[Il Bargello|ایل بارگلو]]* و *ایل فرونتسپیتزیو* ، مورد انتقاد قرار گرفت. 

پس از تولید مجموعاً چهل و یک جلد، انتشار *مجله سولاریا* در سال ۱۹۳۶ متوقف شد    آخرین شماره آن در سال ۱۹۳۴ منتشر شد، اگرچه در سال ۱۹۳۶ منتشر شد.  در واقع، این مجله تا حدودی به دلیل انتشار سریالی رمان الیو ویتورینی، *«قایق سرخ* » در مجله، توسط مقامات فاشیست سانسور شد.  

## منابع


رده:مجله‌های ادبی شعری
رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۲۶ (میلادی)
رده:سانسور در ایتالیا
رده:ضدفاشیسم در ایتالیا
رده:انحلال‌های ۱۹۳۶ (میلادی) در ایتالیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۲۶ (میلادی) در ایتالیا
استفانو پتیتی

**استفانو پتیتی** (زادهٔ ۲ سپتامبر ۱۹۵۳) قاضی ایتالیایی است. او از ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹ قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا است.

## زندگی‌نامه
پتیتی پس از سال‌ها خدمت در قوه قضاییه، مدتی ریاست شعبه ششم کیفری دیوان عالی تمییز ایتالیا و همچنین عضویت در دادگاه عالی آب‌های عمومی را برعهده داشت. او سپس به عنوان رئیس شعبه دوم مدنی و نیز یکی از اعضای شعبه‌های متحد مدنی منصوب شد و در این جایگاه نقش مهمی در هدایت رویه‌های قضایی مدنی ایفا کرد.

در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۹، قضات دیوان عالی تمییز او را به عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی برگزیدند. او در دور دوم انتخابات در برابر وکیل کل، لوئیجی سالواتو، پیروز شد. در زمان انتخاب، پتیتی ریاست شعبه دوم مدنی دیوان عالی را برعهده داشت و از نظر حرفه‌ای به عنوان یکی از برجسته‌ترین متخصصان حقوق مدنی شناخته می‌شد. وی در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۹ طی مراسمی رسمی در حضور رئیس‌جمهور ایتالیا سرجیو ماتارلا سوگند یاد کرد و بدین ترتیب جانشین قاضی جورجو لاتانزی شد که دوره مأموریتش به پایان رسیده بود.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۵۳ (میلادی)
داستان زانتی

***داستان زانتی*** **(به )** یک فیلم مستند ایتالیایی محصول ۲۰۱۵ به کارگردانی سیمونه اسکافیدی و کارلو آ. سیگون است که زندگی خاویر زانتی، فوتبالیست آرژانتینی را روایت می‌کند.

## خلاصه داستان
این فیلم، زندگی خاویر زانتی فوتبالیست را از طریق تصاویر آرشیوی و روایت‌های همسرش پائولا، هم‌تیمی‌ها، مربیان، رؤسای باشگاه‌ها، روزنامه‌نگاران و شخصیت‌های هنری که او را می‌شناختند و از طرفدارانش بودند مانند لیونل مسی، روبرتو باجو، استبان کامبیاسو، ایوان کوردوبا، جوزپه برگومی، ژوزه مورینیو، ماسیمو موراتی، ساندرو ماتزولا، رزاریو فیورلو، بپه سورنینی، میکله سرا و گاد لرنر روایت می‌کند. این مصاحبه‌ها با روایت آلبینو گوارون، رمان‌نویس تخیلی آرژانتینی که آخرین کتاب خود را به این فوتبالیست تقدیم کرده است، در هم آمیخته شده است.

## انتشار
این فیلم که توسط «Nexo Digital» به صورت سینمایی توزیع شده بود، در ۱۸۰ سینمای ایتالیا در تاریخ ۲۷ فوریه ۲۰۱۵، با دو اجرای تکراری به نمایش درآمد و به رتبه اول در گیشه رسید. در مراسم رونمایی میلان، مهمانانی از جمله خود خاویر زانتی، روبرتو باجو، ایوان کوردوبا، لوکا فاکتی، ماسیمو موراتی، مارکو ترونکتی پروورا و اریک توهیر نیز حضور داشتند.

## بازیگران

## منابع

## پیوند به بیرون

*

رده:فیلم‌های مستند ایتالیا
رده:فیلم‌های مستند درباره مردم
رده:فیلم‌های مستند درباره ورزش
رده:فیلم‌های مرتبط با فوتبال
دیوان عالی تمییز ایتالیا

[بندانگشتی|[کاخ دادگستری، رم که محل استقرار دیوان عالی تمییز است.]]

**دیوان عالی تمییز** (به ایتالیایی: ) عالی‌ترین مرجع قضایی و دادگاه فرجام در ایتالیا است. این دیوان در کاخ دادگستری، رم مستقر است. وظیفه اصلی آن تضمین اجرای صحیح قانون در دادگاه‌های بدوی و تجدیدنظر و حل اختلاف صلاحیت میان دادگاه‌های کیفری، مدنی، اداری و نظامی است.

## روند رسیدگی
دیوان عالی تمییز بالاترین مرجع قضایی در ایتالیا به‌شمار می‌رود. فرجام‌خواهی نزد این دیوان معمولاً از دادگاه استیناف انجام می‌شود، اما در برخی موارد طرفین می‌توانند مستقیماً از دادگاه بدوی نیز فرجام‌خواهی کنند. دیوان می‌تواند رأی دادگاه پایین‌تر را تأیید یا رد کند. در صورت رد رأی، یا پرونده برای رسیدگی دوباره به همان دادگاه بازگردانده می‌شود یا حکم به‌طور کامل باطل می‌گردد. رأیی که توسط دیوان عالی تمییز تأیید شود قطعی است و قابل فرجام‌خواهی مجدد به همان دلیل نخواهد بود. دیوان اگرچه نمی‌تواند تفسیر دادگاه بدوی از *دلایل و مدارک* را نقض کند، اما اختیار اصلاح تفسیر یا کاربرد *قانون* را دارد.

## نظام حقوقی
نظام حقوقی ایتالیا مبتنی بر حقوق مدنی و متأثر از حقوق روم است و بر خلاف کامن لا، اصل stare decisis (الزام به پیروی از رویه قضایی) در آن اعمال نمی‌شود. با این حال، آرای دیوان عالی تمییز معمولاً مرجع بسیار مهمی در jurisprudence constante به شمار می‌رود. این دیوان دو هدف اصلی دارد: تضمین تبعیت دادگاه‌های پایین‌تر از رویه قانونی و ایجاد وحدت در تفسیر قوانین در سراسر نظام قضایی.

## ترکیب و سازمان
دیوان عالی تمییز به دو بخش کیفری و مدنی تقسیم می‌شود. ریاست کل دیوان با «رئیس اول» است و هر بخش نیز رئیس خود را دارد. پرونده‌ها معمولاً توسط هیئتی پنج‌نفره رسیدگی می‌شوند، اما در پرونده‌های مهم‌تر یا دارای ابهام در تفسیر قانون، هیئت موسع نه‌نفره موسوم به «شعب متحد» تشکیل می‌شود. در همه پرونده‌ها نیز دادستان کل موظف است نظر مشورتی خود درباره قانون قابل اجرا را ارائه دهد.

## تاریخچه
ایده تشکیل چنین نهادی در اروپا با بحران‌های رژیم کهن و نیاز به ایجاد یگانگی در تفسیر قوانین پدید آمد. نخستین نمونه‌ها در دوران انقلاب فرانسه شکل گرفتند و ناپلئون با فتوحات خود نظریه‌های حقوقی فرانسه را به ایتالیا منتقل کرد. دیوان عالی تمییز در قانون مدنی ایتالیا ۱۸۶۵ پیش‌بینی شد و سپس با فرمان سلطنتی ۳۰ ژانویه ۱۹۴۱ سازمان‌دهی مجدد یافت. 

در ۱ مارس ۲۰۲۳، شورای عالی قضایی ایتالیا به‌طور اجماعی قاضی مارگریتا کاسانو را به عنوان نخستین رئیس زن دیوان عالی تمییز برگزید.

## منابع

رده:قوه قضائیه ایتالیا
ایتالیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۲۳ (میلادی) در ایتالیا
جورجیو لاتانزی

**جورجیو لاتانزی** (زادهٔ ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۳۹) یک قاضی ایتالیایی است. او از ۹ دسامبر ۲۰۱۰ تا ۹ دسامبر ۲۰۱۹ قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا و از ۸ مارس ۲۰۱۸ تا پایان مأموریتش رئیس این دادگاه بود.  

## دوران حرفه‌ای
لاتانزی در رم متولد شد. پیش از انتصاب به دادگاه قانون اساسی، او به‌عنوان رئیس یکی از شعب دیوان کشور ایتالیا فعالیت می‌کرد. وی در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۰ توسط دیوان کشور به‌عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی انتخاب شد و در ۹ دسامبر همان سال سوگند یاد کرد. او در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۴ به‌عنوان نایب رئیس دادگاه برگزیده شد.  

در ۸ مارس ۲۰۱۸، لاتانزی با کسب ۱۲ رأی موافق و یک رأی سفید به‌عنوان رئیس دادگاه قانون اساسی انتخاب شد. در اکتبر ۲۰۱۹، دادگاه قانون اساسی به‌دلیل حکمی دربارهٔ حقوق محکومان مرتبط با مافیا با انتقاد شدید رهبران سیاسی مانند ماتئو سالوینی و نیکولا زینگارتتی روبه‌رو شد. لاتانزی این انتقادها را در سطحی «غیرقابل‌قبول» دانست و تأکید کرد که «انتقاد یک چیز است، حمله چیز دیگری».  

در ۹ دسامبر ۲۰۱۹، دورهٔ مأموریت لاتانزی در دادگاه قانون اساسی پایان یافت و او جای خود را به مارتا کارتابیا داد.  

لاتانزی در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۱ نشان شوالیه صلیب بزرگ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا را دریافت کرد.  

## منابع
 

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۳۹ (میلادی)
مارتا کارتابیا

**مارتا کارتابیا** (زادهٔ ۱۴ مهٔ ۱۹۶۳) حقوق‌دان و استاد دانشگاه ایتالیایی است که به‌عنوان وزیر دادگستری ایتالیا در دولت ماریو دراگی فعالیت داشت.  

کارتابیا پیش‌تر از ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۰ قاضی دادگاه قانون اساسی ایتالیا، از ۱۲ نوامبر ۲۰۱۴ تا ۱۱ دسامبر ۲۰۱۹ نایب رئیس و از ۱۱ دسامبر ۲۰۱۹ تا ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۰ رئیس این دادگاه بود. او استاد حقوق اساسی است و نخستین زنی محسوب می‌شود که ریاست دادگاه قانون اساسی ایتالیا را برعهده گرفت.  

## زندگی اولیه و تحصیلات
کارتابیا در سال ۱۹۶۳ در سان جورجو سو لگنانو نزدیک میلان به دنیا آمد. در سال ۱۹۸۷ با درجهٔ ممتاز از دانشگاه میلان فارغ‌التحصیل شد و پایان‌نامهٔ خود را با موضوع «آیا قانون اساسی اروپا وجود دارد؟» زیر نظر والریو اونیدا نوشت. در سال ۱۹۹۳ دکترای حقوق خود را از مؤسسه دانشگاهی اروپا در فلورانس دریافت کرد.  

## دوران حرفه‌ای
کارتابیا از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۶ به‌عنوان دستیار در دادگاه قانون اساسی ایتالیا فعالیت داشت. در ۲۰۰۵ استاد حقوق اساسی اروپا در دانشگاه میلان-بیکوکا شد. او بین سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ به‌عنوان کارشناس مستقل برای آژانس اتحادیه اروپا برای حقوق بنیادین در وین کار کرد. در سال تحصیلی ۲۰۰۹–۲۰۱۰ هم به‌عنوان پژوهشگر در «مؤسسه استراوس برای مطالعات پیشرفته حقوق و عدالت» در نیویورک فعالیت داشت.  

### قاضی دادگاه قانون اساسی
کارتابیا در ۲ سپتامبر ۲۰۱۱ توسط رئیس‌جمهور ایتالیا جورجو ناپولیتانو به‌عنوان قاضی دادگاه قانون اساسی منصوب و در ۱۳ سپتامبر سوگند یاد کرد. او در زمان انتصاب یکی از جوان‌ترین قضات و سومین زن تاریخ دادگاه بود. او جانشین ماریا ریتا ساوله شد که در زمان خدمت درگذشته بود.  

او در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۴ به‌عنوان نایب رئیس دادگاه انتخاب شد. در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۹، کارتابیا جانشین جورجو لاتانزی شد و به نخستین زن در تاریخ دادگاه قانون اساسی که به ریاست رسید تبدیل شد. او با ۱۴ رأی کامل انتخاب شد. دورهٔ او در ۱۳ سپتامبر ۲۰۲۰ پایان یافت و ماریو روزاریو مورلی به‌عنوان رئیس و امانوئلا ناوارِتا به‌عنوان قاضی جایگزینش شدند.  

### وزیر دادگستری
در ۱۳ فوریه ۲۰۲۱، کارتابیا به‌عنوان وزیر دادگستری ایتالیا در دولت ماریو دراگی برگزیده شد و جانشین آلفونسو بونافده گردید. او سومین زنی بود که این سمت را به دست آورد.  

در دوران وزارت او، اصلاحات اساسی در نظام دادرسی کیفری و دادرسی مدنی تصویب شد که هدف آن تسریع رسیدگی‌ها و جلب منابع مالی اتحادیه اروپا برای بازسازی پساکرونا بود. او همچنین از اجرای جایگزین‌های زندان مانند آزادی نیمه‌وقت، حبس خانگی، خدمات اجتماعی و جریمه نقدی برای محکومیت‌های کمتر از چهار سال حمایت کرد.  

## افتخارات
* نشان شوالیه صلیب بزرگ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا (۲۰۱۱)  

## تالیفات
* 
* 
* 
* 
* 

## منابع

رده:افراد زنده
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه میلان
رده:زادگان ۱۹۶۳ (میلادی)
رده:کابینه دراگی
رده:نامزدهای انتخابات ریاست‌جمهوری ایتالیا
رده:وزیران دادگستری ایتالیا
رده:وزیران دادگستری زن
امین(پیمان) فرح آور گیساوندانی

**امین (پیمان) فرح آور گیساوندانی** زندانی سیاسی و شاعر گیلک متولد دوم دیماه ۱۳۶۷ است. وی ۲۷ مرداد ۱۴۰۳ توسط نیروهای امنیتی در رشت بازداشت شد و ابتدا ۲۶ روز در اداره اطلاعات نگهداری و پس از آن به بند «میثاق» زندان لاکان رشت منتقل شد. فرح‌آور در اردیبهشت ۱۴۰۴ و پس از ماه‌ها بازداشت موقت سرانجام به اتهام «بغی» و «محاربه» به اعدام و به اتهام «تبلیغ علیه نظام» به سه ماه زندان محکوم شد.

فرح‌آور در جوانی طلبه بود و در اعتراض به سیاست‌های جمهوری اسلامی‌ لباس روحانیت از تن درآورد. و پیش از این‌که بازداشت شود، با برادرش کنار خیابان میوه دست‌فروشی می‌کرده است.

او پیش‌تر تحت عمل جراحی کیسه صفرا قرار گرفته بود و پس از آن دچار عارضه‌ای به نام حساسیت لنفاوی شد. این بیماری باعث بروز دمل‌های متعدد در بدن او شده که در ناحیه جراحی، شدت بیشتری دارد و موجب درد شدید و مداوم برای وی گردیده است. با وجود این شرایط بحرانی، هیچ اقدام موثری برای درمان این زندانی سیاسی انجام نشده و او از خدمات درمانی و انتقال به بیمارستان محروم مانده بود.

اتهامات مطرح‌شده علیه فرح آور به‌طور مستقیم با فعالیت‌های ادبی و فرهنگی او در ارتباط است. او در اشعار و نوشته‌های خود، به انتقاد از وضعیت کشاورزی، محیط‌زیست در گیلان و مشکلات اقتصادی پرداخته بود. در تاریخ دوم مهر ۱۴۰۴ شعبه ۳۹ دیوان عالی حکم اعدام وی را تایید کرد. 

فرح‌آور نخستین‌بار، اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۱ بازداشت و پس از یک ماه آزاد شده بود. دلیل بازداشت اولیه او، «مخالفت با تخریب‌های محیط زیست، سوءاستفاده از منابع محیط زیستی گیلان توسط شرکت‌های ساخت‌و‌ساز» و «اعتراض به فروش گسترده زمین‌های کشاورزان گیلانی به غیربومیان» بوده است. 

در آذر ۱۴۰۴ منابع حقوق بشری از ابتلا او و منوچهر فلاح یک زندانی سیاسی دیگر محکوم به اعدام به نوعی بیماری خبر دادند. رشد غده‌های ناشناخته، درد شدید و کاهش وزن شدید از عوارض این بیماری اعلام شده است.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:زندانیان عقیدتی اهل ایران
رده:زندانیان و بازداشت‌شدگان اهل ایران
رده:فعالان حقوق بشر اهل ایران
رده:مدافعان حقوق بشر زنان
رده:زندانیان سیاسی در ایران
رده:محکومان به توهین به مقدسات در ایران
رده:محکومان به تبلیغ علیه نظام در ایران
جک پیرت

**جان جورج پیرت**  (۳ اکتبر ۱۸۸۸ - ۳ سپتامبر ۱۹۴۸) یک بازیکن فوتبال انگلیسی بود که در طول دوران حرفه‌ای خود که جنگ جهانی اول را در بر می‌گرفت، برای ۱۳ تیم مختلف به عنوان مهاجم نوک بازی کرد. پس از بازنشستگی، تا زمان مرگش در سال ۱۹۴۸ به عنوان مربی فوتبال مشغول به کار شد.

پیرت یک مهاجم نوک بود که دوران حرفه‌ای پر فراز و نشیبی داشت. او در طول دوران حرفه‌ای خود که ۱۹ سال طول کشید، برای هشت باشگاه لیگ و در تمام دسته‌های لیگ فوتبال انگلیس بازی کرد. او همچنین برای تیم‌های غیر-لیگی در لیگ‌های فوتبال جنوب و ولز و همچنین در طول جنگ جهانی اول به عنوان بازیکن مهمان برای باشگاه‌های دیگر بازی کرد. پیرت به عنوان «مصدوم‌ترین مرد فوتبال» شناخته می‌شد، بدترین مصدومیت او شکستگی پا در سال ۱۹۱۰ در استوک بود که او را به مدت دو فصل از فوتبال دور نگه داشت. او به عنوان مربی، ۲۵ سال بعد را در لیگ فوتبال گذراند و در تیم‌های روچدیل، برادفورد سیتی و فولام مربیگری کرد. او دو عنوان قهرمانی لیگ دسته دوم را با استوک سیتی به دست آورد، در فصل ۱۴–۱۹۱۳ با نوتس کانتی قهرمان لیگ دسته دوم شد و در فصل‌های ۱۹۲۳–۱۹۲۴ و ۱۹۲۶–۱۹۲۷ تیم روچدیل را به مقام دوم لیگ دسته سوم شمال رساند.

## افتخارات
**استوک سیتی**
* لیگ بیرمنگام و حومه: ۱۱–۱۹۱۰

* لیگ فوتبال جنوبی انگلستان دسته دو صعود رده دوم: ۱۱–۱۹۱۰

**نوتس کانتی**
* لیگ دسته دوم فوتبال انگلستان: ۱۴–۱۹۱۳

## منابع

رده:بازیکنان باشگاه استوک سیتی
رده:بازیکنان باشگاه بیرمنگام سیتی
رده:بازیکنان باشگاه پورت ویل
رده:بازیکنان باشگاه دربی کانتی
رده:بازیکنان باشگاه روچدیل
رده:بازیکنان باشگاه شفیلد یونایتد
رده:بازیکنان باشگاه لیدز سیتی
رده:بازیکنان باشگاه نوتس کانتی
رده:بازیکنان باشگاه نوریچ سیتی
رده:بازیکنان باشگاه نیوکاسل یونایتد
رده:بازیکنان فوتبال لیگ برتر جنوبی
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل انگلستان
رده:بازیکنان لیگ فوتبال انگلستان
رده:بازیکنان لیگ فوتبال به عنوان عضوی از لیگ XI بریتانیا
رده:پرسنل ارتش بریتانیا در جنگ جهانی اول
رده:درگذشتگان ۱۹۴۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۸ (میلادی)
رده:مربیان باشگاه فوتبال برادفورد سیتی
رده:مربیان باشگاه فوتبال فولهام
رده:مربیان فوتبال اهل انگلستان
رده:مربیان لیگ فوتبال
رده:مهاجمان مرد فوتبال
رده:ورزشکاران مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل انگلستان
مرحله حذفی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۲

**مرحله حذفی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۲** از ۱۸ اوت ۲۰۲۲ تا ۶ مه ۲۰۲۳ برگزار شد. در مجموع ۱۶ تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۲ به رقابت پرداختند.

## تیم‌های راه یافته
تیم‌های اول هر گروه و سه تیم دوم برتر مرحله گروهی از هر منطقه به مرحله یک‌هشتم نهایی راه یافتند، که در این مرحله، منطقه غرب (گروه‌های A تا E) و منطقه شرق (گروه‌های F تا J) هشت تیم واجد شرایط داشتند.

## فرمت
در مرحله حذفی، ۱۶ تیم به صورت تک‌حذفی به رقابت پرداختند. هر مسابقه به صورت نوبت‌گردشی و رفت و برگشت برگزار شد. در صورت لزوم، از قانون گل زده در خانه حریف، وقت اضافه (گل زده در خانه حریف در وقت اضافه لحاظ نمی‌شود) و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده شد.

## برنامه
برنامه مسابقات به شرح زیر بود.

## نمودار

## یک‌هشتم نهایی

### جدول ترکیبی


;منطقه غرب



;منطقه شرق



### خلاصه
مرحله یک‌هشتم نهایی به صورت تک‌حذفی برگزار شد و بازی‌های تیم‌های راه یافته بر اساس جدول‌های ترکیبی تیم‌های دوم مشخص شدند.
|+منطقه غرب

|+منطقه شرق

### منطقه غرب

----
----
----

### منطقه شرق

----
----
----

## یک‌چهارم نهایی
مرحله یک‌چهارم نهایی به صورت تک‌حذفی برگزار شد.
|+منطقه غرب

|+منطقه شرق

### منطقه غرب

----

### منطقه شرق

----

## نیمه نهایی

### خلاصه
مرحله نیمه نهایی به صورت تک‌حذفی برگزار شد.
|+منطقه غرب

|+منطقه شرق

### منطقه غرب

### منطقه شرق

## فینال

فینال در دو بازی رفت و برگشت برگزار شد.

*اوراوا رد دایموندز در مجموع ۲–۱ برنده شد.*

## منابع
رده:لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۲۲


## پیوند به بیرون

*
دان مک‌کی (مربی فوتبال)

**دونالد اسکریمجور مک‌کی**  (زاده ۱۹ مارس ۱۹۴۰) بازیکن و مربی سابق فوتبال اهل اسکاتلند است.

## آمار عملکرد
### مربیگری

## افتخارات
**بلکبرن روورز**
* فول ممبرز کاپ: ۸۷–۱۹۸۶

## پیوند به بیرون
* 

## منابع

رده:اعضای کادر فنی باشگاه آرسنال
رده:افراد زنده
رده:بازیکنان باشگاه داندی یونایتد
رده:بازیکنان باشگاه ساوتند یونایتد
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل اسکاتلند
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن اهل اسکاتلند
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در ایالات متحده آمریکا
رده:بازیکنان لیگ فوتبال اسکاتلند
رده:بازیکنان لیگ فوتبال انگلستان
رده:دروازه‌بانان مرد فوتبال
رده:زادگان ۱۹۴۰ (میلادی)
رده:مربیان باشگاه فوتبال بلکبرن راورز
رده:مربیان باشگاه فوتبال فولهام
رده:مربیان باشگاه فوتبال کاونتری سیتی
رده:مربیان فوتبال اهل اسکاتلند
رده:مربیان فوتبال دور از وطن اهل اسکاتلند
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل اسکاتلند در ایالات متحده آمریکا
گردش واژگونی اقیانوس جنوبگان

**گردش واژگونی اقیانوس جنوبگان** () که گاهی **گردش واژگونی نصف‌النهاری جنوبی** (SMOC) یا **گردش واژگونی جنوبگان** نیز نامیده می‌شود، نیمه جنوبی گردش دماشوری جهانی است که حوضه‌های آبی مختلف در سراسر اقیانوس جهانی را به هم متصل می‌کند. همتای شمالی شناخته‌شده‌تر آن گردش واژگونی نصف‌النهاری اطلس (AMOC) است. این گردش زمانی عمل می‌کند که جریان‌های خاصی، آب گرم، اکسیژن‌دار و فاقد مواد مغذی را به اعماق اقیانوس می‌فرستند (فروچاهش)، در حالی که آب سرد، کم اکسیژن و غنی از مواد مغذی در نقاط خاصی به سمت بالا حرکت می‌کند (فراچاهش). گردش دماشوری نه تنها حجم عظیمی از آب گرم و سرد را در سراسر سیاره منتقل می‌کند، بلکه اکسیژن محلول، کربن آلی محلول و مواد مغذی دیگری مانند آهن را نیز جابه‌جا می‌کند. بنابراین، هر دو نیمه شمالی و جنوبی این گردش، تأثیر زیادی بر هم‌ارزی تابشی زمین و چرخه اقیانوسی کربن دشته و بنابراین نقش اساسی در سامانه اقلیمی زمین دارند.

## منابع

رده:جریان‌های اقیانوس جنوبگان
ایتالیا در المپیک زمستانی ۲۰۲۶

کشور ایتالیا از ۶ تا ۲۲ فوریه ۲۰۲۶ میزبان المپیک زمستانی ۲۰۲۶ در میلان و کورتینا دامپتزو خواهد بود. و همچنین ورزشکاران این کشور در این مسابقات به رقابت خواهند پرداخت.

## ورزشکاران
فهرست زیر تعداد شرکت‌کنندگان در بازی‌ها به ازای هر رشته/ورزش است. این شامل سهمیه‌های تخصیص داده شده از سوی کشور میزبان نیز است.

## اسکی آلپاین
ایتالیا به عنوان میزبان، حداقل دو اسکی‌باز آلپاین زن و دو اسکی‌باز آلپاین مرد را در مسابقات المپیک زمستانی ۲۰۲۶ خواهد داشت.

## بیاتلون
حداقل پنج ورزشکار زن و پنج ورزشکار مرد تا پایان جام جهانی بیاتلون ۲۰۲۴–۲۰۲۵ واجد شرایط برای حضور در مسابقات شده‌اند.

## اسکی صحرایی
ایتالیا شش اسکی‌باز زن و پنج اسکی‌باز مرد در رشته کراس کانتری را در مسابقات خواهد داشت.

## کرلینگ
## هاکی روی یخ
ایتالیا در رشته هاکی ۲۵ مرد و ۲۳ زن، در مجموع ۴۸ ورزشکار، را به مسابقات خواهد فرستاد.

## کوهنوردی با اسکی
ایتالیا به دلیل میزبانی خود، یک زن و یک مرد اسکی‌باز کوهستان را به این مسابقات راه داده است. پس از اتمام مسابقات قهرمانی جهان ISMF ۲۰۲۵، ایتالیا یک زن اسکی‌باز کوهستان دیگر را نیز به این مسابقات راه داده است.

## منابع

رده:ورزش ایتالیا در ۲۰۲۶ (میلادی)
رده:کشورها در المپیک زمستانی ۲۰۲۶
هرمان چهارم

**هرمان چهارم** (; ۱۰۱۵ – ژوئیه ۱۰۳۸) دوک سوابیا (۱۰۳۰–۱۰۳۸) بود. او پسر دوم ارنست اول و ژیزلا سوابیا بود. او یکی از دوک‌های بابنبرگ سوابیا بود.

هرمان در سال ۱۰۳۰ پس از مرگ برادر بزرگترش ارنست دوم، دوک شد. در آن زمان او هنوز خردسال بود.

هفت سال بعد، ناپدری‌اش، امپراتور کنراد دوم، او را در ژانویه ۱۰۳۷ به ازدواج آدلاید سوسا، ملکه تورین، درآورد. سپس هرمان به عنوان مرزبان تورین منصوب شد. در ژوئیه سال بعد، هنگام لشکرکشی به همراه کنراد در جنوب ایتالیا، در نزدیکی ناپل بر اثر یک بیماری همه‌گیر کشته شد. سپس کنراد حکومت دوک سوابیا را به پسر خود، هنری اول، منتقل کرد، در حالی که آدلاید دوباره با هنری مونتفرات ازدواج کرد.

او در ۲۸ ژوئیه ۱۰۳۸ در کلیسای جامع ترنتو به خاک سپرده شد، زیرا گرمای تابستان بازگرداندن جسدش به آلمان را غیرممکن می‌کرد.

به دلیل یک منبع اتریشی متأخر، گاهی اوقات به اشتباه گفته می‌شود که هرمان فرزندانی داشته است. اما این چنین نبود. هرمان در بیشتر دوران کوتاه ازدواجش با آدلاید در حال مبارزه بود و بدون وارث درگذشت.

## زندگی
پسر دوم ارنست اول سوابیا، عضوی از سلسله بابنبرگ، و از ازدواج دوم گیزلا سوابیا، که بعدها با کنراد دوم سالی ازدواج کرد. او در سال ۱۰۳۰، در حالی که هنوز خردسال بود و پس از مرگ برادر بزرگترش، ارنست دوم سوابیا، دوک سوابیا شد.

در ژانویه ۱۰۳۷، ناپدری‌اش، کنراد دوم، ازدواج او را با آدلاید شوش ترتیب داد و بدین ترتیب ماگراو تورین شد. هرمان اندکی پس از آن در ناپل به دلیل یک بیماری همه‌گیر در جریان یک لشکرکشی نظامی که توسط امپراتور انجام شد، درگذشت. جسد او در ۲۸ ژوئیه ۱۰۳۸ در کلیسای جامع ترنتو به خاک سپرده شد، زیرا انتقال جسد او به آلمان در اواسط تابستان غیرممکن بود. طبق برخی منابع بعدی اتریشی، هرمان از آدلاید صاحب فرزند شد، اما این امر امکان‌پذیر نیست زیرا او بلافاصله پس از ازدواج درگیر لشکرکشی‌های نظامی بود.

هرمان در سال ۱۰۳۸ در ناپل درگذشت. پس از مرگ او، عنوان دوک سوابیا از کنراد به پسرش هنری اول منتقل شد.

خانواده و فرزندان
او در ژانویه ۱۰۳۷ با آدلاید شوش ازدواج کرد. هرمان ممکن است پدر گبرد اول، کنت سولزباخ (درگذشت ۱۰۷۱)، پدربزرگ برنگار دوم سولزباخ، بوده باشد، اما این بعید به نظر می‌رسد.

## منابع

* 
* 
* 'Hermann IV. , Hzg. v. Schwaben,' in: *Lexikon des Mittelalters* (LexMA), vol. 4 (Munich and Zürich, 1989), cols. 2161–2162.
* D. Schwennicke, *[[Europäische Stammtafeln: Stammtafeln zur Geschichte der Europäischen Staaten]]* (Marburg, 1978).
* S. Hellmann, *Die Grafen von Savoyen und das Reich: bis zum Ende der staufischen Periode* (Innsbruck, 1900), accessible online (but without page numbers) at: Genealogie Mittelalter
* 

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۰۳۸ (میلادی)
رده:دودمان بابنبرگ
رده:زادگان دهه ۱۰۱۰ (میلادی)
رده:سال تولد مشکوک
لا تاولا روتوندا

**لا تاولا روتوندا** () یک مجله هفتگی مصور موسیقی و ادبیات بود که در ناپل، ایتالیا مستقر بود و بین سال‌های ۱۸۹۱ تا ۱۹۲۴ منتشر می‌شد.

## تاریخچه و مشخصات
*لا تاولا روتوندا* توسط فردیناندو بیدری در سال ۱۸۹۱ در ناپل تأسیس شد. او همچنین ناشر مجله‌ای بود که به صورت هفتگی منتشر می‌شد. این مجله در ابتدا یک نشریه ادبی بود، اما بعدها متون موسیقی مانند رومانزاها و ترانه‌های ناپلی را نیز پوشش می‌داد. همچنین نقدهای ادبی، تئاتری و موسیقی را نیز در بر می‌گرفت. این مجله در سال ۱۸۹۲ یک مسابقه آواز برگزار کرد.

میز گرد اثر وینچنزو والنته، ادواردو دی کاپوآ، سالواتوره گامباردلا، پاسکواله سینکگرانا، وینچنزو روسو و ئی.آ. ماریو را به نمایش گذاشت. این مجله هر هفته یک آهنگ منتشر می‌کرد، از جمله ای دریانورد ()، آهنگی از سالواتوره گامباردلا در سال ۱۸۹۳. علاوه بر این، تبلیغات جشنواره پیدیگروتا در مجله منتشر می‌شد و در طول آماده‌سازی جشنواره از اوت تا سپتامبر هر سال، تعداد آهنگ‌های ارائه شده افزایش می‌یافت. نویسندگان جوانی که از نمادگرایی حمایت می‌کردند، در این مجله مشارکت داشتند. برخی از آنها شامل بیاجو کیارا، که سردبیر آن نیز بود، دسیو کارلی، و آشیل ماکیا بودند. میشل ساپونارو در ۱۴ اوت ۱۹۰۸ جانشین بیاجو کیارا به عنوان سردبیر *لا تاولا روتوندا* شد و این پست را تا ۲۸ فوریه ۱۹۰۹ حفظ کرد. این مجله در سال ۱۹۲۴ منحل شد.

شماره‌های روزنامه *لا تاولا روتوندا* توسط کتابخانه ملی ناپل بایگانی شد.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۸۹۱ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های هفتگی ایتالیا
رده:نمادگرایی (هنر)
تمپو پرزنت

***تمپو پرزنته*** (به ایتالیایی: *Present Time*) یک مجله سیاسی ماهانه بود که بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۷ در رم، ایتالیا منتشر می‌شد. این مجله توسط کنگره آزادی فرهنگی حمایت می‌شد که مجلات دیگری از جمله *کوادرنوس*، *انکانتر*، *سروی* و *در مونات* را منتشر می‌کرد.

## تاریخچه و مشخصات
*تمپو پرزنته* در سال ۱۹۵۶ تأسیس شد و ماهانه در رم توسط انجمن ایتالیایی آزادی فرهنگی منتشر می‌شد. این انجمن، شاخه ایتالیایی کنگره آزادی فرهنگی بود. اولین شماره *تمپو پرزنته* در آوریل ۱۹۵۶ منتشر شد و اعلام کرد که *تمپو پرزنته* یک مجله بین‌المللی است.

سردبیران آن ایگناتسیو سیلونه و نیکولا کیارومونته بودند. این مجله مقالاتی را که در سایر مجلات کنگره، از جمله *کوادرنوس*، *انکانتر*، *در مونات* و *پرووس* منتشر شده بود، منتشر می‌کرد. همه آنها رویدادهای فرهنگی و سیاسی مهمی را پوشش می‌دادند که برای نشان دادن برتری دموکراسی به سبک غربی بر سایر گزینه‌های حکومتی استفاده می‌شدند. با این حال، هر یک از این مجلات موضع سیاسی خاص خود را داشتند که بیشتر به سردبیران بستگی داشت و *تمپو پرزنته* رویکردی چپ‌گرایانه اتخاذ کرد. یکی دیگر از ویژگی‌های متمایز این مجله در مقایسه با سایر مجلات کنگره، تلاش آن برای تعدیل بُعد فراملی جنگ سرد فرهنگی با شرایط محلی ایتالیا بود.

مشارکت کنندگان عمده این ماهنامه نویسندگان چپی بودند که از کمونیسم حمایت نکردند: ایتالو کالوینو، واسکو پراتولینی، لیبرو د لیبرو، آلبر کامو، آلبرتو موراویا، لئوناردو سیاسیا، انزو فورسلا، نلو ریسی، السا مورانته، آلتیرو گیولیانو گولیدر، آلتیرو گیولیانو گولیدر، کودیگنولا. برخی از نویسندگان مشهور بین‌المللی نیز به *تمپو پرزنت* کمک کردند، از جمله دوایت مک‌دونالد، هانا آرنت، ملوین جی. لاسکی، ریچارد لوونتال، مری مک‌کارتی، دانیل بل، لوئیس کوزر، جوزف باتینگر، مایکل هرینگتون، ایروینگ هاوپر. در سال ۱۹۶۱، *مجله تمپو پرزنته* داستان کوتاهی از نویسنده مخالف یوگسلاوی، میلوان جیلاس، با عنوان *«جنگ»* را منتشر کرد که منجر به ممنوعیت انتشار آن در یوگسلاوی شد.

*تمپو پرزنته* نتوانست روابط نزدیکی با سایر نشریات ایتالیایی برقرار کند که منجر به انزوای آن در عرصه سیاسی و فرهنگی ایتالیا شد. این مجله درگیری‌های مکرری با نشریات برجسته آن دوره مانند *[[ایل پونته]]*، *ایل مولینو* و *[[ایل موندو (مجله)|ایل موندو]]* داشت. *تمپو پرزنته* در سال ۱۹۶۷ به دلیل پایین بودن تیراژ تعطیل شد.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۶ (میلادی) در ایتالیا
رده:پروپاگاندای جنگ سرد
رده:روزنامه‌ها و مجله‌های پروپاگاندا
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۶ (میلادی)
رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
رده:مجله‌های منتشرشده در رم
ایده تراواسو دله ای

***ایده تراواسو دله ای*** که بیشتر با نام ایل تراواسو شناخته می‌شود () یک مجله طنز بود که بین سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۶۶ منتشر می‌شد و در دوره ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۶ وقفه‌ای در انتشار آن وجود داشت. عنوان فرعی آن ارگان رسمی مردم روشنفکر ( بود). دفتر مرکزی این مجله در رم، ایتالیا بود.

## تاریخچه و مشخصات
*ایل تراواسو* در سال ۱۹۰۰ راه‌اندازی شد و دفتر مرکزی آن در رم بود. این مجله در سال ۱۹۴۴، زمانی که حکومت فاشیستی در ایتالیا پایان یافت، به‌طور موقت انتشار خود را متوقف کرد. در سال ۱۹۴۶ در رم دوباره آغاز به کار کرد و تا سال ۱۹۶۶ منتشر شد.

*ایل تراواسو (Il Travaso)* توسط مجله ایتالیایی جورناله دالتالیا (Giornale d'ltalia) به صورت هفتگی منتشر می‌شد. این مجله متعلق به فیلیبرتو اسکارپلی، کارلو مونتانی و انریکو نوولی بود. کارتونیست ایتالیایی، گولیلمو گواستا گواستاولیا، دو بار به عنوان سردبیر این مجله فعالیت کرد. او اولین بار در سال ۱۹۲۱ به عنوان سردبیر آن منصوب شد و این سمت را تا زمان برکناری‌اش در سال ۱۹۲۵ به دلیل گرایش ضد فاشیستی‌اش حفظ کرد. گواستاولیا دوباره در سال ۱۹۴۶ به این سمت منصوب شد و تا سال ۱۹۶۲ سردبیری *ایل تراواسو را* بر عهده داشت.

*ایل تراواسو (Il Travaso)* کارتون‌ها و طنزهای سیاسی را به نمایش می‌گذاشت و موضع سیاسی میانه‌رو-محافظه‌کارانه‌ای اتخاذ می‌کرد. در دوره بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۳، گرایش سیاسی آن ملی‌گرایانه توصیف می‌شد. برخی از نویسندگان آن هنرمندان فوتوریست، از جمله لوچیانو فولگوره، بودند. دو جلد از *ایل تراواسو* به فوتوریسم اختصاص داده شده بود که در ۱۱ ژانویه ۱۹۳۱ و ۲۴ سپتامبر ۱۹۳۳ منتشر شدند. این مجله خوانندگانی از طبقات اجتماعی مختلف داشت.

در دوران فاشیسم در ایتالیا *، مجله ایل تراواسو* مطالب یهودستیزانه‌ای منتشر می‌کرد که شامل نسخه‌ای خشونت‌آمیز از یهودستیزی مذهبی نیز می‌شد. به عنوان مثال، در آوریل ۱۹۳۸ شعری از شاعر ایتالیایی قرن نوزدهم، جاکومو بلی، در این هفته‌نامه منتشر شد که ادعا می‌کرد یهودیان قاتلان عیسی هستند و نفرت از آنها مشروع است. به دنبال قوانین نژادی، این مجله بین اواخر نوامبر و اواسط دسامبر ۱۹۳۸ کاریکاتورهای یهودستیزانه‌ای را منتشر کرد که یهودیان را به عنوان یک بار اجتماعی و اقتصادی معرفی می‌کرد.

این مجله در سال‌های ۱۹۵۲–۱۹۵۳، ۱۵۰۰۰۰ نسخه فروخت. در دهه ۱۹۵۰، بنیتو جاکوویتی، کارتونیست مشهور ایتالیایی، یکی از نویسندگان *ایل تراواسو* بود. یکی دیگر از نویسندگان ، آشیل کامپانیل بود.

## منابع

رده:انحلال‌های ۱۹۶۶ (میلادی) در ایتالیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۰۰ (میلادی) در ایتالیا
رده:فوتوریسم ایتالیایی
رده:کتاب‌های یهودستیزانه
رده:مجله‌های منتشرشده در رم
رده:یهودستیزی در ایتالیا
پلاستیک والوری

***پلاستیک والوری*** () یک مجله ایتالیایی بود که در رم به زبان‌های ایتالیایی و فرانسوی منتشر می‌شد. این مجلات بین سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۲ وجود داشتند.

## تاریخچه و مشخصات
*مجلهٔ والوری پلاستیکسی (Valori plastici)* در سال ۱۹۱۸ توسط نقاش و مجموعه‌دار هنری، ماریو بروگلیو، و همسرش ادیتا بروگلیو در رم تأسیس شد. او همچنین سردبیری این مجله را بر عهده داشت که بر آرمان‌های زیبایی‌شناختی و آثار هنری متافیزیکی تمرکز داشت. این مجله با الگوبرداری از مجلهٔ *[[لا راکولتا]]* مستقر در بولونیا طراحی شده بود. این مجله از جنبش هنری *بازگشت به نظم (بازگشت به سفارش)* حمایت می‌کرد تا تغییر جهتی از هنر آوانگارد افراطی سال‌های قبل از ۱۹۱۸ ایجاد کند و در عوض از هنر سنتی الهام بگیرد.

گفته می‌شود اصطلاح «بازگشت به نظم» برای توصیف این علاقهٔ دوباره به سنت، از کتاب *«به سوی نظم»*، مجموعه‌ای از مقالات شاعر و هنرمند ژان کوکتو که در سال ۱۹۲۶ منتشر شد، گرفته شده است. خود این جنبش واکنشی به جنگ بود. کوبیسم حتی توسط خالقانش، براک و پیکاسو، کنار گذاشته شد و فوتوریسم، که ماشین‌آلات، خشونت و جنگ را ستایش می‌کرد، توسط اکثر پیروانش رد شد. بازگشت به نظم با احیای کلاسیسیسم و نقاشی واقع‌گرایانه همراه بود.

این مجله بازیابی ارزش‌های ملی و ایتالیک را که توسط سیاست‌های فرهنگی فاشیسم ترویج می‌شد، نظریه‌پردازی کرد، اما همچنین به افق‌های وسیع‌تری در اروپا نگاه می‌کرد و از یک دیالکتیک هنری زنده با بازگشت به یک منبع فیگوراتیو کلاسیک استفاده می‌کرد.

آلبرتو ساوینیو، در اولین شمارهٔ مجلهٔ ارزش‌های پلاستیکی در ۱۵ نوامبر ۱۹۱۸، برنامه‌ای کاملاً فردگرایانه، ضد فوتوریستی و ضد بلشویکی برای احیای هنر اعلام کرد. ساوینیو در اولین مقاله‌اش در آوریل-مه ۱۹۱۹ با عنوان آنادیومنون، شهود عقلانی و به طرز مرموزی غیرزمانی را شرح می‌دهد که به دنیای این «کلاسیسیسم متافیزیکی» جدید جان می‌بخشد. کتاب آردنگو سوفیسی *عنوان اصول اولیه زیبایی‌شناسی آینده‌نگر* () قبل از انتشار آن توسط انتشارات والکی در سال ۱۹۲۰، در شماره نوامبر-دسامبر ۱۹۱۹ این مجله به صورت سریالی منتشر شد.

*پلاستیک والوری* در سال ۱۹۲۲ انتشار خود را متوقف کرد.

## جستارهای وابسته
* *[[کورنته دی ویتا]]*

## منابع

## کتابشناسی
* ''بازگشت رادیکال ایتالیا به نظم''، در *[[نیویورک تایمز]]* (۲۶ دسامبر ۱۹۹۸)
*  ''Il Ritorno all'Ordine''، در *Fotoartearchitettura.it*، مقاله P. Campanella (2010)
*  F. Negri Arnoldi, *Storia dell'arte* , Fratelli Fabbri، میلان (۱۹۸۹)
*  R. De Fusco, *Storia dell'arte contemporanea* , Laterza، Bari (1983)
*  GC Argan , *L'arte moderna* , Sansoni، فلورانس (۱۹۷۰)

## پیوند به بیرون
* گالری تیت
* ''اینترنشنال هرالد تریبون''
*  Approfondimento, su *Scuolaromana.it*. بازبینی شده در ۲۹ مه 2011
*  واژه‌نامه‌ی صوتی، ، su *Babelearte.it*. بازیابی شده در ۲۹ مه ۲۰۱۱
*  Da ''Valori Plastici'' a Corrente, su *Italica Rai*. بازبینی شده در ۲۹ مه 2011
* جوهره رئالیسم جادویی - مطالعه انتقادی ریشه‌ها و توسعه رئالیسم جادویی در هنر.

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۱۸ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۱۸ (میلادی)
رده:مجله‌های فرهنگی منحل‌شده
رده:مجله‌های منتشرشده در رم
رده:مجله‌های منحل‌شده ایتالیا
رده:مجله‌های منحل‌شده در ۱۹۲۲ (میلادی)
یاماتو (مجله)

***یاماتو*** یک مجله تبلیغاتی ماهانه ایتالیایی بود که از اوایل سال ۱۹۴۱ تا اوت ۱۹۴۳ منتشر می‌شد. هدف این مجله آشناتر کردن فرهنگ ژاپن در ایتالیا بود و مقالاتی را به زبان‌های ایتالیایی و ژاپنی منتشر می‌کرد. عنوان فرعی آن *منسیله ایتالو-جیاپونزه* بود.

## تاریخچه و مشخصات
*یاماتو* در اوایل سال ۱۹۴۱ پس از تأسیس پیمان سه‌جانبه در ژانویه ۱۹۴۱ راه‌اندازی شد. این مجله تحت حمایت پمپئو آلوئیزی آغاز به کار کرد. این مجله ارتباط نزدیکی با انجمنی به نام دوستان ژاپن داشت که اولین رئیس آن پائولوچی دی کالبولی بود. پمپئو آلوئیزی همچنین ریاست انجمن دوستان ژاپن را بر عهده داشت. ناشر آن مؤسسه جغرافیایی دی آگوستینی (به ایتالیایی: Geographic Institute De Agostini) بود. چهره‌های زیر اعضای هیئت تحریریه *یاماتو* بودند: پیترو سیلویو ریوتا دی سولونگلو که مدیر تحریریه نیز بود، جوزپه توچی و جیاچینتو آئوریتی. علاوه بر نویسندگان ایتالیایی، این مجله نویسندگان ژاپنی نیز داشت، از جمله دریاسالار نیروی دریایی تویو میتسونوبو و سرهنگ موریاکیرا شیمیزو که به عنوان وابسته نظامی در سفارت ژاپن در رم کار می‌کردند.

آخرین شماره *یاماتو* در اوت ۱۹۴۳، بلافاصله پس از پایان حکومت فاشیست‌ها در ایتالیا منتشر شد.

## منابع

رده:انحلال‌های ۱۹۴۳ (میلادی) در ایتالیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۱ (میلادی) در ایتالیا
رده:روابط ایتالیا و ژاپن
رده:روزنامه‌ها و مجله‌های پروپاگاندا
رده:کتاب‌های یهودستیزانه
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۱ (میلادی)
رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
رده:مجله‌های منتشرشده در رم
رده:یهودستیزی در ایتالیا
ایران در المپیک زمستانی ۲۰۲۶

ورزشکاران کشور ایران از ۶ تا ۲۲ فوریه ۲۰۲۶ در المپیک زمستانی ۲۰۲۶ در میلان و کورتینا دامپتزو، ایتالیا، به رقابت پرداخته‌اند.

## ورزشکاران

ایران تاکنون یک اسکی‌باز آلپاین زن و یک اسکی‌باز آلپاین مرد را از طریق سهمیه پایه کشورها به این مسابقات راه داده است.

## اسکی آلپاین

## اسکی صحرانوردی

## منابع

۲۰۲۶
رده:کشورها در المپیک زمستانی ۲۰۲۶
المپیک
جون (مجموعه)

250px|بندانگشتی|کت زنانهٔ خیاطی‌شده، ارائه‌شده در نمایشگاه «الکساندر مک‌کوئین و آن ری – قرار ملاقات» (۲۰۲۴)
**جون** دوازدهمین مجموعه مد از طراح بریتانیایی، الکساندر مک‌کوئین است. این مجموعه از ژان دارک، قدیس فرانسوی که در سال ۱۴۳۱ کشته شد، الهام گرفته شده است. او را زنده در آتش سوزاندند. مک‌کوئین به موضوعات دین و خشونت علاقه داشت و این مجموعه نشان‌دهنده همین علاقه است.

رنگ‌های اصلی لباس‌ها قرمز، مشکی و نقره‌ای بودند. این رنگ‌ها یادآور جنگ، مرگ، خون و آتش هستند. بسیاری از لباس‌ها شبیه لباس‌های مذهبی یا زره‌های قدیمی بودند. یکی از لباس‌ها حتی زره واقعی نقره‌ای داشت.

نمایش مد در ۲۵ فوریه ۱۹۹۸ در لندن برگزار شد. مک‌کوئین اجازه نداد بعضی از خبرنگاران روزنامه‌ها وارد شوند. تیم همیشگی او این نمایش را طراحی کرد. سالن تاریک بود و چراغ‌های فلزی از سقف آویزان بودند. مسیر راه رفتن مدل‌ها ۳۰ متر طول داشت و با خاکستر سیاه پوشیده شده بود. مدل‌ها از پشت پرده‌ای سیاه با نور قرمز وارد می‌شدند. در این نمایش ۹۱ لباس نشان داده شد، بیشتر برای زنان و چند لباس برای مردان.

در پایان نمایش، مدل «سوتلانا» لباس قرمز پر از مهره‌ای پوشیده بود که صورتش را می‌پوشاند. او در دایره‌ای از آتش ایستاده بود و آرام حرکت می‌کرد.

مردم و منتقدان این نمایش و لباس‌ها را بسیار دوست داشتند. این مجموعه یکی از معروف‌ترین آثار مک‌کوئین است. برخی کارشناسان دربارهٔ معنی لباس‌ها و صحنه پایانی تحقیق کرده‌اند. بعضی لباس‌ها عکس‌هایی از کودکان داشتند. لباس‌هایی از این مجموعه بعدها در نمایشگاه‌های بزرگ موزه‌ای مانند Savage Beauty و Mind, Mythos, Muse به نمایش درآمدند.

## منابع

* 
* 

رده:مد دهه ۱۹۹۰ (میلادی)
رده:مد بریتانیا
رده:آثار مربوط به ژان‌دارک
می‌خواهم صحبت کنم

***می‌خواهم صحبت کنم***  فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۴ و به کارگردانی شوجیت سیرکار است. در این فیلم بازیگرانی همچون آبیشک باچان، آهلیا بومرو و جانی لور ایفای نقش کرده‌اند.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
*