آزمون آویزان‌سازی از دم

بندانگشتی|ویدیو با سرعت چهار برابر نمایش داده شده است: پس از دوره‌ای از تلاش اولیه، موش‌های گروه کنترل بازه‌هایی از بی‌حرکتی نشان می‌دهند که نشانگر بی‌میلی آن‌ها به ادامهٔ رفتار فعال برای فرار است.

**آزمون آویزان‌سازی از دم** (**[[w:en:Tail suspension test|TST]]**) روشی آزمایشی است که در پژوهش علمی برای سنجش استرس در جوندگان به‌کار می‌رود. این آزمون بر پایهٔ این مشاهده استوار است که اگر موش در معرض استرس کوتاه‌مدت و گریزناپذیر قرار گیرد، دچار فلج یا بی‌حرکتی می‌شود. این روش برای سنجش اثربخشی ترکیبات با اثر داروهای ضدافسردگی به‌کار می‌رود، هرچند در تفسیر و میزان سودمندی آن اختلاف‌نظرهای چشمگیری وجود دارد.
## تاریخچه
آزمون آویزان‌سازی از دم در سال ۱۹۸۵ معرفی شد، در پی محبوبیت آزمونی مشابه به نام آزمون شنا در آب (FST). با این حال، این روش تنها در دههٔ ۲۰۰۰ به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت، زمانی که داده‌ها نشان دادند حیوانات پس از تزریق داروهای ضدافسردگی تغییر رفتاری بروز می‌دهند. آزمون TST زمانی معتبرتر است که همراه با دیگر مدل‌های افسردگی مانند FST، درماندگی آموخته‌شده، مدل‌های لذت‌ناپذیری و برداشتن پیاز بویایی انجام شود.

## مدل‌سازی افسردگی
افسردگی اختلالی پیچیده و چندبعدی است که نشانه‌های آن می‌توانند ناشی از عوامل گوناگونی همچون روان‌شناختی، رفتاری و ژنتیک باشند. به دلیل تعدد این متغیرها، بازسازی افسردگی در محیط آزمایشگاهی دشوار است. بیماران مبتلا به افسردگی همیشه مجموعهٔ یکسانی از علائم را نشان نمی‌دهند و اغلب دچار اختلالات روان‌پزشکی همزمان نیز هستند.

یکی از دشواری‌های اصلی در مدل‌سازی افسردگی آن است که روان‌پزشکان برای تشخیص بالینی افسردگی از راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی (DSM-IV) انجمن روان‌پزشکی آمریکا استفاده می‌کنند که متکی بر گزارش خود بیمار از احساساتش است. از آنجا که حیوانات نمی‌توانند احساسات خود را بیان کنند، تشخیص افسردگی بالینی در آن‌ها ممکن نیست. هرچند نظریه‌هایی وجود دارد مبنی بر اینکه حیوانات می‌توانند شرایطی مشابه افسردگی را تجربه کنند، باید توجه داشت که افسردگی بنا به تعریف، بیماری‌ای انسانی است. مغز انسان و جانور تفاوت‌های اساسی دارند و در تفسیر رفتار حیوانات و نسبت دادن حالت‌های هیجانی به رفتارهای گوناگون باید دقت فراوان به خرج داد.

با این حال، اجزای مشخصی از افسردگی را می‌توان در شرایط آزمایشگاهی بازسازی کرد. بی‌حرکتی ناشی از استرس رفتاری است که می‌تواند در مدل‌سازی برخی جنبه‌های افسردگی سودمند باشد. هنگامی که جونده در معرض استرس کوتاه‌مدت و گریزناپذیرِ آویخته شدن در هوا قرار گیرد، حالتی بی‌حرکت به خود می‌گیرد. بی‌حرکتی در آزمون TST می‌تواند به‌عنوان توقف تلاش حیوان برای فرار تفسیر شود. این وضعیت معمولاً به‌عنوان نومیدی رفتاری تعبیر می‌شود و می‌توان آن را مدلی از یأس و نومیدی تجربه‌شده در مبتلایان به افسردگی در نظر گرفت.

مهم‌ترین مزیت آزمون آویزان‌سازی از دم روایی پیش‌بین آن است؛ به‌گونه‌ای که عملکرد در این آزمون با داروهایی که نشانه‌های افسردگی را در انسان بهبود می‌بخشند تغییر می‌کند. به‌طور مشخص، اگر پیش از آزمون ترکیبات ضدافسردگی به حیوان داده شود، او مدت طولانی‌تری دست‌وپا می‌زند و رفتارهای بیشتری برای گریز نشان می‌دهد. از این‌رو، این آزمون به‌طور گسترده برای ارزیابی اثرات ضدافسردگی ترکیبات دارویی تازه به‌کار گرفته می‌شود.

## روش
در این آزمون، حیوان به‌مدت پنج دقیقه از لوله‌ای به وسیلهٔ دم در فاصلهٔ حدود ۱۰ سانتی‌متر از سطح زمین آویخته می‌شود. در این مدت حیوان تلاش می‌کند تا فرار کند و به زمین برسد. زمانی که طول می‌کشد تا حیوان در حالت بی‌حرکتی باقی بماند اندازه‌گیری می‌شود. هر حیوان تنها یک‌بار آزموده می‌شود و از دید سایر حیوانات دور نگه داشته می‌شود. در مطالعه باید دو گروه موش وجود داشته باشد: یک گروه کنترل که با محلول نمکی تزریق شده‌اند و گروه آزمایشی که با ترکیبات مشابه ضدافسردگی تزریق شده‌اند.

## جنجال
دیدگاه‌ها دربارهٔ آزمون آویزان‌سازی از دم یکسان نیست. یکی از انتقادهای رایج این است که در بیماران مصرف‌کنندهٔ منظم داروهای ضدافسردگی ممکن است هفته‌ها طول بکشد تا اثر قابل‌توجهی مشاهده شود، در حالی‌که آزمون TST تنها یک دوز حاد ضدافسردگی را در بازهٔ ۵ تا ۶ دقیقه‌ای می‌سنجد.

آزمون TST برای ترکیبات ضدافسردگی شناخته‌شده روایی پیش‌بین دارد. با این حال، هنگام بررسی داروهایی با سازوکار ناشناخته، میزان پیش‌بینی‌پذیری نامشخص است. برای نمونه، این آزمون پادکُنندهٔ گیرندهٔ NK1 را که دارای اثر ضدافسردگی شناخته‌شده است شناسایی می‌کند، اما پادکُنندهٔ گیرندهٔ CRF1 را که آن هم عملکرد ضدافسردگی دارد تشخیص نمی‌دهد.

برخی TST را آزمونی برای کارکرد ضدافسردگی می‌دانند، نه مدلی از خود افسردگی. دلیل اصلی این دیدگاه آن است که آزمون تنها واکنش رفتاری به یک عامل استرس‌زای کوتاه‌مدت را می‌سنجد، در حالی‌که افسردگی انسانی یک وضعیت بلندمدت است.

## تفاوت با آزمون شنا در آب
*آزمون آویزان‌سازی از دم * (TST)  نسبت به آزمون شنا در آب (FST) حساسیت بیشتری به ترکیبات ضدافسردگی دارد، زیرا حیوان در آزمون TST مدت‌زمان طولانی‌تری در حالت بی‌حرکتی باقی می‌ماند. آزمون FST به اندازهٔ TST قابل‌اعتماد نیست، چرا که بی‌حرکتی حیوان می‌تواند ناشی از شوک افتادن در آب باشد. این موضوع همچنین خطر بروز هیپوترمی را در پی دارد. هرچند سازوکارهایی که از طریق آن‌ها آزمون‌های TST و FST موجب استرس می‌شوند ناشناخته است، روشن است که این دو آزمون با وجود شباهت‌ها، بی‌حرکتی را از مسیرهای متفاوتی ناشی از استرس ایجاد می‌کنند.
## همچنین ببینید
* آزمون ناامیدی رفتاری
* درماندگی آموخته‌شده

## پانویس

## منابع

رده:تکنیک‌های آزمایش جانوران
رده:آزمایش‌های روان‌شناسی