احتراق‌پذیری و اشتعال‌پذیری

یک ماده **قابل احتراق** ماده ای است که می‌تواند در شرایط خاصی در هوا بسوزد (یعنی شعله را حفظ کند). یک ماده در صورتی قابل اشتعال محسوب می‌شود که در دمای محیط به آسانی مشتعل گردد. به عبارت دیگر، یک ماده سوختنی با اعمال مقداری انرژی (مانند جرقه یا حرارت) آتش می‌گیرد، در حالی که یک ماده قابل اشتعال بلافاصله در تماس با شعله مشتعل می‌شود.

درجه اشتعال پذیری در هوا تا حد زیادی به فرار بودن مواد بستگی دارد  این به فشار بخار خاص ترکیب آن مربوط می‌شود که به دما بستگی دارد. مقدار بخار تولید شده می‌تواند با افزایش سطح تماس ماده و تشکیل مه یا گرد افزایش یابد. چوب را به عنوان مثال در نظر بگیرید. غبار چوب با دانه‌بندی ریز می‌تواند دچار شعله‌های انفجاری شود و موج انفجاری ایجاد کند. یک تکه کاغذ (ساخته شده از چوب) به راحتی آتش می‌گیرد. یک میز بلوطی سنگین بسیار سخت‌تر مشتعل می‌شود، حتی با اینکه الیاف چوب در هر سه ماده یکسان است.

درک عمومی (و حتی اجماع علمی تا میانه‌های قرن هجدهم) بر این بود که ماده هنگام سوختن «ناپدید» می‌شود، زیرا تنها خاکستر باقی می‌ماند. با این حال، پژوهش‌های علمی بعدی نشان دادند که قانون بقای جرم در واکنش‌های شیمیایی صادق است. آنتوان لاووازیه، یکی از پیشگامان این بینش‌های اولیه، اظهار داشت: «هیچ چیز گم نمی‌شود، هیچ چیزی خلق نمی‌شود، همه چیز دگرگون می‌شود.» سوزاندن یک ماده جامد ممکن است باعث کاهش وزن شود اگر جرم گازهای احتراق (مانند دی‌اکسید کربن و بخار آب) در نظر گرفته نشود. جرم اولیه مادهٔ قابل اشتعال و جرم اکسیژن مصرف شده (که معمولاً از هوای اطراف تأمین می‌شود) با جرم محصولات احتراق (خاکستر، آب، دیاکسید کربن و سایر گازها) برابر است. لاووازیه از این واقعیت تجربی که برخی فلزات پس از سوختن جرمشان افزایش می‌یافت، برای اثبات نظریه‌هایش استفاده کرد (زیرا در این واکنشهای شیمیایی، اتمهای اکسیژن در ترکیبات جامد به دام می‌افتند، نه در قالب گازهایی مانند آب).

## تعاریف
از نظر تاریخی، *قابل اشتعال*، *قابل اشتعال* و *احتراق* به معنای *قابلیت سوزاندن* است. کلمه «اشتعال‌پذیر» از زبان فرانسوی از واژه لاتین *inflammāre* = «آتش زدن» آمده است، جایی که حرف اضافه لاتین «in-" به معنای «در» در «تلقین کردن» به جای «نه» در «نامرئی» و «ناشرایط» است.

اصطلاح «قابل اشتعال» به مواد سوختنی اطلاق می‌شود که به آسانی مشتعل شده و بنابراین خطرناک‌تر بوده و مقررات سخت‌گیرانه‌تری بر آنها اعمال می‌شود. مواد سوختنی که سخت‌تر مشتعل شده و با شدت کمتری می‌سوزند، در دسته «سوختنی» قرار می‌گیرند. به عنوان مثال، در ایالات متحده، مایعات قابل اشتعال، طبق تعریف، دارای نقطه اشتعال زیر  هستند - جایی که مایعات قابل احتراق دارای نقطه اشتعال بالای  هستند. جامدات قابل اشتعال جامداتی هستند که به آسانی قابل احتراق هستند یا ممکن است از طریق اصطکاک باعث آتش‌سوزی شوند یا به آن کمک کنند. جامدات قابل احتراق مواد پودری، دانه ای یا خمیری هستند که به راحتی در اثر تماس کوتاه با منبع احتراق مانند کبریت در حال سوختن مشتعل شده و شعله به سرعت پخش می‌شود. تعاریف فنی بین کشورها متفاوت است، بنابراین سازمان ملل متحد سیستم جهانی هماهنگ طبقه‌بندی و برچسب گذاری مواد شیمیایی را ایجاد کرد که دمای نقطه اشتعال مایعات قابل اشتعال را بین ۰ تا  تعریف می‌کند. و مایعات قابل احتراق بین  و .

## اشتعال پذیری
اشتعال‌پذیری به سهولت اشتعال یک ماده سوختنی اشاره دارد که می‌تواند منجر به آتش‌سوزی یا احتراق یا حتی انفجار شود. درجه سختی مورد نیاز برای احتراق یک ماده از طریق آزمایش آتش نشانی داده می‌شود. در سطح بین‌المللی، انواع پروتکل‌های آزمایشی برای تعیین کمیت اشتعال پذیری وجود دارد. رتبه‌بندی‌های به‌دست‌آمده در قوانین ساختمان، الزامات بیمه، کدهای آتش‌سوزی و سایر مقررات حاکم بر استفاده از مصالح ساختمانی و همچنین ذخیره‌سازی و جابجایی مواد بسیار قابل اشتعال در داخل و خارج سازه‌ها و در حمل‌ونقل سطحی و هوایی استفاده می‌شود. به عنوان مثال، تغییر محل سکونت با تغییر اشتعال پذیری محتویات، مالک ساختمان را ملزم می‌کند که برای مجوز ساختمان درخواست کند تا مطمئن شود که اساس طراحی حفاظت آتش‌سوزی کلی تأسیسات می‌تواند این تغییر را در نظر بگیرد.

### طبقه‌بندی قابلیت اشتعال
سیستم جهانی هماهنگ طبقه‌بندی و برچسب گذاری مواد شیمیایی از یک سیستم چهار دسته برای طبقه‌بندی مایعات قابل اشتعال با استفاده از نقطه اشتعال و دمای نقطه جوش استفاده می‌کند. این سیستم در سطح بین‌المللی برای ارزیابی و مرتب‌سازی مواد در کاربردهای صنعتی، محیط‌های کاری و محصولات توزیع شده بین مصرف‌کنندگان استفاده می‌شود.

قبل از سال ۲۰۱۲، طبقه‌بندی OSHA از مایعات قابل اشتعال و احتراق در مقررات ۱۹۱۰٫۱۰۶، تقریباً با *کد مایعات قابل اشتعال و احتراق* ملی NFPA (NFPA), NFPA 30 یکسان بود.  در حالی که دیگر برای مقررات شغلی استفاده نمی‌شود، تعاریف NFPA 30 هنوز معمولاً در کدهای آتش‌نشانی و کدها و استانداردهای NFPA استفاده می‌شود.

سیستم‌های دیگری برای طبقه‌بندی مایعات قابل اشتعال برای کاربردهای تخصصی‌تر وجود دارد، مانند NFPA 704، که از پنج دسته استفاده می‌کند، که برای نیروهای امدادی در نظر گرفته شده است تا خطرات ناشی از یک ماده را در مواقع اضطراری، مانند نشت، درک کنند. علاوه بر GHS، طبقه‌بندی‌های قابل اشتعال در سیستم‌های مختلفی که برای ارتباط خطرات فیزیکی و سلامتی در محیط‌های کار طراحی شده‌اند، گنجانده شده‌اند. مانند سیستم شناسایی مواد خطرناک انجمن پوشش‌های آمریکا (HMIS) و راهنمای شناسایی مواد خطرناک آزمایشگاهی (HMIG).

### نمونه‌هایی از مواد قابل اشتعال
مواد قابل اشتعال شامل موارد زیر است (اما محدود به این موارد نیست):
* بنزین - بنزین / مخلوط پیچیده‌ای از هیدروکربن‌ها که شامل ایزومرهای اکتان C 8 H 18 است
* اتانول / CH 3 CH 2 OH
* لاستیک
* ایزوپروپیل الکل / CH 3 CH(OH)CH 3
* متانول / CH 3 OH
* چوب
* استون / CH 3 COCH 3
* کاغذ
* نیترومتان / CH 3 NO 2

### نمونه‌هایی از مواد غیرقابل اشتعال
* آب
* تتراکلرید کربن
* آهن
* سرامیک

### اشتعال پذیری اثاثیه منزل
اشتعال پذیری اثاثیه منزل نگران کننده است زیرا تصادف سیگار و شمع می‌تواند باعث آتش‌سوزی خانگی شود. در سال ۱۹۷۵، کالیفرنیا اجرای بولتن فنی 117 (TB ۱۱۷) را آغاز کرد، که طبق آن موادی مانند فوم پلی یورتان که برای پر کردن مبلمان استفاده می‌شود، می‌توانست حداقل ۱۲ ثانیه در برابر شعله باز کوچک، معادل یک شمع مقاومت کند. در فوم پلی اورتان، سازندگان مبلمان معمولاً TB 117 را با مواد افزودنی بازدارنده شعله آلی هالوژنه ملاقات می‌کنند. هیچ ایالت دیگر ایالات متحده استانداردهای مشابهی نداشت، اما از آنجایی که کالیفرنیا بازار بزرگی دارد، تولیدکنندگان در محصولاتی که در سرتاسر ایالات متحده توزیع می‌کنند، TB 117 را رعایت می‌کنند. تکثیر بازدارنده‌های شعله و به‌ویژه بازدارنده‌های آلی هالوژنه در مبلمان در سراسر ایالات متحده به شدت با TB 117 مرتبط است. هنگامی که آشکار شد که نسبت ریسک به فایده این رویکرد نامطلوب است و صنعت از اسناد جعلی استفاده کرده است (به عنوان مثال دیوید هایمباخ را ببینید) برای استفاده از بازدارنده‌های شعله، کالیفرنیا TB 117 را اصلاح کرد تا ملزم شود که پارچه‌ای که مبلمان روکش شده را می‌پوشاند، با آزمایش دودتر جایگزین آزمایش شعله باز شود. فرماندار جری براون TB117-2013 اصلاح شده را امضا کرد که در سال ۲۰۱۴ اجرایی شد.

### قابلیت اشتعال پارچه
منسوجات سبک با سطوح متخلخل، قابل اشتعال‌ترین پارچه‌ها هستند. پشم کمتر از پنبه، کتان، ابریشم یا ویسکوز (ریون) قابل اشتعال است. پلی استر و نایلون در برابر اشتعال مقاومت می‌کنند و به جای آتش گرفتن ذوب می‌شوند. اکریلیک قابل اشتعال‌ترین فیبر مصنوعی است.

### آزمودن
برای تعیین درجه اشتعال می‌توان آزمایش آتش‌سوزی انجام داد. استانداردهای تست برای این تعیین استفاده می‌شود اما به موارد زیر محدود نمی‌شود:
* تست اشتعال پذیری UL 94 Underwriters Laboratories
* کمیسیون بین‌المللی الکتروتکنیکی IEC 60707، ۶۰۶۹۵-۱۱-۱۰ و ۶۰۶۹۵-۱۱-۲۰
* سازمان بین‌المللی استاندارد ISO 9772 و ۹۷۷۳.
* روش‌های تست استاندارد انجمن ملی حفاظت از آتش NFPA 287 برای اندازه‌گیری قابلیت اشتعال مواد در اتاق‌های تمیز با استفاده از دستگاه انتشار آتش (FPA) 
* NFPA 701: روش‌های استاندارد آزمایش آتش برای انتشار شعله پارچه‌ها و فیلم‌ها 
* NFPA 850: تمرین توصیه شده برای حفاظت در برابر آتش برای نیروگاه‌های تولید برق و ایستگاه‌های مبدل جریان مستقیم ولتاژ بالا 

## قابلیت احتراق
**احتراق‌پذیری** معیاری است که نشان می‌دهد چگونه یک ماده از طریق آتش یا احتراق به راحتی شعله می‌گیرد. هنگامی که یک ماده برای ساخت و ساز استفاده می‌شود یا در حال ذخیره‌سازی است، این یک ویژگی مهم به‌شمار می‌رود. همچنین در فرآیندهایی که مواد قابل احتراق را به عنوان یک محصول جانبی تولید می‌کنند، مهم است. معمولاً برای موادی که به راحتی قابل احتراق هستند، اقدامات احتیاطی خاصی لازم است. این اقدامات ممکن است شامل نصب اسپرینکلرهای آتش‌نشانی یا راه دور ذخیره‌سازی از منابع احتمالی اشتعال باشد.

مواد با قابلیت اشتعال پایین ممکن است برای ساخت‌وساز در مکان‌هایی که خطر آتش‌سوزی باید کاهش یابد (مانند آپارتمان‌ها، خانه‌ها یا ادارات) انتخاب شوند. در صورت استفاده از منابع قابل اشتعال، احتمال حوادث آتش‌سوزی و تلفات جانی افزایش می‌یابد. مواد مقاوم در برابر آتش برای مصالح ساختمانی و مبلمان ترجیح داده می‌شوند.

### مواد غیرقابل احتراق
ماده غیرقابل احتراق ه ماده‌ای اطلاق می‌شود که در شکل مورد استفاده و تحت شرایط پیش‌بینی شده، در مواجهه با آتش یا حرارت مشتعل نشود، نسوزد، احتراق را پشتیبانی نکند یا بخارات قابل اشتعال آزاد نکند. هر ماده جامدی که مطابق با هر یک از دو مجموعه معیارهای پذیرش ذکر شده در بخش ۸ استاندارد ASTM E 136 باشد و هنگام آزمایش طبق روش مشخص شده در این استاندارد، شرایط را دارا باشد، غیرقابل اشتعال محسوب می‌شود.

### گرد و غبار قابل احتراق
تعدادی از فرآیندهای صنعتی گرد و غبار قابل احتراق را به عنوان محصول جانبی تولید می‌کنند. رایج‌ترین آنها گرد و غبار چوب است. گرد و غبار قابل احتراق به این صورت تعریف شده است: *ماده جامدی متشکل از ذرات یا قطعات متمایز، بدون توجه به اندازه، شکل یا ترکیب شیمیایی، که در صورت [[ذرات معلق|معلق شدن در هوا]] یا سایر محیط‌های اکسید کننده در محدوده ای از غلظت‌ها، [[مخاطره|خطر]] آتش‌سوزی یا آتش‌سوزی ایجاد می‌کند.* علاوه بر چوب، غبارهای قابل احتراق شامل فلزات، به ویژه منیزیم، تیتانیوم و آلومینیوم، و همچنین سایر غبارهای مبتنی بر کربن است. حداقل ۱۴۰ ماده شناخته شده وجود دارد که گرد و غبار قابل احتراق تولید می‌کند.  در حالی که ذرات موجود در یک گرد و غبار قابل احتراق ممکن است به هر اندازه ای باشند، معمولاً قطر آنها کمتر از ۴۲۰ است. میکرومتر  ، اداره ایمنی و بهداشت شغلی ایالات متحده هنوز مجموعه ای جامع از قوانین را در مورد گرد و غبار قابل احتراق اتخاذ نکرده است.

زمانی که ذرات ریز گرد و غبار قابل احتراق در هوا معلق هستند (یا هر محیط اکسید کننده ای)، پتانسیل انفجار دارند. گرد و غبار انباشته شده، حتی زمانی که در هوا معلق نباشد، همچنان یک خطر آتش‌سوزی است. انجمن ملی حفاظت از آتش (ایالات متحده) به‌طور خاص به پیشگیری از آتش‌سوزی و انفجار گرد و غبار در تأسیسات محصولات کشاورزی و غذایی در بخش کد NFPA 61، و سایر صنایع در بخش کد NFPA 651-664 می‌پردازد.  کلکتورهایی که برای کاهش گرد و غبار در هوا طراحی شده‌اند بیش از ۴۰ درصد از کل انفجارهای گرد و غبار را تشکیل می‌دهند. سایر فرآیندهای مهم عبارتند از: آسیاب کردن و پودر کردن، حمل و نقل پودرها، سوهان کردن سیلوها و ظروف (که پودر تولید می‌کند) و اختلاط و اختلاط پودرها.

بررسی ۲۰۰ انفجار گرد و غبار و آتش‌سوزی، بین سال‌های ۱۹۸۰ و ۲۰۰۵، *تقریباً ۱۰۰ کشته و ۶۰۰ مجروح را نشان داد.* در ژانویه ۲۰۰۳، انفجار پودر پلی اتیلن و آتش‌سوزی در کارخانه خدمات دارویی غرب در کینستون، کارولینای شمالی منجر به کشته شدن ۶ کارگر و زخمی شدن ۳۸ نفر دیگر شد. در فوریه 2008 ، انفجاری از گرد و غبار قند کارخانه شرکت شکر امپریال در پورت ونتورث، جورجیا را لرزاند، که منجر به مرگ ۱۳ نفر شد.

## ویژگی‌های مهم
### نقطه اشتعال
نقطه اشتعال یک ماده معیاری است که نشان می‌دهد چقدر آسان است که بخار مواد را در حین تبخیر شدن در جو مشتعل کنید. این به عنوان کمترین دمای ماده مورد نیاز برای روغن‌های کوره در مواد تعریف می‌شود تا شروع به خروج بخارات قابل اشتعال به مقدار کافی برای پشتیبانی از جرقه آتش در هنگام مشتعل شدن توسط یک منبع خارجی کنند. نقطه اشتعال کمتر نشان دهنده اشتعال پذیری بالاتر است. مواد با نقطه اشتعال زیر  در ایالات متحده توسط OSHA به عنوان خطرات بالقوه محل کار تنظیم می‌شوند.

### نقطه شعله
نقطه شعله یک ماده، مقدار دمایی است که در آن پس از اشتعال توسط یک منبع خارجی، شعله پایدار می‌تواند بر روی ماده تداوم یابد. هنگامی که ماده به نقطه اشتعال خود می‌رسد، به اندازه کافی بخارات سوختی یا روغن تولید می‌کند تا احتراق پیوسته را حفظ نماید.

### قابلیت اشتعال یا محدوده انفجار
*[[Lower flammability limit|حد پایین اشتعال پذیری]]* یا *حد پایین‌تر انفجار (LFL/LEL)* نشان دهنده کمترین غلظت بخار هوا به سوخت مورد نیاز برای احتراق هنگام احتراق توسط یک منبع خارجی، برای هر ماده شیمیایی خاص است. هر غلظت کمتر از این نمی‌تواند شعله ایجاد کند یا منجر به احتراق شود. *حد بالایی اشتعال پذیری* یا *[[مرز اشتعال|حد بالایی انفجار]]* (UFL/UEL) نشان دهنده بالاترین غلظت بخار هوا برای سوخت است که در آن احتراق می‌تواند در هنگام مشتعل شدن توسط یک منبع خارجی انجام شود. هر مخلوط سوخت و هوا بالاتر از این بیش از حد متمرکز خواهد بود که منجر به احتراق نمی‌شود. مقادیر موجود بین این دو حد محدوده قابل اشتعال یا انفجار را نشان می‌دهد. در این آستانه، یک منبع اشتعال خارجی بدهید، احتراق سوخت خاص احتمالاً اتفاق می‌افتد.

### فشار بخار
فشار بخار یک مایع که با دمای آن تغییر می‌کند، معیاری از میزان تمایل بخار مایع به تمرکز در هوای اطراف هنگام تبخیر است. فشار بخار عامل اصلی تعیین‌کننده نقطه اشتعال و نقطه شعله است، به‌طوری که فشارهای بخار بالاتر منجر به نقاط اشتعال پایین‌تر و درجه‌های اشتعال‌پذیری بالاتر می‌شوند.

## کدهای ایمنی در برابر آتش
شورای بین‌المللی کد (ICC) الزامات کد آتش‌نشانی را برای ارائه حفاظت کافی از ساختمان و ساکنان ایجاد کرد. این کدها درجه احتراق برای مواد، الزامات ورودی و خروجی، و همچنین الزامات حفاظت فعال در برابر آتش و موارد متعدد دیگر را مشخص می‌کنند. در ایالات متحده، آژانس‌های دیگر نیز کدهای ساختمانی را ایجاد کرده‌اند که رتبه‌بندی‌های احتراق مانند نهادهای حاکمیتی ایالتی و/یا شهرستانی را مشخص می‌کنند. رعایت الزامات این کدهای آتش‌نشانی برای ساختمان‌های با اشغال بالاتر بسیار مهم است.

برای ساختمان‌های موجود، قوانین آتش‌نشانی بر حفظ اشغال‌ها همان‌طور که در ابتدا در نظر گرفته شده بود، تمرکز دارد. به عبارت دیگر، اگر بخشی از ساختمان به عنوان آپارتمان طراحی می‌شد، نمی‌توان ناگهان آن را با مایعات قابل اشتعال بارگیری کرد و آن را به محل ذخیره گاز تبدیل کرد، زیرا بار آتش‌سوزی و توسعه دود در آن یک آپارتمان به قدری زیاد خواهد بود که بر حفاظت فعال در برابر آتش و همچنین وسایل حفاظت غیرفعال در برابر آتش برای ساختمان اضافه می‌شود. جابجایی و استفاده از مواد قابل اشتعال در داخل ساختمان مشروط به قوانین آتش‌نشانی محلی است که معمولاً توسط افسر محلی پیشگیری از حریق اجرا می‌شود.

### تعاریف کد
برای یک مرجع دارای صلاحیت، قابلیت احتراق با کد محلی تعریف می‌شود. در قوانین ملی ساختمان کانادا به شرح زیر تعریف شده است:
* *قابل احتراق: ماده ای که معیارهای پذیرش [https://web.archive.org/web/20061003193651/http://www.ulc.ca/About_ulc/Publication_Notice_Detail.asp?PN_ID=31 CAN/ULC-S114، روش استاندارد تست برای تعیین عدم احتراق در مصالح ساختمانی] را برآورده نمی‌کند.*
* *غیرقابل احتراق: به این معنی است که یک ماده با معیارهای پذیرش [https://web.archive.org/web/20061003193651/http://www.ulc.ca/About_ulc/Publication_Notice_Detail.asp?PN_ID=31 CAN4-S114، "روش استاندارد آزمایش برای تعیین عدم احتراق در مصالح ساختمانی] " مطابقت دارد.*

BS 476-4:1970 آزمایشی را برای احتراق تعریف می‌کند که در آن یک تکنسین سه نمونه از یک ماده را در یک کوره گرم می‌کند. مواد قابل احتراق موادی هستند که هر یک از سه نمونه برای آنها:
* باعث می‌شود که خواندن دما از هر یک از دو ترموکوپل تا ۵۰ درجه سانتیگراد یا بیشتر بالاتر از دمای اولیه کوره افزایش یابد.
* به مدت ۱۰ ثانیه یا بیشتر در داخل کوره به‌طور مداوم شعله بزنید.

### تست آتش‌سوزی
کشورهای مختلف برای تعیین غیرقابل احتراق مواد آزمایشاتی دارند. بیشتر شامل حرارت دادن مقدار مشخصی از نمونه آزمایش برای مدت زمان مشخصی است. معمولاً این ماده نباید از احتراق پشتیبانی کند و بیش از مقدار معینی از جرم خود را از دست ندهد. به عنوان یک قاعده کلی، بتن، فولاد و سرامیک - به عبارت دیگر مواد معدنی - این آزمایش‌ها را با موفقیت پشت سر می‌گذارند، بنابراین قوانین ساختمانی آنها را به عنوان مناسب فهرست می‌کنند و حتی گاهی اوقات استفاده از آنها را در کاربردهای خاص الزامی می‌کنند. به عنوان مثال، در کانادا، دیوارهای آتش باید از بتن ساخته شوند.

## طبقه‌بندی مصالح ساختمانی

پرونده:Steinwolle_1600dpi_roxul_rxl80.jpg|جایگزین=DIN4102 A1 noncombustible rockwool|پشم سنگ غیر قابل احتراق DIN4102 A1
پرونده:Tu_braunschweig_din4102_smoke_density_test.jpg|جایگزین=DIN4102 A2 gypsum fireproofing plaster leavened with polystyrene beads|گچ نسوز گچ DIN4102 A2 خمیر شده با مهره‌های پلی استایرن
پرونده:Toilet_flange.jpg|جایگزین=DIN 4102 B1 (difficult to ignite/often self-extinguishing) Silicone caulking used as a component in firestopping piping penetration|DIN 4102 B1 (اشتعال دشوار/اغلب خود خاموش شونده) درزبندی سیلیکونی به عنوان جزئی در نفوذ لوله‌های آتش نشانی استفاده می‌شود
پرونده:Palletts_at_inniskillin_vineyard.jpg|جایگزین=DIN 4102 B2: Timber, normal combustibility|DIN 4102 B2: الوار، قابلیت احتراق معمولی
پرونده:Polyurethane_foam_at_inniskillin_2.jpg|جایگزین=DIN 4102 B3: Polyurethane foam (easy to ignite = many hydrocarbon bonds usually)|DIN 4102 B3: فوم پلی اورتان (اشتعال آسان = معمولاً پیوندهای هیدروکربنی زیاد) 
مواد را می‌توان از نظر درجه اشتعال پذیری و احتراق مطابق با DIN 4102 آلمان آزمایش کرد. DIN 4102 و همچنین پسر عموی انگلیسی آن BS 476 برای آزمایش سیستم‌های حفاظت آتش غیرفعال و همچنین برخی از مواد تشکیل دهنده آن گنجانده شده است.

در زیر به ترتیب درجه احتراق و اشتعال پذیری دسته‌بندی می‌شود:

یک استاندارد صنعتی جدیدتر EN 13501-1 اروپایی است - طبقه‌بندی آتش محصولات ساختمانی و عناصر ساختمانی - که تقریباً جایگزین A2 با A2/B, B1 با C, B2 با D/E و B3 با F می‌شود.

مواد درجه‌بندی B3 یا F را نمی‌توان در ساختمان استفاده کرد مگر اینکه با مواد دیگری ترکیب شوند که اشتعال پذیری آن مواد را کاهش دهد.

## جستارهای وابسته
* مواد منفجره
* تست آتش‌سوزی
* حفاظت در برابر آتش
* حد قابل اشتعال
* ذره فوق ریز

## منابع

## جستارهای وابسته
* Fire Performance of Ageing Cable Compounds, NFPA Treatise by Perry Marteny
* CAN4-S114 CAN/ULC-S114 Abstract
* "Combustible Dust: Agricultural Related Fires and Explosions Increasing, but Preventable" Division of Occupational Safety and Health, N.C. Department of Labor
* Combustible Dust: A Major Hot Work Hazard" Division of Occupational Safety and Health, N.C. Department of Labor

رده:ترمودینامیک
رده:خواص شیمیایی
رده:محافظت از انفجار
رده:مقابله با آتش
رده:مواد خطرناک