بازیافت در مالزی

[بندانگشتی|مرکز جمع‌آوری بازیافت در اسکندر پوتری، [ایالت جوهر|جوهور .]]
داده‌های شرکت مدیریت پسماند جامد و پاکسازی عمومی (SWCorp) که از ژانویه تا نوامبر سال ۲۰۱۸ جمع‌آوری شده است، نرخ بازیافت ملی را ۰٫۰۶٪ یا حدود ۱۸۰۰ تن از ۳ میلیون تن زباله جمع‌آوری‌شده در این دوره نشان می‌دهد. اکثر زباله‌ها به محل‌های دفن زباله فرستاده شده‌اند.

در سال ۲۰۱۵، تولید زباله‌های خانگی، صنعتی، تجاری و سازمانی در این کشور ۳۸۵۶۳ تن در روز بود که ۸۸٫۸٪ آن به محل‌های دفن زباله می‌رفت. در سال ۲۰۰۵، مالزی حدود ۷٫۳۴ میلیون تن زباله جامد تولید کرد که ۳۰٪ آن احتمالاً قابل بازیافت است، اما فقط ۳–۵٪ در واقع پردازش می‌شدند. با توجه به کمبود مواد قابل بازیافت در داخل کشور و سود بالقوه سودآور، شرکت‌های مالزیایی از کشورهای خارجی زباله وارد کرده‌اند، و این واردات از زمان ممنوعیت کامل زباله‌های پلاستیکی در چین در سال ۲۰۱۸، بیشتر شده است.

نرخ بازیافت خانگی در مالزی در یک نظرسنجی سراسری در سال ۲۰۱۱، ۹٫۷٪ تخمین زده شده است. همین گزارش نشان داد که کوانتان بالاترین نرخ بازیافت خانگی (۱۸٫۴٪) را داشته است، در حالی که صباح با ۴٫۵٪ کمترین نرخ را داشته است. کوالالامپور، پایتخت این کشور با جمعیت تخمینی ۱٫۶۶ میلیون نفر در سال ۲۰۰۹، حدود ۰٫۸ تا ۱٫۳٪ زباله خانگی تولید کرده است. کیلوگرم در روز، این مقدار به همراه زباله‌های صنعتی شهر منجر به تولید میانگین ۳۵۰۰ تن زباله در روز شد. در سال ۲۰۱۲، نرخ بازیافت خانگی آن ۱۰٫۴٪ بود.

در یازدهمین برنامه مالزی (۲۰۱۶–۲۰۲۰)، اهداف مشخصی برای مدیریت پسماند جامد تعیین شد. بر اساس این برنامه، دولت مالزی دستیابی به نرخ انحراف ۴۰ درصدی زباله از محل‌های دفن و افزایش نرخ بازیافت به ۲۲ درصد تا سال ۲۰۲۰ را به‌عنوان اهداف اصلی در حوزه مدیریت پایدار پسماند تعیین کرده بود.

## قوانین و مقررات

## بحران بازیافت پلاستیک در مالزی
در ژانویهٔ ۲۰۱۸، چین سیاستی به نام «شمشیر ملی» را اجرا کرد که واردات زباله‌های پلاستیکی را ممنوع می‌کرد. از آن زمان، میزان واردات زباله‌های پلاستیکی به مالزی به‌طور چشمگیری افزایش یافته است. طبق گزارش سازمان صلح سبز، «تنها از ژانویه تا ژوئیهٔ ۲۰۱۸، مالزی ۱۹۵٬۴۴۴٫۴۶ تُن زباله پلاستیکی از ایالات متحده وارد کرده است، در حالی که این مقدار از ژانویه تا نوامبر ۲۰۱۷ برابر با ۹۷٬۵۴۴ تُن بوده است». این گزارش هشدار داد که در فرایند دفع زباله‌های پلاستیکی وارداتی، تخلفات زیادی صورت می‌گیرد؛ از جمله سوزاندن زباله‌ها در هوای آزاد کنار جاده‌ها، دفن آن‌ها در محل‌های غیرقانونی یا فاقد نظارت در نزدیکی منابع آبی، یا رها کردنشان در ساختمان‌های متروکه و فضاهای باز تا به مرور زمان تجزیه و پوسیده شوند. این اقدامات منجر به آلودگی زیست‌محیطی و پیامدهای زیان‌بار برای سلامت مردم مالزی می‌شود. این زباله‌ها عمدتاً از کشورهای توسعه‌یافته می‌آیند و ایالات متحده، ژاپن و بریتانیا در میان سه صادرکنندهٔ اصلی قرار دارند؛ در حالی که استرالیا، نیوزیلند، فنلاند، فرانسه، بلژیک، آلمان، اسپانیا، سوئد و سوئیس نیز از جمله دیگر صادرکنندگان هستند. در سال ۲۰۲۳، ایالات متحده همچنان در صدر کشورهای صادرکنندهٔ زباله پلاستیکی به مالزی باقی ماند و پدیدهٔ «استعمار زباله‌ای» همچنان ادامه دارد.

در اکتبر ۲۰۱۸، یئو بی یین، وزیر انرژی، علوم، فناوری، محیط زیست و تغییرات اقلیمی، اعلام کرد که کشور واردات تمام زباله‌های جامد غیرقابل بازیافت، به ویژه پلاستیک را محدود و در نهایت ممنوع خواهد کرد و تا ۳۰ کارخانه غیرقانونی تعطیل شده‌اند. بسیاری از این کارخانه‌های غیرقانونی در جنجاروم، کوالا لانگات، سلانگور واقع شده‌اند و بیش از ۱۷۰۰۰ تن زباله از خود به جا می‌گذارند. در زمان فعالیت آنها، دود ناشی از سوزاندن و فرآوری زباله‌های پلاستیکی بر سلامت جامعه محلی تأثیر می‌گذاشت. در یک گزارش خبری در آوریل ۲۰۱۹ به نقل از همین وزیر، او اظهار داشت که تعداد کارخانه‌های زباله پلاستیکی تعطیل شده به ۱۴۸ کارخانه افزایش یافته است و مشکل جدی ۱۱۱ کانتینر پر از پلاستیک آلوده و نامناسب برای بازیافت را برجسته کرد که پس از قاچاق توسط سندیکاهای جهانی با استفاده از اظهارنامه‌های دروغین و سوءاستفاده، در وست‌پورتس در کنوانسیون بازل بدون صاحب رها شده‌اند.

افزایش تأثیر عوامل خارجی بر بحران زباله‌های پلاستیکی در مالزی با یافته‌های یک پژوهش که به سفارش صندوق جهانی طبیعت (WWF) انجام شد، همراه است. در این مطالعه مشخص شد که مالزی بالاترین میزان مصرف سالانهٔ سرانهٔ پلاستیک را در میان کشورهای چین، اندونزی، فیلیپین، تایلند و ویتنام دارد، به‌طور متوسط ۱۶٫۷۸ کیلوگرم برای هر نفر. در نتیجه، آلودگی پلاستیکی در این کشور همچنان رو به وخامت گذاشته است، به‌گونه‌ای که مالزی در میان ۱۰ کشور نخست جهان از نظر بیشترین میزان سوءمدیریت زباله‌های پلاستیکی آلایندهٔ اقیانوس‌ها به ازای هر نفر در سال قرار گرفته است.

## جنبش‌ها و رویدادهای مرتبط با بازیافت در مالزی
بندانگشتی|داوطلبان سازمان «زباله صفر مالزی (@ZWM@)»
شعبه مالزیایی بنیاد خیریه بودایی تزو چی که از تایوان سرچشمه گرفته است، از زمان تأسیس در سال ۱۹۹۶، بازیافت را به یکی از فعالیت‌های خیریه اصلی خود تبدیل کرده است. تا به امروز، داوطلبان تزو چی بیش از ۱۶۰ مرکز بازیافت و بیش از ۹۰۰ نقطه جمع‌آوری زباله را در سراسر مالزی اداره و مدیریت می‌کنند. موفقیت تلاش‌های تزو چی در مالزی منجر به تشویق کلیساهای مسیحی برای برگزاری برنامه‌های بازیافت خود شده است.

جنبش «پسماند صفر» رسماً از حدود سال ۲۰۱۶ در مالزی آغاز شد، زمانی که سازمان «صفر زباله مالزی» به‌عنوان یک نهاد غیرانتفاعی با شماره ثبت PPM-044-10-29032018 در اداره ثبت انجمن‌های مالزی به ثبت رسید. این سازمان خود به جمع‌آوری زباله‌های قابل بازیافت نمی‌پردازد، بلکه تمرکز اصلی آن بر ترویج زندگی پایدار در مالزی از طریق آموزش، همکاری با شرکت‌ها و اجرای پروژه‌ها و ابتکارهای میدانی است. راه‌های تماس با این سازمان از طریق وب‌سایت رسمی آن فراهم است، جایی که نقشه‌ای برای یافتن مراکز بازیافت در سراسر مالزی نیز در دسترس قرار دارد. علاوه بر این، فروشگاه‌های خصوصی مبتنی بر اصول صفر زباله نیز در منطقه کلانگ ولی ایجاد شده‌اند که در آن‌ها مشتریان می‌توانند مواد شوینده و محصولات آرایشی خود را دوباره پر کنند یا کالاهای قابل‌استفادهٔ مجدد و سازگار با بازیافت خریداری کنند.

صنایع هیرویوکی با همکاری کوکاکولا مالزی، AEON مالزی و Trash4Cash، کمپین «من را بازیافت کن!» را در دسامبر ۲۰۲۳ راه‌اندازی کرد. این ابتکار، مردم را تشویق می‌کند تا بطری‌های PET را در سطل‌های بازیافت هوشمند واقع در مراکز خرید منتخب AEON در چندین ایالت قرار دهند و در ازای آن، جوایز نقدی و محصولات کوکاکولا ارائه دهند.

## جستارهای وابسته
* مسائل زیست‌محیطی در مالزی

## منابع

رده:بازیافت بر پایه کشور
رده:محیط زیست مالزی