open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
پلاخور سمنانی

**پلاخور سمنانی**  نام یک گونه (زیست‌شناسی) از سردهٔ پیچ امین‌الدوله است. این گونه که توسط گیاه‌شناس اتریشی، رشینگر، توصیف شده است، یکی از گونه‌های بومی و انحصاری مناطق کوهستانی سمنان در ایران محسوب می‌شود.

## جستارهای وابسته
* گیاگان ایران
* پلاخور برگه‌دار

## پانویس

## منابع
* 

رده:پیچ امین‌الدوله
رده:گیاگان ایران
رده:گیاهان بومی ایران
پلاخور سیاهدانه

**پلاخور سیاهدانه** یا **پلاخور قفقازی**  نام یک گونه از سردهٔ پیچ امین‌الدوله است.

## جستارهای وابسته
* گیاهان ایران
* پلاخور برگه‌دار

## پانویس

## منابع
* 
رده:پیچ امین‌الدوله
رده:گیاهان ایران
پلنگ‌کش شاهرودی

**پلنگ‌کش شاهرودی**  یا **پلنگ‌کش ابری** نام یک گونه از سردهٔ پلنگ‌کش است.

## جستارهای وابسته
* گیاهان ایران
* پلنگ‌کش

## پانویس

## منابع
* 
رده:پلنگ‌کش
رده:گیاهان ایران
پنبه‌ای (سرده)

**پنبه‌ای** () یک سرده از گیاهان گلدار است.

یک جنس از گیاهان گل‌دار متعلق به خانواده شب‌بویان است. این جنس تنها یک گونه دارد، **[[پنبه‌ای (گونه)]]** (*Lachnoloma lehmannii*)، که گیاهی یک‌ساله بومی شمال شرق ایران، آسیای مرکزی (قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، ترکمنستان و ازبکستان) و سین‌کیانگ است.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:شب‌بویان
رده:گیاگان آسیای مرکزی
رده:گیاگان ایران
رده:گیاگان سین‌کیانگ
رده:گیاهان توصیف‌شده در ۱۸۴۳ (میلادی)
پنبه‌ای (گونه)

**پنبه‌ای**  نام یک گونه از سردهٔ پنبه‌ای و تنها گونه این سرده است. این گیاه یک‌ساله‌ای بومی شمال شرق ایران، آسیای مرکزی و سین‌کیانگ است.

## جستارهای وابسته
* گیاهان ایران
* شب‌بویان

## پانویس

## منابع
* 
* 
رده:شب‌بویان
رده:گیاهان ایران
پنبه‌تن (سرده)

**پنبه‌تن**  نام یک سرده است که تنها گونه آن پنبه‌تن (گونه) نام دارد.

## جستارهای وابسته
* گیاهان ایران
* اسفناجیان

## پانویس

## منابع
* 
رده:اسفناجیان
رده:گیاهان ایران
پنبه درختچه‌ای

**پنبه درختچه‌ای**  نام یک گونه از سردهٔ پنبه است.

## جستارهای وابسته
* گیاهان ایران
* پنبه (سرده)

## پانویس

## منابع
* 
رده:پنبه
رده:گیاهان ایران
سفلی (روستای ویران‌شده فلسطینی)

**سفلی** (به عربی: ) روستایی عرب فلسطینی در بخش اورشلیم بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در ۱۹ اکتبر ۱۹۴۸ توسط گردان ششم تیپ ۱۰ هارئیل در عملیات ه‌هار تخلیه و ویران شد. این روستا در فاصلهٔ ۱۸٫۵ کیلومتری غرب اورشلیم قرار داشت.

سفلی بر دامنهٔ غربی یکی از تپه‌های یهودیه بنا شده بود و در ارتفاع نزدیک به ۵۷۵ متر از سطح دریا جای داشت. مساحت زمین‌های روستا ۲٬۰۶۱ دونوم بود و در سال ۱۹۴۵ جمعیتی برابر ۶۰ نفر داشت که همگی مسلمان بودند. نام روستا به معنای «زمین پست» است.

## پیشینه
بازمانده‌هایی از دوران صلیبیون در این مکان یافت شده‌است.

### دوران عثمانی
در سال ۱۸۳۸ این روستا با نام  به‌عنوان روستایی مسلمان‌نشین در ناحیهٔ العرقوب در جنوب غربی اورشلیم ثبت شد.

در سال ۱۸۶۳ ویکتور گرن غاری بزرگ را در روستا مشاهده کرد که بخشی از آن پر از آب بود. به گفتهٔ گرن، سفلی در آن زمان «به دوازده خانه کاهش یافته بود».

فهرست رسمی روستاهای عثمانی در حدود سال ۱۸۷۰ نشان می‌داد که روستای  در مجموع ۸ خانه و ۱۸ نفر جمعیت داشت؛ هرچند شمارش جمعیت تنها مردان را دربرمی‌گرفت.

در سال ۱۸۸۳ در «پیمایش فلسطین غربی» که توسط صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد،  چنین توصیف شده‌است: «روستایی کوچک بر پشته‌ای باریک که از بیت عتاب به‌سرعت شیب پیدا می‌کند. در جنوب شرقی آن چشمه‌ای زیبا (عین ستی حسنا) از شکاف صخره‌ها بیرون می‌زند.»

### دوران قیمومت بریتانیا
بر پایهٔ سرشماری ۱۹۲۲ که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا انجام شد، سفلی ۴۶ نفر جمعیت داشت که همگی مسلمان بودند. این رقم در سرشماری ۱۹۳۱ اندکی افزایش یافت و به ۴۹ نفر در ۱۰ خانه رسید.

بر پایهٔ آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا ۶۰ نفر مسلمان بود و مساحت کل زمین‌ها ۲٬۰۶۱ دونوم بود. از این مقدار، ۴۰۰ دونوم به کشت غلات اختصاص داشت و ۳ دونوم زمین ساخته‌شده (شهری) بود. بر پایهٔ منبع لهستانی مالکیت زمین‌ها چنین بود: ۷۱٫۴ هکتار متعلق به اعراب، هیچ زمینی در مالکیت یهودیان و ۱۲۴٫۷ هکتار زمین عمومی.

در روستا زیارتگاهی وجود داشت که به دانشمند محلی به نام الشیخ معنّس اختصاص داشت.


File:Deiraban 1945.jpg|سفلی، نقشهٔ دوران قیمومت، ۱:۲۰٬۰۰۰
File:Allar 1945.jpg|سفلی، ۱۹۴۵، ۱:۲۰٬۰۰۰


### جنگ ۱۹۴۸ و پس از آن
در نیمهٔ دوم اکتبر ۱۹۴۸ نیروهای اسرائیلی عملیات ه‌هار را برای تصرف زنجیره‌ای از روستاها در جبههٔ جنوبی آغاز کردند. سفلی از جمله روستاهایی بود که در آغاز این عملیات در شب ۱۸ تا ۱۹ اکتبر ۱۹۴۸ توسط گردان ششم تیپ ۱۰ هارئیل تصرف شد. روستاهای دیر آبان، بیت عتاب، بیت جمال، بیت نتیف، زکریا و البریج نیز در همین عملیات تخلیه شدند. به گفتهٔ مورخ اسرائیلی بنی موریس بیشتر ساکنان این روستاها به سمت جنوب یعنی بیت‌لحم و تپه‌های الخلیل گریختند.

پس از جنگ، این منطقه به کشور اسرائیل الحاق شد؛ اما زمین‌های سفلی بدون توسعه باقی ماند.

در سال ۱۹۹۲ ولید خالدی محل روستا را چنین توصیف کرد: «آوار سنگی خانه‌ها در سراسر محل پراکنده‌است و این مکان به چراگاهی باز تبدیل شده‌است. سازه‌هایی غارمانند که پیش‌تر به‌عنوان مسکن به کار می‌رفتند نیز وجود دارند و کاکتوس‌ها در میان ویرانه‌ها می‌رویند. گورستان روستا در شرق محل قرار دارد و باغ‌های بادام و زیتون بخش‌های غربی و شمالی را پوشانده‌اند.»

## منابع

* 
* 
* 
* 

## کتاب‌شناسی

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* سفلی در وبگاه Palestine Remembered
* سفلی در وبگاه ذاکرات

رده:شهرها و روستاهای خالی از سکنه شده در جریان جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین
رده:ولسوالی اورشلیم
سازمان مرکزی آمار فلسطین

**سازمان مرکزی آمار فلسطین** (؛ ؛ به اختصار **PCBS**) نهاد آماری رسمی دولت فلسطین است. این سازمان در سال ۱۹۹۳ به‌عنوان یک دفتر آماری مستقل بنیان‌گذاری شد و وظیفه اصلی آن ارائه داده‌های آماری معتبر در سطح ملی و بین‌المللی است. سازمان مرکزی آمار فلسطین خدمات خود را به بخش‌های دولتی، غیردولتی و خصوصی و همچنین به دانشگاه‌ها و مؤسسه‌های پژوهشی ارائه می‌دهد.

این نهاد هرساله «سالنامه آماری فلسطین» و «سالنامه آماری بیت‌المقدس» را منتشر می‌کند. دفتر مرکزی در محله عین منجد در شهر رام‌الله واقع است.

## کنش‌ها و پروژه‌ها
سازمان مرکزی آمار فلسطین افزون بر تهیه آمارهای عمومی مانند شاخص قیمت خرده‌فروشی، پروژه‌های ویژه‌ای نیز انجام می‌دهد. این نهاد از بدو تأسیس به توسعه و تقویت نظام آماری فلسطین از طریق ارائه آمار رسمی دقیق درباره وضعیت و روندهای جمعیت‌شناختی، اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی پرداخته است.

### سرشماری‌ها
سازمان مرکزی آمار فلسطین هر ده سال یک‌بار سرشماری عمومی جمعیت و مسکن انجام می‌دهد. نخستین سرشماری فلسطینی در سال ۱۹۹۷ انجام شد، هرچند اسرائیل از سرشماری جمعیت در بیت‌المقدس شرقی جلوگیری کرد. دومین سرشماری در سال ۲۰۰۷ برگزار شد که در آن سرشماری محدودی نیز در بیت‌المقدس شرقی صورت گرفت. سومین سرشماری نیز در سال ۲۰۱۷ انجام شد که کرانه باختری، نوار غزه و برخی مناطق بیت‌المقدس شرقی را دربرمی‌گرفت.

### پیمایش‌های ویژه
سازمان مرکزی آمار فلسطین در سال ۲۰۰۳ پیمایشی با عنوان «بررسی پیامد دیوار جدایی بر مناطقی که از آن‌ها عبور می‌کند» انجام داد.

از آغاز جنگ غزه در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ (۱۵ مهر ۱۴۰۲)، این نهاد آمار مربوط به قربانیان، زخمیان، آوارگان و ساختمان‌های آسیب‌دیده را در تارنمای خود منتشر می‌کند.

## دفترها
دفتر اصلی این نهاد در منطقه بالوعه در رام‌الله واقع است. در اکتبر ۲۰۰۱ نیروهای ارتش اسرائیل به این ساختمان یورش بردند، سربازان دیسک‌های سخت رایانه‌ها را ضبط و شماری از دفترها را تخریب کردند. در مارس و آوریل ۲۰۰۲ نیز بخش میدانی این نهاد در مرکز رام‌الله چهار بار مورد یورش سربازان اسرائیلی قرار گرفت.

همچنین شعبه‌هایی در مراکز استان‌های کرانه باختری و غزه فعالیت دارند.

## روسای دفتر مرکزی آمار

## بنیاد حقوقی
سازمان مرکزی آمار فلسطین بر پایه قانون عمومی آمار مصوب سال ۲۰۰۰ فعالیت می‌کند و به‌عنوان نهادی مستقل تعریف شده است.

## پیوند به بیرون

* تارنمای رسمی سازمان مرکزی آمار فلسطین

## منابع


* 
* 
* 
*
پنجه‌برگ کرک‌غده‌ای

**پنجه‌برگ کرک‌غده‌ای**  نام یک گونه از سردهٔ پنجه‌برگ است.

## جستارهای وابسته
* گیاهان ایران
* پنجه‌برگ راست

## پانویس

## منابع

رده:پنجه‌برگ
رده:گیاهان ایران
پنجه‌برگ سوزن‌چوپانی

**پنجه‌برگ یخی**  نام یک گونه از سردهٔ پنجه‌برگ است.

## جستارهای وابسته
* گیاگان ایران
* پنجه‌برگ کوهستانی

## پانویس

## منابع
* 
رده:پنجه‌برگ
رده:گیاگان ایران
فرهنگ لغت معانی

**فرهنگ لغت معانی** (به عربى: قاموس المعانی) یک فرهنگ لغت آنلاین چندزبانه و جامع است که از سال ۲۰۱۰ دسترسی رایگان به ترجمه و معانی واژگان عربی را فراهم می‌کند. این وبگاه با ارائه فرهنگ‌های تخصصی و منابع کلاسیک، خدماتی نظیر لغت‌نامه، فرهنگ نام‌ها و اصطلاحات را از طریق وب و اپلیکیشن موبایل ارائه می‌دهد.

## مراجع
## https://www.almaany.com
رده:فرهنگ‌های واژگان برخط
جاده توریستی

بندانگشتی|تابلوی راهنمای یک جاده توریستی در آلمان
بندانگشتی|ایستاده|لوگوی جاده باروک در جنوب شوابن

**جاده توریستی** یا **جاده تعطیلات** (به آلمانی: Ferienstraße) طبق تعریف آداک (۱۹۹۵)، به مسیرهای مسافرتی دائمی با موضوعی خاص در آلمان گفته می‌شود که با هدف بازاریابی بهتر گردشگری در مناطق مسیر طراحی شده‌اند. عناوین دیگری مانند جاده موضوعی، جاده گردشگری یا مسیر توریستی نیز برای این مفهوم به کار می‌رود
. نوع خاصی از این مسیرها، جاده پانوراما است که مناظر طبیعی چشم‌نوازی را در طول مسیر برای مسافران فراهم می‌کند.

در اتریش به این مسیرها «جاده‌های تجربه» (به آلمانی: Erlebnisstraße) نیز گفته می‌شود.

## ویژگی‌ها
طبق تعریف «انجمن گردشگری آلمان» در سال ۱۹۸۱، ویژگی‌های اصلی یک جاده توریستی عبارتند از:
* نام‌گذاری موضوعی بر اساس ویژگی‌های طبیعی یا فرهنگی.
* بازاریابی و معرفی دائمی مسیر.
* مسیر مشخص و مجزا (بدون استفاده از بزرگراه‌ها).
* فهرستی از اشیاء و نقاط دیدنی در طول مسیر.
* ایجاد یک مرکز اطلاع‌رسانی مرکزی.
* ارائه محتوای اطلاعاتی (نقشه و بروشور) ترجیحاً به چندین زبان.
* تابلوگذاری کامل در تمام طول مسیر.
* استفاده از نشان‌واره (لوگو) و شعارهای تبلیغاتی.
* داشتن یک متولی مسئول با اهداف و وظایف مشخص طبق اساسنامه.
* تلاش برای کسب حمایت‌های دولتی و بودجه‌های تخصیصی.

در آلمان برای مشخص کردن این جاده‌ها از تابلوهای رسمی قهوه‌ای با نوشته سفید (کد ۳۸۶-۵۱) استفاده می‌شود که شامل لوگوی جاده یا یک علامت لوزی‌شکل است.

در حال حاضر حدود ۱۵۰ جاده توریستی در آلمان و بیش از ۶۰ جاده تجربه در اتریش وجود دارد. حدود نیمی از جاده‌های آلمان خطی، یک‌چهارم حلقه‌ای و یک‌چهارم دیگر به صورت شبکه‌ای هستند.
طولانی‌ترین مسیر در آلمان، «جاده تعطیلات آلپ-دریای بالتیک» به طول ۱۷۳۸ کیلومتر بود که اکنون متوقف شده است. دو‌سوم جاده‌های توریستی آلمان کوتاه‌تر از ۲۰۰ کیلومتر هستند.

سفر در این جاده‌ها ترکیبی از بازدید از بناهای تاریخی، موزه‌ها، مناظر طبیعی و شهرهاست که گاهی با شرکت در رویدادهای محلی همراه می‌شود.
در مسیرهای مربوط به خوراک، چشیدن و خرید محصولات منطقه‌ای مانند پنیر یا نوشیدنی‌های محلی نیز بخش مهمی از تجربه سفر است.

## تاریخچه
قدیمی‌ترین جاده توریستی آلمان، «جاده آلپ آلمان» است که در سال ۱۹۲۷ تأسیس شد. تقریباً در همان زمان، مسیر «بلو ریج پارک‌وی» در کوه‌های آپالاش (آمریکا) ساخته شد. این مسیرها نشان می‌دهند که چگونه مناظر طبیعی برای رانندگان طراحی و به نمایش گذاشته شده‌اند.

تا سال ۱۹۵۰، چهار جاده دیگر در آلمان ساخته شد: «جاده شراب آلمان» (۱۹۳۵)، «جاده مرتفع جنگل سیاه» (۱۹۳۹)، «جاده ساحلی سبز» (۱۹۴۶) و «جاده رمانتیک» (۱۹۵۰). حدود ۹۰٪ جاده‌های فعلی طی دو موج در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۹۰ ایجاد شدند.

در ابتدا این مسیرها فقط برای خودروها طراحی شده بودند، اما از دهه ۱۹۹۰ به دلیل افزایش حساسیت‌های زیست‌محیطی، استفاده از وسایل نقلیه جایگزین (مانند دوچرخه) نیز در آن‌ها رواج یافت. با این حال، خودروی شخصی همچنان محبوب‌ترین وسیله برای سفرهای کوتاه در این مسیرهاست.

## منابع

رده:گردشگری در آلمان
رده:گردشگری
رده:زیارت
رده:تاریخ
رده:طبیعت
رده:گردشگری در اروپا
رده:مسیرهای خوش‌منظره و زیبا
رده:انواع جاده‌ها
رده:انواع گردشگری
جاده رمانسک

بندانگشتی|ایستاده|تابلوی راهنمای مسیر در گرنروده

**جاده رومانسک** (به آلمانی: Straße der Romanik) یک جاده توریستی در ایالت زاکسن-آنهالت آلمان است. این مسیر بخشی از شبکه «ترانس‌رومانیکا» (TRANSROMANICA) است که ایستگاه‌هایی در آلمان (زاکسن-آنهالت و تورینگن)، فرانسه، ایتالیا، اتریش، پرتغال، صربستان، اسلواکی و اسپانیا دارد. در سال ۲۰۰۶، شبکه ترانس‌رومانیکا توسط شورای اروپا به عنوان «مسیر فرهنگی اروپا» انتخاب شد.

## تاریخچه
ایده ایجاد این جاده در سال ۱۹۹۱ شکل گرفت و در سال ۱۹۹۳ اجرایی شد. دلیل انتخاب این منطقه، وجود تعداد زیادی بنای سبک رومانسک از دوران قرون وسطی در ایالت زاکسن-آنهالت بود که در مرکز آلمان واقع شده است. طبق گفته بنیان‌گذاران، سالانه حدود یک میلیون نفر از بناهای واقع در مسیر جاده رومانسک بازدید می‌کنند.

## مسیر
بندانگشتی|نقشه مسیر جاده رومانسک
جاده رومانسک به شکل عدد ۸ انگلیسی طراحی شده است که شهر ماگدبورگ، مرکز ایالت، در نقطه تلاقی آن قرار دارد. این جاده کلیساهای جامع، قلعه‌ها، صومعه‌ها و کلیساهایی را که بین سده‌های ۱۰ تا اواسط سده ۱۳ میلادی ساخته شده‌اند (که نمادی از مسیحی‌سازی منطقه هستند) به هم متصل می‌کند. طول کل مسیر حدود ۱۲۰۰ کیلومتر است و ۸۸ اثر رومانسک در ۶۵ مکان مختلف را شامل می‌شود.

علاوه بر این، در این منطقه تعداد زیادی کلیسای روستایی به سبک رومانسک وجود دارد که برخی از آن‌ها به اندازه آثار اصلی ارزشمند هستند، اما دسترسی به آن‌ها دشوار است یا وضعیت حفاظتی مناسبی ندارند؛ مانند کلیسای روستایی گروس مورینگن، گیزنسلاگه یا گروس‌ولکو.

### مسیر شمالی

### مسیر جنوبی

## جایزه رومانسک
با اعطای سالانه **جایزه رومانسک** (Romanikpreis) که به مبلغ ۱۰٬۰۰۰ یورو است، از تلاش‌های ویژه برای رونق بخشیدن و تقویت اقتصادی «جاده رومانسک» قدردانی می‌شود.

## منابع

رده:گردشگری در آلمان
رده:گردشگری
رده:زیارت
رده:تاریخ
رده:طبیعت
رده:گردشگری در اروپا
رده:گردشگری در آلمان
رده:گردشگری
رده:زیارت
رده:تاریخ
رده:طبیعت
رده:گردشگری در اروپا
رده:مسیرهای خوش‌منظره و زیبا
رده:انواع جاده‌ها
رده:انواع گردشگری
علی بن خلف اندلسی

**علی بن خلف اندلسی** () ستاره‌شناس و سازندهٔ ابزارهای نجومی اندلسی در سدهٔ یازدهم میلادی بود. نام کامل او ابوالحسن علی بن خلف الصیدلانی بود و به حلقهٔ علمی صاعد اندلسی تعلق داشت. لقب «صیدلانی» نشان می‌دهد که خاندان او احتمالاً پیشینه‌ای در داروسازی داشته‌اند.

علی بن خلف به‌ویژه به سبب ابداع اسطرلاب جهانی (لامینا اونیورسال) شناخته می‌شود که با همکاری زرقالی ساخته شد. این ابزار نوآورانه، برخلاف اسطرلاب‌های پیشین که تنها برای یک عرض جغرافیایی کاربرد داشتند، در هر نقطه‌ای از زمین قابل بهره‌گیری بود. طرح‌های علی بن خلف و زرقالی بعدها در کتاب «کتاب‌های دانش» به فرمان آلفونسوی دهم، پادشاه کاستیا و لئون به زبان کاستیلی کهن ترجمه شدند و از این راه بر ستاره‌شناسی اروپایی پیامدی ماندگار بر جای گذاشتند.

## زندگی‌نامه و بستر تاریخی
علی بن خلف در آغاز سدهٔ یازدهم میلادی در طلیطله می‌زیست. طلیطله در آن دوره یکی از کانون‌های برجستهٔ پیشرفت علمی در جهان اسلام بود و دانشمندان مسلمان، مسیحی و یهودی در آنجا در کنار یکدیگر به پژوهش و گسترش دانش می‌پرداختند. او عضو حلقهٔ علمی صاعد اندلسی بود که از مهم‌ترین محافل دانش نجوم در اندلس به‌شمار می‌رفت.

علی بن خلف در گروه علمی‌ای کار می‌کرد که زیر نظر زرقالی «جدول‌های طلیطله» (Toledo Tables) را تدوین کرده بود. تخصص اصلی او ساخت ابزارهای نجومی و افزایش دقت آن‌ها بود.

## اسطرلاب جهانی
بزرگ‌ترین دستاورد علی بن خلف ابداع ابزار نجومی «لامینا اونیورسال» () بود که با یاری زرقالی ساخته شد. پیش از این ابداع، اسطرلاب‌هایی که ستاره‌شناسان به کار می‌بردند تنها برای عرض جغرافیایی ویژه‌ای طراحی شده بودند و مسافران و دانشمندان برای هر مکان به ابزار جداگانه‌ای نیاز داشتند.

علی بن خلف نخستین بار ابزاری «جهانی» ساخت که بدون هیچ تغییری در هر نقطه‌ای از کرهٔ زمین و در هر عرض جغرافیایی کاربرد داشت. به گفتهٔ دیوید ای. کینگ، این ابزار دگرگونی بزرگی در دریانوردی و نقشه‌نگاری سده‌های میانه پدیدآورد و از جمله امکان تعیین جهت قبله را از هر نقطه‌ای از جهان فراهم ساخت.

## پیامد علمی و میراث اروپایی
طرح‌های علی بن خلف و زرقالی هر دو در مجموعهٔ «لیبروس دل سابر» () گنجانده شدند. این مجموعه در سال ۱۲۷۷ میلادی به فرمان آلفونسوی دهم، پادشاه کاستیا و لئون از عربی به زبان کاستیلی کهن ترجمه شد و سبب گسترش دانش ستاره‌شناسی اندلسی در سراسر اروپا گردید.

بر پایهٔ پژوهش‌های امیلیا کالوو و کوینراد فان کلیمپوئل، فناوری ابزارهای علی بن خلف در سده‌های بعد پایه‌ای برای سازندگان ابزار نجومی در فلاندر و سرزمین‌های ژرمنی شد.

## آثار
* **رساله‌ای دربارهٔ لامینا اونیورسال:** که در آن روش ریاضی ساخت اسطرلاب جهانی شرح داده شده بود. ترجمهٔ کاستیلی کهن این رساله در مجموعهٔ آلفونسوی دهم برجای مانده‌است.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* [//www.wikidata.org/wiki/Q104858959 علی بن خلف در ویکی‌داده]

رده:ستاره‌شناسان سده ۱۱ (میلادی)
رده:مخترعان در اسلام قرون وسطایی
رده:اهالی اندلس در سده ۱۱ (میلادی)
عبدالرحمن جدیری

**عبدالرحمن جدیری** () (زادهٔ ۱۳۷۵ میلادی در مکناس – درگذشتهٔ احتمالاً ۱۴۱۶ میلادی در فاس) اخترشناس و موقّت (گاه‌شناس) مسجد قرویین در فاس بود. او از دانشمندان مغربی سدهٔ چهاردهم و پانزدهم میلادی به‌شمار می‌رود.

جدیری رساله‌ای در تعیین وقت شب و روز نوشت که به شکل ارجوزه (نظم تعلیمی) در ۲۶ فصل و ۳۳۵ بیت تنظیم شده و عنوان آن «روضة الازهار فی علم وقت اللیل و النهار» است. همچنین تقویمی متناسب با عرض جغرافیایی شهر فاس تدوین کرد.

## زندگی و آموزش
عبدالرحمن جدیری در سال ۱۳۷۵ میلادی در شهر مکناس زاده شد. او نزد گروهی از دانشمندان آموزش دید که از میان آنان می‌توان به ابن‌الاحمر، محمد بن عمر المؤقت و ابوالحسن ابن‌الامام (از بازماندگان اولاد الامام در تلمسان) اشاره کرد.

جدیری سمت موقّت (گاه‌شناس) مسجد قرویین در شهر فاس را بر عهده داشت. موقّت کسی بود که مسئولیت تعیین دقیق اوقات نماز و تنظیم گاه‌شماری را در مساجد بزرگ بر عهده داشت. او احتمالاً در سال ۱۴۱۶ میلادی در فاس درگذشت.

## آثار
### روضة الازهار
مهم‌ترین اثر جدیری رساله‌ای با عنوان  است که در سال ۱۳۹۱ یا ۱۳۹۲ میلادی نوشته شد. این اثر به شکل ارجوزه (نظم تعلیمی) سروده شده و دربرگیرندهٔ ۲۶ فصل و ۳۳۵ بیت است. درونمایهٔ اصلی این رساله تعیین وقت شب و روز بر پایهٔ مشاهدات نجومی است.

### تقویم فاس
جدیری همچنین تقویمی ویژه متناسب با عرض جغرافیایی شهر فاس تدوین کرد. این تقویم برای کاربرد عملی در تعیین اوقات شرعی در آن شهر طراحی شده بود.

## منابع

* 
* 
* 

رده:زادگان ۱۳۷۵ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۴۱۶ (میلادی)
رده:اهالی مکناس
رده:اهالی فاس
ابو مقرئ محمد بن علی البطوی

**ابو مقرئ محمد بن علی البطوی** () اخترشناس مراکشی سده چهاردهم میلادی بود که در حدود سال ۱۳۳۱ میلادی فعالیت می‌کرد. نام کامل وی ابو محمد عبدالحق بن علی البطوی الورزیزی المجملی المرجوسی السوسی بوده‌است. وی زادهٔ منطقهٔ ریف در شمال مراکش بود.

البطوی به سبب سرودن ارجوزه‌ای (قصیده‌ای آموزشی) در ۱۶۹ بیت دربارهٔ گاه‌شماری، اخترشناسی و تعیین ساعات نماز شهرت دارد. این قصیده شرحی بر اثر ریاضی‌دان مراکشی ابن البنا مراکشی با عنوان «قانون فصول سال» بود. افزون بر کارکرد علمی، البطوی بر پایهٔ گزارش کارل بروکلمان فرمانده سپاهیان سلطان مرینی ابوالحسن علی بن عثمان نیز بوده‌است.

## زندگی
آگاهی‌های اندکی از زندگی البطوی در دست است. بر پایهٔ منابع، وی از مردمان منطقهٔ ریف در مراکش بوده و زادگاهش روستای بطیوه نزدیک برشید گزارش شده‌است. وی سمت موقّت (، تعیین‌کنندهٔ اوقات نماز) را بر عهده داشت.

بر پایهٔ گزارش خاورشناس آلمانی کارل بروکلمان، البطوی فرمانده سپاهیانی بود که سلطان مرینی ابوالحسن علی بن عثمان در سال‌های ۱۳۳۱–۱۳۳۲ میلادی به مرکز مغرب فرستاد.

## آثار
### ارجوزه در اخترشناسی
مهم‌ترین اثر البطوی قصیده‌ای آموزشی (ارجوزه) در ۱۶۹ بیت دربارهٔ گاه‌شماری، اخترشناسی و تعیین اوقات نماز است. این قصیده در واقع شرحی بر اثر ابن البنا مراکشی با عنوان «قانون دربارهٔ فصول سال» بود.

نسخه‌های خطی این اثر در کتابخانه‌های تمبوکتو در مالی نگهداری می‌شود؛ از جمله نسخه‌ای در کتابخانهٔ مَمّا حیدره (نسخهٔ شمارهٔ ۲۳۷۳).

### قصیده در دانش ستارگان
اثر دیگر البطوی قصیده‌ای با عنوان «قصیده فی علم النجوم» است که نسخهٔ خطی آن در کتابخانهٔ احمد بابا در تمبوکتو (نسخهٔ شمارهٔ ۴۷۲۲) نگهداری می‌شود.

## پیامد و شرح‌های آثار
ارجوزهٔ البطوی در جهان عرب شهرت فراوانی یافت و شرح‌های متعددی بر آن نوشته شد. از جمله شارحان برجستهٔ آن می‌توان به عبدالرحمن جدیری (۱۳۷۵–۱۴۱۶ م)، موقّت مسجد قرویین، و ریاضی‌دان ابوالحسن قلصادی (۱۴۱۲–۱۴۸۷ م) اشاره کرد. همچنین المریغتی (۱۵۹۸–۱۶۷۹ م) نیز شرحی بر این اثر نگاشت.

## منابع

* 
* 
* 

رده:سال زادروز نامشخص
رده:سال درگذشت نامشخص
سمیلیان رادیچ کلارک

**سمیلیان رادیچ کلارک** (به اسپانیایی:Smiljan Radić Clarke؛ متولد ۲۱ ژوئن ۱۹۶۵) معمار اهل شیلی است. آثار او شامل ساختمان‌های مسکونی، مؤسسات فرهنگی و تأسیسات موقت است. در سال ۲۰۲۶ جایزه معماری پریتزکر به او اهدا شد.

## زندگی و تحصیلات
رادیچ در ۲۱ ژوئن ۱۹۶۵ در سانتیاگو متولد شد. پدربزرگ پدری او در سال ۱۹۱۹ از جزیره براچ در کرواسی امروزی، به شیلی مهاجرت کرد و خانواده مادری او اصالتاً بریتانیایی هستند.

او در دانشگاه کاتولیک پاپی شیلی در رشته معماری تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۹ فارغ‌التحصیل شد. پس از اتمام مدرک تحصیلی، در دانشگاه معماری ونیز در ونیز، ایتالیا، در رشته تاریخ تحصیل کرد و به اروپا سفر کرد.

## شغل
رادیچ دفتر معماری خود را در سال ۱۹۹۵ در سانتیاگو تأسیس کرد. این استودیو، کوچک باقی مانده است اما پروژه‌های متعددی را در سطح شیلی و بین‌المللی انجام داده است. او در طول تحصیلات دانشگاهی خود با مجسمه‌ساز مارسلا کوریا آشنا شد که بعداً با او ازدواج کرد. این دو در چندین پروژه از جمله کازا چیکا (ویلچز، شیلی، ۱۹۹۷)، خانه‌ای کوچک که در رشته‌کوه آند در شیلی مرکزی ساخته شده است، همکاری داشته‌اند.

پروژه‌های اولیه رادیچ شامل ساختمان‌های مسکونی در شیلی، مانند خانه مسی ۲ (تالکا، ۲۰۰۴–۲۰۰۵) و خانه پیت (پاپودو، ۲۰۰۳–۲۰۰۵) بود. کارهای بعدی او شامل ساختمان‌های فرهنگی و عمومی، چیدمان‌ها و سازه‌های موقت است. به عنوان مثال، او غرفه سالانه گالری سرپنتین لندن را در سال ۲۰۱۴ طراحی کرد. این سازه شامل یک پوسته فایبرگلاس شفاف بود که توسط سنگ‌های بزرگ معدنی پشتیبانی می‌شد. در سال ۲۰۱۷، رادیچ بنیاد معماری فراگیل را در سانتیاگو تأسیس کرد که نمایشگاه‌ها و فعالیت‌های تحقیقاتی مربوط به معماری تجربی را سازماندهی می‌کند. از دیگر پروژه‌های تکمیل شدهٔ او می‌توان به تئاتر منطقه‌ای بیو-بیو در کنسپسیون، شیلی (۲۰۱۸) و NAVE، یک مرکز هنرهای نمایشی در سانتیاگو، اشاره کرد.

در مارس ۲۰۲۶ او جایزه معماری پریتزکر را دریافت کرد.

## منابع
رده:افراد بریتانیایی‌تبار اهل شیلی
رده:افراد زنده
رده:برندگان جایزه پریتزکر
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه کاتولیک پاپی شیلی
رده:زادگان ۱۹۶۵ (میلادی)
رده:شیلیایی‌های کروات‌تبار
رده:معماران اهل شیلی
رده:هنرمندان مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل شیلی
کلیسای جامع مرزبورگ

**کلیسای جامع مرزبورگ** (به آلمانی: Merseburger Dom) با نام رسمی کلیسای جامع سنت یوهانس و سنت لورنتیوس، یکی از برجسته‌ترین بناهای تاریخی در مسیر جاده رمانسک در ایالت زاکسن-آنهالت آلمان است. این بنا که سابقه آن به قرن دهم میلادی بازمی‌گردد، به دلیل معماری باشکوه، گنجینه‌های تاریخی و ارتباط نزدیک با پادشاهان امپراتوری مقدس روم شهرت جهانی دارد.

## تاریخچه و اهمیت سیاسی
سنگ بنای کلیسای فعلی در ۱۸ مه ۱۰۱۵ توسط اسقف «*تیتمار فون مرزبورگ*» و با حمایت امپراتور هاینریش دوم بنا نهاده شد. این کلیسا به سرعت به یکی از مراکز قدرت مذهبی و سیاسی در شرق امپراتوری تبدیل شد. در طول قرن‌ها، این بنا شاهد تدفین چندین شخصیت برجسته تاریخی از جمله «رودولف راینفلدن» (پادشاه متقابل آلمان) بوده است. در سده‌های ۱۵ و ۱۶، بخش‌هایی از بنا به سبک گوتیک بازسازی شد، اما شالوده رومانسک آن همچنان حفظ شده است.

## ویژگی‌های معماری و هنری
معماری این کلیسا ترکیبی منحصربه‌فرد از سبک‌های رومانسک و گوتیک متأخر است. از ویژگی‌های برجسته آن می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
* **[[گورابه|سردابه]] رومانسک:** یکی از قدیمی‌ترین بخش‌های بنا که از سده ۱۱ میلادی دست‌نخورده باقی مانده است.
* **ارگ لادگاست:** یکی از بزرگ‌ترین و مشهورترین ارگ‌های بادی در آلمان که در سده ۱۹ میلادی ساخته شده است.
* **تزئینات داخلی:** شامل محراب‌های باشکوه و کنده‌کاری‌های چوبی ظریف که نشان‌دهنده هنر قرون وسطی و رنسانس در منطقه زاکسن است.

## گنجینه و وردنامه‌های مرزبورگ
بزرگ‌ترین شهرت جهانی این کلیسا به دلیل نگهداری از «وردنامه‌های مرزبورگ» است. این دو دست‌نوشته که در کتابخانه کلیسا کشف شدند، تنها نمونه‌های بازمانده از ادبیات آلمانی باستان با محتوای بت‌پرستی و اساطیر ژرمن پیش از مسیحیت هستند. این وردها شامل افسون‌هایی برای آزادی زندانیان و درمان اسب‌های آسیب‌دیده در جنگ است که ارزش زبان‌شناختی و تاریخی بی‌نظیری دارند.

## نگارخانه

File:Merseburger Dom (August 2023).jpg|thumb|نمای داخلی شبستان
File:Merseburg, Dom, die Ladegast-Orgel.jpg|thumb|ارگ بزرگ لادگاست
File:MerseburgerDom Fürstengruft.JPG|thumb|سردابه رومانسک
پرونده:Merseburger Zaubersprüche.jpg|نسخه خطی وردنامه‌های مرزبورگ


## منابع

رده:تاریخ آلمان
رده:جاذبه‌های گردشگری آلمان
رده:معماری رمانسک
رده:تاریخ معماری
رده:کلیساهای پروتستان
رده:کلیساهای اروپا
رده:کلیساهای جامع در آلمان
رده:معماری رومانسک در آلمان
رده:جاذبه‌های گردشگری در زاکسن-آنهالت
رده:مسیحیت
رده:معماری گوتیک در آلمان
رده:کلیساهای جامع لوتران در آلمان
رده:مرزبورگ
رده:جاده رومانسک
هیو ویلسون مک‌کی

**هیو ویلسون مک‌کی** (؛ ۲۳ آوریل ۱۸۴۴ – ۱۱ ژوئن ۱۸۷۱) افسر نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بود که در لشکرکشی ایالات متحده به کره در سال ۱۸۷۱ شرکت داشت. او در جریان یورش به یکی از دژهای کره‌ای در جزیره گانگوا زخم کشنده برداشت و در همان روز درگذشت.

مک‌کی از خانواده‌ای نظامی برخاسته بود. پدرش سرهنگ ویلیام آر. مک‌کی در نبرد بوئنا ویستا در جریان جنگ آمریکا و مکزیک کشته شده بود. سه کشتی نیروی دریایی آمریکا به افتخار هیو مک‌کی یواس‌اس مک‌کی نام‌گذاری شده‌اند.

## زندگی آغازین و خدمت نظامی
هیو مک‌کی در لکسینگتون (کنتاکی) در خانواده‌ای نظامی زاده شد. پدرش ویلیام آر. مک‌کی سرهنگ ارتش ایالات متحده بود که در فرماندهی هنگ دوم کنتاکی در نبرد بوئنا ویستا در جریان جنگ آمریکا و مکزیک کشته شد.

هیو مک‌کی در ۲۵ سپتامبر ۱۸۶۱ به آکادمی نیروی دریایی آمریکا پذیرفته شد و در سال ۱۸۶۶ فارغ‌التحصیل گردید. نخستین مأموریت‌های او خدمت در ناوگان تمرینی و بر روی ، کشتی پرچم ناوگان آتلانتیک شمالی، بود. در سال‌های ۱۸۶۷ تا ۱۸۶۹ به ناوشکن بخاری ''فرانکلین'' و کشتی جنگی بخاری اختصاص یافت که هر دو در آب‌های اروپا عملیاتی بودند. مک‌کی در مارس ۱۸۶۸ به درجه ناوبان ارتقا یافت.

## لشکرکشی ایالات متحده به کره
مک‌کی تا مارس ۱۸۷۰ به درجه ستوان‌یکمی رسیده بود و در ناوگان آسیایی بر روی یواس‌اس ''کلرادو'' خدمت می‌کرد. در ۱۱ ژوئن ۱۸۷۱ هنگامی که گروهی از ملوانان را به فرماندهی خود از دیوارهای یکی از دژهای کره‌ای در جزیره گانگوا نزدیک سواحل اینچئون در جریان لشکرکشی ایالات متحده به کره به بالا هدایت می‌کرد، زخم کشنده‌ای برداشت. پانزده ملوان و تفنگدار دریایی برای شجاعت در این نبرد نشان افتخار دریافت کردند؛ از جمله ویلیام اف. لوکس، الکساندر مکنزی، ساموئل اف. راجرز و ویلیام تروی که کوشیدند مک‌کی را نجات دهند و همچنین فردریک فرانکلین که فرماندهی گروه مک‌کی را تا رسیدن جانشین بر عهده گرفت.

مک‌کی در ساعت ۵:۴۵ بعد از ظهر همان روز بر روی یواس‌اس ''مونوکاسی'' درگذشت و پیکرش روز بعد به کشتی‌اش، *کلرادو*، فرستاده شد. بازمانده‌های او نخست به شانگهای و سپس به ایالات متحده منتقل شد. او در گورستان لکسینگتون به خاک سپرده شد. مک‌کی هرگز ازدواج نکرد و فرزندی از خود بر جای نگذاشت. سه کشتی نیروی دریایی آمریکا به افتخار او یواس‌اس مک‌کی نام‌گذاری شده‌اند.

## منابع

* 

رده:زادگان ۱۸۴۴ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۸۷۱ (میلادی)
رده:افسران نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
رده:دانش‌آموختگان آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
رده:نظامیان اهل کنتاکی
رده:نظامیان آمریکایی کشته‌شده در جنگ
رده:مقاله‌های ویکی‌پدیا که متن آن از واژه‌نامه کشتی‌های نظامی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا به‌کارگرفته‌اند
رده:کشتی‌های ۱۸۶۰ (میلادی)
رده:کشتی‌های پشتیبانی ایالات متحده آمریکا در جنگ داخلی آمریکا
رده:شناورهای گشت‌زن ایالات متحده آمریکا در جنگ‌های داخلی آمریکا
رده:ناوچه‌های توپ‌دار نیروی دریای ایالات متحده آمریکا
رده:رود آیلند در جنگ داخلی آمریکا
رده:کشتی‌های نیروی دریای ایالات متحده در جنگ‌های داخلی آمریکا
رده:کشتی‌های بخار نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
پناهندگی گوجونگ به سفارتخانه روسیه

**پناهندگی گوجونگ به سفارتخانه روسیه** که با نام **رویداد آگوان پاچون** () نیز شناخته می‌شود، رویدادی در تاریخ کره است که در سال ۱۸۹۶ میلادی رخ داد. در جریان این رویداد، پادشاه گوجونگ و ولیعهدش از کاخ گیونگبوک گونگ گریختند و در سفارتخانه روسیه در هانسونگ (سئول) پناه جستند. این رویداد به کاهش موقت نفوذ ژاپن در کره و افزایش نفوذ روسیه انجامید.

پادشاه و ولیعهد از ۱۱ فوریه ۱۸۹۶ تا ۲۰ فوریه ۱۸۹۷ در حدود یک سال از درون سفارتخانه روسیه حکومت کره را اداره کردند. فرار آنان به‌صورت محرمانه و با برنامه‌ریزی یی بوم‌جین (مقام طرفدار روسیه)، کنسول روسیه کارل ایوانوویچ وبر و دیگران صورت گرفت. این رویداد سرانجام به تغییرات گسترده سیاسی در کره و در درازمدت به از دست رفتن استقلال این کشور انجامید.

## زمینه
این رویداد پس از نخستین جنگ چین و ژاپن و در دوره‌ای از رویارویی جناح‌های گوناگون در دربار سلطنتی کره رخ داد. پادشاه گوجونگ از دودمان جوسون و ولیعهدش سونجونگ به‌صورت پنهانی از کاخ گیونگبوک گونگ گریختند و به سفارتخانه روسیه در سئول پناه بردند. پادشاه در آنجا عملاً زندانی ژاپنی‌ها بود؛ چرا که پیش از آن همسرش ملکه مین به دست ژاپنی‌ها به فرمان میورا گورو ترور شده بود.

## ترور ملکه مین و انگیزه فرار
رویداد اصلی که زمینه‌ساز فرار پادشاه شد، ترور ملکه مین (که پس از مرگ لقب امپراتریس میونگ‌سونگ به او داده شد) به دست ژاپنی‌ها بود. ترس پادشاه از وقوع کودتا نیز در تصمیم او نقش داشت. این رویداد نقطه عطفی در سیاست جوسون بود؛ جناح اصلاح‌طلب طرفدار ژاپن کنار رفت و جناح محافظه‌کار که با ملکه مین هم‌سو بود به قدرت رسید. این تحول به لغو عمومی اصلاحات گابو انجامید.

## پیامدهای سیاسی
اعضای کابینه پیشین کشته شدند یا ناچار به فرار گشتند؛ از جمله کیم هونگ‌جیپ، او یون‌جونگ و یو گیل‌جون. چهره‌های طرفدار روسیه و طرفدار آمریکا به قدرت رسیدند و یی بوم‌جین و لی وان‌یونگ به کابینه جدید راه یافتند. امتیازهای بازرگانی و بهره‌برداری از منابع به روسیه و در مقیاسی کوچک‌تر به دیگر قدرت‌های غربی از جمله ایالات متحده واگذار شد؛ با این حال ژاپن مهم‌ترین شریک بازرگانی کره باقی ماند.

## واکنش‌ها و بازگشت پادشاه
این اقدام و امتیازهای مرتبط با آن با خشم گسترده در کره روبه‌رو شد. باشگاه استقلال پیشتاز این اعتراض‌ها بود. این واکنش‌ها سرانجام پادشاه را واداشت تا پس از کمی بیش از یک سال اقامت در سفارتخانه روسیه به کاخ دیوکسو گونگ بازگردد. نگهبانان روسی پس از بازگشت پادشاه به کاخ همچنان حفاظت از او را بر عهده داشتند.

## ساختمان سفارتخانه
ساختمان سفارتخانه روسیه در سال ۱۸۸۸ میلادی به سبک نورنسانس و بر پایه طرح آ.ای. سردین-ساباتین ساخته شد و نخستین ساختمان به سبک اروپایی در کره بود. پس از بمباران‌های جنگ کره تنها یک برج سه‌طبقه از آن بر جای ماند.

## پیامدهای درازمدت
بازگشت پادشاه به کاخ و تحولات پیرامون آن احتمالاً در اعلام تأسیس امپراتوری کره در اواخر سال ۱۸۹۷ مؤثر بود که بر استقلال کره تأکید می‌کرد. اما در کمال تناقض، افزایش نفوذ روسیه سرانجام به پایان استقلال کره انجامید. پس از جنگ روسیه و ژاپن، ژاپن با امضای پیمان اجباری در سال ۱۹۰۵ کره را به کشور تحت‌الحمایه خود تبدیل کرد. پنج سال پس از آن ژاپن کره را به‌طور کامل ضمیمه کرد و دوران استعمار ژاپن در شبه‌جزیره کره آغاز شد.

## جستارهای وابسته
* امپراتوری کره
* ترور امپراتریس میونگ‌سونگ
* جنگ روسیه و ژاپن

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:امپراتوری کره
رده:روابط بین‌الملل در ۱۸۹۶ (میلادی)
رده:روابط بین‌الملل در ۱۸۹۷ (میلادی)
رده:کره (کشور) در ۱۸۹۷ (میلادی)
رده:روابط روسیه و کره (کشور)
رده:صفحه‌های دارای محتوای کره‌ای
سوجاگی

**سوجاگی** (؛ ) یک پرچم نظامی تاریخی کره‌ای است که نشان‌واژهٔ هانجایی «帥» (به زبان کره‌ای: سو) بر آن نقش بسته و نماد فرماندهی کل سپاه بوده‌است. این واژه به معنای «پرچم فرمانده کل» است. تنها یک نمونه از این پرچم در کره بر جای مانده که از پارچهٔ کنف ساخته شده و اندازه‌ای در حدود ۴٫۱۵ × ۴٫۳۵ متر دارد. زمینهٔ پرچم به رنگ زرد قهوه‌ای رنگ‌باخته با نشان‌واژه‌ای سیاه در میان آن است.

این پرچم به ژنرال اُ جه‌یون تعلق داشت که در سال ۱۸۷۱ میلادی فرماندهی نیروهای نظامی کره در جزیره گانگوا را بر عهده داشت. نیروهای دریایی ایالات متحده آمریکا در جریان لشکرکشی ایالات متحده به کره این پرچم را به غنیمت گرفتند و آن را به موزهٔ آکادمی نیروی دریایی آمریکا در آناپولیس منتقل کردند. پس از سال‌ها پیگیری کرهٔ جنوبی، پرچم در سال ۲۰۰۷ به صورت امانت بلندمدت به کرهٔ جنوبی بازگردانده شد و سرانجام در مارس ۲۰۲۴ دوباره به آمریکا بازگشت.

## پیشینه
این‌گونه پرچم‌ها در دژی نصب می‌شد که فرمانده کل سپاه در آن مستقر بود. سوجاگی بر جای‌مانده متعلق به ژنرال اُ جه‌یون بود که در سال ۱۸۷۱ فرماندهی نیروهای نظامی کره را در جزیره گانگوا در شمال غربی کرهٔ جنوبی کنونی و نزدیک پایتخت سئول بر عهده داشت. در ژوئن همان سال، ناوگان آسیایی ایالات متحده در جریان لشکرکشی ایالات متحده به کره این پرچم را به تصرف درآورد. پرچم همچون دیگر غنایم جنگی به مجموعهٔ موزهٔ آکادمی نیروی دریایی آمریکا در آناپولیس مریلند سپرده شد.

از نظر منابع کره‌ای، این پرچم با ابعاد تقریبی ۴٫۵ × ۴٫۵ متر از جنس کنف یا پارچهٔ پنبه‌ای ساخته شده و به عنوان نمونه‌ای برجسته از پرچم‌های فرماندهی دوران پایانی سلسلهٔ چوسان، دارای ارزش تاریخی و پژوهشی بسیار بالایی است.

## بازگشت به کرهٔ جنوبی
پس از سال‌ها درخواست کرهٔ جنوبی از دولت ایالات متحده برای بازگرداندن دائمی پرچم، آکادمی نیروی دریایی آمریکا با استناد به موانع قانونی از پذیرش این خواسته سرباز زد. سرانجام، دو طرف بر سر امانت بلندمدت ده‌ساله به توافق رسیدند. در ۱۵ و ۱۶ اکتبر ۲۰۰۷ نمایندگان دو کشور وضعیت پرچم را بررسی و توافق‌نامهٔ امانت را امضا کردند و پرچم در ۱۸ اکتبر از واشینگتن با هواپیما ارسال شد و در ۱۹ اکتبر به فرودگاه بین‌المللی اینچئون رسید.

پرچم نخست در موزهٔ ملی کاخ کره در سئول نگهداری و نمایش داده شد. در سال ۲۰۰۸ به صورت ویژه در آنجا به نمایش درآمد و سپس به موزهٔ شهرداری اینچئون منتقل شد. از سال ۲۰۱۰ پرچم به موزهٔ جنگ گانگوا در جزیره گانگوا منتقل گشت. تا سپتامبر ۲۰۲۲ قرارداد امانت تمدید شده بود تا پرچم دست‌کم تا اکتبر ۲۰۲۳ در کرهٔ جنوبی بماند.

## بازگشت به آمریکا
موزهٔ آکادمی نیروی دریایی آمریکا برای برگزاری «نمایشگاه ویژهٔ آسیای شرقی» که از سال ۲۰۲۵ به مدت سه سال برنامه‌ریزی شده بود، خواستار بازپس‌گیری پرچم شد. در پی این درخواست، پرچم در ۱۶ مارس ۲۰۲۴ به ایالات متحده بازگردانده شد.

## معنای نشان‌واژهٔ «帥»
نشان‌واژهٔ هانجایی «帥» (سو) به معنای «فرمانده»، «ژنرال» و «سرکرده» است. این نویسه از نظر شکل ظاهری با نویسهٔ «師» (سا، به معنای «استاد») شباهت دارد و تفاوت آن‌ها در بخش بالای جزء «巾» است.

## جستارهای وابسته
* تاریخ کره
* تاریخ نظامی کره
* لشکرکشی ایالات متحده به کره

## منابع

* 
* 

## پیوند به بیرون
* بازگشت پرچم سوجاگی
* سوجاگی در موزهٔ جنگ گانگوا

رده:پرچم‌های کره (کشور)
رده:پرچم‌های تاریخی
رده:روابط ایالات متحده آمریکا و کره (کشور)
مسجد کاتب الولایه

**مسجد کاتب الولایه** () که به **مسجد ولایات** نیز شناخته می‌شود، یک مسجد کوچک تاریخی است که در کنار خیابان عمر مختار در محله الزیتون در بخش قدیمی شهر غزه در فلسطین جای دارد.

مناره این مسجد را مملوک‌های برجی در سال ۱۴۳۲ میلادی (۸۳۵ هجری قمری) ساختند. در سال ۱۵۸۷ میلادی (۹۹۵ هجری قمری) احمد بِک که دبیر (کاتب) ایالت (ولایت) دمشق در دوره عثمانی بود، افزودن بخش‌هایی به سمت غربی مسجد را سفارش داد. نام مسجد نیز از سمت رسمی احمد بِک یعنی «کاتب الولایه» (دبیر ایالت) گرفته شده‌است.

## پیشینه
کتیبه‌ای بر پایه مناره، ساخت آن را به سال ۱۴۳۲ میلادی (۸۳۵ هجری قمری) بازمی‌گرداند و شبستان نماز نیز احتمالاً در همان دوره ساخته شده‌است. این کار به دستور سیف‌الدین اینال انجام گرفت. کتیبه‌ای جداگانه از بازسازی گسترده مسجد در سال ۱۵۸۷ میلادی (۹۹۵ هجری قمری) به فرمان احمد بِک خبر می‌دهد. احمد بِک دبیر (کاتب) ایالت (ولایت) بود و نام مسجد از نقش رسمی او برگرفته شده‌است.

در ژانویه ۲۰۲۴، الجزیره گزارش داد که مسجد بر اثر حمله هوایی ارتش اسرائیل به کلیسای قدیس پورفیریوس مجاور در جریان بمباران نوار غزه آسیب دیده‌است. با این حال، گزارشی از مرکز حفاظت از میراث فرهنگی فلسطین در ژانویه ۲۰۲۵ که پیامدهای جنگ بر میراث فرهنگی فلسطین را بررسی کرده بود، مسجد را «آسیب‌ندیده» توصیف کرد بدون آنکه جزئیات بیشتری ارائه دهد.

بر پایه گزارش اسپانیایی‌زبان ویکی‌پدیا، در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۳ ارتش اسرائیل یک رشته حمله هوایی به مسجد و مجموعه کلیسای مجاور انجام داد. در آن زمان صدها آواره فلسطینی مسیحی و مسلمان در مجموعه کلیسا پناه گرفته بودند. این حمله ۱۸ کشته و شمار زیادی زخمی بر جای گذاشت. سازمان دیده‌بان حقوق بشر یورو-مدیترانه اسرائیل را به «نابودی عمدی» بناهای تاریخی و فرهنگی غزه متهم کرد و خواستار بررسی بین‌المللی تخریب میراث فرهنگی فلسطین شد. عفو بین‌الملل نیز پس از بررسی میدانی و گفت‌وگو با بازماندگان و شاهدان، حمله‌ها را کورکورانه یا مستقیم علیه غیرنظامیان و اموال غیرنظامی دانست که باید به عنوان جنایت جنگی بررسی شوند.

## معماری
بدنه اصلی مسجد شبستان نماز آن است که مستطیل‌شکل بوده و به دوره مملوکی بازمی‌گردد. ورودی مسجد در دیوار قبله (نشان‌دهنده سوی مکه) جای دارد. مسجد از نظر معماری شباهت‌هایی با مسجد ابن مروان دارد که آن نیز در سده چهاردهم میلادی ساخته شده‌است.

### مناره
مناره مسجد بر فراز دیوار شرقی آن برافراشته شده و در کنار برج ناقوس کلیسای قدیس پورفیریوس قرار دارد. عارف العارف، تاریخ‌نگار فلسطینی، روایت کرده که بر پایه افسانه‌ای محلی، خلیفه راشدین عمر بن خطاب به سردار مسلمان عمرو بن عاص فرمان داده بود در هر سرزمینی که مسلمانان فتح می‌کنند در کنار هر کلیسایی مسجدی بسازند. روایت دیگری نیز مدعی بود که مسجد پیش‌تر صومعه‌ای به نام «دیر سلم الفضائل» بوده‌است. هر دو روایت پایه‌ای قابل‌بررسی جز فرهنگ عامه محلی ندارند. باستان‌شناس معین صادق نیز در پژوهش خود دربارهٔ معماری مملوکی غزه هر دو خاستگاه پیشنهادی عارف العارف را نامحتمل دانسته‌است.

در سال ۱۴۳۲ میلادی، مناره به دست سیف‌الدین اینال، مملوک برجی که بعدها در سال ۱۴۵۳ به سلطنت رسید، بازسازی شد.

## جستارهای وابسته
* اسلام در فلسطین
* کلیسای قدیس پورفیریوس
* حمله هوایی به کلیسای قدیس پرفیریوس
* مسجد جامع غزه

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان آلمانی
رده:ساختمان‌های مسجد دارای مناره در فلسطین
رده:صفحه‌هایی که از افزونه نقشه‌نگار استفاده می‌کنند
رده:صفحه‌هایی که از قاب نقشه جعبه اطلاعات بدون پیوند شکل در ویکی‌داده استفاده می‌کنند
فرقه پرمنستراتنسی

**فرقه پرمنستراتنسی** یا *کنون‌های* *منظم پرمونتره* (به لاتین: ) که با نام‌های *پرمونتراتی‌ها، نوربرتی‌ها* و در بریتانیا و ایرلند با نام *کنون‌های سفید* (به دلیل رنگ لباس مذهبی‌شان) نیز شناخته می‌شوند، یک فرقه مذهبی از نوع *کنون منظم* در کلیسای کاتولیک است. آن‌ها در سال ۱۱۲۰ در نزدیکی لئون توسط *نوربرت کسانتنی* (که بعدها اسقف اعظم ماگدبورگ شد) بنیان‌گذاری شدند. پرمونتراتی‌ها با عبارت **O.Praem** پس از نام خود شناخته می‌شوند و بخشی از فرقه سنت آگوستینی‌ها هستند.

نوربرت از دوستان برنارد کلروو بود و به‌شدت تحت تأثیر ایده‌آل‌های سیسترسی‌ها در زمینه شیوه زندگی و اداره فرقه قرار داشت. از آنجا که پرمونتراتی‌ها راهب نیستند بلکه کنون منظم محسوب می‌شوند، کار آن‌ها اغلب شامل موعظه و انجام وظایف کشیشی است؛ آن‌ها مکرراً در کلیساهای نزدیک به صومعه‌ها یا دیرهای خود خدمت می‌کنند.

## تاریخچه
این فرقه در سال ۱۱۲۰ تأسیس شد. سنت نوربرت تلاش‌های مختلفی برای معرفی شکل سخت‌گیرانه‌ای از زندگی قانونی در جوامع مختلف کنون‌ها در آلمان انجام داده بود؛ در سال ۱۱۲۰ او در اسقف‌نشین لئون در پیکاردی (شمال شرقی فرانسه) فعالیت می‌کرد. در آنجا، در مکانی روستایی به نام *پرمونتره*، او و سیزده همراهش صومعه‌ای را بنا نهادند که گهواره فرقه جدید شد. آن‌ها به عنوان کنون‌های منظم از *[[قوانین سنت آگوستین]]* پیروی می‌کردند، اما با قوانین تکمیلی که زندگی آن‌ها را بسیار ریاضت‌کشانه می‌کرد.

بندانگشتی|گروه کر روز سنت مایکل
در سال ۱۱۲۶، زمانی که فرقه تأیید پاپ را از پاپ هونوریوس دوم دریافت کرد، ۹ خانه داشت؛ خانه‌های دیگر به سرعت در سراسر اروپای غربی تأسیس شدند، به‌طوری که در اواسط سده چهاردهم حدود ۱۳۰۰ صومعه برای مردان و ۴۰۰ صومعه برای زنان وجود داشت. نوربرتی‌ها نقش تعیین‌کننده‌ای در تغییر مذهب اسلاوهای غربی و آوردن مسیحیت به سرزمین‌های اطراف رودخانه‌های البه و اودر داشتند. با گذشت زمان، اصلاحات و تعدیل‌هایی در قوانین فرقه پدید آمد که منجر به ایجاد جوامع نیمه‌مستقل درون فرقه شد.

نوربرتی‌ها حدود سال ۱۱۴۳ وارد انگلستان شدند و پیش از انحلال صومعه‌ها توسط هنری هشتم، ۳۵ خانه داشتند. آن‌ها کمی پس از ورود به انگلستان، صومعه درای‌برگ را در مناطق مرزی اسکاتلند تأسیس کردند. مانند بسیاری از فرقه‌ها، آن‌ها نیز بر اثر حملات پی‌درپی دوران اصلاحات پروتستانی، انقلاب فرانسه و ناپلئون تقریباً نابود شدند، اما در سده نوزدهم دوباره احیا گردیدند.

در آغاز سده بیستم، تعداد صومعه‌ها دوباره افزایش یافت و به تمام قاره‌ها گسترش پیدا کرد. در سال ۱۸۹۳، پدر برنارد پنینگز و دو نوربرتی دیگر برای خدمت به مهاجران بلژیکی وارد ایالات متحده آمریکا شدند و نخستین صومعه این فرقه را در دنیای جدید بنا نهادند.

امروزه این فرقه علاوه بر فعالیت‌های مذهبی، به فعالیت‌های متنوعی مانند اداره مدارس، کشاورزی، تولید پنیر و حتی مدیریت یک رصدخانه نجومی (در گریمبرگن) مشغول است.

در سال ۲۰۱۵، این فرقه حدود ۱۰۰۰ عضو مرد و ۲۰۰ عضو زن داشت. جشن تمام قدیسان و متبرکین نوربرتی در ۱۳ نوامبر برگزار می‌شود.
## منابع

رده:فرقه پرمنستراتنسی
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۱۲۰ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۱۲۰ (میلادی) در فرانسه
رده:جوامع زندگی مبعثی
رده:سازمان‌های مذهبی بنیان‌گذاری‌شده در سده ۱۲ (میلادی)
رده:فرمان‌های مذهبی کاتولیک بنیان‌گذاری‌شده در سده ۱۲ (میلادی)
رده:مسیحیت
رده:فرقه‌های مسیحی
رده:کاتولیک
رده:تاریخ مذهب
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۱۲۰ (میلادی) در اروپا
رده:فرقه‌های مذهبی مسیحی بنیان‌گذاری‌شده در سده ۱۲ (میلادی)
مسیل الجزل

**مسیل الجزل** (به عربی: ) روستایی عرب فلسطینی در قضای بیسان بود که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از سکنه تخلیه شد. این روستا در ۳۱ مه ۱۹۴۸ در چارچوب عملیات گدعون مورد حمله نیروهای دفاعی اسرائیل قرار گرفت و ساکنانش آواره شدند. روستا با نام دیگر «عرب الزیناتی» نیز شناخته می‌شد.

مسیل الجزل در بخش غربی دره بیسان و در نزدیکی رود اردن و در جنوب شرقی شهر بیسان جای داشت. روستا نزدیک به ۲۵۵ متر پایین‌تر از سطح دریا قرار گرفته بود و چشمه‌ها و چشمه‌سارهای فراوانی در پیرامون آن وجود داشت. امروزه زمین‌های این روستا در محدوده شهرک کفار روپین قرار دارد.

## جغرافیا و جایگاه
روستای مسیل الجزل را عرب الزیناتی در لبه غربی دره بیسان بنیاد نهادند. این روستا از راه جاده‌ای آسفالت‌شده به سمت غرب با دیگر مناطق ارتباط داشت و جاده دیگری آن را از سوی شمال به بیسان و پل شیخ حسین پیوند می‌داد. در جنوب شرقی روستا چادرنشینان عرب الصف و در شمال آن چادرنشینان المنشیه ساکن بودند.

چشمه‌های آب فراوانی در پیرامون روستا به‌ویژه در سمت غربی و در پای دامنه کوهستانی دره وجود داشت. وادی الشیخ محمد نیز از زمین‌های روستا می‌گذشت و مخاضه طریخیم به‌عنوان گذرگاه روستا به سوی شرق دره اردن به کار می‌رفت.

## پیشینه
در پیرامون روستا چندین محوطه باستان‌شناختی وجود داشت از جمله تل القطاف، خربه الحاج محمود و تل الشیخ داوود.

### دوره قیمومت بریتانیا
بر پایه سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت روستا ۶۴ نفر بود که همگی مسلمان بودند. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین این شمار به ۱۹۷ نفر مسلمان در ۴۷ خانه افزایش یافت.

بر پایه آمار سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا ۱۰۰ نفر مسلمان بود و مساحت کل زمین‌های آن ۹۷۶ دونم بود. از این مساحت، ۲۵۲ دونم به باغ‌ها و زمین‌های آبی و ۷۰۲ دونم به کشت غلات اختصاص داشت و ۲۲ دونم زمین غیرقابل کشت بود. ساکنان روستا از کشت غلات و سبزیجات امرار معاش می‌کردند و خانه‌های روستا از خشت گلی ساخته شده بود.


File:כפר רופין - באופק נראה הירדן.-JNF032843.jpeg|نمایی از مسیل الجزل و تل، ۱۹۴۶
File:כפר רופין - מראה נוף ממסד, מרחוק הרי עבר הירדן ובקעת הירדן-JNF029069.jpeg|نمایی از مسیل الجزل و تل، ۱۹۳۸


### تخلیه جمعیت و جنگ ۱۹۴۸
با وجود نبود داده‌های دقیق دربارهٔ چگونگی تصرف روستا، احتمال می‌رود که مسیل الجزل همزمان با سقوط دیگر روستاهای نزدیک رود اردن در منطقه بیسان تصرف شده باشد. تیپ گولانی بخش بزرگی از این روستاها را در اواخر مه ۱۹۴۸ تصرف کرد. ساکنان روستا احتمالاً به شرق اردن رانده شدند همان‌گونه که با دیگر ساکنان منطقه چنین شد.

## وضعیت کنونی
امروزه استخرهای پرورش ماهی و انبارهای متعلق به شهرک کفار روپین بخشی از محوطه روستا را پوشانده‌اند و آب مسیل الجزل از میان این شهرک عبور می‌کند. شهرک کفار روپین در سال ۱۹۳۸ در شمال روستا بر زمین‌هایی بنیاد نهاده شد که به‌طور سنتی از زمین‌های روستا شمرده می‌شدند.

## منابع

* 
* 
* 

## کتاب‌شناسی
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* مسیل الجزل در Palestine Remembered
* مسیل الجزل در ذاکرات

رده:شهرها و روستاهای خالی از سکنه شده در جریان جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین
رده:مختصات در ویکی‌داده
سرویت‌ها

**فرقه سرویت** که رسماً با نام **فرقه خدمتگزاران مریم** (؛ به اختصار **OSM**) شناخته می‌شود، یکی از پنج فرقه درویشی اصلی در کلیسای کاتولیک است. این فرقه که توسط *هفت بنیان‌گذار مقدس* در سال ۱۲۳۳ آغاز شد، شامل چندین شاخه از *برادران راهب* (کشیش‌ها و برادران)، *[[راهبه]]‌های تأملی*، مجمعی از خواهران مذهبی و گروه‌های غیرروحانی است. اهداف این فرقه، تقدیس اعضای آن، موعظه انجیل و ترویج ارادت به مادر خدا با اشاره ویژه به دردهای او است.

## تاریخچه

### بنیان‌گذاری
بندانگشتی|راست|200px|آمادئوس آمیدی (درگذشته ۱۲۶۶)، یکی از هفت بنیان‌گذار فرقه سرویت.

این فرقه در سال ۱۲۳۳ توسط «هفت بنیان‌گذار مقدس» تأسیس شد که هر کدام عضو یک خانواده اشرافی در فلورانس ایتالیا بودند. این پارچه‌فروشان شهر، خانواده و حرفه خود را رها کردند و برای زندگی مبتنی بر فقر و توبه به مونته سناریو، کوهی در خارج از شهر فلورانس، پناه بردند. این هفت نفر عبارت بودند از: بونفیلیوس فلورانسی (بونفیلیو دی مونالدی)؛ الکسیس فلورانسی (آلسیو فالکونیری) (۱۲۰۰ – ۱۷ فوریه ۱۳۱۰)؛ مانتوس فلورانسی (بندیتو دل آنتلا)؛ آمادئوس فلورانسی (بارتولومئو آمیدی، درگذشته ۱۲۶۶)؛ هیو فلورانسی (ریکوورو اوگوچیونی)؛ سوستن فلورانسی (جراردینو سوستنی)؛ و بوناژیونتا فلورانسی (جووانی مانتی). آن‌ها در ۱۵ ژانویه ۱۸۸۸ توسط پاپ لئو سیزدهم در زمره قدیسان قرار گرفتند.

بندانگشتی|200px|آلسیو فالکونیری (درگذشته ۱۳۱۰)، یکی از هفت بنیان‌گذار فرقه سرویت.
اعضای این فرقه خود را وقف مریم تحت عنوان «مادر دردمند» () کردند. آن‌ها با وقف ارادت خود به مادر عیسی، فضایل مریم یعنی مهمان‌نوازی و شفقت را به عنوان ویژگی‌های اصلی فرقه برگزیدند. روح متمایز این فرقه، تقدیس اعضای آن از طریق تفکر در مصائب عیسی و دردهای مریم عذرا و ترویج این ارادت در میان مردم است.

اسقف فلورانس، آردنگو تروتی، این گروه را در زمانی بین سال‌های ۱۲۴۰ تا ۱۲۴۷ به عنوان یک فرقه مذهبی تأیید کرد. *سرویت‌ها* مانند سایر فرقه‌های جدید پیش از خود همچون *تثلیثی‌ها* و *[[دومینیکن‌ها]]*، تصمیم گرفتند بر اساس *قانون [[آگوستین|قدیس آگوستین]]* باستانی زندگی کنند و دستورالعمل‌های بیشتری را که بیانگر ارادت و فداکاری ماریولوژیک خودشان بود، به آن افزودند. تا سال ۱۲۵۰، تعدادی از سرویت‌ها به مقام کشیشی نائل شدند و بدین ترتیب فرقه‌ای شامل کشیشان و برادران شکل گرفت.

پاپ الکساندر چهارم از طرحی برای ادغام تمام فرقه‌هایی که از قانون قدیس آگوستین پیروی می‌کردند حمایت کرد. این امر در مارس ۱۲۵۶ محقق شد، اما تقریباً در همان زمان، حکمی صادر شد که فرقه سرویت را به عنوان یک نهاد مجزا با قدرت انتخاب یک رئیس کل تأیید می‌کرد. چهار سال بعد، یک مجمع عمومی تشکیل شد که در آن فرقه به دو استان توسکانی و اومبریا تقسیم شد. در عرض پنج سال، دو استان جدید رومانیا و لومباردی نیز اضافه شدند.
## منابع

رده:کاتولیک
رده:مسیحیت
رده:فرقه‌های مسیحیت
رده:تاریخ مسیحیت
رده:تاریخ مذاهب
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۲۳۳ (میلادی) در اروپا
رده:تاریخ مذهب کاتولیک در ایتالیا
مرسدریان‌ها

[راست|بندانگشتی|263x263پیکسل|[بانوی مِرسد|بانوی ما مِرسد - از مرکز فرماندهی کل فرقه مرسدریان.]]
**فرقه سلطنتی، آسمانی و نظامی بانوی ما مِرسد و رستگاری اسیران** (؛ به اختصار **O. de M.**) که با نام **مرسدریان‌ها** نیز شناخته می‌شود، یک فرقه زاهدانه کاتولیک است که در سال ۱۲۱۸ توسط پیتر نولاسکو در شهر بارسلونا (که در آن زمان پایتخت کاتالونیا و بخشی از پادشاهی آراگون بود) برای رستگاری و آزادی اسیران مسیحی تأسیس شد. اعضای این فرقه معمولاً به عنوان راهبان یا راهبه‌های **مرسدریان** شناخته می‌شوند. یکی از ویژگی‌های متمایز این فرقه این است که از بدو تأسیس، اعضای آن موظف به پذیرش یک نذر چهارم هستند: اینکه در صورت لزوم، برای کسی که در خطر از دست دادن ایمان خود است، جان خود را فدا کنند. این فرقه امروزه در ۱۷ کشور جهان فعالیت دارد.

## پیش‌زمینه کلی
بین سده‌های هشتم تا پانزدهم میلادی، اروپای قرون وسطا در وضعیت جنگ‌های متناوب میان پادشاهی‌های مسیحی جنوب اروپا و حکومت‌های مسلمان شمال آفریقا، جنوب فرانسه، سیسیل و بخش‌های موری اسپانیا قرار داشت. طبق گفته جیمز دبلیو. برادمن، خطر اسارت توسط دزدان دریایی یا یورش‌برندگان ساحلی، یا در جریان جنگ‌های متناوب منطقه، تهدیدی همیشگی برای ساکنان کاتالونیا، لانگدوک و سایر استان‌های ساحلی اروپای مسیحی بود. حملات توسط شبه‌نظامیان و ارتش‌ها از هر دو طرف تقریباً به یک واقعه سالانه تبدیل شده بود.

برای بیش از ۶۰۰ سال، این رویارویی‌های مسلحانه مداوم منجر به تولید اسیران جنگی متعددی در هر دو طرف شد. اسیران مسلمان به دلیل اینکه غنیمت جنگی محسوب می‌شدند، به بردگی گرفته می‌شدند. در سرزمین‌های اسپانیای ویزیگوتیک، هر دو جامعه مسیحی و مسلمان به خرید و فروش اسیران عادت کرده بودند، به طوری که در سده دهم، بازرگانان اندلسی کاروان‌هایی را برای خرید برده در اروپای شرقی تشکیل می‌دادند. در سده سیزدهم، علاوه بر ادویه، بردگان یکی از کالاهای پررونق تجارت بین بنادر مسیحی و مسلمان را تشکیل می‌دادند.

پیش از آغاز نخستین جنگ صلیبی، بسیاری از مهمان‌سراها و بیمارستان‌ها توسط هیئت‌های کلیسای جامع یا توسط فرقه‌های صومعه‌نشینی سازماندهی شده بودند. در جوامع شهری، نهادهای خیریه محلی مانند نوانخانه‌ها توسط انجمن‌های مذهبی، اصناف یا افراد غیرروحانی ثروتمند تأسیس می‌شدند.

نهادهای خیریه با پایه گسترده‌تر که توسط اشراف تأمین مالی می‌شدند، برجسته‌تر بودند و قسمت‌های مربوط به پرداخت فدیه توسط اشراف و حتی پادشاهان و شرایط آن، موضوع بسیاری از وقایع‌نگاری‌ها و داستان‌های عاشقانه و قهرمانی بود. فرقه تثلیث مقدس و اسیران در سال ۱۱۹۸ در فرانسه توسط *فلیکس والوا* و *ژان ماتا* برای بازخرید مسیحیان اسیر تأسیس شد.
[بندانگشتی|297x297پیکسل|[پیتر نولاسکو (۱۱۸۹–۱۲۵۶)]]
## منابع

رده:کاتولیک
رده:مسیحیت
رده:فرقه‌های مسیحیت
رده:تاریخ مسیحیت
رده:تاریخ مذاهب
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۲۱۸ (میلادی) در اروپا
رده:تجارت برده بربری
رده:فرقه‌های مذهبی مسیحی بنیان‌گذاری‌شده در سده ۱۳ (میلادی)
ورزشگاه فلسطین

**ورزشگاه فلسطین** () ورزشگاهی در محلهٔ ریمال در شهر غزه در نوار غزه است. این ورزشگاه، ورزشگاه ملی فلسطین و میزبان بازی‌های خانگی تیم ملی فوتبال فلسطین به‌شمار می‌رود. گنجایش ورزشگاه فلسطین در حدود ۱۰ هزار تماشاگر است.

ورزشگاه فلسطین در سال ۱۹۶۷ گشایش یافت و در سال ۱۹۹۹ بازسازی شد. این ورزشگاه چندین بار هدف حملات هوایی اسرائیل قرار گرفته‌است؛ نخستین بار در ۱ آوریل ۲۰۰۶ بمباران شد و گلوله دقیقاً به مرکز زمین چمن اصابت کرد که گودال بزرگی ایجاد کرد و ورزشگاه را از کار انداخت. فیفا بازسازی آن را بر عهده گرفت، اما در نوامبر ۲۰۱۲ بار دیگر بمباران شد. در جریان جنگ غزه نیز این ورزشگاه دوباره هدف حمله قرار گرفت و بنا بر گزارش‌های رسانه‌ای به اردوگاه بازداشت نیروهای اسرائیلی تبدیل شد.

## پیشینه و ساخت
ورزشگاه فلسطین در سال ۱۹۶۷ در محلهٔ ریمال در شهر غزه افتتاح شد. این مجموعه دربرگیرندهٔ یک زمین چمن روباز و یک سالن ورزشی سرپوشیده است. مالکیت ورزشگاه در اختیار تشکیلات خودگردان فلسطین قرار دارد و تیم ملی فوتبال فلسطین بازی‌های خانگی خود را در آن برگزار می‌کرد. در سال ۱۹۹۹ ورزشگاه بازسازی و نوسازی شد.

## بمباران ۲۰۰۶
در ۱ آوریل ۲۰۰۶، اسرائیل ورزشگاه فلسطین را بمباران کرد. گلوله دقیقاً به مرکز زمین چمن اصابت کرد و گودال بزرگی ایجاد شد که ورزشگاه را از کار انداخت. پس از این رویداد، فیفا اعلام کرد که هزینهٔ بازسازی ورزشگاه را تأمین خواهد کرد.

## بمباران ۲۰۱۲
در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۲، ارتش اسرائیل در جریان عملیات ستون ابر بار دیگر ورزشگاه فلسطین را بمباران کرد. اسرائیل مدعی شد که حماس از ورزشگاه برای پرتاب موشک به سوی اسرائیل بهره‌گیری می‌کرده‌است. ورزشگاه و سالن ورزشی سرپوشیدهٔ مجاور آن آسیب شدیدی دیدند. در پی این بمباران، فوتبالیست‌های سرشناس از سراسر جهان با امضای طوماری به این حمله اعتراض کردند.

## بازسازی و رویدادها
تا سال ۲۰۱۹، فیفا ورزشگاه را بازسازی کرده بود و رویدادهای ورزشی گوناگونی هم در سالن سرپوشیده و هم در زمین روباز برگزار شد. از جمله این رویدادها مسابقات فوتبال قطع‌عضوها در غزه بود. همچنین مسابقات گلبال نیز در سالن سرپوشیدهٔ ورزشگاه برگزار شد.

## جنگ غزه و تبدیل به اردوگاه بازداشت
در جریان جنگ غزه، ورزشگاه فلسطین بار دیگر هدف حملات هوایی اسرائیل قرار گرفت و از کار افتاد. این ویرانی در حالی رخ داد که تیم ملی فوتبال فلسطین در تلاش برای صعود به جام جهانی فوتبال ۲۰۲۶ بود. تیم ملی فلسطین ناگزیر شد ورزشگاه الشارجه در امارات متحده عربی را به‌عنوان میزبان جدید بازی‌های خانگی خود برگزیند.

بر پایهٔ گزارش‌های رسانه‌ای، نیروهای اسرائیلی ورزشگاه را به اردوگاه بازداشت دسته‌جمعی تبدیل کردند. تصاویر و ویدئوهایی از بازداشت‌شدگان از جمله کودکان از سوی منابع اسرائیلی در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد.

## جستارهای وابسته
* تیم ملی فوتبال فلسطین
* نوار غزه
* جنگ غزه

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:ورزشگاه‌های ملی
رده:ورزشگاه‌های فوتبال فلسطین
رده:ورزشگاه‌های کامل‌شده در ۱۹۶۷ (میلادی)