انگلیس‌دوستی

**انگلیس‌دوست** یا  **آنگلوفیل**، فردی هست که انگلستان، فرهنگ، ملت، زبان یا لهجه‌های مختلف آن را تحسین می‌کند یا دوست دارد.

اصطلاح انگلیس‌دوستی گاهی به علاقه افراد به تاریخ و اشخاص سرشناس فرهنگی مانند شکسپیر اشاره دارد؛ و گاهی هم به معنی علاقه به کشور بریتانیا و سیستم سیاسی آن هست. در برخی موارد انگلیس‌دوستی به حس نوستالژی و تحسین انگلستان قدیم و امپراتوری بریتانیا اشاره دارد.   همچنین ممکن هست انگلیس‌دوستان سینما، ورزش و خرده‌فرهنگ‌های انگلستان تحسین کنند و از آن لذت ببرند.

برخی از انگلیس‌دوستان از زبان انگلیسی بریتانیایی به جای انگلیسی آمریکایی استفاده می‌کنند و املای بریتانیایی واژگان انگلیسی را به کار می‌برند. به عنوان مثال به جای واژه color،  واژه colour را می‌نویسند. طبق گزارش‌هایی از وبگاه خبری بی‌بی‌سی و نیویورک تایمز در سال ۲۰۱۰، استفاده از اصطلاحات انگلیسی بریتانیایی در گفت‌وگو‌های روزمره و گزارش‌های خبری در ایالات متحده، افزایش قابل‌توجهی داشته هست. با اینحال تلفظ و به کار بردن اشتباه این اصطلاحات از موضوعات محبوب رسانه‌های انگلیسی و آمریکایی شده هست.

## ریشه‌شناسی

آنگلوفیل ترکیب واژه لاتین آنگلی (Anglii) و واژه یونانی باستان فیلوس (φίλος philos-به معنی رفیق) هست. متضاد آنگلوفیل، آنگلوفوب هست.

یکی از قدیمی‌ترین نوشته‌های که واژه آنگلوفیل در آن ثبت شده، نقدی از چارلز دیکنز هست که یک نشریه فرانسوی را آنگلوفیل توصیف می‌کرد.

## پیشینه
### آنگلومانیا
در سال ۱۷۲۲، ولتر، فیلسوف فرانسوی که بین سال‌های ۱۷۲۶ تا ۱۷۲۸ در بریتانیا زندگی می‌کرد، آنگلوفیل شد. او زبان انگلیسی را آموخت و از کشور انگلستان تمجید کرد که در آنجا برخلاف فرانسه، سانسور کمی وجود دارد، افراد می‌توانند عقایدشان را آزادانه ابراز کنند و تجارت را کسب‌وکار شرافتمندانه‌ای می‌دانستند.  

ولتر انگلیس‌دوستی خود را در کتاب «نامه‌هایی درباره ملت انگلستان» ابراز کرد؛ کتابی که در ابتدا به انگلیسی نوشت و در سال ۱۷۳۳ در لندن منتشر  کرد. ولتر در این کتاب تجربه‌گرایی بریتانیا را بسیار ستود و آن را «روش بهتری برای تفکر» خواند.

تحت شکایات کلیسای کاتولیک، نسخه فرانسوی این کتاب، که «نامه‌های فلسفی» نام داشت، به علت مخالفت با کلیسا در سال ۱۷۳۴ در فرانسه ممنوع و در ملا عام سوزانده شد؛ فروشندگان آن دستگیر و در باستیل زندانی شدند. 
بااینحال نسخه‌های زیرزمینی فراوانی از این کتاب به فروش رسید و موج انگلیس‌دوستی را در فرانسه آغاز کرد که فرانسویان آن را **آنگلومانیا** (Anglomanie) می‌نامند.

کتاب نامه‌های فلسفی متفکران و نویسندگان بریتانیایی مانند جاناتان سویفت یا آیزاک نیوتن را به فرانسه معرفی کرد؛ شخصیت‌هایی که تا پیش از این به ندرت در فرانسه شناخته می‌شدند. 

موفقیت این کتاب و موج آنگلومانیا موجب شد که فرانسوی‌ها به هر چیز انگلیسی به ویژه غذا، هنر و باغ‌هایی به سبک انگلیسی روی بیاورند. 

در نهایت این محبوبیت انتقاداتی به دنبال داشت و لوئی چارلز فوگره دو مونبرون، نویسنده فرانسوی، کتاب «علاج آنگلومانیا» در سال ۱۷۵۷  نوشت که در آن فرهنگ فرانسه را برتر دانست و دموکراسی بریتانیا را  صرفا «اراذل و اوباش سالاری» توصیف کرد.

### شکسپیرمانیا
[بندانگشتی|باجه تلفنی در [بیله‌فلد آلمان که به شیوه باجه‌های تلفن قدیمی انگلستان ساخته شده هست.]]
در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، انگلیس‌دوستی در ایالت‌های آلمانی زبان محبوب، و جامعه آلمان به شدت جذب آثار شکسپیر شد؛ این پدیده در آلمان شکسپیرمانیا نام گرفت.  در سال ۱۸۰۷، آوگوست ویلهلم فن اشلگل تمام نمایشنامه‌های شکسپیر را به آلمانی ترجمه کرد. این ترجمه‌ها به قدری محبوبیت پیدا کرد که ملی‌گرایان آلمانی ادعا کردند شکسپیر اصالتا آلمانی بود و  به انگلیسی نمایشنامه می‌نوشت.

## منابع

* رده:تحسین فرهنگ‌های خارجی