جنبش نور و آتش

**جنبش آتش روشن** (که اغلب با نام‌های " **ال ای اف ام** " **ال ای اف** " یا " **جنبش ال ای اف** " شناخته می‌شود) یک گروه مقاومت چریکی کوچک بود که علیه رژیم حکومت نظامی فردیناند مارکوس در فیلیپین مبارزه می‌کرد. این گروه در اقدامات نمادین خرابکاری علیه دفاتر و مشاغل مرتبط با مارکوس دست داشت و هدف آن الهام بخشیدن به سایر فیلیپینی‌ها برای قیام علیه حکومت او بود. ال ای اف ام به این دلیل قابل توجه است که اولین گروه مسلح ضد مارکوس بود که به جای جنبش‌های چپ یا راست افراطی، با مرکز سیاسی قبل از حکومت نظامی همسو بود.

اعضای این گروه سال‌های اولیه حکومت نظامی، از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۸، را صرف مخالفت با مارکوس از طریق دیپلماسی و مذاکره کردند. با این حال، سرکوب سیاسی و تقلب انتخاباتی گسترده در طول انتخابات پارلمانی فیلیپین در سال ۱۹۷۸، آنها را متقاعد کرد که مارکوس هرگز به میل خود اجازه ظهور یک اپوزیسیون سیاسی واقعی و قابل اعتماد را نخواهد داد.

استراتژی این گروه شامل انفجارها و آتش‌سوزی‌های کوچک اما جلب توجه‌کننده در تأسیسات متعلق به «دوستان مارکوس» شناخته‌شده بود. آن‌ها همچنین بمب‌های نامه‌ای غیرکشنده ارسال می‌کردند تا تکنوکرات‌های مارکوس را شوکه کنند و آن‌ها را وادار به قطع حمایت از دولت کنند. هدف آن‌ها نشان دادن وجود مقاومت در برابر مارکوس و به چالش کشیدن روایت تبلیغاتی او مبنی بر پایداری رژیمش بود. اگرچه آن‌ها به دلیل کنترل مارکوس بر رسانه‌های داخلی، موفقیت محدودی در سطح محلی داشتند، اما توانستند توجه رسانه‌های بین‌المللی را به خود جلب کنند که این امر به افزایش فشار جهانی بر رژیم برای پایان دادن به حکومت نظامی افزود.

این گروه عمر کوتاهی داشت؛ اعضای کلیدی آن در دسامبر ۱۹۷۹، تنها یک سال پس از تشکیل آن، دستگیر شدند. پس از آنکه اعضای اصلی جنبش آتش‌افروزی زندانی شدند، یک گروه چریکی ماهرتر به نام جنبش آزادی‌بخش ۶ آوریل، آرمان و تاکتیک‌های ارتش آزادی‌بخش ملی را در پیش گرفت. این تغییر منجر به فشار ایالات متحده شد که در نهایت منجر به پایان اسمی حکومت نظامی توسط مارکوس در ژانویه ۱۹۸۱ شد.

علیرغم این پیروزی، مارکوس در قدرت باقی ماند و توانایی خود را برای حکومت با صدور فرمان و صدور دستور دستگیری‌های بدون حکم حفظ کرد. او این کار را پنج سال دیگر ادامه داد تا اینکه سرانجام در انقلاب قدرت مردمی به رهبری غیرنظامیان برکنار شد. اعضای جنبش آتش‌افروزی متعاقباً یا از زندان‌های مارکوس آزاد شدند یا از تبعید بازگشتند. سپس آنها نقش‌های پیش از حکومت نظامی خود را در دولت و بخش تجارت از سر گرفتند.

## پیشینه
فردیناند مارکوس، رئیس‌جمهور فیلیپین، که در سال ۱۹۷۳ از نامزدی برای سومین دوره ریاست جمهوری منع شده بود، در ۲۳ سپتامبر ۱۹۷۲ با استناد به ناآرامی‌های مدنی پس از بحران تراز پرداخت‌های فیلیپین در سال ۱۹۶۹، حکومت نظامی اعلام کرد. مارکوس از طریق این فرمان، اختیارات اضطراری را به دست گرفت و به او کنترل کامل بر ارتش و اختیار سرکوب آزادی بیان و مطبوعات و همچنین سایر آزادی‌های مدنی را داد. او کنگره فیلیپین را منحل کرد و مؤسسات رسانه‌ای منتقد دولت خود را تعطیل کرد. او همچنین دستور دستگیری فوری مخالفان و منتقدان سیاسی، از جمله سناتورهای مخالف کلیدی خوزه دبلیو. دیوکنو، بنینو آکینو جونیور، جوویتو سالونگا و رائول مانگلاپوس را صادر کرد. با دستگیری، مخفی شدن یا تبعید تقریباً همه مخالفان سیاسی مارکوس، او در نهایت به مدت ۱۴ سال پس از دو دوره اول ریاست جمهوری خود، قدرت را در دست گرفت.

این دوره در تاریخ فیلیپین به خاطر سابقه نقض حقوق بشر توسط دولت مارکوس، به ویژه علیه مخالفان سیاسی، فعالان دانشجویی، روزنامه‌نگاران، فعالان مذهبی، کشاورزان و سایر کسانی که در برابر دیکتاتوری مقاومت می‌کردند، به یاد آورده می‌شود. بر اساس اسناد عفو بین‌الملل، گروه ویژه بازداشت‌شدگان فیلیپین و گروه‌های نظارتی حقوق بشر مشابه، مورخان تخمین می‌زنند که دیکتاتوری مارکوس با ۳۲۵۷ قتل فراقضایی شناخته شده، ۳۵۰۰۰ مورد شکنجه مستند، ۷۵۹ ناپدید شدن و ۷۰۰۰۰ زندانی مشخص شده است. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:شیوه ارجاع به منابع|<span title="This citation requires a reference to the specific page or range of pages in which the material appears. (آوریل ۲۰۲۱)">صفحه مورد نیاز</span>]]* &#x5D; پس از برکناری مارکوس، بازرسان دولتی کشف کردند که حکومت نظامی به مارکوس‌ها این امکان را داده بود که انبوهی از ثروت‌های غیرقابل توضیح را پنهان کنند، که دادگاه‌های مختلف بعداً آنها را «منشأ مجرمانه» تشخیص دادند.

## تشکیل
ایده مقاومت مسلحانه علیه دیکتاتوری مارکوس، زمانی که جنبش آتش‌افروزی در سال ۱۹۷۸ شکل گرفت، چیز جدیدی نبود. در آن زمان، یک مقاومت چپ‌گرایانه مسلح به رهبری ارتش جدید خلق و یک درگیری جدایی‌طلبان مسلمان به رهبری جبهه آزادی‌بخش ملی مورو (و بعدها جبهه آزادی‌بخش اسلامی مورو) سال‌ها در جریان بود. با این حال، فیلیپینی‌هایی که از نظر سیاسی «میانه‌رو» بودند و مایل به اجتناب از همسویی با چپ یا راست افراطی بودند، عموماً از استراتژی‌های مقاومت غیرمسلحانه حمایت می‌کردند. برای کسانی که می‌توانستند فیلیپین را ترک کنند، این به معنای لابی‌گری و دیپلماسی در نهادهای قانونگذاری لیبرال غربی بود. کسانی که در فیلیپین ماندند، سوءاستفاده‌های دیکتاتوری مارکوس را برای افشای آن به جامعه بین‌المللی مستند کردند. در هر دو مورد، هدف آنها مقابله با تبلیغات مارکوس بود که اجرای حکومت نظامی را مسالمت‌آمیز و قانونی جلوه می‌داد.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۷۸ (میلادی) در فیلیپین