بازیافت در تایوان

[بندانگشتی|کامیون حمل زباله در [تایچونگ، تایوان]]
تایوان یکی از کارآمدترین برنامه‌های بازیافت در سطح جهان را دارد، با نرخ جمع‌آوری ۵۵٪ از خانوارها و مشاغل و نرخ جمع‌آوری ۷۷٪ از زباله‌های صنعتی در سال ۲۰۱۹. نرخ بالای بازیافت تایوان در اکثر کشورها به دلیل مزایای جغرافیایی تایوان همراه با فناوری‌ها و سیستم‌های کارآمد پردازش زباله، دست‌نیافتنی است.

## تاریخچه
تاریخچه بازیافت در تایوان را می‌توان به اصلاحات مواد ۴، ۱۱ و ۲۰ و اضافه شدن مواد ۱۰–۱ و ۲۳–۱ که به دستور ریاست جمهوری در ۱۱ نوامبر ۱۹۸۸ ابلاغ شد، ردیابی کرد. تلاش دوم از طریق اصلاحات مواد ۱۰–۱، ۲۳–۱ و ۳۱ که به دستور ریاست جمهوری در ۲۸ مارس ۱۹۹۷ ابلاغ شد (به تاریخچه قانونگذاری قانون دفع زباله مراجعه کنید) و برنامه بازیافت ۴ در ۱ که توسط اداره حفاظت از محیط زیست آغاز و در سال ۱۹۹۷ اجرا شد، انجام شد. برنامه بازیافت ۴ در ۱ به عنوان یک سیستم بازیافت و دفع عمل می‌کند که هزینه‌هایی را برای ایجاد یک صندوق بازیافت برای ترویج بیشتر سیستم مدیریت زباله تایوان جمع‌آوری می‌کند. قبل از معرفی برنامه بازیافت، محل‌های دفن زباله تایوان به دلیل رشد سریع اقتصادی در اواخر دهه ۱۹۷۰ پر می‌شدند. توسعه اقتصادی این جزیره منجر به تجمع روزانه ۸۸۰۰ تن زباله جامد شهری (MSW) تا سال ۱۹۷۹، ۱۸۸۰۰ تن تا سال ۱۹۹۰ و حدود ۲۱٬۹۰۰ تن تا سال ۱۹۹۲ شد. تا اواسط دهه ۹۰، زیرساخت‌های مدیریت زباله شامل کمی بیش از ۴۰۰ محل دفن زباله تقریباً پر بود که در نتیجه تایوان به «جزیره زباله» ملقب شد.

برنامهٔ بازیافت «۴ در ۱» بخشی از طرح مسئولیت توسعه‌یافتهٔ تولیدکننده (EPR) در تایوان است. هزینه‌هایی که در چارچوب این برنامه دریافت می‌شود، توسط تولیدکنندگان و واردکنندگان به دولت پرداخت می‌گردد و دولت از این منابع مالی برای پشتیبانی از برنامه‌های بازیافت، از جمله کارزارهای آموزشی و توسعهٔ فناوری‌ها و برنامه‌های نوین بازیافت استفاده می‌کند.[۱] در سال ۱۹۹۷، نرخ بازیافت در تایوان تنها ۵٫۸۷٪ بود؛ اما این رقم تا سال ۲۰۱۱ در برخی مناطق به بیش از ۶۰٪ و در سطح ملی به‌طور میانگین به ۵۵٪ رسید. هم‌زمان، میزان پسماند خانگی روزانه از ۱٫۱۴ کیلوگرم به ۰٫۴۳ کیلوگرم کاهش یافت.[۲] همچنین تا سال ۲۰۰۲، تولید پسماند جامد شهری (MSW) نسبت به سال ۱۹۹۷، ۲۷٪ کاهش پیدا کرد.

تایوان تلاش کرده است تا در مقابله با مسائل مدیریت پسماند در مرزهای جهانی مشارکت کند؛ با این حال، به دلیل عدم عضویت تایوان در سازمان ملل متحد یا سازمان بهداشت جهانی، گزارش‌های مربوط به تایوان اغلب نادیده گرفته شده‌اند.

## بازیافت مسکونی
نرخ بازیافت خانگی تایوان در سال ۲۰۱۷ بیش از ۵۰ درصد بود که آن را پس از آلمان در رتبه دوم جهان قرار می‌دهد.

دولت تایوان با اجرای سیاست‌هایی که ساکنان را ملزم به خرید کیسه‌های زباله با رنگ‌ها و انواع مشخص بر اساس محل زندگی‌شان می‌کند، مردم را به بازیافت تشویق می‌کند. این کیسه‌ها از نظر اندازه و قیمت متفاوت‌اند و بخشی از هزینه‌های مربوط به سیستم مدیریت پسماند تایوان را تأمین می‌نمایند. ساکنان، زباله‌های خود را در کیسه‌های مناسب قرار می‌دهند و سپس این زباله‌ها معمولاً توسط دو نوع کامیون مختلف جمع‌آوری می‌شوند: برخی کامیون‌ها زباله‌های معمولی را جمع می‌کنند، در حالی که کامیون‌های دیگر مسئول جمع‌آوری زباله‌های قابل بازیافت و انواع پسماندهای غذایی هستند.

در محله‌های تایوان، کامیون‌های جمع‌آوری زباله با پخش آهنگ «برای الیزه» اثر لودویگ ون بتهوون یا «دعای دوشیزه» اثر تکلا بادارزفسکا-بارانوفسکا، رسیدن خود را اعلام می‌کنند. سپس مردم می‌دانند که وقت بیرون آوردن زباله‌هایشان است و برخی از ساکنان از این فرصت برای معاشرت با همسایگان استفاده می‌کنند. برخی خاطرنشان کرده‌اند که این آیین شبانه نه تنها به تمیز نگه داشتن کشور کمک می‌کند، بلکه به ایجاد حس مسئولیت مدنی در بین شهروندان نیز کمک می‌کند.

## دسته‌بندی‌های بازیافت
بر اساس مادهٔ ۵ قانون دفع زباله تایوان، که توسط مقررات بازیافت تایوان و برنامهٔ بازیافت چهاردریک تعریف شده است، «زباله‌های قابل بازیافت تحت مقررات» شامل ۱۳ دسته و ۳۳ نوع مختلف از اقلام می‌شود. این دسته‌ها عبارت‌اند از: ظروف فلزی، ظروف آلومینیومی، ظروف برند تتراپک، ظروف کاغذی غذا، ظروف پلاستیکی، ظروف حشره‌کش، باتری‌ها، خودروها و موتورسیکلت‌ها، لاستیک‌ها، باتری‌های اسیدسربی، تجهیزات رایانه‌ای، وسایل برقی، و لامپ‌ها/لوله‌های روشنایی. مطابق مادهٔ ۱۵ همان قانون، بسته به اینکه این زباله‌ها در ردهٔ زباله‌های عمومی یا زباله‌های صنعتی قرار گیرند، تولیدکنندگان، واردکنندگان و خرده‌فروشان موظف‌اند این اقلام را از مشتریان برای مقاصد بازیافت پذیرش و جمع‌آوری کنند. علاوه بر این، بسته به منطقه، تعداد دسته‌های بازیافت می‌تواند از ۱۵ نوع فراتر رود. به‌عنوان نمونه، برگهٔ چندزبانهٔ شهر تائویوان شامل ۱۸ دستهٔ مختلف بازیافت است.

### لامپ‌ها و چراغ‌های لوله‌ای
نرخ بازیافت لامپ‌های فلورسنت در تایوان تا سال ۲۰۱۹، ۸۸ درصد بوده است رایج‌ترین روش مورد استفاده، دفع حرارتی است.

### باتری‌های عمومی
نرخ بازیافت باتری‌های خشک در تایوان تا سال ۲۰۱۹، ۴۵٪ بوده است. رایج‌ترین روش مورد استفاده، تقطیر بسته است.

## بازیافت مواد خطرناک
بر اساس مادهٔ ۱۵ قانون دفع زبالهٔ تایوان، تولیدکنندگان، واردکنندگان و خرده‌فروشان مسئول بازیافت و دفع مواد خطرناکی هستند که دور ریخته می‌شوند، زیرا این مواد ممکن است اثرات آلاینده و جدی بر محیط زیست داشته باشند.

## ایستگاه‌های زبالهٔ آی‌تی‌تراش
[بندانگشتی|ایستگاه زباله ۳i واقع در [تایپه، تایوان]]
تایوان سامانه‌هایی به نام ای‌تراش را که توسط شرکت فناوری محیط زیست هائو-یانگ طراحی شده است، پیاده‌سازی کرده است که اساساً یک دستگاه فروش خودکار معکوس است که برای زباله‌های خانگی هزینه دریافت می‌کند و هزینه بازیافت را پرداخت می‌کند. ای‌تراش به کاربران خود از طریق کارت هوشمند «ایزی‌کارت» اعتبار می‌دهد؛ کارتی که برای پرداخت هزینهٔ مترو، حمل‌ونقل عمومی و حتی خرید در فروشگاه‌های تایپه قابل استفاده است. در ابتدا، پروژهٔ ای‌تراش به‌صورت آزمایشی چهارماهه در تایپه آغاز شد. پس از موفقیت این طرح، لیو مینگ-لون، کمیسر گروه حفاظت فناوری در ادارهٔ محیط زیست، اعلام کرد که در سال ۲۰۱۹ ایستگاه‌های بیشتری از این نوع در سراسر شهر تایپه نصب خواهند شد.

## جستارهای وابسته
* به حداقل رساندن ضایعات

## منابع

رده:بازیافت بر پایه کشور
رده:محیط زیست تایوان