قانون مزایای زایمان (اصلاحیه) ۲۰۱۷

**لایحه (اصلاحیه) زایمان ۲۰۱۷**، اصلاحیه‌ای بر قانون مزایای زایمان مصوب ۱۹۶۱، در ۱۱ اوت ۲۰۱۶ در مجلس راجیا سابها هند و در ۹ مارس ۲۰۱۷ در لوک سبها تصویب شد و در ۲۷ مارس ۲۰۱۷ به تصویب رئیس‌جمهور رسید قانون مزایای زایمان مصوب ۱۹۶۱ از اشتغال زنان کارگر در دوران بارداری حمایت می‌کند و به آنها حق «مزایای زایمان» - یعنی غیبت کامل با حقوق از محل کار - برای مراقبت از فرزندشان را می‌دهد. این قانون در مورد کلیه مؤسساتی که ۱۰ نفر یا بیشتر را در کارخانه‌ها، معادن، مزارع، مغازه‌ها و مؤسسات و سایر نهادها استخدام می‌کنند، قابل اجرا است. مؤسساتی که ۵۰ کارمند یا بیشتر دارند نیز موظفند امکانات مهد کودک را به صورت جداگانه یا همراه با امکانات مشترک در فاصله تعیین شده فراهم کنند.

مفاد این قانون از اول آوریل ۲۰۱۷ لازم‌الاجرا است. با این حال، مفاد مربوط به مهدکودک (بخش ۱۱الف) از اول ژوئیه ۲۰۱۷ لازم‌الاجرا خواهد بود. قانون تأمین اجتماعی ۲۰۲۰، مفاد این قانون و چندین قانون دیگر را تجمیع و در این فرایند، قوانین را لغو کرد.

## کاربردپذیری
قانون مذکور شامل تمام مؤسساتی است که عبارتند از: کارخانه‌ها، معادن، مزارع، مؤسسات دولتی، فروشگاه‌ها و مؤسساتی که تحت قوانین مربوطه قابل اجرا قرار دارند، یا هر مؤسسه دیگری که ممکن است توسط دولت مرکزی اعلام شود.

## واجد شرایط بودن
طبق این قانون، برای اینکه یک زن واجد شرایط دریافت مزایای زایمان باشد، باید حداقل به مدت ۸۰ روز در ۱۲ ماه گذشته به‌عنوان کارمند در یک مؤسسه مشغول به کار بوده باشد. پرداخت در طول دوره مرخصی بر اساس میانگین دستمزد روزانه برای مدت غیبت واقعی انجام می‌شود.

## اصلاحات کلیدی
* افزایش مرخصی زایمان با حقوق:

قانون اصلاحی مزایای زایمان مدت مرخصی زایمان با حقوق برای زنان شاغل را از ۱۲ هفته موجود به ۲۶ هفته افزایش داده است. طبق این قانون، زنان می‌توانند حداکثر تا هشت هفته قبل از تاریخ پیش‌بینی‌شده زایمان از این مزیت استفاده کنند و باقی‌مانده مدت مرخصی پس از تولد فرزند قابل استفاده است. برای زنانی که دو فرزند یا بیشتر زنده دارند، مدت مرخصی زایمان با حقوق ۱۲ هفته خواهد بود (یعنی شش هفته قبل و شش هفته بعد از تاریخ پیش‌بینی‌شده زایمان).
* مرخصی زایمان برای مادران فرزندخوانده و مادران سرپرست خانوار:

مرخصی زایمان ۱۲ هفته‌ای برای مادرانی که کودکی زیر سه ماه از تاریخ فرزندخواندگی را به فرزندی قبول می‌کنند و همچنین برای «مادران سرپرست». مادر سرپرست به عنوان مادر بیولوژیکی تعریف شده است که از تخمک خود برای ایجاد جنین کاشته شده در بدن هر زن دیگری استفاده می‌کند.
* گزینه کار در منزل:

قانون اصلاح مزایای زایمان همچنین یک ماده قانونی در رابطه با «کار از خانه» برای زنان وضع کرده است که می‌تواند پس از انقضای دوره مرخصی ۲۶ هفته‌ای اعمال شود. بسته به ماهیت کار، زنان شاغل ممکن است بتوانند از این مزایا با شرایطی که به‌طور متقابل با کارفرما توافق می‌شود، بهره‌مند شوند.
* مرکز نگهداری کودکان:

قانون اصلاحی مزایای زایمان فراهم کردن مهدکودک را برای هر مؤسسه‌ای که ۵۰ نفر یا بیشتر کارکن دارد، الزامی کرده است. به زنان شاغل اجازه داده می‌شود در طول روز چهار بار (شامل زمان‌های استراحت) به مهدکودک مراجعه کنند و در مواردی که امکانات مهدکودک برای زنان شاغل فراهم نباشد، باید دو دوره استراحت نیم‌ساعته در نظر گرفته شود.

قانون اصلاح مزایای زایمان، کارفرمایان را ملزم می‌کند که در زمان انتصاب، زنان را در مورد مزایای زایمان موجود برای آنها آموزش دهند.

## انتقاد
* تبعیض جنسیتی علیه زنانی که در سن باروری هستند:

طراحی سیاست مهم است و تبدیل چنین مرخصی به یک الزام کارفرما، مانند هند، تضمین می‌کند که کارفرمایان علیه زنان در سن باروری تبعیض قائل شوند. الزامات اضافی مانند امکانات مهدکودک نیاز به سرمایه و هزینه‌های عملیاتی بیشتری دارد. برخی از شرکت‌ها در هند ممکن است از استخدام زنان جوان خودداری کنند. وقتی این کار را می‌کنند، زنان ممکن است با کاهش غرامت مواجه شوند زیرا شرکت‌ها هزینه‌های زندگی **بیشتری** را جبران می‌کنند.
* انواع بار بر دوش کارفرما:

کارفرمایان موظف به پرداخت تمام هزینه‌های مربوط به مرخصی کارکنان هستند—چه از نظر پرداخت حقوق ادامه‌دار در طول مرخصی و چه از نظر هزینه غیرمستقیم که شامل استخدام کارکنان دیگر برای انجام کارهای کارکن غایب است. همچنین، این امر هزینه آموزش موقت کارکنانی را که به‌جای کارکن غایب به کار گرفته می‌شوند، افزایش می‌دهد.
* زنان شغل خود را از دست خواهند داد:

با توجه به اینکه بخش عمده اشتغال در بخش غیررسمی است، تیم-لیز تخمین می‌زند که به دلیل اجرای این قانون، در چهار سال اول، ۱۱ تا ۱۸ میلیون شغل برای زنان از بین خواهد رفت.
* بار مالی فقط بر دوش کارفرما:

در بیشتر کشورها، هزینه مرخصی زایمان بین دولت، کارفرما، سازمان بیمه و سایر برنامه‌های تأمین اجتماعی تقسیم می‌شود. به عنوان مثال، در سنگاپور، کارفرما هزینه هشت هفته و بودجه عمومی هشت هفته را متحمل می‌شود. در استرالیا و کانادا، بودجه عمومی کل هزینه را متحمل می‌شود. در فرانسه، یک طرح بیمه اجتماعی هزینه را متحمل می‌شود. در برزیل، این هزینه بین کارفرما، کارمند و دولت تقسیم می‌شود.

یک مطالعهٔ تأثیرگذاری که توسط Team-lease پس از ۳ سال انجام شد، نشان داد که از هر ۱۰ بخشی که انتظار می‌رفت مشارکت زنان در نیروی کار بیشتر شود، ۵ بخش کاهش سهم زنان در نیروی کار را نشان دادند.

## منابع

رده:تاریخ زنان در ۲۰۱۷ (میلادی)
رده:حقوق زنان در هند