ساتو هاروئو

**ساتو هاروئو** ، شاعر و نویسنده برجسته‌ ژاپن در دوران مدرن بوده است. محور اصلی آثارش شعرهایی با درون مایه زیبایی پرستی و روشنی و رمان هایی آمیخته با ملال و اندوه بوده است. زمینه‌ی فعالیت‌های او بسیار گسترده بوده، از نقد ادبی، مقاله نویسی، نگارش زندگینامه گرفته تا ادبیات کودک، نمایشنامه نویسی و سرودن شعر کلاسیک ژاپنی (واکا) را در بر می‌گرفته است. او از اواخر دوره میجی تا میانه دوره شووا فعالیتی گسترده داشته است. او نخستین شهروند افتخاری شهر شینگومو بوده و به‌عنوان عضو آکادمی هنر ژاپن، برگزیده افتخار فرهنگی و دریافت کننده نشان فرهنگی ژاپن شناخته می‌شود.

## سرگذشت
### پیشینه
خانوادهٔ او به شغل طبابت مشغول بوده اند. از دوران دبیرستان به ادبیات علاقه داشت و برای مجلهٔ ادبی سوبارو  شعر و ترانه می‌فرستاد. او با علاقه‌مندی به ناگای کافو  وارد دانشگاه کیئو  شد و نزد ایکوتا چُوکو  به شاگردی پرداخت. همچنین به انجمن شعر نو توکیو که توسط یوسانو تِکّان  و یوسانو آکی‌کو  اداره می‌شد، پیوست.
با آثاری مانند خانهٔ سگ اسپانیایی (۱۹۱۷)  توجه‌ها را جلب کرد و با اندوه روستا (۱۹۱۷)  و اندوه شهر (۱۹۲۲)  جایگاه خود را به عنوان نویسنده تثبیت نمود. در همین دوران، دوستی او جون‌ایچیرو تانیزاکی  و سپس قطع رابطهٔ آن‌ها بر سر همسر تانیزاکی، به خلق آثاری مانند دیوان شعر فداکاریِ عاشقانه (۱۹۲۱)  انجامید.
پس از جنگ، او زندگی‌نامه‌های ادبی و جستارهایی از جمله ماندالا‌ی آکی‌کو (۱۹۵۴) نوشت. در سال ۱۹۶۴ هنگام ضبط برنامه‌ای رادیویی در خانه‌اش از حال رفت و بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت.

### دوران تحصیل
او در شهر شینگومَچو (امروزه شینگو‌شی) در استان واکایاما، به‌عنوان پسر بزرگِ پزشک «ساتو تویوتارو» (با نام ادبیِ کیوسویی) متولد شد. مادرش «ماسایو» دختر خانوادهٔ «تاکِدا» بود؛ خانواده‌ای که در دوران قلمرو کیشو از سامورایی‌های خدمت‌گذار و مسئول باغ‌های رسمی بودند. خاندان ساتو نسل‌ها در شهر شیموساتو به حرفهٔ پزشکی اشتغال داشتند و تویوتارو، پدر هاروئو، نهمین نسل این خاندان به‌شمار می‌رفت. پدر او علاوه‌بر طبابت، ادیب و شیفتهٔ نوشته‌های ماسائوکا شیکی نیز بود.
در آوریل ۱۸۹۸ وارد دبستان شینگوی شمارهٔ یک شد. در دوران دبیرستان در دبیرستان استانی شینگو، با تخلص «ساتو شینوناری» در مجلهٔ مدرسه شعرهایی چون «اورابا کاگو» منتشر کرد. در سال ۱۹۰۸ شش شعر کوتاه او در روزنامهٔ کومانو جیتسُ چاپ شد و با شعری با عنوان «باد» در نشریهٔ میوْجو مورد انتخاب شاعر نامدار «ایشی‌کاوا تاکوبوکو» قرار گرفت. او سپس به جمع اعضای مجلهٔ «هامافویو» به سردبیری واکای هیکوتارو پیوست و آثاری همچون «کالسکه و رستوران» (شعر و تانکا) را منتشر کرد.
در همین دوران پدرش بیمارستان را موقتاً تعطیل کرد و در منطقهٔ ناکاگاوا در هوکایدو مزرعه‌داری را آغاز نمود. هاروئو شعرها و نقدهای شعر خود را پی‌درپی در مجلات شومی، بونکو، شین‌کوئه و کومانو شینپو منتشر کرد. در سال ۱۹۰۹، شعرهایش در نخستین شمارهٔ سوبارو به چاپ رسید و از این طریق با شخصیت‌هایی چون ایکوتا چُوکو، یوسانو تاکن، و ایشیئی هاکوتِی آشنا شد. اما در همین سال به‌عنوان محرک اصلی «اعتصاب دانش‌آموزان» شناخته شد و تنبیه انضباطیِ تعلیق نامحدود برایش صادر گردید.
پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۱۰، به توکیو رفت تا نزد ایکوتا چُوکو شاگردی کند و به انجمن شعر نو یوسانو تاکن بپیوندد. در همین‌جا با هوریکوچی داگاکو آشنا شد و همراه او در امتحان ورودی دبیرستان عالی شمارهٔ یک شرکت کرد، اما آزمون را نیمه‌کاره رها کرد و در نهایت وارد دورهٔ مقدماتیِ رشتهٔ ادبیات دانشگاه کیئو گردید. او در دانشکده، از ناگای کافو که در آن زمان استاد بود تعالیم ادبی را فرا گرفت و با اوبُکاتا کاتسو‌زو آشنا شد.
رابطه‌اش با کوبوتا شاگرد ارشد کافو در ابتدا بسیار بد بود، اما پس از مرگ کافو و انتشار یادداشت‌های او در دانچوتِی نیچّو که در آن شاگردانش را نکوهش کرده بود، میان این دو آشتی برقرار شد.
از سال ۱۹۰۹ به بعد، او شعرهایی را در نشریات سوبارو و میتا بونگاکو منتشر کرد و توجه منتقدان را به خود جلب نمود. در ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۱۱، او شاهد بود که پزشک همشهری‌شان، «اوایشی سِینوسُکه»، همراه با کوتُکو شوسویی به‌عنوان متهم اصلی در ماجرای خیانت بزرگ اعدام شد. هاروئو این تجربهٔ تلخ را همان سال در شعری با عنوان «مرگِ احمق—گوشا نو شی» در سوبارو منتشر کرد که مورد تحسین قرار گرفت.
### [[دوره تایشو]](۱۹۱۲-۱۹۲۶)
در پاییز ۱۹۱۲ (تایشو ۱)، از طریق اوتاکه کوکیچی با خواهر او، اوتاکه فوکومی آشنا شد و احساساتش نسبت به او را فوراً در قالب شعر بیان کرد. اما در همین دوران دچار بی‌خوابی مزمن شد.
در ۱۹۱۳ (تایشو ۲) عضو گروه ادبی کوکویو شد. در سپتامبر همان سال از رشتهٔ ادبیات دانشگاه کیئو انصراف داد و به جمع بنیان‌گذاران مجلهٔ وارِ‌را پیوست.
در این دوره به کارگاه تاکامورا کُتارو رفت‌وآمد داشت و از او خواست تا پرتره‌اش را نقاشی کند. در تابستان، معاینهٔ سربازی داد و در گروه (برای خدمت نامناسب) طبقه‌بندی شد. در دسامبر با کاواجی اوتاکو (هنرمند و بازیگر سابق گروه هنرهای نمایشی) هم‌خانه شد. از همین زمان به سمت نثر شاعرانه گرایش پیدا کرد، نقاشی را نیز آغاز نمود و در دومین نمایشگاه «نیکا» دو اثرش «خودنگاره» و «طبیعت بی‌جان» پذیرفته شد.

در سال ۱۹۱۷ (تایشو ۶) به روستای ناکازاتو در استان کاناگاوا (امروزه بخشی از یوکوهاما) نقل مکان کرد و زندگی روستایی را آغاز نمود. نگارش رز بیمار را شروع کرد و سال بعد، آن را در کورو‌شیو منتشر ساخت. در سومین نمایشگاه نیکا، دو نقاشی «زن و گربه» و «منظره تابستان» پذیرفته شد. همراه با اِگوچی کیوشی و کوبو کانزابورو برای انتشار مجلهٔ صورت‌های فلکی اقدام کرد (که البته در همان ماه مه تعطیل شد). از طریق اِگوچی با ریونوسوکه آکوتاگاوا آشنا شد و در ژوئن همان سال با جون‌ایچیرو تانیزاکی نیز آشنا شد. در مراسم انتشار مجموعهٔ داستانی آکوتاگاوا معروف به «جشن راشومون» شرکت کرد و سخنرانی افتتاحیه را انجام داد. در چهارمین نمایشگاه نیکا نیز دو اثرش «نزدیک ایستگاه اوئنو» و «طبیعت بی‌جان» پذیرفته شد.

در سال ۱۹۱۹ (تایشو ۸)  بخش دوم رز بیمار را نوشت و با نام اندوه روستا در نشریهٔ چوگای منتشر کرد. هم‌زمان حجم بزرگی از نقدهای ادبی‌اش چاپ می‌شد و با هر اثر جایگاه یک نویسندهٔ نوظهور را محکم‌تر می‌کرد. 

در سال ۱۹۲۰ (تایشو ۹) دچار فروپاشی شدید روانی شد و به زادگاهش بازگشت. از ژوئن تا اکتبر به تایوان و سپس به استان فوجیان در چین سفر کرد و از طریق دوستش که در تایوان اقامت داشت با پژوهشگر معروف، موری اوشینوسوکه آشنا شد.

در ۱۹۲۱ (تایشو ۱۰) مجموعهٔ اشعار جونجو را منتشر کرد و در مقام شاعر و رمان‌نویس شناخته شد. همچنین داستان‌های کارآگاهی متعددی در مجلهٔ شین‌‌سی‌نِن نوشت و با تومینوزاوا رینتارو آشنا شد. در این زمان تانیزاکی به همسرش «چیو» بی‌اعتنا بود و ساتو ابتدا از سر دلسوزی به او نزدیک شد و سپس عاشقش شد. تانیزاکی که قصد داشت با خواهر چیو، «سِیکو» (که بعداً الهام‌بخش شخصیت «نائومی» در عشق ابلهان شد) ازدواج کند، حتی به ساتو گفت: «همسرم را به تو می‌سپارم»؛ اما چون سِیکو پیشنهاد ازدواج تانیزاکی را رد کرد، تانیزاکی پشیمان شد و حرفش را پس گرفت. این موضوع باعث قطع کامل رابطهٔ ساتو با او شد که بعدها «ماجرای اوداوارا» نام گرفت (چون تانیزاکی آن زمان در اوداوارا، کاناگاوا ساکن بود). ساتو از این شکست عشقی به‌شدت رنج برد و احساساتش نسبت به چیو را در اشعاری چون «آواز سانما» (در مجموعهٔ سال ۱۹۲۲ من) بیان کرد.

او مدتی در خانهٔ برادرش «ناتسوکی» در محلهٔ مِگوروِ توکیو زندگی کرد. ایناگاکی تاروهو و اورئو اگاوا نیز در آن خانه سکونت داشتند. سال بعد، پدرش تویوتارو ۶۰ ساله شد و ساتو رسماً سرپرستی خانواده را برعهده گرفت. رمان اندوه شهر را به‌صورت پاورقی در فوجین کورون آغاز کرد. با تاکاهاشی شینکییچی آشنا شد. عضو مجلهٔ «مهتاب» شد و روی ترجمه‌های «خدای تبعید»، «گل داوودیِ آبی» و «داستان روستای صدگل»، کار کرد. او به ادبیات چین دلبستگی داشت و قصد داشت سفری بلندمدت انجام دهد، اما این برنامه به دلیل زلزلهٔ بزرگ کانتو و ماجرای «شیمادا سیجیرو» متوقف شد.

در سال ۱۹۲۴ (تایشو ۱۳)به وطنش بازگشت و حدود یک سال در آنجا ماند.

در ۱۹۲۶ (تایشو ۱۵) شاگردش «هاسِگاوا یوکیو» با او هم‌خانه شد و دوستی‌اش با تانیزاکی از سر گرفته شد. در آوریل همان سال با توافقی سه‌ساله برای نوشتن دو رمان بلند در هر سال، همراه با کان کیکوچی، اونو کوجی، و تون ساتومی عضو افتخاری روزنامهٔ هوچی شد و به چین سفر کرد. در همین دوران «حادثهٔ ساحرهٔ یاماواکی یوکُو» رخ داد. همچنین در همین سال با تومیزاوا اوئو آشنا شد.
### [[دوره شووا]] پیش از جنگ
در سال ۱۹۲۷ (شُووا ۲) به خانهٔ جدیدی در منطقهٔ کویشیکاوا (امروزه: سِکیگوکو، بخش بونکیو) نقل مکان کرد. از اواسط همان سال به تور سخنرانی انتشارات «کایزوشا» پیوست و به مناطق کیوشو و هوکوریکو سفر کرد. در ژوئیه نیز راهی چین شد. در حین این سفر، خبر درگذشت ریونوسوکه آکوتاگاوا را شنید. پس از بازگشت، در تدوین مجموعه‌ آثار آکوتاگاوا مشارکت کرد و ترجمهٔ «ده روز یانگژو» اثر وانگ شیوچو را منتشر نمود. همچنین در تأسیس مجلات هیبون و بونگاکو همکاری داشت.

در ۱۹۲۹ (شُووا ۴) به‌عنوان استاد پیش‌دانشگاهی در دانشگاه هوسی منصوب شد و مسئول تدریس نویسندگی بود. در همین دوره او شعر سرود فعلی دانشگاه هوسی را سرود. سال بعد به استان هیوگو، منطقهٔ موکو نقل مکان کرد، اما دچار سکتهٔ خفیف شد و برای استراحت به زادگاهش «شیموساتو» برگشت.

در ۱۹۳۰ (شُووا ۵)، او با همسر جون‌ایچیرو تانیزاکی، یعنی چیو، ازدواج کرد. پس از نهایی‌شدنِ طلاق چیو و تانیزاکی، هر سه نفر (او، تانیزاکی و چیو) نامهٔ مشترکی برای آشنایان فرستادند. این اتفاق، سر و صدای زیادی به‌پا کرد، در روزنامه‌ها نیز بازتاب گسترده‌ای یافت. گمان می‌رفت رمان «حشره‌ گزنه‌خوار» تانیزاکی دربارهٔ همین ماجرا باشد، اما بعداً روشن شد این رمان در واقع دربارهٔ ماجرای سال قبل است؛ زمانی که تانیزاکی قصد داشت چیو را به «وادا روکورو» (نویسنده: اُتسوکا سُنا‌ئو) بسپارد.

در ۱۹۳۱ (شُووا ۶)، مجلهٔ کوتوتاما را بنیان گذاشت و سردبیری آن را برعهده گرفت. ترجمهٔ آثار لوشین («زادگاه»، «تنها») را منتشر کرد. رمان «بحران» را در مجلهٔ «کایزو» به‌صورت پاورقی آغاز نمود، اما به دلیل مشکلات مربوط به شخصیت‌های واقعی، انتشار آن متوقف شد. فرزند پسرش به دنیا آمد.

در ۱۹۳۳ (شُووا ۸) از دانشگاه هوسی استعفا داد. همان سال با نویسنده ناکاتانی تاکائو آشنا شد.

سال ۱۹۳۴ (شُووا ۹) به انجمن گفت‌وگوی ادبی پیوست و سفری ادبی به مناطق دیدنی استان واکایاما ترتیب داد.

در ۱۹۳۵ (شُووا ۱۰)، با تأسیس جایزه آکوتاگاوا، یکی از ۱۱ داور نخستین دوره شد و همچنین عضو هیئت‌مدیرهٔ انجمن ترویج ادبیات ژاپن گردید. اما بر سر جایزهٔ نخست انجمن گفت‌وگوی ادبی، اختلاف پیدا کرد و از سمتش کناره گرفت. در اوت همان سال با اوسامو دازای آشنا شد. سال بعد ریاست دانشکدهٔ ادبیات «آکادمی فرهنگ» را برعهده گرفت.

در ۱۹۳۷ (شُووا ۱۲)، عضو جنبش «رمانتیسم ژاپنی» شد و در ژوئیه در تأسیس «انجمن فرهنگ نوین ژاپن» مشارکت کرد و تدوین‌کنندهٔ مجلهٔ ژاپن نو شد. در مهٔ سال بعد، به‌عنوان گزارشگر ویژهٔ انتشارات بون‌گی‌شونجو به شمال چین اعزام شد و در سپتامبر، به‌عنوان عضو گروه نویسندگان نیروی دریایی، بار دیگر به چین رفت.

در ۱۹۴۰ (شُووا ۱۵)، برای نخستین نسلِ هانایوکی سومی نمایشنامهٔ «یاکومو اکوشی ایزوما نو اوکونی» را نوشت که در تئاتر کابوکی‌زا و تئاتر امپراتوری اجرا شد. در اکتبر همان سال به عنوان عضو ویژهٔ دانشگاه کیئو انتخاب شد.

در مهٔ ۱۹۴۱ (شُووا ۱۶)، برای حمایت از جنبش ادبی در پشت جبهه، به مناطق نزدیک در کانسای سفر کرد و سخنرانی‌هایی ایراد نمود. در جریان جنگ اقیانوس آرام جنگ بزرگ آسیای شرقی، به‌عنوان عضو «یگان نویسندگان» به جبههٔ مرکزی چین اعزام شد و همچنین برای بازدید به مالایا و جاوه سفر کرد. در ۲۴ دسامبر همان سال در «همایش ادیبان میهن‌دوست» که زیر نظر انجمن امپراتوری برگزار شد، حضور یافت و شعرهایی خواند که نشانه‌ای از همراهی او با فضای سیاسی زمان داشت.

در آوریل ۱۹۴۵ (شُووا ۲۰)، به‌دلیل بمباران‌ها، به روستای هیرانه در استان ناگانو (امروزه: شهر ساکو) منتقل شد. تا اکتبر ۱۹۵۱ در آنجا ماند و مجموعهٔ «نی‌نواخت‌های ساکو» را در همان دوران تدوین کرد.
### دوران پس از جنگ
از سال ۱۹۴۶ (شُووا ۲۱)، او در بنیان‌گذاری مجلات ادبی هوسون، فوریو، گونزو، دنکی و شِجو‌ریتسو کمک کرد و از سال بعد، هر سال به مناطق مختلف کشور سفر می‌کرد.

در سال ۱۹۴۸ (شُووا ۲۳)، عضو آکادمی هنرهای ژاپن شد. با ایجاد جایزهٔ میزوکا‌‌می تاکیتارو، او به‌عنوان عضو هیئت داوران انتخاب شد.
سال بعد، نخستین نشست «باشگاه روز بهاری» برای جشن تولدش در هیبییا توتو‌تِی برگزار شد و هم‌زمان با احیای جایزه آکوتاگاوا، او دوباره به‌عنوان داور انتخاب شد.در دانشگاه کیئو درس «چشم‌اندازی بر ادبیات مدرن ژاپن» را ارائه کرد. در همین دوران حادثهٔ نیشّو‌او رخ داد.

در ۲۱ اکتبر ۱۹۴۹ (شُووا ۲۴)، او به همراه هشت تن از اعضای آکادمی هنرهای ژاپن به کاخ امپراتوری دعوت شد و در یک ضیافت ناهار حضور یافت. سپس در مراسم چای بعد از غذا دربارهٔ شنیده‌های خود از میناکاتا کوماگوسو صحبت کرد.

در سال ۱۹۵۰(شُووا ۲۵) در مراسم شعرخوانی آغاز سال‌نو دربار شرکت کرد.
در مجله آساهی هیورون با ادموند برندن دربارهٔ شعر شرق و غرب گفت‌وگو نمود.
سال بعد، عضو هیئت تحریریهٔ میتا بونگاکو شد و از اواخر همان سال به دره اوراسه و کوه اوسورِه سفر کرد. در ماه نوامبر نیز ترانه «شهر شینگو» را سرود و این سرود به‌طور رسمی تصویب شد.

در ۱۹۵۳ (شُووا ۲۸)، در شهر تواداکو، استان آئوموری سنگ‌نوشتهٔ شعر «سرود درهٔ اوراسه» نصب شد و او عضو مجلهٔ «کوکورو» شد. سال بعد همراه با دان کازوئو به سفر در کیوشو رفت. ساخت ویلای جدید او در ساکو، با نام «می‌یاماکیو» آغاز شد.

در ۱۹۵۶ (شُووا ۳۱)، دربارهٔ رمان برندهٔ جایزهٔ آکوتاگاوا «فصل خورشید» با نویسندهٔ معروف فوناباشی سِی‌ایچی جدل ادبی داشت. سال بعد به مناسبت دهمین سالگرد منطقهٔ چیودا، ترانهٔ رسمی منطقه چیودا را سرود. همچنین در اینوبوساکی استان چیبا سنگ‌نوشتهٔ شعر «سفر اینوبوساکی» نصب شد. و سپس بعد از ۴۰ سال به خانهٔ دوران نگارش «اندوه روستا» در محلهٔ تِتسوماچی بازگشت.

در ۱۹۵۹ (شُووا ۳۴)، در مراسم شعرخوانی آغاز سال‌نو دربار به عنوان میهمان ویژهٔ حضور یافت. در شهر ناچی (استان واکایاما)، سنگ‌نوشتهٔ «آواز سانما» برپا شد. پیش از افتتاح رسمی خط راه‌آهن کیسه، سوار قطار آزمایشی شد و به زادگاهش شینگو بازگشت. در معبد کومانو‌هایاتاما تایشا نیز سنگ‌نوشتهٔ «ترانهٔ دلتنگی ماه مه» نصب شد. در همین سال، جدل ادبی او با ناکامورا میتسوئو دربارهٔ «رمان زندگینامه‌ای ناگای کافو» آغاز شد.

در ۱۹۶۰ (شُووا ۳۵)، نشان فرهنگی دریافت کرد. در آساماچو استان ناگانو سنگ‌نوشتهٔ «زمزمه در ساحل دریاچه» نصب شد.

در ۱۹۶۱ (شُووا ۳۶)، شهر شینگو به او عنوان شهروند افتخاری اعطا کرد و در ماه مه به کاخ ولیعهد دعوت شد و دربارهٔ ادبیات گفت‌وگو کرد.سال بعد از داوری جایزهٔ آکوتاگاوا کناره‌گیری کرد و در سپتامبر، ترانهٔ رسمی استان یاماگوچی (نسخهٔ سوم) و ترانهٔ رسمی شهر یاماگوچی (نسخهٔ دوم) را سرود و هر دو به تصویب رسیدند. سال بعد، همراه اینوئه یاسوشی به سفر در هوکایدو رفت و مجموعهٔ «سفرهای شاعرانهٔ هوکایدو» را ۱۲ بار در روزنامهٔ عصرگاهی «هوکای تایمز» منتشر کرد.

در ۱۹۶۴ (شووا ۳۹)، در دانشگاه کیئو درس «شعرشناسی» را ارائه کرد و همراه با هوریکوچی دایگاکو از نمایشگاه «ونوس میلو» بازدید کرد.

## درگذشت
در ۶ مه ۱۹۶۴(شُووا ۳۹)، هنگام ضبط برنامهٔ رادیویی «خودزندگی‌نامهٔ یک‌هفته‌ای» در اتاق کارش، پس از گفتن جملهٔ «من خوشبختانه…»، در سن ۷۲ سالگی دچار سکتهٔ قلبی شد و همان‌جا درگذشت. در معبد چی‌اون‌این در کیوتو به خاک سپرده شد و روز درگذشت او «جشنوارهٔ بهاری (کاسوگا-کی)» نام گرفت. سنگ یادبود او در معبد دِنتسو‌این در بونکیو نیز قرار دارد. به او نشانِ درجهٔ سوم پس از مرگ و یک دست جام نقره‌ای اهدا شد. نام آیینی او:
ریوئون‌این‌دن شی‌یو کِی‌سِی کاسوگا دایی‌کو‌جی.

## یادمان‌ها
در سال ۱۹۶۴ (شُووا ۳۹)، در مراسم افتتاحیهٔ المپیک توکیو، «سرود بزرگ المپیک توکیو» که سال قبل سروده بود، اجرا شد. همچنین یک یادبود سنگی شامل چهار سطر شعر از او در ساحل دریاچهٔ ناگافوسا در شهر تویوکورو، ناحیهٔ ناکاگاوا، منطقهٔ توکاتچیِ هوکایدو برپا گردید.

## '''آثار برجسته'''

## یادداشت‌ها

## منابع
* 『退屈読本』 冨山房百科文庫（上下） 1978年。初期の文芸評論集、初刊は新潮社
* 『私の履歴書　第四集』 日本経済新聞 1957年　125-146頁
* 『愛蔵版　佐藤春夫詩集』 白凰社 西脇順三郎編 1970年 ISBN 978-4-8262-1209-0
* 『佐藤春夫 わが文学・わが道 ～慶應義塾「詩学」講座40周年記念～』 (CD2枚組：日本音声保存、2003年)
* 『佐藤春夫論』中村光夫 近代作家研究叢書 日本図書センター。元版・文藝春秋新社 1962年   
* 『佐藤春夫』保田與重郎 近代作家研究叢書 日本図書センター。元版・弘文堂 1958年
* 『新編 図録佐藤春夫　多様・多彩な展開』 佐藤春夫記念会編 新宮市立佐藤春夫記念館 2008年
* 『佐藤春夫読本』 辻本雄一監修・河野龍也編著 勉誠出版 2015年

رده:رمان‌نویسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ژاپن
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه کیئو
رده:استادان دانشگاه کیئو
رده:زادگان ۱۸۹۲ (میلادی)
رده:برندگان جایزه یومیوری
رده:درگذشتگان ۱۹۶۴ (میلادی)
رده:شاعران سده ۲۰ (میلادی) اهل ژاپن