برده‌داری در مصر

**برده داری در مصر** ()، تا اوایل قرن بیستم رواج داشت. این شیوه با برده‌داری در مصر باستان متفاوت بود و مطابق با احکام اسلام از زمان فتح خلفت در قرن هفتم میلادی اداره می‌شد تا اینکه این شیوه در اوایل قرن بیستم متوقف شد و با ممنوعیت تجارت برده در اواخر قرن نوزدهم به تدریج از بین رفت.

در طول تاریخ مصر اسلامی، بردگان عمدتاً از سه دسته بودند: بردگان مرد که برای سربازان و کارمندان دولت استفاده می‌شدند، بردگان زن که برای بردگی جنسی به عنوان صیغه استفاده می‌شدند، و بردگان و خواجه‌های زن که برای خدمت خانگی در حرمسراها و خانه‌های خصوصی استفاده می‌شدند. در پایان این دوره، برده‌داری کشاورزی رو به رشد بود. مردمی که در دوران اسلامی در مصر به بردگی گرفته می‌شدند، عمدتاً از اروپا و قفقاز (که به آنها «سفیدپوست» گفته می‌شد) یا از سودان و آفریقا در جنوب صحرا از طریق تجارت برده‌های ماورای صحرا (که به آنها «سیاهپوست» گفته می‌شد) می‌آمدند. فشار بریتانیا منجر به لغو تجارت برده بین سال‌های ۱۸۷۷ تا ۱۸۸۴ شد. خود برده‌داری لغو نشد، اما پس از لغو تجارت برده، به تدریج از بین رفت، زیرا هیچ برده جدیدی نمی‌توانست به‌طور قانونی به دست آید و به بردگان موجود حق درخواست آزادی داده شد. مردم هنوز تا اواخر دهه ۱۹۳۰ به عنوان برده نگهداری می‌شدند.

تا به امروز، مصر همچنان یک کشور منبع، ترانزیت و مقصد برای قاچاق انسان، به ویژه کار اجباری و فحشای اجباری (ر.ک. قاچاق انسان در مصر) است، اگرچه دولت در قرن بیست و یکم گام‌هایی برای سرکوب چنین فعالیت‌هایی برداشته است.

## مصر عباسی: ۷۵۰–۹۳۵
مصر در ۷۵۰–۹۳۵ تحت فرمان خلافت عباسی بود؛ بنابراین نهاد برده داری از نهاد برده‌داری در خلافت عباسی پیروی کرد، هرچند که ویژگی محلی خود را داشت.

### تجارت برده
یکی از مسیرهای برده‌داری، از مردمی بود که مصر با آنها پیمان داشت. مصر و نوبیا بر اساس پیمان معروف باقت صلح را حفظ کردند، که در آن نوبیا سالانه به مصر برده و مصر منسوجات و گندم به نوبیا عرضه می‌کرد. این پیمان اجازه حمله مستقیم برده به نوبیا را نمی‌داد، با این حال مصر برده‌های نوبیا را که توسط قبایل بوجا ساکن در صحرای شرقی نوبیا اسیر شده بودند، و همچنین برده‌های بوجا که توسط نوبیاها اسیر شده بودند، خریداری می‌کرد. مصر همچنین هر زمان که شرایط پیمان را زیر پا می‌گذاشتند، به نوبیا یا بوجا حمله برده انجام می‌داد. تاجران برده مصری خصوصی نیز با استفاده از نقض محلی توافق‌نامه‌های صلح به عنوان بهانه، از مناطق داخلی آفریقا به برده‌داری می‌پرداختند. تاجران برده مصری اغلب منشأ اشتباهی از اسیران خود را در بازار برده ارائه می‌دادند، و این امر تشخیص اینکه آیا برده‌ها از مردمی که مصر با آنها توافق‌نامه صلح دارد، اسیر شده‌اند یا خیر را غیرممکن می‌کرد.

### بازار برده
در این دوره، شاید مهم‌ترین بازار برده در مصر فسطاط بود. تاجران برده از خاور نزدیک، بیزانس، اروپا، شمال آفریقا و جزایر مدیترانه، برده‌ها را در مصر قاچاق و می‌فروختند، جایی که به گفته فقیه مصری اصبغ بن الفرج (متوفی ۸۳۹) «مردم بیش از هر چیز به بردگان وارداتی تمایل دارند»، و در میان بردگان قاچاق شده، بردگانی با اصالت اسلاو، اروپایی یا آناتولی، بربر و سودانی-آفریقایی نیز وجود داشتند. بازرگانان خواجه‌ها و «زنان برده (جواری) و خدمتکاران زن (وصائف)» را می‌فروختند، و از بردگان به عنوان افرادی یاد شده است که کارهای خارج از خانه انجام می‌دادند، کارهای خانه را انجام می‌دادند، پیام‌ها یا کالاها را تحویل یا جمع‌آوری می‌کردند، در سفرهای تجاری به اربابان خود کمک می‌کردند یا در غیاب آنها امور را مدیریت می‌کردند و به عنوان برده جنسی (صیغه) مورد استفاده قرار می‌گرفتند.

در این دوره، بردگان در مصر یا در بردگی متولد می‌شدند، یا اسیر برده‌دارانی بودند که آنها را از خارج از قلمرو اسلام وارد می‌کردند، و اسناد باقی‌مانده نشان می‌دهد که بردگان وارداتی بر بازار برده مصر تسلط داشتند. تشویق اسلام به آزادسازی بردگان، و اعطای جایگاه آزادی به فرزندان به عنوان برده و ارباب (همراه با این واقعیت که بیشتر فرزندان متولد شده از بردگان، پدران آزاد داشتند)، نشان می‌دهد که مصر برای حمایت از جمعیت بردگان به جریان مداوم بردگان جدید وابسته بود، زیرا تعداد کمی از بردگانی که از بردگان متولد می‌شدند، خود به برده تبدیل می‌شدند، مگر اینکه از دو برده به جای یک زن برده و یک مرد آزاد به دنیا آمده باشند.

## منابع

رده:برده‌داری در مصر
رده:برده‌داری و اسلام
رده:نژادپرستی در مصر
رده:نقض حقوق بشر در مصر