آبزی‌پروری در کره جنوبی

جایگزین=A Global Aquaculture Production in South Korea|بندانگشتی|تولید جهانی آبزی‌پروری در کره جنوبی
کره جنوبی یکی از مراکز اصلی تولید آبزی‌پروری در جهان است و تا سال ۲۰۲۰، سومین تولیدکننده بزرگ جلبک پرورشی در جهان به‌شمار می‌رفت.

کره جنوبی بخش جنوبی شبه‌جزیره کره را دربر می‌گیرد. مساحت کل کشور ۹۸٬۴۸۰ کیلومتر مربع است اما تنها ۲۰ درصد از آن را زمین‌های قابل کشت تشکیل می‌دهد، به همین دلیل جمعیت در مناطق ساحلی متمرکز شده است. شبه‌جزیره کره توسط دریاهای شرق، غرب و جنوب احاطه شده و خط ساحلی آن حدود ۲٬۴۱۳ کیلومتر امتداد دارد. به دلیل برخورداری از منابع فراوان شیلات، مردم کره فرهنگ غذایی ویژه‌ای بر پایه غذاهای دریایی توسعه داده‌اند؛ به‌طوری‌که مصرف سرانه ماهی و غذاهای دریایی در سال ۲۰۰۵ برابر با ۴۸٫۱ کیلوگرم در سال بوده است.

سال‌ها صید ماهی‌های وحشی همراه با پیشرفت فناوری‌های صید باعث کاهش مداوم میزان صید در کره جنوبی در سال‌های اخیر شده است و در نتیجه، توجه بیشتری به آبزی‌پروری برای پاسخ‌گویی به تقاضای روبه‌افزایش محصولات دریایی معطوف شده است.

پرورش ماهی در کره برای چندین قرن انجام می‌شده است و پرورش جلبک دریایی از دهه ۱۶۰۰ میلادی آغاز شد، اما آبزی‌پروری مدرن فشرده (عمدتاً برای جلبک و صدف) تا دهه ۱۹۶۰ شکل نگرفت. با این حال، تولید سالانه آبزی‌پروری در آن دوره کمتر از ۱۰۰ هزار تن بود. تولید آبزی‌پروری از ۱۴۷ هزار تن در سال ۱۹۷۱ به بیش از ۱٫۲ میلیون تن در سال ۲۰۰۶ و ۲٫۳ میلیون تن تا سال ۲۰۱۷ افزایش یافت.

## گونه‌های پرورش داده
تولید آبزی‌پروری فعلی در کره جنوبی تحت سلطه جلبک‌های دریایی است و پس از آن نرم‌تنان و ماهیان باله‌دار قرار دارند.

آبزی‌پروری در دریا به دلیل تنوع سه منطقه ساحلی مختلف، به‌طور متفاوتی توسعه یافته است.
* **ساحل شرقی** - به دلیل خط ساحلی ساده و امواج قوی، فقط پرورش ماهی در خشکی در نزدیکی ساحل وجود دارد. ماهی پهن (*[[کفشک زیتونی]]*) و گوش‌ماهی (*[[گوش‌ماهی یسو]]*) گونه‌های اصلی پرورش یافته در ساحل شرقی کره جنوبی هستند.
* **ساحل جنوبی** - تعدادی خلیج، جزیره و مصب نیمه محصور با دامنه جزر و مدی متوسط وجود دارد. محیط مجمع‌الجزایر آن را به مکانی ایده‌آل برای نصب قفس تبدیل می‌کند. تولید آبزی‌پروری در ساحل جنوبی بسیار بیشتر از ساحل شرقی یا غربی است. جنوب غربی تحت سلطه مزارع جلبک دریایی است، در حالی که جنوب شرقی عمدتاً به صدف اختصاص داده شده است.
* **ساحل غربی** - گرم (تا ۲۶ درجه سانتیگراد) دمای محیط مصب (°C) با دامنه جزر و مدی بالا و پهنه‌های جزر و مدی توسعه‌یافته، امکان تولید سخت‌پوستان و صدف‌داران را در این منطقه فراهم می‌کند. آزمایش‌ها برای استفاده از استخرهای خاکی برای ماهیان باله‌دار موفقیت‌آمیز بوده است.

بیشتر آبزی‌پروری در کره جنوبی شامل پرورش جلبک دریایی است. در سال ۲۰۰۵، ۵۵ درصد از تولید آبزی‌پروری در کره جنوبی را جلبک دریایی تشکیل می‌داد. تا سال ۲۰۱۷، این میزان به ۷۶ درصد از کل تولید آبزی‌پروری افزایش یافته و در مجموع به ۱٬۷۶۱٬۵۲۶ تن رسیده است. کشت جلبک دریایی عمدتاً در سواحل جنوب غربی متمرکز است، جایی که تقریباً ۹۰ درصد از کشت جلبک دریایی کره جنوبی در آنجا انجام می‌شود. گونه‌های جلبک دریایی پرورشی شامل خردل دریایی (*Caulerpa sp.*)، گیم (*Porphyra* and *Pyropia spp.*)، کلپ (*Laminaria spp.*)، (هیجیکی) (*Hizikia fusiformis*)، آئونوری (*[[کاهوی دریایی باریک]]*)، دایسیما (*Saccharina japonica*) و کودیوم (*Codium sp.*) هستند. جلبک قهوه‌ای *Undaria* با تشکیل ۴۲ درصد از کل وزن مرطوب، بخش عمده‌ای از تولید آبزی‌پروری جلبکی را تشکیل می‌دهد. با این حال، گیم با ارزش‌ترین نوع است و ۷۱٪ از کل ارزش تولید جلبک دریایی را تشکیل می‌دهد. تولید در سال ۲۰۰۸ (وزن تر) ۲۱۷٬۵۵۹ تن تخمین زده شد که معادل بیش از ۱۰ میلیارد ورق جیم خشک شده است و کره جنوبی را به بزرگ‌ترین صادرکننده جیم در جهان تبدیل می‌کند.

کره جنوبی پیشگام پرورش انتخابی جلبک دریایی بود و تحقیقات تحت حمایت دولت از دهه ۱۹۸۰ آغاز شد و تا به امروز ادامه دارد. برداشت زمستانی جلبک دریایی انجام می‌شود و فرایند آماده‌سازی شامل خیساندن و خشک کردن مکرر جلبک دریایی است. استان جئونام در سال ۲۰۲۳ تقریباً ۷۸٪ از جلبک دریایی کره جنوبی را تولید کرد. در تلاش برای بهبود قیمت صادرات بین‌المللی جلبک دریایی کره جنوبی، سیستم‌های جدید کنترل کیفیت و مدیریت در این استان معرفی شدند. جلبک دریایی کره جنوبی در آن زمان با قیمتی بسیار کمتر از نصف قیمت معادل ژاپنی خود فروخته می‌شد. شرکت شیلات سینان بادا که در ساحل غربی کره در شهرستان شینان فعالیت می‌کند، در سال ۲۰۲۴ اولین نشان جهانی جلبک دریایی پایدار را که توسط شورای نظارت دریایی و شورای نظارت بر آبزی‌پروری تأیید شده بود، دریافت کرد.

### صدف
نرم‌تنان دومین گروه مهم محصولات آبزی‌پروری دریایی در کره جنوبی هستند. گونه‌های اصلی تولیدشده شامل صدف‌های خوراکی (Crassostrea gigas و Pinctada fucata)، صدف دریایی کره‌ای (Mytilus coruscus)، اویستر قرمز یا صدف گوش‌ماهی دریایی (Halocynthia roretzi)، صدف ژاپنی (Ruditapes philippinarum)، صدف‌های قوسی‌شکل (Anadara satowi و A. broughtonii)، صدف‌های دوکفه‌ای (A. granosabisenensis و A. subcrenata)، صدف اسکالوپ یسو (Patinopecten yessoensis) و گوش‌ماهی (Haliotis discus hannai) هستند. تولید نرم‌تنان در سال ۲۰۰۶ به ۳۹۱٬۰۶۰ تُن رسید که ۳۱٫۱ درصد از کل تولید آبزی‌پروری کره جنوبی را تشکیل می‌داد.

صدف‌ها مهم‌ترین نرم‌تنان در صنعت آبزی‌پروری کره جنوبی محسوب می‌شوند که در سال ۲۰۰۵، ۲۵۱۷۰۶ تن صدف تولید کرد. تقریباً ۹۰٪ صدف‌های کره‌ای از مزارع واقع در خلیج‌های کوچک و جزایر ساحلی جنوبی می‌آیند. پرورش صدف بسیار محبوب است، زیرا سود بالایی به همراه دارد. به عنوان مثال، در سال ۲۰۰۳، یک خانواده پرورش‌دهنده صدف روی ۱۲۶ حلقه بلند صدف کار کردند و سود خالص ۳۳۰۰۰ دلار آمریکا را به دست آوردند.

### ماهی باله‌دار
پرورش ماهیان دریایی عمدتاً شامل *[[کفشک زیتونی]]*، سنگ‌ماهی کره‌ای، کفال، سوزوکی، عنبرماهی دم‌زرد، ماهی سیم قرمز، ماهی سیم سیاه، ماهی شوریده قهوه‌ای و بادکنک‌ماهیان است.

ماهی‌های باله‌دار مهم‌ترین گونه‌ها در آبزی‌پروری آب شیرین هستند؛ گونه‌های این گروه شامل ماهی قزل‌آلا، ماهی گلی (*[[گربه‌ماهی‌های زنده‌مان]]*)، مارماهی ژاپنی (*Anguilla japonica*)، تیلاپیا، کپور معمولی، لوچ، کپور رنگی، مارماهی (*Channa sp.*)، ماهی شیرین، *[[گربه‌ماهی سرزرد]]،* ماهی قرمز و قزل‌آلای کوهی می‌شوند.

### سخت‌پوستان
پرورش سخت‌پوستان عمدتاً با دو گونه میگو و برخی خرچنگ‌ها مرتبط است. میگوی گوشتی و میگوی ببری ژاپنی گونه‌های اصلی میگو هستند که پرورش داده می‌شوند. اولی بیشتر در مزارع در امتداد غرب شبه جزیره و دومی در مزارع در منطقه جنوبی پرورش داده می‌شود.

## روندها و توسعه دهه‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۰
تلاش‌های آگاهانه‌ای برای تغییر از تولید گونه‌های کم‌ارزش آبزی‌پروری مانند جلبک‌های دریایی به گونه‌های باارزش مانند ماهی‌های باله‌دار در کره جنوبی صورت گرفته است. دولت از طریق گسترش مناطق آبزی‌پروری و توسعه شدید گونه‌های سودآور و غیرسودآور، یک برنامه توسعه آبزی‌پروری بلندمدت را دنبال کرده است. در حال حاضر مناطق جزر و مدی خاصی در استان‌های جنوبی برای پرورش صدف تعیین شده‌اند. کره قصد دارد ۱۰ درصد از تأسیسات تولیدی اختصاص داده شده به محصولاتی مانند ماهی لاور و خردل دریایی را کاهش دهد و هیچ مجوز جدیدی بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ صادر نخواهد شد. یکی دیگر از دلایل کاهش رشد، از دست رفتن برخی از مناطق آبزی‌پروری به دلیل آلودگی صنعتی، مانند مورد صدف، به دلیل کارهای احیا و ساخت مجتمع‌های صنعتی در مناطق ساحلی است.

وزارت اقیانوس‌ها و شیلات، صنعت را تشویق کرد تا هزینه‌های تولید را کاهش دهد تا بتواند با همتایان خارجی رقابت کند. بین دوره ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۳، تولید آبزی‌پروری گیاهان آبزی ۳۰ درصد و صدف ۷۵ درصد کاهش یافت. از سوی دیگر، تولید ماهی پهن‌ماهی زیتونی و ماهی صخره‌ای سیاه ۷۸ درصد افزایش یافت. همچنین علاقه به پرورش میگو (P. chinensis و P. japonicus) و خرچنگ‌های دستکش‌دار که قبلاً فقط در چین پرورش داده می‌شدند، افزایش یافته است. در نتیجه، تولید سخت‌پوستان بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۳، ۴۸ درصد افزایش یافته است.

در سال ۲۰۰۶، مدیریت یکپارچه آبزی‌پروری، طرح جایگزینی را برای غلبه بر مشکلاتی مانند شکوفایی جلبکی مضر، طوفان‌ها و آلودگی‌های ناشی از فعالیت‌های انسانی ایجاد کرد. در این طرح، دامنه «زمین آبزی‌پروری» به مناطق باز گسترش می‌یابد. این منطقه به سه زیربخش تقسیم می‌شود: آبزی‌پروری زمینی، آبزی‌پروری چندغذایی یکپارچه و آبزی‌پروری دریایی.

## جهت‌گیری‌های فعلی و آینده
با وجود افزایش تولید ماهی‌های باله‌دار، آبزی‌پروری کره هنوز تحت سلطه جلبک‌های دریایی است. از دهه ۱۹۹۰ افزایش تولید گونه‌های ماهی با ارزش بالا، مانند کفشک ماهی زیتونی و ماهی صخره‌ای سیاه، و علاقه جدیدی به پرورش درازمنقارچگان وجود داشت، اما این افزایش تا اواسط دهه ۲۰۱۰ کند و حتی معکوس شد. از سال ۲۰۲۱، مسائل اصلی پیش روی آبزی‌پروری کره، اتروفیکاسیون، بیماری، افزایش دمای دریا و اسیدی شدن اقیانوس‌ها است.

## بیماری
افزایش آبزی‌پروری ماهیان باله‌دار از دهه ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۰ همزمان با افزایش شیوع شکوفایی جلبکی مضر در جنوب شرقی کره بود. مواد مغذی اضافی حاصل از مدفوع ماهیان باله‌دار و غذای خورده نشده احتمالاً بخشی از تقصیر را بر عهده دارند، به خصوص که قفس‌های ماهیان باله‌دار کره‌ای اغلب دور از منابع مغذی مانند مزارع جلبک دریایی یا خیار دریایی قرار دارند.

مواد مغذی اضافی می‌توانند به عنوان مخزنی برای بیماری‌ها و انگل‌ها نیز عمل کنند. بیماری‌هایی مانند بیماری پوسیدگی قرمز در *پیروپیا*، *ویبریو* در صدف و انگل‌ها در ماهی به دلیل توانایی‌شان در تخریب تولید، موضوع اصلی تحقیقات در کره هستند. دولت کره در اواسط دهه ۲۰۱۰ پروژه‌ای را با بودجه پرورش انتخابی جلبک‌های دریایی برای مقاومت در برابر بیماری و سرعت رشد آغاز کرد که به عنوان بذر طلایی شناخته می‌شود.

یک راه حل ممکن، تغییر به IMTA است. اگرچه این روش هنوز در کره به‌طور گسترده انجام نمی‌شود، اولین مزرعه IMTA کره‌ای در سال ۲۰۱۲ با ماهی صخره‌ای سیاه به عنوان گونه اصلی و صدف اقیانوس آرام، خیار دریایی و دو جلبک دریایی به عنوان حذف کننده مواد مغذی افتتاح شد. این روش در مقایسه با کشت‌های تک‌محصولی، در تطبیق یا افزایش رشد ارگانیسم‌ها موفق بود.

## جستارهای وابسته
* جغرافیای کره جنوبی
* کشاورزی در کره جنوبی

## منابع

رده:آب در کره جنوبی
رده:کشاورزی در کره جنوبی