پرورش کروکودیل در سنگاپور

**پرورش کروکودیل در سنگاپور** یک صنعت کشاورزی تخصصی است که به پرورش و نگهداری کروکودیل‌ها برای تولید تجاری گوشت و چرم کروکودیل اختصاص دارد.

اکثر گونه‌های کروکودیل پرورشی در سنگاپور از دهه ۱۹۴۰ عمدتاً شامل *[[تمساح آب شور]]*، تمساح گینه نو، *کروکودیل کیمن* و *[[گریال دروغین]]* بوده‌اند که کروکودیلوس پوروسوس شایع‌ترین آنها بوده است. سنگاپور به عنوان مرکزی برای صادرات گوشت کروکودیل عمل کرده و دباغ‌خانه‌هاییرا اداره می‌کند که پوست کروکودیل را برای صنعت چرم فرآوری می‌کنند. اگرچه پرورش کروکودیل زمانی یک صنعت بسیار سودآور برای بسیاری از مزارع در سنگاپور بود، اما امروزه تنها یک مزرعه باقی مانده است. از سال ۲۰۲۳، مزرعه کروکودیل لانگ کوانگ هونگ تنها مزرعه کروکودیل باقی مانده در کشور است که بیش از ۱۳۰۰۰ کروکودیل را در خود جای داده است.

## تاریخچه
### نفوذ استعماری اولیه
در قرن نوزدهم، هیچ‌گونه شواهدی از بهره‌برداری تجاری از کروکودیل‌ها در سنگاپور وجود ندارد. نخستین پیشنهاد برای چنین فعالیتی در سال ۱۹۲۴ مطرح شد، زمانی که دیوید جورج استد، کمیسر تحقیقاتی شیلات در مالایای بریتانیا، پیشنهاد داد سنگاپور می‌تواند به‌عنوان مرکز توسعهٔ صنعت چرم کروکودیل برای جزایر اطراف ایفای نقش کند. استد این صنعت را به‌عنوان فعالیتی فرعی در کنار شیلات موجود در مالایا مطرح کرد و بر ظرفیت آن برای گسترش اقتصادی تأکید ورزید.

در دههٔ ۱۹۳۰، پس از پیشنهادهای اولیهٔ دیوید جورج استد، توجه‌ها به ظرفیت تجاری چرم کروکودیل جلب شد. لنسلوت آمبروز اسکودامور جرمن، عضو خدمات آموزشی مالایا، به‌شدت از شکار و بهره‌برداری از کروکودیل‌ها حمایت می‌کرد. او آزمایش‌های اولیه‌ای در زمینهٔ تولید چرم کروکودیل انجام داد و پس از تلاش‌های متعدد ناموفق، سرانجام به موفقیت دست یافت. جرمن حتی پیشنهاد تأسیس مزارع کروکودیل را مطرح کرد و توصیه نمود که ساکنان مناطق دهانهٔ رودخانه‌ها محوطه‌هایی برای نگهداری بچه‌کروکودیل‌ها بسازند. در مناطق روستایی، شکار کروکودیل برای تأمین غذا همچنان ادامه داشت، و گزارش‌های محلی از اهالی روستاها نشان می‌دهد که استفادهٔ ثبت‌نشده از کروکودیل‌های وحشی نیز وجود داشته است.

### افزایش پرورش کروکودیل در سنگاپور پس از جنگ
پرورش کروکودیل در سنگاپور تنها پس از جنگ جهانی دوم رونق گرفت، زمانی که این کشور به‌عنوان یکی از مراکز اصلی تجارت پوست کروکودیل در منطقه شناخته شد. تا سال ۱۹۴۸، بسیاری از فروشگاه‌ها در سنگاپور کروکودیل، مار پیتون و مارمولک را برای اهداف تجاری نگهداری و عرضه می‌کردند. بیشتر کروکودیل‌ها از مناطق جوهور و سوماترا تأمین می‌شدند، جایی که تا رسیدن به اندازهٔ مناسب برای پوست‌گیری و تبدیل به محصولات چرمی پرورش می‌یافتند. برای نمونه، کفش‌های چرمی از پوست کروکودیل با قیمت ۴۰ دلار برای هر جفت به فروش می‌رسیدند.

یک نمونه قابل توجه از یک مزرعه تمساح پیشگام، مزرعه پوست خزندگان و تمساح سنگاپور تان مو هونگ است که در سال ۱۹۴۵ توسط تان گوا چوا تأسیس شد. این مزرعه که در هوگانگ واقع شده است، کار خود را با تنها ۱۰ تمساح در حیاط خلوت Tan آغاز کرد، اما خیلی زود به یک مرکز ۹۰۰۰۰ فوت مربعی گسترش یافت. این مزرعه که در ابتدا برای به اشتراک گذاشتن علاقه Tan به تمساح‌ها ایجاد شده بود، پوست دباغی او را نیز تأمین می‌کرد که اقلامی مانند کفش، کیف پول، کمربند و کیف دستی تولید می‌کرد. افزایش تقاضای جهانی برای پوست خزندگان در بازارهای مد روز، همراه با کمبود تمساح در مالزی به دلیل قیمت بالای گوشت تمساح، به سنگاپور کمک کرد تا به عنوان یک قطب پررونق برای صنعت پوست خزندگان قرار گیرد.

### ایجاد زنجیره تأمین تمساح در سنگاپور
در سال ۱۹۶۴، گو کِنگ سویی، وزیر وقت دارایی سنگاپور، به‌همراه هیئت توسعهٔ اقتصادی این کشور، برنامه‌هایی را برای تأسیس یک دباغ‌خانهٔ مدرن در سنگاپور اعلام کرد. هدف از این طرح، بهره‌برداری از تقاضای جهانی برای پوست خزندگان و به‌ویژه کروکودیل بود. در آن زمان، صنعت صادرات کروکودیل در سنگاپور—که عمدتاً بر پایهٔ پرورش محلی این حیوانات استوار بود—ارزشی بیش از سه میلیون دلار داشت.

تا دههٔ ۱۹۷۰، مزارع پرورش کروکودیل در سراسر سنگاپور گسترش یافته بودند و در زمین‌های کشاورزی مناطقی چون پونگ‌گول، یو چو کانگ و چوا چو کانگ دیده می‌شدند. بررسی‌ها نشان دادند که بسیاری از کشاورزان کوچک کروکودیل‌ها را در محوطه‌های حیاط پشتی نگهداری می‌کردند تا زمانی که به سن مناسب برای کشتار و استفادهٔ تجاری برسند. مطالعه‌ای در سال ۱۹۷۷ نشان داد که بیش از ۹۲ مزرعه در سنگاپور به پرورش کروکودیل مشغول بودند، اما تنها ۵ مزرعه به‌طور اختصاصی به تجارت کروکودیل اختصاص داشتند. ۸۷ مزرعهٔ باقی‌مانده دلایل صرفاً اقتصادی برای نگهداری کروکودیل‌ها ذکر کرده بودند و آن را فعالیتی سودآور در کنار پرورش طیور می‌دانستند.

یک مطالعه تجارت بین‌المللی گزارش داد که کل صادرات پوست تمساح در سال ۱۹۸۰ به اوج خود رسید و سنگاپور ۹۲۴۶۱ عدد از آن را صادر کرد. کیلوگرم پوست. با وجود رونق واردات و صادرات پوست تمساح، سنگاپور عضو کنوانسیون بین‌المللی تجارت گونه‌های جانوری، یک معاهده چندجانبه که از گیاهان و حیوانات در معرض خطر در برابر تهدیدات تجارت بین‌المللی محافظت می‌کند، نبود.

## منابع
رده:کشاورزی در سنگاپور