ماری تسیه

**ماری تِسیه** (؛  ۲۷ دسامبر ۱۹۱۷ – ۱ اوت ۱۹۹۰) یک شخصیت برجسته اجتماعی، وارث، طراح داخلی و مجموعه‌دار هنری اوکراینی-فرانسوی بود. او بیشتر به عنوان معشوقه طولانی‌مدت میلیونر آمریکایی، جی. پال گتی شناخته می‌شود که با او در عمارت «ساتن پلیس» زندگی می‌کرد. زمانی که گتی در سال ۱۹۷۶ درگذشت، او در میان تمامی معشوقه‌های گتی، دومین ارثیه بزرگ را دریافت کرد. او همسر لوسی‌ین تسیه، از چهره‌های اجتماعی پاریس بود که با هم مالک «ویلا سان میکله» در توسکانی بودند. تِسیه از طریق مادرش، یکی از نوادگان مورگاناتیک (وصلت غیررسمی طبقاتی) امپراتور الکساندر دوم و ملکه ماریا الکساندروونا از روسیه بود.

## اوایل زندگی و خانواده
تسیه با نام ماریا پترونا پرِوُشچیکووا در سال ۱۹۱۷ در اودسا، از پتر گیکا-پرِوُشچیکوف و کنتس الیزابتا الکسیونا بلفسکیا-ژوکوفسکیا متولد شد. والدین تسیه بعدها از هم جدا شدند و مادرش با آرتور لوریه، نقاش، ازدواج کرد.

تِسیه از طریق مادرش، یکی از نوادگان مورگاناتیک خاندان رومانوف بود و با چندین خانواده نجیب‌زاده روسی و آلمانی نسبت داشت. پدربزرگ و مادربزرگ مادری تسیه، کنت الکسی بلفسکی-ژوکوفسکی (پسرعموی درجه دوم تزار نیکلای دوم) و شاهدخت ماریا پترونا تروبتسکایا بودند. او نتیجهٔ دوک بزرگ الکسی الکساندرویچ روسیه (فرزند تزار الکساندر دوم و شاهدخت ماری هسن و راین) و معشوقه‌اش الکساندرا ژوکوفسکایا، بارونس سجیانو (دختر واسیلی ژوکوفسکی و الیزابت فون رویترن، دختر گرهارد ویلهلم فون رویترن) بود.

## زندگی مشترک
او در مه ۱۹۴۴ در پاریس با لوسی‌ین تسیه، از چهره‌های اجتماعی پاریس، ازدواج کرد. آن‌ها صاحب دو فرزند به نام‌های الکسی (متولد ۱۹۴۶) و ماری بئاتریس (متولد ۱۹۵۰) شدند. او و همسرش مالک یک اقامتگاه تابستانی در ورسای بودند و در سال ۱۹۵۰، «ویلا سان میکله» را در فیزوله خریداری کردند. همسرش این ویلای ایتالیایی را به یک هتل لوکس بوتیک تبدیل کرد.[۱] او که کارشناس هنری و طراح داخلی بود، مجموعه هنری بزرگی را در این ویلا نگهداری می‌کرد. خانواده تسیه بعدها از یکدیگر جدا شدند.

### رابطه با جی. پل گتی
زمانی که تسیه سی و شش ساله بود، توسط دوست مشترکشان پل-لوئی ویلر به جی. پال گتی معرفی شد. گتی به دفعات، به‌ویژه در فواصل سفرهایش به میلان و ناپل، مهمان تسیه در «ویلا سان میکله» بود. در همین دوران، حوالی سال ۱۹۶۰ بود که این دو رابطه طولانی‌مدت خود را آغاز کردند. خاستگاری و جلب نظر تسیه توسط گتی، بیش از روابط قبلی او به طول انجامید، چرا که تسیه متأهل بود و بنا بر گزارش‌ها، نسبت به سایر روابط گتی حسادت می‌ورزید. این دو با هم در بسیاری از رویدادهای اجتماعی شرکت می‌کردند، از جمله جشن صدمین سالگرد هتل کافه رویال در ۱۱ فوریه ۱۹۶۵.

هنگامی که گتی از پنه‌لوپه آن کیتسون، طراح داخلی بریتانیایی، دعوت کرد تا در عمارت «ساتن پلیس» اقامت کند، تسیه و دیگر معشوقه‌های ساکن در عمارت یعنی روزابلا برچ و لیدی اورسولا دابو، خشمگین شدند. هم تسیه و هم لیدی اورسولا ادعا می‌کردند که «تنها عشق واقعی» گتی هستند؛ در واقع این تسیه بود که در ابتدا گتی را متقاعد کرده بود تا آن عمارت اربابی را خریداری کند.

زمانی که گتی در سال ۱۹۷۶ درگذشت، نام تسیه در کنار لیدی اورسولا، کیتسون، برچ، کنتس ماریان فون آلونزلبن، کارین مانهارد، هیلدگارد کون، گلوریا بیگلو، ماری مگینیس و بلین کلیفورد در وصیت‌نامه او ذکر شده بود. او پس از کیتسون، دومین ارثیه بزرگ را از گتی دریافت کرد که شامل ۲۵۰۰ سهم از شرکت گتی اویل به ارزش ۴۱۳٬۱۲۵ دلار و مستمری ماهانه ۷۵۰ دلار برای باقی عمرش بود.

او در اول اوت ۱۹۹۰ در شاتونف-گراس درگذشت.

## منابع

رده:افراد اجتماعی فرانسه
رده:افراد اوکراینی آلمانی‌تبار
رده:افراد اوکراینی روس‌تبار
رده:اهالی اودسا
رده:درگذشتگان ۱۹۹۰ (میلادی)
رده:رفیقه‌ها
رده:زادگان ۱۹۱۷ (میلادی)
رده:مجموعه‌داران هنری اهل اوکراین
رده:مجموعه‌داران هنری سده ۲۰ (میلادی)