آنا رنزی

بندانگشتی|
**آنا رنزی** (حدود ۱۶۲۰ – پس از ۱۶۶۱) خوانندهٔ سوپرانو ایتالیایی بود که هم به خاطر توانایی‌های بازیگری و هم به خاطر صدایش شهرت داشت و به عنوان اولین دیوا در تاریخ اپرا شناخته شده است.

## حرفه
آنا رنزی در رم به دنیا آمد و در دههٔ ۱۶۴۰ در وین بسیار محبوب شد. او در سال ۱۶۴۰ در حضور کاردینال ری‌شلیو با نقش لوسیندا در اپرای (موسیقی از بین رفته) اثر اوتاویانو کاستلی و آهنگساز جوان فیلیبرتو لورنزی به روی صحنه رفت که بعدها به عنوان استاد و همراه او در اجراهای بعدی نیز فعالیت داشت. در سال ۱۶۴۱ او در ونیز با نقش دایدامیا در (*زن دیوانهٔ نمایشی*) اثر جولیو استروتزی و فرانچسکو ساکراتی به‌طور حیرت‌آوری ظاهر شد؛ این اجرا افتتاح تئاتر بود و صحنه‌ها توسط طراح صحنه مشهور جاکومو تورلی طراحی شد.

در سال ۱۶۴۲، او نقش آرکیمنه (که احتمالاً نقش ونره را نیز ایفا می‌کرد) در موسیقی از بین رفته اثر وینچنزو نولفی را خلق کرد و همان سال هوراس تاردیتی مجموعه‌ای از کانزونت‌های دو و سه‌صدایی را به او تقدیم کرد که نشان‌دهندهٔ شهرتش بود.

در سال ۱۶۴۳، او دو نقش در تئاتر سانتی جووانی پائولو خلق کرد: آرِتوزا، نقش اصلی اپرای «*زن خردمند قلابی* *؛* موسیقی به صورت گزیده‌هایی باقی مانده است» اثر استروزی و لورنزی، و اوتاویا در *اپرای «تاجگذاری پوپیا»* اثر جووانی فرانچسکو بوسنلو و کلودیو مونته‌وردی، که در آن اپرا احتمالاً بخش‌های «لا ویرتو» و «دروزیلا» را نیز خلق کرده است. در سال ۱۶۴۴، او به نوویسیمو بازگشت و نقش اصلی اپرای *«لا دیدامیا»* (موسیقی گمشده) اثر سیپیونه هریکو و آهنگسازی ناشناس (احتمالاً لورنزی) را خلق کرد. در همان سال، او موضوع *«شکوه بانوی اپرا، آنا رنزی رومی»* بود، مجموعه‌ای از ستایش‌ها که توسط استروزی ویرایش شده و تصویری زنده از ویژگی‌های او به عنوان یک اجراکننده و تأثیرش بر مخاطبان ارائه می‌دهد. در سال ۱۶۴۵، او در *نمایش ارکوله در لیدیا* (موسیقی از دست رفته) اثر مایولینو بیساکچونی و جووانی رووتا در همان تئاتر، احتمالاً در نقش‌های گیونونه و فیلیده، آواز خواند. در همان سال، قرارداد ازدواجی بین رنزی و ویولونیست رومی، روبرتو ساباتینی، تنظیم شد، اما هیچ مدرکی مبنی بر وقوع این ازدواج وجود ندارد.

پس از تعطیلی نوویسیمو، رنزی که در آن زمان مشهورترین و پردرآمدترین خواننده آن دوران بود، به سانتی جووانی پائولو روی آورد. در سال ۱۶۴۶ او احتمالاً در اجرای مجدد *پوپیا* در آنجا آواز خواند، در سال ۱۶۴۸ نقش اصلی (احتمالاً به عنوان ویلانلا) را در *لا توریلدا* (موسیقی گمشده) اثر پیترو پائولو بیساری و آهنگسازی ناشناس (احتمالاً فرانچسکو کاوالی) خلق کرد، و در سال ۱۶۴۹ ظاهراً نقش اصلی را در *آرجیوپه* (موسیقی گمشده) اثر جووانی باتیستا فوسکونی و آلساندرو لئاردینی خلق کرد. در سال ۱۶۵۰ او در اپرای *لا دیدامیا* در فلورانس آواز خواند و در سال ۱۶۵۲ ممکن است نقش کلئوپاترا (احتمالاً با دو نقش ونره در مقدمه) را در *اپرای ایل چزاره آمانته* (موسیقی از دست رفته) اثر داریو واروتاری جوان و آنتونیو سستی در سالن سانتی جووانی ای پائولو خلق کرده باشد. در سال ۱۶۵۳ به نظر می‌رسد که او در *اپرای لا توریلدا* و *ایل چزاره آمانته* در جنوا آواز خوانده است، و در سال ۱۶۵۴ در اپرای احیای شده دومی (که شاید به افتخار او به *لا کلئوپاترا* تغییر نام داد) در تئاتر دربار اینسبروک آواز خواند. در سال ۱۶۵۵، او به ونیز بازگشت و ظاهراً نقش اصلی (احتمالاً با دو نقش گیونونه) در *اپرای لِئوپاترا* (موسیقی از دست رفته) اثر جووانی فاوستینی و پیترو آندره‌آ زیانی در تئاتر سنت آپولیناره خلق کرد. بعداً در همان سال، او نقش دوریسبه را در *اپرای L'Argia* اثر جووانی فیلیپو آپولونی و Cesti در اینسبروک خلق کرد: اپرایی که به سفارش فردیناند چارلز، آرشیدوک اتریش، به مناسبت گرویدن کریستینا، ملکه سوئد به کاتولیک، که از اجرای رنزی بسیار راضی بود، ساخته شد. در سال ۱۶۵۷، رنزی در نقش دامیرا (احتمالاً در مقدمه نقش گیونونه را بازی کرده است) در اپرای *Le fortune di Rodope e Damira* اثر اورلیو اورلی و زیانی در سنت آپولیناره، از صحنه خداحافظی کرد. آخرین اشاره شناخته شده به او به سال ۱۶۶۰ برمی‌گردد.

## رنزی به عنوان یک اجراکننده
آهنگسازان تمایل داشتند از تمام گستره صوتی وکال رنزی، که از دو میانی تا سی بمل بالا را در بر می‌گرفت، استفاده کنند و چهار تنظیم غیر مونته‌وردی باقی‌مانده از نقش‌هایی که برای او نوشته شده است (توسط ساکراتی، لورنتسی، سستی و زیانی) با تضادهای دراماتیک، احساسی و سبکی قوی مشخص می‌شوند، که احتمالاً برای به نمایش گذاشتن تسلط خارق‌العاده او بر ابزارهای صوتی و بیانی طراحی شده‌اند. بیشتر سیزده نقش اصلی که او خواند، و احتمالاً همه با در نظر گرفتن استعدادهای ویژه او نوشته شده‌اند، شامل ترکیب‌های خشونت‌آمیز صحنه‌ها و حالات کمیک و تراژیک هستند و اغلب شامل تغییر قیافه (در *لا دیدامیا،* یک شاهزاده خانم سوگوار خود را به شکل جوانی جذاب درمی‌آورد؛ در *آرجیوپ*، *لوپاترا* و *بخت رودوپه و دامیرا،* یک شاهزاده خانم یا ملکه حیله‌گر خود را به شکل یک چوپان ساده‌لوح درمی‌آورد)، یا اشکال دیگر فریب، مانند سادگی ساختگی (*ایل فووریتو دل پرینسیپه* و *ایل بلروفونته*)، جنون ساختگی (*لا فینتا پازا*، *لوپاترا* و *بخت رودوپه و دامیرا*)، تقوای ساختگی (*لا فینتا ساویا*) یا عشق‌بازی ساختگی (*لارگیا*) می‌شوند. اشنایدر استدلال می‌کند که رنزی به سختی می‌توانسته راضی باشد که فقط نقش اوتاویا را در *پوپیا* بخواند، نقشی که نصف هر نقش دیگری است که برای او نوشته شده، فاقد هرگونه کمدی است، از نظر دراماتیک و احساسی یکنواخت است، صرفاً با گفت‌آواز تنظیم شده و در درجه اول محدوده پایین‌تر صدای او را بررسی کرده است، و از این رو او اظهار می‌کند که اوتاویا و دروسیلا ممکن است برای او به عنوان یک نقش سریع و استادانه نوشته شده باشند. استروزی هنر او را در سال ۱۶۴۴ به شرح زیر توصیف کرد:عملی که به چیزها روح، جان و هستی می‌بخشد، باید توسط حرکات بدن، ژست‌ها، چهره و صدا هدایت شود، گاهی آن را بالا می‌برد، گاهی پایین می‌آورد، خشمگین می‌شود و بلافاصله دوباره آرام می‌شود؛ گاهی با عجله صحبت می‌کند، گاهی آهسته، بدن را گاهی در یک جهت و گاهی در جهت دیگر حرکت می‌دهد، بازوها را به داخل می‌کشد و باز می‌کند، می‌خندد و گریه می‌کند، گاهی با کمی تکان، گاهی با تکان زیاد دست‌ها. سینیورا آنا ما از چنان بیان زنده‌ای برخوردار است که پاسخ‌ها و سخنانش نه از حفظ، بلکه در همان لحظه متولد می‌شوند. در مجموع، او کاملاً به شخصی که نماینده آن است تبدیل می‌شود و گاهی یک تالیا پر از شادی کمیک و گاهی یک ملپومنه سرشار از شکوه تراژیک به نظر می‌رسد.

## منابع

رده:بازیگران زن تئاتر اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان دهه ۱۶۶۰ (میلادی)
رده:زادگان دهه ۱۶۲۰ (میلادی)
رده:سوپرانوهای اپرای اهل ایتالیا