پریزنکولیننسینانچوزول

**«پریزن‌کولینن‌سینان‌چوزول»** (؛ ) ترانه‌ای است ساختهٔ خواننده ایتالیایی آدریانو چلنتانو که با اجرای او و همسرش کلاودیا موری در سال ۱۹۷۲ به‌صورت تک‌آهنگ منتشر شد. نام ترانه و اشعار آن بی‌معنی و ساختگی هستند، اما هدف آن‌ها بازنمایی آوای انگلیسی آمریکایی برای کسانی است که به این زبان و لهجه آشنایی ندارند. این ترانه در چند کشور اروپایی وارد جدول فروش شد.

## پیش‌زمینه
تا دهه ۱۹۶۰، آدریانو چلنتانو یکی از محبوب‌ترین موسیقی‌دانان سبک راک در ایتالیا بود؛ بخش عمده‌ای از این محبوبیت به‌خاطر حضور او در جشنواره موسیقی سانرمو در سال ۱۹۶۰ و موفقیت پس از آن با ترانه ۲۴٫۰۰۰ بوسه بود. مارتینا تانگا می‌نویسد که شخصیت هنری او با «اشعار پر سر و صدا و حرکات بدنی ناموقر» شناخته می‌شد، که او را از سایر خوانندگان آن دوره متمایز می‌کرد. پائولو پراتو سبک او را این‌گونه توصیف می‌کند: «کمی الویس، کمی جری لوئیس، کمی خواننده فولکلور».  «پریزن‌کولینن‌سینان‌چوزول» در سال ۱۹۷۲ منتشر شد و در تمام دهه ۱۹۷۰ محبوب باقی ماند.

## ترانه
### سبک
پریزن‌کولینن‌سینان‌چوزول به‌عنوان ترانه‌ای با سبک‌های موسیقایی متنوع توصیف شده، از جمله یوروپاپ، موسیقی هاوس، دیسکو، هیپ‌هاپ و فانک. با این حال، چلنتانو هنگام نوشتن این ترانه چنین سبک‌هایی را مد نظر نداشت. او این ترانه را با ساختن یک لوپ چهار ضربی درام و بداهه‌خوانی اشعار روی این ریتم در استودیوی ضبط خود ساخت. ترانه با یک گروو در نت می بمل در درام و گیتار بیس، و یک ریف (موسیقی) در بخش سازهای هورن مشخص می‌شود. میان لوپ درام، ریف (موسیقی) تکرارشونده هورن، بداهه‌خوانی محاوره‌ای و جاری اشعار و کُر سرایشی، این ترانه عناصر بسیاری دارد که بعدها در هیپ‌هاپ دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ دیده شدند.

چلنتانو مدعی شده که با این ترانه، او سبک رپ را اختراع کرده است.

### اشعار و زبان
این ترانه طوری طراحی شده که انگار با لهجه آمریکایی به زبان انگلیسی خوانده شده، اما اشعار آن عمداً بی‌معنا و نامفهوم‌اند. اندرو خان در نشریه *گاردین* بعدها صدای این ترانه را یادآور آثار باب دیلن در دهه ۱۹۸۰ توصیف کرد.

قصد چلنتانو از این اثر، ساختن یک ترانه طنز یا فکاهی نبود، بلکه هدف او بررسی موانع ارتباطی بود. هدف این بود که نشان دهد زبان انگلیسی برای کسانی که آن را نمی‌فهمند، چگونه به گوش می‌رسد:

چلنتانو همچنین از روایت کتاب مقدس دربارهٔ برج بابل الهام گرفته بود.

## انتشار و نسخه‌های مختلف
نسخه اصلی این قطعه در تاریخ ۳ نوامبر ۱۹۷۲ به‌صورت تک‌آهنگ منتشر شد و سال بعد در آلبوم *نوستال‌راک* از چلنتانو قرار گرفت. برای انتشار در بریتانیا، نام ساده‌تری برای تک‌آهنگ انتخاب شد: «زبان عشق (پریزنکول…)». این ترانه در آلبوم گردآوری موسیقی رقص *پاپ‌لایف تقدیم می‌کند: پاپ‌لایف افتضاحه* در سال ۲۰۰۸ نیز گنجانده شد. چلنتانو بعدها نسخه‌ای با اشعار واقعی ایتالیایی ضبط کرد؛ این نسخه که در آلبوم *آن نکته* در سال ۱۹۹۴ منتشر شد، «بذر رَپ» نام گرفت و به‌عنوان یک نقیضه موسیقی هیپ‌هاپ ارائه شد. در سال ۲۰۱۶، چلنتانو نسخه‌ای جدید از این ترانه با اشعار اصلی منتشر کرد؛ این نسخه با موسیقی بنی بناسی و آوازهایی از مینا همراه بود.

چلنتانو دست‌کم دو بار این ترانه را در تلویزیون ایتالیا اجرا کرد. در قسمت چهارم مجموعه نمایشی *هزار چراغ* در سال ۱۹۷۴، او با رافائلا کارا می‌رقصد؛ کارا در این اجرا لب‌خوانی آوازهای موری را انجام می‌دهد. در یکی از قسمت‌های برنامه تلویزیونی *فرمول دو* به میزبانی لورتا گوجی، ترانه در یک آیتم طنز ظاهر می‌شود که در آن، چلنتانو نقش یک معلم را بازی می‌کند. از اواخر دهه ۲۰۰۰، کلیپ‌های ویدیویی این دو اجرا (به‌صورت جداگانه یا مونتاژ شده) در یوتیوب منتشر شدند. این ترانه به نوعی به یک میم اینترنتی تبدیل شد و در سال ۲۰۰۹ در وب‌سایت بویینگ بویینگ منتشر گردید و پس از آن، مورد توجه دوباره رسانه‌های ایتالیایی قرار گرفت. این ترانه موضوع یکی از بخش‌های برنامه «*با در نظر گرفتن همه جوانب*» از رادیو ان‌پی‌آر در سال ۲۰۱۲ بود که طی آن با خود چلنتانو نیز مصاحبه شد.

در سال ۲۰۱۷، نسخه چلنتانو در فصل ۳، قسمت ۱ از مجموعه تلویزیونی *[[فارگو (مجموعه تلویزیونی)|فارگو]]* در شبکه اف‌اکس پخش شد.

در سال ۲۰۱۸، این ترانه در موسیقی متن قسمت دوم (تک‌ستاره) از سریال *تراست* در اف‌اکس گنجانده شد. همچنین، در برنامه رادیویی راش لیمبو به‌عنوان یکی از قطعات متغیر معرفی برنامه پخش می‌شد، جایی که لیمبو مدعی شد این ترانه را از روی حافظه‌اش و جزئیاتی که با نمایش تلویزیونی هم‌خوانی دارد، شناخته است.

در سال ۲۰۲۳، این ترانه در فصل ۳، قسمت ۳ از سریال *[[تد لاسو]]* در اپل تی‌وی پلاس پخش شد؛ در مونتاژی از مسابقات فوتبال که شخصیت زاوا، بازیکن جدید تیم اِی‌اف‌سی ریچموند، در آن حضور دارد. در سال ۲۰۲۵، نسخه‌ای بازخوانی‌شده از این ترانه با اجرای آنا لی در تیتراژ پایانی فیلم *[[بالاترین به پایین‌ترین]]* به کارگردانی اسپایک لی شنیده شد.

همچنین در همین سال، این ترانه در تبلیغی برای برند بیریفیشیو آنجلو پورتی به‌عنوان بخشی از کارزار تبلیغاتی «به دریاچه خوش آمدید» استفاده شد.

## فهرست قطعات
*صفحهٔ ۷ اینچی، تک‌آهنگ – بی‌اف ۷۰۰۲۶

#«پریزنکولیننسینانچوزول» (آدریانو چلنتانو) – ۳:۵۴
#«دیسک جاکی» (لوچانو برتا، آدریانو چلنتانو، میکی دل پرته)

## جداول موسیقی

## فروش

## جستارهای وابسته
* اشعار جفنگ

## منابع

رده:ترانه‌های ۱۹۷۲ (میلادی)
رده:ترانه‌های پاپ تجربی
رده:تک‌آهنگ‌های ۱۹۷۲ (میلادی)
رده:تک‌آهنگ‌های اپیک رکوردز