هدویگ گورسکی

**هدویگ گورسکی** (؛ (زاده ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۹) یک شاعر شعر اجرایی اهل ایالات متحده و یک هنرمند آوانگارد است که زیبایی‌شناسی خود را «آینده‌گری آمریکایی» می‌نامد. اصطلاح «شعر اجرایی»، که پیش‌درآمدی بر شعرخوانی رقابتی محسوب می‌شود، به او نسبت داده شده است. این اصطلاح از اعلامیه‌های مطبوعاتی برای کلام گفتاری تجربی و تئاتر مفهومی که گورسکی در طول سال ۱۹۷۹ خلق کرد، نشأت گرفته است. او یک پژوهشگر آکادمیک نسل اول از لهستانی‌های آمریکا و یک نویسنده خلاق چیره‌دست است. آثار نوآورانه او در زمینه‌های شعر، نثر، درام و آثار صوتی در رسانه‌های مختلف و با استفاده از فرم‌های استاندارد و تجربی منتشر و تولید شده‌اند.

## زندگی‌نامه
گورسکی که یک شهروند آمریکایی نسل اول و متولد ترنتون است، والدین و خواهرش پس از جنگ جهانی دوم از گالیسیا (اروپای شرقی) (اوکراین امروزی) به ایالات متحده مهاجرت کردند؛ جایی که دو عمه و یک مادربزرگ او توسط پارتیزان‌های اوکراینی به قتل رسیدند.
پدرش در چهارده سالگی به دولت زیرزمینی لهستان و بعدها به ارتش ایالات متحده پیوست و در سال ۱۹۴۹ با خانواده‌اش با کشتی «جنرال استورجیس» که در نیواورلئان پهلو گرفت، وارد آمریکا شد. پدرش پیش از نقل مکان به نیوجرسی، در ناپولونویل (لوئیزیانا) کارهای الکتریکی انجام می‌داد. او پس از دریافت مدرک کارشناسی هنرهای زیبا در رشته نقاشی از دانشگاه هنر و طراحی نوا اسکوشیا در کانادا، در سال ۱۹۷۷ به همراه همسر اولش به آستین (تگزاس) نقل مکان کرد. او اکنون با همسر دوم خود، آهنگساز دی‌جالما گارنیه، ازدواج کرده است.

## حرفه
[بندانگشتی|چپ|۱۷۵ پیکسل|گورسکی همراه با [بیب استووال در سفری در سال ۱۹۷۳ به مناطق روستایی می‌سی‌سی‌پی برای دیدار با روزولت هولتس، نوازنده گیتار بلوز.]]

فعالیت عمومی او در سال ۱۹۷۳ در نیواورلئان آغاز شد، جایی که برای مطبوعات زیرزمینی بدنام «نولا اکسپرس» (NOLA Express) تصویرگری می‌کرد و شماره‌های جدید را در گوشه خیابان می‌فروخت. آرشیوهای نولا اکسپرس اکنون در دانشگاه کنتیکت نگهداری می‌شوند. گورسکی و چارلز بوکوفسکی دو تن از برجسته‌ترین همکاران نولا اکسپرس هستند. او در آنجا با نوازنده دلتا بلوز، بیب استووال، دوست شد و اغلب هنگام اجرای او برای گردشگران در جکسون اسکوئر، که انعام‌ها را در جعبه گیتار بازش جمع می‌کرد، همراهی‌اش می‌کرد. ویدئویی از آن‌ها در جشنواره جاز و میراث نیواورلئان ساخته شد اما مفقود گشت.

اندکی پس از نقل مکان به آستین، او طلاق گرفت و فعالیت‌های شعری و تئاتری خود را به‌طور جدی با غرق شدن در «فضای اتمسفریک شهری که بسیاری از هنرمندان محبوب آن زمان را به سمت خودشکوفایی شدید فرا می‌خواند و مسحور می‌کرد» آغاز نمود. او نمایشنامه تک‌پرده‌ای با عنوان «بوبی، مامان!» (Booby, Mama!) را نوشت، تولید و کارگردانی کرد که فرمی ابداعی بود که او آن را «درام نئو-منظوم» نامید. شرح حال هنری این تولید بیان می‌کند که این نمایشنامه منظوم بر اساس فرم نوشتاری «تقطیع» (cut-up) در هنر مفهومی ساخته شده بود که توسط ویلیام اس. باروز مشهور گشت. خاطرات او با عنوان «مستی: هیت‌کلیف در خیابان پاول» جزئیات رویدادهای سال ۱۹۷۸ را شرح می‌دهد که به عنوان تولد شعر اجرایی به عنوان یک آوانگارد منطقه‌ای در آمریکا توصیف می‌شود که فعالیت بدن را به قدرت روانی بیان و نیت پیوند می‌دهد.
به نظر می‌رسد اجرای فرایند مفهومی… غیرممکن باشد. هیچ پولی در کار نبود و از متن‌های «یافت‌شده» و بازیگران «خیابانی» استفاده می‌شد… کسانی که سرشار از اضطراب وجودی در حاشیه جامعه زندگی می‌کردند.

او هرگز ادعای پیوند نزدیک با جنبش فمینیستی را نداشت، اما گفته می‌شود فمینیست‌ها آثار او را حاوی بیانیه‌های قدرتمندی دربارهٔ نابرابری‌های ناشی از نژاد و جنسیت در ایالات متحده می‌دانند. تصاویر در اشعار او زنانه هستند و آنچه را که طبق دستورات فمینیستی آن زمان نزاکت سیاسی تلقی می‌شد به چالش می‌کشند؛ این آثار بازتابی از اعتراض علیه رضایت از خود و انفعال هنرمندان و ناهمنوایان هستند. او پیوندهای نزدیکی با گلوریا آنزالدوا، که کتابش با عنوان «Borderlands/La Frontera» اثری بزرگ در نظریه فمینیستی چیکانا محسوب می‌شود، ریکاردو سانچز و راول سالیناس داشت و اغلب با آن‌ها در کتاب‌فروشی رسیتنسیا و مکان‌های دیگر اجرا می‌کرد. در جریان کنفرانس سالانه انجمن تاریخی لهستانی-آمریکایی (PAHA) در واشینگتن، دی.سی. در سال ۲۰۰۸، گورسکی بخشی از «مکزیکو سولو» (Mexico Solo) را خواند؛ یک شعر منثور بلند که از آن برای معرفی این موضوع استفاده کرد که چگونه لهستانی‌های آمریکا نسبت به فرهنگ اکثریت واسپ (WASP) آمریکا، پیوند نزدیک‌تری با تمام فرهنگ‌های اقلیت «خط‌تیره‌دار» دارند.

در پانل این کنفرانس، شاعران لهستانی-آمریکایی، استیون لواندوفسکی و جوزف لیسوفسکی، دربارهٔ اینکه چگونه تبعیض آشکار و تفکر قالبی منفی ناشی از جوک‌های لهستانی دوران کودکی آن‌ها را تحت تأثیر قرار داده بود، بحث کردند. او این گروه‌های تحت آزار را در ایالات متحده «اقلیت‌های نامرئی» می‌نامد، زیرا آن‌ها اغلب دارای میراث اروپایی هستند. نوشته‌ها و حرفه گورسکی با مبارزات تمامی گروه‌های محروم که از جنگ طبقاتی پنهان در جامعه آمریکا رنج می‌برند همسو است، و به همین دلیل او را «ولادیمیر مایاکوفسکی آمریکایی» نامیده‌اند؛ کسی که شعار گورسکی یعنی «شعر یک چکش است» از او اقتباس شده است.

### شاعر اجرایی
زمانی که باب هولمن برای نخستین بار یک نوار کاست از گورسکی با گروه «ایست آو ادن بند» (East of Eden Band) را شنید، به مایکل وچیو، شاعر نیویورکی، گفت که این بهترین گروهی است که تا به حال شنیده است. وچیو یکی از کسانی است که در پروژه آنتولوژی صوتی شاعران (جلد دوم) در کنار ایزابلا راسل-ایدس و بسیاری دیگر از شاعران اجرایی که گورسکی آثارشان را گردآوری و تولید کرده، حضور دارد. نویسندگان جاز و برنامه‌ریزان رادیویی مجذوب همکاری‌های هنری شعر و موسیقی بودند، اما تعداد کمی از فعالان این حوزه مانند گورسکی تمام دوران حرفه‌ای خود را صرف انجام انحصاری شعر شفاهی و موسیقی کردند. گورسکی در اعلامیه‌های مطبوعاتی و مصاحبه‌ها هنگام توصیف کارهایش با گروه ایست آو ادن، خود را یک «شاعر اجرایی» نامیده است. او نخستین بار در یک اعلامیه مطبوعاتی در سال ۱۹۸۱، اصطلاح «شعر اجرایی» را برای نام‌گذاری سبک خود در سرودن شعر برای ارائه گفتاری، به جای انتشار چاپی، ابداع کرد. این اصطلاح به‌طور گسترده توسط فعالان بعدی در اواسط دهه ۱۹۸۰ برای نام‌گذاری این ژانر جدید پذیرفته شد، ژانری که در درون و به موازات فعالیت‌های زیر متمایز است: کلام گفتاری، شعرخوانی رقابتی، شعرخوانی، شعر اجرا شده و هنر اجرا.

### نویسنده مردمی
گورسکی شاعران را در جامعه آمریکا به عنوان یک گروه اقلیت محروم می‌بیند که سابقه‌ای از پیگرد قانونی توسط دولت آمریکا به دلیل فحاشی در هنگام استفاده از آزادی بیان دارند. او معتقد است: «هنرمندان و شاعران تجربی و آوانگارد در اوایل دهه ۱۹۹۰ بر اثر تلاش‌های یک برنامه محافظه‌کارانه برای حذف بودجه موقوفه ملی هنرها (NEA) در اواخر دهه ۱۹۸۰ و حذف مطالعات هنری از آموزش ابتدایی، بدنام شدند.»
او پروژه‌هایی را برای توزیع آثار ادبیاتِ اجرا-محور در خارج از «جریان اصلی» تولید و تأمین مالی کرد. او همچنین ادبیات مخالف با هسته قدرت‌مدار را ترویج و پرورش داد. او در سال ۱۹۸۰ یکی از نویسندگان مؤسس آستین کرونیکل بود و ستون «لیترا» (Litera) را راه‌اندازی و نام‌گذاری کرد که به بحث دربارهٔ شعرخوانی‌ها، کتاب‌ها و سایر مسائل مهم مربوط به ادبیات غیر اصلی، رسانه جایگزین و ناشر خرده‌پا به‌ویژه شعر می‌پرداخت.

### پژوهشگر
گورسکی پس از فعالیت حرفه‌ای در زمینه شعر اجرایی در دهه ۱۹۸۰، وارد تحصیلات تکمیلی در دانشگاه لوئیزیانا در لافایت شد و در سال ۲۰۰۱ مدرک دکتری در رشته نویسندگی خلاق را دریافت کرد. در سال‌های ۲۰۰۳–۰۴، گورسکی به عنوان دارنده بورسیه فولبرایت در دانشگاه برسلاو در لهستان دربارهٔ ادبیات اقلیت آمریکا سخنرانی کرد و پنج ماه را به سفر در مکان‌های مختلف از جمله اوکراین گذراند. او در پشت صحنه کنسرت باب دیلن در پراگ، با واتسلاو هاول دیدار کرد. او پیش از بازگشت به ایالات متحده، در سال ۲۰۰۴ در کافه کریستوفوری در کراکوف برای نمایندگی دیپلماتیک ایالات متحده و مؤسسه فرانسوی در کراکوف حضور یافت.
[بندانگشتی|گورسکی همراه با [واتسلاو هاول]]

## دستاوردها
او در اوایل دهه ۱۹۸۰ پس از راه‌اندازی و نوشتن ستون «لیترای» برای «آستین کرونیکل»، اصطلاح «شعر اجرایی» را در تلاش برای متمایز کردن شعرِ اجرا شده‌اش از هنر اجرا ابداع کرد. او همچنین یکی از نویسندگان مؤسس «آستین کرونیکل» بود که به معرفی آستین، پایتخت تگزاس، به عنوان «پایتخت موسیقی جهان» کمک کرد. همراه با رشد صحنه موسیقی، جامعه‌ای چند قومیتی از تئاتر، ادبیات و هنر در طول دهه ۱۹۷۰ شروع به شکل‌گیری کرد. این همان محیطی است که آثار گورسکی از دل لایه‌های زیرزمینی و مرموز آن رشد کرد؛ آنچه او «آوانگارد پیاده‌رو» می‌نامد.
اجراهای پخش زنده گورسکی در رادیو «کی‌یوتی-اف‌ام» ضبط و در ایستگاه‌های رادیویی بین‌المللی توزیع شد. این آثار بخشی از شبکه ایستگاه‌های رادیویی و نوار کاست‌های مستقل (Indie) دهه ۱۹۸۰ شدند که جایگزین‌هایی برای موسیقی تجاری ارائه می‌دادند. آثار صوتی او که بر پایه ادبیات بود، محبوبیت شعر اجرایی را افزایش داد؛ ژانری که او برای توصیف کار خود نام‌گذاری کرد: شعری مبتنی بر ادبیات که فقط برای اجرا نوشته شده است و نه برای انتشار چاپی.
گروه «ایست آو ادن» (East of Eden) که از نوازندگان حرفه‌ای جاز تشکیل شده بود، موفق بود زیرا موسیقی و شعر منحصراً برای اجرا با هم ترکیب شده بودند. آواهای گفتاری گورسکی به گونه‌ای توصیف شده‌اند که بیان «وهم‌آور» او را تا حد امکان به آواز خواندن نزدیک می‌کرد بدون اینکه واقعاً آواز بخواند. قطعاتی که دی‌جالما گارنیه برای هر شعر می‌نوشت، از جاز تا موسیقی کانتری و راک اند رول را شامل می‌شد.

## سبک
برخلاف نسل بیت، گورسکی روایت‌های سبک‌یافته و اشعار غنایی مودی خود را فقط برای اجرا با موسیقی‌هایی که دی‌جالما گارنیه به‌طور خاص برای هر شعر ساخته بود، می‌نوشت. این شعرها فقط برای توزیع از طریق ضبط و بازتولید صدا، به‌ویژه برای رادیو (در مقابل چاپ) در نظر گرفته شده بودند. پیشینه او در افراط‌گرایی در دانشکده هنر بر علاقه او به نوشتن اجرایی و مفهوم پشت نحوه توزیع آثارش تأثیر گذاشت. اگرچه او مدرک دانشگاهی نقاشی از دانشگاه هنر و طراحی نوا اسکوشیا (NSCAD) در کانادا دریافت کرد، اما نخبه‌گرایی حاکم بر چرخه نگارخانه‌ها را نمی‌پسندید. او عشق خود به تصاویر را به سخن‌شناسی‌ای منتقل کرد که در برگیرنده جنبه‌های ضدسرمایه‌داری و سوسیالیستی موجود در هنر اجرا و هنر مفهومی بود. گورسکی در کنار ویتو آکونچی، یکی از برجسته‌ترین فارغ‌التحصیلان NSCAD به‌شمار می‌رود. او مستقیماً تحت تأثیر شعر «زوزه» آلن گینزبرگ قرار داشت. آن‌ها پس از اینکه گینزبرگ در جریان کنفرانس بوطیقای بی‌جسم جک کرواک در دهه ۱۹۸۰ در دانشگاه ناروپا یکی از شعرخوانی‌های اولیه او را به تمسخر گرفت، رابطه‌ای مبتنی بر دشمنی دوستانه داشتند.
یکی از الگوهای اولیه او باب دیلن بود، زیرا «تصاویر فراواقع‌گرایانه و معانی مبهم در زبانی که به راحتی بر زبان جاری می‌شد» را تحسین می‌کرد. شور و جریان آوازی او با آنچه در نوارهای ریل از دیلن تامس، شاعر ولزی که در ابتدا الهام‌بخش او بود، شنیده بود مطابقت داشت. باب دیلن پس از کنسرت خود در آستین اپری هاوس، در اواخر سال ۱۹۹۲ در آخرین شعرخوانی/اجرای گورسکی در آستین در جشنواره آکوستیک موزه موزیک-آرته حضور یافت.
[بندانگشتی|گورسکی همراه با بازیگر سوئدی [پیتر استورماره در پراگ، جمهوری چک، پشت صحنه کنسرت باب دیلن در اکتبر ۲۰۰۳]]

## انتشارات و ضبط‌ها
اولین انتشار اشعار اجرایی او با عنوان «قطعاتی از نادیدنی غیرواقعی» (Snatches of the Visible Unreal) توسط انتشارات بکیارد (Backyard Press) منتشر شد که نام اولین نوار کاست ضبط شده او نیز بود. کتابچه شعری دیگر با عنوان «کولی لهستانی با روح» (Polish Gypsy with Ghost) حاوی یک صفحه گرامافون است. دومین نوار کاست منتشر شده او با عنوان «ایست آو ادن بند» (East of Eden Band) نام دارد که گورسکی در آن از نام مستعار Hedwig G-G استفاده کرد. اشعار او جوایز اشعار موسیقی (Lyric awards) را دریافت کردند و نه جوایز ادبی، هرچند او هرگز آواز نخواند. او در طول فعالیت حرفه‌ای خود که از نخبه‌گرایی دوری می‌کرد، از موفقیت خود برای کمک به تولید و ترویج آثار ضبط شده دیگر شاعران آوازی غیرآکادمیک از جمله راول سالیناس، روکسی گوردون و جوی کول استفاده کرد. چندین مجموعه چاپی دیگر از اشعار در نسخه‌های محدود تولید شد، از جمله «صبحانه زودهنگام با هدویگ گورسکی» و «کتاب آهنگ‌های ایست آو ادن بند». یک سی‌دی ریمستر شده حاوی گزیده‌ای از ضبط‌های رادیویی گورسکی و ایست آو ادن در سال ۲۰۰۹ با نام «دلقک را بفرست» (Send in the Clown) منتشر شد.
ضبط‌های آرشیوی و ریمستر شده هدویگ گورسکی و گروه ایست آو ادن به همراه یک درام رادیویی به نام «سیزده دونات» (Thirteen Donuts) که او برای کی‌آروی‌اس-اف‌ام نوشت و کارگردانی کرد، در آی‌تیونز برای دانلود در دسترس است. لیست گسترده‌تری از آثار خلاقانه و انتشارات علمی این هنرمند-شاعر به‌صورت آنلاین در دسترس است.

## جوایز
* ۲۰۱۱ فینالیست سری ملی شعر (National Poetry Series)
* ۲۰۰۴ جایزه هنرمندی جنوب (Southern Artistry Award)
* ۲۰۰۳ بورسیه فولبرایت در دانشگاه برسلاو، لهستان
* ۲۰۰۲ بورسیه هنرمند در رسانه‌های صوتی، بخش هنرهای لوئیزیانا
* ۲۰۰۱ جایزه رابرت و برنیس وب برای تعالی در تدریس تحصیلات تکمیلی – سطح پیشرفته. بخش انگلیسی، دانشگاه لوئیزیانا در لافایت
* ۲۰۰۱ مسابقه فیلمنامه‌نویسی جشنواره‌های ملی تئاتر صوتی برای «سیزده دونات»
* ۱۹۹۴ بورسیه تهیه‌کنندگی از شرکت پخش عمومی (CPB) در WWOZ، نیواورلئان
* ۱۹۹۰ گواهی یادبود روز جهانی زنان به مناسبت جشن امضای کتاب در تعاونی دانشگاه برای تجلیل از نویسندگان زن
* ۱۹۸۷ جایزه داوران برای بهترین استفاده از زبان برای شعر اجرایی «مکزیکو سولو» در مسابقه سالانه ترانه‌سرایان آستین
* ۱۹۸۶ تقدیر ویژه برای شعر اجرایی «خیابان‌های درخشان» در مسابقه سالانه ترانه‌سرایان آستین

## آثار
### ضبط‌های صوتی
* «شعر اجرایی هدویگ گورسکی». سی‌دی. پخش اصلی در Liveset کی‌یوتی-اف‌ام. اجرا با گروه ایست آو ادن و دی‌جالما گارنیه. آستین، تگزاس.
* «۱۳ دونات». سی‌دی. پخش اصلی ۱۳ اکتبر ۲۰۰۰ در کی‌آروی‌اس-اف‌ام. اجرا توسط Honors Players، دانشگاه لوئیزیانا. ۱۳ اکتبر ۲۰۱۰.
* «بهشت کند» (Slow Paradise). پادکست توسط مونگو. شماره ۹۶۲. ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۰.
* «به آخرین بت من باب دیلن». پادکست توسط مونگو. شماره ۷۱۴. ۹ ژوئن ۲۰۱۰.
* «مکزیکو سولو». پادکست توسط مونگو. شماره ۶۲۳. ۹ نوامبر ۲۰۰۹.
* «دلقک را بفرست». گزیده شعر اجرایی از پخش‌های زنده رادیویی. سی‌دی ۲۰۰۹
* گروه ایست آو ادن. KUT-FM Live Set. ضبط و پخش، دانشگاه تگزاس در آستین ۱۹۸۵
* «عشق روشنفکرانه»، «بهشت کند»، «همیشه چیزی هست که می‌تواند خوشحالت کند»، همگی از آلبوم Intimacies گروه ایست آو ادن. ضبط و پخش در دانشگاه تگزاس در آستین ۱۹۸۶
* «قطعاتی از نادیدنی غیرواقعی». دوئت‌های هدویگ گورسکی و دی‌جالما گارنیه. کارگردانی مورگان گیدری، ۱۹۸۴

### ضبط‌های ویدئویی
* «نوجوان در نوا اسکوشیا». شعر مصور ویدئویی. تهیه‌کننده PerfectoMedia 2010
* «آکوردهای ملودیک صعودی». شعری از هدویگ گورسکی که توسط آهنگساز دی‌جالما گارنیه ساختارشکنی شده است ۲۰۰۸
* «نوجوان در نوا اسکوشیا». سری Dial-A-Poet. کارگردان کارن مینزر. فورت ورث ۱۹۹۰

### تئاتر
* «سیزده دونات». اثر هدویگ گورسکی. کارگردان ویلیام دیویس. رادیو KRVS-FM، لافایت. اکتبر ۲۰۰۰.
* «بوبی، مامان!». اثر هدویگ گورسکی. کارگردان هدویگ گورسکی. آستین. مارس-آوریل ۱۹۷۷.

## انتشارات
### شعر
* «سلام به بهشت: محبوب‌ترین اشعار اجرایی به انگلیسی و لهستانی». ترجمه یانوش زالفسکی. ۲۰۱۵. ویرایش دوم ۲۰۲۲.
* «Poetique: Speak-Songbook». انتشارات اسلاو، فوریه ۲۰۱۰. . فینالیست جایزه بالکونس (همراه با سی‌دی).
* «ساختارشکنی آکوردهای ملودیک صعودی، شعر هدویگ گورسکی». آهنگساز، دی‌جالما گارنیه. Toxic Poetry. ژانویه ۲۰۱۰.
* «منجی مست»، «مود ایندیگو». Toxic Poetry. اوت ۲۰۰۹.
* «Karawane». شماره ۱۰. گزیده‌هایی از شعر درام نئو-منظوم برای صداها بوبی، مامان! ۲۰۰۹.
* «مکزیکو سولو». کنفرانس انجمن تاریخی لهستانی-آمریکایی. ۲۰۱۸.
* «نمای ستون‌های سفید». Art Mag 29. لاس وگاس ولی: ۲۰۰۶.
* «Zawsze jest coś, co może uczynić cię szczęśliwym». ترجمه یانوش زالفسکی. ژشوف، لهستان: ۲۰۰۵.
* «کولی لهستانی با روح». آستین: ۱۹۹۳.
* «بهشت کند». آستین: ۱۹۹۲.
* «صبحانه زودهنگام با هدویگ گورسکی». آستین: ۱۹۹۲.
* «قطعاتی از نادیدنی غیرواقعی». آستین: ۱۹۹۱.

### درام
* «سرزمین هرز تنظیم شده برای ۴۴ صدا». ۲۰۱۸.
* «درندگان و قدیسان: نمایشنامه تک‌پرده‌ای». ۲۰۱۵.
* «۱۳ دونات: یک درام رادیویی اصلی با چرخش چندفرهنگی». ۲۰۱۵.
* «بوبی، مامان!: کلام گفتاری سوررئال تقطیع شده، ۱۹۷۷». ۲۰۱۵.
* «سیزده دونات». کتاب سالانه فیلمنامه‌های جشنواره‌های ملی تئاتر صوتی ۲۰۰۱. همپستد: ۲۰۰۱.

### خاطرات
* «مستی: هیت‌کلیف در خیابان پاول». کالج استیشن، تگزاس: ۲۰۰۷، ۲۰۰۹.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد آمریکایی لهستانی‌تبار
رده:افراد زنده
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه لوئیزیانا در لافایت
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه هنر و طراحی نوا اسکوشیا
رده:زادگان ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:شاعران اهل نیوجرسی
رده:شاعران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:شاعران سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان اهل آستین، تگزاس
رده:نویسندگان اهل ترنتون، نیوجرسی
رده:نویسندگان اهل نیواورلئان
رده:نویسندگان رادیویی اهل ایالات متحده آمریکا
رده:هنرمندان اجرای اهل ایالات متحده آمریکا
رده:هنرمندان اهل آستین، تگزاس
رده:هنرمندان اهل نیو اورلئان
رده:هنرمندان معاصر اهل ایالات متحده آمریکا