مسکن در چین

[بندانگشتی|آپارتمان‌ها در [سوژوو (جیناگ‌سو)|سوژو]]
در سال‌های اخیر، توسعه **مسکن در [[چین|جمهوری خلق چین]]** با توسعه اقتصاد آن افزایش یافته است. از سال ۱۹۷۸، دولت تجاری‌سازی مسکن در مناطق شهری را ترویج کرده است. توسعه املاک در چین به یک تجارت بزرگ تبدیل شده است، به طوری که شهرها و حومه‌های جدید با آپارتمان‌های جدید پدیدار می‌شوند.

## مالکیت خانه
در اوایل دهه ۱۹۸۰، دولت‌های مرکزی و محلی به تدریج شروع به بررسی بازاری‌سازی دارایی‌های املاک و مستغلات در چین کردند. اولین فروش قانونی زمین در سال ۱۹۸۶ در شنژن، یکی از مناطق ویژه اقتصادی پیشگام در اصلاحات چین، انجام شد. شانگهای اندکی پس از آن این رویکرد را اتخاذ کرد و اولین زمین خود را در سال ۱۹۸۸ به یک شرکت ژاپنی اجاره داد که معاملات زمین را آغاز کرد. این حرکت به سمت تلقی زمین به عنوان یک کالا، کلید ظهور توسعه مسکن تجاری در چین بود.

تا سال ۲۰۲۳، چین یکی از بالاترین نرخ‌های مالکیت خانه در جهان را دارد و ۹۰ درصد از خانوارهای شهری مالک خانه‌های خود هستند.

## ساخت و ساز مسکن
شهرهای توسعه‌یافته سابقاً خالی از سکنه چین (که گاهی اوقات به عنوان «شهرهای ارواح» شناخته می‌شوند) در پر شدن از جمعیت، موفقیتی کمتر از آنچه گزارش شده است، داشته‌اند. به گفتهٔ وید شپرد، پس از اینکه شهرهای ارواح به شهری پررونق تبدیل می‌شوند، دیگر در رسانه‌های غربی چندان مورد بحث قرار نمی‌گیرند. شهرهای ارواح سابق در مقایسه با زمانی که شهرهای ارواح بودند، به ندرت خبرساز می‌شوند. وید می‌گوید: "به طور کلی حداقل یک دهه طول می‌کشد تا توسعه‌های شهری جدید چین شروع به شکستن رکود کنند. اما هنگامی که این کار را انجام دهند، تمایل دارند به رشد خود ادامه دهند و در نهایت با چشم‌انداز وسیع‌تر شهری ترکیب شوند و عنوان "شهر ارواح" خود را از دست بدهند."

این مسئله هزینه مسکن در چین، برای بازار مسکن قبل از سال ۱۹۷۸ در چین قابل اجرا نبود. قبل از دهه ۱۹۷۰، ساخت مسکن در چین فدای توسعه صنایع و رشد صنعتی شد. ساخت صنعت مسکن تنها بخش کوچکی از بودجه اختصاص یافته دولتی را برای ادامه توسعه این صنعت دریافت می‌کرد. اجاره پایین مسکن شهری برای بسیاری از مردم جذاب بود و باعث می‌شد مسکن‌های موجود به سرعت اجاره داده شوند و پول کمی برای فضای گرانبهایی که اجاره می‌دهند به دولت بدهند. این امر منجر به کمبود مسکن و کمبود بودجه برای ساخت مسکن بیشتر شد.

بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۵، کل سرمایه‌گذاری اختصاص‌یافته به صنعت مسکن از سوی دولت چین از سقف ۵۰٬۰۰۰ یوان به نقطه پایانی ۵ میلیون یوان افزایش یافته است که نشان‌دهنده علاقه مجدد دولت چین به توسعه مسکن در سال‌های اخیر پس از سال‌ها محدودیت بودجه برای پروژه‌های مسکن شهری است. دولت چین در مارس ۲۰۱۱ هدف ساخت ۳۶ میلیون واحد مسکونی تا سال ۲۰۱۵ را اعلام کرد تنها در سپتامبر ۲۰۱۱، کار بر روی ۱٫۲ میلیون واحد در سراسر چین آغاز شد؛ افزایش ۷۰ درصدی در ساخت مسکن اجتماعی در مقایسه با ساخت و ساز در سال 2010. تا سال ۲۰۱۴، سازندگان چینی ۱۰۰ میلیارد فوت مربع فضای مسکونی در چین اضافه کرده‌اند که معادل ۷۴ فوت مربع به ازای هر نفر است. ساخت مسکن شهری یک اقدام بزرگ بود. این کشور با ساخت بیش از ۵٫۵ میلیون آپارتمان بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۴ در شهرهای چین، تغییر عمده‌ای در تخصیص بودجه و منابع برای مسکن مردم خود نشان داده است. این پروژه‌های ساختمانی که توسط دولت واگذار شده‌اند، بر بازار کار ساخت و ساز در چین نیز تأثیر می‌گذارند. تنها در سال ۲۰۱۴، ۲۹ میلیون نفر در مشاغل ساخت و ساز شهری در سراسر چین مشغول به کار بودند.

### حباب املاک
برآوردهای سال ۲۰۱۱ توسط تحلیلگران املاک نشان می‌دهد که حدود ۸۹ میلیون ملک و آپارتمان خالی در چین وجود دارد و توسعه مسکن در چین به شدت بیش از حد عرضه و بیش از حد ارزش‌گذاری شده است و حبابی است که در انتظار ترکیدن با عواقب جدی در آینده است. بی‌بی‌سی از اوردوس در مغولستان داخلی به عنوان بزرگ‌ترین شهر ارواح در چین، پر از مراکز خرید و مجتمع‌های آپارتمانی خالی، یاد می‌کند. با این حال، بعداً تناقضاتی با این نظریه حباب املاک وجود داشته است، به عنوان مثال، CNN در سال ۲۰۱۵ همچنین به مرکز خرید نیو ساوت چاینا در دونگوان، بزرگ‌ترین مرکز خرید جهان، اشاره می‌کند که بیش از یک دهه عملاً خالی بود و صاحبان آن مصمم بودند که دوباره این مرکز خرید را کاملاً پر کنند. در سال ۲۰۱۸ پس از بازسازی‌ها، گزارش شد که این مرکز خرید تقریباً کاملاً پر شده و دیگر «مرکز خرید ارواح» نیست. این نشان می‌دهد که دلایل نظری حباب املاک که آن را در سال ۲۰۱۵ به یک مرکز خرید ارواح تبدیل کرده است، حتی ممکن است عامل تعیین‌کننده‌ای نبوده باشد، زیرا تنها تغییرات، بازسازی‌ها برای جذب مستاجران انبوه بوده است.

اگرچه یک مجتمع مسکونی بزرگ و عمدتاً خالی از سکنه شهری ساخته شده است، ۲۵ کیلومتری منطقه دونگشنگ در منطقه جدید کانگباشی. این شهر که قرار بود یک میلیون نفر را در خود جای دهد، همچنان عمدتاً خالی از سکنه است. قرار بود تا سال ۲۰۱۰، ۳۰۰۰۰۰ نفر جمعیت داشته باشد، اما آمار دولتی نشان می‌دهد که تا این زمان ۲۸۰۰۰ نفر در آن ساکن بوده‌اند. با این حال، در سال ۲۰۱۷، برچسب شهر ارواح برای اوردوس کانگباشی اعتبار کمتری دارد. طبق گزارشی در سال ۲۰۱۷، جمعیت به ۱۵۳۰۰۰ نفر افزایش یافته است، ۴۷۵۰ کسب و کار در حال حاضر در حال فعالیت هستند و قیمت مسکن از پایان سال ۲۰۱۵ به‌طور متوسط تقریباً ۵۰ درصد افزایش یافته است. از ۴۰۰۰۰ آپارتمانی که از سال ۲۰۰۴ در منطقه جدید ساخته شده است، تنها ۵۰۰ آپارتمان هنوز در بازار موجود است.

منتقدان استدلال می‌کنند که برنامه ملی مسکن اجتماعی به‌طور نامتناسبی به نفع جمعیت شهری است و نه تنها بسیاری از فقرای روستایی نمی‌توانند از پس هزینه‌های مسکن جدید در شهرها برآیند، بلکه دریافت گواهی ثبت خانوار (هوکو) را نیز دشوار می‌یابند. طرح‌های توسعه مسکن همچنین بر تمرکز بیکاری تأثیر می‌گذارد، زیرا پس از تکمیل توسعه مسکن، ممکن است کارگران اخراج شوند. به گفته پروفسور لین، مدیر سابق دفتر مدیریت مسکن و املاک چین، از سال ۲۰۰۸، پکن به‌طور متوسط ۱٫۴۱ نفر در هر اتاق در سراسر شهر داشت.

قیمت مسکن در چین ارتباط نزدیکی با بازده بالای سرمایه و تخصیص مجدد منابع دارد. قیمت مسکن در چین طی دهه گذشته، علیرغم نرخ بالای خانه‌های خالی و نرخ بالای بازگشت سرمایه، تقریباً دو برابر سریع‌تر از درآمد ملی رشد کرده است. حباب به این دلیل ایجاد می‌شود که بازده بالای سرمایه ناشی از تخصیص مجدد منابع در درازمدت پایدار نیست؛ بنابراین، انتظارات عقلایی از تقاضای قوی در آینده برای ذخایر جایگزین ارزش می‌تواند عوامل مولد فعلی را به سفته‌بازی در بازار مسکن ترغیب کند.

## منابع

رده:اسکان در چین
رده:اقتصاد چین