open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
داستان‌های تخیلی مذهبی

**داستان‌های تخیلی مذهبی** ()، روایتی است که توسط نویسنده به عنوان واقعیت ارائه می‌شود، اما توسط دیگران تخیلی تلقی می‌شود، هرچند با انگیزه نوع‌دوستانه تولید شده است. این اصطلاح گاهی به‌طور ضمنی برای نشان دادن این که نویسنده روایت عمداً خوانندگان را به دلایل خودخواهانه یا فریبکارانه گمراه می‌کند، استفاده می‌شود. این اصطلاح اغلب در زمینه‌های مذهبی استفاده می‌شود و گاهی به عباراتی در متون مذهبی اشاره دارد.

## نمونه‌ها
### بافت مذهبی
* تفسیرهای تاریخی-انتقادی کتاب مقدس عبری (یعنی کتاب مقدس عبری یا پروتستانتیسم عهد عتیق) اغلب بخش‌هایی از انجیل تنخ/یهودی را داستانی متدین می‌دانند، مانند فتوحات یوشع بن نون. و تاریخچه‌های تورات. کتاب دانیال همچنین به عنوان یک داستان تخیلی مذهبی با هدف تشویق یهودیان توصیف شده است.
* رویکردهای تاریخی-انتقادی به عهد جدید، گاهی داستان‌هایی مانند ولادت عیسی، سه مغ و دیگران را به عنوان داستان‌های تخیلی و پرهیزکارانه می‌بینند.
* رابطه بین جشن مدرن کریسمس و عیسی (شخصیت تاریخی) ولادت عیسی نیز به همین صورت توصیف شده است.

### سایر زمینه‌ها
* فردریک پایک برخی از تلاش‌های تقویت روحیه در طول رکود بزرگ را به عنوان داستان‌های مذهبی توصیف می‌کند.

## جستارهای وابسته
* اسطوره
* دروغ شریف

## منابع

رده:فریب‌کاری
رده:مسائل اخلاقی در دین
رده:مفهوم‌های فلسفی مذهبی
آمبولانس (ابهام‌زدایی)

**[[آمبولانس]]** یک وسیلهٔ نقلیهٔ پزشکی مجهز است که بیماران را به مراکز درمانی مانند بیمارستان‌ها منتقل می‌کند.

**آمبولانس** همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
* آمبولانس (فیلم ۱۹۹۰)
* آمبولانس (فیلم ۲۰۰۵)
* آمبولانس (فیلم ۲۰۲۲)
پرچم مرکب

[بندانگشتی|''برافراشته شدن پرچم مرکب''، عکسی از میکا پری. سرباز روی میله پرچم، کاپیتان [آبراهام عدن است.]]
**پرچم مرکب** (؛ *دگل هادیو*)، یک پرچم دست‌ساز اسرائیلی بود که در مارس ۱۹۴۹ در طول جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل به مناسبت تصرف ام رشراش برافراشته شد. نمایش این پرچم در جایی که بعدها شهر ایلات شد، دو ساعت بعد با ورود تیپ ۱ گولانی با یک پرچم رسمی جایگزین شد. برافراشته شدن پرچم مرکب به عنوان پایان جنگ و تولد اسرائیل در نظر گرفته می‌شود.

## تاریخچه
در ۵ مارس ۱۹۴۹، اسرائیل عملیات عوبدا، آخرین مانور نظامی جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل را آغاز کرد. در ۱۰ مارس، نیروهای دفاعی اسرائیل به سواحل دریای سرخ در ام رشراش، در غرب عقبه در منطقه ایلاتِ کتاب مقدس، رسیدند و آن را بدون نبرد تصرف کردند. تیپ ۱۲ نگب و تیپ ۱ گولانی در این عملیات شرکت کردند. یک پرچم موقت که از یک ورق سفید که با جوهر نوشته شده بود، ساخته شده بود، توسط کاپیتان (بعدها ژنرال) آبراهام عدن، فرمانده گروهان هشتمین گردان تیپ ۱۲ نگب، برافراشته شد.

این پرچمِ بداهه به دستور فرمانده تیپ ۱۲ نگب، ناحوم ساریگ، ساخته شد، زمانی که مشخص شد این تیپ پرچم اسرائیل را در اختیار ندارد. سربازان یک ورق پیدا کردند، دو نوار جوهری کشیدند و یک ستاره داوود را که از یک جعبه کمک‌های اولیه کنده شده بود، روی آن دوختند.

در ایلات، یک مجسمه برنزی اثر مجسمه‌ساز اسرائیلی، دانیل کفری یادبود این رویداد است که در ۲۸ فوریه ۱۹۹۶ رونمایی شد. این مکان تاریخی پیش از این در ۱۹ ژانویه ۱۹۹۴ به عنوان میراث ملی اعلام شده بود. عکس برافراشتن پرچم مرکب، که توسط سرباز میشا پری گرفته شده است، شباهت زیادی به عکس آمریکایی «*[[برافراشتن پرچم در ایوو جیما]]*» در سال ۱۹۴۵ دارد.

## نگارخانه

پرونده:Flag_of_Israel_(1948).svg|جایگزین=Digitised rendition of the Ink Flag| نمایش دیجیتالی پرچم مرکب
پرونده:Degel_HaDyo_-_sculpture.jpg|جایگزین=Commemorative sculpture by Daniel Kafri| مجسمه یادبود اثر دنیل کافری
پرونده:רשרש4.jpg|جایگزین=Close-up of the statue's representation of Avraham Adan, the man on the pole| نمای نزدیک از تصویر مجسمه از آبراهام عدن، مرد روی تیرک


## منابع

## پیوند به بیرون

* سخنرانی نخست‌وزیر آریل شارون در روز ایلات - ۵۶ سال پس از برافراشتن پرچم مرکب، ۲۰ مارس ۲۰۰۵

رده:اسرائیل در ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:پرچم‌ها در هنر
رده:پرچم‌های اسرائیل
رده:پرچم‌های معرفی‌شده‌های ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل
رده:عکس‌های جنگ
رده:عکس‌های سیاه‌وسفید
رده:مرکب‌ها
رده:هنر در ۱۹۴۹ (میلادی)
سانی سانکاری تولسی کوماری

***سانی سانکاری تولسی کوماری***  فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۵ و به کارگردانی ششانک کیتان است. در این فیلم بازیگرانی همچون وارون دهاوان، جانوی کاپور، سانیا مالهوترا، روحیت صراف، پراژکتا کولی و مانیش پال ایفای نقش کرده‌اند.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* 
*
صادق خان قاجار

**صادق خان ازل‌الدین قاجار** فرمانده نظامی عباس میرزا ولیعهد ایران در دوره قاجار بود. او با درجه *[[سرهنگ (درجه)|سرهنگی]]* در نبرد قره باغ در بهار و تابستان ۱۸۰۵ شرکت و در نبرد شوشا در سال ۱۸۰۵ سواره نظام را رهبری کرد که طی آن مجروح شد.

صادق خان سپس به عنوان فرمانده نظام جدید منصوب شد، پروژه‌ای که در صدد ساخت ارتشی به‌روز و قادر به جنگ در ایران بود.  صادق خان همچنین در جریان حمله ایران به قطیف فرماندهی لشکر ایران را بر عهده داشت. وی سرانجام در سال ۱۸۱۳ در جریان محاصره لنکران کشته شد.

## منابع

## منابع

* 
* 

رده:افراد در ایران قاجاری
رده:افراد در جنگ‌های ایران و روسیه
رده:ایل قاجار
نظام جدید

[بندانگشتی|300x300پیکسل|[نقاشی رنگ روغن که بازدید فتحعلی‌شاه و عباس میرزا از ارتش را نشان می‌دهد، مربوط به ۱۸۱۵/۱۶]]
***نظام جدید*** پروژه‌ای بود که توسط عباس میرزا ولیعهد ایران برای ایجاد یک ارتش امروزی که قادر به جنگیدن در یک محیط مدرن باشد، آغاز شد.   نام و اصلاحات نظامی این پروژه شبیه اصلاحات نظام جدید عثمانی بود که توسط سلطان سلیم سوم عثمانی انجام شد. 

عباس میرزا ابتدا اسیران جنگی و فراریان روسی را برای آموزش‌های عملی به کار گرفت.  سامسون ماکینتسف، فرمانده‌ای در ارتش عباس میرزا که به درجه ژنرالی رسید، مشهورترین این نیروهای روسی بود.  این رویکرد استخدام مربیان خارجی زمانی تقویت شد که نیروهای غیرقابل اعتمادی که در فرانسه جنگیده بودند، در طول جنگ ائتلاف ششم در اروپا به جبهه قفقاز اعزام شدند. در سال ۱۸۱۹، یک هنگ ۸۰۰ نفره از فراریان روسی تشکیل شد. در سال ۱۸۰۷ مربیان فرانسوی در تبریز شروع به کار کردند، اما پس از قطع روابط ایران با فرانسه، افسران بریتانیایی اکثریت کادر آموزشی را تشکیل می‌دادند.  ایده‌ها و رویه‌های اداری جدید با اصلاحات *نظام* معرفی شدند. سربازان *نظام* شروع به پوشیدن یونیفرم کردند که در ابتدا به رنگی شبیه سبز روسی بود و سپس به آبی فرانسوی تبدیل شد.  از آنجایی که یونیفرم جدید شبیه لباس غیرمسلمانان بود و با لباس اسلامی مغایرت داشت، روحانیون سنت‌گرا در ابتدا با آن مخالفت کردند. با این حال، حکومت توانست آن‌ها را متقاعد کند که این امر برای دفاع از مناطق مسلمان‌نشین ضروری است.  عنوان *سرباز* (کسی که حاضر است سر خود را فدا کند) که هنوز هم در ارتش ایران امروز استفاده می‌شود، به سربازان داده شد. 

برادران حسود عباس میرزا، به ویژه محمدعلی میرزا دولتشاه، و همچنین اعضای سنتی دربار، عباس میرزا و میرزا بزرگ قائم مقام را به دلیل ایده‌هایشان در مورد اصلاحات نظامی مبتنی بر الگوی اروپایی مورد انتقاد قرار دادند. حتی اتهاماتی مبنی بر مسیحی بودن میرزا بزرگ، که نیروی محرکه اصلی این اصلاحات بود، وارد شد. 

## پانویس

## منابع

* 
* 

رده:اصلاح‌طلبی در ایران
رده:تاریخ نظامی قاجاریان
حمله ایران به قطیف

**حمله ایران به قطیف** یا **جنگ ایران قاجاری و وهابی‌ها** رویدادی بود که در سال ۱۸۰۹ لشکر ایران قاجاری اقدام به سرکوب وهابی‌ها در قطیف کرد.

## پیش‌زمینه
جنبش وهابیت از زمان پیدایش خود از دو طریق در خاورمیانه گسترش یافت: مبارزه و تبلیغ. با گسترش روزافزون وهابیت، کشورهای منطقه از جمله ایران بیم از گسترش آن در مرزهای خود داشتند. همچنین با غارت کربلا توسط وهابی‌ها و سه بار محاصره نجف توسط آنان، ایرانیان در صدد انتقام از آن‌ها بودند. بنابراین، والی فارس حسینعلی میرزا به صادق خان قاجار دستور داد تا حملات خود را علیه وهابیان قطیف آغاز کند.

## حمله
صادق خان با لشکری بزرگ در اطراف بحرین و قطیف به مقابله با وهابیان پرداخت. و با پیشروی ارتش، وهابیان متوجه شکست خود شدند. نیروهای قاجار آذوقه، صندوق‌ها و ثروت وهابیان را غارت کردند و صادق خان با سواران خود به پیروزی رسید و تمام لشکر وهابیان را طعمه شمشیر کرد.

## پیامدها
پس از حمله، شایعاتی مبنی بر مرگ سعود بن عبدالعزیز پخش شد که همزمان با ورود ارتش قاجار به شبه‌جزیره عربستان بود. پس از شکست وهابی‌ها در قطیف، نشانه‌های رضایت عثمانی پدیدار شد. گفته می‌شود که صادق خان در نبرد قطیف در تعقیب وهابی‌ها در سال ۱۸۱۰ شکست خورد، اما او تسلیم نشد و به سمت عمان حرکت کرد. سپس به سمت درعیه پیشروی کرد و در آنجا ارتش وهابی‌ها به رهبری محمد بن سیف و سیف بن مالک را شکست داد و فرماندهان آنان پس از حمله زخمی شدند.

## جستارهای وابسته
* جنگ عثمانی و وهابی‌ها
* یورش‌های وهابی‌ها به نجف
* محاصره درعیه
* غارت کربلا توسط وهابیون

## پانویس

رده:ایران در سده ۱۹ (میلادی)
رده:جنگ‌های عمان
رده:درگیری‌ها در ۱۸۰۹ (میلادی)
رده:عربستان سعودی در سده ۱۹ (میلادی)
رده:جنگ‌های قاجاریان
یورش‌های وهابی‌ها به نجف

**یورش وهابی‌ها به نجف** (عربی: الغارات الوهابیه علی النجف) مجموعه‌ای از لشکرکشی‌های وهابیون به نجف، شهر مقدس شیعیان بود که با هدف گسترش امارت درعیه و جنبش وهابیت انجام شد. این لشکرکشی‌ها علیه شیعیان و همچنین با هدف تخریب زیارتگاه‌هایی بود که وهابیان آن‌ها را *[[بدعت در اسلام|بدعت]]* می‌دانستند.

لشکرکشی‌های وهابیون به نجف در اوایل قرن نوزدهم آغاز شد و طی آن نجف سه دوره توسط وهابی‌ها محاصره شد که هر سه بار با عقب‌نشینی وهابی‌ها همراه بود.

این حملات پیامدهای قابل توجهی داشت، به طوری که فردی از شیعیان به درعیه سفر کرد و عبدالعزیز بن محمد آل سعود را به انتقام حملات به نجف و کربلا ترور کرد و چند سال پس از آن لشکری از ایران قاجار با حمله به قطیف اقدام به سرکوب وهابیان کرد. حملات به نجف و کربلا تا سال ۱۸۱۱ ادامه یافت.

## جستارهای وابسته
* غارت کربلا توسط وهابیون
* تخریب بقیع

## منابع

رده:جنگ‌های قاجاریان
رده:درگیری‌ها در ۱۸۰۱ (میلادی)
رده:درگیری‌ها در ۱۸۰۲ (میلادی)
رده:درگیری‌ها در ۱۸۰۳ (میلادی)
رده:درگیری‌ها در ۱۸۰۴ (میلادی)
رده:درگیری‌ها در ۱۸۰۵ (میلادی)
رده:درگیری‌ها در ۱۸۰۶ (میلادی)
رده:عراق در سده ۱۹ (میلادی)
رده:نجف
متئو برتینی

**مَتِئو بِرِتینی** (به ایتالیایی: Matteo Berrettini؛ تلفظ: [matˈtɛːo berretˈtiːni]؛ متولد ۱۲ آوریل ۱۹۹۶) تنیسور حرفه‌ای اهل ایتالیا است. او توسط انجمن تنیس حرفه‌ای‌ها (ATP) در ژانویه ۲۰۲۲ به رتبه ۶ جهان در بخش انفرادی و در ژوئیه ۲۰۱۹ به رتبه ۱۰۵ جهان در بخش دونفره دست یافته است. برتینی ده عنوان قهرمانی انفرادی تور ATP و دو عنوان قهرمانی دوبل را کسب کرده است و با رسیدن به فینال انفرادی مسابقات قهرمانی ویمبلدون ۲۰۲۱ بهترین عملکرد خود را در مسابقات اصلی به نمایش گذاشت. او اولین مرد متولد دهه ۱۹۹۰ و اولین مرد ایتالیایی است که در هر چهار تورنمنت اصلی به مرحله یک چهارم نهایی یا بالاتر رسیده است. برتینی بخشی از تیم جام دیویس ایتالیا بود که در سال ۲۰۲۴ تاج قهرمانی را به دست آورد و در تمام مسابقات خود شکست‌ناپذیر ماند.

## زندگی شخصی
برتینی در رم از لوکا برتینی و کلودیا بیگو متولد شد. برتینی یک برادر کوچکتر به نام جاکوپو دارد که او نیز تنیسور است. برتینی از به واسطه مادربزرگ مادری‌اش لوسیا فُگاسا، متولد ریودوژانیرو، تا حدودی اصالت برزیلی دارد.

### حضور در تلویزیون و فیلم
برتینی در سریال مستند تنیس «امتیاز بریک (*[[:en:Break_Point_(2023_TV_series)|Break Point]]*)» که در ۱۳ ژانویه ۲۰۲۳ از نتفلیکس پخش شد، حضور دارد او همچنین در فیلم مستند *«فدرر: دوازده روز پایانی»* دربارهٔ آخرین تورنمنت راجر فدرر، جام لیور ۲۰۲۲، حضور دارد.

## منابع
رده:افراد ایتالیایی برزیلی‌تبار
رده:افراد زنده
رده:تنیس‌بازان اهل رم
رده:تنیس‌بازان مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۹۶ (میلادی)
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل ایتالیا در موناکو
دیوان حافظ (نسخه ۸۰۳ قمری)

### نسخهٔ خطی دیوان حافظ مورخ ۸۰۳ ه‍.ق (تاشکند)
یکی از کهن‌ترین نسخه‌های خطی شناخته‌شدهٔ دیوان حافظ، نسخه‌ای است که در سال ۸۰۳ هجری قمری (تنها ۱۱ سال پس از درگذشت حافظ در ۷۹۲ ه‍.ق) کتابت شده و هم‌اکنون با شمارهٔ ثبت ۱۲۷۷۰ در کتابخانهٔ ابوریحان بیرونی (مرکز استنساخ و مطالعات شرقی آکادمی علوم جمهوری ازبکستان) در تاشکند نگهداری می‌شود.

کاتب این نسخه برهان‌الدین بن غیاث‌الدین کرمانی است و نسخه ظاهراً برای امیر مجدالدین تهیه شده است. این نسخه فاقد مقدمهٔ منثور معروف محمد گلندام است و از این‌رو به نظر می‌رسد مستقل از کار جامع دیوان حافظ تدوین شده باشد. نسخه خطی قدیمی تر از این دیوان دیوان حافظ (نسخه 801 قمری) این مقدمه را دارد.
این دیوان نیز مانند نسخه 801، به ترتیب الفبایی حروف پایان قافیه و ردیف (استیفای سیاقت) نگاشته شده است. هرچند که چند غزل نیز از حروف قافیه مختلف در صفحات پایانی کتاب افزوده شده است.

این نسخه شامل ۴۹۳ غزل (۴۵۳ غزل کامل + ۴۰ غزل ناتمام)، ۴ قصیده، ۱ ترجیع‌بند، ۳۲ قطعه، ۲۳ رباعی و چند مثنوی ناتمام است. از نظر ترتیب اشعار نیز با نسخه‌های دههٔ ۸۱۰–۸۲۰ ه‍.ق هم‌خوانی بسیار زیادی دارد و از مهم‌ترین مبانی تصحیح انتقادی دیوان حافظ به‌شمار می‌رود.

در سال ۱۳۷۹ شمسی، سید محمدصادق سجادی و علی بهرامیان این نسخه را به‌طور کامل تصحیح و با عنوان *دیوان حافظ: بر اساس نسخهٔ نویافتهٔ بسیار کهن* منتشر کردند. تا پیش از کشف نسخهٔ مورخ ۸۰۱ ه‍.ق (در ترکیه)، این نسخه کهن‌ترین نسخهٔ شناخته‌شدهٔ دیوان حافظ بود.

این نسخه خطی همچنین به‌عنوان یکی از منابع اصلی در تصحیح جدید *دیوان حافظ بر پایهٔ نسخهٔ خطی سال ۸۰۱ ه‍.ق* به پیرایش و نگارش سهیل قاسمی (چاپ انتشارات بلم، آستارا، ۱۴۰۳) مورد استفاده قرار گرفته‌است. قاسمی در این کتاب، تمام اختلاف ضبط‌ها، ابیات اضافه بر متن نسخهٔ ۸۰۱ و نیز غزل‌هایی را که نسخهٔ ۸۰۳ افزون بر نسخهٔ ۸۰۱ دارد، به‌طور کامل آورده و با آن‌ها مقابله کرده‌است.

## منابع
{{منابع
روابط ازبکستان و مالزی

**روابط ازبکستان و مالزی**، به روابط خارجی بین دو کشور ازبکستان و مالزی اشاره دارد. مالزی در تاشکند سفارت دارد و ازبکستان در امپانگ، سلانگور سفارت دارد. هر دو کشور روابط خوبی دارند.

## تاریخچه
روابط دیپلماتیک دوجانبه در سال ۱۹۹۲ برقرار شد و مالزی در سال ۱۹۹۳ سفارت خود را در تاشکند افتتاح کرد. از سال ۱۹۹۲، اسلام کریموف، رئیس‌جمهور ازبکستان، چندین سفر به کشورهای جنوب شرق آسیا مانند مالزی و اندونزی داشته است که بخشی از طولانی‌ترین سفر خارجی او بودند.

## روابط اقتصادی
هر دو کشور در حال توسعه روابط در زمینه‌های همکاری اقتصادی و سرمایه‌گذاری، نفت و گاز، آموزش و گردشگری هستند. بسیاری از سرمایه‌گذاران مالزیایی نیز در ازبکستان شروع به تجارت کرده‌اند. در سال ۲۰۱۲، پس از ۲۰ سال روابط دوستانه بین دو کشور، *انجمن دوستی مالزی و ازبکستان* تأسیس شد. این انجمن همچنین پروژه‌های مشترکی را در زمینه گردشگری آموزشی، گردشگری عکس، تبادل دانشجو، رسانه‌های جمعی و فناوری اطلاعات و ارتباطات ایجاد کرده است. در سال ۲۰۱۱، بسیاری از پروژه‌های مشترک در ازبکستان، به ویژه در صنعت نفت و گاز، تولید منسوجات، مبلمان و محصولات الکتریکی، اجرا می‌شوند. ازبکستان همچنین مشتاق است که در صنعت گردشگری از مالزی بیاموزد.

## برای مطالعهٔ بیشتر
* ازبکستان و مالزی بیستمین سالگرد روابط دیپلماتیک خود را جشن گرفتند
* تقویت روابط بین ازبکستان و مالزی، 

## منابع


رده:روابط دوجانبه ازبکستان
رده:روابط دوجانبه مالزی
کمون‌های دپارتمان ان

بندانگشتی|left|200px |کمون ان در فرانسه 
این مقاله فهرست ۳۹۱ کمون واقع در دپارتمان ان در کشور فرانسه است. 

## فهرست کمون‌ها

## منابع

* مشارکت‌کنندگان «Communes of the Ain department» در ویکی‌پدیای انگلیسی

ان
*
روابط ازبکستان و لتونی

**روابط ازبکستان و لتونی**، روابط دوجانبه بین ازبکستان و لتونی است. روابط دیپلماتیک بین دو کشور در ۳ نوامبر ۱۹۹۲ برقرار شد. هر دو کشور از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۹۱ جمهوری سوسیالیستی شوروی سابق بودند. لتونی سفارتی در تاشکند دارد که در تاجیکستان و ترکمنستان نیز معتبر است، و در آن استونی برای ازبک‌ها ویزا صادر می‌کند، و ازبکستان سفارتی در ریگا دارد که در لیتوانی نیز معتبر است. هر دو کشور عضو کامل سازمان امنیت و همکاری اروپا هستند.
بندانگشتی|250x250پیکسل|دیدار اسلام کریم اف رئیس‌جمهور ازبکستان با والدیس دومبروسکیس نخست‌وزیر لتونی. ریگا، ۱۷ اکتبر ۲۰۱۳

## تاریخچه
ازبکستان یکی از شرکای اصلی همکاری لتونی در منطقه آسیای مرکزی است. لتونی، به عنوان یک کشور عضو اتحادیه اروپا، در کنار توسعه روابط دوجانبه، از روابط نزدیک‌تر اتحادیه اروپا با کشورهای منطقه آسیای مرکزی، از جمله اجرای استراتژی اتحادیه اروپا برای آسیای مرکزی، حمایت می‌کند.

لتونی و ازبکستان به‌طور سنتی روابط سیاسی و اقتصادی خوبی دارند. گفتگو بین این دو کشور در سال‌های اخیر به‌طور پیوسته در حال تکامل بوده و دیدارهای سطح بالا به‌طور منظم انجام می‌شود.

## بازدیدهای سطح بالا
[چپ|بندانگشتی|250x250پیکسل|رئیس‌جمهور لتونی [وایرا ویکه-فریبرگا با اسلام کریموف دیدار کرد.]]
**دیدارهای سطح بالا از ازبکستان به لتونی**
* رئیس‌جمهور اسلام کریموف (۱۹۹۵، ۲۰۰۴، ۲۰۱۳)

**دیدارهای سطح بالا از لتونی به ازبکستان**
* رئیس‌جمهور والدیس زاتلرس (۲۰۰۸)
* رئیس‌جمهور آندریس برزینچ (۲۰۱۴)

## جستارهای وابسته

## منابع


رده:روابط دوجانبه ازبکستان
رده:روابط دوجانبه لتونی
سویما غنی‌یوا

**سویما غنی‌یوا** (۱۹۳۲–۲۰۱۸) محقق ادبی شوروی و ازبک، استاد دانشگاه و قهرمان ازبکستان (۲۰۱۵) بود.

## اوایل زندگی و تحصیلات
سویما غنی‌یوا در تاشکند در خانواده‌ای کارگر متولد شد. او به مطالعه ادبیات کلاسیک ازبک پرداخت. غنی‌یوا از دانشکده شرق‌شناسی دانشگاه دولتی آسیای مرکزی (۱۹۵۲) و تحصیلات تکمیلی خود را در دانشگاه دولتی لنینگراد (۱۹۵۳–۱۹۵۶) فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۵۶، غنی‌یوا از پایان‌نامه خود در مورد آثار علی‌شیر نوایی دفاع کرد.

## شغل
در سال ۱۹۵۶، غنی‌یوا به عنوان محقق جوان در مؤسسه زبان و ادبیات آکادمی علوم ازبکستان مشغول به کار شد. پس از آن، او دبیر علمی مؤسسه زبان و ادبیات آکادمی علوم ازبکستان، رئیس کنسرواتوار دولتی تاشکند و استاد مؤسسه دولتی مطالعات شرقی تاشکند بود.

غنی‌یوا اثر علی‌شیر نوایی *مناجات* را که سال‌ها برای علم ناشناخته مانده بود، پیدا و منتشر کرد.

غنی‌یوا نویسندهٔ تحقیقات بنیادی در مورد ادبیات کلاسیک ازبک و نقش آن در فرهنگ جهانی، و نویسندهٔ ۱۴ تک‌نگاری، بیش از ۳۵۰ مقالهٔ علمی و نظری و بیش از ۲۰ کتاب راهنمای آموزشی است.

## آثار
* «زندگی و آثار علی‌شیر نوایی»
* «ایده‌های اومانیسم در آثار علی‌شیر نوایی»
* «انگیزه‌های اشراف در غزال‌های نوایی»
* «عهدنامه نوایی»
* «خودنوشت نوایی»

## جوایز
غنی‌یوا برنده جایزه دولتی جمهوری ازبکستان است که به او نشان‌های الیورت خورماتی (۱۹۹۹) و نشان لیاقت برجسته (۲۰۰۸) اهدا شده است. در سال ۲۰۱۵ به او عنوان قهرمان ازبکستان اعطا شد.

## بزرگداشت
فیلم مستند «راه» به فعالیت‌های علمی و زندگی خلاقانه سویما غنی‌یوا اختصاص دارد.

## منابع

رده:اهالی تاشکند
رده:درگذشتگان ۲۰۱۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۳۲ (میلادی)
شیرزاد تاشماتوف

**شرزاد تاشماتوف** (ازبکی؛ تاشماتوف شرزاد ریکسیباویچ متولد ۵ ژوئن ۱۹۷۹، تاشکند، ازبکستان) یک مقام ورزشی ازبکستان است. او در حال حاضر به عنوان نایب رئیس کمیته ملی المپیک ازبکستان و رئیس انجمن تکواندو ازبکستان فعالیت می‌کند.

## زندگی‌نامه
شیرزاد تاشماتوف در ۵ ژوئن ۱۹۷۹ در تاشکند، ازبکستان متولد شد. دوران حرفه‌ای او شامل ورزش‌های رزمی مختلفی از جمله موی تای، بوکس، تکواندو و هنرهای رزمی ترکیبی (MMA) بوده است.

## شغل
### نقش‌ها در فدراسیون‌های ورزشی
از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴، شیرزاد تاشماتوف به عنوان معاون رئیس و بعداً به عنوان رئیس انجمن موی تای ازبکستان خدمت کرد. در سال‌های ۲۰۱۳–۲۰۱۴، او سمت معاون رئیس مرکز توسعه هنرهای رزمی شرقی را بر عهده داشت. بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹، او معاون اول رئیس فدراسیون بوکس ازبکستان بود. از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹، تاشماتوف عضو کمیته اجرایی انجمن بین‌المللی بوکس (AIBA) بود و همزمان به عنوان نایب رئیس کنفدراسیون بوکس آسیا خدمت می‌کرد. از سال ۲۰۱۹، او رئیس انجمن تکواندو WT ازبکستان بوده است، تیم ملی را به دستاوردهای متعددی رسانده است. او همچنین به عنوان معاون رئیس فدراسیون هنرهای رزمی ترکیبی ازبکستان فعالیت داشته و از گسترش و تنظیم آن حمایت کرده است.

### کمیته ملی المپیک
* «او در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۰ به عنوان نایب رئیس کمیته ملی المپیک ازبکستان منصوب شد.

## جوایز
شیرزاد تاشماتوف به خاطر مشارکت‌هایش در توسعه ورزش و نمایندگی بین‌المللی ازبکستان، جوایز ملی دریافت کرده است:
* نشان افتخار کارگری (مهنت شهرتی) - توسط رئیس‌جمهور ازبکستان به پاس خدماتش در ترویج ورزش و مشارکت عمومی اعطا می‌شود.
* نشان دوستی (داستلیک **)** - برای تقویت روابط ورزشی بین‌المللی و بهبود تصویر ازبکستان در خارج از کشور.
* نشان «فیدوکورونا زیزماتلاری اوچون» (*به پاس خدمات ایثارگرانه*) - در سال ۲۰۲۴ به خاطر سهم استثنایی او در ارتقای جنبش المپیک در ازبکستان، ترویج فرهنگ و ورزش بدنی و تضمین دستاوردهای تاریخی این کشور در سی و سومین دوره بازی‌های المپیک تابستانی در پاریس، فرانسه اعطا شد.

## جستارهای وابسته
* کمیته ملی المپیک جمهوری ازبکستان
* ازبکستان در بازی‌های المپیک

## منابع

رده:افراد زنده
رده:اهالی تاشکند
رده:زادگان ۱۹۷۹ (میلادی)
رده:ورزشکاران اهل تاشکند
گالینا ملنیکووا

**گالینا ملنیکووا** (متولد ۲۳ دسامبر ۱۹۳۶) گوینده تلویزیون ازبکستان است. او از سال ۱۹۵۶ در تلویزیون کار می‌کند. سال‌های زیادی مجری برنامه «آهبوروت» و همچنین مجری مراسم و جشن‌ها بوده است. او هنرمند مردمی ازبکستان است.

## زندگینامه و مسیر شغلی
گالینا ملنیکووا در ۲۳ دسامبر ۱۹۳۶ در تاشکند متولد شد. در سال ۱۹۶۱، او از مؤسسه آموزشی زبان‌های خارجی فارغ‌التحصیل شد.

در ۲۶ دسامبر ۱۹۵۶، در سن ۲۰ سالگی، ملنیکووا اولین حضور زنده خود را در شرکت تلویزیون و رادیو جمهوری‌خواه انجام داد. به مدت ۵۵ سال، او در کارکنان شرکت تلویزیون و رادیو کار کرد، میزبان برنامه اطلاعاتی «آهبوروت» بود، مجری جشنواره‌ها بود، با مایا پلیستسکایا، سپس ادیتا پیکها، گالینا ویشنوسکایا، شوستاکوویچ، خاچاتوریان، گنریخ بورویک، هنرمندان تئاتر «ساورمننیک» و بازیگران فیلم: لیا آخدژاکووا، لیودمیلا کاساتکینا، اولگ کواشا، اولگ یفرموف مصاحبه کرد.

گالینا ویتالیونا در آغاز تلویزیون ازبکستان بود، میزبان بسیاری از برنامه‌های محبوب بود، مهم‌ترین اسناد رسمی و تبریک سال نو را از صفحه تلویزیون ازبکستان در دوره استقلال برای مردم می‌خواند. او با بسیاری از چهره‌های شوروی مصاحبه کرد و حتی با خود یوری لویتان نیز ملاقات کرد.

او سال‌ها نماینده هنر و ادبیات ازبکستان در مسکو بود - او میزبان کنسرت‌هایی با حضور هنرمندان ازبکستانی در کاخ کنگره‌های کرملین، در شهر ستارگان، بود. با وجود دعوت‌های مکرر برای کار در مسکو، او همچنان در تلویزیون ازبکستان کار می‌کرد. سال‌ها، او مجری برنامه اطلاعاتی "آهبوروت" بود که اکنون "ازبکستان-۲۴" نامیده می‌شود. گالینا ملنیکووا در سال ۱۹۷۵ عنوان «هنرمند افتخاری جمهوری شوروی ازبکستان» را دریافت کرد، نشان‌های «دوستلیک» (۱۹۹۶)، «فیدوکورونا خیزمتلار اوچون (۲۰۱۴)، نشان «دوستی» (روسیه، ۲۰۱۷)، مدال‌های ای اس پوشکین (روسیه)، «محنت فخریسی» درجه ۱ (۲۰۱۹)، مفتخر به دریافت جایزه ملی «اولتین کلام» شد. در سال ۲۰۱۶، عنوان «هنرمند مردمی ازبکستان» به او اعطا شد.

گالینا ملنیکووا از سال ۱۹۹۰ عضو هیئت امنای «مهرجون» بوده و ماراتن‌های خلاقیت کودکان را برای دانش‌آموزان پرورشگاه‌ها و مدارس شبانه‌روزی برگزار می‌کند، یتیمان را با زندگی اجتماعی تطبیق می‌دهد و توانایی‌های خلاقانه آنها را توسعه می‌دهد. به خاطر فعالیت‌های خیریه‌اش، به گالینا ملنیکووا جایزه عالی مسیحی - مدال نشان سنت نیکلاس، اسقف اعظم میرا، معجزه‌گر برای شایستگی در امور خیریه - اهدا شد. این جایزه توسط متروپولیتن تاشکند و آسیای میانه، ویکنتی، اهدا شد.

در سال ۲۰۲۰، کتابی دربارهٔ ملنیکووا با عنوان «گالینا ملنیکووا. نماد زنده دوران» منتشر شد. مراسم رونمایی از این کتاب در کتابخانه ملی ازبکستان به نام علیشیر ناوی برگزار شد.

در روز هشتادمین سالگرد تولدش، ۲۳ دسامبر ۲۰۱۶، گالینا ملنیکووا عنوان «هنرمند مردمی ازبکستان» را دریافت کرد. این عنوان با فرمان رئیس‌جمهور ازبکستان، شوکت میرضیایف، اعطا شد:

در تاریخ ۲۸ نوامبر ۲۰۱۷، ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، فرمانی مبنی بر اعطای «نشان دوستی» به گالینا ملنیکووا، هنرمند مردمی ازبکستان، گوینده تلویزیون ملی و عضو هیئت امنای بنیاد خیریه «مهرجان» صادر کرد. در متن این فرمان آمده است که ملنیکووا این جایزه را به دلیل شایستگی‌هایش در تقویت دوستی و همکاری بین مردم روسیه و ازبکستان دریافت کرده است.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:اهالی تاشکند
رده:زادگان ۱۹۳۶ (میلادی)
رده:شخصیت‌های تلویزیونی اهل ازبکستان
رده:هنرمند مردمی ازبکستان
رده:هنرمندان شایسته
حاجوتی مینهاتی

**حاجوتی مینهاتی** ("زندگی زحمتکش")، بعدها **** («ادبیات شوروی»)، یک مجله ادبی و اجتماعی-سیاسی یهودی-بخارایی بود که از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۴۱ در تاشکند در جمهوری شوروی سوسیالیستی ازبکستان منتشر می‌شد این نشریه ارگان بخش بخارایی-یهودی  بود. (وابسته به اتحادیه نویسندگان شوروی در سطح جمهوری). سردبیران آن آرون سعیدوف، مناشه امینوف و یوناتان کورایف بودند.

## تأسیس یک مجله ادبی بخارایی-یهودی در شوروی
*«آجوتی میناتی»* در سال ۱۹۳۱ تأسیس شد. این مجله از ضمیمه ادبی روزنامه *[[باجروقی مینات|«باجروقی مینات»]]* («پرچم کار») بیرون آمد. در ابتدا *«آجوتی میناتی»* در ۲۵۰۰ نسخه چاپ می‌شد، اما تا سال ۱۹۳۳ تیراژ آن به ۵۰۰۰ نسخه در هر شماره افزایش یافت. شماره‌های *«آجوتی میناتی»* چندین ده صفحه بودند. شامل اشعار و داستان‌های کوتاه نویسندگان یهودی بخارایی بود. [۲] همچنین ترجمه متون نویسندگان روسی مانند الکساندر پوشکین و ماکسیم گورکی را در بر می‌گرفت. *«آجوتی میناتی»* به همراه صفحه ادبی *«آجوتی مینات»* به مهم‌ترین بستر انتشار ادبیات بخارایی-یهودی تبدیل شد. مربیان برجسته در تولید این مجله شرکت کردند.

## بررسی زبان ۱۹۳۱
در سال ۱۹۳۱، *آتاجوتی میناتی* از خوانندگان خواست تا نظرات خود را در مورد زبان مورد استفاده در مجله ارائه دهند. ۷۸۵ پاسخ کتبی از سراسر آسیای میانه، از مکان‌هایی مانند سمرقند، بخارا، خوقند، نمنگان، اندیجان و کرمانه ارسال شد. حدود دو سوم از پاسخ‌دهندگان اظهار داشتند که زبان را رضایت‌بخش می‌دانند، در حالی که اقلیتی استدلال می‌کردند که استفاده از کلمات جدید، فهم متون را دشوار می‌کند.

## سیریلیزاسیون و بسته شدن
در سال ۱۹۳۵ نام این نشریه به *Adabijoti Soveti* تغییر یافت. به عنوان بخشی از اصلاحات سیریلیکاسیون در اتحاد جماهیر شوروی در اواخر دهه ۱۹۳۰، نگارش زبان یهودی-بخارایی در سال ۱۹۳۹ از لاتین به خط سیریلیک تغییر یافت با این حال، در این مرحله روزنامه اصلی (*Bajroqi Miⱨnat*) و مدارس یهودی-بخارایی قبلاً تعطیل شده بودند. *Adabijoti Soveti* تنها نشریه باقی مانده برای اجرای تغییر به خط سیریلیک شد. اولین شماره *Adabijoti Soveti* به خط سیریلیک، شماره ۱۱ بود که در نوامبر ۱۹۴۰ منتشر شد. آخرین شماره شناخته شده *Adabijoti Soveti* در ماه مه ۱۹۴۱ منتشر شد. احتمالاً انتشار آن پس از حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی در آن سال متوقف شد.

## منابع
رده:نشریه‌های منحل‌شده در ۱۹۴۱ (میلادی)
رده:نشریه‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۳۱ (میلادی)
مدرسه شریف مزاری

**مدرسه مزاری شریف** یک بنای معماری در شهر خیوه در استان خوارزم جمهوری ازبکستان است. در حال حاضر، این مدرسه در خیابان پهلوان محمود، خانه ۲۰ واقع شده است. این مدرسه در سال ۱۸۸۲ به دستور محمد رحیم خان دوم (فیروز) و با بودجه پسرش و حاکم داش‌اغوز - ایسو تورا - توسط استاد قلندر کوچیم ساخته شده است.

مدرسه مزاری شریف در تاریخ ۴ اکتبر ۲۰۱۹ با مصوبه هیئت وزیران جمهوری ازبکستان در فهرست ملی میراث فرهنگی غیرمنقول قرار گرفت و تحت حمایت دولت قرار گرفت. در حال حاضر، بر اساس حق مدیریت عملیاتی موزه-ذخیره‌گاه دولتی ایچان کالا، به عنوان دارایی دولتی در نظر گرفته می‌شود.

## تاریخچه
مدرسه مزاری شریف در ضلع جنوب شرقی مجموعه پهلوان محمود و در ضلع شرقی ورودی مقبره پهلوان محمود واقع شده است. این مدرسه در سال ۱۸۸۲ توسط محمد رحیم خان دوم، خان خیوه، با کمک استاد قلندر کوچیم خوارزمی ساخته شد. این مدرسه از ضلع شرقی در مجاورت مدرسه اوتاجونبوی قرار دارد. ورودی این بنای تاریخی در دیوار جنوبی آن قرار دارد و از طریق یک طاق بزرگ با یک گالری به حیاط منتهی می‌شود. فقط قسمت ورودی مدرسه با کاشی‌های سبز لعاب‌دار به سبک «بانتک» تزئین شده است. در و کنده‌کاری چوبی بالای آن به سبک «یوغ اوچ اویمکورلیگی» ساخته شده‌اند. حیاط (۱۱.۶x۶.۲ متر) از طریق یک درگاه با طاقچه گنبدی شکل قابل دسترسی است. در اطراف حیاط حجره‌هایی با گنبدهای طاق‌دار وجود دارد. هیچ اتاق جداگانه‌ای برای کلاس درس و مسجد در مدرسه مزاری شریف وجود ندارد.

افسانه‌های مختلفی در میان خیوان‌ها در مورد ساخت مدرسه وجود دارد.

طبق افسانه اول، مبتکر ساخت این مدرسه کوچک، هنگام بازگشت از حج در شهر مزار شریف افغانستان بیمار شد و نذر کرد که اگر به سلامت به وطن خود بازگردد، مدرسه‌ای به نام آن شهر بسازد. پس از وفای به عهد، مدرسه را ساخت و گفت: «مزار شریف من اینجاست» و خدا را شکر کرد. طبق اطلاعات حسن مراد قاری لفاسی، که شرح حال شاعران دوره خانات خیوه را نوشته است، تورا مرادتورا، که با تخلص مرادی شعر می‌سرود، در سن ۵۴ سالگی در سال ۱۹۰۶ درگذشت و در این مدرسه به خاک سپرده شد. تورا مرادتورا پسر عموی محمد رحیم خان دوم - فیروز - بود.

طبق افسانه دوم، پسر خان خیوه آن زمان - فیروز - ایسو تورا در سفر حج خود به مکه در استانبول بیمار شد. سپس اقوامش او را در تابوت گذاشتند و به حج بردند و بازگرداندند. پس از بازگشت به خیوه، او وقایعی را که برایش اتفاق افتاده بود برای پدرش تعریف کرد. محمد رحیم خان دوم (فیروز) به او گفت: «باید سختی‌های راه حج را تحمل کنی». پس از مدتی، ایسو تورا به توصیه پدرش، دوباره برای حج به مکه رفت. در راه بازگشت، دوباره در شهر مزار شریف در شمال افغانستان بیمار شد. پس از بازگشت به خیوه، ایسو تورا که ضعیف شده بود، مدرسه کوچکی به نام مزاری شریف برای اقوام خود ساخت.

سبک معماری این مدرسه (۲۸.۶x۱۵.۸ متر) یک طبقه است و نمای اصلی آن رو به جنوب است. ورودی آن با آجرهای لعاب‌دار سبز به سبک «بانتک» تزئین شده است. در و کنده‌کاری چوبی بالای آن به سبک «یوگ اوچ اویماکورلیگی» ساخته شده‌اند. حیاط (۱۱.۶x۶.۲ متر) از طریق ورودی با طاقچه گنبدی شکل قابل دسترسی است. در اطراف حیاط حجره‌هایی با گنبدهای طاق‌دار وجود دارد. در مدرسه مزاری شریف اتاق‌های جداگانه‌ای برای کلاس درس و مسجد وجود ندارد.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۸۸۲ (میلادی) در آسیا
رده:ساختمان‌ها و سازه‌های کامل‌شده در ۱۸۸۲ (میلادی)
رده:مدارس خیوه
روابط ازبکستان و اندونزی

**روابط ازبکستان و اندونزی**، رسماً در ۲۳ ژوئن ۱۹۹۲ برقرار شد. هر دو کشور به اهمیت پتانسیل یکدیگر پی برده‌اند؛ ازبکستان به اهمیت استراتژیک اندونزی، که بزرگ‌ترین جمعیت مسلمان جهان و بزرگ‌ترین اقتصاد جنوب شرق آسیا را در خود جای داده است، پی برده است در حالی که اندونزی اهمیت استراتژیک ازبکستان را به عنوان دروازه آسیای مرکزی، اقتصادی رو به رشد و همچنین بازاری بالقوه، به رسمیت می‌شناسد. اندونزی در تاشکند سفارت دارد، در حالی که ازبکستان در جاکارتا سفارت دارد. هر دو کشور دارای اکثریت جمعیت مسلمان هستند و هر دو عضو سازمان همکاری اسلامی هستند. هر دو کشور عضو جنبش عدم تعهد هستند.

## تاریخچه
روابط تاریخی اندونزی و ازبکستان پیش از استقلال ازبکستان آغاز شد. در سال ۱۹۶۱، سوکارنو، رئیس‌جمهور اندونزی، از مقبره محمد بخاری در سمرقند بازدید کرد. این درخواست ویژه توسط سوکارنو از نیکیتا خروشچف در جریان سفر رسمی او به اتحاد جماهیر شوروی مطرح شد.

در ۲۸ دسامبر ۱۹۹۱، اندونزی استقلال جمهوری ازبکستان را از اتحاد جماهیر شوروی منحل شده به رسمیت شناخت. روابط دیپلماتیک در ۲۳ ژوئن ۱۹۹۲ برقرار شد و توسط اسلام کریموف، رئیس‌جمهور ازبکستان، در جریان سفر رسمی خود به اندونزی امضا شد. در آوریل ۱۹۹۵، سوهارتو، رئیس‌جمهور اندونزی، از ازبکستان بازدید کرد. اندونزی در ماه مه ۱۹۹۴ سفارت خود را در تاشکند افتتاح کرد و دو سال بعد، در دسامبر ۱۹۹۶، سفارت ازبکستان در جاکارتا را افتتاح کرد.

## روابط اقتصادی
تجارت دوجانبه بین اندونزی و ازبکستان در محدوده ۱۰ تا ۳۰ میلیون دلار آمریکا است. این رقم در سال ۲۰۰۷، ۲۸٫۲۷ میلیون دلار آمریکا و در سال ۲۰۰۸، ۱۳٫۷۵ میلیون دلار آمریکا بود. صادرات ازبکستان به اندونزی شامل خدمات، تجهیزات الکتریکی، پنبه، پشم و نمد است. در حالی که صادرات اندونزی به ازبکستان شامل کاکائو، چای، تنباکو، روغن حیوانی و گیاهی، لاستیک، جعبه لاستیک، پارچه‌های نخی، تور بافته شده، توری، گلدوزی، روبان، تزئینات و سایر کالاهای کوچک است.

## فرهنگ
در سال ۲۰۰۱، مرکز مطالعات اندونزیایی در سمرقند تأسیس شد که سالانه بیش از ۲۰ دانشجو را آموزش می‌داد. زبان و فرهنگ اندونزیایی نیز در مؤسسه دولتی زبان‌های جهانی سمرقند تدریس می‌شود. تبادلات فرهنگی بین دو ملت اغلب برای ترویج روابط نزدیک‌تر صورت می‌گرفت. در اول ماه مه ۲۰۱۳، نمایش فرهنگی اندونزی و ازبکستان در سالن کنسرواتوار تاشکند به روی صحنه رفت که شامل رقص‌های اندونزیایی توسط رقصندگان ازبک و همچنین اجرای موسیقی ارکستر سوریا ویستا بود که آهنگ‌های اندونزیایی و ازبکستانی را نواخت.

## منابع

## پیوند به بیرون
* سفارت جمهوری اندونزی در تاشکند، ازبکستان
* سفارت ازبکستان در جاکارتا، اندونزی

رده:روابط دوجانبه ازبکستان
رده:روابط دوجانبه اندونزی
روابط آلمان و ازبکستان

**روابط آلمان و ازبکستان**، روابط دیپلماتیک بین جمهوری فدرال آلمان و جمهوری ازبکستان است. روابط دوجانبه زمانی آغاز شد که جمهوری فدرال آلمان استقلال جمهوری ازبکستان را در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۱ به رسمیت شناخت.

وزارت خارجه آلمان روابط دوجانبه را نزدیک و مبتنی بر اعتماد متقابل توصیف می‌کند. با این وجود، شرایط چارچوب دشواری برای تجارت و سرمایه‌گذاری وجود دارد و مسائل حقوق بشر نیز توسط طرف آلمانی مطرح می‌شود. فرودگاه ترمذ، واقع در ازبکستان، به عنوان یک پایگاه لجستیکی برای تأمین نیروهای آلمانی در افغانستان بسیار مهم بود. جمهوری ازبکستان اجازه استفاده از آن را به بوندس‌ور داد.

## تاریخچه
روابط فرهنگی بین دو کشور بسیار نزدیک است. از نظر تاریخی، اقلیتی از آلمانی‌ها در ازبکستان وجود داشته است. در اوایل دهه ۲۰۰۰، حدود ۱۰۰۰۰ آلمانی در ازبکستان باقی مانده بودند. یک توافقنامه فرهنگی بین دو کشور در سال ۱۹۹۳ امضا شد و از سال ۲۰۰۲ به اجرا درآمده است. وزارت امور خارجه آلمان این توافقنامه را برای همکاری فرهنگی تعیین‌کننده می‌داند. سازمان‌های واسطه فرهنگی آلمان مانند آژانس مرکزی مدارس خارج از کشور، انستیتو گوته، دی‌وی‌وی اینترنشنال، بنیاد کنراد آدناور و بنیاد فریدریش ابرت در ازبکستان فعال هستند. ارتباطات بین دو کشور در بخش آموزش عالی، مانند دانشگاه مارتین لوتر هاله-ویتنبرگ یا دانشگاه علوم کاربردی پوتسدام، حفظ شده است. مؤسسه گوته از یک اتاق مطالعه آلمانی در تاشکند و سمرقند و همچنین ارائه مطالب اطلاعاتی در فرغانه پشتیبانی می‌کند. تقاضای ویژه‌ای برای دوره‌های زبان وجود دارد.

در سال ۲۰۰۷، آلمان - که به‌طور گسترده به عنوان کشوری که به دنبال تأمین انرژی امن است، دیده می‌شد - با وجود عدم موفقیت ازبکستان در بهبود سابقه حقوق بشر خود، خواستار کاهش تحریم‌های اتحادیه اروپا علیه این کشور شد؛ پیش از این در سال ۲۰۰۶، آلمان تحریم‌های اتحادیه اروپا را لغو کرده بود تا به ارشدترین چهره آن زمان در فهرست افراد ممنوعه - وزیر کشور ذاکر آلماتوف - برای درمان سرطان اجازه ورود به کشور را بدهد.

در سال ۲۰۱۸، شوکت میرضیایف یک مقام آلمانی را به عنوان معاون وزیر نوآوری منصوب کرد. این انتصاب پس از مذاکرات با وزارت آموزش و تحقیقات فدرال آلمان صورت گرفت.

در سال ۲۰۲۴، هر دو کشور توافق‌نامه‌ای را امضا کردند که مهاجرت کارگران ماهر از ازبکستان را برای حمایت از اقتصاد آلمان و بازگشت برخی از مهاجران امکان‌پذیر می‌سازد.

## روابط تجاری
روابط اقتصادی فعال، از ویژگی‌های روابط دوجانبه است. طبق گزارش وزارت امور خارجه آلمان، آلمان به عنوان یک کشور تأمین‌کننده، در سال ۲۰۱۲ در رتبه ششم شرکای تجاری ازبکستان قرار گرفت و سهم ۳٫۸ درصدی از واردات این کشور را به خود اختصاص داد. مهم‌ترین صادرات آلمان ماشین‌آلات، وسایل نقلیه موتوری و قطعات وسایل نقلیه موتوری و دارو است. حجم تجارت دوجانبه در سال ۲۰۱۲ بالغ بر ۶۱۸ میلیون یورو بود.

## روابط دیپلماتیک
آلمان در تاشکند سفارت دارد. جمهوری ازبکستان در برلین سفارت دارد. یک کنسولگری عمومی از ازبکستان در فرانکفورت مستقر است.

دولت آلمان به‌طور فعال در روابط توسعه‌ای دوجانبه مشارکت دارد. بیش از ۱۹۲ میلیون یورو، مربوط به دوره بین سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰، توسط دولت آلمان در پروژه‌های توسعه‌ای همکاری فنی و مالی با ازبکستان هزینه شده است. حمایت از نوسازی بخش بهداشت ازبکستان و همچنین حمایت از توسعه اقتصادی پایدار، اجزای مهم روابط سیاست توسعه‌ای را تشکیل می‌دهند.

## منابع

رده:روابط دوجانبه آلمان
رده:روابط دوجانبه ازبکستان
مالی کوین

**مالی لاجندیک کوین** یک روان‌شناس و نویسنده ایرلندی است.

## پیشینه
کوین در ایرلند متولد شد. او دختر یک دیپلمات است.

او در دوران نوجوانی، پیش از آغاز تحصیلات کارشناسی، در مدرسه خارجی سئول واقع در سئول، کره جنوبی تحصیل نمود. بین سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲، کوین مدرک کارشناسی خود در رشته روان‌شناسی و همچنین مدرک کارشناسی ارشد خود را از کالج ترینیتی دوبلین دریافت کرد. در سال ۲۰۰۷، وی موفق به اخذ دکترای علوم روان‌شناسی از دانشگاه ملی ایرلند، گالوی گردید.

در سال ۲۰۲۰، کوین اولین کتاب پرفروش خود با عنوان *عشق درون، عشق بیرون* را منتشر کرد؛ این اثر توسط انتشارات هارپرکالینز به چاپ رسید.

## افتخارات
* جوایز رسانه‌ای سلامت روان (۲۰۱۹)

## کتاب‌ها
* *عشق درون، عشق بیرون* (۲۰۲۰)

## زندگی شخصی
کوین در رسانه‌های جمعی به‌طور علنی دربارهٔ مشکلات خود با اختلالات خوردن در دوران نوجوانی سخن گفته است. این تجربیات گذشته، موجب شد که او در جریان حضور در مطبوعات، رادیو و تلویزیون ایرلند، به افزایش آگاهی عمومی دربارهٔ مسائل مرتبط با سلامت روان بپردازد.

## منابع

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی

رده:افراد زنده بدون سال تولد
رده:افراد زنده
رده:دانش‌آموختگان کالج ترینیتی
رده:نویسندگان روانشناسی
بی‌اچ انترتینمنت

**بی‌اچ انترتینمنت** () یک شرکت سرگرمی کره‌ای است که در سال ۲۰۰۶ توسط بازیگر لی بیونگ هون و مدیر برنامه‌های دیرینه‌اش، سون سوک وو، تأسیس شد. این شرکت در ابتدا به عنوان یک آژانس تک‌نفره برای مدیریت فعالیت‌های لی شکل گرفت، اما بعدها توسعه یافت و به مدیریت بازیگران در سراسر آسیا پرداخت. از سال ۲۰۱۸، بی‌اچ انترتینمنت به عنوان یکی از زیرمجموعه‌های کاکائو انترتینمنت فعالیت می‌کند. این شرکت میزبان بسیاری از بازیگران برجستهٔ صنعت سرگرمی کره جنوبی است که از جمله می‌توان به لی بیونگ هون، هان هیو جو، گو سو، هان گا این، هان جی مین، پارک هه سو، لی جی آه، پارک جین یونگ و پارک بو یونگ اشاره کرد.

## تولیدات
### منتشرشده

### بدون تاریخ

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
* 

رده:شرکت‌های سرگرمی بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۰۶ (میلادی)
رده:کاکائو ام
رده:مؤسسه‌های استعدادیابی در کره جنوبی
المیرا باسط‌خانوا

**المیرا باسط‌خانوا** (زادهٔ ۱۰ نوامبر ۱۹۵۸ در تاشکند، جمهوری شوروی سوسیالیستی ازبکستان، اتحاد شوروی) پزشک و شخصیت سیاسی اهل ازبکستان است. در ژانویهٔ ۲۰۲۰، رئیس‌جمهور ازبکستان، شوکت میرضیایف، او را به‌عنوان عضو مجلس سنا در مجلس عالی جمهوری ازبکستان برای دورهٔ چهارم منصوب کرد.

## زندگی‌نامه
المیرا باسط‌خانوا در تاریخ ۱۰ نوامبر ۱۹۵۸ زاده شد. در سال ۱۹۸۱، در رشتهٔ «پزشکی» از آکادمی پزشکی تاشکند فارغ‌التحصیل شد. از سال ۱۹۸۱ تا ۲۰۱۱، ابتدا به‌عنوان کارورز پزشکی فعالیت داشت،سپس به‌عنوان متخصص بیهوشی و احیاگر کار کرد، بعدها ریاست یک بخش را بر عهده گرفت و در نهایت به‌عنوان پزشک ارشد بیمارستان اورژانس تاشکند مسئول ارائهٔ خدمات فوری پزشکی شد.

در ژوئن ۲۰۱۱، او به سمت معاون نخست‌وزیر جمهوری ازبکستان و همچنین رئیس کمیتهٔ زنان ازبکستان منصوب شد. از ۱۲ دسامبر ۲۰۱۶، سمت معاون وزیر بهداشت جمهوری ازبکستان را بر عهده داشت. از ژوئن ۲۰۱۹ تا ۱۹ فوریهٔ ۲۰۲۰ نیز به‌عنوان معاون نخست‌وزیر ازبکستان فعالیت کرد و همزمان ریاست کمیتهٔ زنان ازبکستان را بر عهده داشت.

در ژوئن ۲۰۱۹، او بار دیگر ریاست کمیتهٔ زنان ازبکستان را بر عهده گرفت و به سمت معاون نخست‌وزیر منصوب شد. در میانهٔ ژانویهٔ ۲۰۲۰، رئیس‌جمهور شوکت میرضیایف او را به‌عنوان عضو مجلس سنا منصوب کرد.

از فوریهٔ ۲۰۲۰، او به‌عنوان نخستین معاون وزیر در امور محله و خانوادهٔ ازبکستان فعالیت داشته است. از ۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ نیز سمت نخستین معاون وزیر بهداشت ازبکستان را بر عهده گرفت.

## جوایز
مهنات شهرداری اردنی (حکم مشاهیر کار) (۲۰۱۴)

## منابع
رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۵۸ (میلادی)
امتیاز کشتیرانی در رود کارون

**امتیاز کشتیرانی در رود کارون** یکی از مهم‌ترین امتیازات اقتصادی و سیاسی دوره قاجار بود که در سال ۱۳۰۶ ه‍.ق (۱۸۸۸ م) به دولت بریتانیا واگذار شد. این امتیاز زمینه‌ساز گسترش نفوذ اقتصادی و سیاسی بریتانیا در جنوب غربی ایران و ارتباط تجاری با خلیج فارس و مناطق مرکزی ایران شد.

## پیشینه تاریخی
از نیمهٔ قرن نوزدهم، رودخانهٔ کارون به دلیل موقعیت ژئوپولتیکی و تجاری خود توجه نمایندگان سیاسی و تجار اروپایی، به‌ویژه بریتانیا، را به خود جلب کرد. این رودخانه کوتاه‌ترین و امن‌ترین مسیر حمل کالا از خلیج فارس به مناطق داخلی ایران بود و هزینه حمل و نقل از مسیر رودخانه‌ای به مراتب کمتر از راه‌های خشکی بود. انگلیسی‌ها با بهره‌گیری از ضعف ساختار سیاسی و حضور محدود حکومت مرکزی در خوزستان، توانستند نفوذ خود را در این منطقه گسترش دهند و از قدرت محلی ایلات و قبایل برای تثبیت موقعیت خود بهره ببرند.

## روند واگذاری امتیاز
اولین تلاش‌ها برای به دست آوردن امتیاز کشتیرانی بر کارون توسط نمایندگان کمپانی‌های انگلیسی از جمله گری و پل در اواخر قرن نوزدهم انجام شد. فشار دیپلماتیک بریتانیا، به‌ویژه از طریق وزیر مختار سر هنری دراموند ولف و تأیید امین‌السلطان، منجر به صدور فرمان آزادی کشتیرانی به تاریخ ۲۴ صفر ۱۳۰۶ یا ۹ آیان ۱۲۶۷ در کارون شد. این فرمان مسیر کارون از مصب تا اهواز را برای کشتی‌های تجاری تمام کشورها باز نمود، اما در عمل بیشتر به نفع انگلیسی‌ها بود.

## مفاد امتیاز و مقررات
امتیاز شامل مقررات دقیق و مشروحی بود که استفاده از کارون را برای کشتی‌ها تسهیل می‌کرد، از جمله تعیین انبارها، رعایت قوانین داخلی ایران، محدودیت عبور از سد اهواز، و دریافت حق‌العبور مشخص برای کشتی‌های بخار و بادبانی. با وجود باز بودن مسیر به روی تمام کشورها، بریتانیا توانست با فعالیت شرکت‌های خود مانند «لینچ» از این مسیر به صورت نیمه‌انحصاری بهره ببرد.

## آثار اقتصادی و سیاسی
گشایش کارون به روی کشتیرانی خارجی باعث تقویت حضور اقتصادی بریتانیا در جنوب غربی ایران شد و امکان انتقال سریع و ارزان کالا به شهرهای مرکزی مانند اهواز، شوشتر و اصفهان را فراهم نمود. این اقدام همچنین موجب نارضایتی روسیه شد که خواستار امتیازات مشابه در ایران بود، و ایران ناچار شد با انعقاد توافق‌هایی نفوذ روسیه را نیز محدود کند. با کشف نفت و گسترش خطوط راه‌آهن، اهمیت تجاری کارون کاهش یافت، اما نقش آن در تثبیت نفوذ سیاسی و اقتصادی بریتانیا همچنان مشهود بود.

## منابع

رده:کشتیرانی
روابط ازبکستان و بلاروس

روابط دیپلماتیک بین ازبکستان و بلاروس در ۲۱ ژانویه ۱۹۹۳ برقرار شد و سفارت بلاروس در تاشکند در فوریه ۱۹۹۴ افتتاح شد. ازبکستان همچنین در مینسک سفارت دارد.

## بازدیدهای ایالتی
رئیس‌جمهور بلاروس، الکساندر لوکاشنکو، در دسامبر ۱۹۹۴ و سپتامبر ۲۰۱۸ سفرهای رسمی به ازبکستان داشت. به گفته الکساندر فدوتا، مدیر سابق کمپین انتخاباتی او، لوکاشنکو در سفر قبلی توسط شهردار کوزیم تولیاگانوف از طریق خودش خواسته شد که اجازه دهد اجرای زنان جوان با لباس‌های سنتی متوقف شود، با این استدلال که «زنان در لباس‌هایشان یخ می‌زدند»، که لوکاشنکو ۱۵ دقیقه دیگر در آنجا ماند، که به گفته فدوتا «ظلم» رهبر بلاروس را نشان داد. سفر لوکاشنکو در سال ۲۰۱۸ اولین سفری بود که پس از ۲۴ سال انجام شد و در ۱۳–۱۴ سپتامبر همان سال برگزار شد.

اسلام کریموف، رئیس‌جمهور ازبکستان، در اکتبر ۲۰۱۴ از مینسک بازدید کرد. جانشین او، شوکت میرضیایف، نیز در ۱ اوت ۲۰۱۹ از مینسک بازدید کرد.

## همکاری نظامی
در مارس ۲۰۱۸، آکادمی نیروهای مسلح ازبکستان و مؤسسه نظامی-فنی گارد ملی ازبکستان تفاهم‌نامه همکاری با آکادمی نظامی بلاروس امضا کردند. در همان ماه، آندری راوکوف، وزیر دفاع بلاروس، از ازبکستان بازدید کرد و آمادگی خود را برای تعمیر و نوسازی وسایل نقلیه زرهی و هواپیماهای ازبکستان ابراز کرد.

در سپتامبر ۲۰۱۸، نیروهای ویژه وزارت دفاع ازبکستان برای شرکت در مسابقات بین سایر نیروهای ویژه خارجی در یک میدان آموزشی واقع در روستای مارینا هورکا به بلاروس رفتند.

## جستارهای وابسته
* روابط خارجی ازبکستان

## پانویس

## منابع
* وزارت امور خارجه ازبکستان در مورد روابط با بلاروس و کشورهای مستقل مشترک المنافع، 
* وزارت امور خارجه بلاروس در مورد روابط با ازبکستان
* لوکاشنکو اولین نسخه از اشعار یعقوب کولاس را به زبان ازبکی به عنوان هدیه دریافت کرد - eng.belta.by.
* روسای جمهور بلاروس و ازبکستان در تاشکند دیدار کردند
* وزرای دفاع ازبکستان و بلاروس درباره همکاری‌های دوجانبه گفتگو کردند


رده:روابط دوجانبه ازبکستان
رده:روابط دوجانبه بلاروس
نورالی شونمیکر

**نورالی ربکا شونمیکر** (  در روتردام) یک موتورسوار، یوتیوبر و زمین‌شناس اهل هلند است
که از سال ۲۰۱۸ سفرهای چند ماهه انفرادی خویش را با موتورسیکلت در تمام قاره‌های جهان انجام می‌دهد

وی به خاطر کانال یوتیوبی‌اش *Itchy Boots* با ۳ میلیون دنبال‌کننده و بیش از یک میلیارد بیننده در سطح جهانی شناخته شده است.

## زندگی‌نامه
شونمیکر پس از پایان تحصیلات دبیرستانی، در سال ۲۰۱۰ در رشته ژئوشیمی با مدرک لیسانس از دانشگاه اوترخت فارغ‌التحصیل گشت. تا ۳۰ سالگی به عنوان زمین‌شناس برای شرکت‌های معدنی در کشورهای استرالیا و نیوزیلند کار می‌کرد. در تابستان ۲۰۱۸، شونمیکر شغل قبلی خود را ترک کرد و به روزنامه‌نگاری مسافرتی روی آورد. وی به زبان‌های انگلیسی و اسپانیایی تسلط کامل دارد و به زبان‌های کشورهایی که نیز سفر می‌کند تسلط کافی دارد. وی در تانزانیا دچار حادثه شد و این باعث وقفه‌ای در سفر اکتشافی‌اش شد.

## سفرها
تا اواسط سال ۲۰۲۵، او بیش از ۱۹۰،۰۰۰ کیلومتر را در بیش از ۸۰ کشور سفر کرده است.

; فصل ۱: از هند تا هلند
; فصل ۲: از آمریکای جنوبی تا آلاسکا (بخش ۱)
; فصل ۳: اسکاندیناوی
; فصل ۵: جنوب آفریقا
; فصل ۶: از آمریکای جنوبی تا آلاسکا (بخش ۲)
; فصل ۷: دور زدن آفریقا
; فصل ۸: از ترکیه تا ژاپن

## کتاب‌شناسی
کتاب وی تحت عنوان «سواری رایگان: دلشکستگی، شجاعت و سفر ۲۰ هزار مایلی با موتورسیکلت که زندگی‌ام را تغییر داد» در ۲۰۲۵ به چاپ رسید.

## یادداشت

## منابع

* ویکی‌پدیای آلمانی
* ویکی‌پدیای هلندی

رده:افراد زنده
رده:اهالی روتردام
رده:پیراناوبران کره زمین
رده:زادگان ۱۹۸۷ (میلادی)
رده:زمین‌شناسان اهل هلند
رده:سفرنامه‌نویسان اهل هند
رده:نویسندگان اهل هلند
شاون باردزل

شاون باردزل،  دانشمند علوم رایانه تایوانی-آمریکایی و استاد و رئیس دانشکده محاسبات تعاملی در کالج محاسبات موسسه فناوری جورجیا است. تحقیقات او در زمینه انفورماتیک انسان‌گرایانه، رویکردهای فمینیستی به تعامل انسان و رایانه و طراحی پایدار است.

## تحصیلات و حرفه
باردزل در سال ۱۹۹۱ مدرک کارشناسی خود را در رشته زبان‌ها و ادبیات خارجی از دانشگاه تونگهای تایوان دریافت کرد و سپس برای تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد در رشته ادبیات تطبیقی به دانشگاه ایندیانا بلومینگتون رفت. او در سال ۱۹۹۴ مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد و در سال ۲۰۰۴ دکترای خود را با پایان‌نامه *«مهمان‌نوازی و تبادل هدیه: عمل متقابل و نقش‌های آن در دو روایت قرون وسطایی* » به پایان رساند.

پس از ادامه تحصیل در دانشگاه ایندیانا بلومینگتون به عنوان استادیار مدعو در دانشکده بهداشت عمومی، در سال ۲۰۰۷ به عنوان استادیار در دانشکده انفورماتیک و محاسبات دانشگاه ایندیانا-دانشگاه پردو ایندیاناپولیس مشغول به کار شد. او در سال ۲۰۰۸ به عنوان استادیار در دانشکده انفورماتیک و محاسبات به دانشگاه ایندیانا بلومینگتون بازگشت و در سال ۲۰۱۳ به رتبه دانشیاری ارتقا یافت.

او در سال ۲۰۲۰ به کالج علوم و فناوری اطلاعات دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا نقل مکان کرد. در سال ۲۰۲۳ او دوباره به سمت فعلی خود در دانشگاه جورجیا تک نقل مکان کرد. او ریاست بخشی را که قبلاً توسط آیانا هاوارد، رئیس دانشکده مهندسی دانشگاه ایالتی اوهایو، اداره می‌شد، بر عهده گرفت.

## منابع

## پیوند به بیرون

* 
* 

رده:استادان دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه ایندیانا بلومینگتون
رده:محققان تعامل انسان و کامپیوتر
رده:دانشمندان رایانه اهل ایالات متحده آمریکا
رده:افراد زنده
رده:افراد زنده بدون سال تولد
فیلیپ گودن

**فیلیپ گودَن** (؛   – ) مؤلف و منتقد ادبی اهل بلژیک بود که از برجسته‌ترین متخصصان و منتقدان ادبی ماجراهای تن‌تن به‌شمار می‌رفت و نویسندهٔ چندین کتاب دربارهٔ تن‌تن و خالق آن، هرژه، بود. او از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۹ دبیرکل بنیاد هرژه بود.

گودَن در شئربئک بلژیک، در ۲۷ مهٔ ۱۹۴۴ به دنیا آمد. او در مدرسهٔ هنر مؤسسهٔ سن-لوک در بروکسل تحصیل کرد و معلم هنر شد.

گودَن کتاب‌های بسیاری دربارهٔ هرژه نوشت؛ از جمله شامل *هرژه و تن‌تن* و *گزارشگران*. او همچنین یک زندگی‌نامه با عنوان *هرژه: خطوط زندگی* منتشر کرد.

شاهکار او مجموعهٔ هفت‌جلدی *هرژه – گاه‌شمار یک اثر* است که در مجموع ۳۰۰۰ صفحه دارد. مجلهٔ بلژیکی *لیبره* آن را «باشکوه، عظیم، بی‌همتا در نوع خود.» توصیف کرده است.

پژوهش او دربارهٔ تن‌تن در قالب سه جلد و با عنوان *هنر هرژه، خالق تن‌تن* به انگلیسی منتشر شد؛ جلد نخست آن از سوی پابلیشرز ویکلی به دلیل بسنده‌کردن به بازگویی خط داستان‌ها به‌جای ارائهٔ تحلیل انتقادی، مورد انتقاد قرار گرفت. این اثر همچنین به زبان هلندی هم منتشر شد؛ روزنامهٔ بلژیکی *استاندارد* جلد دوم آن را بررسی کرده و به آن ۴ ستاره (از ۵ ستاره) داده است.

او همچنین کمک کرد که سریال تلویزیونی *ماجراهای تن‌تن* بیشتر به کتاب‌ها وفادار بماند.

گودَن در ۸ سپتامبر ۲۰۲۵ در بروکسل و در ۸۱ سالگی درگذشت.

## جستارهای وابسته
* تن‌تن‌شناسی
## منابع

رده:درگذشتگان ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:ماجراهای تن‌تن و میلو
رده:منتقدان ادبی اهل بلژیک
رده:نویسندگان اهل بلژیک در فرانسوی
رده:تن‌تن‌شناسی
ایو رودیه

**ایو رودیه** (؛ زادهٔ ) کاریکاتوریست و خالق کمیک اهل استان کبک کانادا است که به‌خاطر بسیاری از «پاستیش» های خود از ماجراهای تن‌تن شناخته می‌شود.

## زندگی‌نامه
رودیه همیشه عاشق کمیک بود، اما در آغاز قصد داشت موسیقی‌دان یا فیلم‌بردار شود. او خیلی زود به دنیای کمیک بازگشت. رودیه کار خود را با تقلید از آثار نویسندهٔ مورد علاقه‌اش، هرژه، آغاز کرد و پاستیش‌هایی از ماجراهای تن‌تن ساخت. این نسخه‌ها غیرقانونی بودند و درآمد چندانی برای او نداشتند، هرچند باعث شدند او با کمیک‌سازان بسیاری، از جمله بوب دو مور، ژاک مارتن و میشل «گرگ» رنیه آشنا شود. در سال ۱۹۹۵، او با دانیل و ریشار اُود آشنا شد و در مجلهٔ آن‌ها *پینیوف*، مجموعهٔ کمیک *پینیوف و هملت* را دربارهٔ یک پسر و خوکش آغاز کرد. این مجله تنها پنج شماره دوام آورد، اما مجموعه ادامه پیدا کرد. ایو رودیه در سال ۱۹۸۷ تصمیم گرفت کتاب *[[تن‌تن و هنر الفبا]]* ناتمام هرژه را به پایان برساند. او پس از پنج سال اثر خود را تکمیل کرد؛ کاری که به‌عنوان کارت ویزیت او عمل کرد و باعث شد نزد عموم شناخته شود. پس از تحصیل در موسیقی در دورهٔ دبیرستان و فیلم‌سازی در کالج سنت-هیاسنت، او کمیک‌استریپ (و به‌طور فرعی انیمیشن) را به‌عنوان شغل تمام‌وقت انتخاب کرد. در سال ۲۰۱۵، پس از خستگی شغلی، اعلام کرد که «از دنیای کمیک‌استریپ کناره‌گیری می‌کند.»

## سبک
در نسخهٔ خود از *[[تن‌تن و هنر الفبا]]*، برخی از تصاویر مستقیماً از کتاب‌های هرژه کپی شده بودند (به‌ویژه از انبار زغال سنگ)، اما رودیه با تشویق بوب دو مور تلاش کرد نقاشی‌های خودش را ایجاد کند. در مجموعهٔ سیمون نیان، رودیه از سبک تصویرگر موریس تیلیو استفاده می‌کند.

## رابطه با بوب دو مو
ایو رودیه اولین دیدار خود با بوب دو مور را در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۴ این‌گونه روایت کرد: «... من و بوب دو مور در جشنوارهٔ کمیک «فستیوال بی‌دی» در بروسار، نزدیک مونترال، در سپتامبر ۱۹۹۱ ملاقات کردیم. پیش‌تر چند بار مکاتبه کرده بودیم، دربارهٔ نسخهٔ من از *[[تن‌تن و هنر الفبا]]* که آن زمان در حال کشیدن آن بودم. دقیق‌تر بگویم، از او چند نکتهٔ فنی پرسیده بودم، مثل نوع قلم‌هایی که استفاده می‌کرد و غیره…» دو مور از نقاشی‌های رودیه استقبال کرد (او *[[تن‌تن و هنر الفبا]]* را «آرمان‌گرایانه» خواند). رودیه رابطهٔ خوبی با دو مور تا زمان مرگ او در اوت ۱۹۹۲ داشت.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۶۷ (میلادی)
رده:ماجراهای تن‌تن و میلو
بنوآ پیترس

**بنوآ پیترس** (؛ زادهٔ ) فیلم‌نامه‌نویس، نویسنده، منتقد ادبی، پژوهشگر حوزهٔ کمیک و کارگردان فیلم اهل فرانسه است.

## زندگی‌نامه
پس از کسب مدرک فلسفه از دانشگاه پاریس ۱ پانتیون-سوربن، پترس فوق‌لیسانس خود را در مدرسه عالی مطالعات علوم اجتماعی زیر نظر رولان بارت انجام داد. او دارای درجه شایستگی علمی دارد، یعنی مدرکی تکمیلی که اجازه می‌دهد نظارت بر پایان‌نامه‌های دکتری را برعهده گیرد (دانشگاه پانتئون-سوربن، ۲۰۰۷).

اولین رمان او *اُمنی‌بوس*، را شرکت انتشارات مینویی در سال ۱۹۷۶ منتشر کرد و پس از آن دومین رمانش، *کتابخانهٔ ویلرز*، را در سال ۱۹۸۰ ارائه داد. از آن زمان تاکنون بیش از شصت اثر در موضوعات متنوع منتشر کرده است.

مشهورترین اثر او *شهرهای تاریک* است، جهانی تخیلی که سوررئالیسم متافیزیکی بورخسی را با مناظر معماری دقیق هنرمند مجموعه، فرانسوا شویتن، تلفیق می‌کند. این مجموعه با *دیوارهای ساماریس* در سال ۱۹۸۳ آغاز شد و همچنان ادامه دارد.

او همچنین با فردریک بویلت بر روی مجموعه‌ای از آلبوم‌های کمیک همکاری کرده است، از جمله *هتل عشق* (۱۹۹۳)، *توکیو باغ من است* (۱۹۹۷) و *بازگشت نیمه‌راه* (۱۹۹۷)، و در مجموعه‌ای از آثار عکاسی با ماری-فرانسواز پلیسار همکاری داشته است.

پیترس تعدادی کتاب دربارهٔ رسانهٔ کمیک نیز نوشته است، از جمله *دنیای هرژه* (۱۹۸۳) که به انگلیسی با عنوان *تن‌تن و دنیای هرژه* منتشر شد، زندگی‌نامه‌ای از *هرژه* (*هرژه، فرزند تن‌تن*)، مطالعه‌ای دربارهٔ پیشگام کمیک رودولف تپفر و آثار نظری مانند *خواندن کمیک استریپ* (۱۹۹۸).

علاقهٔ او به سینما طی سال‌ها افزایش یافته است. او سه فیلم کوتاه و چند مستند ساخته و یک فیلم بلند به نام *آخرین نما* کارگردانی کرده و گفتگوهای طولانی با آلِن روب-گریه داشته است.

او اولین زندگی‌نامهٔ ژاک دریدا را منتشر کرد؛ این کتاب در سال ۲۰۱۲ به انگلیسی ترجمه شد.

در سال ۲۰۱۵، پیترس به‌عنوان نخستین استاد کمیک در دانشگاه لنکستر بریتانیا منصوب شد.

وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اینکپات شده است.
## جستارهای وابسته
* تن‌تن‌شناسی
## منابع

رده:افراد زنده
رده:برندگان جایزه اینکپات
رده:تاریخ‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل فرانسه
رده:تاریخ‌نگاران سده ۲۱ (میلادی) اهل فرانسه
رده:رمان‌نویسان سده ۲۰ (میلادی) اهل فرانسه
رده:رمان‌نویسان سده ۲۱ (میلادی) اهل فرانسه
رده:رمان‌نویسان مرد اهل فرانسه
رده:زادگان ۱۹۵۶ (میلادی)
رده:زندگی‌نامه‌نویسان اهل فرانسه
رده:ماجراهای تن‌تن و میلو
رده:منتقدان کمیک
رده:نویسندگان اهل پاریس
رده:نویسندگان خیال‌پردازی اهل فرانسه
رده:نویسندگان رمان گرافیکی اهل فرانسه
رده:نویسندگان کمیک اهل فرانسه
رده:تن‌تن‌شناسی