وینچنزو اول گونزاگا

**وینچنزو اول گونزاگا** (;  – ) حاکم دوک‌نشین مانتوا و دوک‌نشین مونتفرات از سال ۱۵۸۷ تا ۱۶۱۲ بود.

## زندگی‌نامه
متولد ۲۱ سپتامبر ۱۵۶۲، وینچنزو تنها پسر گوگلیلمو گونزاگا، دوک مانتوا، و آرشیدوشس النور اتریش بود. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او فردیناند اول، امپراتور مقدس روم، و آنا از بوهمیا و مجارستان بودند.

در سال ۱۵۸۲، وینچنزو با خونسردی، دانشمند جوان و درخشان اسکاتلندی، جیمز کریچتون، را که کارمند دربار پدرش بود و وینچنزو از حسادت دیوانه شده بود، به قتل رساند.

وینچنزو حامی اصلی هنر و علوم بود و مانتوا را به یک مرکز فرهنگی پر جنب و جوش تبدیل کرد. در ۲۲ سپتامبر ۱۵۸۷، وینسنت به عنوان چهارمین دوک مانتوا تاجگذاری شد، طی مراسمی باشکوه که در آن بالاترین مقام دوک‌نشین برای ادای احترام به دوک جدید مانتوا حضور داشتند: سپس او با یک سواری در خیابان‌های شهر حرکت کرد. وینچنزو، آهنگساز کلودیو مونته‌وردی و نقاش پیتر پل روبنس را استخدام کرد. در سال ۱۵۹۰، مونته‌وردی نوازنده ویول و خواننده در کلیسای موسیقی وینچنزو شد؛ در سال ۱۶۰۲، وینچنزو پس از مرگ بندتو پالاویچینو، او را به عنوان استاد موسیقی منصوب کرد. وینچنزو همچنین دوست شاعر تورکواتو تاسو بود. کتاب کوچکی که در سال ۱۵۸۹ در ورونا منتشر شد، شرح می‌دهد که چگونه یک بازیگر کمدی به نام والرینی در خدمت وینچنزو، یک گالری هنری ایده‌آل را تصور می‌کند که در آن مجسمه‌های مهم‌ترین مجموعه‌داران هنری به جای آثار خود هنرمندان به نمایش گذاشته می‌شوند. وینچنزو به عنوان غولی توصیف می‌شد که بر کل گالری ایده‌آل، به نام گالری آسمانی مینروا، تسلط خواهد داشت.

جووانی آنتونیو ماجینی، ستاره‌شناس، همچنین به عنوان معلم پسران وینچنزو، فرانچسکو و فردیناندو، خدمت کرد.

مهم‌ترین کار ماجینی در طول زندگی‌اش، تهیه اطلس جغرافیایی ایتالیا بود که پس از مرگش توسط پسر ماجینی در سال ۱۶۲۰ چاپ شد. قرار بود این اطلس شامل نقشه‌هایی از هر منطقه ایتالیا با نامگذاری دقیق و یادداشت‌های تاریخی باشد. تولید آن (که در سال ۱۵۹۴ آغاز شد) یک پروژه بزرگ بود. وینچنزو، که این اطلس به او تقدیم شده است، در این پروژه به او کمک کرد و اجازه داد نقشه‌های ایالت‌های مختلف ایتالیا به ماجینی آورده شود.

در زمستان ۱۶۰۳–۱۶۰۴، گالیله برای به دست آوردن موقعیتی در دربار مانتوا به آنجا رفت و حقوقی به او پیشنهاد شد، اما نتوانست بر سر شرایط با وینچنزو به توافق برسد، در عوض وینچنزو یک زنجیر طلا و دو ظرف نقره به گالیله هدیه داد.

عادت ولخرجانه وینچنزو باعث تسریع زوال اقتصادی و فرهنگی مانتوا شد.

شایعاتی مبنی بر ناتوانی جنسی وینچنزو در سن ۴۶ سالگی وجود داشت و گفته می‌شود که او یک هیئت اعزامی مخفی به دنیای جدید فرستاده است تا یک داروی تقویت قوای جنسی افسانه‌ای به دست آورد.

در ۲۰ ژوئیه ۱۵۸۸، امپراتور رودولف دوم به وینچنزو حق داشتن یک تاج سلطنتی اتریش را که بر فراز آن یک تاج سلطنتی قرار داشت، اعطا کرد. وینچنزو نشان رستگاری (یا خون گرانبها) را ایجاد کرد که در ۲۵ مه ۱۶۰۸ توسط پاپ پل پنجم تأیید شد.

در سال ۱۶۰۸، وینچنزو برای فرونشاندن خواسته‌های مداوم دوک ساووی، با ازدواج سیاسی بین پسر اول و وارث خود، فرانچسکو گونزاگا، و دختر دوک ساووی، مارگارت ساووی، موافقت کرد. برای وینچنزو، این ازدواج هدف سیاسی گرم کردن روابط «سرد» موجود بین دو دربار مانتوا و تورین را داشت.

## ازدواج اول
در ۲ مارس ۱۵۸۱، او با مارگاریتا فارنسه سیزده ساله، دختر الساندرو فارنسه، دوک پارما، ازدواج کرد. با این حال، دو سال بعد، این ازدواج که هرگز به هم نرسید، احتمالاً به دلیل نقص عضو عروس، لغو شد. این موضوع دردسرساز شد: گونزاگاها می‌خواستند مارگاریتا برود، در حالی که فارنسه‌ها مخالف بودند و آن را توهین می‌دانستند و شایعاتی پخش کردند مبنی بر اینکه نداشتن فرزند به دلیل ناتوانی جنسی داماد است. سرانجام، ازدواج فسخ شد و مارگاریتا به صومعه رفت.

## ازدواج دوم
فرد منتخب برای ازدواج دوم، دختر عموی هفده ساله، الئونورا د مدیچی، دختر دوک بزرگ توسکانی بود. این دختر نامادری‌ای به نام بیانکا کاپلو داشت که از سال‌های زیادی که او به عنوان معشوقه دوک بزرگ گذرانده بود، آزرده خاطر بود و از فرصت استفاده کرد تا اشراف گونزاگا را که به دلیل اصالت ونیزی و روسپی‌صفتش او را تحقیر کرده بودند، شرمنده کند و خواستار نمایشی چشمگیر از ویژگی‌های مردانه شوهر آینده‌اش شد. برای اطمینان از منظم بودن معاینه خصوصی، کمیسیونی متشکل از پزشکان و دیپلمات‌ها تشکیل شد.

اولین آزمایش استعداد وینچنزو برای ازاله بکارت در فلورانس برگزار شد، جایی که دوک با جسارت فراوان وارد شد اما کناره‌گیری بسیار غیرمردانه‌ای از خود نشان داد. اسناد گزارش می‌دهند که نعوظ رخ داده است، اما نه خیلی مشهود بوده و نه طولانی مدت؛ بنابراین، متخصصان نمی‌توانستند تضمین کنند که وینچنزو قادر به انجام وظایف خود است.

دومین دادگاه در ۱۵ مارس ۱۵۸۴ در ونیز برگزار شد. «محک» یک دختر ۲۱ ساله به نام جولیا آلبیزی بود که مدیچی‌ها به او قول داده بودند که با جهیزیه سخاوتمندانه ۳۰۰۰ اسکودی و شوهری مستعد فراموشی، او را جبران کنند.

برای وینچنزو، این یک تمرین واقعی قبل از عروسی بود. در شب آزمون، نامزد با اعتماد به نفس فراوان به محل قرار رسید و از غذاهای تند که به وفور مصرف می‌شد، به دلیل اعتقاد به تقویت قوای جنسی، لذت می‌برد. با این حال، دقیقاً همین ادویه‌ها و نوشیدنی‌ها بودند که او را لو دادند و باعث قولنج روده‌ای شدید و دومین اندام لاغر او شدند.

برای به دست آوردن عروس معتبر، سومین «حمله» لازم بود. شاهدان عینی نتیجه این عمل نجیبانه را تأیید کردند و نعوظ، ظاهر و اندازه «میله دوک» را ثبت کردند و روایت خود را با جزئیات بازجویی که از دختر انجام شد، تأیید کردند.

وینچنزو که قدرت و توانایی خود را به اثبات رسانده بود، در ۲۹ آوریل ۱۵۸۴ برای دومین بار با النورا دِ مدیچی هفده ساله ازدواج کرد.

## منابع

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* ۷۲
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:اشراف سده ۱۶ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:اشراف سده ۱۷ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۶۱۲ (میلادی)
رده:زادگان ۱۵۶۲ (میلادی)