قانون حفاظت از محیط زیست، ۱۹۸۶

**قانون حفاظت از محیط زیست ۱۹۸۶،** قانونی از پارلمان هند است. این قانون در ماه مه ۱۹۸۶ تصویب و در ۱۹ نوامبر ۱۹۸۶ لازم‌الاجرا شد. این قانون دارای ۲۶ بخش و ۴ فصل است. این قانون به‌طور گسترده به عنوان واکنشی به نشت گاز بوپال در نظر گرفته می‌شود. این قانون توسط دولت هند تحت ماده ۲۵۳ قانون اساسی هند تصویب شد که به دولت اتحادیه اجازه می‌دهد قوانینی را برای اجرای توافق‌نامه‌های بین‌المللی امضا شده توسط این کشور وضع کند. هدف از این قانون، اجرای تصمیمات کنفرانس سازمان ملل متحد در مورد محیط زیست انسان است. این تصمیمات مربوط به حفاظت و بهبود محیط زیست انسان و جلوگیری از خطرات برای انسان‌ها، سایر موجودات زنده، گیاهان و اموال است. این قانون یک قانون «چتر» است که چارچوبی برای رژیم تنظیم محیط زیست در هند فراهم کرده است، که تمام فعالیت‌های عمده صنعتی و زیرساختی را پوشش می‌دهد و فعالیت‌های خاص را در مناطق ساحلی و مناطق حساس به محیط زیست ممنوع و تنظیم می‌کند. این قانون همچنین هماهنگی فعالیت‌های مقامات مختلف مرکزی و ایالتی که تحت سایر قوانین مرتبط با محیط زیست، مانند قانون آب و قانون هوا، تأسیس شده‌اند را فراهم می‌کند.

## تاریخچه
این قانون در سال ۱۹۸۶ توسط پارلمان هند تصویب شد. همان‌طور که در مقدمه آمده است، «قانونی برای تأمین حفاظت و بهبود محیط زیست و امور مرتبط با آن: از آنجا که در کنفرانس سازمان ملل متحد در مورد محیط زیست انسانی که در ژوئن ۱۹۷۲ در استکهلم برگزار شد و هند در آن شرکت داشت، تصمیماتی برای برداشتن گام‌های مناسب برای حفاظت و بهبود محیط زیست انسانی گرفته شد. از آنجا که اجرای تصمیمات یادشده تا آنجا که مربوط به حفاظت و بهبود محیط زیست و جلوگیری از خطرات برای انسان‌ها، سایر موجودات زنده، گیاهان و اموال است، ضروری تلقی می‌شود.» این امر به دلیل فاجعه گاز بوپال بود که به عنوان بدترین فاجعه صنعتی در هند در نظر گرفته شد. به دلیل شکاف‌های قانونی در مورد برخی مسائل زیست‌محیطی، نیاز مبرمی به وضع قوانین جدید وجود داشت که منجر به ایجاد این قانون شد.

## بخش‌هایی از قانون حفاظت از محیط زیست
این قانون در مجموع شامل چهار فصل است که از ۲۶ بخش تشکیل شده است. هر فصل با هدف وضع قوانینی برای محافظت از محیط زیست در برابر آسیب‌های آینده تدوین شده است.

### فصل اول
فصل اول این قانون شامل دو بخش مقدماتی است.

بخش اول با نامگذاری این قانون آغاز می‌شود و بیان می‌کند که این قانون، قانون حفاظت از محیط زیست سال ۱۹۸۶ نامیده خواهد شد. سپس این بخش بیان می‌کند که این قانون به کل کشور هند گسترش خواهد یافت. بخش پایانی این بخش، بازه زمانی لازم‌الاجرا شدن این قانون را تعیین می‌کند. بخش دوم این فصل، تعاریف مربوط به اصطلاحات این قانون را ارائه می‌دهد؛ این اصطلاحات شامل زبان زیست‌محیطی مانند «محیط زیست»، «آلاینده زیست‌محیطی» و «آلودگی زیست‌محیطی» است.

### فصل دوم
فصل دوم، «اختیارات کلی دولت مرکزی»، شامل شش بخش اول است.

**بخش اول** به دولت مرکزی اختیار حفاظت و بهبود محیط زیست را می‌دهد. به دولت مرکزی این اختیار داده شده است که هر اقدامی را که برای جلوگیری و حفاظت از محیط زیست در برابر آلودگی‌های زیست‌محیطی در آینده ضروری تشخیص داده شود، انجام دهد.

**بخش دو** تمام اقدامات را که ممکن است تحت اقدامات لازم در بخش اول قرار گیرد، مشخص می‌کند. این اقدامات شامل برنامه‌ریزی و اجرای برنامه‌های ملی، تعیین استاندارد برای کیفیت محیط زیست و انتشار آلودگی‌های محیطی، محدود کردن مناطق که صنعت نمی‌تواند انجام شود و تعیین استانداردهای برای روش‌ها و اقدامات حفاظت برای جلوگیری از آلودگی محیط زیست است. اقدامات دیگر که به دولت مرکزی در این بخش داده می‌شود شامل توانایی بررسی و تحقیق در مورد هر چیزی است که ممکن است منجر به آلودگی محیط زیست شود و تحقیق و توزیع اطلاعات در مورد آلودگی محیط زیست است.

**بخش سوم** به دولت مرکزی قدرت بیشتری می‌دهد که می‌تواند از آن‌ها برای حفاظت از محیط زیست استفاده کند. این اختیارها شامل توانایی انتشار در روزنامه رسمی برای ایجاد یک اختیار برای انجام اجرای و روش‌هایی است که دولت مرکزی پیش می‌گذارد.

**بخش چهارم** به دولت مرکزی اجازه می‌دهد تا مأمورانی را منصوب کند که تحت نظارت دولت باشند. این مأموران استانداردهای تعیین‌شده توسط دولت را اجرا خواهند کرد.

**بخش پنجم** به دولت مرکزی این اختیار را می‌دهد که دستورها یا دستورالعمل‌هایی صادر کند. این دستورها یا دستورالعمل‌ها ممکن است خطاب به هر شخص یا مقامی باشد. این دستورالعمل‌ها می‌توانند شامل مقررات، محدودیت‌ها، تعطیلی‌ها یا تغییرات عملیاتی در صنعت باشند.

**بخش ششم،** قوانینی را تعیین می‌کند که دولت مرکزی باید هنگام پیشبرد مقررات از آنها پیروی کند. این قوانین بیان می‌کنند که موضوعی که دولت در حال تنظیم آن است باید به موارد زیر مربوط باشد: کیفیت آب، هوا و روح، حداکثر میزان آلاینده‌ها در یک منطقه، رویه‌های حفاظت از محیط زیست، ممنوعیت مواد خطرناک، محدود کردن زمین برای صنعت و رویه‌های جلوگیری از حوادثی که ممکن است باعث آسیب به محیط زیست شوند.

## منابع

## پیوند به بیرون
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:محیط زیست در ۱۹۸۶ (میلادی)