جیرولامو کاروزو

**جیرولامو کاروزو** (۱۸ سپتامبر ۱۸۴۲، آلکامو، استان تراپانی - ۲ ژانویه ۱۹۲۳، پیزا)، کشاورزی‌شناس، معلم دانشگاه و دانشمند ایتالیایی بود. او از چهره‌های مهم علمی در حوزهٔ کشاورزی و علوم مرتبط با آن به‌شمار می‌رفت و آثار و آموزش‌هایش تأثیر چشمگیری بر توسعهٔ دانش زراعت در ایتالیا برجای گذاشت.
بندانگشتی|جیرولامو کاروزو

## زندگی‌نامه
او در آلکامو متولد شد و در سال ۱۸۶۱ در رشته کشاورزی از دانشگاه ناپل فارغ‌التحصیل شد. پس از گذراندن چند سال در نیروی زمینی، ابتدا به عنوان داوطلب نظامی و سپس به عنوان کمیسر مهندسی نظامی، در سال ۱۸۶۴ به عنوان معلم کشاورزی در مدرسه کشاورزی ایالتی کورلئونه (پالرمو) منصوب شد و تا سال ۱۸۶۷ مدیر آن بود، سپس برای تدریس در دانشگاه صنعتی به مسینا نقل مکان کرد.

در سال ۱۸۶۲، در حالی که تنها ۲۰ سال داشت، کاروسو شروع به پرداختن به تناوب زراعی کرد، که در آن دوره تقریباً ناشناخته بود و سال بعد، به احیای جنگل‌ها در شیب و ایجاد حوضه آبریز برای جمع‌آوری آب‌هایی که به عنوان برق برای آبیاری مزارع استفاده می‌شدند، پرداخت.

در آن سال‌ها او خود را وقف تحقیقات در مورد کشاورزی در سیسیل (در مورد *بیماری گوموز درختان مرکبات*، کشت انگور و شراب‌سازی، و پرورش زیتون) کرد و با اثر خود *با عنوان «صنعت غلات در سیسیل و جمعیت آن در کشاورزی*» (پالرمو ۱۸۷۰) به موفقیت بزرگی دست یافت؛ در این کتاب، علاوه بر توصیف تکنیک‌ها و ماشین‌آلات کشاورزی، پیشنهادهای مفیدی نیز ارائه شده بود. کاروسو سیستم «کوین‌کوئریا» را برای تناوب زراعی (مانند مزارع اربابی سیسیل) توصیه کرد و ابزارهای کشاورزی موجود در بازار را نیز معرفی نمود.

در سال ۱۸۷۱، پس از پیروزی در آزمون رقابتی برای کسب کرسی استادی، او به عنوان معلم زراعت (به دنبال پیترو کوپاری) و مدیر مؤسسه کشاورزی در دانشگاه پیزا، جایی که برای همیشه در آن ساکن شد، منصوب شد. در آن زمان، او مناصب مختلف و مهمی، به ویژه در دولت، داشت.

به لطف راهنمای ماهر او، مدرسه عالی کشاورزی پیزا به یکی از مهم‌ترین مؤسسات در حوزه خود و قطب مرجعی برای کشاورزی ایتالیا تبدیل شد: دانشجویانی که از آن فارغ‌التحصیل می‌شدند، می‌توانستند دانش‌های کسب‌شده و آثار کاروزو را در ایتالیا و خارج از کشور به کار گیرند، ادامه دهند و گسترش دهند.

در سال ۱۸۷۲، او کمیته کشاورزی پیزا را تأسیس کرد که تا سال ۱۹۱۹ ریاست آن را بر عهده داشت؛ کاروسو از کار در کمیته در ارتباط نزدیک با دانشگاه استفاده می‌کرد و ابتکارات و مباحثی را ترویج می‌داد تا مقامات ذیصلاح را به بهبود قوانین مربوط به حوزه کشاورزی ترغیب کند، یا دوره‌ها، نمایشگاه‌ها و جلسات به‌روزرسانی کشاورزی را برای تحریک کاربرد تکنیک‌های مدرن برگزار می‌کرد.

در سال ۱۸۷۳ او گزارش مقدماتی مهمی در مورد *«نظام کشاورزی روستایی و مسئله اجتماعی»* ارائه داد؛ در سال ۱۸۷۵ مجله *«کشاورزی ایتالیایی»* را تأسیس کرد که تا سال ۱۹۲۲ آن را اداره می‌کرد و هدف آن افشای نوآوری در حوزه کشاورزی و تربیت متخصصان کشاورزی مدرن بود. در همان سال، او در چهارمین کنگره عمومی کشاورزان ایتالیایی در فرارا شرکت کرد و در آنجا گزارش «*مبانی کشاورزی»* را ارائه داد.

اندیشه کاروسو به ویژه در مقدمه کتاب راهنمای معروفش *«زراعت»* که در سال ۱۸۹۸ منتشر شد و سال‌ها در دانشگاه‌های ایتالیا مورد استفاده قرار می‌گرفت، آشکار است. در این کتاب او تأکید می‌کند: *کشاورزی ایتالیا هنری است که می‌توانید آن را به صورت تجربی یا طبق قوانین ارائه شده توسط علم به کار ببرید؛ بنابراین یک کشاورزی تجربی و یک کشاورزی عقلانی وجود دارد*.

او در این کتاب به موضوعات مهمی از جمله آبیاری، توسعه زمین، مدیریت خاک و مطالعه ابزارهای خاک‌ورزی پرداخته است؛ در داخل آن، ۲۶۳ طرح چاپی نیز وجود دارد که تمام جنبه‌های محیط کشاورزی و کشت را به تصویر می‌کشد. طرح‌های مدیریت هیدرولیک کشاورزی که در کتاب کاروسو منتشر شده است، در تمام متون دانشگاهی زراعت که تاکنون ویرایش شده‌اند، وجود دارد؛ علاوه بر این، کوددهی نیتروژن و آبیاری با پیوند دادن نظریه به روش‌های محاسبه به روشی بسیار مدرن بررسی شده‌اند.

جیرولامو کاروزو که در سال ۱۹۱۷ از تدریس بازنشسته شده بود، در ۲ ژانویه ۱۹۲۳ در پیزا درگذشت.

در ۱۲ نوامبر ۱۹۲۵، در سالن سخنرانی دانشکده زراعت *مؤسسه عالی کشاورزی پیزا*، یک مجسمه نیم‌تنه مرمری از جیرولامو کاروزو، که توسط جوزپه میچلوتی تراشیده شده بود، مشابه مجسمه‌های کوزیمو ریدولفی و پیترو کوپاری، که توسط خود کاروزو تحت تعقیب بودند، قرار دادند.

آلکامو، شهر زادگاهش، با نامگذاری یک خیابان و نام مؤسسه فنی همنام (که اکنون ITET نام دارد) از او یاد کرده است.

## مشکل سیستم مزادریا در ایتالیا
در سال ۱۸۷۳، کاروسو در یکی از گزارش‌های مقدماتی خود، پیامدهای اجتماعی، اقتصادی و تولیدی *مزادریا* (که در انگلیسی به آن متایاژ می‌گویند) را به‌طور مستند شرح داد: اول از همه، از نظر اقتصادی، این امر باید وجود می‌داشت تا رابطه‌ای که بین خانواده کشاورز و زمین ایجاد می‌شد، افزایش و دسته‌بندی جمعیت روستایی را حتی در مناطق دورافتاده و کمتر قابل دسترس، علاوه بر رشد کمیت کار، ممکن سازد.

با این حال، به گفتهٔ او، دلیل اصلی راحتی این سیستم نه اقتصادی، بلکه اجتماعی بود: او با پیوند با نظریه‌ای که برای رافائلو لمبروشینی، جینو کاپونی و بتینو ریکاسولی عزیز بود، به همزیستی آشکار بین کشاورزان مساقاتصلح‌جو «که عاشق نظم، مالکیت، خانواده و قانون بودند» و خطر اجتماعی کارگران روزمزد اشاره کرد.

## تحقیق
وقتی او تدریس دانشگاهی خود را آغاز کرد، ابزارهای مکانیکی مدرن برای اشتغال در مزارع شروع به گسترش کردند؛ کاروسو علاوه بر علاقه‌مند شدن به مطالعه انواع اصلی موجود در آن زمان، نتایج اقتصادی را نیز بررسی کرد. علاقه او همچنین به مشکلات ساختار و مدیریت یک شرکت (با *کتاب «بررسی اصول ساخت و ساز روستایی»* که در فلورانس در سال ۱۸۹۴ ویرایش شد) و با مقاله *«بهره‌گیری از امکانات و توانایی‌های مدیریت کشاورزی».*

او آزمایش‌های به‌یادماندنی‌ای در مورد خرمن‌کوبی مکانیکی، آسیاب‌های جدید روغن‌کشی با موتور بخار، درو-بافته‌کن آلتمن، ماشین‌های چمن‌زنی جانسون و آلتمن، بذرکار کوزیمینی، ماشین پوست‌کنی ناواچی و دستگاه پرس بلانت برای نگهداری علوفه در سیلوها انجام داد.

در مورد کار خاکورزی، او انواع جدید گاوآهن‌های سک و الیور و سیستم‌های جدید شخم با نیروی بخار را تجربه کرد و عمق کار، قدرت کشش مکانیکی و روش‌های اجرا در سطح و شیب را ارزیابی نمود.

جیرولامو کاروسو یکی از اولین افرادی بود که کود شیمیایی را، ابتدا روی گندم، تجربه کرد و اثربخشی آن را ارزیابی کرد؛ بخش اول این تجربیات در سال ۱۸۸۸ منتشر شد. در سال ۱۸۹۰ او با استفاده از آن روش (که امروزه روش توزین نامیده می‌شود) و تأیید لزوم پیش‌بینی عناصر کود، که در آن زمان یک نوآوری کامل بود، روش محاسبه مقدار کود حیوانی که باید تأمین شود را تعیین کرد.

فعالیت مداوم تحقیقاتی او با یادداشت‌های متعدد ارائه شده در آکادمی جورجوفیلی و مقالات منتشر شده در کشاورزی ایتالیا در مورد کشت انگور و شراب‌سازی (در سال‌های ۱۸۷۸، ۱۸۹۲ و ۱۸۹۸)؛ علوفه (۱۸۹۱)؛ کودها (۱۸۸۹، ۱۸۹۰، ۱۹۰۶، ۱۹۰۹)؛ انگل‌های گیاهی (۱۸۸۸–۹۰، ۱۸۹۴–۱۸۹۷، ۱۹۰۲، ۱۹۱۵)؛ کشت زیتون؛ کشاورزی مکانیزه (۱۸۷۶، ۱۸۸۳، ۱۸۹۷) گواهی داده می‌شود. علاوه بر این، از آنجایی که او به‌طور شهودی به اهمیت نوع کود مورد استفاده برای خاک پی برده بود، تمام کودهای جدید تولید شده را با مقایسه آنها با کودهای مورد استفاده، به تفصیل مطالعه و توصیف کرد.

در سال ۱۸۷۸، کاروسو با اطمینان از اینکه شرایط آب و هوایی مسئول نتایج کشت و زرع است، یک ایستگاه هواشناسی کوچک تأسیس کرد و از سال ۱۸۸۶ روزانه داده‌های هواشناسی به‌دست‌آمده را در مجله *کشاورزی ایتالیا* منتشر می‌کرد.

فعالیت علمی او در بیش از صد نشریه مهم مستند شده است؛ بیشتر آنها در *مجموعه مقالات آکادمی سلطنتی جورجوفیلی* و به‌طور خاص‌تر، در مجله ارزشمند «کشاورزی ایتالیا» که توسط او در سال ۱۸۷۵ تأسیس شد و تا پایان عمرش مدیریت آن را بر عهده داشت، گنجانده شده‌اند.

جیرولامو کاروسو، بیش از هر چیز، به کشت گندم علاقه‌مند بود: او روش‌های برداشت و کاشت، کوددهی، مدیریت آفات و هزینه تولید را بررسی کرد. تحت هدایت او، مؤسسه در این زمینه تجربه بالایی کسب کرد، به طوری که در سال ۱۹۲۵، مؤسسه منطقه‌ای کشت غلات را در چارچوب مؤسسه عالی کشاورزی (مؤسسه برتر کشاورزی) پیزا تأسیس کردند.

علاوه بر این، باید توجه داشت که در سال ۱۸۹۱، نازارنو استرامپلی، مهم‌ترین متخصص ژنتیک کشاورزی در نیمه اول قرن بیستم که گونه‌های جدیدی از گندم را تولید کرد، مدرک خود را از دانشگاه پیزا دریافت کرد. او این شایستگی را دارد که اولین انقلاب سبز را ممکن ساخته است، یعنی بهبود ظرفیت تولید که جمعیت ایتالیا را خودکفا کرد.

کاروسو همچنین مطالعات خود را به پرورش انگور و مهم‌تر از همه، به برخی از انواع انگور در کشور پیزان، هرس سبز، پرورش انگور بدون پایه و پیوند زدن قلمه‌های آمریکایی برای مبارزه با موشتگان اختصاص داد.

بسیاری از مطالعات او شامل مبارزه با انگل‌ها، به ویژه انگل‌های تاک و زیتون بود؛ تا نیمه اول قرن نوزدهم، تاک‌های ایتالیایی تحت تأثیر انگل‌ها قرار نگرفتند، اما در سال ۱۸۵۱ کپک پودری، در سال ۱۸۷۸ فیلوکسرا و در سال ۱۸۷۹ سفیدک کرکی راه رسیدند.

جیرولامو کاروسو آزمایش‌هایی روی تمام سیستم‌های مبارزه با این انگل‌ها انجام داد و آنها را در توسکانی و ایتالیا به کار گرفت؛ علاوه بر این، او تجربیات مختلفی را در مورد روش‌های مبارزه با سوسک‌های غلات، پروانه انگور، مگس میوه زیتون، لارو گلابی، حشرات مضر برای دانه‌ها در انبارها، آبله زیتون و کپک مورس به ارث برد.

او علاوه بر مطالعاتش در زمینه زراعت، به اقتصاد روستایی نیز علاقه‌مند بود: هزینه‌های تولید در منطقه پیزا، سودمندی کوددهی زیتون با تفاله، آزمایش‌های کوددهی و عملیات زراعی گندم، مجموعه قوانین مربوط به مزارع، سهولت و امکان‌سنجی لایحه اصلاحات ارضی پیشنهادی ماجورینو فراریس و قانون مربوط به اعتبار برای بهبود زمین و پیشرفت کشاورزی به‌طور کلی.

## فعالیت‌ها
۱۸۶۴ استاد کشاورزی در مدرسه کشاورزی ایالتی کورلئونه (پالرمو)

۱۸۶۷ معلم اقتصاد روستایی و ارزیابی‌های کشاورزی در دانشگاه صنعتی مسینا

۱۸۷۱ کرسی زراعت، کشاورزی و اقتصاد روستایی در دانشگاه پیزا

۱۸۷۲ به عنوان مدیر مدرسه کشاورزی و مؤسسه کشاورزی پیزا منصوب شد و کمیته کشاورزی پیزا را تأسیس کرد.

۱۸۷۴ مجله *کشاورزی ایتالیایی* را تأسیس کرد

۱۸۷۵ در چهارمین کنگره عمومی کشاورزان ایتالیایی در فرارا شرکت می‌کند و گزارشی در مورد سازماندهی آموزش کشاورزی تهیه می‌کند.

۱۸۷۸ سه مدرسه شراب‌شناسی در پیدمونت، در آولینو و کاتانیا تأسیس کرد و برنامه آموزش حرفه‌ای را که وزارت آموزش عمومی ترویج داده بود، اجرا نمود.

۱۸۹۰ به تأسیس یک اتحادیه کارگری تعاونی در پیزا کمک مالی می‌کند.

۱۸۸۰–۱۹۹۰ تمام تلاش خود را برای سازماندهی مجدد مدرسه عالی و مؤسسه کشاورزی انجام می‌دهد.

۱۸۹۴ - کاروسو، عضو بازنشسته آکادمی جورجوفیلی فلورانس، با آکادمی‌های مختلف دیگر نیز همکاری می‌کند.

۱۸۹۴ عضو کمیته ترویج انجمن کشاورزان ایتالیایی، که بعداً در سال ۱۸۹۵ در رم تأسیس شد، و به عنوان عضو شورا انتخاب شد

۱۹۰۷ کمیته کشاورزی پیزا، بنیادی ویژه به نام کاروسو برای اقداماتی که برای پیشرفت کشاورزی پیزا در نظر گرفته شده بود، تأسیس کرد.

۱۹۱۴ ریاست کمیسیون همه‌پرسی کمیته‌های کشاورزی در مورد سازماندهی مجدد آنها را بر عهده گرفت.
* عضو آکادمی سلطنتی کشاورزی تورین
* عضو افتخاری آکادمی علوم، ادبیات و هنر ورونا.
* هیئت مدیره کشاورزی
* هیئت مدیره کار
* هیئت مدیره آموزش عمومی
* شورای ترافیک

همچنین فعالیت‌های ارزشمند او در زمینهٔ ساماندهی مدارس متوسطه، مؤسسات فنی، مدارس تخصصی و عملی کشاورزی و غیره شایان توجه است.

## جستارهای وابسته
* آلکامو
* کشاورزی
* زراعت
* شراب‌شناسی

## منابع

رده:اهالی الکامو
رده:دانشمندان سده ۱۹ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه فدریکو دوم
رده:درگذشتگان ۱۹۲۳ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۴۲ (میلادی)