سمیه رشیدی

**سمیه رشیدی مهرآبادی** (۱۷ بهمن ۱۳۶۲ – ۳ مهر ۱۴۰۴)، زندانی سیاسی ایرانی بود. وی در ۴ اردیبهشت ۱۴۰۴ و در حال شعارنویسی علیه جمهوری اسلامی ایران در محله جوادیه تهران بازداشت و ابتدا به مدت دو روز در بازداشتگاه آگاهی ۱۵ خرداد نگهداری شد و سپس به بند زنان زندان اوین منتقل شد. پس از حمله ۲ تیر ۱۴۰۴ به زندان اوین، سمیه رشیدی به همراه سایر زندانیان به زندان زنان قرچک منتقل شد.

اتهام وی «تبلیغ علیه نظام» بود و مأموران در زمان بازداشت، او را به شدت مورد ضرب‌وشتم قرار داده‌اند؛ به نحوی که ضرباتی به سر، صورت، پاها و شکم او وارد شده و حتی در اقدامی خشونت‌بار، سرش به دیوار کوبیده شده و یکی از مأموران بر سینه‌اش نشسته بود. سمیه رشیدی در مورد این رفتار خشونت‌آمیز از مأموران شکایت کرده بود.

سمیه رشیدی پس از انتقال به زندان قرچک چندین‌بار به بهداری زندان مراجعه کرد اما هر بار پزشک زندان به او گفتند که تمارض می‌کند و قرص‌های اعصاب به او می‌دادند و از اعزامش به بیمارستان جلوگیری کردند. او نهایتاً از ۲۳ شهریور ۱۴۰۴ چند بار دچار تشنج شد و هر چه را می‌خورد بالا می‌آورد و مسئولان زندان ناچار شدند سه‌شنبه ۲۵ شهریور ۱۴۰۳ او را به بیمارستان مفتح ورامین منتقل کنند.

سمیه رشیدی در شرایطی بحرانی و به‌صورت اورژانس به بیمارستان مفتح ورامین منتقل شد و پزشکان از امکان نجات جان او ناامید بودند. سطح هوشیاری او به عدد ۵ رسیده بود که نشان‌دهنده وضعیت جسمانی بسیار وخیم و خطرناک بود.

سمیه رشیدی در سال‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲ نیز به دلایل مشابه و با اتهام اقدام علیه امنیت ملی بازداشت و آذر ۱۴۰۳ به صورت مشروط آزاد شده بود. براساس اسناد قوه قضائیه منتشر شده توسط گروه هکری عدالت علی، وزارت اطلاعات به دادسرای مقدس تهران گزارش داده است که سمیه رشیدی در تمام فراخوان‌های اعتراضات سال ۱۴۰۱ حضور فعال داشته و در محدوده خیابان ستارخان تهران در حال شعار نویسی بازداشت شده بود. همچنین وزارت اطلاعات تصاویری از وی در نازی‌آباد، ستارخان و خیابان ولیعصر تهران در اختیار دادگاه انقلاب قرار داده بود. (پرونده شماره ۱۴۰۱۶۸۹۲۰۰۰۴۹۲۵۶۶۳).

سمیه رشیدی پیش از بازداشت کارگر برشکار در یک خیاطی و قبل از آن نیز در تولیدی لوستر کار می‌کرد. وی از بیماری صرع رنج می‌برد و در مدت بازداشتش هم در زندان اوین و هم در زندان قرچک، بارها تشنج کرده بود که مورد درمان قرار نگرفته و داروهای مورد نیاز در اختیار او قرار نگرفته بود.

سرانجام سمیه رشیدی در ۳ مهر ۱۴۰۴ در بیمارستان مفتح ورامین درگذشت.

پس از فوت سمیه رشیدی رسانه‌های نزدیک به سپاه پاسداران او را عامل سازمان مجاهدین خلق معرفی کردند. آن‌چنان‌که مهسا امینی را نیز همین رسانه‌ها عامل حزب کومله معرفی کرده بودند. این ادعا در حالی مطرح می‌شود که براساس اسناد منتشر شده توسط گروه هکری عدالت علی، در هیچ قسمت از پرونده‌های سمیه رشیدی در دادگاه انقلاب اشاره‌ای به هواداری یا ارتباط او با این سازمان (حتی در گزارش‌های وزارت اطلاعات در مورد وی) مطرح نشده است و سمیه رشیدی مشمول عفو نیز شده بود. 

در ۲۸ مهر ۱۴۰۴ سازمان دیده‌بان حقوق بشر در بیانیه‌ای اعلام کرد که سه زن زندانی به نام‌های **‎سوده اسدی، ‎جمیله عزیزی** و ‎**سمیه رشیدی** بین ۱۶ تا ۲۵ شهریور ۱۴۰۴ در زندان زنان قرچک به دلیل محرومیت از مراقبت‌های پزشکی جان باخته‌اند. این سازمان شرایط زندان قرچک را «نمادی آشکار از نقض مداوم حقوق زندانیان در ایران» توصیف کرده و تأکید کرده است که مقامات زندان با آگاهی از وضعیت جسمی زندانیان، عمداً دسترسی آنان به درمان مناسب را سلب می‌کنند.

رده:زادگان ۱۹۸۳ (میلادی)
رده:زندانیان سیاسی در ایران
رده:زندانیان عقیدتی اهل ایران
رده:زندانیان و بازداشت‌شدگان اهل ایران
رده:فعالان حقوق بشر اهل ایران
رده:قربانیان شکنجه اهل ایران
رده:محکومان به تبلیغ علیه نظام در ایران
رده:محکومان به توهین به مقدسات در ایران
رده:مدافعان حقوق بشر زنان

## منابع