علی تازیف

**علی موسیویچ تازیف** (روسی: Али Мусаевич Тазиев **) که با نام احمد یولویف** و **امیر ماگاس** نیز شناخته می‌شود، متولد ۱۹ اوت ۱۹۷۴) رهبر سابق جماعت اینگوش مستقر در اینگوشتیا و همچنین شاخه نظامی امارت قفقاز است. او در ۹ ژوئن ۲۰۱۰ خود را تسلیم نیروهای روس کرد و به اتهامات تروریسم به حبس ابد محکوم شد

## زندگی‌نامه
تازیف از قوم اینگوش است که در گروزنی، چچن بزرگ شده است. او در جنگ اول چچن شرکت داشت. پس از پایان جنگ اول چچن، به اینگوشتیا بازگشت و وارد پلیس شد. در آنجا به نیروهای پلیس وزارت کشور اینگوشتیا ارتقا یافت و در آنجا به درجه سروانی رسید. در آغاز جنگ دوم چچن، او به چچن بازگشت و قبل از اینکه باسایف او را مأمور کند تا از روابط خانوادگی و قبیله‌ای خود برای تشکیل گروه‌های مسلح در اینگوشتیا استفاده کند، به عنوان فرمانده فرعی تحت فرماندهی شامیل باسایف منصوب شد. در این سمت، او از جمله فرماندهان حمله نازران در سال ۲۰۰۴ بود که در آن حملات همزمان سراسری به ایستگاه‌های پلیس بیش از ۷۰ پرسنل امنیتی را در پایتخت نازران کشت. طبق گزارش سرویس امنیت فدرال روسیه (FSB)، در طول این حمله، تازیف شخصاً ابوبکر کاستویف، وزیر کشور موقت اینگوشتیا را به قتل رساند.

تازیف توسط روسیه به عنوان یکی از تروریست‌های کشته‌شده در بحران گروگان‌گیری بسلان در سال ۲۰۰۴ فهرست شده بود، شخصی که مذاکرات را از طرف گروگان‌گیران با نام علی تازیف رهبری می‌کرد و جسدش پس از کشته شدن در جریان حمله به مدرسه شناسایی شد. این گزارش‌ها دو سال بعد نادرست از آب درآمدند، زمانی که تازیف به دلیل ترور معاون وزیر کشور اینگوشتیا، جبرائیل کاستویف، در ماه مه ۲۰۰۶ توسط روسیه تحت تعقیب اعلام شد. اگرچه مذاکره‌کننده محاصره که با نام علی شناخته می‌شد، ویژگی‌های مشابهی با تازیف داشت، اما مشخصات چهره او بسیار متفاوت بود. طبق اطلاعات FSB، علی تازیف یک پلیس وزارت کشور اینگوشتیا بود که در سال ۱۹۹۸ بدون هیچ ردی ناپدید شد و در سال ۲۰۰۰ رسماً مرده اعلام شد، اما در عوض ممکن است به نیروهای جمهوری چچن ایچکریا پیوسته باشد.

پس از مرگ الیاس گورچخانوف در جریان حمله نالچیک در سال ۲۰۰۵، تازیف نفر بعدی برای رهبری جماعت اینگوشت بود. در سال ۲۰۰۶، به اشتباه گزارش شد که او در عملیات FSB که ظاهراً منجر به کشته شدن شامیل باسایف شد، کشته شده است. یک ماه پس از مرگ باسایف، تازیف توسط رئیس‌جمهور ایچکریا دوکا عمروف به عنوان رهبر نظامی جبهه قفقاز منصوب شد. در همان زمان، یولویف همچنان رهبری جماعت اینگوشت را بر عهده داشت. در ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۷، تازیف توسط عمروف به عنوان امیر نظامی نیروهای مسلح منصوب شد. معاونان او به ترتیب معاون اول مهند، معاون دوم تارخان غازییف و معاون سوم اسلامبک وادالوف اعلام شدند. در ۳۱ اکتبر ۲۰۰۷، عمروف امارت قفقاز را اعلام کرد و فرض بر این است که او اکنون امیر نظامی امارت قفقاز است که جبهه قفقاز هنوز شاخه نظامی آن است.

مقامات اینگوش می‌گویند علی تازیف در جذب شورشیان جدید نسبت به هر فرمانده قبلی دیگری در اینگوشتیا مؤثرتر بوده است. منابع روسی همچنین بارها او را به خاطر برخی از مرگبارترین حملات به نیروهای امنیتی در اینگوشتیا و مناطق مجاور، از جمله حملات نازران و نالچیک، که در آن او از نزدیک با شامیل باسایف، دوکا عمروف، ایلیاس گورچخانوف و آنزور آستمیروف همکاری داشت، سرزنش کرده‌اند. علاوه بر این، او مسئولیت حمله بمب‌گذاری ژوئن ۲۰۰۹ علیه یونس-بک یوکوروف، رئیس‌جمهور اینگوشت که به شدت رئیس‌جمهور را زخمی کرد، را بر عهده داشته است. اعتقاد عمومی بر این است که موفقیت‌های تاکتیکی علی تازیف در میدان نبرد، ثمره دوران خدمت او به عنوان پلیس وزارت کشور اینگوشتیا، از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸، قبل از ناپدید شدن او به همراه شریک زندگی‌اش و همسر یک سیاستمدار محلی است که وظیفه محافظت از او را بر عهده داشتند. این زن در فوریه ۲۰۰۰ در گروزنی، چچن، بدون هیچ آسیبی آزاد شد، شریک تازیف کشته شد و تازیف به شورشیان قفقاز شمالی پیوست.

## دستگیری و محاکمه
در ۹ ژوئن ۲۰۱۰، مقامات روسی اعلام کردند که تازیف پس از تسلیم داوطلبانه خود به پلیس اینگوش، دستگیر شده است. 3 سال پس از اعلام دستگیری او، محاکمه تازیف در ۱۳ مه ۲۰۱۳ در مقابل دادگاهی در روستوف-نا-دونو آغاز شد. در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۳، یونس-بک یفکوروف، رئیس اینگوشتیا، به عنوان قربانی و شاهد در دادگاه حاضر شد. رسانه‌های روسی تصاویری از تازیف و یفکوروف را در حال بحث با یکدیگر نشان دادند که در آن تازیف از درخواست بخشش برای هر چیزی که به آن متهم شده بود، خودداری کرد و در عوض گفت که فقط از خدا طلب بخشش می‌کند. در اکتبر ۲۰۱۳، او به اتهامات تروریسم به حبس ابد محکوم شد.

## منابع