اورنگ آسال

بندانگشتی|مردم بومی شبه جزیره مالزی
**اورنگ آسال‌ها** مردم بومی مالزی هستند. این اصطلاح در زبان مالایی به معنای «مردم اصیل» است که برای اشاره به بومیان صباح، ساراواک و شبه جزیره مالزی استفاده می‌شود. به این گروه‌ها در مالزی جایگاه بومیپوترا داده می‌شود.

اورنگ آسال در شبه جزیره مالزی به‌طور کلی با نام اورنگ اصلی شناخته می‌شوند و اقلیت‌های شبه جزیره هستند، در حالی که اورنگ عسل شرق مالزی اکثریت جمعیت را تشکیل می‌دهند.

## ریشه‌شناسی
اصطلاح «اورنگ آسال» به معنای «مردم اصیل» است. این اصطلاح در ابتدا توسط شورشیان کمونیست در شرایط اضطراری مالایایی برای جلب حمایت این گروه‌های قبیله‌ای استفاده می‌شد.

## وضعیت
دولت بیشتر اورانگ آسان‌ها را بومی تلقی می‌کند و امتیازات خاصی به آن‌ها اعطا می‌کند. با این حال، جوامع آن‌ها همچنان در حاشیه قرار دارند و در مقایسه با مالایی‌های قومی به‌عنوان «بومی‌های درجه دوم» شناخته می‌شوند. یکی از مسائل مداوم مربوط به زمین است، که اغلب برای اهداف توسعه‌ای مصادره می‌شود. این موضوع موجب مشکلات متعددی شده است، از جمله پرونده‌های قضایی و اختلافات بین دولت فدرال و ایالتی. علاوه بر این، قطع غیرقانونی درختان اغلب در زمین‌های سنتی اورانگ آسان رخ می‌دهد. مسائل دیگری نیز در زمینهٔ مهاجرت وجود داشته است، به‌طوری که مهاجران اغلب زودتر از اورانگ آسان کارت شناسایی دریافت می‌کنند. همچنین بسیاری از آن‌ها تحت فشار قرار گرفته‌اند تا با فرهنگ غالب همسان شوند و به اسلام گرویده شوند. اورانگ آسان‌ها اغلب به‌دلیل پروژه‌های توسعه‌ای جابه‌جا می‌شوند؛ برای مثال، ساخت سد ناکامل باکون در ساراواک موجب شد ۱۱٬۰۰۰ نفر مجبور به نقل مکان شوند.

## بخش‌ها
[راست|بندانگشتی|خانه بلند [مردم ایبان|ایبان با استفاده از مصالح مدرن ساخته شده است]]
اورنگ آسال در سراسر مالزی پراکنده است و ۱۱٪ از جمعیت، حدود ۲٫۱ میلیون نفر را تشکیل می‌دهد. اورنگ عسل یک اصطلاح فراگیر است که شامل همه مردم بومی در شبه جزیره و شرق مالزی می‌شود.

آن‌هایی که در شبه جزیره هستند، به‌طور خاص به عنوان اورنگ اصلی شناخته می‌شوند؛ تعداد آنها حدود ۱۴۹۵۰۰ نفر است و تنها ۰٫۷٪ از کل جمعیت مالزی را تشکیل می‌دهند. آنها رسماً ۱۹ زیرگروه قومی هستند که به عنوان نگریتو، سنوی یا پروتو-مالای طبقه‌بندی می‌شوند.

برخی اعداد متفاوت هستند، اما مالزی شرقی در مجموع حدود ۶۴ گروه بومی را در بر می‌گیرد، حدود ۳۹ گروه در صباح و ۲۵ گروه در ساراواک. قوم اورنگ عسل ۶۰٪ از جمعیت صباح و ۵۰٪ از جمعیت ساراواک را تشکیل می‌دهند. جمعیت صباح بسیار متنوع است و بیش از ۵۰ زبان و ۸۰ گویش در آن صحبت می‌شود. بزرگ‌ترین گروه در ساراواک، ایبان است.

## فرهنگ
بندانگشتی|مردی اورنگ اصلی در حال آتش زدن
قبیله اورنگ آسال، ادیان و آداب و رسوم خاص خود و همچنین زبان‌های منحصر به فرد خود را دارند. زبان‌های مورد استفاده عموماً از خانواده‌های زبانی آسترونزیایی و آستروآسیایی هستند. زبان‌های این شبه جزیره را می‌توان به نگریتو، سنوی و مالایی گروه‌بندی کرد که در مجموع می‌توانند به حدود ۱۸ زیرگروه تقسیم شوند. با این حال، همه این زبان‌ها در معرض خطر از بین رفتن هستند زیرا کودکان قبایل ، مالایی و انگلیسی را یادمی‌گیرند. زبان‌های اصلی در شرق مالزی، کادازان-دوسون و ایبان هستند که هر دو توسط بسیاری از گروه‌های بومی استفاده می‌شوند. برخلاف زبان‌های بومی شبه جزیره، این زبان‌ها معمولاً در زندگی روزمره مورد استفاده قرار می‌گیرند.

در شبه جزیره، هر زیرگروه از نظر فرهنگی با سایرین متفاوت است و سبک زندگی آنها از ماهیگیران گرفته تا کشاورزان و شکارچیان-گردآورندگان متفاوت است. اگرچه بسیاری از آنها اکنون به دلیل نفوذ زندگی مدرن ساکن شده‌اند، برخی همچنان نیمه کوچ‌نشین هستند.

مردم صباح به‌طور سنتی کشاورزانی هستند که از طریق کشاورزی امرار معاش می‌کنند، اگرچه امروزه بیشتر در دولت محلی مشارکت می‌کنند. بسیاری از اورنگ عسل‌ها در ساراواک با برنج امرار معاش می‌کنند و شکار را به عنوان مکمل غذا در کنار آن دارند. برخی نیز نیمه کوچ‌نشین باقی مانده‌اند. اورنگ عسل‌های شرق مالزی به خاطر آثار هنری خود مانند ماسک‌های چوبی شناخته می‌شوند.

## جستارهای وابسته
* جمعیت‌شناسی مالزی

## منابع

رده:اقوام در مالزی
رده:تبعیض در مالزی
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده