جان رالف لنیگن

**جان رالف لنیگن** (به انگلیسی: ؛ ۱۶ آوریل ۱۹۰۲ – ۲۴ مه ۱۹۷۴) افسر ارشد سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا با درجه سرتیپ بود. او بیش از همه به فرماندهی هنگ ۲۵ تفنگداران دریایی در نبرد ایوو جیما شناخته می‌شود. لنیگن دریافت‌کنندهٔ صلیب نیروی دریایی بود که دومین نشان عالی نظامی ایالات متحده آمریکا برای شجاعت در میدان نبرد به‌شمار می‌رود.

لنیگن در واشینگتن دی.سی. زاده شد و پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه مریلند در سال ۱۹۲۶ به خدمت در سپاه تفنگداران دریایی درآمد. او در عملیات نیکاراگوئه، گشت‌زنی در اقیانوس آرام و جنگ جهانی دوم شرکت کرد. لنیگن پس از بازنشستگی در سال ۱۹۵۷ به درجه سرتیپی ارتقا یافت و در سال ۱۹۷۴ در زادگاهش درگذشت.

## آغاز زندگی و دوران نخست خدمت

جان آر. لنیگن در ۱۶ آوریل ۱۹۰۲ در واشینگتن دی.سی. زاده شد. پدرش جیمز مایکل لنیگن (زادهٔ ۱۸۵۶ در لیمریک ایرلند، درگذشتهٔ ۱۹۰۹) و مادرش جنی ال. فینگن (زادهٔ ۱۸۶۳ در ویرجینیای غربی، درگذشتهٔ ۱۹۳۸) بودند و جان هفتمین فرزند از هشت فرزند خانواده بود. او در دانشگاه مریلند تحصیل کرد و در تابستان ۱۹۲۶ مدرک کارشناسی خود را دریافت کرد. در دوران دانشگاه در تیم فوتبال آمریکایی فعال بود و به‌عنوان «بازیکن جایگزین خط حمله که بازی تهاجمی‌اش در تقریباً هر مسابقه‌ای برجسته بود» شناخته می‌شد.

لنیگن در ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۶ با درجه ستوان‌دومی به خدمت سپاه تفنگداران دریایی درآمد و برای آموزش تکمیلی افسری به مدرسه پایه در کارخانه کشتی‌سازی فیلادلفیا اعزام شد. پس از پایان دوره در فوریه ۱۹۲۷، در پادگان کوانتیکو در ویرجینیا مشغول به خدمت شد و عضو تیم فوتبال تمام‌تفنگداران دریایی بود.

در اکتبر ۱۹۲۷ به پادگان تفنگداران دریایی واشینگتن، دی. سی منتقل شد و تا مارس سال بعد در آنجا ماند. سپس به‌عنوان عضو تیپ ۲ تفنگداران دریایی به فرماندهی سرتیپ لوگان فلند به نیکاراگوئه اعزام شد. در کارائیب، لنیگن در درگیری‌هایی با شورشیان ساندینو در سان لوکاس، سان خوان دل ریو کوکو و قلهٔ چیپوته شرکت کرد.

لنیگن در فوریه ۱۹۲۹ به ایالات متحده بازگشت و در پادگان تفنگداران دریایی در پایگاه هوایی دریایی پنساکولا در فلوریدا مشغول به خدمت شد. نخستین مأموریت دریایی او در مه ۱۹۳۰ آغاز شد که به گروه تفنگداران دریایی ناوشکن یواس‌اس کالیفرنیا ملحق شد. او تا اکتبر ۱۹۳۲ در گشت‌زنی‌های اقیانوس آرام شرکت کرد و سپس به پادگان تفنگداران دریایی واشینگتن، دی. سی بازگشت.

از آوریل تا اکتبر ۱۹۳۴ در کیپ‌می در نیوجرسی مستقر بود و سپس دوباره در واشینگتن خدمت کرد تا اینکه در فوریه ۱۹۳۵ به‌عنوان عضو هنگ ۴ تفنگداران دریایی به فرماندهی سرهنگ جان سی. بیومونت به شانگهای در چین اعزام شد. لنیگن تا سپتامبر ۱۹۳۷ در وظایف نگهبانی در منطقه اسکان بین‌المللی شانگهای خدمت کرد و سپس به ایالات متحده بازگشت.

پس از بازگشت، لنیگن دوره جوان‌تر مدارس سپاه تفنگداران دریایی در کوانتیکو را در ژوئن ۱۹۳۹ به پایان رساند و سپس تا اوت ۱۹۴۲ به‌عنوان مربی در مدرسه پایه برای افسران در کارخانه کشتی‌سازی فیلادلفیا خدمت کرد.

## جنگ جهانی دوم

### تشکیل هنگ ۲۳ و نبردهای اقیانوس آرام
با افزایش نیاز به یگان‌های بیشتر تفنگداران دریایی، هنگ ۲۳ تفنگداران دریایی به فرماندهی سرهنگ لوئیس آر. جونز در ژوئیه ۱۹۴۲ در اردوگاه لوژون در کارولینای شمالی فعال شد و لنیگن که به درجه سرگردی ارتقا یافته بود، به فرماندهی گردان ۳ این هنگ منصوب شد. او یگان خود را در دوره آموزش فشرده رهبری کرد تا اینکه هنگ ۲۳ در ژوئن ۱۹۴۳ به اردوگاه پندلتون در کالیفرنیا منتقل شد و به لشکر ۴ تفنگداران دریایی به فرماندهی سرلشکر هری اشمیت ملحق گشت.

لنیگن در دسامبر همان سال به درجه سرهنگ‌دومی ارتقا یافت و به‌عنوان معاون فرمانده هنگ منصوب شد. هنگ ۲۳ در ژانویه ۱۹۴۴ برای تصرف جزیره رُوی در جزایر مارشال به اقیانوس آرام اعزام شد. پس از تصرف کواجالین، لنیگن چهار ماه را در مائوئی در هاوایی گذراند.

در جریان تصرف سایپن در جزایر ماریانا در ژوئن ۱۹۴۴، لنیگن بر اثر آتش دشمن زخمی و به عقب تخلیه شد. پس از چند هفته استراحت دوباره به هنگ خود بازگشت. سپس هنگ ۲۳ در تصرف تینیان نزدیک سایپن شرکت کرد و لنیگن در این نبرد خود را متمایز ساخت. او لژیون افتخار با نشان رزمی «V» و تقدیرنامهٔ ریاست‌جمهوری نیروی دریایی دریافت کرد.

### نبرد ایوو جیما
لنیگن در اوت ۱۹۴۴ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و به‌عنوان افسر پرسنلی لشکر ۴ تفنگداران دریایی منصوب شد. او تا ۱ نوامبر ۱۹۴۴ در این سمت باقی ماند و سپس فرماندهی هنگ ۲۵ تفنگداران دریایی را از سرهنگ مرتون جی. بچلدر بر عهده گرفت.

لنیگن هنگ خود را در نبرد ایوو جیما از فوریه ۱۹۴۵ فرماندهی کرد. او در جریان پیاده‌شدن و بازسازماندهی هنگ پس از تلفات سنگین شجاعت ویژه‌ای از خود نشان داد؛ همه فرماندهان گردان‌های او کشته یا زخمی شده بودند: فرمانده گردان ۱ سرهنگ‌دوم هالیس یو. ماستین کشته شد؛ معاونش سرگرد هنری دی. استرانک زخمی شد؛ فرمانده گردان ۲ سرهنگ‌دوم لوئیس سی. هادسون زخمی شد؛ معاونش سرگرد ویلیام پی. کمپفر زخمی شد؛ و فرمانده گردان ۳ سرهنگ‌دوم جاستیس ام. چمبرز زخمی شد.

لنیگن برای خدماتش در ایوو جیما صلیب نیروی دریایی دریافت کرد که دومین نشان عالی نظامی ایالات متحده برای شجاعت در نبرد است. متن رسمی تقدیرنامهٔ صلیب نیروی دریایی او چنین است:

## پس از جنگ و بازنشستگی
پس از بازگشت به ایالات متحده در ژوئن ۱۹۴۵، لنیگن مدت کوتاهی در پادگان تفنگداران دریایی در پایگاه هوایی جکسنویل در فلوریدا خدمت کرد و سپس مسئولیت سرپرستی بخش جنوبی سربازگیری در دالاس، تگزاس را بر عهده گرفت. در ژوئن ۱۹۴۸ به پایگاه نیروی دریایی خلیج گوانتانامو در کوبا اعزام شد و تا ژوئیه ۱۹۵۰ فرماندهی پادگان تفنگداران دریایی آن پایگاه را بر عهده داشت.

سپس به‌عنوان رئیس ستاد مرکز آموزش نوآموزان تفنگداران دریایی پریس آیلند در کارولینای جنوبی به فرماندهی سرلشکر رابرت اچ. پپر خدمت کرد. آخرین مأموریت او ریاست ناحیه ۵ ذخیره سپاه تفنگداران دریایی با مقر در واشینگتن دی.سی. بود که از سپتامبر ۱۹۵۲ آغاز شد. لنیگن در ۱ ژوئیه ۱۹۵۷ از سپاه تفنگداران دریایی بازنشسته شد و به پاس تقدیر ویژه‌اش در رزم، در فهرست بازنشستگان به درجه سرتیپی ارتقا یافت.

## زندگی شخصی و درگذشت
لنیگن پس از بازنشستگی در زادگاهش واشینگتن دی.سی. ساکن شد و در ۲۴ مه ۱۹۷۴ در همان‌جا درگذشت. او در کنار همسرش ان وایت لنیگن (۱۹۱۳–۱۹۹۰) در آرامستان ملی آرلینگتون در ویرجینیا به خاک سپرده شده‌است. آن‌ها چهار پسر داشتند که یکی از آن‌ها به نام مایکل در سال ۱۹۶۱ به‌عنوان مهمان در برنامه تلویزیونی شغل من چیست؟ حضور یافت.

## نشان‌ها و مدال‌ها
نوار مدال‌های سرتیپ جان آر. لنیگن به شرح زیر است:

## منابع

* 

رده:زادگان ۱۹۰۲ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۷۴ (میلادی)
رده:نظامیان اهل واشینگتن، دی.سی.
رده:بازیکنان فوتبال آمریکایی اهل واشینگتن، دی.سی.
رده:دانش‌آموختگان سامانه دانشگاهی مریلند
رده:ژنرال‌های نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا
رده:دریافت‌کننده مدال دلیری نیروهای نظامی ایالات متحده آمریکا
رده:خاک‌سپاری‌ها در گورستان ملی آرلینگتون