اوناکوتی

**اوناکوتی** یا **سوبرای خونگ** یک نماد سنگ‌تراشی و مکان باستانی شیواپرستی است که میزبان نقش‌برجسته‌ها، پیکره‌ها و تصاویر خدایان و الهه‌هاست. بر اساس سبک هنری، نقش‌برجسته‌های اوناکوتی به دوره‌ای بین قرن هفتم تا نهم میلادی و پیش از حکومت مانیکیا نسبت داده می‌شوند. هنر سنگی این منطقه تحت حمایت سلسله «دوا» از سرزمین «سری بومی» در منطقه «ساماتاتا» شکل گرفته است. تنها کتیبه موجود در اوناکوتی روی تصویر «چاتورموخالینگا» قرار دارد و شامل چند نوشته به خط بنگالی از قرن یازدهم تا دوازدهم میلادی است که از شخصی به نام «سری جای‌دوا» یاد می‌کند، احتمالاً یک زائر.

واژه «اوناکوتی» در زبان‌های هندی و بنگالی به‌معنای «یکی کمتر از یک کرور» (یعنی ۹۹٬۹۹٬۹۹۹) است. در زبان محلی «کوک‌بوروک» این مکان «سوبرای خونگ» نامیده می‌شود. این مکان در سال ۲۰۲۲ در فهرست موقت میراث جهانی یونسکو ثبت شد و امروزه به‌عنوان مهم‌ترین جاذبه گردشگری منطقه اوناکوتی در بخش «کایلاش‌هار» ایالت شمال‌شرقی هند، «تریپورا»، شناخته می‌شود.

تصاویر موجود در اوناکوتی به دو دسته تقسیم می‌شوند: پیکره‌های تراشیده‌شده در سنگ و مجسمه‌های سنگی. در میان نقش‌برجسته‌ها، سر مرکزی شیوا و پیکره‌های عظیم گانشا بسیار برجسته‌اند. سر مرکزی شیوا که با نام «اوناکوتی‌سوار کال‌بهیراوا» شناخته می‌شود، حدود ۳۰ فوت ارتفاع دارد که شامل تاج‌سر تزیینی به ارتفاع ۱۰ فوت نیز هست. در دو طرف تاج‌سر، دو پیکره زن تمام‌قد دیده می‌شود: یکی الهه دورگا که بر شیر ایستاده و دیگری زنی ناشناس در سمت دیگر. همچنین سه تصویر عظیم از گاو ناندی به‌صورت نیمه‌مدفون در زمین یافت شده‌اند. تصاویر سنگی و تراشیده‌شده دیگری نیز در اوناکوتی وجود دارند.

طبق افسانه‌های هندو، شیوا در مسیر سفر به کاشی شبی را در این مکان گذراند. ۹۹٬۹۹٬۹۹۹ خدایان و الهه‌ها او را همراهی می‌کردند. او از همراهانش خواست پیش از طلوع آفتاب بیدار شوند و به راه ادامه دهند، اما هیچ‌کس جز خود شیوا بیدار نشد. شیوا پیش از ترک آن‌ها، همه را نفرین کرد و به سنگ تبدیل نمود، و این‌گونه نام «اوناکوتی» شکل گرفت.

بر اساس باورهای محلی، سازنده این پیکره‌ها «کالو گورجار» بود؛ او از پیروان پارواتی بود و آرزو داشت همراه شیوا و پارواتی به کوه «کایلاش» برود. با اصرار پارواتی، شیوا با اکراه پذیرفت، به شرطی که کالو در یک شب یک کرور پیکره از شیوا بسازد. کالو با شور و شوق مشغول کار شد، اما با طلوع صبح، تعداد پیکره‌ها تنها «یکی کمتر از یک کرور» بود. شیوا که قصد داشت از شر کالو خلاص شود، او را با پیکره‌هایش در اوناکوتی رها کرد و به راه خود ادامه داد.

وجود ۹۹٬۹۹٬۹۹۹ پیکره در اوناکوتی (طبق افسانه) دلیل نام‌گذاری این مکان است. هر ساله در ماه آوریل، جشن بزرگی به نام «اشوک‌اشتامی ملا» برگزار می‌شود که هزاران زائر در آن شرکت می‌کنند. جشن کوچکتری نیز در ماه ژانویه برگزار می‌شود.

اوناکوتی ۱۷۸ کیلومتر شمال‌شرق آگارتالا (نزدیک‌ترین فرودگاه)، ۸ کیلومتر شرق کایلاش‌هار (مرکز منطقه)، و ۱۴۸ کیلومتر جنوب‌شرق سیلچار قرار دارد. نزدیک‌ترین ایستگاه قطار در «دهارماناگر» و در فاصله ۱۹٫۶ کیلومتری است. از این ایستگاه تا اوناکوتی حدود ۳۰ تا ۴۰ دقیقه با خودرو فاصله است. سفر از آگارتالا نیز امروزه آسان‌تر شده است؛ قطار صبح از آگارتالا پیش از ساعت ۱۰ به دهارماناگر می‌رسد و قطار عصر از دهارماناگر تا ساعت ۸ شب به آگارتالا بازمی‌گردد.

این مکان طی قرون دچار غفلت شده و بخش زیادی از هنر سنگی آن آسیب دیده است. پس از ثبت آن توسط اداره باستان‌شناسی هند (ASI)، وضعیت کمی بهبود یافته، اما هنوز نیاز به حفاری و مرمت گسترده دارد. دولت مرکزی هند اخیراً مبلغ ۱۲ کرور روپیه برای توسعه این منطقه به‌عنوان مقصد گردشگری مهم اختصاص داده است.

## گالری

File:Unakoti 1.jpg|شیوا با جریان رود گنگا از گیسوانش.
File:Unakoti 5.jpg|نمای نزدیک از تندیس شیوا.
File:Unakoti (Scorpian ad).JPG|تصویر الهه دورگا.
File:Ganesha, Unakoti ( ঊনকোটি).JPG|تصویر گانشای عظیم‌الجثه.
File:Unakotiswara Kal Bhairava,Unakoti ( ঊনকোটি).JPG|تصویر کال‌بهیراوا.
File:Unakoti 6.jpg|دیوار سنگی با نقش‌برجسته‌ها.


## منابع
* 
* 
رده:مکان‌های زیارتی هندو در هند
رده:هنر سنگ در هند
رده:گردشگری در شمال شرق هند