کمک‌های خارجی به ویتنام

برنامه کمک‌های خارجی بانک جهانی **به [[ویتنام]]** سه هدف دارد: حمایت از گذار ویتنام به اقتصاد بازار، ارتقای توسعه عادلانه و پایدار و ترویج حکومت‌داری خوب. از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۴، ویتنام ۲۹ میلیارد دلار کمک رسمی توسعه (ODA) دریافت کرد که حدود ۱۴ میلیارد دلار یا ۴۹ درصد آن پرداخت شده است. در سال ۲۰۰۴، اهداکنندگان بین‌المللی ۲٫۲۵ میلیارد دلار کمک رسمی توسعه (ODA) متعهد شدند که ۱٫۶۵ میلیارد دلار آن پرداخت شد. سه اهداکننده ۸۰ درصد از پرداخت‌ها را در سال ۲۰۰۴ به خود اختصاص دادند: ژاپن، بانک جهانی و بانک توسعه آسیا. در طول دوره ۲۰۰۶–۲۰۱۰، ویتنام امیدوار است ۱۴ تا ۱۵ میلیارد دلار کمک رسمی توسعه (ODA) دریافت کند.

## تاریخچه
در اواخر دهه ۱۹۷۰، ویتنام برای اکتشاف نفت در دریا به کمک شرکت‌های آلمان غربی، ایتالیایی و کانادایی متکی بود. این امر در سال ۱۹۸۱ پایان یافت، اما متعاقباً با کمک فنی شوروی از سر گرفته شد. کمک‌های چین که طبق گزارش‌ها در سال‌های ۱۹۷۷ و ۱۹۷۸ نزدیک به ۳۰۰ میلیون دلار آمریکا بود، در سال ۱۹۷۹ به صفر رسید و بهبود تولید زغال‌سنگ ویتنام به شدت تحت تأثیر از دست دادن کارگران چینی قرار گرفت. در سال ۱۹۷۹، ژاپن بودجه کمک‌های توسعه رسمی خود (ترکیبی از کمک‌های بلاعوض و وام‌های کم‌بهره به مبلغ ۱۳۵ میلیون دلار آمریکا) را به حالت تعلیق درآورد و تمدید آن را منوط به خروج ویتنام از کامبوج کرد. از دست دادن سایر کمک‌های غربی به ارزهای معتبر، توانایی ویتنام را برای ادامه واردات ماشین‌آلات و فناوری مدرن مورد نیاز از شرکای تجاری اروپای غربی خود فلج کرد. پس از اشغال کامبوج توسط ویتنام، تنها سوئد به ارائه مقدار قابل توجهی کمک اقتصادی ادامه داد. با این حال، برخی از کمک‌های چندجانبه، مانند کمک برای توسعه رودخانه مکونگ، توسط کمیسیون اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد برای آسیا و اقیانوسیه در دسترس قرار گرفت؛ بنابراین، کمک‌های غربی و چندجانبه به طور کامل متوقف نشد، اگرچه میانگین سالانه حدود ۱۰۰ میلیون دلار آمریکا تا سال ۱۹۸۶ تنها بخشی از نیازهای ارزی این کشور را تأمین می‌کرد. در سال ۱۹۸۶، کسری حساب جاری ویتنام با کشورهای صنعتی بزرگ حدود ۲۲۱ میلیون دلار آمریکا بود. درگیری‌ها با کامبوج و چین در سال‌های ۱۹۷۸ و ۱۹۷۹ از نظر ادامه روابط اقتصادی با کشورهای غربی و همسایه آسیایی، به ویژه پرهزینه بود. در نتیجه، هانوی مجبور شد بیشتر به کمک‌های بلوک شوروی متکی باشد.

اتحاد جماهیر شوروی و دیگر اعضای کومکون، با هماهنگی بیشتر برنامه‌ریزی‌هایشان با ویتنام پس از ورود هانوی به کومکون در ژوئن ۱۹۷۸، تعهدات کمکی خود را افزایش دادند کمک‌های اقتصادی شوروی در سال ۱۹۷۸ که بین ۰٫۷ تا ۱٫۰ میلیارد دلار آمریکا تخمین زده می‌شد، از کمک‌های غرب بیشتر بود. تا سال ۱۹۸۲، این کمک‌ها به بیش از ۱ میلیارد دلار آمریکا در سال، نزدیک به ۳ میلیون دلار آمریکا در روز، افزایش یافت و تا اواسط دهه ۱۹۸۰ در همین سطح باقی ماند. اتحاد جماهیر شوروی و دیگر کشورهای کومکون در همه دسته‌بندی‌ها - کمک‌های پروژه‌ای، آموزش فنی، یارانه‌های قیمتی، وام‌ها و اعتبارات تجاری - کمک ارائه دادند. نشریات شوروی بر اهمیت کمک‌های پروژه‌ای برای بهبود اقتصادی ویتنام تأکید می‌کردند، اما حدود ۷۵ درصد از ارزش کمک‌های پرداخت شده در طول برنامه پنج ساله سوم برای تأمین مالی کسری تجاری دوجانبه ویتنام با اتحاد جماهیر شوروی استفاده شد که به طور متوسط حدود ۸۹۶ میلیون دلار آمریکا در سال بود. یارانه‌های تجاری به شکل کاهش قیمت نفت شوروی نیز در اوایل دهه ۱۹۸۰ به شدت کاهش یافت، زیرا اتحاد جماهیر شوروی ویتنام را به سیستم قیمت‌گذاری نفت کومکان بر اساس ارزش‌های بازار جهانی وارد کرد.

اگرچه جزئیات کمک‌های کومکان به ویتنام از دهه ۱۹۷۰ تا اواخر سال ۱۹۸۷ علنی نشده بود، منابع شوروی نشانه‌هایی از نوع کمک‌های پروژه‌ای ارائه شده ارائه دادند و به سرعت اعتبار افزایش تولید ناشی از کمک‌های فنی و کارخانه‌ای شوروی را به خود نسبت دادند. اهداف کمک‌های شوروی از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۱ شامل کمک به مشکلات تراز پرداخت‌ها، کمک به پروژه‌های کلیدی، معرفی همکاری‌های صنعتی، تسریع همکاری‌های علمی و فنی و کمک به بهبود مهارت‌های حرفه‌ای ویتنامی‌ها بود. در این دوره، اتحاد جماهیر شوروی همچنین توافق‌نامه‌های متعددی را امضا کرد که خواستار کمک مالی و فنی در مواردی از برنامه‌های بهبود ترافیک برای راه‌آهن از هانوی به شهر هوشی مین گرفته تا تکمیل ساخت پل تانگ لانگ بر روی رودخانه سرخ بود.

## منابع

رده:اقتصاد ویتنام
رده:انتساب منبع
رده:روابط خارجی ویتنام