open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
توافقنامه غزه–اریحا

**توافقنامه غزه–اریحا**، با نام رسمی **توافقنامه دربارهٔ نوار غزه و منطقه اریحا** ()، پیمانی تکمیلی در پی پیمان اسلو بود که در آن جزئیات خودگردانی فلسطینیان تعیین شد. این توافقنامه به **توافقنامه قاهره ۱۹۹۴** نیز شناخته می‌شود و در ۴ مه ۱۹۹۴ (۱۴ اردیبهشت ۱۳۷۳) در قاهره از سوی یاسر عرفات به نمایندگی از سازمان آزادی‌بخش فلسطین و اسحاق رابین نخست‌وزیر وقت اسرائیل امضا شد.

این توافقنامه زمینه‌ساز تأسیس تشکیلات خودگردان فلسطین شد و یاسر عرفات نخستین رئیس آن گردید. توافقنامه غزه–اریحا سرانجام در پیمان اسلو ۲ که در سپتامبر ۱۹۹۵ به امضا رسید ادغام شد و جای خود را به آن داد.

## پیشینه و مفاد
توافقنامه غزه–اریحا بر پایه مذاکرات پیرو اعلامیه اصولی ۱۹۹۳ شکل گرفت و خودگردانی محدود فلسطینیان در کرانه باختری و نوار غزه را در بازه زمانی پنج‌ساله پیش‌بینی می‌کرد. بر پایه این توافقنامه، اسرائیل متعهد شد ظرف سه هفته پس از امضا، بخشی از منطقه اریحا در کرانه باختری و بخشی از نوار غزه را تخلیه کند. اسرائیل منطقه‌ای به وسعت ۲۴ مایل مربع در اریحا را پیشنهاد داده بود، در حالی که فلسطینیان خواستار ۴۲ مایل مربع بودند. همچنین نیروهای اسرائیلی در گذرگاه مرزی رفح و در شهرک‌های یهودی‌نشین نوار غزه باقی می‌ماندند.

## تأسیس تشکیلات خودگردان فلسطین
بر اساس ماده سوم این توافقنامه (انتقال اختیارات)، تشکیلات خودگردان فلسطین پایه‌گذاری شد. نخستین نشست تشکیلات خودگردان در ۲۶ تا ۲۸ مه ۱۹۹۴ در تونس برگزار شد. یاسر عرفات در ۱ ژوئیه ۱۹۹۴ نخستین بازدید نمادین خود پس از ۲۵ سال را از شهر غزه انجام داد و در ۵ ژوئیه ۱۹۹۴ (۱۴ تیر ۱۳۷۳) تشکیلات خودگردان رسماً در اریحا آغاز به کار کرد و عرفات نخستین رئیس آن شد. بر پایه این توافقنامه، شهر اریحا و نوار غزه (به‌جز مناطق اسرائیلی‌نشین) زیر کنترل فلسطینیان درآمد.

## پروتکل پاریس و نیروی پلیس
از دیگر بخش‌های این توافقنامه، پروتکل روابط اقتصادی (پروتکل پاریس) و تأسیس نیروی پلیس مدنی فلسطین بود. پروتکل پاریس روابط اقتصادی میان اسرائیل و تشکیلات خودگردان فلسطین را سامان‌دهی می‌کرد، اما در عمل اقتصاد فلسطین را در اقتصاد اسرائیل ادغام می‌نمود. بر اساس این پروتکل، اسرائیل کنترل انحصاری مرزهای سرزمین‌های فلسطینی و حق دریافت عوارض واردات و مالیات بر ارزش افزوده را به نمایندگی از تشکیلات خودگردان بر عهده گرفت.

## ادغام در پیمان اسلو ۲
توافقنامه غزه–اریحا سرانجام در پیمان اسلو ۲، با نام رسمی توافقنامه موقت دربارهٔ کرانه باختری و نوار غزه، ادغام شد و جای خود را به آن داد. پیمان اسلو ۲ در ۲۴ و ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۵ به امضا رسید (ماده ۳۱، بندهای پایانی).

## جستارهای وابسته
* پیمان اسلو
* پیمان اسلو ۲
* فرایند صلح اسرائیل و فلسطین
* یادداشت تفاهم وای ریور

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* متن توافقنامه ۱۹۹۴ درباره نوار غزه و منطقه اریحا در ProCon
* متن توافقنامه درباره نوار غزه و منطقه اریحا در UNISPAL

رده:فرایند صلح اسرائیل و فلسطین
رده:معاهده‌های اسرائیل
رده:معاهده‌های فلسطین
رده:معاهده‌های مصوب‌شده در ۱۹۹۴ (میلادی)
رده:اسرائیل در ۱۹۹۴ (میلادی)
باشگاه سوارکاری فیصل

**باشگاه سوارکاری فیصل** () یک باشگاه سوارکاری و رستوران لوکس در شهر غزه در فلسطین است. این باشگاه در سال ۲۰۰۳ در محلهٔ ریمال بنیان‌گذاری شد و تا سال ۲۰۱۰ تنها باشگاه سوارکاری در سراسر نوار غزه بود.

باشگاه فیصل دارای دو پیست اسب‌دوانی به درازای ۴۰ و ۶۰ متر بر پایهٔ استانداردهای بین‌المللی است و امکانات گوناگونی برای پرش با اسب نیز فراهم می‌کند. افزون بر کارکردهای ورزشی، رستوران این باشگاه به پاتوق جوانان مرفه و نخبهٔ غزه شناخته شده‌است. باشگاه در کنار پارک آبی کریزی واتر پارک جای دارد و بخشی از مجموعهٔ تفریحی ویژهٔ غزه‌نشینان مرفه به‌شمار می‌رود.

## پیشینه و اسب‌دوانی
اسب‌دوانی در غزه ورزشی پرطرفدار است. بر پایهٔ گزارشی در سال ۱۹۹۴ در روزنامهٔ راکی ماونتن نیوز () که در دنور منتشر می‌شد، مسابقات اسب‌دوانی از ورزش‌های محبوب غزه به‌شمار می‌رفت. باشگاه فیصل در سال ۲۰۰۳ تأسیس شد و تا ژوئیه ۲۰۱۰ یگانه باشگاه سوارکاری نوار غزه بود. تا سال ۲۰۱۰ شمار اعضای باشگاه رو به افزایش بود و در حدود ۱۲۰ عضو داشت؛ افراد دیگری نیز برای آموزش‌های گاه‌به‌گاه یا اسب‌سواری تفریحی به باشگاه مراجعه می‌کردند. زنان و مردان از ۸ تا ۴۰ سال در این باشگاه به سوارکاری می‌پرداختند.

باشگاه دو پیست دارد: یکی به درازای ۴۰ متر و دیگری ۶۰ متر که با استاندارد بین‌المللی هم‌خوانی دارد. همچنین موانع گوناگونی برای پرش نمایشی اسب (شوجامپینگ) در باشگاه تعبیه شده‌است.

### واردات اسب
به دلیل محاصرهٔ اسرائیل از سال ۲۰۰۶، اسب‌ها از مصر و از راه تونل‌های قاچاق نوار غزه وارد می‌شدند. تا سال ۲۰۱۲ از این راه نزدیک به ۶۰ اسب به باشگاه رسیده بود. باشگاه فیصل زیر نظر فدراسیون سوارکاری فلسطین فعالیت می‌کرد؛ با این حال چون دفتر مرکزی فدراسیون در رام‌الله جای داشت، ارتباط میان دو سو بسیار دشوار بود.

## رستوران و فضای تفریحی
به گزارش روزنامهٔ استرالیایی دی ایج، رستوران باشگاه «جایی برای دیده‌شدن نخبگان نوجوان غزه» بود. در این رستوران آبجوی بدون الکل باواریایی به جوانان مرفه و سکولار عرضه می‌شد.

بنا بر گزارش روزنامهٔ گاردین، باشگاه فیصل که در مجاورت پارک آبی کریزی واتر پارک قرار داشت، بخشی از یک «مدار» تفریحی برای غزه‌نشینان ثروتمند بود که کافه‌های ساحلی و مرکز خرید غزه را نیز دربرمی‌گرفت. پارک آبی کریزی واتر پارک خود دارای سه استخر، آبراهه‌ای به درازای ۱۰۰ متر، آبشارهای متعدد و حوض قایق پدالی بود و تنها بخش کوچکی از جمعیت غزه توان بهره‌گیری از این امکانات را داشتند.

## جستارهای وابسته
* نوار غزه
* غزه (شهر)

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:جاذبه‌های گردشگری در سرزمین فلسطین
رده:مختصات در ویکی‌داده
گورن

**گورن** (، به معنی «خرمنگاه») یک موشاو در شمال اسرائیل است. این روستا در جلیل غربی و در نزدیکی شهر معالوت ترشیحا واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای معاله یوسف قرار دارد.

گورن در سال ۱۹۵۰ میلادی توسط مهاجران یهودی یمنی بنیان‌گذاری شد. این مهاجران پیش از آن چند ماهی را در روش هاعین گذرانده بودند. در سال ۱۹۵۱ گروهی از مهاجران شمال آفریقا نیز به بنیان‌گذاران پیوستند. نام این روستا برگرفته از نام عربی منطقه و عبری‌سازی آن است.

گورن در ارتفاع ۳۶۹ متری از سطح دریا و در دامنه‌های غربی جلیل علیا جای گرفته‌است. فاصلهٔ آن تا ساحل دریای مدیترانه در حدود ۱۲ کیلومتر و تا مرز لبنان نزدیک به ۴ کیلومتر است.

## پیشینه
گورن در سال ۱۹۵۰ به‌عنوان یک «دهکدهٔ کار» () تأسیس شد. بنیان‌گذاران آن مهاجران یهودی از یمن بودند که در چارچوب علیا به اسرائیل آمده بودند و پیش از آن چند ماهی را در روش هاعین سپری کرده بودند. بر پایهٔ منابع عبری، مهاجران یمنی پس از نزدیک به یک سال روستا را ترک کردند؛ بخشی از آنها به نتانیا و بخشی دیگر به مناطق گوناگون نقل مکان کردند.

در سال ۱۹۵۱ گروهی از مهاجران یهودی شمال آفریقا جایگزین آنها شدند و روستا را به موشاو تبدیل کردند. دهکده‌های کار شکلی از شهرک‌سازی بودند که در آن گروه‌هایی از مهاجران را برای کشاورزی و آباد کردن زمین به مناطق مرزی می‌بردند و پس از چند ماه یا چند سال آنها تصمیم می‌گرفتند بمانند یا به جای دیگری بروند.

نام روستا برگردان عبری‌شدهٔ نام عربی منطقه یعنی «بیدر الکواب» (به معنی خرمنگاه گنبدها) است که به شکل زمین در این مکان اشاره دارد.

گورن بر زمین‌هایی ساخته شده که پیش‌تر به روستای فلسطینی اقرت تعلق داشت و ساکنان آن اخراج شده بودند.

## جغرافیا
گورن در منطقه‌ای کوهستانی در دامنه‌های غربی جلیل علیا واقع شده و ارتفاع آن از سطح دریا ۳۶۹ متر است. فاصلهٔ آن تا ساحل دریای مدیترانه نزدیک به ۱۲ کیلومتر و تا مرز لبنان در حدود ۴ کیلومتر است. موشاو بر فراز شیب شمالی دره‌ای قرار گرفته که وادی نحال کزیو از آن می‌گذرد و در سوی دیگر این دره ویرانه‌های دژ صلیبی مونفور دیده می‌شود.

گورن در حدود ۵ کیلومتری شمال‌غرب شهر معالوت ترشیحا، نزدیک به ۱۱۷ کیلومتری شمال‌شمال‌شرقی تل‌آویو و در حدود ۳۵ کیلومتری شمال‌شرقی حیفا جای دارد. این روستا از راه جادهٔ محلی شمارهٔ ۸۹۹ به شبکهٔ حمل‌ونقل متصل است که به سمت شرق به روستاهای اون مناحم و شومرا و به سمت غرب به یعره و ایلون می‌رسد.

## جمعیت‌شناسی
ساکنان گورن عمدتاً یهودیان سکولار هستند. گورن شهرکی کوچک با جمعیتی نسبتاً ثابت است. بر پایهٔ آمار سال ۲۰۱۴ میلادی، جمعیت آن ۴۴۸ نفر بود و در طول آن سال رشدی ۳٫۲ درصدی داشت.

## امکانات
در گورن مراکز پیش‌دبستانی، یک فروشگاه، کنیسه، مرکز اجتماعی و مجموعه‌های ورزشی وجود دارد. دبستان روستا در شهرک بتست یا شهر شلومی قرار دارد. در سال ۲۰۰۱ یک منطقهٔ صنعتی در کنار روستا گشایش یافت که از سوی شورای منطقه‌ای معاله یوسف اداره می‌شود.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* نمایهٔ گورن در وبگاه جنبش اور
* نمایهٔ گورن در پایگاه گالیل

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۰ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مناطق مسکونی در استان شمال (اسرائیل)
گلیل یام

**گلیل یام** () یک کیبوتص در مرکز اسرائیل است. این کیبوتص در دشت شارون میان رمت هشارون و هرتزلیا واقع شده و در حوزهٔ اداری شورای منطقه‌ای حوف هشارون قرار دارد.

گلیل یام در سال ۱۹۴۳ بنیان‌گذاری شد و جمعیت آن در سال ۲۰۱۷ نزدیک به ۵۰۰ نفر بود. این کیبوتص به جنبش کیبوتص وابسته است.

## پیشینه
کیبوتص گلیل یام در سال ۱۹۴۳ توسط گروهی که از سال ۱۹۳۳ شکل گرفته بود بنیان‌گذاری شد. زمینی که روستا بر آن بنا شد از ساکنان روستای عربی اجلیل توسط صندوق ملی یهود خریداری شده بود. نام این مکان در کتاب سامریان ذکر شده و همچنین در نام روستای عربی نیز حفظ شده‌است.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* 
* تارنمای رسمی گلیل یام 

رده:کیبوتص
رده:کیبوتص‌های اسرائیلی
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۳ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۳ (میلادی) در قیمومت بریتانیا بر فلسطین
رده:مناطق مسکونی در استان مرکز (اسرائیل)
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مختصات در ویکی‌داده
گیوعات یشعیاهو

**گیوعات یشعیاهو** (؛ به معنای «تپهٔ یشعیاهو») یک موشاو در مرکز اسرائیل است. این روستا در دره ایلا در نزدیک به ده کیلومتری جنوب بیت شمش واقع شده و زیر نظر منطقه آماری ماتیه یهودا قرار دارد.

گیوعات یشعیاهو در سال ۱۹۵۸ میلادی به دست مهاجران یهودی مجار بنیان‌گذاری شد و نام آن برگرفته از یشعیاهو پرس، پژوهشگر برجسته است. این روستا بر زمین‌های روستای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی عجور ساخته شده‌است. گیوعات یشعیاهو در ارتفاع ۲۸۹ متری از سطح دریا و در مرز میان تپه‌ماهورهای کشاورزی شفلا و دامنه‌های جنگلی غربی کوه‌های یهودا جای گرفته‌است.

## پیشینه
گیوعات یشعیاهو در ۲۱ آوریل ۱۹۵۸ توسط گروهی از مهاجران یهودی مجارستان که اعضای جنبش جوانان صهیونیستی هنوعر هتصیونی بودند بنیان‌گذاری شد. نام آن به افتخار یشعیاهو پرس (۱۸۷۴–۱۹۵۵)، پژوهشگر برجسته، انتخاب شد. این موشاو بر زمین‌های روستای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی عجور ساخته شد.

پس از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل و تسلط ارتش اسرائیل بر دالان اورشلیم، شهرک‌سازی یهودی در این منطقه آغاز شد و گیوعات یشعیاهو در چارچوب بلوک حِوِل عدولام پایه‌گذاری شد. تا پیش از سال ۱۹۶۷ این روستا یک شهرک مرزی به‌شمار می‌آمد. در اکتبر ۱۹۶۵ گروهی از نیروهای مسلح عرب وابسته به جنبش فتح یک عملیات خرابکارانه در این روستا انجام دادند و خانه‌ای را منفجر کردند.

در اواخر سدهٔ بیستم و آغاز سدهٔ بیست‌ویکم، روستا گسترش ساختمانی چشمگیری را تجربه کرد.

## جغرافیا

گیوعات یشعیاهو در ارتفاع ۲۸۹ متری از سطح دریا قرار دارد و در مرز تپه‌ماهورهای کشاورزی شفلا و دامنه‌های جنگلی غربی کوه‌های یهودا واقع شده‌است. در شمال روستا زمین به درهٔ رودخانهٔ نحل هاایلا (دره ایلا) سرازیر می‌شود و در جنوب آن مجموعهٔ جنگلی گسترده‌ای گسترده شده‌است.

این روستا ۳۲ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۴۷ کیلومتر جنوب‌شرقی مرکز تل‌آویو، نزدیک به ۳۰ کیلومتر جنوب‌غربی بخش تاریخی اورشلیم و ۱۰ کیلومتر جنوب‌غربی بیت شمش فاصله دارد. گیوعات یشعیاهو ۶ کیلومتر از خط سبز فاصله دارد که اسرائیل را از کرانهٔ باختری رود اردن جدا می‌کند.

## میراث باستان‌شناختی و اقتصاد
در سال ۲۰۱۶ سنگ‌نشانه‌های (میل‌سنگ‌های) باستانی رومی از بزرگراه ۳۸ به پارک باستان‌شناسی در حاشیهٔ گیوعات یشعیاهو منتقل شدند.

گیوعات یشعیاهو که شراب‌خانه‌ها و چَرخُشت‌های (پرس‌های شراب) باستانی آن را احاطه کرده‌اند دارای کارخانه‌ای برای تولید کشمش است؛ هرچند امروزه بیشتر کشمش مصرفی اسرائیل از کالیفرنیا وارد می‌شود.

## جمعیت
جمعیت گیوعات یشعیاهو به‌طور پیوسته رو به رشد بوده‌است. بر پایهٔ آمار سال ۲۰۱۴ میلادی، جمعیت روستا ۷۷۱ نفر بود و در طول آن سال ۱٫۲ درصد رشد داشت. اکثریت مطلق ساکنان این روستا یهودی هستند.

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* تارنمای رسمی شورای منطقه‌ای ماتیه یهودا

رده:منطقه آماری ماتیه یهودا
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۸ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۸ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان اورشلیم
رده:مختصات در ویکی‌داده
گیزو

**گیزو** () یک شهرک اجتماعی در مرکز اسرائیل است که در شمال‌غربی بیت شمش و در حوزه مدیریت منطقه آماری ماتیه یهودا جای دارد. این شهرک در سال ۱۹۶۰ میلادی به‌دست آژانس یهود بنیان‌گذاری شد و نام خود را از شهر کهن گیزو که در کتاب مقدس (اول تواریخ ۱۱:۳۴) آمده برگرفته است.

گیزو بر روی زمین‌های روستای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی بیت جیز ساخته شده‌است. این شهرک در ناحیه پست‌کوه شفلا و در ارتفاع نزدیک به ۱۹۸ متر از سطح دریا واقع شده و آب‌وهوای مدیترانه‌ای دارد.

## پیشینه
شهرک گیزو در سال ۱۹۶۰ توسط آژانس یهود به‌عنوان محل سکونت آموزگاران مدرسهٔ منطقه‌ای شورای ناحیه‌ای گیزو و دیگر کارکنان دولتی بنیان‌گذاری شد. نام نخست این شهرک «مرکز تصلافون» بود؛ اما پس از ادغام شوراهای منطقه‌ای و تشکیل شورای منطقه‌ای ماتیه یهودا، نام آن به «مرکز گیزو» تغییر یافت.

این شهرک بر روی زمین‌های روستای عربی بیت جیز ساخته شده‌است که ساکنان آن در جریان جنگ ۱۹۴۸ گریختند و اجازهٔ بازگشت نیافتند. نام این روستای فلسطینی نیز احتمالاً برگرفته از همان شهر کهن گیزوی کتاب مقدس بوده‌است.

نام گیزو به شهر باستانی گیزو (گِزو) اشاره دارد که زادگاه بنی‌گیزونی از دلاوران داوود پادشاه بوده و در کتاب اول تواریخ (۱۱:۳۴) از آن یاد شده‌است.

## جغرافیا
گیزو در ناحیه تپه‌ماهوری شفلا، در نزدیکی دامنه‌های غربی کوه‌های یهودا جای گرفته‌است. ارتفاع شهرک از سطح دریا نزدیک به ۱۹۸ متر است. این شهرک در فاصلهٔ نزدیک به ۲۶ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، در حدود ۳۴ کیلومتری جنوب‌شرقی مرکز تل‌آویو و نزدیک به ۲۸ کیلومتری غرب بخش تاریخی اورشلیم واقع شده‌است.

گیزو در فاصلهٔ ۴ کیلومتری خط سبز قرار دارد که مرز اسرائیل با کرانه باختری رود اردن را مشخص می‌کند. دسترسی به شهرک از راه بزرگراه شمارهٔ ۴۴ فراهم است.

آب‌وهوای منطقه مدیترانه‌ای است؛ میانگین دمای سالانه نزدیک به ۲۱ درجهٔ سلسیوس، گرم‌ترین ماه اوت با میانگین ۳۰ درجه و سردترین ماه ژانویه با میانگین ۱۲ درجه است. میانگین بارش سالانه در حدود ۴۸۶ میلی‌متر است.

## جمعیت
گیزو شهرکی کوچک با جمعیت نسبتاً ثابت است. بر پایهٔ آمار سال ۲۰۱۴، در این شهرک ۱۹۲ نفر زندگی می‌کردند و جمعیت آن در آن سال ۳٫۸ درصد رشد داشت. ساکنان گیزو یهودی هستند و در حال حاضر نزدیک به ۴۶ خانواده در آن سکونت دارند. افزون بر آن، یک مدرسهٔ ابتدایی دولتی-دینی نیز در شهرک فعال است.

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* تارنمای رسمی شورای منطقه‌ای ماتیه یهودا

رده:آبادی‌های اسرائیلی
رده:منطقه آماری ماتیه یهودا
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۶۰ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۶۰ (میلادی) در اسرائیل
رده:مناطق مسکونی در استان اورشلیم
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
گئولی تیمان

**گئولی تیمان** (، به معنای «رهایی‌یافتگان یمن») یک موشاوِ دینی در مرکز اسرائیل است. این روستا در نزدیکی شهر خدرا در دشت شارون واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای عمق حفر اداره می‌شود.

گئولی تیمان در سال ۱۹۴۸ توسط ساکنان کفار یاوتس که در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از روستای خود تخلیه شده بودند بنیان‌گذاری شد. بنیان‌گذاران از مهاجران و پناهندگان یهودی یمنی‌تبار بودند که با جنبش هپوعل همیزراحی پیوند داشتند. بر پایه سرشماری سال ۲۰۱۴ جمعیت این روستا ۳۶۴ نفر بوده‌است.

## جغرافیا
گئولی تیمان در ارتفاع ۸ متری از سطح دریا در دشت شارون و در بخش ساحلی پرجمعیت و کشاورزی مرکز اسرائیل جای دارد. از سوی غرب، آبراه ناحال الکساندر از نزدیکی روستا می‌گذرد. روستا در فاصلهٔ نزدیک به ۴ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، در حدود ۳۵ کیلومتری شمال‌شمال‌شرقی مرکز تل‌آویو و ۷ کیلومتری جنوب شهر خدرا قرار گرفته‌است.

از شمال به پارک صنعتی عمق حفر و از شرق به روستای کفار هارائه هم‌مرز است. گئولی تیمان همراه با روستاهای پیرامونش از جمله الیاشیو، کفار هارائه، عین هاحورش و گیوات حاییم مجموعه‌ای نیمه‌پیوسته از سکونتگاه‌های کشاورزی را پدیدآورده‌اند. بزرگراه شمارهٔ ۴ از کنارهٔ شرقی روستا می‌گذرد.

## پیشینه
سرآغاز سازماندهی مهاجرنشین یهودیان یمنی در منطقه به محلهٔ عولی تیمان در خدرا (ناحیهٔ نحلیئل) بازمی‌گردد. جوانان این محله در سال ۱۹۳۹ سازمانی برای مهاجرت کشاورزی به نام «گئولی تیمان» تشکیل دادند و در سال ۱۹۴۶ به کفار یاوتس رفتند.

موشاو در سال ۱۹۴۸ توسط ساکنان کفار یاوتس بنیان‌گذاری شد که به دلیل درگیری‌های جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از آنجا تخلیه شده بودند. زمینی که روستا بر آن ساخته شد پیش‌تر متعلق به روستای عربی وادی الحوارث بود که جمعیت آن پراکنده شده بود. ساکنان، مهاجران (عولیم) و پناهندگان یهودی یمنی بودند و وابستگی سیاسی به هپوعل همیزراحی داشتند. در سال ۱۹۴۹ گروهی دیگر از مهاجران یهودی یمنی نیز به روستا پیوستند.

بخشی از خاندان عرب ابوعیسی از ساکنان پیشین وادی الحوارث در منطقه باقی ماندند و با ساکنان یهودی موشاو روابط همسایگی برقرار کردند. نظام آموزشی روستا میان ساکنان یهودی و عرب مشترک است.

در سال ۱۹۶۷ گئولی تیمان به یک موشاو و یک مجتمع مسکونی تقسیم شد، اما این دو بخش در سال ۱۹۹۲ دوباره با هم ادغام شدند.

## اقتصاد
اقتصاد محلی بر پایهٔ کشاورزی استوار است، هرچند بیشتر ساکنان برای کار به بیرون از روستا رفت‌وآمد می‌کنند.

## جمعیت
بر پایهٔ آمار سال ۲۰۱۴ بیشتر ساکنان گئولی تیمان یهودی هستند. جمعیت روستا در طول دهه‌ها تقریباً ثابت مانده‌است. در پایان سال ۲۰۱۴ شمار ساکنان ۳۶۴ نفر بود که نسبت به آغاز همان سال ۱٫۱ درصد کاهش داشت.

## یادمان‌ها

* در ورودی گئولی تیمان، در گوشهٔ شمال‌غربی تقاطع هارائه بر روی بزرگراه شمارهٔ ۴، باغ و یادبودی به نام نوعام ملیحی ساخته شده‌است. این باغ بر روی زمین یک گورستان متروک عربی به نام الشیخ زیدان بنا شده‌است.
* در درون روستا و در کنار کنیسه، باغی با یادمانی به یاد شموئل عَرَوا (کشته‌شده در جنگ ۱۹۴۸) و صیون اِحرَق و یهودا حسن (کشته‌شدگان جنگ یوم کیپور) برپا شده‌است.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* تارنمای رسمی شورای منطقه‌ای عمق حفر
* 

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۸ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۸ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان مرکز (اسرائیل)
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده
رده:نگهداری یادکرد:ربات:وضعیت نامعلوم پیوند اصلی
حمد (موشاو اسرائیلی)

**حمد** () یک موشاو صهیونیستی مذهبی در استان مرکزی (اسرائیل) است. این روستا در نزدیکی اور یهودا واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای سدوت دان قرار دارد. نام این موشاو سرواژهٔ عبارت عبری «حَیالیم مِشوحرَریم داتییم» به معنای «سربازان مذهبیِ ترخیص‌شده» است.

حمد در سال ۱۹۵۰ میلادی توسط سربازان ترخیص‌شده از نیروهای دفاعی اسرائیل که مهاجرانی از چکسلواکی، لهستان و رومانی بودند بنیان‌گذاری شد. ساکنان در آغاز به کشاورزی می‌پرداختند، اما امروزه بخش بزرگی از زمین‌های موشاو به انبارها و ساختمان‌های صنعتی اجاره داده شده‌است.

## جغرافیا
حمد در ارتفاع ۲۶ تا ۲۸ متری از سطح دریا، در جلگهٔ ساحلی پرجمعیت اسرائیل جای گرفته‌است. از شرق روستا رود ناحال ایالون می‌گذرد. این موشاو در حدود ۹ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه و نزدیک به ۹ کیلومتری جنوب شرقی مرکز تل‌آویو قرار دارد. فرودگاه بین‌المللی بن‌گوریون نیز ۴ کیلومتر در شرق موشاو واقع شده‌است. مساحت اداری روستا در حدود ۱٬۴۰۰ دونام (۱٫۴ کیلومتر مربع) است.

حمد از راه جادهٔ محلی شمارهٔ ۴۱۲ به شبکهٔ حمل‌ونقل متصل است و بزرگراه شمارهٔ ۱ (تل‌آویو–اورشلیم) از جنوب آن می‌گذرد.

## پیشینه
در سده‌های هجدهم و نوزدهم میلادی، این سرزمین بخشی از ناحیهٔ (زیربخش) لد بود که گستره‌ای از شهر کنونی مودیعین-مکابیم-ریعوت در جنوب تا شهر العاد در شمال و از دامنه‌های شرقی تا حومهٔ یافا در غرب را دربرمی‌گرفت. در این منطقه نزدیک به ۲۰ روستا با هزاران ساکن وجود داشت که ده‌ها هزار هکتار زمین کشاورزی حاصلخیز در اختیار داشتند.

موشاو حمد در سال ۱۹۵۰ میلادی توسط گروهی متشکل از نزدیک به ۱۲۰ سرباز مذهبی ترخیص‌شده از نیروهای دفاعی اسرائیل بنیان‌گذاری شد. این سربازان مهاجرانی از چکسلواکی، لهستان و رومانی بودند که در جنگ ۱۹۴۸–۱۹۴۹ شرکت کرده بودند. نام موشاو سرواژهٔ عبارت عبری «» (حَیالیم مِشوحرَریم داتییم) به معنای «سربازان مذهبی ترخیص‌شده» است.

این روستا به جنبش صهیونیستی مذهبی هپوعل همیزراحی وابسته است. ساکنان در آغاز به کشاورزی می‌پرداختند، اما امروزه بیشتر آن‌ها برای کار به بیرون از روستا رفت‌وآمد می‌کنند و بخش بزرگی از زمین‌های موشاو به انبارها و ساختمان‌های صنعتی اجاره داده شده‌است. در موشاو دو مدرسهٔ دینی یهودی (یشیوا) به نام‌های «مئور ییتسحاک» و «حمدات شلومو» فعال است. مدیریت روستا برنامهٔ گسترش ساخت‌وساز شامل ۱۰۰ خانهٔ جدید را در دست بررسی دارد.

## جمعیت
جمعیت حمد در طول دهه‌ها دگرگونی‌های چشمگیری داشته‌است. در سال ۱۹۶۱ جمعیت ۴۶۵ نفر بود که تا ۱۹۸۳ به ۳۹۸ نفر کاهش یافت. پس از آن روند افزایشی آغاز شد و جمعیت در سال ۲۰۱۴ به ۱٬۱۲۴ نفر رسید. اکثریت قریب به اتفاق ساکنان یهودی هستند.

## پیوند به بیرون
*  

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۰ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان مرکز (اسرائیل)
رده:مختصات در ویکی‌داده
حلص

**حلص** () یک موشاو در جنوب اسرائیل است. این روستا میان شهرهای اشکلون، کریات گت و سدروت واقع شده و در حوزه اداری شورای منطقه‌ای حوف اشکلون قرار دارد. حلص در ارتفاع ۸۲ متری از سطح دریا در جلگه ساحلی و در ناحیه شفلا و نزدیک لبه شمالی بیابان نقب جای گرفته‌است. این روستا نزدیک به ۱۴ کیلومتر از ساحل دریای مدیترانه و حدود ۱۳ کیلومتر در جنوب شرقی اشکلون فاصله دارد.

حلص در سال ۱۹۵۰ به دست مهاجران یمنی بنیان‌گذاری شد و نامش برگرفته از حلص فلطی، یکی از جنگاوران داوود پادشاه در کتاب مقدس است. این روستا به سبب میدان نفتی حلص شهرت یافت که نخستین چاه نفت موفق در اسرائیل در آن حفر شد و بهره‌برداری از آن در سال ۱۹۵۵ آغاز گردید.

## پیشینه
موشاو حلص در سال ۱۹۵۰ نخست به‌صورت اردوگاه موقت (معبره) توسط مهاجران یهودی از یمن بنیان‌گذاری شد. نام روستا از حلص فلطی، یکی از جنگاوران داوود پادشاه (سموئیل دوم ۲۳:۲۶) گرفته شده‌است.

این روستا بر زمین‌های متعلق به روستای فلسطینی بریر و نزدیک به روستاهای خولیقات و کوکبه بنا شد که در جریان جنگ ۱۹۴۸ تخلیه شده بودند. در نوامبر ۱۹۵۰، ۹۲ خانواده در اردوگاه موقت ساکن بودند که از شرایط نامساعد آب‌وهوایی آسیب شدیدی دیدند؛ طوفان آلاچیق‌ها را ویران و چادرها را پاره کرد.

در سال ۲۰۲۰ زمین‌هایی برای گسترش روستا عرضه شد و ساخت‌وساز بخش جدید آغاز گردید.

## جغرافیا
حلص در جلگه ساحلی اسرائیل، در ناحیه شفلا واقع شده‌است. در جنوب شرقی روستا وادی نحال بروُر جریان دارد و وادی نحال حلص از کنار شمال غربی روستا به آن می‌پیوندد. روستا از راه جاده محلی شماره ۳۵۲ به شبکه ترابری متصل است که در غرب روستا با جاده محلی شماره ۲۳۲ تقاطع دارد.

## اقتصاد
### میدان نفتی حلص
میدان نفتی حلص جایگاه نخستین چاه نفت موفق در اسرائیل بود. نفت در سپتامبر ۱۹۵۵ از این چاه فوران کرد و بهره‌برداری از آن آغاز شد. این رویداد موجی از شادمانی در کشور نوپای اسرائیل برانگیخت و سرودهایی دربارهٔ آن سروده شد؛ از جمله «شیر هَنِفت» (سرود نفت) از دان بلیتنتال و «نفت زورِم بِخولیقات» (نفت در خولیقات جاری است) از شلمه وایسفیش. نخستین محموله نفت استخراج‌شده به‌صورت رسمی به دوو یوسف، سیاستمدار اسرائیلی، اهدا شد.

این میدان تنها میدان نفتی بازرگانی در اسرائیل بود و روزانه نزدیک به ۱۰۰ بشکه نفت تولید می‌کرد. شرکت‌های اَوِنیو گروپ و تامکو اِنرجی بهره‌برداری از میدان نفتی حلص را از سر گرفتند و مجموعاً بیش از ۳٬۲۰۰ بشکه نفت از ژوئن ۲۰۱۱ استخراج کردند. ذخایر میدان بین ۲۰ تا ۱۰۰ میلیون بشکه نفت برآورد شده‌است. با این حال، شرکت تامکو اِنرجی در ۱۱ فوریه ۲۰۰۹ به دلیل مشکلات قراردادی مربوط به تأمین مالی عملیات میدان نفتی، سهام خود را معلق کرد.

## جمعیت
بر پایه داده‌های سال ۲۰۱۴، جمعیت حلص ۴۶۰ نفر بود و اکثریت مطلق ساکنان آن یهودی بودند. حلص روستایی کوچک با جمعیت نسبتاً ایستا است. در طول سال ۲۰۱۴ جمعیت آن ۱٫۱ درصد رشد داشت.

## پیوند به بیرون
*  حلص در پایگاه شورای منطقه‌ای حوف اشکلون
* تصاویر حلص در ویکی‌انبار

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۰ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده
گونن (کیبوتص اسرائیلی)

**گونن** (، به معنای «دفاع‌شده») یک کیبوتص در شمال اسرائیل است. این کیبوتص در منطقهٔ انگشت جلیل و در نزدیکی کریات‌شمونا قرار دارد و از نظر اداری در حوزهٔ صلاحیت شورای منطقه‌ای جلیل بالا جای می‌گیرد. گونن وابسته به جنبش کیبوتص است.

گونن در ۱۳ اوت ۱۹۵۱ به‌عنوان یک شهرک ناحال بنیان‌گذاری شد و نخستین شهرک ناحال بود که به کنترل غیرنظامی درآمد. نام این کیبوتص از کتاب‌های پادشاهان گرفته شده و نمادی از جایگاه راهبردی آن در نزدیکی مرز اسرائیل و سوریه پیش از جنگ شش‌روزه است.

## پیشینه
گونن در ۱۳ اوت ۱۹۵۱ به‌عنوان یک شهرک ناحال تأسیس شد. این شهرک بر زمین روستای غرابهٔ فلسطینی بنا شد که ساکنان آن در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل آواره شده بودند.

یک سال پس از تأسیس، گروهی از پیشاهنگان عبری مدیریت غیرنظامی کیبوتص را بر عهده گرفتند و گونن به نخستین شهرک ناحالی تبدیل شد که به کنترل غیرنظامی درآمد.

نام کیبوتص از کتاب‌های پادشاهان برگرفته شده و نمادی از جایگاه راهبردی شهرک و نزدیکی آن به مرز اسرائیل و سوریه پیش از جنگ شش‌روزه است؛ مرزی که بر پایهٔ توافقنامه‌های آتش‌بس ۱۹۴۹ تعیین شده بود. در دورهٔ ۱۹۴۹ تا ۱۹۶۷ محدودهٔ اطراف این روستا بارها صحنهٔ درگیری‌های نظامی با ارتش سوریه بود.

از سال ۱۹۹۴ فرایند تبدیل کیبوتص به یک شهرک اجتماعی آغاز شده‌است.

## اقتصاد
اقتصاد گونن بر پایهٔ کشاورزی استوار است و دربرمی‌گیرد کشت ذرت، مرکبات و پرورش گاو. همچنین یک فروشگاه کوچک و یک مهمان‌سرا در کیبوتص فعال است.

## جغرافیا
گونن در ارتفاع ۹۹ متری از سطح دریا قرار دارد.

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* تارنمای رسمی گونن

رده:کیبوتص
رده:کیبوتص‌های اسرائیلی
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۱ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۱ (میلادی) در اسرائیل
رده:مناطق مسکونی در استان شمال (اسرائیل)
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان عبری
کفار هانگید

**کفار هانگید** (، به معنای «روستای نگید») یک موشاو در بخش مرکزی اسرائیل است. این روستا در دشت ساحلی اسرائیل در نزدیک به ۲۰ کیلومتری جنوب تل‌آویو و شمال یبنه جای دارد و در حوزهٔ اداری شورای منطقه‌ای گن راوه قرار می‌گیرد.

کفار هانگید در سال ۱۹۴۹ به دست مهاجران یهودی بلغاری بنیان نهاده شد و نام آن از شموئل هانگید، دانشمند، فرمانده نظامی، دولتمرد و شاعر یهودی سدهٔ یازدهم میلادی در اسپانیا گرفته شده‌است. دربارهٔ زمینی که موشاو بر آن ساخته شده میان پژوهشگران اختلاف نظر وجود دارد.

## جغرافیا
کفار هانگید در ارتفاع ۱۸ متری از سطح دریا در دشت ساحلی پرجمعیت و کشاورزی اسرائیل واقع شده‌است. این روستا در نزدیکی بخش پایین‌دست رود سورک و در فاصلهٔ ۶ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه قرار دارد. شهر یبنه در جنوب، رحووت در شرق و عینوت در شمال آن واقع شده‌اند.

## پیشینه
موشاو کفار هانگید در آغاز سال ۱۹۴۹ به دست مهاجرانی از بلغارستان بنیان نهاده شد که در چارچوب علیا به سرزمین فلسطین آمده بودند. این مهاجران نخست در خانه‌های روستای عربی متروکهٔ القبیبه سکونت گزیدند. در اکتبر ۱۹۴۹ بیشتر ساکنان تصمیم گرفتند خانه‌های روستای عربی را ترک کنند و با کمک آژانس یهودی، روستای نوینی به نام کفار هانگید در نزدیک به ۲ کیلومتری غرب القبیبه بسازند.

نام روستا به افتخار شموئل هانگید ()، فرمانده نظامی، دولتمرد و شاعر یهودی دوران شکوفایی یهودیان اسپانیا در سدهٔ یازدهم میلادی برگزیده شد.

### اختلاف نظر دربارهٔ زمین
دربارهٔ زمینی که موشاو بر آن بنا شده میان پژوهشگران اختلاف نظر وجود دارد. بر پایهٔ نوشتهٔ بنی موریس، موشاو در نزدیکی زمین‌های روستای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی القبیبه پایه‌گذاری شده‌است. اما ولید خالدی می‌نویسد که کفار هانگید تنها در نزدیکی محل القبیبه قرار دارد و در واقع بر زمین‌هایی ساخته شده که به یبنا تعلق داشته‌است.

### دگرگونی‌های اقتصادی
در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، موشاو دستخوش دگرگونی‌های بنیادین شد. بسیاری از ساکنان کشاورزی را رها کردند و در بخش بزرگی از مزارع، انبارها، دفترها و کارگاه‌های صنعتی برپا شد.

## جمعیت
جمعیت کفار هانگید در طول دهه‌ها روند رو به رشدی داشته‌است. بر پایهٔ داده‌های سال ۲۰۱۴، جمعیت روستا ۱۲۱۹ نفر بوده که بیشتر آن‌ها یهودی بوده‌اند.

## نگارخانه

File:PikiWiki Israel 10148 war memorial in kfar hanagid.jpg|یادبود جنگ در کفار هانگید
File:Spalax Mounds, Kfar Hanagid, Isrrael מעגל תילי חולד, שדות כפר הנגיד - panoramio.jpg|زمین‌های کشاورزی کفار هانگید


## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی شورای منطقه‌ای گن راوه

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۹ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان مرکز (اسرائیل)
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان عبری
عسلین

**عسلین** () روستایی عرب‌نشین فلسطینی بود که در ۲۱ کیلومتری باختر اورشلیم جای داشت. این روستا ۳۰۲ نفر جمعیت داشت و در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از سکنه تخلیه شد. نیروهای اسرائیلی، احتمالاً از گردان چهارم تیپ هارئیل، در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۸ در جریان عملیات دنی روستا را تصرف کردند و ساکنان آن ناگزیر به ترک خانه‌های خود شدند. اشتهول، یک موشاو، بر زمین‌های این روستا ساخته شد.

عسلین در منطقه‌ای ناهموار در دامنه‌های باختری کوه‌های اورشلیم واقع بود و در حدود ۳۰۰ متر بالاتر از سطح دریا ارتفاع داشت. نام روستا از واژه عربی «عسل» (به معنای عسل) گرفته شده‌است.

## پیشینه
### دوره عثمانی
در سال ۱۵۹۶ میلادی، عسلین با نام «اسلیت» در دفترهای مالیاتی امپراتوری عثمانی ثبت شده بود و به ناحیه رمله از لوای یافا تعلق داشت. روستا ۱۴ خانوار مسلمان با جمعیت تخمینی ۷۷ نفر داشت که مالیاتی ثابت به نرخ ۲۵ درصد بر فراورده‌های کشاورزی شامل گندم، جو و بز یا کندوهای عسل می‌پرداختند؛ مجموع مالیات ۴٬۷۰۰ آقچه بود.

در دهه ۱۸۷۰ میلادی، روستا خالی از سکنه بود و تنها ویرانه‌های آبادی و یک مقام (زیارتگاه) بر جای مانده بود. به احتمال زیاد روستا در آغاز سده بیستم دوباره آباد شد.

### دوره قیمومت بریتانیا
در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که از سوی مقامات قیمومت بریتانیا بر فلسطین انجام شد، جمعیت عسلین ۱۳۲ نفر و همگی مسلمان بودند. این شمار در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین به ۱۸۶ نفر در ۴۰ خانه افزایش یافت.

بر پایه آمار روستایی سال ۱۹۴۵، جمعیت روستا ۲۶۰ نفر بود که همگی مسلمان بودند. مساحت کل زمین‌های روستا ۲٬۱۵۹ دونوم بود. از این میان، ۱۰۴ دونوم به باغ‌ها و زمین‌های آبی، ۸۳۰ دونوم به غلات اختصاص داشت و ۲۰ دونوم نیز بافت ساخته‌شده بود.

### جنگ ۱۹۴۸ و پس از آن
عسلین به همراه چهار روستای دیگر در ۱۷ تا ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۸ در جریان عملیات دنی به دست تیپ هارئیل اسرائیل افتاد. این روستاها از آوریل ۱۹۴۸ در خط مقدم بودند و بیشتر ساکنان آن‌ها پیش‌تر منطقه را ترک کرده بودند. بسیاری از کسانی که مانده بودند هنگام حمله نیروهای اسرائیلی گریختند و اندک ساکنان باقی‌مانده اخراج شدند.

بر پایه گزارش تیپ هارئیل از یومیه عملیات دنی، بامداد ۱۸ ژوئیه گروهانی از گردان چهارم از صرعه بیرون آمد و روستاهای عسلین و ایشوع را تقریباً بدون مقاومت تصرف کرد و سپس به سوی جنوب پیش رفت.

ولید خالدی در سال ۱۹۹۲ محل روستا را چنین توصیف کرده‌است:

موشاو اشتهول که در سال ۱۹۴۹ بنیان نهاده شد، بر زمین‌های عسلین و روستای همسایه ایشوع ساخته شده‌است.

## نگارخانه

File:Kasla 1943.jpg|عسلین ۱۹۴۳، مقیاس ۱:۲۰٬۰۰۰ (سمت چپ)
File:Yalu 1945.jpg|عسلین ۱۹۴۵، مقیاس ۱:۲۵۰٬۰۰۰ (ربع پایین چپ)
File:Latroun (10 mai).png|عسلین ۱۰ مه ۱۹۴۸


## جستارهای وابسته
* جاهای خالی از سکنه فلسطینی در اسرائیل

## منابع

* 
* 
* 
* 

## کتاب‌شناسی

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* عسلین در Palestine Remembered
* عسلین در ذاکرات
* عسلین در مرکز فرهنگی خلیل سکاکینی

رده:شهرها و روستاهای خالی از سکنه شده در جریان جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین
رده:ولسوالی اورشلیم
رده:مختصات در ویکی‌داده
کفار واربورگ

**کفار واربورگ** () یک موشاو بزرگ در جنوب مرکزی اسرائیل است. این موشاو در نزدیکی کریات ملاخی قرار دارد و دارای ۹۸ مزرعه با مساحتی در حدود ۶۰۰۰ دونوم است. کفار واربورگ از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای بیر توفیا قرار می‌گیرد و عضو جنبش موشاویم است. این شهرک در حدود ۴۰ کیلومتری جنوب تل‌آویو و در کنار بزرگراه شماره ۳ واقع شده‌است.

نام این موشاو به افتخار فلیکس واربرگ، از رهبران برجسته جامعه یهودی ایالات متحده آمریکا و از بنیان‌گذاران کمیته مشترک توزیع آمریکایی یهودی، انتخاب شده‌است. ساکنان موشاو از کشاورزی شامل پرورش میوه، سبزیجات، گل و نیز دامداری و مرغداری امرار معاش می‌کنند.

## پیشینه

موشاو کفار واربورگ در ۳۱ اکتبر ۱۹۳۹ به‌دست اعضای سازمان «مناخم» بنیان‌گذاری شد. نام آن به افتخار فلیکس واربرگ، بازرگان یهودی آمریکایی با ریشه آلمانی و از بنیان‌گذاران کمیته مشترک توزیع آمریکایی یهودی انتخاب شد.

در اوایل دهه ۱۹۵۰ پس از آنکه جمعیت کفار واربورگ دو برابر شد، یک تالار فرهنگی با سالنی ۸۸۰ نفره در تقاطع سه خیابان اصلی شهرک ساخته شد. نمایش‌های تئاترهای هبیما و کمری نزدیک به هر هفته در آنجا اجرا می‌شد. امروزه این موشاو دارای تالار کنفرانس فاسمن است.

## جغرافیا
کفار واربورگ در بخش جنوبی-مرکزی اسرائیل واقع شده و از نظر جغرافیایی در مجاورت شهر کریات ملاخی قرار دارد. این موشاو دارای ۹۸ مزرعه با مساحتی نزدیک به ۶ کیلومتر مربع (۶۰۰۰ دونوم) است و در حوزه مدیریت شورای منطقه‌ای بیر توفیا قرار می‌گیرد.

## ساکنان سرشناس
* ییگال هورویتس، وزیر دارایی پیشین اسرائیل که در این موشاو به خاک سپرده شده‌است
* نیو الیاسی، فوتبالیست اسرائیلی (دروازه‌بان)
* آویوا رابینوویچ، استاد گیاه‌شناسی و فعال محیط زیست که دوران کودکی خود را در این موشاو گذرانده‌است

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* تارنمای رسمی

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۳۹ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۳۹ (میلادی) در قیمومت بریتانیا بر فلسطین
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
کفار روت

**کفار روت** (، به معنی «روستای روت») یک شهرک اسرائیلی از نوع موشاو است که در سال ۱۹۷۷ میلادی بنیان‌گذاری شد. این شهرک در منطقه‌ای واقع شده که پس از پایان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل به سرزمین بی‌صاحب (زمین بی‌طرف) میان اسرائیل و کرانه باختری تحت کنترل اردن تبدیل شده بود و سپس در جنگ شش‌روزه سال ۱۹۶۷ بخشی از سرزمین‌های تحت اشغال اسرائیل شد.

کفار روت از نظر اداری در حوزه شورای منطقه‌ای حول مودیعین در استان مرکزی اسرائیل قرار دارد. این شهرک در ارتفاع ۲۹۴ متری از سطح دریا و در نزدیکی شهر مودیعین-مکابیم-رعوت و در غرب خط سبز واقع شده‌است.

## پیشینه
کفار روت در سال ۱۹۷۷ توسط اعضای جوان موشاوهای منطقه دالان اورشلیم بنیان‌گذاری شد. نام آن از روستای باستانی «کفار روتا» (Capheruta) گرفته شده که بر روی نقشه مادبا نمایش داده شده‌است. کفار روتا با خربه کفر لوت مجاور این شهرک شناسایی شده‌است.

پیش از جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل، بخشی از زمین‌های این منطقه متعلق به روستای فلسطینی البرج بود که ساکنان آن در جریان جنگ آواره شدند. بر پایه گزارش مؤسسه تحقیقات کاربردی اورشلیم (ARIJ)، پس از جنگ شش‌روزه، اسرائیل ۸۱۴ دونوم از زمین‌های روستای فلسطینی صفا را برای ساخت کفار روت مصادره کرد.

## جغرافیا
کفار روت در ارتفاع ۲۹۴ متری از سطح دریا در منطقه تپه‌ماهورهای پیش‌کوهی یهودیه و سامره قرار دارد. این شهرک درست بر روی خط سبز واقع شده که اسرائیل را در مرزهای شناخته‌شده بین‌المللی از سرزمین اشغالی کرانه باختری جدا می‌کند. کفار روت در فاصله نزدیک به ۳۰ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه و نزدیک به ۲۴ کیلومتری شمال غربی بخش تاریخی اورشلیم قرار دارد. این شهرک از طریق جاده‌های شماره ۴۴۳ و ۴۴۶ به شبکه حمل‌ونقل متصل است.

## اقتصاد
اقتصاد محلی کفار روت به‌طور سنتی بر پرورش گل رز برای صادرات و دیگر محصولات کشاورزی متمرکز بوده‌است. بر پایه یافته‌های باستان‌شناسان، ساکنان باستانی مودیعین در این منطقه انگور پرورش می‌دادند. تال مائور، یکی از ساکنان کفار روت، سنت کهن شراب‌سازی را با بنیان‌گذاری شراب‌سازی خانوادگی «تاکستان روت» احیا کرده‌است.

## جمعیت
کفار روت یک شهرک کوچک روستایی با جمعیتی نسبتاً ثابت است. بر پایه آمار سال ۲۰۱۴، جمعیت آن ۲۰۴ نفر بود که اکثریت قاطع آنان را یهودیان تشکیل می‌دادند.

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* تارنمای رسمی کفار روت

رده:شهرک‌های اسرائیلی
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۷۷ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۷۷ (میلادی) در آسیا
رده:مناطق مسکونی در استان مرکز (اسرائیل)
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
کفر مردخای

**کفر مردخای** () یک موشاو در بخش مرکزی اسرائیل است. این روستا در نزدیک به ۳۰ کیلومتری جنوب تل‌آویو میان شهرهای اشدود، گدرا و یبنه جای دارد و از نظر اداری به شورای منطقه‌ای گدروت وابسته است.

کفر مردخای در سال ۱۹۵۰ میلادی به دست مهاجران یهودی از بریتانیا، اسکاتلند و آفریقای جنوبی و برخی اعضای پیشین کیبوتص‌ها بنیان نهاده شد. نام این روستا از مردخای الیاش، نخستین سفیر اسرائیل در بریتانیا، گرفته شده‌است. روستا بر زمین‌های دهکده ویران‌شده فلسطینی بشیت ساخته شد.

امروزه کفر مردخای دارای نزدیک به ۵۶ مزرعه کشاورزی و نزدیک به ۱۵۰ خانه خصوصی است و بیشتر ساکنان آن در خارج از روستا امرار معاش می‌کنند.

## جغرافیا
کفر مردخای در ارتفاع ۴۵ متری از سطح دریا در جلگه ساحلی پرجمعیت و کشاورزی اسرائیل واقع شده‌است. این روستا در ۱۰ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۲۶ کیلومتری جنوب مرکز تل‌آویو، نزدیک به ۴۵ کیلومتری غرب بخش تاریخی اورشلیم و ۱۰ کیلومتری شمال شرقی بندر اشدود قرار دارد. کفر مردخای بخشی از مجموعه‌ای یکپارچه از آبادی‌های کشاورزی شامل میسگاو دوو، شدما، کفر مردخای و میشار است که به صورت دایره‌ای پیرامون روستای مرکزی عسرت چیده شده‌اند.

## پیشینه

روستای کفر مردخای در سال ۱۹۵۰ به دست یهودیان بریتانیایی و یهودیان آفریقای جنوبی و شماری از اعضای پیشین کیبوتص‌ها بر زمین‌های دهکده ویران‌شده فلسطینی بشیت بنیاد نهاده شد. نام روستا از مردخای الیاش (۱۸۹۲–۱۹۵۰) گرفته شده که در اوکراین زاده شد، در دانشگاه‌های برلین و آکسفورد تحصیل کرد، در سال ۱۹۱۹ به فلسطین مهاجرت نمود و به عنوان وکیل دادگستری و نخستین سفیر اسرائیل در بریتانیا خدمت کرد.

هنگامی که نخستین ساکنان به روستا رسیدند، دریافتند که خانه‌ها هنوز ساخته نشده‌اند. آنان در کلبه‌های نیم‌دوتایی (به عبری: צריפים، تصریفیم) اسکان داده شدند که هر یک شامل یک اتاق بزرگ، یک آشپزخانه و یک دستشویی بود و نزدیک به یک کیلومتر از مزارع تخصیص‌یافته فاصله داشت. پس از یک سال انتظار برای ساختن خانه‌ها توسط شرکت راسکو، توافقی حاصل شد که شرکت مصالح ساختمانی را فراهم کند و ساکنان خود خانه‌هایشان را بسازند.

در دهه ۱۹۵۰ ساکنان روستا به کشاورزی و کشت محصولات زراعی مشغول بودند. در دهه ۱۹۶۰ باغ‌ها و درختکاری‌های فراوانی احداث شد و بخش کوچکی از ساکنان در خارج از روستا به کار پرداختند.

در سال ۱۹۵۹ نخستین استخر شنا در منطقه شفلا در کفر مردخای افتتاح شد که جاذبه‌ای برای همه شهرها و آبادی‌های پیرامون بود. برای افزایش درآمد، ساکنان روستا اردوگاه تابستانی آموزش زبان انگلیسی را در ماه‌های گرم سال راه‌اندازی کردند و کودکان اردوگاه در ساعات شب در خانه‌های ساکنان میهمان می‌شدند.

## جمعیت
بر پایه داده‌های سال ۲۰۱۴ میلادی، جمعیت کفر مردخای ۶۲۴ نفر بود و اکثریت مطلق ساکنان آن را یهودیان تشکیل می‌دادند. جمعیت این روستا روندی رو به رشد داشته‌است؛ از ۲۳۶ نفر در سال ۱۹۶۱ به ۳۵۵ نفر در سال ۱۹۹۵ و ۶۲۴ نفر در سال ۲۰۱۴ رسیده‌است.

## ساکنان سرشناس
* عاجی میشول، شاعر

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* تارنمای شورای منطقه‌ای گدروت

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۰ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان مرکز (اسرائیل)
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده
شورای منطقه‌ای یوآو

**شورای منطقه‌ای یوآو** () یک شورای منطقه‌ای در منطقه جنوبی اسرائیل است. این شورا در نزدیکی شهرهای کریات گت، کریات ملاخی و اشکلون واقع شده و ۱۴ آبادی را زیر پوشش خود دارد. شورای منطقه‌ای یوآو در سال ۱۹۵۲ تأسیس شد و مساحتی در حدود ۱۹۹ هزار دونوم (نزدیک به ۲۰۰ کیلومتر مربع) را دربرمی‌گیرد.

نام این شورا برگرفته از یتسحاق دوبنو است که لقب «یوآو» داشت و از فرماندهان پالماخ بود. او در جریان جنگ ۱۹۴۸ هنگام دفاع از کیبوتص نگبا کشته شد. عملیات یوآو و دژ یوآو که در محدودهٔ این شورا قرار دارد نیز به یاد او نام‌گذاری شده‌اند.

قلمرو شورا از دو بخش جدا از هم تشکیل شده‌است. بخش اصلی (شرقی) از شمال به شورای منطقه‌ای ناحل سورک، از غرب به شورای منطقه‌ای بئر تویا و شورای منطقه‌ای شافیر، از جنوب به شورای منطقه‌ای لاخیش و کریات گت و از شرق به شورای منطقه‌ای مته یهودا محدود می‌شود. بخش غربی که شامل کیبوتص‌های نگبا و سده یوآو است از شمال و شرق به شورای منطقه‌ای شافیر، از غرب به حوف اشکلون و از جنوب به شورای منطقه‌ای لاخیش محدود است.

## پیشینه
شورای منطقه‌ای یوآو در سال ۱۹۵۲ بنیان‌گذاری شد. این شورا به نام یتسحاق دوبنو (ملقب به «یوآو») از فرماندهان پالماخ نام‌گذاری شد که در جنگ ۱۹۴۸ هنگام دفاع از کیبوتص نگبا جان باخت. عملیات یوآو و دژ یوآو (مِتسودات یوآو) که در محدودهٔ شورا قرار دارد نیز به افتخار او نام‌گذاری شدند.

دفاتر اداری شورا در تقاطع رئیم واقع شده‌است.

## رهبری شورا
رانی ترینین از بیت نیر شهردار پیشین شورای منطقه‌ای یوآو بود. ترینین از سمت خود کناره‌گیری کرد تا نایب‌رئیس هیئت اجرایی آژانس یهود شود. جانشین او ماتی تصرفاتی-هرکابی بود که نخستین زنی بود که به ریاست شورای منطقه‌ای یوآو برگزیده شد. او ساکن موشاو سگولا و ژنتیک‌دان گیاهی شناخته‌شده‌ای است. او چندین سال نمایندهٔ یوآو در کمیتهٔ «مشارکت ۲۰۰۰» بود که شورای منطقه‌ای یوآو را به جامعهٔ یهودی درهٔ لیهای در آلن‌تاون (پنسیلوانیا) پیوند می‌داد.

رئیس کنونی شورا ناتی لرنر است.

## آبادی‌های شورا
شورای منطقه‌ای یوآو دارای ۱۴ آبادی است: ۸ کیبوتص، ۳ موشاو، یک دهکدهٔ جوانان، یک سکونتگاه اجتماعی و یک دهکدهٔ عرب‌نشین.

### کیبوتص‌ها

### موشاوها

### دهکدهٔ جوانان

### سکونتگاه اجتماعی

### دهکدهٔ عرب‌نشین

## جمعیت
بر پایهٔ آمار سال ۲۰۲۵، جمعیت شورای منطقه‌ای یوآو ۹٬۳۹۵ نفر است. بر پایهٔ داده‌های سال ۲۰۱۶، نزدیک به ۹۵٫۳ درصد ساکنان یهودی هستند.

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی شورای منطقه‌ای یوآو 
* 

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:منطقه‌های آماری در اسرائیل
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۳ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
میگدال (شهرک اسرائیلی)

**میگدال** (، به معنای «برج») شهرکی در منطقه شمالی (اسرائیل) است. این شهرک در سال ۱۹۱۰ میلادی بنیان‌گذاری شد و در سال ۱۹۴۹ جایگاه شورای محلی را به دست آورد. میگدال در نزدیکی کیبوتس گینوسار و در حدود ۸ کیلومتری شمال طبریه جای دارد و دارای خط ساحلی بر کرانهٔ دریاچه طبریه است که سواحل تامار، ایلانوت و آربل را دربرمی‌گیرد.

نام میگدال از شهر باستانی مجدله در دوره معبد دوم گرفته شده‌است. این شهر باستانی زادگاه احتمالی مریم مجدلیه شناخته می‌شود. مساحت میگدال ۱۱٬۳۹۵ دونم (نزدیک به ۱۱/۴ کیلومتر مربع) است و ارتفاع آن از سطح دریا ۱۵۹ متر است.

## پیشینه
نام میگدال از شهری متعلق به دوره معبد دوم به نام «مجدله» برگرفته شده‌است. باور بر این است که شهر باستانی در محل روستای از سکنه تهی‌شدهٔ المجدل قرار داشته که این نام را حفظ کرده بود.

در سال ۱۹۰۸ میلادی، گروه کوچکی از کاتولیک‌های آلمانی که این مکان را زادگاه مریم مجدلیه می‌دانستند در آنجا ساکن شدند. آنها پس از یک سال آنجا را ترک کردند و زمین توسط صهیونیست‌های روس خریداری شد که در سال ۱۹۱۰ مزرعهٔ آموزشی «آحوزات مسکوا» (ملک مسکو) را بنیان نهادند. این سکونتگاه در مجاورت روستای عربی المجدل قرار داشت. پیشگامان این سکونتگاه از اعضای جنبش «حوویوی صیون» (دوستداران صهیون) به رهبری موشه گلیکین بودند. از میان آنها چند تن به چهره‌های کلیدی در پیشینهٔ شهرک‌سازی یهودی تبدیل شدند، از جمله یوسف ترومپلدور و ی.ح. برنر.

چند سال بعد، زمین به سرمایه‌گذاران خصوصی فروخته شد. در سال ۱۹۲۱ اردوگاهی از کارگران «گدود هاعاوودا» که جادهٔ طبریه–روش پینا را می‌ساختند در آنجا برپا شد.

بر پایهٔ سرشماری سال ۱۹۲۲ که از سوی مقام‌های قیمومت بریتانیا انجام شد، میگدال ۵۱ ساکن داشت که ۴۲ نفر یهودی و ۹ نفر مسلمان بودند.

پس از سال ۱۹۴۸ و ورود مهاجران تازه، موشاوا گسترش یافت و در سال ۱۹۴۹ جایگاه شهرداری (شورای محلی) را به دست آورد.

## جمعیت‌شناسی
در سال ۲۰۲۲، ۹۶/۹ درصد از جمعیت میگدال یهودی و ۳/۱ درصد در گروه «دیگر» طبقه‌بندی شدند. بر پایهٔ داده‌های روسی، نرخ رشد سالانهٔ جمعیت ۶/۷ درصد بوده‌است.

## جاذبه‌ها
در سال ۱۹۹۸ موزه‌ای برای پیشینهٔ محلی در یکی از نخستین ساختمان‌های مزرعه بنیان‌گذاری شد.

## ساکنان سرشناس
* ماکسیم ونگروف (زادهٔ ۱۹۷۴)، نوازندهٔ ویولن، ویولیست و رهبر ارکستر روسی‌تبار اسرائیلی.

## نگارخانه

Image:Second aliyah Pioneers in Migdal 1912 in kuffiyeh.jpg|پیشگامان بیلو در میگدال، ۱۹۱۲
File:מגדל - פרופסור איינשטיין נוטע במגדל-JNF035524.jpeg|میگدال ۱۹۲۳: آلبرت اینشتین در حال کاشتن درخت
File:מגדל - מראה כללי-JNF010497.jpeg|میگدال ۱۹۴۵


## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* درباره میگدال در وبگاه Flags of the World

رده:شوراهای محلی در استان شمال (اسرائیل)
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۱۰ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۱۰ (میلادی) در امپراتوری عثمانی
رده:آلمانی‌های دور از وطن در اسرائیل
نهورا

**نهورا** () یک شهرک اجتماعی در جنوب اسرائیل است. این شهرک در دشت ساحلی اسرائیل در نزدیک به ۵ کیلومتری غرب کریات گت و در شرق جادهٔ ۳۵۲ جای دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای لاخیش اداره می‌شود. نهورا بزرگ‌ترین شهرک در شورای منطقه‌ای لاخیش به‌شمار می‌رود و بیش از ۱٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد.

نام این شهرک از واژهٔ عبری «نهرا» به معنای «نور بزرگ» گرفته شده‌است. نهورا در سال ۱۹۵۵ به عنوان بخشی از برنامهٔ آبادسازی منطقهٔ حِوِل لاخیش بنیان‌گذاری شد و از آغاز به عنوان مرکز خدمات‌رسانی برای شهرک‌های پیرامونی طراحی شده بود.

## جغرافیا
نهورا در دشت ساحلی اسرائیل در ناحیهٔ شفلا و در ارتفاع ۹۷ متری از سطح دریا واقع است. این شهرک در نزدیک به ۱۵ کیلومتری ساحل دریای مدیترانه، حدود ۵۰ کیلومتری جنوب تل‌آویو، حدود ۵۴ کیلومتری جنوب‌غربی بیت‌المقدس و ۶ کیلومتری غرب شهر کریات گت جای دارد. نهورا از راه جادهٔ محلی شمارهٔ ۳۵۲ که در شمال شهرک به بزرگراه شمارهٔ ۳۵ می‌پیوندد به شبکهٔ حمل‌ونقل متصل است.

## پیشینه
نهورا در سال ۱۹۵۵ به عنوان بخشی از طرح ایجاد شبکهٔ یکپارچهٔ سکونتگاهی در منطقهٔ حِوِل لاخیش پس از تأسیس دولت اسرائیل بنیان‌گذاری شد. این شهرک بر پایهٔ طرحی نوآورانه به عنوان مرکز روستایی () برای خدمات‌رسانی به موشاوهای پیرامونی ساخته شد.

نهورا بر روی زمین‌های روستاهای تخلیه‌شدهٔ فلسطینی کراتیا و الفالوجه بنا شده‌است.

در این شهرک ساختمان شورای منطقه‌ای لاخیش، دبستان دولتی، مرکز خرید، سالن فرهنگی و نمایش، زمین تنیس، زمین فوتبال منطقه‌ای، زمین بسکتبال، مهدکودک، کتابخانهٔ منطقه‌ای، استخر منطقه‌ای، مرکز روزانهٔ سالمندان و درمانگاه منطقه‌ای قرار دارد.

در ماه مه ۲۰۲۴ طرحی برای گسترش شهرک به ۵۰۰ واحد مسکونی تصویب شد.

## جمعیت
نهورا شهرک کوچکی با روند رشد جمعیتی بلندمدت است. بر پایهٔ داده‌های سال ۲۰۱۴ جمعیت آن ۱٬۱۴۵ نفر بود که در طول آن سال ۱٫۱ درصد رشد داشت. اکثریت قاطع ساکنان نهورا را یهودیان تشکیل می‌دهند.


File:נהורה-ביתכנסת.jpg|کنیسهٔ مرکزی شهرک
File:Lakhish Regional Council Building in Nehora.png|ساختمان شورای منطقه‌ای لاخیش در نهورا
File:Nehora (997009326547005171.jpg|کودکان در نهورا، ۱۹۵۹
File:Nehora (997009326507505171.jpg|دبستان نهورا، ۱۹۵۹


## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* نهورا در پایگاه شورای منطقه‌ای لاخیش

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۵ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۵ (میلادی) در اسرائیل
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:شورای منطقه‌ای لاخیش
میشمار هشیوعا

**میشمار هشیوعا** (، به معنای «نگهبان هفت‌تن») یک موشاو در استان مرکزی اسرائیل است. این روستا در نزدیکی بیت دگان جای دارد و از نظر اداری به شورای منطقه‌ای سدوت دان وابسته است.

میشمار هشیوعا در سال ۱۹۴۹ به دست سربازان ترخیص‌شده از ارتش اسرائیل بنیان‌گذاری شد و نام آن به یاد هفت نگهبان (نوتریم) است که در ۲۲ ژانویه ۱۹۴۸ در نزدیکی یازور کشته شدند. این روستا بر زمین‌هایی ساخته شد که پیش‌تر به روستای فلسطینی بیت دجن تعلق داشت و در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تخلیه شده بود.

موشاو در بخش جنوب‌شرقی کلان‌شهر تل‌آویو واقع شده و چهار بزرگراه اصلی آن را دربرمی‌گیرند. فرودگاه بین‌المللی بن‌گوریون نیز در فاصلهٔ نزدیک به ۵ کیلومتری شرق آن قرار دارد.

## پیشینه
میشمار هشیوعا در سال ۱۹۴۹ پایه‌گذاری شد. بنیان‌گذاران آن گروهی از کهنه‌سربازان ارتش اسرائیل بودند که پس از پایان جنگ ۱۹۴۸ تصمیم به زندگی روستایی گرفتند. روستا بر روی زمین‌هایی بنا شد که به روستای فلسطینی بیت دجن تعلق داشت و در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل از سکنه خالی شده بود.

نام روستا به یاد هفت تن از نوتریم (نگهبانان یهودی دوران قیمومت بریتانیا) نهاده شد که در ۲۲ ژانویه ۱۹۴۸ در نبردهای نزدیک یازور کشته شدند. در روستا خیابان‌هایی به نام هر یک از این هفت نفر نام‌گذاری شده‌است.

## جغرافیا

میشمار هشیوعا در ارتفاع ۲۷ متری از سطح دریا، در جلگه ساحلی اسرائیل قرار دارد. این روستا در حدود ۸ کیلومتری جنوب‌شرق مرکز تل‌آویو، نزدیک به ۴۷ کیلومتری شمال‌غرب بخش تاریخی اورشلیم و ۳ کیلومتری شرق شهر حولون جای دارد. روستا از نظر ساختمانی با شهر همسایه بیت دگان پیوسته‌است.

چهار بزرگراه اصلی اطراف موشاو را دربرمی‌گیرند: بزرگراه شمارهٔ ۱ (تل‌آویو–اورشلیم) از شمال‌شرق، بزرگراه شمارهٔ ۴ از شمال‌غرب، بزرگراه شمارهٔ ۴۴ از جنوب‌غرب و جادهٔ شمارهٔ ۴۱۲ از جنوب‌شرق. در شمال موشاو، زباله‌دان مرکزی سابق کلان‌شهر تل‌آویو (حیریا) قرار داشت که در آغاز سدهٔ بیست‌ویکم به پارک شارون تبدیل شد.

## اقتصاد
مساحت اداری روستا ۱۶۰۰ دونام (۱٫۶ کیلومتر مربع) است. هر قطعه زمین کشاورزی در حدود ۱۲ دونام وسعت دارد و افزون بر آن مزارع کوچک کمکی نیز وجود دارد. در دهه‌های اخیر شمار کشاورزان کاهش یافته و بیشتر ساکنان دارای پیشه‌های آزاد هستند که بیرون از روستا کار می‌کنند.

در میشمار هشیوعا کسب‌وکارهای گوناگونی مانند اقامتگاه‌های گردشگری، گلفروشی، فروشگاه‌های لوازم خودرو، نهالستان‌های گیاهان زینتی و مراکز آبگرم درمانی (اسپا) فعالیت دارند.

## جمعیت
ساکنان میشمار هشیوعا یهودی هستند. جمعیت روستا روندی آرام و رو به افزایش داشته‌است. در پایان سال ۲۰۱۴ شمار ساکنان ۹۷۰ نفر بود.

## یادبودها

در روستا یادبودی برای جانباختگان جنگ‌های اسرائیل برپاست که در مرکز آن تصویر هفت نگهبان کشته‌شده در یازور جای دارد.

اِفرایم آگام، از ساکنان روستا و بازماندهٔ هولوکاست از هلند، ساختمانی به شکل آسیاب بادی در خانه خود ساخت تا یاد یهودیان هلندی جان‌باخته در هولوکاست را گرامی بدارد. بر روی این بنا به عبری و هلندی نوشته شده: «فراموش نکن ۱۹۴۰–۱۹۴۵».

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* میشمار هشیوعا در تارنمای شورای منطقه‌ای سدوت دان

رده:همه مقاله‌های دارای عبارت‌های بدون منبع
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۹ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مناطق مسکونی در استان مرکز (اسرائیل)
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده