نینو بیکسیو

**جرولامو** " **نینو** " **بیکسیو** (، ۲ اکتبر ۱۸۲۱–۱۶ دسامبر ۱۸۷۳) ژنرال، میهن‌پرست و سیاستمدار ایتالیایی و یکی از برجسته‌ترین چهره‌های اتحاد ایتالیا بود.

## زندگی و حرفه
او با نام جرولامو بیکسیو در جنوا متولد شد. بیکسیو در کودکی توسط والدینش مجبور شد در نیروی دریایی پادشاهی ساردینیا مشغول به کار شود. پس از ماجراجویی‌های متعدد در نقاط مختلف جهان، در سال ۱۸۴۶ به ایتالیا بازگشت و به ناوگان پیوست. در ۴ نوامبر ۱۸۴۷، او با گرفتن افسار اسب چارلز آلبرت و فریاد زدن «از تیچینو عبور کنید، اعلیحضرت، و ما همه با شما هستیم» در جنوا، خود را به رخ کشید. 

او در طول نبرد ۱۸۴۸ جنگید، در سال ۱۸۴۹ در رم به فرماندهی جوزپه گاریبالدی کاپیتان شد، یک گردان کامل فرانسوی را به اسارت گرفت و مدال طلای شجاعت نظامی را به دست آورد. در سال ۱۸۵۹ فرماندهی یک گردان از شکارچیان آلپ را بر عهده داشت، در نبرد وارسه جنگید و صلیب نظامی ساووی را دریافت کرد. 

او که یکی از سازمان‌دهندگان لشکرکشی هزار نفری گاریبالدی در سال ۱۸۶۰ علیه پادشاهی دو سیسیل بود، در نبرد کالاتافیمی اوضاع را به نفع هزار نفری تغییر داد. 

در همین حال، دهقانان سیسیلی به اصلاحاتی در شرایط محدودکننده‌ای که توسط زمین‌داران اشرافی اعمال می‌شد، امیدوار بودند - و از گاریبالدی به آن دست نیافتند. این امید با فرمان گاریبالدی در ۲ ژوئن ۱۸۶۰ مبنی بر توزیع مجدد زمین تقویت شد. در روستای کوچک برونته، سیسیل در استان کاتانیا، شورشی رخ داد که به گفته گاریبالدی توسط جنایتکاران و راهزنان محلی رهبری می‌شد و باعث قتل‌عام ۱۶ نفر از جمله دهقانان، افسران، اشراف (از جمله دو کودک) و یک کشیش شد. در طول شورش، تئاتر شهر و بایگانی شهرداری به آتش کشیده شد. در ۴ اوت ۱۸۶۰، گاریبالدی تصمیم گرفت بیکسیو را برای سرکوب شورش و مجازات مسئولان آن بفرستد. به محض رسیدن او با دو گردان از پیراهن قرمزها، بیکسیو روستا را محاصره و با موفقیت تصرف کرد. متأسفانه، اکثر کسانی که باعث شورش شده بودند، فرار کرده بودند. بیکسیو یک دادگاه نظامی ترتیب داد که ۱۵۰ نفر از مردم محلی را گناهکار شناخت و ۵ نفر از آنها را به اعدام محکوم کرد.  این ماجرا نشان دهنده تعصب بیکسیو در مورد سیسیل بود و باعث شد او به همسرش بنویسد: «در این مناطق کشتن دشمن کافی نیست، بلکه لازم است آنها را شکنجه داد، زنده زنده در شعله‌های آرام سوزاند… آنها مناطقی هستند که باید نابود شوند یا حداقل از جمعیتشان کاسته شود، مردم آنها برای متمدن شدن به آفریقا فرستاده شوند.»

تا ۲۱ اوت، بیکسیو و گاریبالدین‌ها وارد رجیو کالابریا، در سرزمین اصلی ناپل، شدند. او در نبرد ولتورنو شرکت کرد، جایی که پایش شکست. 

او که در سال ۱۸۶۱ به عنوان نماینده انتخاب شد، تلاش کرد تا کاوور و گاریبالدی را آشتی دهد. در سال ۱۸۶۶، در رأس لشکر هفتم، عقب‌نشینی ایتالیا از نبرد کاستوزا را پوشش داد و فراخوان اتریشی‌ها برای تسلیم را نادیده گرفت. در فوریه ۱۸۷۰ به عنوان سناتور منصوب شد و در سپتامبر بعد، فرماندهی یک لشکر را در جریان جنبش علیه رم به او سپردند، چیویتاوکیا را تصرف کرد و در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۰، در تصرف رم شرکت کرد که اتحاد ایتالیا را تکمیل کرد. 

در ۱۶ دسامبر ۱۸۷۳، او در خلیج آچه در سوماترا بر اثر وبا در مسیر باتاویا (جاکارتا امروزی) درگذشت، جایی که قرار بود فرماندهی یک سفر تجاری را بر عهده بگیرد.  محل دقیق قبر او نامشخص ماند. مردم محلی گزارش دادند که او در ساحل دفن شده است و قبر او در هنگام مد دریا دیده نمی‌شد. در سال ۱۸۷۶، یک لشکرکشی نظامی کوچک از نیروهای هند شرقی هلند برای تعیین محل دقیق اعزام شد، اما با فاجعه‌ای روبرو شد زیرا چندین سرباز در این تلاش به طرز وحشیانه‌ای کشته شدند. 

## منابع

## کتابشناسی
* 

رده:اعضای سنای پادشاهی ایتالیا
رده:اهالی پادشاهی ساردنی
رده:درگذشتگان ۱۸۷۳ (میلادی)
رده:درگذشتگان به علت وبا
رده:زادگان ۱۸۲۱ (میلادی)