پخش چندایستگاهی

**پخش چندایستگاهی** () در صنعت رسانه به روشی گفته می‌شود که یک برنامهٔ رادیویی یا تلویزیونی به‌جای پخش فقط از یک شبکه، به چندین شبکه یا ایستگاه مستقل فروخته یا واگذار می‌شود تا هرکدام آن را جداگانه پخش کنند.

در این شیوه که «واگذاری پخش» هم نامیده شده، سازنده یا صاحب برنامه، آن را مستقیماً به ایستگاه‌های مختلف می‌دهد و هر ایستگاه می‌تواند در زمان‌بندی خودش آن را روی آنتن ببرد. این کار باعث می‌شود یک برنامه در شهرها یا کشورها و شبکه‌های مختلف پخش شود، بدون این‌که همه زیر نظر یک شبکهٔ سراسری واحد باشند.

چپ|بندانگشتی|لوگوی سی‌دابلیو پلاس
چپ|بندانگشتی|لوگوی مای‌نتورک‌تی‌وی

بنابر این، پخش چندایستگاهی به معنای واگذاری حق پخش محتوا توسط مالکان آن به سایر ایستگاه‌های تلویزیونی یا رادیویی است، بدون اینکه یک شبکه پخش رسمی برای نمایش آن وجود داشته باشد. این شیوه در ایالات متحده که در آن برنامه‌سازی پخش توسط شبکه‌های تلویزیونی با وابسته‌های محلی مستقل برنامه‌ریزی می‌شود، رایج است. پخش چندایستگاهی در سایر نقاط جهان گستردگی کمتری دارد، زیرا اکثر کشورها دارای شبکه‌های متمرکز یا ایستگاه‌های تلویزیونی بدون وابسته‌های محلی هستند. برنامه‌ها را می‌توان به صورت بین‌المللی نیز به صورت واگذارشده پخش کرد، اگرچه این امر کمتر رایج است.

سه نوع رایج از پخش چندایستگاهی عبارتند از:
* **پخش اول چندایستگاهی (First-run):** برنامه‌ای که برای اولین بار به صورت چندایستگاهی پخش می‌شود و مخصوصاً با هدف فروش در بازار واگذاری محتوا ساخته شده است.
* **واگذاری خارج از شبکه (Off-network):** که در محاوره به آن «بازپخش» می‌گویند؛ مجوزی است برای برنامه‌ای که اولین پخش آن در ایستگاه‌های داخل شبکه تلویزیونی تولیدکننده آن بوده است، یا در برخی موارد برنامه‌ای که ابتدا به صورت «پخش اول» واگذار شده بود و اکنون به ایستگاه‌های دیگر ارائه می‌شود.
* **واگذاری پخش عمومی (Public broadcasting).**

## انواع
### پخش اول چندایستگاهی
در پخش اول چندایستگاهی، یک برنامه برای اولین بار به عنوان یک نمایش واگذارشده پخش می‌شود. اغلب این برنامه‌ها به‌طور خاص برای فروش مستقیم به ایستگاه‌های مختلف ساخته می‌شوند و برای هیچ شبکه خاصی تولید نشده‌اند.

### واگذاری خارج از شبکه
در واگذاری خارج از شبکه، برنامه‌ای که اولین پخش آن در تلویزیون شبکه‌ای (یا در برخی موارد، پخش اول چندایستگاهی) بوده است، برای پخش محلی در ایستگاه‌های انفرادی مجوز می‌گیرد. بازپخش‌ها معمولاً در ایستگاه‌های وابسته به شبکه‌های کوچک‌تر مانند سی‌دابلیو پلاس یا مای‌نتورک‌تی‌وی یافت می‌شوند؛ به ویژه از آنجایی که این شبکه‌ها یک ساعت کمتر از چهار شبکه تلویزیونی بزرگ برنامه‌های شبکه‌ای در زمان پربیننده (Prime time) پخش می‌کنند و میزان برنامه‌های تلویزیون روزانه ارائه‌شده توسط شبکه در آن‌ها بسیار کمتر (یا در برخی هیچ) است. یک نمایش معمولاً زمانی وارد چرخه واگذاری خارج از شبکه می‌شود که حدود چهار فصل یا بین ۸۰ تا ۱۰۰ قسمت ذخیره داشته باشد، اگرچه برای برخی ژانرها این تعداد می‌تواند تا ۶۵ قسمت نیز باشد. برنامه‌های موفق در پخش چندایستگاهی می‌توانند هزینه‌های تولید را پوشش داده و به سوددهی برسند، حتی اگر پخش اول برنامه سودآور نبوده باشد.

### واگذاری پخش عمومی
این نوع پخش چندایستگاهی در ایالات متحده به عنوان یک سرویس موازی برای ایستگاه‌های عضو سرویس پخش عمومی (پی‌بی‌اس) و تعداد کمی از ایستگاه‌های مستقل پخش عمومی به وجود آمده است. این شکل از واگذاری محتوا بیشتر به مدل خبرگزاری‌ها شباهت دارد، که در آن شبکه‌هایی که اسماً با هم رقابت می‌کنند، منابع خود را به اشتراک گذاشته و برنامه‌های یکدیگر را بازپخش می‌کنند. به عنوان مثال، ایستگاه‌های رادیوی عمومی ملی (ان‌پی‌آر) معمولاً برنامه *[[این زندگی آمریکایی]]* از تبادل رادیوی عمومی را پخش می‌کنند که ممکن است حاوی داستان‌هایی باشد که توسط روزنامه‌نگاران ان‌پی‌آر تولید شده است.

## جستارهای وابسته
* فیلم ویدئویی
* ویدئو به‌درخواست
* هم‌نشری وب

## منابع

* 

رده:اصطلاح‌شناسی تلویزیون