ولادیمیرکا

**ولادیمیرکا** ()  () یک نقاشی رنگ روغن از سال ۱۸۹۲ اثر هنرمند روس، آیزاک لویتان است. این اثر جادهٔ ولادیمیرهایوی، یک راه خاکی که از مسکو به سمت شرق و به شهر ولادیمیر می‌رود، را به تصویر می‌کشد. «ولادیمیرکا» یکی از سه نقاشی بزرگ لویتان است که در نیمهٔ نخست دههٔ ۱۸۹۰ تکمیل شد. همراه با «کنار استخر» (۱۸۹۲) و «بر فراز آرامش ابدی» (۱۸۹۴)، این سه اثر گاهی به عنوان «سه‌گانهٔ افسرده» ٔ لویتان شناخته می‌شوند.

لویتان کار روی «ولادیمیرکا» را در سال ۱۸۹۲ آغاز کرد، زمانی که در استان ولادیمیر از امپراتوری روسیه زندگی می‌کرد. نقاشی همان سال در مسکو به پایان رسید. این اثر در نمایشگاه ۲۱م پریدویژنیکی در فوریه ۱۸۹۳ به نمایش گذاشته شد که ابتدا در سنت پترزبورگ افتتاح شد و سپس در مارس به مسکو منتقل گردید. لویتان نقاشی را در مارس ۱۸۹۴ به نگارخانه ترتیاکوف اهدا کرد، جایی که همچنان در آن نگهداری می‌شود.

به گفتهٔ هنرمند میخائیل نستروف، «ولادیمیرکا» می‌تواند «با جسارت یک منظرهٔ تاریخی روسی نامیده شود، که نمونه‌های کمی از آن در هنر ما وجود دارد». تاریخ‌شناس هنر الکسی فئودوروف-داویدوف این نقاشی را یکی از بهترین آثار لویتان توصیف کرده و آن را «شاهکار شناخته‌شدهٔ جهانی» او دانسته که در آن «محتوای عمیق اجتماعی به‌طور ارگانیک و مستقیم در منظره بیان شده است».

## تاریخچه
لویتان در ۱۲ مه ۱۸۹۲ از مسکو به استان ولادیمیر رفت و هنرمند صوفیا کووشنیکووا او را همراهی کرد. آن‌ها در گورودوک، روستایی در کنار رود پکشا (که اکنون بخشی از روستای پکشا در استان ولادیمیر است) ساکن شدند. در ۱۳ مه، لویتان به پاول ترتیاکوف نوشت: «من در منطقه‌ای نسبتاً زیبا سکونت کرده‌ام و قصد دارم در اینجا کار کنم». او تابستان ۱۸۹۲ را در آنجا گذراند. خانه‌ای که لویتان در آن زندگی می‌کرد بعدها به موزه تبدیل شد و سپس در ۲۲ اوت ۱۹۹۹ بر اثر آتش‌سوزی تخریب شد.

کووشنیکووا دربارهٔ منبع الهام لویتان برای «ولادیمیرکا» نوشت: یک بار هنگام بازگشت از شکار، آن‌ها به جادهٔ ولادیمیرهایوی رسیدند، راهی خاکی که از مسکو به شرق امتداد داشت و برای اعزام زندانیان به سیبری استفاده می‌شد. کووشنیکووا احساس خود را چنین خلاصه کرد: «منظره دارای جذابیتی شگفت‌انگیز و آرام بود. بین درختان، طولانی‌ترین مسیر سفیدرنگ به دوردست کشیده شده بود. کبوترخانه‌ای قدیمی با نماد فرسوده و دو گولوبتس دوردست (سقف روی قبر یا صلیب عبادت) همه نشان‌دهندهٔ قدمت فراموش‌شده بودند. همه چیز نرم و دلنشین به نظر می‌رسید». لویتان بعدها به یاد آورد که این همان جادهٔ ولادیمیری بود که زندانیان زنجیرشده به سیبری فرستاده می‌شدند. در روزهای بعد، لویتان چندین بار به این جاده بازگشت تا طرحی برای نقاشی آینده آماده کند. او طرح را در چند جلسه به پایان رساند. سپس برای نقاشی سریع تصویری که در ذهن داشت، به مسکو رفت و کار روی بوم پس از الهام از منظرهٔ جادهٔ ولادیمیر به سرعت تکمیل شد. پس از اتمام، لویتان عنوان نقاشی— (ولادیمیرکا)—را روی بوم نوشت. هنرمند پیش‌تر هرگز عنوانی روی آثار خود نمی‌نوشت، بنابراین این اقدامی غیرمعمول برای او بود.

«ولادیمیرکا» همراه با چهار اثر دیگر لویتان در نمایشگاه هنری پریدویژنیکی بیست‌ویکم به نمایش درآمد که در فوریه ۱۸۹۳ در سنت پترزبورگ افتتاح شد و سپس در مارس به مسکو منتقل شد. نقاشی‌های منظره در نمایشگاه در سنت پترزبورگ توجه چندانی از سوی منتقدان دریافت نکردند؛ تنها اشاره به «ولادیمیرکا» در شماره ۴۷ روزنامه *[[Peterburgskaya Gazeta]]* در ۱۸ فوریه ۱۸۹۳ بود، که در آن آمده بود: «ولادیمیرکا دارای کسل‌کننده‌ترین انگیزه‌های 'خاکستری' است» و نویسنده افزود: «چه چیزی می‌تواند از 'ولادیمیرکا'ی لویتان کسل‌کننده‌تر باشد؟» پس از انتقال نمایشگاه به مسکو، نقدهای بیشتری منتشر شد که اکثراً تحسین‌آمیز بودند؛ به‌ویژه ولادیمیر سیزوف (*[[Russkiye Vedomosti]]*), ولادیمیر گرینگموت (*[[Moskovskiye Vedomosti]]*), و میخائیل کورلین (*[[Russkaya mysl]]*) از این اثر تمجید کردند.

با وجود نقدهای مثبت، نقاشی در طول نمایشگاه خریداری نشد. لویتان یک سال بعد، در مارس ۱۸۹۴، اثر را به نگارخانه ترتیاکوف اهدا کرد. در نامه‌ای به پاول ترتیاکوف مورخ ۱۱ مارس ۱۸۹۴، لویتان نوشت: «'ولادیمیرکا' احتمالاً این روزها از نمایشگاه بازمی‌گردد؛ آن را بگیر و من و او [نقاشی] را آرام کن».

## توصیف
«ولادیمیرکا» نام رایجی برای جادهٔ ولادیمیرهایوی بود، که به دلیل اینکه زندانیان از طریق آن به سیبری پیاده منتقل می‌شدند، شهرت داشت. تا زمان خلق این نقاشی در اواخر قرن نوزدهم، زندانیان عمدتاً با قطار منتقل می‌شدند.

این نقاشی یک دشت وسیع را نشان می‌دهد که جاده‌ای از پیش‌زمینه به میانهٔ تصویر امتداد دارد و از میان جنگل‌ها و کشتزارها می‌گذرد و در مه آبی افق محو می‌شود. «ولادیمیرکا» عمق میدان بسیار زیادی دارد که توجه بیننده را تا افق جلب می‌کند. طول جاده با مسیرهای باریک کنار آن که در دو طرف امتداد دارند، برجسته شده است. دو مسیر دیگر نیز از چپ به راست جاده را قطع می‌کنند. در سمت راست، یک گولوبتس قرار دارد که زنی در حال عبادت با کوله‌پشتی روی شانه‌هایش کنار آن ایستاده است.

به گفتهٔ آوریل کینگ، شخصیت تنها زن در حال عبادت کنار گولوبتس، منظرهٔ ابری و جادهٔ متروک همگی «تصویری پر از غم و اندوه» ایجاد می‌کنند که نشان‌دهندهٔ «ناامیدی مردان و زنان زنجیرشده‌ای است که با پاهای خود به سمت شرق در این بیابان‌های تنها حرکت کرده‌اند». تنها نشانه‌های امید، نقطهٔ روشن در افق و کلیسای سفید دوردست هستند.

«ولادیمیرکا» با قلم‌موهای پهن و رنگ‌های خاکستری-آبی و خاکستری خاکستر نقاشی شده است. رنگ‌های کم‌جان استفاده‌شده برای نمایش یک روز خاکستری و دلگیر، لحن رنگی منظره را تعیین می‌کنند. رنگ‌های روشن‌تر کلیسای سفید و نوار زرد چاودار رسیده در نزدیکی افق در این ترکیب رنگی برجسته نیستند. با وجود استفاده از پالت کم‌جان، نقاش توانسته عمق و تنوع رنگ‌ها را حفظ کند؛ او همهٔ رنگ‌های موجود در طبیعت را به‌طور هماهنگ در منظره به کار برده و به آن یکنواختی می‌بخشد. لویتان این کار را با ترکیب رنگ‌های مختلف و ایجاد انتقال‌های ظریف بین تون‌ها انجام داده است.

«ولادیمیرکا»، همراه با «کنار استخر» (۱۸۹۲) و «بر فراز آرامش ابدی» (۱۸۹۴)، گاهی به عنوان «سه‌گانهٔ افسرده» ٔ لویتان شناخته می‌شوند.

## پانویس


## منابع

## پیوند به بیرون

رده:مجموعه‌های نگارخانه ترتیاکوف
رده:نقاشی‌های ۱۸۹۲ (میلادی)
رده:نقاشی‌های منظره