مجسمه باواریا

**باواریا** (به آلمانی: Bavaria) چهرهٔ نمادین زنیست که حامی سرزمین باواریا است که به عنوان نمادی شخصیتی برای ایالت باواریا در اشکال و چهره‌های مختلف ظاهر می‌شود؛ بنابراین، او نیز چون مریم مقدس شخصیتی نگهبان برای باواریا است.
بندانگشتی|Mama Bavaria
## ویژگی‌های منحصر به فرد
در هنرهای تجسمی، مجسمه برنزی عظیم مونیخ را می‌توان مشهورترین و باشکوه‌ترین مجسمه از باواریا دانست. این مجسمه که به دستور شاه لودویگ اول (۱۷۸۶–۱۸۶۸) ساخته شد، بین سال‌های ۱۸۴۳ تا ۱۸۵۰ ساخته شد و به عنوان یک سازه یکپارچه با تالار مشاهیر (Ruhmeshalle) در کنار شیب بالای ترزینویز قرار دارد.

پس از مجسمه‌های عظیم باروک قرن هفدهم، این مجسمه اولین نمونه از نوع خود از قرن نوزدهم و اولین مجسمه عظیم از دوران باستان است که کاملاً از برنز ریخته‌گری شده ساخته شده است. این مجسمه یک شاهکار فنی بود و همچنان نیز هست.

مجسمه باواریا با ارتفاع ۱۸٫۵۲ متر و وزن تقریبی ۸۷٫۳۶ تن از جنس برنز توخالی ریخته‌گری شده و از چهار قطعه ریخته‌گری شده جزئی (سر، سینه، باسن، نیمه پایینی و شیر) و قطعات کوچک مختلف نصب شده تشکیل شده است. پایه سنگی ۸٫۹۲ متر ارتفاع دارد. و بنابر این مجموعاً ۲۷٫۴۴ متر ارتفاع دارد.

### مصالح ریخته‌گری
در ۱۱ سپتامبر ۱۸۴۴، سر مجسمه باواریا از برنز توپ‌های ترکی که در سال ۱۸۲۷ در طول جنگ استقلال یونان در نبرد ناوارینو (که اکنون پیلوس در پلوپونز است) به همراه ناوگان مصر و ترکیه غرق شده بودند، ریخته‌گری شد. این توپ‌ها در زمان پادشاه یونانی اتو، پسر لودویگ اول، نجات داده شده و به عنوان مواد بازیافتی در اروپا فروخته شده بودند و چندین مورد از آنها به باواریا رسیده بودند.بازوها در ژانویه و مارس ۱۸۴۵ ریخته‌گری شدند و به دنبال آن سینه در ۱۱ اکتبر ۱۸۴۵ ریخته‌گری شد. بخش لگن سال بعد ریخته‌گری شد و تا ژوئیه ۱۸۴۸ کل قسمت بالایی مجسمه تکمیل شد. آخرین ریخته‌گری بزرگ، برای قسمت پایینی، در ۱ دسامبر ۱۸۴۹ انجام شد.

مانند تمام بناهای یادبود لودویگ، مجسمه باواریا و تالار مشاهیر (Ruhmeshalle)، پروژه‌های خصوصی پادشاه بودند که شخصاً توسط او تأمین مالی می‌شدند. در ۲۰ مارس ۱۸۴۸، لودویگ اول تحت فشار به نفع پسرش ماکسیمیلیان از سلطنت کناره‌گیری کرد که عواقبی برای ادامه پروژه بنای یادبود داشت. اگرچه ماکسیمیلیان متعهد به ادامه پروژه شد، اما بودجه او فقط ۹۰۰۰ گیلدر در سال بود که کاملاً ناکافی بود.

میلر (Miller)، که مجبور بود هزینه‌های ریخته‌گری را از جیب خود تأمین کند، خود را در مشکلات مالی جدی یافت. تنها زمانی که لودویگ یکم، پادشاه برکنار شده، تأمین مالی را از اموال شخصی خود از سر گرفت، تکمیل مجسمه باواریا تضمین شد. در حالی که بخشی از هزینه‌ها به میلر تحمیل شد، تبلیغات برای ریخته‌گری این مجسمه با شکوه آنقدر قابل توجه بود که هزینه‌های میلر با تعداد زیادی سفارش جبران شد و به کارگاه ریخته‌گری او که بعداً خصوصی شد، اجازه داد تا دهه ۱۹۳۰ به حیات خود ادامه دهد.

در مجموع، تالار مشاهیر برای پادشاه ۶۱۴۹۸۷ گولدن طلا، مجسمه باواریا ۲۸۶۳۴۶ گولدن طلا و زمین ۱۳۷۸۴ گولدن طلا هزینه داشت. (هر گولدن ۳٫۵ گرم طلای خالص می‌باشد بنابر این تقریباً معادل ۴ تن طلای خالص)
بندانگشتی|Rudolf Epp: Ruhmeshalle اثر نقاشی از تالار مشاهیر: رودلف اپ

### نمادگرایی
این مجسمه در ابتدا با شمایل‌نگاری کلاسیک طراحی شده بود، اما شخصیت آن در طول مرحله برنامه‌ریزی تغییر یافت. مجسمه نهایی با سبک رمانتیسم مشخص می‌شود و نمادگرایی از دنیای ژرمنی را در خود جای داده است.

ویژگی‌های باواریا - پوست خرس بر تن باوریا، تاج گل بلوط در دست چپ که بالا برده شده است و شمشیر در دست راست و شیری نا آرام با دهانی بسته- در چارچوب تاریخ هنری و سیاسی خلق آنها نسبتاً آسان توضیح داده می‌شوند. با این حال، تفسیر شیر دشوارتر است. اگرچه وسوسه‌انگیز است که این حیوان را صرفاً نمادی از باواریا بدانیم، در نشان خانوادگی ویتلزباخ‌ها، شیر همیشه جایگاه برجسته‌ای برای حاکمان باواریا داشته است. ویتلزباخ‌ها، به عنوان کنت‌های پالاتین راین، از قرون وسطی به بعد آن را در نشان خانوادگی خود به نمایش گذاشتند. علاوه بر این، دو شیر ایستاده از دوران بسیار اولیه به عنوان حامیان نشان خانوادگی باواریا مورد استفاده قرار می‌گرفتند.

با این حال بعضی از مورخان هنری معتقدند که شیر، در کنار باواریا، نه تنها به عنوان حیوان خانوادگی باواریا در نظر گرفته شده بود، بلکه همانند یک شمشیر کشیده، باید به عنوان نمادی از قدرت نظامی نیز دیده شود.

با این حال، مهم‌ترین ویژگی باواریا، همچنان حلقه گل بلوطی است که در دست چپ اوست. این حلقه گل، هدیه‌ای افتخاری برای کسانی است که قرار است مجسمه نیم‌تنه‌شان در تالار مشاهیر قرار گیرد.

### نصب و افتتاح
قرار بود مجسمه باواریا در مراسم جشن اکتبرفست ۱۸۵۰، که بیست و پنجمین سال سلطنت لودویگ را نشان می‌داد، رونمایی شود. پیش از برگزاری جشن برای پادشاه برکنار
بندانگشتی|نصب باوریا ۱۸۵۰
شده، دولت باید به نگرانی‌ها رسیدگی می‌کرد، زیرا بیم آن داشت که چنین رویدادی به عنوان تظاهراتی علیه پادشاه حاکم، ماکسیمیلیان دوم، تعبیر شود.

از ژوئن تا اوت، قطعات جداگانه مجسمه باواریا با واگن‌های مخصوص ساخته شده که هر کدام توسط دوازده اسب کشیده می‌شدند، به محل تعیین شده خود منتقل شدند. در ۷ اوت ۱۸۵۰، سر مجسمه آخرین قطعه‌ای بود که در یک مراسم جشن از طریق شهر به ترزین‌هوهه حمل شد. رونمایی رسمی سرانجام در ۹ اکتبر، پس از راهپیمایی همه اصناف مختلف مردم به ترزین‌ویز (چمنزار ترزا) انجام شد و همان‌طور که انتظار می‌رفت، به جشنی برای بزرگداشت پادشاه برکنار شده تبدیل شد.

## منابع
رده:آلمان در سده ۱۹ (میلادی)
رده:تندیس‌ها در آلمان
رده:شخصیت‌بخشی ملی
رده:فرهنگ در مونیخ
رده:قدیس‌های حامی
رده:مونیخ