open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
محمدرضا بیک

**محمدرضا بیک** (زادهٔ ۱۹ بهمن ۱۳۷۸ در مشهد) بازیکن والیبال ایرانی است که در پست دریافت‌کننده قدرتی بازی می‌کند. او در حال حاضر عضو تیم زسکا صوفیه در لیگ والیبال بلغارستان است.

## زندگی و حرفه
**محمدرضا بیک** والیبال را از تیم‌های جوانان ایران آغاز کرد و در تیم‌های مختلف داخلی حضور داشت. او پس از درخشش در لیگ برتر ایران، مسیر حرفه‌ای خود را به اروپا باز کرد.

### لژیونری در اروپا
**محمدرضا بیک** اولین بار در سال ۲۰۲۱ به لیگ پرتغال رفت و با تیم Sporting Caldas قرارداد امضا کرد. این تیم در آن فصل در جدول لیگ پرتغال جایگاه هفتم را داشت.

در سال ۲۰۲۲، **بیک** به لیگ فنلاند منتقل شد و با تیم آکا والی قرارداد یک‌ساله امضا کرد. این تیم در فصل گذشته در رتبه سوم لیگ فنلاند قرار داشت و در رقابت‌های Challenge Cup اروپا شرکت می‌کرد.

پس از فنلاند، بیک به لیگ یونان و سپس لیگ بلغارستان پیوست و هم‌اکنون عضو تیم زسکا صوفیه است.

## آمار و افتخارات

* لژیونر والیبال ایران در پرتغال، فنلاند، یونان، اندونزی، کویت و بلغارستان
* بهترین دریافت کننده در لیگ فنلاند
* حضور در رقابت‌های Challenge Cup اروپا با تیم آکا والی
* قهرمانی جوانان آسیا بحرین
* نایب قهرمانی نوجوانان در تورنمنت چهار جانبه روسیه

## منابع


## پیوند به بیرون

* محمدرضا بیک در volleybox

رده:افراد زنده
رده:بازیکنان والیبال مرد اهل ایران
رده:بازیکنان والیبال
رده:زادگان ۲۰۰۰ (میلادی)
رده:اهالی مشهد
رده:اهالی ایران
رده:لژیونرها
موجود متفاوت

***موجود متفاوت*** (به ) یک فیلم کوتاه ترسناک - معمایی ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۷ است که توسط روزاریو بروکاتو نوشته، کارگردانی و تدوین شده است. این فیلم به موضوع تنوع در یک بستر اجتماعی می‌پردازد که ناهنجاری‌های جسمی را در انسان نمی‌پذیرد، که منجر به مشکلات شدید سلامت روان در افراد مبتلا می‌شود و بر زندگی اجتماعی آنها تأثیر منفی می‌گذارد. این فیلم توسط آمازون پرایم ویدیو توزیع شده است.

## خلاصه داستان
ریچارد بلانز که با مشکلات اجتماعی روبه‌روست، تنها از مادر خود آرامش می‌گیرد، مادری که او را ترغیب می‌کند نه در خانه پنهان شود و به‌ویژه مراقب باشد گرفتار نشود. روان‌پزشک فرگوسن، مشکل او را بیشتر اجتماعی تا روانی تشخیص می‌دهد.

با افزایش سن، ریچارد از همه کسانی که او را مسخره می‌کنند متنفر می‌شود و با دختری که دارای نقص جسمی است، رفتار خشونت‌آمیز دارد، در حالی که به دوستش دربارهٔ قوز پشتی او اشاره می‌کند. ریچارد در گوشه‌ای پنهان و پرشاخ و برگ قرار دارد و این مکالمه را می‌شنود. او پس از یافتن کارت شناسایی جوانی که به او خندیده بود، آن‌ها را دنبال می‌کند. به خانه قربانی می‌رود و وارد آن می‌شود در حالی که دختر روی تخت مشغول خواندن کتاب است. دختر از پله‌ها لبخند می‌زند و به آشپزخانه می‌رود تا در را با کلید قفل کند. ریچارد از قبل در خانه حضور دارد و نقشه خود را عملی می‌کند.

## بازیگران
* جوزپه بروکاتو در نقش ریچارد بلانز
* ورنیکا بروکاتو در نقش قربانی
* گائتانا فازیو در نقش مادر ریچارد
* دانیلا اسکَنکارلو گائتانا در نقش دوست قربانی
* داویده لا نوچه در نقش دکتر فرگوسن، روان‌پزشک
* کالوجرو اتوره سیفالا در نقش ریچارد بلانز جوان
* فرانچسکا والریا ونتره در نقش مادر ریچارد جوان
* سالواتوره پانتانو در نقش بازدیدکننده ریچارد

## جوایز و نامزدی‌ها
*موجود متفاوت* با بودجه صفر فیلمبرداری شد و در جشنواره‌های بین‌المللی مختلف، عمدتاً در لس‌آنجلس و هالیوود، نامزد و برنده جوایز متعددی شده است.

تقدیر از این فیلم در این جشنواره‌ها، موفقیت آن را در عرصه فیلم‌های مستقل برجسته می‌کند. همچنین جوایز متعددی از جمله جایزه دستاورد برجسته برای اولین فیلمساز در جشنواره بین‌المللی فیلم کالت کلکته در سال ۲۰۱۸ در کلکته، هند را دریافت کرد. و جایزه بهترین تدوین در جشنواره بهترین فیلم‌های مستقل در بادن-وورتمبرگ، آلمان، در سال ۲۰۱۷.

«موجود متفاوت» که از طریق آمازون پرایم ویدیو توزیع شد، مخاطبان بیشتری را به خود جلب کرد و به خاطر مضامین اجتماعی و رویکرد نوآورانه‌اش به وحشت و تعلیق مورد ستایش قرار گرفت.

## منابع

رده:فیلم با ۱ تاریخ اکران
رده:فیلم‌های ۲۰۱۷ (میلادی)
رده:فیلم‌های ایتالیایی‌زبان دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های کوتاه ۲۰۱۷ (میلادی)
رده:فیلم‌های کوتاه ایتالیا
داستان پاییزی (رمان)

***یک داستان پاییزی*** ( رمانی گوتیک نوشتهٔ نویسندهٔ ایتالیایی، توماسو لاندولفی، است که در سال ۱۹۴۷ منتشر شد. این رمان دربارهٔ مردی است که در عمارتی مرموز و عمدتاً خالی با رازی پنهان اقامت دارد.

## خلاصه داستان
اگرچه مشخص است که داستان در طول اشغال ایتالیا توسط آلمان در اواخر جنگ جهانی دوم اتفاق می‌افتد، اما حال و هوا و محیط‌ها به گونه‌ای ساخته شده‌اند که تداعی‌کنندهٔ بی‌زمانی باشند. شخصیت اصلی یک فراری بی‌نام و نشان است که به عمارتی در کوهستان برمی‌خورد که تنها ساکن آن، یک اشراف‌زادهٔ پیر و گریزان، با اکراه به او اجازه می‌دهد شب را در آنجا بماند. او مجذوب اسرار خانه می‌شود، خانه‌ای که شامل اتاق‌ها و راهروهای تودرتو است، صداهای عجیب انسانی از خود ساطع می‌کند و نقاشی یک زن بالای شومینه قرار دارد و در نهایت اقامتش را طولانی‌تر می‌کند.

با حس کردن حضور کسی، او خانه را جست‌وجو می‌کند و زنی به نام لوسیا را می‌یابد که همان لباس‌های قدیمی را می‌پوشد که زن روی نقاشی بر تن دارد. او به نجیب‌زاده جاسوسی می‌کند و او را در حال انجام مراسمی می‌بیند که باعث می‌شود همسر مرده‌اش از شومینه برخیزد. هنگامی که شخصیت اصلی از ترس فریاد می‌زند، زن ناپدید می‌شود و نجیب‌زاده دچار سکته می‌شود که به مرگش منجر می‌گردد.

شخصیت اصلی فرار می‌کند اما چند روز بعد برمی‌گردد و لوسیا به استقبالش می‌آید، لوسیا توضیح می‌دهد که او دختر زنِ نقاشی و آن مرد اشراف‌زاده است، مردی که تمام عمرش او را در خانه پنهان کرده و با او مانند یک همسر رفتار کرده است. شخصیت اصلی و لوسیا عاشق هم می‌شوند اما خوشبختی آنها ناگهان با حمله ارتش و تجاوز و قتل لوسیا توسط سربازان در مقابل مرد به پایان می‌رسد. مرد به عمارت پناه می‌برد و درگیر شریک مرده‌اش می‌شود.

## پذیرش
این رمان به عنوان یک داستان مقاومت تفسیر شده است که مفهوم آزادی را بررسی و مورد پرسش قرار می‌دهد. این رمان با گنجاندن تجاوز و قتل دسته‌جمعیِ ناشناختهٔ سربازان متفقین پس از نبرد مونته کاسینو، به آسیب‌های ناشی از جنگ ایتالیا می‌پردازد.

الکساندر استیل از *[[لس آنجلس تایمز|لس‌آنجلس تایمز]]* نوشت که ژانر، زبان و فضای گوتیک یادآور آثار نیکولای گوگول و ادگار آلن پو است، و شباهت‌های آشکاری با «زوال خاندان آشر» اثر پو دارد. او نوشت که *«داستان پاییزی*» قبل از اینکه به ملودرام «تنزل» یابد، بهترین اثر است، اگرچه استفاده از این ژانر آگاهانه است و «باور به قدرت هیپنوتیزم‌کننده زبان» را بررسی می‌کند و لاندولفی را به عنوان «یک مدرنیست باستانی» با «اهداف مرموز» نشان می‌دهد.

*[[پابلیشرز ویکلی]]* این کتاب را غافلگیرکننده، میخکوب‌کننده و جذاب برای حواس توصیف کرد و نوشت که حاوی «تصاویر کابوس‌وار نافذی» است.

آلن رایان از *[[واشینگتن پست]]* بر شباهت‌های این اثر با اثر پو تأکید کرد و ترجمه انگلیسی یواخیم نویگروشل را «فوق‌العاده» خواند و نوشت که زبان کتاب هم وهم و هم اشتیاق به گذشته‌ای ساده‌تر را منتقل می‌کند. رایان نوشت که فراتر از پیامدهای سیاسی احتمالی، این رمان با «آشنا اما واقعاً شبیه هیچ چیز دیگری، بی‌تفاوت به زمان و مد، و به شدت وسواس‌گونه» بودن، جذاب است.

## سازگاری
این رمان مبنای فیلم تلویزیونی «داستان پاییزی» به کارگردانی دومنیکو کامپانا [و با بازی استفانو پاتریزی است. این فیلم در فوریه ۱۹۸۱ از شبکه رای با بیش از یازده میلیون بیننده پخش شد.

## منابع

رده:رمان‌های ایتالیایی مورد اقتباس در فیلم‌ها
رده:رمان‌های جنگ جهانی دوم
رده:رمان‌های واقع‌شده در ایتالیا
رده:زنا با محارم در ادبیات داستانی
یوزف فون مرینگ

بندانگشتی|یوزف فون مرینگ
**یوزف، بارون فون مرینگ** (زاده ۲۸ فوریه ۱۸۴۹، در کلن – درگذشته ۵ ژانویه ۱۹۰۸، در هاله، آلمان) پزشک آلمانی و از نخستین کسانی بود که همراه با اسکار مینکوفسکی کشف کرد که یکی از وظایف پانکراس، تولید انسولین است؛ هورمونی که سطح قند خون را کنترل می‌کند. بعدها تحقیقات او و همکارش، پایه تحقیقات فردریک بنتینگ، چارلز بست و جیمز کالپ قرار گرفت.

## انسولین
فون مرینگ علاقهٔ زیادی به پانکراس، اندامی به شکل کاما که میان معده و روده کوچک قرار دارد، داشت. برای کشف عملکرد این اندام، آن را از یک سگ خارج کرد. پس از این کار، مشاهده شد که سگ، با وجود آموزش‌های قبلی، مدام در خانه ادرار می‌کند. فون مرینگ دریافت که این نشانه‌ای از دیابت است و آزمایش ادرار سگ نشان داد که میزان قند آن بالا است، پیش از تحقیقات مرینگ و مینکوفسکی، دانش پزشکان قدیمی که تحقیقات آنها به قرن‌ها پیش بازمی‌گشت مبانی بالینی دیابت را توصیف و تشریح می‌کرد، ولی مسیر کشف انسولین وابسته به آزمایش‌های مدرن و فیزیولوژی بود که او و همکارانش ترتیب دادند.

علاوه بر تحقیقات خود در زمینه پانکراس، یوزف فون مرینگ در کشف باربیتورات‌ها، گروهی از داروهای آرام‌بخش که برای بی‌خوابی، صرع، اضطراب و بیهوشی استفاده می‌شوند، نقش داشت. در سال ۱۹۰۳، او مشاهده کرد که باربیتال (که آن زمان با نام اسید دی‌اتیل‌باربیتوریک شناخته می‌شد) خواص آرام‌بخش در انسان دارد. در سال ۱۹۰۴، فون مرینگ در عرضه تجاری باربیتال تحت نام ورونال نقش داشت؛ ورونال اولین آرام‌بخش باربیتوراتی بود که به شکل تجاری در هر کشوری عرضه شد. فون مرینگ در این زمینه با شیمیدان معروف امیل فیشر همکاری کرد که او نیز در کشف باربیتال نقش داشت.

## منابع

رده:اعضای هیئت علمی دانشگاه استراسبورگ
رده:اهالی استان راین
رده:پزشکان اهل کلن
رده:پزشکان سده ۱۹ (میلادی) اهل آلمان
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه استراسبورگ
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه بن
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه گرایفسوالد
رده:درگذشتگان ۱۹۰۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۴۹ (میلادی)
رده:هیئت علمی دانشگاه مارتین لوتر در هاله-ویتنبرگ
موزه زنان مرانو

بندانگشتی|نمایشگاه دائمی موزه زنان مرانو
**موزه زنان مرانو** در یک صومعه سابق متعلق به فقرای کلار در مرکز مرانو (ایتالیا) واقع شده است. این موزه توسط یک انجمن اداره می‌شود و همچنین دفتر ثبت انجمن بین‌المللی موزه‌های زنان (IAWM) است.

موزه زنان مرانو در طول سال باز است و به‌راحتی از مرکز شهر قابل دسترسی است. بازدیدکنندگان می‌توانند از نمایشگاه‌های دائمی و موقت بازدید کنند و در برنامه‌های فرهنگی و آموزشی موزه شرکت نمایند.

## نمایشگاه
در نمایشگاه دائمی خود، این موزه تاریخ فرهنگی و زندگی روزمره را از دیدگاه زنان به نمایش می‌گذارد. آثار موجود در مجموعه موزه شامل مد و پوشاک، لوازم جانبی، اشیاء روزمره، کتاب‌ها و اسناد می‌شوند. این موزه ایده‌آل‌ها، الگوها و تصاویر زنانه در قرن نوزدهم و بیستم را به نمایش می‌گذارد و از این طریق وضعیت کنونی زنان در جامعه را مورد بررسی قرار می‌دهد.

در نمایشگاه‌های ویژه و رویدادهای مختلف، مجموعه موضوعات مرتبط با زنان گسترش می‌یابد.

علاوه بر نمایشگاه دائمی، موزه زنان مرانو میزبان نمایشگاه‌های موقت و رویدادهای فرهنگی متنوعی است که به موضوعات خاص زنان و حساسیت‌های جنسیتی می‌پردازد. این رویدادها شامل سخنرانی‌ها، کارگاه‌ها و برنامه‌های آموزشی هستند که به ترویج آگاهی و گفت‌وگو در مورد مسائل زنان کمک می‌کنند.

## کتابخانه تخصصی
موزه دارای یک کتابخانه تخصصی است که منابعی در زمینه تاریخ زنان، مطالعات جنسیتی و هنرهای مرتبط را در اختیار علاقه‌مندان قرار می‌دهد. این کتابخانه به‌عنوان یک مرجع علمی و پژوهشی برای محققان و دانشجویان فعال در این حوزه عمل می‌کند.

## تاریخچه
این موزه توسط اِوِلین اورتنر در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد و از سال ۱۹۹۳ توسط یک انجمن اداره می‌شود. در سال ۲۰۱۱، این موزه به صومعه سابق پور کلرز منتقل شد.

## شبکه‌سازی بین‌المللی
در سال ۲۰۰۸ اولین کنگره بین‌المللی موزه‌های زنان در مرانو برگزار شد. از آن زمان، موزه زنان مرانو محل هماهنگی انجمن بین‌المللی موزه‌های زنان (IAWM) است و بیش از ۳۰ موزه و طرح زنان را در سراسر جهان به هم متصل می‌کند.

## کتابشناسی
الکه کراسنی، موزه زنان مرانو (ویراستار): *زنان:موزه.* *زنان:موزه. سیاست‌های نمایشگاه‌گردانی در فمینیسم، آموزش، تاریخ و هنر.* لاکرفرلاگ، ۲۰۱۳.

## پیوند به بیرون

* وب‌سایت رسمی
* وب‌سایت رسمی IAWM


رده:مرانو
رده:موزه‌های زنان در ایتالیا
فلسفه محاسباتی

**فلسفهٔ محاسباتی** یا **فلسفهٔ دیجیتال** به کاربرد روش‌های محاسباتی در فلسفه گفته می‌شود. این حوزه شامل مفاهیمی مانند مدل محاسباتی، الگوریتم‌ها، شبیه‌سازی‌ها، بازی‌ها و موارد مشابه است که در پژوهش و آموزش مفاهیم فلسفی به کار می‌آیند. همچنین دانشنامه‌های تخصصی برخط و تصویرسازی‌های گرافیکی از روابط میان فیلسوفان و مفاهیم نیز در این چارچوب جای می‌گیرند. استفاده از رایانه در فلسفه همراه با افزایش *توان پردازشی* و دسترسی گسترده‌تر به داده‌ها، شتاب بیشتری گرفته است. این روند، همراه با توسعهٔ روش‌های تازه‌ای که بر همین رایانه‌ها و داده‌ها تکیه دارند، راه‌های نوینی برای پرداختن به فلسفه گشوده که پیش‌تر در دسترس نبودند. همچنین به بینش‌های تازه‌ای در فلسفه انجامیده است.

## پانویس

## منابع

رده:روش‌شناسی فلسفی
رده:شاخه‌های مطالعاتی محاسباتی
آرکیو (مجله)

***آرکیو*** یک مجله ماهانه باستان‌شناسی است که در رم، ایتالیا مستقر است. این مجله اولین بار در مارس ۱۹۸۵ منتشر شد این مجله شامل مقالاتی در مورد اخبار باستان‌شناسی است. از سال ۲۰۱۱، آندریاس اشتاینر سردبیر مجله بود.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۸۵ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های ایتالیایی‌زبان
رده:مجله‌های باستان‌شناختی
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۸۵ (میلادی)
رده:مجله‌های فرهنگی
رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
رده:مجله‌های منتشرشده در رم
آمیکا (مجله)

***آمیکا***  یک مجلهٔ ماهانهٔ مُد و زنان است که در میلان، ایتالیا مستقر است. این مجله از سال ۱۹۶۲ منتشر می‌شود. *آمیکا* چندین نسخهٔ بین‌المللی دارد که در بلغارستان، اندونزی، و سنگاپور منتشر می‌شوند.

## تاریخچه و مشخصات
*آمیکا* در مارس ۱۹۶۲ تأسیس شد. جلد اولین شماره آن به سوفیا لورن اختصاص داده شده بود. ناشر اصلی مجله کرسپی بود. این مجله بخشی از آرسی‌اس است و توسط نشریات آر سی اس به صورت ماهانه در میلان منتشر می‌شود. این مجله مقالاتی در مورد روندهای اخیر مد ارائه می‌دهد.

از سال ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۱، *کازامیکا*، مجله‌ای در زمینه طراحی داخلی، با همکاری *آمیکا* توزیع می‌شد. بعدها این مجله به ضمیمه روزنامه *[[کوریره دلا سرا]]*، یکی دیگر از نشریات گروه رسانه‌ای آر سی اس، تبدیل شد. نسخه آنلاین *آمیکا* در سال ۱۹۹۷ منتشر شد.

نسخه بلغاری این مجله در اواخر سپتامبر ۲۰۰۷ منتشر شد. نسخه‌های آن در اندونزی و سنگاپور، که به زبان انگلیسی منتشر می‌شدند، هر دو در سال ۲۰۰۸ آغاز شدند. در نوامبر ۲۰۱۱، نسخه ایتالیایی دوباره طراحی شد و شامل چهار بخش شد: داستان‌ها، مد، زیبایی و فرار. در پایان سال ۲۰۱۴، نسخه بین‌المللی مجله، آمیکا بین‌المللی، آغاز به کار کرد.

از سال ۲۰۱۵، سردبیر *آمیکا،* امانوئلا تستوری بود.

## گردش خون
*آمیکا* در سال ۱۹۸۴ تیراژی معادل ۲۰۹۶۳۸ نسخه داشت بین فوریه ۲۰۰۶ و ژانویه ۲۰۰۷، این مجله ۱۸۰۱۰۰ نسخه فروخت. تیراژ آن در سال ۲۰۰۷، ۱۸۰۲۵۷ نسخه بود از اوت ۲۰۱۰ تا ژوئیه ۲۰۱۱، تیراژ این ماهنامه ۱۴۵۳۸۰ نسخه بود. در اوت ۲۰۱۹، *آمیکا* تیراژی معادل ۱۱۲۴۶۷ نسخه داشت.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۶۲ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های ایتالیایی‌زبان
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۶۲ (میلادی)
رده:مجله‌های زنان منتشرشده در ایتالیا
رده:مجله‌های سبک زندگی
رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
رده:مجله‌های مد و پوشاک زنان
رده:مجله‌های منتشرشده در میلان
آیرون (مجله)

***ایرون*** () یک مجله علمی ایتالیایی است که به مسائل علمی و فناوری اختصاص دارد. این مجله در میلان، ایتالیا، توسط سرمقاله جورجیو موندادوری (شرکت سابق، که اکنون بخشی از ناشر قاهره، زیرمجموعه کایرو کامیونیکیشن است) منتشر می‌شود.

## تاریخچه و مشخصات
*ایرون* در سال ۱۹۸۱ به عنوان یک مجله بوم‌شناسی تأسیس شد که عمدتاً شامل مقالاتی در مورد دنیای حیوانات، طبیعت، قوم‌شناسی و جغرافیا بود. بنیان‌گذار و اولین مدیر آن ایجیدیو گاواتزی بود. این مجله سال‌ها پرتیراژترین مجله علمی در ایتالیا بود، با تیراژ متوسط حدود ۲۵۰۰۰۰ نسخه در ماه. بین سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۶، این مجله با همکاری رای (شبکه رادیو تلویزیونی) مجموعه مستند طبیعت پَن *را* تولید کرد. در سال ۱۹۸۹، یک مجله فرعی برای خوانندگان جوان‌تر، *ایرون جونیور*، راه‌اندازی شد که در آوریل ۱۹۹۵ به *دودو* تغییر نام داد.

*آیرون* به عنوان «مجله‌ای شبیه به *[[نشنال جئوگرافیک]]*، اما شاید با رویکردی حفاظتی‌تر» توصیف شد، و از آن به عنوان «یک مجله تاریخ طبیعی خیره‌کننده، بهترین در میان چندین مجله اروپایی» یاد شد. در مقاله‌ای دربارهٔ ده سال اول مجله، آنتونیو دل جودیس، روزنامه‌نگار وحدت، اشاره کرد که چگونه این مجله «نه تنها یک پدیده تحریریه، بلکه یک پدیده فرهنگی، سیاسی و اجتماعی» است.

تیراژ مجله *آیرون* در سال ۲۰۰۷، ۹۴۰۰۰ نسخه بود در دسامبر ۲۰۱۳، تیراژ این مجله ۸۳۰۰۰ نسخه در ماه بود.

## منابع

## پیوند به بیرون
* وب‌سایت رسمی ''ایرونه'' 
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۸۱ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های ایتالیایی‌زبان
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۸۱ (میلادی)
رده:مجله‌های علوم و فناوری
رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
رده:مجله‌های منتشرشده در میلان
هانا (نام)

هانا، حنا یا حانا یک نام عربی (حنّا) است که به ویژه در میان مسیحیان عرب در فلسطین، لبنان، سوریه، اسرائیل و مصر رایج است و از نام سریانی/آرامی رسول یوحنا گرفته شده است. به نوبه خود، این نام سریانی از کلمه عبری יוֹחָנָן (یوحنان) به معنای خدای بخشنده است، گرفته شده است.

## نام کوچک
* حنا ابوحنا (۱۹۲۸–۲۰۲۲)، شاعر، نویسنده و پژوهشگر فلسطینی
* حنا میخائیل، محقق فلسطینی و عضو فتح
* حنا ناصر (۱۹۳۶–۲۰۱۵)، سیاستمدار فلسطینی
* حنا ناصر (آکادمیک)، چهره دانشگاهی و سیاسی فلسطینی
* حنا سینیوره (متولد ۱۹۳۷)، ناشر و سیاستمدار فلسطینی
* حنا الحبشی، فعال لیبیایی
* حنا حجار، کاریکاتوریست سعودی
* هانا ماجاج (متولد ۱۹۸۲)، شناگر اردنی
* حنا مارغنی (متولد ۱۹۸۹)، جودوکار تونسی
* حنا ناصر (زاده ۱۹۹۱)، بازیکن فوتبال اسرائیلی
* هنا شیحه (متولد ۱۹۸۵)، بازیگر مصری
* حنا سوید (متولد ۱۹۵۵)، سیاستمدار عرب اسرائیلی
* استفان هانا استفان (۱۸۹۴–۱۹۴۹)، نویسنده مسیحی عرب فلسطینی

## نام خانوادگی
* ادوارد ای. هانا (۱۹۲۲–۲۰۰۹)، تاجر و سیاستمدار آمریکایی
* گبی هانا (متولد ۱۹۹۱)، شخصیت اینترنتی، خواننده-ترانه‌سرا، نویسنده، بازیگر و یوتیوبر آمریکایی
* جورج حنا (بسکتبال) (۱۹۲۸–۲۰۱۹)، بازیکن بسکتبال و استاد دانشگاه عراقی-آمریکایی
* جک هانا (متولد ۱۹۴۷)، باغ‌وحش‌دار آمریکایی
* جان هانا (هاکی روی یخ) (۱۹۳۵–۲۰۰۵)، بازیکن هاکی کانادایی
* جمانه حنا (متولد حدود ۱۹۶۲)، عضوی از یک خانواده سرشناس سابق عراقی
* لیسا هانا (متولد ۱۹۷۵)، سیاستمدار و ملکه زیبایی جامائیکایی، برنده عنوان میس ورلد در سال ۱۹۹۳
* میل هانا (متولد ۱۹۶۶)، بازیکن فوتبال استرالیایی متولد لبنان
* ریچارد ال. هنا (۱۹۵۱–۲۰۲۰)، تاجر و سیاستمدار آمریکایی
* طارق حنا، سرآشپز نیجریه‌ای-آمریکایی
* تئودوسیوس (حنا) اهل سباستیا (متولد ۱۹۶۵)، اسقف اعظم فلسطینی

## منابع

رده:نام‌های کوچک
رده:نام‌های کوچک مردانه
رده:نام‌های عربی زنان
رده:نام‌های کوچک مردانه عربی
رده:نام‌های زنان
رده:نام‌های خانوادگی عرب‌زبانان
باغ‌های دوسالانه

بندانگشتی|300x300پیکسل|دوسالانه جیاردینی دلا
**باغ‌های دوسالانه ونیز** یا باغ‌های دوسالانه، منطقه‌ای پارک مانند در شهر تاریخی ونیز است که میزبان جشنواره هنری دوسالانه ونیز، بخش عمده‌ای از دوسالانه فرهنگی شهر، می‌باشد. این باغ‌ها توسط ناپلئون بناپارت ایجاد شدند که منطقه‌ای از مرداب را برای ایجاد یک باغ عمومی در کرانه‌های باچینو دی سن مارکو، که یک نوار باریک آبی است که باغ‌ها را از میدان سنت مارک و کاخ دوک جدا می‌کند، زهکشی کرد.

این باغ‌ها دارای ۳۰ غرفهٔ دائمی هستند که هر یک به یک ملت خاص اختصاص یافته و آثار هنری شهروندان آن ملت را در طول دوسالانه ونیز در خود جای می‌دهند. تعدادی از غرفه‌ها توسط معماران برجسته قرن بیستم، از جمله کارلو اسکارپا و آلوار آلتو، طراحی شده‌اند.

این باغ‌ها همچنین به‌خاطر وجود شمار زیادی گربه که آزادانه در اطراف پرسه می‌زنند و نیز برخی مجسمه‌ها ــ از جمله تندیس گاریبالدی در ورودی ــ شهرت دارند.

## تاریخچه
بندانگشتی|غرفه ایتالیایی
جیاردینی مسلماً از زمان اولین دوره برگزاری نمایشگاه‌های هنری دوسالانه در سال ۱۸۹۵، محل سنتی و برجسته‌ای برای برگزاری این نمایشگاه‌ها بوده است. این نمایشگاه در حاشیه شرقی ونیز قرار داشته و توسط ناپلئون در آغاز قرن نوزدهم ساخته شده است. پس از راه‌اندازی، موفقیت اولین دوره‌های برگزاری که تقریباً ۲۰۰۰۰۰ بازدیدکننده را در سال ۱۸۹۵ و حدود ۳۰۰۰۰۰ نفر را در سال ۱۸۹۹ به خود جذب کرد، همچنان رو به افزایش بود. از زمان راه‌اندازی در سال ۱۹۰۷، چندین غرفه خارجی به غرفه مرکزی که از قبل ساخته شده بود، اضافه شد. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (ژوئن ۲۰۱۸)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D; ژیاردینی اکنون میزبان ۳۰ غرفه از کشورهای خارجی است که برخی از آنها توسط معمارانی مانند غرفه اتریش اثر جوزف هافمن، غرفه هلند اثر گریت توماس ریتولد یا غرفه فنلاند، یک سازه پیش‌ساخته با پلان ذوزنقه‌ای طراحی شده توسط آلوار آلتو، طراحی شده‌اند.
[بندانگشتی|بنای یادبود [ریشارد واگنر اثر فریتز شاپر، ۱۹۰۸]]

## منابع

## پیوند به بیرون
* سالن‌های هنری La Biennale di Venezia : جیاردینی
* تاریخچه مختصری از ژیاردینی: یا تاریخچه مختصری از دوسالانه ونیز از منظر ژیاردینی. (ویتوریا مارتینی)


رده:جاذبه‌های گردشگری ونیز
رده:جغرافیای ونیز
رده:دوسالانه ونیز
ابیتار

**''ابیتار** (که به معنای «زندگی کردن» یا «سکونت کردن» ترجمه می‌شود)* که ماهانه در [[میلان]]، [[ایتالیا]] منتشر می‌شود، یک [[مجله]] طراحی است. این مجله اولین بار در سال ۱۹۶۱ منتشر شد.

== تاریخچه و مشخصات ==
*نشریه ابیتار'' در سال ۱۹۶۱ توسط پیرا پرونی در میلان راه‌اندازی شد. این نشریه به معماری، طراحی داخلی، مبلمان، طراحی محصول و هنرهای گرافیکی اختصاص داشت و به دو زبان ایتالیایی و انگلیسی منتشر می‌شد.

در سال ۱۹۷۶، این مجله به گروه انتشاراتی سگستا فروخته شد. بعدها این مجله بخشی از گروه آر سی اس شد و توسط آرسی‌اس منتشر شد.

کمی پس از تأسیس مجله، معمار پس از جنگ، اوژنیو جنتیلی تدسکی، به پرونی پیوست. او علاوه بر نوشتن برای مجله، بعداً به عنوان سردبیر موقت در کنار فرانکا سانتی فعالیت کرد. استفانو بوئری، کیارا مارانزانا، ماریو پیازا و ماریا جولیا زونینو از جمله سردبیران مجله بودند.

این مجله در مارس ۲۰۱۴ موقتاً انتشار چاپی خود را متوقف کرد با این حال، نسخه آنلاین آن به انتشار مطالب ادامه داد. این مجله در اکتبر ۲۰۱۴ با فرمت و گرافیک جدید تحت مدیریت سیلویا بوتی دوباره منتشر شد.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۶۱ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های ایتالیایی‌زبان
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۶۱ (میلادی)
رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
رده:مجله‌های معماری
رده:مجله‌های منتشرشده در میلان
لاورو پولیتیکو

***لاورو پولیتیکو*** () یک مجله مارکسیست-لنینیستی بود که در دوره ۱۹۶۷–۱۹۶۹ در ورونا، ایتالیا منتشر می‌شد. این یکی از نشریات رادیکالی بود که در جریان جنبش‌های دانشجویی در اواخر دهه ۱۹۶۰ آغاز به کار کرد.

## تاریخچه و مشخصات
اولین شماره *لاورو پولیتیکو* در اکتبر ۱۹۶۷ منتشر شد. این نشریه توسط مرکز اطلاع‌رسانی به صورت ماهانه منتشر می‌شد. سردبیر آن والتر پروزی بود. مارا کاگول و رناتو کورچیو از جمله همکاران آن بودند.

*لاورو پولیتیکو* از جنگ طبقاتی، آنطور که کارل مارکس، لنین و مائو مطرح کرده بودند، حمایت می‌کرد و به یک نشریه نظری بسیار معتبر در میان دانشجویان رادیکال ایتالیا تبدیل شد. این نشریه به ویژه جنبش گارد سرخ در چین را ستایش می‌کرد. *لاورو پولیتیکو* یکی از منتقدان سرسخت کارگرگرایی بود که توسط سایر نشریات کمونیستی ایتالیایی مانند *[[کلاسه اپرایا]]* حمایت می‌شد. این مجله در سال ۱۹۶۹ پس از انتشار شماره ۱۱–۱۲ تعطیل شد.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۶۷ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۶۷ (میلادی)
رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
رده:مجله‌های منحل‌شده در ۱۹۶۹ (میلادی)
لئوناردو (مجله ایتالیایی)

***لئوناردو*** یک مجله فلسفی بود که در اوایل قرن بیستم در فلورانس ایتالیا، بین سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۷ منتشر می‌شد این مجله یکی از نشریاتی بود که توسط جووانی پاپینی و با همکاری جوزپه پرتزولینی آغاز به کار کرد. این مجله همچنین یکی از نشریاتی است که به پایه‌های فرهنگی اشکال اولیه فاشیسم کمک کرد.

## تاریخچه و مشخصات
*لئوناردو* در ژانویه ۱۹۰۳ در فلورانس آغاز به کار کرد. یکی از بنیانگذاران آن جووانی پاپینی بود که سردبیری مجله را نیز بر عهده داشت. این مجله به‌طور نامنظم منتشر می‌شد. از جمله همکاران مهم آن می‌توان به جوزپه پرتزولینی، ماریو کالدرونی، جوزپه آنتونیو بورخسه، امیلیو چکی و جووانی آمندولا اشاره کرد که این افراد نیز مجله را که مقالاتی در مورد نقدهای فلسفی و همچنین در مورد ادبیات و هنر منتشر می‌کرد، تأمین مالی می‌کردند. آنها لئوناردیانی نامیده می‌شدند.

صفحه اول شماره اول شامل یک برنامه ترکیبی بود که موضع نویسندگان، یعنی پرسونالیسم و ایده‌آلیسم، را نشان می‌داد. آنها خود را برتر از هر سیستم و هر محدودیتی می‌دانستند. علاوه بر این، مجله اغلب مقالاتی را پوشش می‌داد که به پوزیتیویسم حمله می‌کردند، به خصوص در سال‌های اولیه. به نظر می‌رسید موضع فلسفی رسمی مجله در پایان سال اول انتشار، پراگماتیسم باشد.

*لئوناردو* در سال ۱۹۰۷ توسط جووانی پاپینی و جوزپه پرتزولینی تعطیل شد، زیرا به دلیل محبوبیت و موفقیتش، به یک نشریه تجاری و جریان اصلی تبدیل شده بود.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۰۳ (میلادی) در ایتالیا
رده:عمل‌گرایی
رده:مجله‌های فلسفی
رده:مجله‌های منحل‌شده در ۱۹۰۷ (میلادی)
لیدل (مجله)

***لیدل*** یک مجله ملی‌گرای مد زنان بود که در دوره ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۵ در میلان، ایتالیا منتشر می‌شد. عنوان مجله اشاره‌ای به نام بنیان‌گذار آن، لیدیا دوسیو د لیگورو، و همچنین کلمات خوانش‌ها، تصاویر، نقاشی‌ها، ظرافت‌ها، آثار ( داشت). این مجله نقش مهمی در تولد مد ایتالیایی ایفا کرد، اما در عین حال به یکی از ستیزه جوترین نشریات ایتالیای فاشیست تبدیل شد.

## تاریخچه و مشخصات
*لیدل* توسط روزنامه‌نگار لیدیا دوسیو د لیگورو در سال ۱۹۱۹ تأسیس شد. این مجله به صورت ماهانه منتشر می‌شد و دفتر مرکزی آن در میلان قرار داشت. گروه خوانندگان هدف این مجله زنان بورژوا بودند. هدف آن القای حس هویت ملی و ملیت ایتالیایی در بین این زنان و رقابت با مجلات مد فرانسوی بود. این مجله از مد برای ترویج ایده ایتالیای مدرن و حس غرور و همبستگی در بین ایتالیایی‌ها استفاده می‌کرد.

همکاران اصلی *لیدل* عبارت بودند از گراتزیا دلدا، لوئیجی پیراندلو، آدا نگری، کارولا پروسپری، سیبیلا آلرامو، آمالیا گوگلیلمینتی، گوفردو بلونچی، ماتیلده سرائو و اوجنیو تروس. صفحه روی جلد اثر ماهانه برونو موناری که آخرین اثر آن در شماره نوامبر ۱۹۳۰ منتشر شد. این مجله اغلب تبلیغات محصولات لوکس و تصاویر مد، داستان‌های کوتاه و مقالات هنری را به نمایش می‌گذاشت. این مجله در سال ۱۹۳۵ تعطیل شد.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۱۹ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۱۹ (میلادی)
رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
رده:مجله‌های منتشرشده در میلان
رده:مجله‌های منحل‌شده ایتالیا
ایل ماله

***ایل ماله*** (به ایتالیایی: Il Male) یک مجله طنز بود که بین سال‌های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۲ در رم، ایتالیا منتشر می‌شد.

## تاریخچه و مشخصات
*ایل ماله* اولین بار در فوریه ۱۹۷۸ به عنوان یک مجله طنز سیاسی با فرمت دوهفته‌نامه‌ای منتشر شد. این مجله از ایده کارتونیست ایتالیایی پینو زک سرچشمه گرفت. توماسو کیارتی اولین سردبیر آن بود.

این مجله بعداً به صورت هفتگی منتشر شد. این مجله با تیراژ ۲۰۰۰۰ نسخه شروع به کار کرد و به اوج خود یعنی ۴۸۰۰۰ نسخه رسید. طرح روی جلد جعلی روزنامه‌های برجسته، شوخی‌های رسانه‌ای جنجالی بود؛ نویسندگان حتی در دوران حکومت کمونیستی، یک *[[پراودا]]* جعلی را در روسیه توزیع می‌کردند. این مجله همچنین در سال ۱۹۷۸ یک *[[کوریره دلو اسپورت – استادیو|کوریره دلو اسپورت]]* جعلی منتشر کرد.

انتشار *ایل ماله* در سال ۱۹۸۲ متوقف شد.

## منابع

## پیوند به بیرون
* همه جلدها ۱۹۷۸-۱۹۷۹-۱۹۸۰-۱۹۸۱ ، شماره ۴۵ - سال دوم ، شماره ۴۸ - سال دوم
رده:مجله‌های هفتگی ایتالیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۷۸ (میلادی) در ایتالیا
رده:خودمختارگرایی
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۷۸ (میلادی)
رده:مجله‌های منتشرشده در رم
گومبوجاوین زندانشاتار

**گومبوجاوین زندنشاتار** ( مغولی : Гомбожавын Занданшатар ؛ زادهٔ ۸ مارس ۱۹۷۰) سیاستمدار مغولی است که از سال ۲۰۲۵ سی و دومین نخست وزیر مغولستان بوده است. او که عضو حزب مردم مغولستان (MPP) است، تا زمان شکست در انتخاب مجدد در سال ۲۰۲۴ ، به عنوان عضو و رئیس شورای ایالتی گریت خورال خدمت کرد .

## اوایل زندگی و تحصیلات
گومبوجاو زندنشاتار در 6 یا 8 مارس 1970 در باتساگان ، مغولستان متولد شد .  او در سال 1987 از مدرسه متوسطه شماره 77 فارغ التحصیل شد، پس از تحصیل در سال های 1987 تا 1992، از دانشگاه ایالتی ایرکوتسک با مدرک اقتصاد مالی،  از دانشگاه ماستریخت با مدرک کارشناسی ارشد ،  و در سال 2012 از دانشگاه دولتی منابع طبیعی و حقوق روسیه فارغ التحصیل شد. 

## شغل
بندانگشتی|گومبوجاوین زندنشاتار

### دانشگاهی و بانکی
زندنشتار از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ در دانشگاه مالی و اقتصاد، محقق مرکز تحقیقات کسب و کار بازار بود.  در طول دوران بانکداری زندنشتار، او از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸ در بانک کشاورزی کار کرد، از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ معاون مدیر بانک خان و از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ در بانک مغولستان بود .  از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶، او به عنوان محقق مهمان در دانشگاه استنفورد فعالیت داشت .  او رئیس فدراسیون شطرنج مغولستان بود. 

### خورال کبیر مغولستان
در انتخابات پارلمانی سال 2004 ، زندنشتار به عنوان نماینده  خورال کبیر انتخاب شد .  از سال 2003 تا 2004، زندنشتار معاون وزیر غذا و کشاورزی مغولستان بود.  از سال 2009 تا 2012، او وزیر امور خارجه و تجارت بود.  او از سال 2017 تا 2019 به عنوان دبیر کابینه دولت مغولستان خدمت کرد. 

در سال ۲۰۱۶ ، او به سیاست بازگشت و برای سومین بار به عنوان عضو پارلمان (MP) انتخاب شد. او از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ به عنوان دبیرکل حزب خلق مغولستان خدمت کرد.  در طول دوران تصدی خود در ایالت گریت خورال، از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ رئیس خورال کبیر بود.  او در انتخابات ۲۰۲۴ دوباره انتخاب نشد  و متعاقباً تا ژوئن ۲۰۲۵ به عنوان رئیس دفتر رئیس جمهور مغولستان خدمت کرد. 

### نخست وزیر
نخست وزیر لووساننامسرین اویون-اردنه در 3 ژوئن 2025، در پاسخ به اعتراضات ضد دولتی در مورد ولخرجی‌های پسرش و پس از رد شدن رأی عدم اعتماد، استعفا داد .  زندنشاتار با رأی 108 به 9 به جای اویون-اردنه در 12 ژوئن انتخاب شد.  او روز بعد به عنوان سی و دومین نخست وزیر مغولستان منصوب شد .

در 18 ژوئن، یک دولت ائتلافی بین MPP ، حزب HUN و حزب اراده مدنی-سبز تشکیل شد .  حزب دموکرات ، حزب اصلی مخالف، به دلیل «شکستن تفاهم‌نامه » در بحبوحه اعتراضات 2025 از دولت ائتلافی قبلی اخراج شد .  در مجموع 19 وزیر منصوب شدند که کاهش اندکی نسبت به کابینه دوم اویون-اردن که 22 وزیر داشت، نشان می‌دهد. 

## زندگی شخصی
زندان‌شاتر می‌تواند به زبان‌های انگلیسی و روسی صحبت کند.  او متاهل و پدر چهار فرزند است. 

## منابع

رده:سیاستمداران
رده:سیاستمداران اهل مغولستان
توماس ودرز

**توماس ودرز**، که با نام **توماس وادهوس** نیز شناخته می‌شود، در یورک‌شر، انگلستان، حدود سال ۱۷۳۰ زاده شد و در نیمه سده هجدهم میلادی در نمایش‌های گوناگون سیرک اجرا می‌کرد. او به‌دلیل داشتن بلندترین بینی جهان شناخته شهرت بسیاری داشت. بینی او حدود  طول داشته است.

جز بینی بسیار بزرگش، اطلاعات کمی دربارهٔ زندگی ودرز در دست است.

*[[رکوردهای جهانی گینس|گینس ورلد رکوردز]]* نمی‌تواند طول بینی ودرز را تأیید کند، زیرا او پیش از اختراع دوربین درگذشته بود. یک مجسمه مومی از سر او در موزه «*[[شاید باورت نشه ولی…]]»* در لندن نگهداری می‌شود.

در سال ۱۸۹۶، *[[مجله استرند]]* توماس ودرز را چنین شرح داد:

پس، اگر بینی‌ها همیشه می‌توانستند به‌طور دقیق اهمیت فرد را نشان دهند، این مرد سزاوار آن بود که همه دارایی‌های خیابان «تردنیدل» را به دست آورد و سراسر اروپا را فتح کند، چراکه این بینی شگفت‌انگیز آمیزه‌ای از ویژگی‌های مال‌اندوزانه و جنگ‌طلبانه است. اما یا چانه‌اش بیش از حد ضعیف بود یا پیشانی‌اش بیش از حد کوتاه، یا طبیعت آن‌قدر برای بخشیدن این بینی شگرف به او خود را خسته کرده بود که دیگر به او مغزی نبخشید؛ یا شاید هم بینی جایی برای این موهبت باقی نگذاشته است. در هر صورت، گفته می‌شود این مرد یورک‌شری با همان بینی‌اش، همان‌گونه که زیسته بود، در شرایط ذهنی‌ای درگذشت که بهترین توصیف برایش «نهایت بلاهت» است.

## منابع

رده:زادگان دهه ۱۷۳۰ (میلادی)
رده:درگذشتگان دهه ۱۷۸۰ (میلادی)
جوریس اوپرینس

**جوریس اوپرینس**  (متولد ۱۹۸۰، تیلبورگ) کارگردان انیمیشن است. او در آکادمی طراحی آیندهوون در هلند تحصیل کردو در سال ۲۰۰۳ فارغ‌التحصیل شد. در سال ۲۰۰۵ به عنوان انیماتور روی مجموعه استاپ موشن کودکانه میفی در استودیوی پدری در آنکوین کار کرد. در سال ۲۰۰۷ او به همراه جاب روگوین و ماریکه بلاو، استودیوی انیمیشن جاب، جوریس و ماریکه را تأسیس کرد. جاب، جوریس و ماریکه روی کارهای سفارشی، موزیک ویدیو و فیلم‌های انیمیشن کوتاه کار می‌کند.

در سال ۲۰۱۳ آنها فیلم کوتاه انیمیشنی *بی‌صدا*  را منتشر کردند. این اثر همان سال در جشنواره فیلم انیمیشن هلند علاوه بر جایزه بزرگ جایزه تماشاگران را نیز از آن خود کرد.

در سال ۲۰۱۴، شهرداری اوترخت سفارش ساخت فیلم کوتاه/موزیک ویدیوی *سفر خوش!*  را به استودیوی جاب، جوریس و ماریکه داد. این اثر باآهدف تبلیغ غاز تور دو فرانس در اوترخت در سال ۲۰۱۵ رساخته شد آهنگ عنوان فیلم «سفر بخوش» توسط خواننده و ترانه‌سرای هلندی، بلادزون، ساخته شده بود.

در سال ۲۰۱۵، فیلم انیمیشن کوتاه آنها با نام ''یک زندگی منفرد'' نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم کوتاه انیمیشن شد. این فیلم همچنین نامزد جایزه کارتون طلایی شد و تاکنون موفق به کسب ۱۵ جایزه بین‌المللی شده است.

در سال ۲۰۱۵ آنها فیلم کوتاه انیمیشنی *اتو*  را ساختند. اتو به‌عنوان نماینده رسمی هلند برای رقابت در بخش بهترین فیلم کوتاه انیمیشنی جایزه اسکار معرفی شد. این فیلم نخستین نمایش بین‌المللی خود را در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۵ تجربه کرد.

فیلم *سهمیه*  محصول سال ۲۰۲۴ آنها برای اولین بار در جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۴ به نمایش درآمد، که در آنجا جایزه افتخاری بهترین فیلم کوتاه بین‌المللی را دریافت کرد.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
* وبگاه رسمی استودیو جاب، جوریس و ماریکه
* مصاحبه جاب، جوریس و ماریکه با کارتون برو

رده:افراد زنده
رده:اهالی تیلبورخ
رده:پویانماهای اهل هلند
رده:زادگان ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:کارگردانان فیلم اهل هلند
رده:کارگردانان فیلم‌های پویانمایی اهل هلند
ناتالی (خواننده)

**ناتالیا بئاتریس جیانیتراپانی** (؛ زادهٔ ) که به اختصار با نام **ناتالی** شناخته می‌شود، خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

او پس از برنده شدن در فصل چهارم برنامه استعدادیابی موسیقی ایکس فاکتور در سال ۲۰۱۰ با تک آهنگ «In punta di piedi» برنده شده و به شهرت رسید. این تک آهنگ بلافاصله پس از فینال برنامه منتشر شد و در صدر جدول برترین دانلودهای دیجیتال فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا قرار گرفت.

او در سال ۲۰۱۱، در بخش هنرمندان بزرگ شصت و یکمین جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و با آهنگ «Vivo sospesa» که به عنوان تک آهنگ اصلی از اولین آلبومش با همین عنوان منتشر شده بود، در بین ۱۴ آهنگ، رتبه هفتم را کسب کرد.

## زندگی و حرفه
ناتالی بئاتریس جیانیتراپانی در رم از پدری سیسیلی و مادری بلژیکی متولد شد. او از سن ۱۳ سالگی شروع به تحصیل موسیقی کرد و در سن ۱۵ سالگی اولین آهنگ‌های خود را با اشعاری به زبان‌های ایتالیایی، انگلیسی، فرانسوی و همچنین اسپانیایی نوشت. آهنگ‌های جیانیتراپانی با همراهی گیتار و پیانو ساخته شده‌اند.

در سال ۲۰۱۰، برای فصل چهارم مسابقه *[[ایکس فاکتور (مجموعه تلویزیونی ایتالیا)|ایکس فاکتور]]* ایتالیا تست داد، به برنامه‌های زنده راه یافت و در رده ۲۵+ قرار گرفت. با رسیدن به فینال در ۲۳ نوامبر ۲۰۱۰، پس از رأی‌گیری نهایی، برنده این برنامه اعلام شد و قراردادی به ارزش ۳۰۰۰۰۰ یورو با شرکت ضبط موسیقی سونی میوزیک منعقد کرد و بدین ترتیب اولین برنده زن در این سری مسابقات شد. اولین تک‌آهنگ جیانیتراپانی با نام «In punta di piedi» در ۲۴ نوامبر به صورت دانلود دیجیتال و در ۳۰ نوامبر به صورت سی‌دی منتشر شد.

در یک کنفرانس مطبوعاتی که سری چهارم *ایکس فاکتور را* معرفی می‌کرد، ماسیمو لیوفردی، کارگردان رای ۲ اعلام کرد که برنده این مسابقه ممکن است به جای شرکت در جشنواره موسیقی سانرمو مانند سال‌های گذشته، به نمایندگی از ایتالیا در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۱ شرکت کند. در ۲ دسامبر ۲۰۱۰، تأیید شد که ایتالیا پس از آخرین شرکت در سال ۱۹۹۷، به مسابقه آواز یوروویژن باز خواهد گشت، اما بعداً اعلام شد که نماینده ایتالیا از طریق یک انتخاب داخلی از بین شرکت‌کنندگان جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۱۱ انتخاب خواهد شد.

وی در سال ۲۰۱۱، با آهنگ «Vivo sospesa» در بخش هنرمندان بزرگسال شصت و یکمین جشنواره سانرمو شرکت کرد. این آهنگ در بین ۱۴ آهنگ، رتبه هفتم را کسب کرد و به عنوان تک آهنگ اصلی اولین آلبوم استودیویی ناتالی با عنوان «*Vivo sospesa»* منتشر شد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* 
* ناتالی در آل‌میوزیک
* ناتالی در دیسکاگز

رده:افراد ایتالیایی تونسی‌تبار
رده:افراد زنده
رده:ایتالیایی‌های بلژیکی‌تبار
رده:برندگان سری فاکتور اکس
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خوانندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:خوانندگان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۷۹ (میلادی)
رده:سیسیلی‌تبارها
رده:موسیقی‌دانان اهل رم
ایل مونلو

***ایل مونلو*** (به معنی *راسکال* در انگلیسی) یک مجله کمیک هفتگی برای کودکان و نوجوانان بود که از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۹۰ در ایتالیا منتشر می‌شد.

## تاریخچه و مشخصات
*ایل مونلو* در سال ۱۹۳۳ توسط برادران دل دوکا تأسیس شد و در ابتدا فقط آثار کارتونیست‌های ایتالیایی را ارائه می‌داد و درست در سال ۱۹۳۶ چندین مجموعه کمیک آمریکایی را معرفی کرد. این مجله به صورت هفتگی منتشر می‌شد و دفتر مرکزی آن در میلان بود.

*ایل مونلو* که ترکیبی از *[[کوریره دی پیکولی]]* و *جامبو* محسوب می‌شد، در سال ۱۹۳۹ انتشار خود را متوقف کرد و بسیاری از سری‌های قطع‌شده آن در مجله دیگر کودکان دل دوکا، *اینترپیدو،* ادامه یافت. پس از یک وقفه ۱۴ ساله، *ایل مونلو* در سال ۱۹۵۳ انتشار خود را از سر گرفت و به لطف مجموعه‌های ماجراجویی مانند *فورزا جان* و *راکی رایدر* و چندین کمیک استریپ طنز، به ویژه *پدریتو ال دریتو* و *سوپربون*، به موفقیت تجاری قابل توجهی دست یافت. از اوایل دهه ۱۹۷۰، این مجله مخاطبان بالغ‌تری را هدف قرار داد و شروع به گنجاندن ستون‌های منظم در مورد ورزش، موسیقی و سرگرمی کرد. تیراژ این هفته‌نامه در سال ۱۹۸۴، ۲۳۱۹۹۲ نسخه بود.

در سال ۱۹۸۹ نام خود را به *مونلو اوکی!* تغییر داد، و سرانجام در اکتبر ۱۹۹۰ تعطیل شد.

## منابع

* 

رده:انحلال‌های ۱۹۹۰ (میلادی) در ایتالیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۳۳ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۳۳ (میلادی)
رده:مجله‌های کمیک ایتالیایی
رده:مجله‌های هفتگی ایتالیا
ایل موچیو سلواجیو

***موکیو سلواجیو (به انگلیسی: Il Mucchio Selvaggio)*** (به ایتالیایی: The Wild Bunch) یک مجله موسیقی ماهانه ایتالیایی بود که بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۲۰۱۸ منتشر می‌شد. این مجله به عنوان «بخشی از تاریخ فرهنگی، اجتماعی و سیاسی ایتالیا» توصیف شده است.

## تاریخچه و مشخصات
این مجله توسط ماکس استفانی تأسیس شد. پائولو کارو و آلدو پدرون در رم در سال ۱۹۷۷ به عنوان یک مجله موسیقی ماهانه، عمدتاً بر موسیقی راک تمرکز داشتند. این مجله که در ابتدا بر راک کلاسیک آمریکایی و بریتانیایی متمرکز بود، به تدریج دامنه فعالیت خود را گسترش داد و گرایش‌های جدیدی مانند پانک و موج نو و همچنین صحنه راک ایتالیایی را نیز دربر گرفت.

در سال ۱۹۸۰، کارو و پدرون، بنیانگذاران مشترک، مجله را رها کردند تا یک مجله رقیب به *[[بوسکادرو|نام بوسکادرو]]* را تأمین مالی کنند. جدایی بزرگ دیگری در اواخر دهه ۱۹۸۰ رخ داد، زمانی که بیشتر کارکنان مجله را ترک کردند تا به *ولوت*، یک مجله رقیب که توسط همکاران سابق *موچیو،* مائوریزیو بیانچینی و فدریکو گوگلیلمی تأسیس شده بود، بپیوندند. و ادی سیلیا، اما علیرغم آن، مجله همچنان به فروش قوی خود ادامه داد. در سپتامبر ۱۹۹۶، این مجله دستخوش یک سازماندهی مجدد اساسی شد و به صورت هفتگی منتشر شد و فرمت کوچکتری را با قیمت پایین‌تری پذیرفت. در سال ۲۰۰۱، فدریکو گوگلیلمی، که در این میان همکاری خود را از سر گرفته بود، یک مجله فرعی سه‌ماهه به نام *موچیو اکسترا* راه‌اندازی کرد که تا اواخر دهه ۲۰۱۰ منتشر می‌شد. از سال ۲۰۰۵، این مجله دوباره به صورت ماهانه و فرمت کلاسیک خود منتشر شد.

پس از کناره‌گیری بنیان‌گذار آن، مکس استفانی، در سال ۲۰۱۱، و رسوایی مربوط به بودجه عمومی که مجله دریافت کرده بود و برای اهداف شخصی استفاده شده بود، این مجله دچار بحران شد و سرانجام پس از ۴۱ سال و ۷۶۷ شماره، انتشار آن در سال ۲۰۱۸ متوقف شد.

## منابع

رده:انحلال‌های ۲۰۱۸ (میلادی) در ایتالیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۷۷ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
رده:مجله‌های منتشرشده در رم
رده:مجله‌های هفتگی ایتالیا
نام: ریویستا دارته فوتوریستا

***نام: ریویستا د آرته فوتوریستا*** یک مجله آوانگارد بود که موضعی آینده‌نگرانه اتخاذ کرد. این مجله بین سال‌های ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۵ در رم منتشر می‌شد. عنوان فرعی آن *Raccolta internazionale d'arte d'avanguardia* (به ایتالیایی: *مجموعه بین‌المللی هنر آوانگارد* ) بود. 

## تاریخچه و مشخصات
*نوی* اولین بار در ژوئن 1917 منتشر شد.  هدف این مجله ایجاد ارتباط بیشتر فرهنگ ایتالیایی با فرهنگ اروپایی بود.  بنیانگذاران آن نقاش ایتالیایی انریکو پرامپولینی  و بینو سانمینیاتلی بودند.  *نوی* توسط انریکو پرامپولینی، بینو سانمینیاتلی و ویتوریو اورازی سردبیری می‌شد. 

دفتر مرکزی آن در رم بود.  این مجله تا سال 1923 به طور نامنظم منتشر می‌شد، سپس فرکانس آن به صورت ماهانه تغییر یافت.  *نوی* در سال 1925 منحل شد. 

برخی از شماره‌های *نوی* توسط دانشگاه لایب‌نیتس هانوفر بایگانی شدند. 

## منابع


## پیوندهای خارجی

* آرشیو دیجیتال ''نوی''

رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
رده:فوتوریسم ایتالیایی
رده:مجله‌های منتشرشده در رم
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۱۷ (میلادی)
رده:مجله‌های منحل‌شده ایتالیا
اومنیبوس (مجله)

***اومنیبوس*** یک مجله فرهنگی عمومی مصور هفتگی بود که بین سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹ در میلان ، ایتالیا منتشر می‌شد.  عنوان فرعی آن *settimanale di attualità politica e letteraria* بود.   این مجله به عنوان "پدر مجلات ایتالیایی" توصیف می‌شود، به خصوص در مورد استفاده از عکس و تصویر.  این مجله توسط مقامات فاشیست تعطیل شد. 

## تاریخچه و مشخصات
اولین شماره *Omnibus* در 3 آوریل 1937 منتشر شد و ناشر آن آرسی‌اسمستقر در میلان بود.   لئو لونگانسی بنیان‌گذار و سردبیر این مجله بود که مقالاتی در مورد رویدادهای جاری، آثار ادبی، نقد تئاتر و موسیقی، مصاحبه با ستاره‌های هالیوود و نقد فیلم، ورزش و مد منتشر می‌کرد.  این مقالات با عکس و فتوکلاژ همراه بودند.  این مجله به صورت هفتگی منتشر می‌شد.  

ایرنه برین با نام مستعار Mariù مقالاتی را در این مجله منتشر کرد.  الیو ویتورینی مقالاتی در مورد ادبیات آمریکا در *Omnibus* منتشر کرد، و مجموعه ای از این مقالات در گلچین او با عنوان *Americana* در سال 1941 منتشر شد.  یکی دیگر از همکاران انیو فلائیانو  بود.  موارد زیر نیز مقالاتی در این مجله منتشر کردند: ایندرو مونتانلی ، آلبرتو موراویا ، ویتالیانو برانکاتی ، ماریو سولداتی ، ماریو پانونزیو ، آریگو بندتی ، آلبرتو ساوینیو ،  یوجنیو مونتاله و دینو بوزاتی که داستان‌های کوتاهی را با نام مستعار جیوواگو منتشر کردند. 

*اومنیبوس* در ژانویه 1939 توسط دولت فاشیست تعطیل شد و توسط مجلات دیگر ریزولی، *توتو* و *اوگی* ، جایگزین شد.  

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۳۷ (میلادی) در ایتالیا
رده:سانسور در ایتالیا
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۳۷ (میلادی)
رده:مجله‌های فرهنگی منحل‌شده
رده:مجله‌های هفتگی ایتالیا
نیر شومیکر (فضاپیما)

***نیر شومیکر یا دیدار با سیارک نزدیک زمین - شومیکر*** ( ***NEAR Shoemaker*** )، کاوشگر فضایی رباتیکی بود که پس از پرتاب آن در سال ۱۹۹۶ به افتخار دانشمند سیاره‌ای یوجین شومیکر، تغییر نام داد. این فضاپیما توسط آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جانز هاپکینز برای ناسا طراحی شد تا سیارک نزدیک زمین اروس را از مدار نزدیک در مدت یک سال مطالعه کند. این اولین فضاپیمایی بود که به دور سیارکی چرخید و با موفقیت روی آن فرود آمد.  شومیکر در فوریه ۲۰۰۰ به سیارک اروس نزدیک شد و در مدار آن قرار گرفت، سپس در ۱۲ فوریه ۲۰۰۱ روی این سیارک فرود آمد و تنها بعد از دو هفته ماموریت آن پایان رسید. 

## منابع

رده:فضاپیماهای پرتاب‌شده در ۱۹۹۶ (میلادی)
رده:فضاپیماهای پرتاب‌شده با موشک‌های دلتا ۲
رده:دفاع سیاره‌ای
رده:مدارگردها
رده:مأموریت‌های فضایی به سیارک‌های نزدیک زمین
رده:برنامه دیسکاوری
رده:کاوشگرهای فضایی از کار افتاده
رده:فرودگرهای از کار افتاده (فضاپیما)
رده:کاوشگرهای فضایی ناسا
رده:وبگاه رسمی متفاوت در ویکی‌داده و ویکی‌پدیا
مسی فرگوسن ۳۵

تراکتور مسّی فرگوسن ۳۵ (MF35) یکی از محصولات شرکت مسی فرگوسن است.

## تاریخچه
در سال ۱۹۵۳، تیمی به رهبری هرمان کلم، توسعه مدل جدیدی برای فرگوسن، معروف به TO35، را برای جایگزینی TO30 آغاز کرد.

کلم در جولای همان سال به هری فرگوسن نامه نوشت تا در مورد ویژگی‌های TO35 به او بگوید. فرگوسن از این پروژه ناراضی بود و به کلم دستور داد که کار را متوقف کند. با این حال، پس از نامه دیگری از کلم که شامل ۲۳ صفحه بود، فرگوسن نظرش را عوض کرد و اجازه داد توسعه ادامه یابد.

اگرچه فرگوسن در سال ۱۹۵۳ با مسی-هریس ادغام شد و مسی فرگوسن را تشکیل داد، اما TO35 با نام فرگوسن به بازار عرضه شد. فرگوسن ۳۵ جدید در ۵ ژانویه ۱۹۵۵، یک سال زودتر از موعد مقرر، در ایالات متحده عرضه شد، پس از تصمیمی که در کنفرانسی در سن آنتونیو در مارس ۱۹۵۴ گرفته شد.

## نگارخانه

پرونده:Three-point linkage and tow hitch implement, Ferguson TEF, Abergavenny.jpg|FE35 بریتانیایی ("شکم طلایی")
پرونده:1964 multi-power British Massey Ferguson MF35X - side view.jpg|MF35X بریتانیایی با سیستم مولتی‌پاور، ۱۹۶۴
پرونده:1958 Massey Ferguson FE35.jpg|مسی فرگوسن FE-35 مدل ۱۹۵۸ در وضعیت معمولی آن دوره


## منابع

رده:مسی فرگوسن
رده:تراکتورها
رده:تراکتورهای مسی فرگوسن
رده:خودروهای عرضه شده در ۱۹۵۵ (میلادی)
حقوق کودکان در مالزی

حقوق کودکان در مالزی از زمان پیوستن مالزی به کنوانسیون حقوق کودک (CRC) در سال ۱۹۹۵ و ارائه قانون کودک ۲۰۰۱ پیشرفت داشته است.

رویکرد دولت و جامعه مدنی برای تحقق و حمایت از حقوق کودکان منجر به پیشرفت در زمینه آموزش و مراقبت‌های بهداشتی اولیه برای کودکان شده است.

با این وجود، چالش‌های اصلی به ویژه برای گروه‌های کودکان نادیده گرفته شده و محروم در کشور، همچنان پابرجاست. حق شرط‌ دولت مالزی در مورد پنج ماده از کنوانسیون حقوق کودک (مواد ۲، ۷، ۱۴، ۲۸(a)(۱) و ۳۷) بیانگر این است که دیدگاه دولت بر این استوار است که کودکان می‌توانند مورد تبعیض قرار گیرند، حقی برای داشتن نام یا ملیت ندارند، از آزادی اندیشه، وجدان و مذهب برخوردار نیستند و نباید از آزار و اذیت و محرومیت از آزادی در امان باشند.

## جستارهای وابسته
* حقوق بشر در مالزی

## منابع

رده:حقوق بشر در مالزی
رده:ازدواج کودکان
مالزی
حقوق
فرگوسن TE20

تراکتور فرگوسن TE20 یک تراکتور کشاورزی است که توسط هری فرگوسن طراحی شده است. این موفق‌ترین طراحی او محسوب می‌شود و بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۶ تولید شد. به طور رایج، این تراکتور به نام "فرگی خاکستری کوچک" شناخته می‌شد.
این مدل پیشرفت بزرگی در طراحی تراکتورها به شمار می‌رود و به خاطر وزن سبک، اندازه کوچک، مانورپذیری بالا و چندکاره بودن متمایز بود. TE20 باعث شناخته شدن جهانی اختراع هری فرگوسن، یعنی سیستم اتصال سه‌نقطه‌ای هیدرولیکی شد و این سیستم به سرعت به یک استاندارد بین‌المللی برای تراکتورهای تمام برندها و اندازه‌ها تبدیل شد که تا امروز نیز برقرار است.
این تراکتور نقش مهمی در گسترش کشاورزی مکانیزه ایفا کرد. در بسیاری از مناطق جهان، TE20 اولین تراکتوری بود که برای کشاورزان عادی مقرون‌به‌صرفه بود و به اندازه کافی کوچک و سبک بود تا جایگزین اسب‌های کاری و نیروی انسانی شود. بسیاری از تراکتورهای TE20 هنوز در کشاورزی و فعالیت‌های دیگر به طور منظم استفاده می‌شوند و این مدل امروزه نیز به عنوان یک کالای کلکسیونی محبوب نزد علاقه‌مندان شناخته می‌شود.

## پیوند به بیرون

* راهنماها، تاریخچه، ویدئوها و مطالب مرتبط با فرگوسن خاکستری کوچک – همه رایگان
* وب‌سایت Friends of Ferguson
* وب‌سایت FENA – علاقه‌مندان فرگوسن در آمریکای شمالی
* وب‌سایت رسمی تراکتور و کمباین مسی فرگوسن
* دفترچه راهنمای سرویس TE20 به صورت PDF، حجم ۲۰ مگابایت
رده:تراکتورها

## منابع
رده:تراکتور های مسی فرگوسن
رده:تراکتور های عرضه شده در ۱۹۴۶ (میلادی)
رده:خودروهای عرضه شده در ۱۹۴۶ (میلادی)
مسی هریس مدل ۲۰

تراکتور مسی-هریس مدل ۲۰ نوعی تراکتور دو شیار بود که توسط مسی-هریس (که بعدها به مسی فرگوسن تغییر نام داد) بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ ساخته شد. این مدل در سال ۱۹۴۷ به مناسبت صدمین سالگرد تأسیس مسی معرفی شد و از نظر طراحی تقریباً یکسان با مدل ۸۱ بود که برای اولین بار در سال ۱۹۴۱ عرضه شده بود.
حدود ۸۰۰۰ دستگاه مدل ۲۰ به فروش رفت، در دو نسخه ردیف‌کاری یا استاندارد، با امکان استفاده از بنزین یا نفت چراغی به عنوان سوخت (در بریتانیا به آن سوخت تبخیری تراکتور یا TVO گفته می‌شد). مدل ۲۰ در سال ۱۹۴۸ با مدل ۲۲ جایگزین شد.
## منابع

رده:مسی فرگوسن
رده:تراکتورها
رده:خودروهای عرضه شده در ۱۹۴۶ (میلادی)
ایچر تراکتور

ایچر تراکتور شرکتی بود که در زمینه ساخت تراکتور، ماشین‌آلات کشاورزی و موتور فعالیت می‌کرد. این شرکت در سال ۱۹۳۶ توسط جوزف و آلبرت آیچر در شهر فورسترن در ایالت بایرن علیا تأسیس شد.
نام برند ایچر موتور آخرین بار در اروپا در سال ۲۰۰۹ توسط فروشنده هلندی ماشین‌آلات کشاورزی Hissink & Zonen استفاده شد، اما این نام هنوز در هند توسط شرکت ایچر موتور به کار می‌رود، که در آن تراکتور و وسایل نقلیه تجاری با همین نام تولید می‌کند.

## نگارخانه

پرونده:Eicher22psI.jpg|تراکتور ایچر دیزل ۲۲PSI – ۱۹۳۹
پرونده:Eicher EA 600 Mammut II A 60PS 1964.jpg|تراکتور ایچر


## منابع


gitlab.wikimedia

## پیوند به بیرون

* وب‌سایت کریستوف گیوم – کلکسیونر تراکتورهای ایچر

رده:شرکت‌های کشاورزی آلمان
رده:شرکت‌های منحل‌شده آلمان
اورینت اکسپرس (مجله)

***اورینت اکسپرس (Orient Express)*** یک مجله کمیک ماهانه بود که از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۵ در ایتالیا منتشر می‌شد.

## تاریخچه و مشخصات
*مجله اورینت اکسپرس* در سال ۱۹۸۲ توسط لوئیجی برناردی تأسیس شد و قصد داشت فقط داستان‌های باکیفیت از کارتونیست‌های ایتالیایی را به مخاطبان بزرگسال خود ارائه دهد. اولین شماره در ژوئن ۱۹۸۲ منتشر شد. این مجله ماهانه منتشر می‌شد و داستان‌های منتشر نشده از شخصیت‌های مشهور و منتشر نشده را به نمایش می‌گذاشت. دفتر مرکزی این مجله تا سال ۱۹۸۴ در بولونیا بود و سپس به میلان نقل مکان کرد.

مجموعه‌های منتشر شده توسط این مجله عبارتند از ناشناخته و راهزنان اثر مگنوس، *کن پارکر* اثر جیانکارلو براردی و ایوو میلازو، *مارتین میستر* توسط آلفردو کاستلی و جیانکارلو الساندرینی، *مکس فریدمن* اثر ویتوریو جیاردینو، *جانی فوکوس* از آتیلیو میاوس، جانی *فوکوس* توسط آتیلیو میلاوس. بالدازینی، *خواب بزرگ* نوشته دانیله پانه بارکو.

مجموعه‌ای از بهترین داستان‌های این مجله با *عنوان مجموعه اورینت اکسپرس* بین ژوئن ۱۹۸۵ و فوریه ۱۹۸۶ منتشر شد

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۸۲ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۸۲ (میلادی)
رده:مجله‌های کمیک ایتالیایی
اورفئوس (مجله)

***اورفئوس*** یک ماهنامه مدرنیستی در میلان، ایتالیا، بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۴ بود. اگرچه این نشریه کوتاه‌مدت بود، اما به‌طور قابل توجهی به بحث‌های فکری که در ایتالیای فاشیست در جریان بود، کمک کرد.

## تاریخچه و مشخصات
*اورفئوس* در سال ۱۹۳۲ در میلان آغاز به کار کرد و اولین شماره آن در دسامبر همان سال منتشر شد. این مجله به صورت ماهانه منتشر می‌شد. سردبیران آن لوچیانو آنچسکی و انزو پاسی بودند. برندون آلبینی یکی از چهره‌های ضد فاشیست بود که در اداره آن نقش مهمی داشت.

*مجله اورفئوس* رویکردی رادیکال و آوانگارد داشت و به موضوعات فرهنگی والا می‌پرداخت. نقاشی‌های پینو پونتی از سال ۱۹۳۳ در این مجله به نمایش گذاشته می‌شدند مخاطبان هدف آن دانشجویان دانشگاه و جوانان ضد فاشیست ساکن میلان بودند.

*مجله اورفئوس* به‌طور منظم در کتابفروشی‌ها توزیع می‌شد، اما کمتر از پنجاه مشترک داشت. این مجله از شماره دوم خود، خبرنگاری در برلین به نام گرت ابرل داشت. آخرین شماره مجله مربوط به ژانویه-مارس ۱۹۳۴ است.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۳۲ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۳۲ (میلادی)
رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
پایونیر (مجله)

***پایونیر*** () یک مجله کمیک هفتگی کودکان بود که بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ منتشر می‌شد. دفتر مرکزی آن در رم، ایتالیا بود. این مجله به حزب کمونیست ایتالیا نزدیک بود، اگرچه آشکارا مطالب سیاسی نداشت.

## تاریخچه و مشخصات
بندانگشتی|تصویر سینیور توماتو و سیپولینو، یکی از شخصیت‌های کمیک ''«پیشگام»''، روی یک تمبر روسی مربوط به سال ۱۹۹۲
*پایونیر* در سال ۱۹۵۰ به عنوان یک مجله هفتگی در رم تأسیس شد این مجله رسانه رسمی یک سازمان پیشاهنگی، یعنی انجمن پیشگامان ایتالیا، بود. مقامات حزب کمونیست، جیانی روداری را برای راه‌اندازی *ایل پیونیِر* به رم دعوت کردند. اولین مدیران این مجله، جیانی روداری و دینا رینالدی بودند. روداری تا سال ۱۹۵۳ در این سمت خدمت کرد.

*ایل پیونیِر* از ضدفاشیسم، دموکراسی و صلح‌طلبی حمایت می‌کرد. این مجله هیچ پیام سیاسی نداشت، اما تلاش می‌کرد با استفاده از داستان‌ها و قصه‌های مصور خود، پیامی اخلاقی و آرمانی به خوانندگانش ارائه دهد. با این حال، رهبران برجسته کمونیست، از جمله رهبر یوگسلاوی، یوسیپ بروز تیتو، را در آن به تصویر می‌کشید. این مجله کمیک‌های ایتالیایی، از جمله چیپولینو، کیودینو و آتومینو را پوشش می‌داد و هیچ کمیک آمریکایی را در آن به نمایش نمی‌گذاشت.

*ایل پیونییر* در سال ۱۹۶۶ شروع به افول کرد و در سال ۱۹۷۰ منحل شد.

## منابع
رده:مجله‌های هفتگی ایتالیا
رده:انحلال‌های ۱۹۷۰ (میلادی) در ایتالیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۰ (میلادی) در ایتالیا
رده:ضدفاشیسم در ایتالیا
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:مجله‌های کمیک ایتالیایی
رده:مجله‌های منتشرشده در رم