یاکوف مالیک

**یاکوف آلکساندروویچ مالیک** (۱۹ دسامبر ۱۹۰۶ – ۱۱ فوریهٔ ۱۹۸۰) دیپلمات شوروی بود. مالیک، در طول سالیان، سمت‌هایی همچون معاون وزیر خارجه و نمایندهٔ دائم اتحاد شوروی در سازمان ملل متحد را بر عهده داشت.  یاکوف مالیک  در روستایی در فرمانداری خارکف در یک خانوادهٔ دهقانی به دنیا آمد و در سال ۱۹۳۷ به دستگاه دیپلماسی پیوست. او زمانی که تنها ۳۶ سال داشت، در سال ۱۹۴۲، به عنوان سفیر کشورش در ژاپن منصوب شد و تا سال ۱۹۴۵ در این مقام باقی ماند. در سال ۱۹۵۳ نیز به سفارت اتحاد شوروی در بریتانیا گماشته شد و این سمت را تا سال ۱۹۶۰ بر عهده داشت. او در سازمان ملل متحد در دو دورهٔ متوالی نمایندگی کشورش را بر عهده گرفت: از ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۲ و از ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۶. در فوریهٔ ۱۹۵۰، جلسات شورای امنیت سازمان ملل را تحریم کرد و ایالات متحده از این فرصت بهره گرفت تا قطعنامه‌ای را برای مداخلهٔ سازمان ملل در کره، بدون مواجهه با وتوی شوروی، به تصویب برساند. همچنین جاکوب مالیک دو بار پیاپی به سمت معاون وزیر خارجه منصوب شد: بار نخست از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۳ و بار دوم از ۱۹۶۰ تا زمان مرگش.
## زندگی و پیشه

مالیک در روستای اُستروورخیفکا، در فرمانداری خارکف، امپراتوری روسیه، در یک خانوادهٔ دهقانی به دنیا آمد. او ابتدا اقتصاد خواند و در سال ۱۹۳۰ از مؤسسهٔ اقتصاد ملی خارکف فارغ‌التحصیل شد. در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ در اوکراین سمت‌های اقتصادی داشت. به‌عنوان اقتصاددان و همچنین کارگزار حزب کمونیست در خارکف کار کرد و از سال ۱۹۳۷ به خدمت وزارت خارجه در مسکو پیوست. 

او از سال ۱۹۴۲ تا ۹ اوت ۱۹۴۵، زمانی که دولت شوروی به امپراتوری ژاپن اعلام جنگ کرد، سفیر شوروی در ژاپن بود؛ پس از نخستین مأموریتش در سازمان ملل، در دههٔ ۱۹۵۰ سفارت شوروی در بریتانیا را بر عهده داشت. از سال ۱۹۶۰، مالیک معاون وزیر خارجه شد و مسئولیت آفریقا و خاورمیانه را بر عهده داشت. برخلاف بسیاری از دیپلمات‌های شوروی در سمت‌های کلیدی، او در آن زمان عضو کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست نبود. در دههٔ ۱۹۵۰ عضو علی‌البدل بود، اما در سال ۱۹۶۱ حذف شد.

در زمان تصویب قطعنامه ۸۲ شورای امنیت در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۰، مالیک در اعتراض به حضور نمایندهٔ چین ملی‌گرا جلسات شورا را تحریم کرده بود. غیبت او سبب شد که قطعنامه به اتفاق آرا با ۹ رأی موافق تصویب شود. در ۲۳ ژوئن ۱۹۵۱، در صحن سازمان ملل، او پیشنهاد آتش‌بس در جنگ کره را مطرح کرد؛ میان چین سرخ و کره شمالی از یک سو، و کره جنوبی، ایالات متحده و دیگر نیروهای سازمان ملل از سوی دیگر.

مالیک همچنین به‌خاطر ارائهٔ توجیهات اتحاد شوروی در شورای امنیت دربارهٔ اشغال چکسلواکی در اوت ۱۹۶۸ شناخته می‌شود. او دو قطعنامهٔ مربوط به این موضوع را وتو کرد: یکی درخواست آزادی سیاستمداران بازداشت‌شدهٔ چکسلواکی و خروج ارتش‌های کمونیست از این کشور، و دیگری لزوم انتخاب فرستادهٔ ویژهٔ سازمان ملل برای چکسلواکی.

در سال ۱۹۵۵، زمانی که سفیر شوروی در بریتانیا بود، چراغ‌های معروف بلکپول را روشن کرد.

از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۱، او ریاست ادارهٔ آفریقای وزارت خارجهٔ شوروی را بر عهده داشت. مالیک دو بار پیاپی به سمت معاون وزیر خارجه منصوب شد: بار نخست از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۳ و بار دوم از ۱۹۶۰ تا زمان مرگش.

یاکوف مالیک در ۱۱ فوریهٔ ۱۹۸۰ پس از یک دورۀ بیماری در مسکو درگذشت. 

## زندگی شخصی
مالیک به عنوان فردی خوش‌پوش شناخته می‌شد. سال‌ها از ناراحتی قلبی روماتیسمی رنج می‌برد که گاه فعالیت‌هایش را محدود می‌کرد. پیش از آن، گفته می‌شد که به پیاده‌روی، تنیس، شنا و قایقرانی علاقه‌مند بوده است. 
## یادداشت‌ها

## منابع

## پیوندهای بیرونی
* 

|-

رده:زادگان ۱۹۰۶ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:اهالی استان خارکف
رده:سفیران اتحاد شوروی در بریتانیا
رده:سفیران اتحاد شوروی در ژاپن
رده:دریافت‌کنندگان نشان لنین
رده:دریافت‌کنندگان نشان انقلاب اکتبر
رده:دریافت کنندگان نشان پرچم سرخ کار
رده:دریافت‌کنندگان نشان برجسته افتخار
رده:خاک‌سپاری‌ها در گورستان نووودویچی