رافائل اوردانته

**رافائل خوزه اوردانتا فاریاس** (زاده ۲۴ اکتبر ۱۷۸۸ – درگذشته ۲۳ اوت ۱۸۴۵) ژنرال ونزوئلایی و قهرمان جنگ‌های استقلال اسپانیایی آمریکا بود. پس از سرنگونی رئیس‌جمهور خواکین مسکورا در یک کودتای نظامی ۱۸۳۰ , او به عنوان رئیس‌جمهور کلمبیا از ۱۸۳۰ تا ۱۸۳۱ که توسط خوزه ماریا اوباندو و خوزه هیلاریو لوپز سرنگون شد. او از حامیان سرسخت سیمون بولیوار و یکی از مورد اعتمادترین و وفادارترین متحدان او بود.

## زندگی‌نامه
رافائل اوردانته در ماراکایبو، کاپیتانی کل ونزوئلا، در یک خانواده سرشناس اسپانیایی‌تبار در ۲۴ اکتبر ۱۷۸۸ به دنیا آمد. او پسر ازدواج میگل جرونیمو د اوردانته تروکونیس و ماریا آلخاندرینا د فاریاس بود. تحصیلات ابتدایی را در ماراکایبو و تحصیلات متوسطه را در کاراکاس آغاز کرد. قبل از جنگ استقلال دانشجوی لاتین و فلسفه بود.

او در ۳۱ اوت ۱۸۲۲ با دولورس وارگاس پاریس، قهرمان جوان و مشهور شهر سانتافه، در سانتافه، کلمبیای بزرگ، ازدواج کرد. پیش از انحلال کلمبیای بزرگ در سال ۱۸۳۱، این ازدواج از محبوبیت زیادی برخوردار بود. با این حال، پس از انحلال و استقرار دیکتاتوری در جمهوری گرانادای جدید، آنها مجبور به فرار از کشور شدند. پس از رسیدن به ماراکایبو، ونزوئلا (شهر زادگاه اوردانته)، آنها توسط ژنرال پائز، که پس از پایان جنگ استقلال ونزوئلا به یکی از دشمنان ایدئولوژیک بولیوار تبدیل شده بود، مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. اوردانت و دولورس از حامیان آرمان بولیوار بودند؛ بنابراین مجبور شدند دوباره فرار کنند، این بار به کوراسائو.

در سال ۱۸۳۲، آنها توانستند از طریق مجوزی که دولت ونزوئلا به این خانواده اعطا کرده بود، به کاراکاس بازگردند، اما در آن تصریح شده بود که اوردانتته حق دخالت در سیاست کشور را ندارد. خانواده به سانتا آنا د کورو نقل مکان کردند، جایی که شورشی علیه دولت درگرفت. این امر درها را برای اوردانته باز کرد تا بار دیگر وارد سیاست ونزوئلا شود. او سرانجام توانست تا سال ۱۸۴۵ به عنوان سناتور در این سمت باقی بماند.

در سال ۱۸۴۵، او به عنوان فرستاده ونزوئلا به اسپانیا منصوب شد، اما در ۲۳ آگوست همان سال بر اثر عوارض سنگ کلیه و قبل از رسیدن به اسپانیا، در پاریس، فرانسه درگذشت.

اوردانتا از ۱۶ مه ۱۸۷۶ در پانتئون ملی ونزوئلا به خاک سپرده شد.

در سال ۲۰۱۵، روز ۲۴ اکتبر به عنوان یک تعطیل ملی در ونزوئلا برای بزرگداشت او تعیین شد.

## دوران نظامی
با تشویق عمویش، مارتین دِ اوردانتِه ای تروکونیس، که در سانتافه، نایب‌السلطنه نیوگرانادا، به عنوان حسابدار ارشد دیوان محاسباتِ انجمن سلطنتی سانتافه استخدام شده بود، اوردانتِتا در سال ۱۸۰۴ با هدف توسعه مطالعات خود به آن شهر سفر کرد. او چندین سال در سانتافه زندگی کرد و در اداره امور نظامی تجربه کسب کرد.

در ۲۰ ژوئیه ۱۸۱۰، یک حکومت نظامی در سانتافه تشکیل شد: یکی از جنبش‌های استقلال‌طلبانهٔ بسیاری که پس از تأسیس حکومت نظامی کاراکاس در آوریل همان سال، در سراسر قاره در حال شکل‌گیری بودند؛ اوردانته به این جنبش پیوست. او در ۱ نوامبر ۱۸۱۰، به عنوان ستوان، به اولین گردان ارتش میهن‌پرستان نیو گرانادا پیوست و سال بعد در کامپانیا *دل سور* نیو گرانادا جنگید. پس از نبرد سانتافه در سال ۱۸۱۳، او توسط سلطنت‌طلبان دستگیر و چند ماه زندانی شد تا اینکه آزاد شد.

### کمپین آدمیر بلا
سیمون بولیوار پس از فروپاشی اولین جمهوری که در سال ۱۸۱۱ تأسیس کرده بود، از خاک ونزوئلا تبعید شد، اما تا سال ۱۸۱۳ او در منطقه نیو گرانادا با سلطنت‌طلبان می‌جنگید. در این زمان بود که اوردانتت توانست به ارتش انقلابی بولیوار بپیوندد. کمپین تحسین‌برانگیز بولیوار برای بازپس‌گیری ونزوئلا، صحنه‌ای برای اوردانتتا شد. او تحت فرماندهی سرهنگ خوزه فلیکس ریباس در ۲ ژوئیه ۱۸۱۳، در نبرد نیکویتائو، خود را متمایز کرد و در پیروزی میهن‌پرستان در نبرد تاگوانز علیه نیروهای سلطنت‌طلب سرهنگ خولیان ایزکیردو نقشی تعیین‌کننده داشت.

پس از پیروزی میهن‌پرستان و تأسیس جمهوری دوم ونزوئلا، بولیوار در گزارش خود به کنگره گرانادای جدید در تونخا، اوردانت را اینگونه توصیف کرد: *«شایسته توصیه و شایسته تمام احترام از سوی دولت به خاطر شجاعت و هوشی که در عمل از خود نشان داد.»*

از آن لحظه به بعد، او عملیات نظامی متعددی را رهبری کرد که از جمله آنها می‌توان به نبرد باربولا  [es]، خروج از کاراکاس در سال ۱۸۱۴، محاصره سانتافه  [es] (که پس از آن در سن ۲۶ سالگی به درجه سپهبدی ارتقا یافت)، تصرف ماراکایبو و راهپیمایی به سمت سن کارلوس در سال ۱۸۲۱ که استان کورو را آزاد کرد و زمینه را برای نبرد کارابوبو فراهم کرد، اشاره کرد. او در نبرد کارابوبو شرکت نکرد زیرا بولیوار معتقد بود که خستگی سربازانش در طول راهپیمایی بسیار زیاد بوده است. با توجه به خدمت اوردانت، بولیوار در این لحظه درخواست کرد که او به درجه افسری ارتقا یابد. پس از نبرد کارابوبو در سال ۱۸۲۱، با استقلال ونزوئلا و پس از سال‌ها خدمت به آرمان میهن‌پرستانه، اوردانت به یکی از نزدیکترین دوستان و همکاران بولیوار تبدیل شد.

### توطئه سپتامبر
در سال ۱۸۲۸، اوردانتِتا، که در آن زمان وزیر جنگ و رئیس کابینه بود، مسئول قضاوت در مورد خائنینِ متهم به توطئه سپتامبر بود که در آن تلاشی برای ترور بولیوار، رئیس‌جمهور وقت کلمبیای بزرگ، صورت گرفته بود. اوردانتِتا، که بدون هیچ شکی متقاعد شده بود که فرانسیسکو دِ پائولا سانتاندر، توطئه‌گر اصلی است، به همراه اکثر وزرای کابینه، او را به اعدام محکوم کرد. بولیوار از ثبات اتحاد بین گرانادای جدید و ونزوئلا بیمناک بود، بنابراین سانتاندر را به تبعید مادام‌العمر مجبور کرد. با این حال، درگیری‌هایی مانند این، علاوه بر ترور آنتونیو خوزه دِ سوکره در سال ۱۸۳۰، در نهایت منجر به فروپاشی کلمبیای بزرگ و در نتیجه، اتحادی شد که بولیوار از زمان دستیابی به استقلال، برای حفظ آن فداکاری‌های زیادی کرده بود.

اوردانته در طول زندگی خود به عنوان رئیس ستاد ارتش و وزیر جنگ و نیروی دریایی نیز خدمت کرد.

*بولیوار به خاطر هوش و ذکاوت قابل توجهش در استراتژی نبرد، او را «ال بریلانته» (درخشان*) نامید؛ نامی که اکنون در تاریخ‌نگاری ونزوئلا برای اشاره به او به کار می‌رود.

او «وفادارترین وفادار به بولیوار» محسوب می‌شود. وفاداری او به آرمان میهن‌پرستانه و آرمان‌های بولیوار در سخنانی که زمانی به او گفته بود، جاودانه شد:" *... اگر دو مرد برای آزاد کردن میهن ما کافی باشند، من آماده ام که شما را دنبال کنم.* " 

## ریاست جمهوری
در سال ۱۸۳۰، خصومت فزاینده بین نیوگرانادی‌ها و ونزوئلایی‌ها به نقطه جوش رسید. در آن زمان، گردان ونزوئلایی کالائو، وفادار به ژنرال بولیوار، در بوگوتا مستقر بود. گردان دیگری، وفادار به ژنرال فرانسیسکو د پائولا سانتاندر، که در همان شهر مستقر بود، دولت را متقاعد کرد که کالائو را به شهر تونخا منتقل کند. این اقدام باعث شورش در میان جمعیت غیرنظامی ونزوئلایی ساکن بوگوتا شد و درگیری بین هر دو گردان را به دنبال داشت.

گردان کالائو، گردان نئوگرانادین را شکست داد و رئیس‌جمهور، خوآکین موسکرا ای آربولدا و معاون رئیس‌جمهور، دومینگو کایسدو ای سانز د سانتاماریا، از پایتخت گریختند. در ۵ سپتامبر ۱۸۳۰، ژنرال اوردانتتا تحت عنوان «رئیس موقت دولت جمهوری کلمبیا» کنترل ریاست جمهوری را به دست گرفت. ژنرال اوردانتتا و متحدانش امیدوار بودند که بولیوار را که در ماه مه همان سال استعفا داده بود، متقاعد کنند تا به پایتخت بازگردد و بار دیگر به عنوان رئیس‌جمهور زمام امور را به دست گیرد.

وقتی مشخص شد که بولیوار به پایتخت باز نخواهد گشت، و در تلاش برای بازگرداندن صلح و نظم، اوردانته دستور داد کنگره در ۱۵ ژوئن ۱۸۳۱ در شهر ویلا د لیوا تشکیل جلسه دهد.

با این وجود، پیش از تشکیل کنگره، ژنرال‌های نئوگرانادین نارضایتی خود را از ژنرال اوردانت ابراز کردند و اقدامات نظامی در سراسر کشور آغاز شد. ژنرال‌های خوزه ماریا اوباندو و خوزه هیلاریو لوپز کنترل ایالت‌های جنوبی نیو گرانادا و ژنرال خوزه سالوادور کوردووا مونوز کنترل ایالت‌های شمالی را به دست گرفتند. در ۱۴ آوریل ۱۸۳۱، ارتش‌های در حال پیشروی، کایسدو را به عنوان رئیس مشروع قوه مجریه اعلام کردند و از ژنرال اوردانت درخواست کردند تا وارد مذاکرات صلح شود. اوردانت پذیرفت و با ژنرال‌های نئوگرانادین در شهر آپولو ملاقات کرد. در ۲۸ آوریل، هر دو طرف *پیمان آپولو را* امضا کردند که به موجب آن صلح برقرار شد و اوردانت از قدرت کناره‌گیری کرد.

## منابع

رده:زادگان ۱۷۸۸ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۸۴۵ (میلادی)
رده:اهالی ماراکایبو
رده:افراد جنگ استقلال کلمبیا
رده:خاک‌سپاری‌ها در پانتئون ملی ونزوئلا
رده:درگذشتگان به علت بیماری کلیه
رده:افراد جنگ استقلال ونزوئلا
رده:رئیس‌جمهورهای کلمبیای بزرگ
رده:دیپلمات‌های اهل ونزوئلا
رده:افراد ونزوئلایی باسکی‌تبار