open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
آیوی گتی

**آیوی گتی** (؛ زادهٔ ) مدل، خواننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از اعضای خاندان گتی است.

## زندگی‌نامه
گتی در ۲۰ دسامبر ۱۹۹۴ در کالیفرنیا متولد شد. آیوی در سان فرانسیسکو توسط اَن گتی و گوردون گتی، پدربزرگ و مادربزرگ پدری‌اش، بزرگ شد. پدر او جان گیلبرت گتی از خاندان گتی و مادرش آلیسا بوت‌بی، طراح جواهرات است.

## حرفه
### مدلینگ
مسیر مدلینگ آیوی در اوایل کودکی‌اش آغاز شد، زمانی که در یک کمپین تبلیغاتی برای بِی‌بی گپ ظاهر شد. پس از نقل مکان به شهر نیویورک در سال ۲۰۲۱، گتی قراردادی با فورد مادلز امضا کرد.

گتی در مجلات *[[وگ (مجله)|وگ]]*، *وگ بریتانیا*، *وگ هنگ‌کنگ*، *تاتلر*، *دبلیو*، *[[ال (مجله)|ال]]* و موارد دیگر معرفی شده است. او همچنین روی جلد *لوفیسیال*، *تاون اند کانتری* (در کنار تام بلیث)، *[[پی‌پر (مجله)|پی‌پر]]*، *فشن اولا!*، *وُن* اثر الن فون اون‌ورت و نشریات دیگر بوده است. گتی همچنین در فوریه ۲۰۲۵ در جریان هفته مد نیویورک برای برند *لینگوا فرانکا* روی صحنه رفت.

گتی در کمپین تبلیغاتی بهار ۲۰۲۵ برای نیمان مارکوس حضور داشت. او علاوه بر این در کمپین‌های کریستیان لوبوتن، ادی پارکر و برندهای دیگر ظاهر شده است.

### مد
گتی توسط نشریات متعددی به عنوان یک آن دختره (دختر جذاب و تأثیرگذار) توصیف شده است و مکرراً در ردیف اول نمایش‌های مد شرکت می‌کند.

در سال ۲۰۲۲ گتی در فهرست بین‌المللی خوش‌لباس‌ترین‌ها قرار گرفت. گتی در مت گالا ۲۰۲۴ با لباسی طراحی شده توسط کانر ایوز که از دو پرده نقش‌دار قرن هجدهمی سلسله چینگ ساخته شده بود، شرکت کرد.

### نیکوکاری
گتی تلاش‌های بشردوستانه خود را بر رفاه حیوانات، حقوق زنان و آگاهی‌بخشی در مورد سلامت روان متمرکز کرده است.

در مه ۲۰۲۴، گتی حراجی از کمد لباس خود برگزار کرد که تمام درآمدهای حاصل از آن به «ریمیک» اختصاص یافت؛ خیریه‌ای که بر حقوق زنان و عدالت اقلیمی در صنعت پوشاک تمرکز دارد. 

گتی دو سگ چیواوا نجات‌یافته دارد. در سال ۲۰۲۳، آن‌ها به همراه گتی روی جلد *[[نیویورک پست]]* الکسا ظاهر شدند تا سطح آگاهی دربارهٔ رفاه حیوانات را افزایش دهند.

### موسیقی
در ژوئیه ۲۰۲۴، گتی اولین آهنگ خود را با نام «وان هیت واندر» منتشر کرد.

## زندگی شخصی
گتی در دانشگاه لویولا مریمونت تحصیل کرد و در آنجا مدرک کارشناسی هنرهای زیبا خود را دریافت کرد.

در سال ۲۰۲۰، گتی با عکاسی به نام توبیاس الکساندر اِنِگل در یک مراسم خصوصی ازدواج کرد. در سال ۲۰۲۱، گتی با انگل در یک مراسم عمومی به ریاست نانسی پلوسی در تالار شهر سان فرانسیسکو ازدواج کرد. ساقدوش اول او آنیا تیلور-جوی، بازیگر بریتانیایی-آرژانتینی بود. ساقدوش‌ها همچنین شامل آلیس لونیو گائو و دیگران بودند.

لباس عروسی او یک طراحی سفارشی از جان گالیانو برای مزون مارژیلا بود.

در آوریل ۲۰۲۴، گتی درخواست طلاق داد.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:خانواده گتی
رده:زادگان ۱۹۹۴ (میلادی)
مخلوف الداوودی

**مخلوف الداوودی** (به عبری: ؛ ۱۸۲۵–۱۹۰۹) خاخام‌باشی (خاخام ارشد) جوامع یهودی عکا، حیفا، صفد و طبریه در دوره امپراتوری عثمانی بود. او این سمت را از سال ۱۸۸۹ تا زمان درگذشتش در ۱۹۰۹ بر عهده داشت.

الداوودی در مراکش به دنیا آمد و در کودکی همراه خانواده‌اش به فلسطین مهاجرت کرد. پدرش داوود از نوادگان شاعر حییا الداوودی، شاعر و خاخام اندلسی سده دوازدهم میلادی، بود و به نخبگان یهودی تعلق داشت. مخلوف در جوانی به مقام خاخامی رسید و به سبب تسلط بر چندین زبان، سفرهای رسمی بسیاری به کشورهای گوناگون انجام داد.

## زندگی‌نامه
### دوران آغازین
مخلوف الداوودی در سال ۱۸۲۵ در شهر مراکش در کشور مراکش در یک خانواده سفاردی زاده شد. خانواده‌اش هنگامی که او هنوز کودک بود به فلسطین و منطقه جلیل مهاجرت کرد. پدرش داوود از تبار حییا الداوودی، شاعر و خاخام نامدار اندلسی سده دوازدهم میلادی، بود و از نخبگان جامعه یهودی به‌شمار می‌رفت.

الداوودی در جوانی به مقام خاخامی دست یافت. بنا بر برخی منابع، در بیست‌سالگی به نمایندگی خاخامیت سفاردی در خارج از کشور برگزیده شد. تسلط او بر چندین زبان امکان سفرهای رسمی فراوان به کشورهای گوناگون را برایش فراهم کرد. او همچنین سه اثر دینی نوشت که هیچ‌گاه به چاپ نرسید.

### خاخام‌باشی
در سال ۱۸۸۹ الداوودی از سوی مقامات عثمانی و با اجازه سلطان عبدالحمید دوم به سمت خاخام‌باشی شهرهای عکا، حیفا، صفد و طبریه برگزیده شد. در دوران تصدی این مقام، او با پشتکار تلاش کرد یهودیانی را که قصد گرویدن به دین‌های دیگر داشتند به آیین یهود بازگرداند.

پسرش سلیم (صالح) بعدها در خاطراتش رویدادهای ناشناخته‌ای را که پدرش در آن‌ها نقش داشت بازگو کرد.

### درگذشت
مخلوف الداوودی در اواخر سال ۱۹۰۹ در صفد در سن ۸۳ سالگی درگذشت و در گورستان کهن یهودیان صفد به خاک سپرده شد.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
*  مخلوف الداوودی در وبگاه خانوادگی داوودی

رده:زادگان ۱۸۲۵ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۰۹ (میلادی)
رده:اهالی مراکش (شهر)
رده:اهالی مراکش در سده ۱۹ (میلادی)
رده:مراکشی‌های مهاجرت‌کرده به اسرائیل
رده:خاخام‌ها در صفد
حاییم نیسیم ابولعافیه

**حاییم نیسیم ابولعافیه** (به عبری: ؛ ۱۷۷۵ – ۸ فوریه ۱۸۶۱) خاخام یهودی دوره عثمانی در شهر طبریه و ریشون لتصیون (خاخام‌باشی سفاردی) در شهر اورشلیم بود. او همچنین مدتی کوتاه به‌عنوان خاخام شهر دمشق خدمت کرد.

ابولعافیه که در طبریه زاده شد از خاندان یهودیان تبعیدشده از اسپانیا بود که در سده هفدهم میلادی به سرزمین اسرائیل مهاجرت کرده بودند. او در زلزله ۱۸۳۷ جلیل آسیب دید و بیشتر عمر خود را به‌عنوان خاخام طبریه گذراند. پس از ۵۰ سالگی به اورشلیم نقل مکان کرد و در آنجا به مقام ریشون لتصیون رسید و نزدیک به شش سال و نیم در این سمت خدمت کرد.

## زندگی آغازین
حاییم نیسیم ابولعافیه در سال ۱۷۷۵ در طبریه به دنیا آمد. پدرش داوید ابولعافیه و پدربزرگش حاییم بن یعقوب ابولعافیه هر دو از خاخام‌های سرزمین اسرائیل بودند. او از نوادگان حاییم ابولعافیه اول بود که خود از یهودیان رانده‌شده از اسپانیا بود و در اوایل سده هفدهم میلادی به سرزمین اسرائیل آمده بود.

در زلزله ۱۸۳۷ جلیل پای او شکست و تا پایان عمر از پیامدهای این آسیب رنج می‌برد. او به فروتنی بسیار شهرت داشت.

## سمت‌های خاخامی
### خاخام‌باشی طبریه
ابولعافیه بخش عمده دوران فعالیتش را به‌عنوان خاخام طبریه گذراند. در دوره خاخامی او در طبریه، پس از غارت صفد در سال ۱۸۳۴ و آشوب‌هایی که به دنبال نبرد الخلیل رخ داد، آشوبگران محلی به خانه‌های یهودیان هجوم برده و اموالشان را غارت کردند. ابولعافیه نزد فرمانده ارتش عثمانی در صیدا رفت و خواستار حفاظت از ساکنان یهودی شهر شد. درخواست او پذیرفته شد و سربازانی برای حفاظت از مردم محلی اعزام شدند.

### ریشون لتصیون در اورشلیم
پس از ۵۰ سالگی، ابولعافیه به اورشلیم نقل مکان کرد تا همسر مناسبی برای دخترش بیابد. در آنجا پس از درگذشت یتسحاق کووو، جانشین او در مقام ریشون لتصیون شد و نزدیک به شش سال و نیم در این سمت خدمت کرد.

در این دوره، او از تأسیس مدارس عمومی حمایت کرد، هرچند خاخام‌های اشکنازی اورشلیم با این اقدام به‌شدت مخالف بودند و حتی علیه آن حکم تحریم صادر کرده بودند.

## درگذشت و میراث
ابولعافیه نوشته‌های گسترده‌ای داشت که هیچ‌گاه به چاپ نرسید. نام سه اثر او بر روی سنگ مزارش ذکر شده‌است: «قرا حنا»، «آرش صوی» و «توصئوت حاییم». با این حال، برخی از احکام شرعی او در مجموعه پاسخ‌نامه‌های (ریسپونسا) خاخام بنیامین مردخای نوون به چاپ رسید.

او در ۲۸ شوات سال عبری تکرکا (۸ فوریه ۱۸۶۱) درگذشت و در گورستان یهودیان کوه زیتون در اورشلیم به خاک سپرده شد. خاخام حاییم پلاجی از ازمیر برای او سوگواری‌نامه خواند.

دختر او، سارا استر، با خاخام شالوم موشه حای گاگین ازدواج کرد. همچنین از راه پسرش یتسحاق، او پدربزرگ شلومو ابولعافیه بود که از بنیان‌گذاران شهر تل‌آویو به‌شمار می‌رود.

## منابع

* 
* 

## پیوند به بیرون
* جدل آموزش در ییشوو قدیم در پایگاه دعت

رده:زادگان ۱۷۷۵ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۸۶۱ (میلادی)
رده:اهالی طبریه
رده:مقاله‌ها با اچ‌کاردها
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان عبری
ایزابل گتی

**ایزابل گتی** (؛ زادهٔ ۱۱ نوامبر ۱۹۹۳) خواننده، هنرمند تجسمی و نمایشگاه‌گردان است. وی خوانندهٔ اصلی گروه موسیقی راک «جین مارلو» است.

## اوایل زندگی و خانواده
ایزابل گتی دختر کریستوفر گتی و پیا میلر است. او عضوی از خانواده گتی و نتیجهٔ پدری جی. پال گتی، بنیان‌گذار شرکت نفتی گتی اویل است. پدربزرگ مادری او، رابرت وارن میلر، از بنیان‌گذاران گروه دی‌اف‌اس است. او در شهر نیویورک و لندن بزرگ شد.

## تحصیلات
گتی در مدرسه هارودین در لندن تحصیل کرد. او پس از دبیرستان در مؤسسه موسیقی ضبط‌شده کلایو دیویس در مدرسه هنر تیش دانشگاه نیویورک ثبت‌نام کرد و در سال ۲۰۱۶ فارغ‌التحصیل شد.

## حرفه
در مه ۲۰۱۳، در حالی که گتی هنوز نسبت به اجرای عمومی کم‌رو بود، دایانا راس با آوردن او به روی صحنه برای اجرا، به او در مقابله با ترس از صحنه کمک کرد؛ لحظه‌ای که گتی آن را «بسیار حماسی» توصیف کرد.

در آوریل ۲۰۱۶، گتی در کنار دو نفر از دخترخاله‌هایش، شاهدخت ماریا المپیا (یونان و دانمارک) و شاهدخت تالیتا فون فورستنبرگ، در ویژه‌نامه‌ای از مجله *[[ونتی فر]]* که به مادرانشان ادای احترام می‌کرد، ظاهر شد.

گتی پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه نیویورک در سال ۲۰۱۶، به لندن نقل مکان کرد و در آنجا بر روی «اسپین» (Spin) کار کرد؛ یک ای‌پی (EP) که بعداً توسط گروه راک او، «جین مارلو»، منتشر شد. در سال ۲۰۱۷، جین مارلو برای اولین بار در سراسر اروپا و ایالات متحده تور برگزار کرد.

گتی در تابستان ۲۰۱۷، نقاشی‌های خود را در فاراماسیِ لندن به نمایش گذاشت. او همچنین طراحی روی جلد آلبوم گروهش را انجام داده است. او به عنوان دستیار مارک کوئین، هنرمند معاصر بریتانیایی، فعالیت می‌کند.

او در سرمقاله‌های مد به عنوان مدل حضور داشته و برای دولچه گابانا روی صحنه رفته است. او در کمپین عینک‌های آفتابی DGCAPRI# از برند دولچه و گابانا معرفی شد و در نمایش هفته مد سال ۲۰۱۷ آن‌ها شرکت کرد. در اوت ۲۰۱۷، تصویر او روی جلد مجله *[[وگ (مجله)|وگ]]* ژاپن قرار گرفت.

## زندگی شخصی
در اوت ۲۰۲۵، گتی اعلام کرد که در انتظار اولین فرزند خود از دوست‌پسرش، فارس مک‌کینون که یک سرمایه‌گذار است، می‌باشد.

## منابع

رده:افراد اجتماعی ایالات متحده آمریکا
رده:افراد زنده
رده:اهالی آپر ایست ساید
رده:خانواده گتی
رده:خوانندگان اهل لندن
رده:خوانندگان راک زن اهل ایالات متحده آمریکا
رده:خوانندگان زن پاپ اهل ایالات متحده آمریکا
رده:خوانندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:خواننده-ترانه‌پردازان زن اهل ایالات متحده آمریکا
رده:دانش‌آموختگان دبیرستان له‌روزه
رده:دانش‌آموختگان مدرسه هنر تیش
رده:زادگان ۱۹۹۳ (میلادی)
رده:مانکن‌های زن اهل ایالات متحده آمریکا
رده:هنرمندان اهل لندن
رده:هنرمندان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
توماس رایمر

**توماس رایمر** (; c. 1220 – c. 1298 (age about 78)) شاعر، و نویسنده اهل پادشاهی اسکاتلند بود. سر **توماس دی ارسیلدون**، که بیشتر با نام **توماس قافیه‌سرا** (فعال حدود ۱۲۲۰–۱۲۹۸) شناخته می‌شود، همچنین با نام‌های **توماس لرمونت** یا **توماس راستگو** معروف است. او یک لیرد اسکاتلندی و پیامبری نامدار از ایرلستون (که در آن زمان «ارسلدون» نامیده می‌شد) در اسکاتیش بوردرز بود. موهبت پیشگویی توماس با توانایی شاعرانه‌اش پیوند دارد.

او اغلب به عنوان نویسنده منظومه انگلیسی *[[Sir Tristrem|سر تریستِرم]]*، روایتی از افسانه تریستان، معرفی می‌شود و برخی ابیات در *[[Mannyng's Chronicle|تاریخنامه]]* رابرت منینگ احتمالاً سرچشمه این انتساب است. مشخص نیست که «قافیه‌سرا» نام خانوادگی واقعی او بود یا صرفاً لقبی.

در ادبیات، او به عنوان شخصیت اصلی داستان توماس قافیه‌سرا ظاهر می‌شود که توسط «ملکه سرزمین پریان» ربوده شده و پس از بازگشت موهبت پیشگویی و ناتوانی در دروغ گفتن را به دست آورده است. این داستان در قالب یک منظومه رمانتیک قرون وسطایی در پنج نسخه خطی و همچنین در بالاد مردمی «**توماس قافیه‌سرا**» (بالاد چایلد شماره ۳۷) باقی مانده است. این رمانس در دستنویس لینکلن تورنتون با عنوان «توماس اف ارسلدون» آمده است.

رمانس اصلی (از حدود ۱۴۰۰) احتمالاً به شکل بالاد (حدود ۱۷۰۰) فشرده شده است هرچند دیدگاه‌های مخالفی نیز در این باره وجود دارد. والتر اسکات بالاد را به سه بخش گسترش داد و دنباله‌ای افزود که پیشگویی‌های منسوب به توماس را در بر می‌گرفت، و نیز خاتمه‌ای که در آن توماس پس از ظهور نشانه‌ای به شکل گوزن و  سفید شیری‌رنگ به سرزمین پریان فراخوانده می‌شود. بازگویی‌های نثر فراوانی از داستان توماس قافیه‌سرا صورت گرفته و در مجموعه‌های افسانه‌های پری یا قصه‌های عامیانه گنجانده شده‌اند؛ این بازگویی‌ها اغلب قسمت بازگشت به سرزمین پریان را که اسکات گفته از افسانه‌های محلی آموخته، در بر می‌گیرند.

## جستارهای وابسته
* میخائیل لرمانتف
* پادشاه خفته در کوه
## منابع

## پیوند به بیرون

رده:افسانه‌های قرون وسطی
رده:اهالی اسکوتیش بوردرز
رده:پیامبران
رده:درگذشتگان سده ۱۳ (میلادی)
رده:زادگان سده ۱۳ (میلادی)
رده:سال درگذشت نامشخص
رده:سال زادروز نامشخص
رده:شاعران مرد اهل اسکاتلند
رده:فولکلور اسکاتلند
مرز انگلستان و اسکاتلند

**مرز انگلستان و اسکاتلند** ()، مرزی در بریتانیای کبیر است که انگلستان و اسکاتلند را از هم جدا می‌کند. این مرز به طول ۹۶ مایل (۱۵۴ کیلومتر) از خلیج مارشال مدوز در ساحل شرقی تا خور سالوی در غرب امتداد دارد.

خور فورث در اوایل سده دهم میلادی مرز میان پادشاهی آلبای پیکت-گیلی و پادشاهی نورثامبریای آنگلی بود. این خط با تصرف نورثامبریای آنگلوساکسون در اواسط قرن دهم به نخستین مرز انگلستان-اسکاتلند تبدیل شد. در سال ۹۷۳، پادشاه اسکاتلند کنت دوم در شورای ادگار در چستر نزد پادشاه انگلستان ادگار حضور یافت. پس از آنکه گزارش شد کنت اطاعت خود را اعلام کرده، ادگار با اعطای لوتیان به او پاداش داد. با وجود این توافق، کنترل لوتیان به‌طور قطعی تعیین نشد و این منطقه در نبرد کارهام در سال ۱۰۱۸ توسط اسکاتلندی‌ها تصرف شد و رود توئید به مرز دو فاکتوی انگلستان-اسکاتلند تبدیل گردید. خط سالوی-توئید در سال ۱۲۳۷ با پیمان یورک میان انگلستان و اسکاتلند به صورت قانونی تثبیت شد. این مرز تا امروز پابرجاست، به استثنای سرزمین‌های مورد مناقشه در شمال کارلایل و منطقه کوچکی در اطراف برویک-آپون-توئید که در سال ۱۴۸۲ به تصرف انگلستان درآمد. برویک تا سال ۱۷۴۶ و با تصویب قانون ولز و برویک ۱۷۴۶ به‌طور کامل به انگلستان ضمیمه نشد.

## جستارهای وابسته
* آنگلو
* سادرن آپلندز
* بردر کولی
* بوردر تریر

## منابع

* 

## پیوند به بیرون


رده:اسکاتلند در سده ۱۳ (میلادی)
رده:انگلستان در سده ۱۳ (میلادی)
رده:برویکشر
رده:تاریخ جغرافیایی بریتانیا
رده:تاریخ دامفریس و گالووی
رده:تاریخ کامبرلند
رده:تاریخ کامبریا
رده:تاریخ نورث‌آمبرلند
رده:جغرافیای اسکاتلند
رده:جغرافیای انگلستان
رده:فرگشت سرزمینی
رده:قانون انگلستان
رده:قوانین اسکاتلند
رده:مرزهای اسکاتلند
رده:مرزهای انگلستان
رده:نورثامبریا
اوین لاوگوخ

**اوین لاوگوخ** (;  – ژوئیه ۱۳۷۸) حاکم، و پرسنل نظامی اهل ولز بود. **اوِین اَپ توماس اَپ رودری** (؛ درگذشته ژوئیه ۱۳۷۸)، که بیشتر با نام **اوِین لاوگوخ** (، ) شناخته می‌شود، سربازی ولزی بود که در پادشاهی ایتالیا (امپراتوری مقدس روم)، فرانسه، آلزاس و سوئیس خدمت کرد. او یک گروه آزاد را در جنگ برای فرانسه علیه ارتش انگلیس در جنگ صدساله رهبری کرد. او به عنوان نواده‌ای از لیوِلین بزرگ در خط نسب پدری که در عرصه سیاسی فعال بود، مدعی عنوان شاهزاده گوینِد و ولز بود.

## جستارهای وابسته
* پادشاه خفته در کوه

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:افراد جنگ صدساله
رده:درگذشتگان ۱۳۷۸ (میلادی)
رده:سال تولد مشکوک
اوین گلیندور

**اوین گلیندور** (; c. 1359 or earlier – c. ) پرسنل نظامی، و سیاستمدار اهل ولز بود. **اوِین اَپ گرافید وِیخان** یا **اوِین گلین‌دور** (, حدود ۱۴۱۶) یک اشراف‌زاده، سرباز و فرمانده نظامی ولزی در اواخر قرون وسطی بود که یک شورش پانزده‌ساله ولزی را با هدف پایان دادن به حاکمیت پادشاهی انگلستان بر ولز رهبری کرد. او یک حقوقدان تحصیل‌کرده بود که نخستین پارلمان ولزی را در دوران حکومتش تشکیل داد و آخرین ولزی بومی بود که عنوان شاهزاده ولز را ادعا کرد.

در سال ۱۴۰۰، اوِین، سرباز ولزی و لرد گلین‌دیفردوی، با یک اشراف‌زاده انگلیسی همسایه اختلافی پیدا کرد که این رویداد به یک شورش ملی تبدیل شد و مردم عادی و اشراف ولزی را در برابر ارتش انگلیس قرار داد. در واکنش به قیام، قوانین کیفری تبعیض‌آمیز علیه مردم ولز اجرا شد که این امر آشوب مدنی را عمیق‌تر کرد و حمایت از اوِین را در سراسر ولز به‌طور چشمگیری افزایش داد. سپس در سال ۱۴۰۴، پس از یک سری محاصره‌های موفق قلعه‌ها و چندین پیروزی میدانی برای ولزی‌ها، اوِین کنترل بیشتر ولز را به دست گرفت و در ماخینلث در حضور فرستادگان فرانسه با نمایندگانی از سراسر ولز پارلمانی برگزار کرد. کمک نظامی به شورش از سوی فرانسه، برتانی و اسکاتلند ارائه شد. اوِین در نامه پنال در سال ۱۴۰۶ ادعا کرد که دو دانشگاه، یکی در شمال ولز و یکی در جنوب ولز، خواهد ساخت و همچنین اسقف‌نشین کهن سنت دیویدز را احیا خواهد کرد و بدین ترتیب کلیسای مستقل ولزی را تأسیس خواهد نمود.

## جستارهای وابسته
* پادشاه خفته در کوه

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان دهه ۱۴۱۰ (میلادی)
رده:زادگان سده ۱۴ (میلادی)
رده:سال تولد مشکوک
رده:سال درگذشت نامعلوم
رده:شورشیان سده ۱۵ (میلادی)
پلینلیمون

**پلینلیمون** ()، یا **پوملیمون** در زبان ولزی، بلندترین نقطه کوه‌های کامبرین در ولز است (با تعریف محدود کوه‌های کامبرین که اسنودونیا، برواین‌ها و بیکون‌های برکون را شامل نمی‌شود) و بلندترین نقطه ولز مرکزی به‌شمار می‌رود. این یک توده‌کوه است که بر چشم‌انداز اطراف خود تسلط دارد و بلندترین نقطه کردیگیون است.

بلندترین نقطه خود توده‌کوه **پِن پوملیمون فاور** است که  بالاتر از سطح مبنا قرار دارد. دیگر قله‌های مهم آن پن پوملیمون آروستلی، ی گارن، پن پوملیمون لیگاد-بیخان و پوملیمون واخ هستند. برین ار وین، یا «تپه بره‌ها»، یک دیوی سابق در دامنه‌های کوه است.

طولانی‌ترین رود بریتانیا، رود سورون، سرچشمه‌اش در این کوه است و رودهای رود وای و ریدول نیز از همین کوه سرچشمه می‌گیرند.

فولکلور می‌گوید که غولی خفته در پلینلیمون وجود دارد.

## جستارهای وابسته
* پادشاه خفته در کوه

## منابع

## پیوند به بیرون
فیانا

***فیانا*** ( ، ؛ مفرد ***فیان***؛  ) گروه‌های کوچک رزمجوی-شکارچی در ایرلند گالیک در دوران عصر آهن و اوایل قرون وسطی بودند. یک *فیان* از مردان جوان آزادزاده، اغلب از اشراف گالیک ایرلند، تشکیل می‌شد که «از دوره سرپرستی خارج شده اما هنوز دارایی لازم برای استقرار به عنوان اعضای کامل زمین‌دار *[[túath|توات]]* را به ارث نبرده بودند». در بیشتر ماه‌های سال آن‌ها در طبیعت زندگی می‌کردند، شکار می‌کردند، دام می‌دزدیدند، تمرین می‌کردند و به عنوان مزدور می‌جنگیدند. پژوهشگران معتقدند *فیان* یک مناسک گذار به مردانگی بود و *فیانا* را با گروه‌های رزمی جوانان مشابه در دیگر فرهنگ‌های اولیه اروپایی مرتبط دانسته‌اند.

آن‌ها در مجموعه‌ای از اسطوره‌شناسی ایرلندی موسوم به چرخه فنیان (اوسیان) حضور دارند که بر ماجراها و اعمال قهرمانانه رهبر *فیان*، فین مک‌کول، و گروهش تمرکز دارد. در داستان‌های متأخرتر، *فیانا* بیشتر به عنوان سپاهیان دربار پادشاه ارشد ایرلند به تصویر کشیده می‌شوند.

برادری فنیان در قرن نوزدهم و *[[Fianna Éireann|فیانا ایرن]]*، یک سازمان جوانان ملی‌گرای ایرلندی در قرن بیستم، به نام آن‌ها نامگذاری شده‌اند.

## جستارهای وابسته
* پادشاه خفته در کوه

## منابع

رده:ایرلند در قرون وسطی
رده:سازمان نظامی قرون وسطی
ارل سوم دزموند

**ارل سوم دزموند** (؛ ۱۳۳۵ – ۱۳۹۸ (فهرست افرادی که به شکل مرموز ناپدید شدند: پیش از ۱۹۷۰) اهل هیبرنو-نورمن بود.
او یک اشراف‌زاده نورمن-انگلیسی بود که آنقدر جذب فرهنگ ایرلندی شد که به قهرمان ملی ایرلندی تبدیل شد.

## جستارهای وابسته
* پادشاه خفته در کوه

## منابع

رده:اهالی شهرستان کورک
رده:درگذشتگان ۱۳۹۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۳۳۵ (میلادی)
ارل هشتم کیلدر

**ارل هشتم کیلدر** (;  –  (aged 56–57)) **جرالد فیتزجرالد، ارل هشتم کیلدر** (حدود ۱۴۵۶–۱۵۱۳)، معروف به «گرت بزرگ» (Gearóid Mór) یا «ارل بزرگ» (An tIarla Mór)، قدرتمندترین اشراف‌زاده ایرلند و نایب‌السلطنه ایرلند از ۱۴۷۷ تا ۱۵۱۳ بود. او از خاندان هیبرنو-نورمن فیتزجرالد بود که آنقدر در فرهنگ ایرلندی ذوب شده بودند که به «ایرلندی‌تر از ایرلندی‌ها» معروف شدند. طبق افسانه، ارل بزرگ و سربازانش در غاری زیر کوراه کیلدر به خواب رفته‌اند و منتظرند تا در ساعت نیاز ایرلند بیدار شوند؛ گفته می‌شود او هر هفت سال یک بار در روز اول ماه می برمی‌خیزد و با اسبش دور کوراه می‌تازد و هنگامی که نعل اسبش به اندازه گوش گربه ساییده شود، ارتشش را علیه انگلیسی‌ها رهبری کرده و چهل سال بر ایرلند حکومت خواهد کرد.

## جستارهای وابسته
* پادشاه خفته در کوه

## منابع

رده:اهالی منوث
رده:درگذشتگان ۱۵۱۳ (میلادی)
رده:زادگان دهه ۱۴۵۰ (میلادی)
رده:شوالیه‌های نشان بند جوراب
کوراخ

**کوراخ** ()  یا **کوراه** ( ؛  ) یک دشت باز و هموار در شهرستان کیلدر، ایرلند است. این منطقه به خاطر زادگیری اسب و تمرین اسب‌ها شهرت دارد. اصطبل ملی ایرلند در کنار شهر کیلدار و در کنار باغ‌های ژاپنی واقع شده است. پوداب پولاردزتاون، بزرگ‌ترین پوداب ایرلند، به دلیل گونه‌های پرندگان فراوانی که در آن لانه می‌گزینند و از آن بازدید می‌کنند، برای گیاه‌شناسان و بوم‌شناسان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. گیاهان نادر بسیاری نیز در آنجا می‌رویند.

این دشت از خاک ماسهای تشکیل شده که پس از آن که یک پشته یخ‌رفتی بار ماسه‌ای را رسوب داد شکل گرفته و در نتیجه ویژگی‌های زهکشی عالی دارد.

## تاریخ

کوراه که در جوامع پیش از مسیحیت به عنوان محل گردهمایی استفاده می‌شد، در اساطیر غرق است. تپه‌ای در شمال کوراه تپه آلن (آلمهین) نام دارد و گفته می‌شود محل گردهمایی فیانای افسانه‌ای بوده است. طبق افسانه، در حدود سال ۴۸۰ میلادی، هنگامی که سنت بریجید تصمیم گرفت در کیلدار صومعه‌ای بنا کند، از پادشاه بزرگ لنستر زمینی برای ساخت آن خواست. وقتی او به اندازه‌ای که عبایش بپوشاند زمین به او بخشید، او عبایش را بر زمین گسترد تا تمام دشت کوراه را بپوشاند.

در اول آوریل ۱۲۳۴، ارل سوم پمبروک در نبردی در کوراه در برابر گروهی از هواداران هنری سوم شکست خورد. لرد پمبروک در این نبرد زخمی شد و در شانزدهم آوریل در قلعه‌اش در کیلکنی درگذشت.

## جستارهای وابسته
* پادشاه خفته در کوه

## منابع

رده:جغرافیای شهرستان کیلدر
یوغ نورمن‌ها

**یوغ نورمن‌ها** اصطلاحی است که جنبه‌های ستمگرانه ارباب‌رعیتی در انگلستان را نشان می‌دهد و آن را به تحمیلات ویلیام یکم، نخستین پادشاه نورمان انگلستان، همراهانش و نوادگانشان نسبت می‌دهد. این اصطلاح از اواسط قرن هفدهم در گفتمان ملی‌گرایی انگلیسی و دموکراسی به کار رفت.

## تاریخ
تاریخ‌نگار قرون وسطایی اردریک ویتالیس در کتاب *تاریخ کلیسایی* خود نوشت که نورمن‌ها یوغی بر انگلیسی‌ها تحمیل کرده‌اند: «و بدین‌سان انگلیسی‌ها بر آزادی از دست رفته‌شان آه و ناله سر دادند و پیوسته در پی یافتن راهی بودند تا یوغی را که چنین تحمل‌ناپذیر و ناآشنا بود از دوش بیفکنند.» اثر متأخرتر او که در پرتو سلطنت هنری یکم و پنجاه سال پس از فتح نوشته شده، دیدگاه مثبت‌تری نسبت به وضعیت انگلستان داشت و می‌نوشت: «پادشاه هنری قلمرو را… با احتیاط و خوبی در خوشی و ناخوشی اداره کرد… با بزرگان با احترام و سخاوت رفتار کرد. به رعایای فروپایه‌ترش با دادن قوانین عادلانه و حمایت از آنان در برابر اجحافات ناروا و راهزنان کمک کرد.» اصطلاح پربار «یوغ نورمن‌ها» نخستین بار در اثری آپوکریفی منتشرشده در سال ۱۶۴۲ در دوران جنگ‌های داخلی انگلستان با عنوان *[[The Mirror of Justices|آینه دادگستری]]* ظاهر شد؛ این کتاب ترجمه‌ای بود از ، مجموعه‌ای از تمثیل‌های سیاسی، حقوقی و اخلاقی قرن سیزدهم به زبان آنگلو-نورمن، که گمان می‌رود در اوایل قرن چهاردهم توسط حقوقدان نامدار اندرو هورن گردآوری و ویرایش شده باشد.

## جستارهای وابسته
* برابرسازان
* پادشاه خفته در کوه

## منابع

رده:حمله نرمن‌ها به انگلستان
رده:فئودالیسم در انگلستان
رده:ملی‌گرایی انگلیسی
لاخ گور

**لاخ گور** ()  دریاچه‌ای در شهرستان لیمریک، جمهوری ایرلند است که میان شهرهای Herbertstown و Bruff قرار دارد. این دریاچه در دامنه تپه ناکادون و بخش‌هایی از نواحی مرتفع و ناهموار، شکلی شبیه نعل اسب دارد. اینجا یکی از مهم‌ترین محوطه‌های باستان‌شناسی در ایرلند است. انسان‌ها از حدود سده ۳۰ (پیش از میلاد) در نزدیکی لاخ گَر زندگی می‌کرده‌اند و آثار فراوانی از خرسنگ‌های یادمانی در آن یافت می‌شود.

Grange stone circle (بزرگ‌ترین دایرهٔ سنگی در ایرلند) و یک میزسنگ در نزدیکی دریاچه قرار دارند. دست‌کم بقایای سه کرنگ (مسکن) در آنجا دیده می‌شود و بقایای خانه‌های عصر سنگ نیز در تپه ناکادون از دل خاک بیرون آورده شده است. طرح خانه‌های اوایل سده‌های میانه که در آنجا دیده می‌شود به «عینک‌ها» (*The Spectacles*) معروف‌اند. چند حلقه‌دژ در این ناحیه یافت می‌شود و یک تپه‌قلعه نیز بر دریاچه مشرف است. برخی از این سازه‌ها یادمان‌های ملی ایرلند به‌شمار می‌روند.

در افسانه‌ها آمده که در همین‌جا است که لرد مونستر در سده چهاردهم و شاعر، ارل سوم دزموند, که از پیروان الاهه Áine بود، در غاری به خواب رفته است و گفته می‌شود در زمان نیاز ایرلند از غار بیرون می‌آید و بر اسب سفید بزرگش با نعل‌های نقره‌ای گرداگرد دریاچه می‌تازد.

در کنار لاخ گَر یک مرکز بازدیدکنندگان، همراه با پارکینگ و محوطهٔ پیک‌نیک، دایر است. در محدودهٔ بازدید، خط ساحلی به‌تدریج وارد آب می‌شود و بخش کم‌عمقی از دریاچه تا چمنِ نگهداری‌شده بالا می‌آید. به همین دلیل، این ناحیه اغلب برای ورزش‌های آبی استفاده می‌شود، هرچند استفاده از قایق‌های موتوری در دریاچه ممنوع است.

نزدیک ورودی پارکینگ یک قلعه یا برج‌خانه (که به روی بازدیدکنندگان بسته است) قرار دارد. این بنا که **Bourchier's Castle** نام دارد، به‌نام سر جرج بورشیر، فرزند دومین کنت بث، نام‌گذاری شده است. این قلعه در باریکهٔ شبه‌جزیرهای واقع شده که دریاچه پیرامون آن جریان دارد. چند سازهٔ معماری متأخرتر نیز در این ناحیه دیده می‌شود، از جمله ویرانه‌های یک کلیسای مسیحیت اولیه در کنار جاده‌ای که به سوی دریاچه پایین می‌رود. در انتهای دورتر دریاچه، ویرانه‌های یک قلعهٔ نورمنی به نام **Black Castle** قرار دارد، که با پیاده‌روی بر دامنهٔ تپه در سوی شرقی دریاچه می‌توان به آن رسید. این قلعه یکی از برجک‌هایی بود که در جریان شورش‌های دزموند مورد استفاده قرار می‌گرفت و احتمالاً همان‌جایی است که ارل دزموند در سال ۱۵۷۳ پس از آن‌که لباس انگلیسی‌اش را کنار گذاشت و جامهٔ ایرلندی پوشید، در بازگشت به مونستر (ایرلند) از لندن، قدرت خود را در آن مستقر کرد.

## جستارهای وابسته
* پادشاه خفته در کوه

## منابع

## پیوند به بیرون
دان‌میل

**دانمیل** (; پادشاهی افسانه‌ای در کامبریا است که با دان‌میل ریز پیوند خورده است. طبق سنت‌ها، دان‌میل آخرین پادشاه کامبریا بود و پس از آنکه توسط انگلیسی‌ها کشته شد، در زیر تپهٔ سنگی (cairn) در دان‌میل ریز دفن گردید. دان‌میل ریز که به معنای «تپهٔ سنگی دیفن‌وال» است، احتمالاً نام خود را از شخصیت تاریخی Dyfnwal ab Owain، پادشاه Strathclyde گرفته باشد.

## افسانه
بر اساس افسانه‌های محلی، دان‌میل، پادشاه کامبریا، مورد حملهٔ نیروهای متحد ادموند یکم و مالکوم قرار گرفت و به قلب لیک دیستریکت عقب‌نشینی کرد. دان‌میل در نبردی در گذرگاهی که گراسمیر را از Thirlmere جدا می‌کند با پادشاهان روبرو شد اما شکست خورد و در جنگ کشته شد (گفته می‌شود به دست خود ادموند) و پسرانش متعاقباً توسط فاتحان نابینا شدند. به برخی از بازماندگان کامبریایی که توسط ادموند اسیر شده بودند، دستور داده شد تا سنگ‌هایی را برای پشته کردن روی جسد دان‌میل جمع‌آوری کنند که تپه‌ای سنگی را تشکیل داد که تا به امروز باقی مانده و نام مدرن این گذرگاه، یعنی دان‌میل ریز، از آن گرفته شده است. سایر جنگجویان دان‌میل با تاج کامبریا گریختند و از کوه‌ها به سمت Grisedale Tarn رفتند و آن را به اعماق آب انداختند تا تا زمانی که دان‌میل دوباره برای رهبری آن‌ها بازگردد، در امان بماند. گفته می‌شود هر سال ارواح جنگجویان به این برکه بازمی‌گردند، تاج را بازیابی می‌کنند و آن را تا تپه سنگی در دان‌میل ریز حمل می‌کنند. در آنجا آن‌ها با نیزه‌های خود به تپه سنگ ضربه می‌زنند و صدایی از اعماق سنگ‌ها شنیده می‌شود که می‌گوید: «هنوز نه، هنوز نه؛ اندکی صبر کنید، جنگجویان من.»

دان‌میل به عنوان یک شخصیت در داستان کلاسیک وایکینگ‌ها در لِیکلند با نام «Thorstein of the Mere» اثر W. G. Collingwood حضور دارد (و مرگ او نیز در آن شرح داده شده است). همچنین در کتاب «Cue for Treason» اثر جفری تریز، مختصراً به او اشاره شده است.

در تاریخی زودتر، این داستان توسط ویلیام وردزورث در بند اول شعر «The Waggoner»، سطرهای ۲۰۹–۲۱۴ به نظم درآمد؛ این اثر در سال ۱۸۰۵ سروده و در ۱۸۱۹ منتشر شد:

## جستارهای وابسته
* پادشاه خفته در کوه

## منابع

رده:تاریخ کامبرلند
رده:تاریخ کامبریا
دان‌میل رایز

**دان‌میل ریز** (Dunmail Raise) نام یک تپهٔ سنگی (cairn) بزرگ در لیک دیستریکت انگلستان است که احتمالاً یک نشانگر مرزی قدیمی بوده است. این تپه نام خود را به گردنه دان‌میل ریز که بر فراز آن واقع شده، داده است. این گذرگاه کوهستانی بخشی از تنها مسیر کم‌ارتفاع در میان کوه‌هاست که بخش‌های شمالی و جنوبی لیک دیستریکت را به هم متصل می‌کند. طبق سنت‌های محلی، این تپهٔ سنگی محل دفن پادشاهی به نام دان‌میل است که به دست آنگلوساکسون کشته شد. خودِ این نام جغرافیایی احتمالاً از نام تاریخی دیفن‌وال اب اوین، پادشاه استراتکلاید گرفته شده است.

## دان میل ریز گذرگاه کوهستانی

گردنه دان‌میل ریز، دره گراسمیر (Vale of Grasmere) را به دره تیرلمیر (Thirlmere valley) متصل می‌کند. این مکان بخشی از خط‌الرأس اصلی شرقی-غربی لیک دیستریکت را تشکیل می‌دهد: تمام رودهای شمالی در نهایت به خور سالوی یا سواحل مجاور می‌ریزند، در حالی که رودهای جنوبی به Morecambe Bay سرازیر می‌شوند. در شرق این گذرگاه، کوه‌های Helvellyn و Seat Sandal و در غرب آن Steel Fell، بخشی از توده کوهستانی های ریز، قرار دارند.
ارتفاع این گذرگاه تنها به ۲۳۸ متر (۷۸۱ فوت) می‌رسد،Ordnance Survey 1:50,000 Landranger map بنابراین دو دره‌ای که به هم وصل می‌کند، یک مسیر ارتباطی کم‌ارتفاع و در واقع تنها مسیر کم‌ارتفاع بین بخش‌های شمالی و جنوبی لیک دیستریکت را فراهم می‌آورند. امروزه جاده A591 بین کندال و کزویک از این مسیر می‌گذرد و بخش روی دان‌میل ریز، قطعه کوتاهی از یک بزرگراه دو بانده است. در یک توقفگاه ساحلی (layby) در جنوب این گذرگاه، نمونه نادری از یک کیوسک تلفن متعلق به انجمن اتومبیل (AA) همچنان باقی مانده است.

## جستارهای وابسته
* پادشاه خفته در کوه

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:لیک دیستریکت
شاهزاده چابا

در اساطیر مجارستان، **شاهزاده چابا** () جوان‌ترین پسر آتیلا، پادشاه هون‌ها بود. او جنگجویی درنده و ماهر بود که هون‌ها را در تمامی نبردهایی که در طول اعصار با آن‌ها روبرو شدند، به پیروزی رساند. او رهبر افسانه‌ای سکی‌ها است.
اما پس از مرگ چابا، هون‌ها کسی را نداشتند که جایگزین او شود. دشمنان هون با غنیمت شمردن این فرصت، حمله‌ای را علیه پادشاهی هون‌ها آغاز کردند. هنگامی که در میدان نبرد با هم روبرو شدند، سرداران دشمن با تمسخر به هون‌ها گفتند: «اکنون که چابا رفته است، چه کسی شما را نجات خواهد داد؟»
اما به محض اینکه این کلمات بر زبان رانده شد، راه درخشانی متشکل از ستارگان در آسمان شب پدیدار گشت و چابا در رأس ارتش آسمانی به پایین تاخت. چابا و ارتش او متجاوزان فرانکی را درهم شکستند و بار دیگر هون‌ها را نجات دادند، گریگوری تور، در توضیح حمله‌ای به قلمرو فرانک‌ها در سال ۵۶۶ و سه بار دیگر نیز او از «راه آسمانی جنگجویان» برای دفاع از مردمش بازگشت. طبق برخی روایت‌های این افسانه، او چندین قرن بعد دوباره دیده شد که آرپاد و مجارها (قبیله برادر هون‌ها) را از فراز کوه‌های کارپات به سوی پادشاهی مجارستان که امروزه به نام مجارستان شناخته می‌شود، رهبری می‌کرد.
در نتیجه، گفته می‌شود که معنای نام مجاری چابا (Csaba - به معنای «هدیه‌ای از آسمان» یا «هدیه‌ای از بهشت») از این افسانه گرفته شده است.

György Györffy استدلال کرد که شخصیت شاهزاده چابا ترکیبی از افراد واقعی است، مانند چابا (رئیس قبیله در قرن دهم) و «کومس» چابا (یا آبا) در قرن یازدهم که معتمد اولین پادشاه، ایشتوان یکم، بود. اولی در اواسط قرن دهم به همراه قبیله‌اش مجارستان را به مقصد بالکان ترک کرد، در حالی که دومی احتمالاً پدر آبا شاموئل و در نتیجه جد خاندان معتبر آبا بوده است.

## جستارهای وابسته
* پادشاه خفته در کوه

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:اسطوره‌شناسی مجاری
رده:مردمان سکی
اونترسبرگ

**اونترسبرگ** ()، شمالی‌ترین توده‌کوه از برشتسگدن آلپ است؛ یک پیش‌آمدگی برجسته که در مرز بین برشتس‌گادن، آلمان و زالتسبورگ، اتریش قرار گرفته است. بلندترین قله این کوهستانِ تخت‌مانند، قله برشتس‌گادنر هوخ‌تورن با ارتفاع  است.
این منطقه به‌عنوان «قله متمایز و نامتقارن» که در ابتدا و انتهای فیلم سال ۱۹۶۵، *[[اشک‌ها و لبخندها (فیلم)]]* نمایش داده شد، شهرت جهانی پیدا کرد، اگرچه فیلم‌برداری در سمت آلمانی انجام شده بود، نه سمت اتریشی. اینجا همان جایی است که جولی اندروز در صحنه آغازین آهنگ «تپه‌ها زنده‌اند» (The Hills Are Alive) را خواند و در پایان فیلم نیز خانواده برای فرار به سوئیس از این کوه بالا رفتند.
این کوه همچنین نام خود را به اپرایی در سال ۱۸۲۹ با عنوان «اونترس‌برگ» اثر Johann Nepomuk von Poißl (۱۷۸۳–۱۸۶۵) وام داده است.

## جستارهای وابسته
* پادشاه خفته در کوه

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:کوه‌های آلپ
رده:کوه‌های ایالت زالتسبورگ
رده:کوه‌های بایرن
رده:کوه‌های بین‌المللی اروپا
رده:مرز آلمان و اتریش
رده:مقاله‌های دارای ویدئو
عرب‌های اروگوئه

**عرب‌های اروگوئه** شهروندان یا ساکنان اروگوئه با تبار عربی هستند که نیاکانشان در موج‌های گوناگون مهاجرت از جهان عرب به‌ویژه از لبنان و سوریه به این کشور آمده‌اند. بزرگ‌ترین گروه در میان آنان لبنانی‌تباران‌اند که شمار بازماندگانشان ممکن است از ۸۰٬۰۰۰ تن فراتر رود. بیشتر عرب‌های اروگوئه از نظر دینی مسیحی و به‌ویژه مارونی هستند و اقلیتی مسلمان نیز در میان آنان دیده می‌شود.

مهاجرت عرب‌ها به اروگوئه عمدتاً در دوران امپراتوری عثمانی آغاز شد و به همین دلیل در فرهنگ عامه اروگوئه به‌اشتباه «تورکو» (ترک) خوانده می‌شوند. عرب‌های اروگوئه از کوچک‌ترین جوامع عرب دور از وطن در جهان به‌شمار می‌روند و نزدیک به ۵۰۰ نفر عرب‌زبان در شهرهای مرزی چوی و ریورا زندگی می‌کنند.

## دیدکلی
ریشهٔ بیشتر عرب‌های اروگوئه به سرزمینی بازمی‌گردد که امروزه لبنان نام دارد؛ شمار بازماندگان لبنانی‌تبار ممکن است بیش از ۸۰٬۰۰۰ نفر باشد. روند چشمگیر مهاجرت در دوران امپراتوری عثمانی رخ داد و از همین رو عرب‌های اروگوئه به‌شکل سنتی و نادرست «تورکو» (ترک) نامیده می‌شوند. افزون بر لبنانی‌ها، افرادی از کشورهای عربی دیگر مانند مصر، سوریه، مراکش و فلسطین نیز در این کشور ساکن شده‌اند.

اکثر اروگوئه‌ای‌های عرب‌تبار مسیحی (مارونی) هستند و اقلیتی مسلمان نیز در میانشان یافت می‌شود. همچنین شماری اندک از یهودیان عرب به اروگوئه مهاجرت کردند که با گذشت زمان هویت فرهنگی عربی خود را از دست دادند.

نزدیک به ۵۰۰ نفر عرب‌زبان در شهرهای مرزی چوی و ریورا زندگی می‌کنند.

## روندهای نوین
در سال‌های اخیر دو روند تازه در مهاجرت عرب‌ها به اروگوئه دیده می‌شود:
* پناهجویان سوری که از جنگ داخلی سوریه گریخته‌اند.
* سرمایه‌گذاران عرب علاقه‌مند به اروگوئه که اتاق بازرگانی اروگوئه–عرب را با همکاری شورای همکاری خلیج فارس بنیان نهادند.

## چهره‌های سرشناس
* آلبرتو عبداله، معاون رئیس‌جمهور اروگوئه از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۲، با تبار لبنانی
* واشینگتن عبداله، حقوقدان و سیاست‌مدار، رئیس مجلس نمایندگان اروگوئه (۲۰۰۰)، با تبار لبنانی
* هبرت ابی‌مراد، روزنامه‌نگار و شاعر با تبار لبنانی
* ماتیاس ابیصاب، فوتبالیست
* آلخاندرو آپود، سرمربی فوتبال
* کاچو دلا کروز، هنرمند سرگرمی با تبار مراکشی
* امیر حامد، نویسنده و مترجم با تبار سوری
* کریستیان میرزا، دانشگاهی با تبار مصری
* خورخه ناصر، موسیقیدان با تبار لبنانی
* امین نیفوری، سیاست‌مدار با تبار سوری

## جستارهای وابسته
* جوامع عرب دور از وطن
* عرب‌های آرژانتین

## منابع

* 
* 
* 

رده:یادکردهای دارای منبع به زبان اسپانیایی
رده:مقاله‌های دارای منابع به زبان اسپانیایی (es)
روابط فلسطین و اروگوئه

**روابط فلسطین و اروگوئه** به مناسبات دیپلماتیک و سیاسی میان دولت فلسطین و جمهوری شرقی اروگوئه اشاره دارد. دولت فلسطین سفارتخانه‌ای در مونته‌ویدئو و اروگوئه سفارتخانه‌ای در رام‌الله دارد. اروگوئه در سال ۲۰۱۱ به‌طور رسمی دولت فلسطین را به رسمیت شناخت، هرچند مرزهای مشخصی را برای آن تعیین نکرد.

اروگوئه از حل مسئله فلسطین بر پایه قطعنامه‌های سازمان ملل متحد و راه‌حل دو دولت پشتیبانی می‌کند. جامعه کوچکی از فلسطینیان نیز در اروگوئه زندگی می‌کنند.

## پیشینه شناسایی
اروگوئه در سال ۱۹۴۷ با رأی موافق به قطعنامه شماره ۱۸۱ سازمان ملل از تشکیل دولت فلسطینی حمایت کرده بود. در ۱۵ مارس ۲۰۱۱، دولت اروگوئه به‌طور رسمی دولت فلسطین را به رسمیت شناخت. با این حال، اروگوئه مرزهای مشخصی را برای دولت فلسطین به رسمیت نشناخت. اروگوئه از حل مسئله فلسطین بر پایه قطعنامه‌های سازمان ملل و راه‌حل دو دولت پشتیبانی می‌کند.

## تبادل دیپلماتیک
در ۲ دسامبر ۲۰۱۴، انریکه ریبیرو استوارنامه خود را به‌عنوان سفیر اروگوئه در فلسطین به ریاض المالکی، وزیر امور خارجه فلسطین، تسلیم کرد.

در ۳ دسامبر ۲۰۱۴، ولید عبدالرحیم استوارنامه خود را به‌عنوان نخستین سفیر مقیم فلسطین در اروگوئه به وزیر امور خارجه اروگوئه تسلیم کرد و در ۵ دسامبر همان سال استوارنامه را به رئیس‌جمهور اروگوئه نیز ارائه داد. پیش از آن، نمایندگی دیپلماتیک فلسطین در اروگوئه از طریق سفارت فلسطین در آرژانتین و به‌صورت غیرمقیم انجام می‌شد.

سفارت فلسطین در مونته‌ویدئو در ۳ اکتبر ۲۰۱۵ به‌طور رسمی گشایش یافت.

در دوره ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴، نادیا رشید سفیر فلسطین در مونته‌ویدئو بود.

### رایزنی‌های سیاسی
در ۱۰ مه ۲۰۱۷، نخستین نشست رایزنی‌های سیاسی میان دو کشور در مونته‌ویدئو برگزار شد.

## فلسطینیان اروگوئه
شمار اندکی فلسطینی در اروگوئه زندگی می‌کنند. در سال ۲۰۲۰، باشگاه فلسطینی اروگوئه () در مونته‌ویدئو بنیان‌گذاری شد که نخستین نهاد ورزشی به نام مردم فلسطین در این کشور به‌شمار می‌رود.

## جستارهای وابسته
* روابط خارجی فلسطین
* روابط خارجی اروگوئه

## منابع

* 
* 
* 

رده:روابط دوجانبه اروگوئه
رده:روابط دوجانبه فلسطین
اسلاوی کلیسایی در رومانی

**اسلاوی کلیسایی** زبان اصلی اداره امور عمومی و نیایش‌سرایی در شاهزاده‌نشین‌های قرون‌وسطایی رومانی، یعنی والاخیا و مولداویا بود. پذیرش این زبان بازتاب‌دهنده نفوذ قوی فرهنگی و سیاسی دولت‌های مختلف اسلاوها در همسایگی این شاهزاده‌نشین‌ها، به‌ویژه دومین امپراتوری بلغارستان بود. از قرن چهاردهم تا شانزدهم میلادی، اکثر منشورهای رسمی، وقایع‌نگاری‌ها و متون مذهبی به زبان اسلاوی تولید می‌شدند، هرچند جمعیت محلی در زندگی روزمره همچنان به زبان رومانیایی سخن می‌گفتند. از آغاز قرن شانزدهم، زبان رومانیایی به تدریج جایگزین اسلاوی در اسناد رسمی شد و در نهایت به زبان غالب در امور اداری و مذهبی بدل گشت؛ با این حال، این زبان تا اواسط قرن نوزدهم همچنان با الفبای سیریلیک رومانیایی نوشته می‌شد

## ویژگی‌ها
این زبان، در حالی که بر پایه زبان اسلاوی کلیسایی بود، از زبان‌های اسلاویِ اقوام پیرامون نیز تأثیر می‌پذیرفت. مهم‌ترین تأثیرات از جانب زبان بلغاری بود و تأثیراتی نیز از زبان صربی (در والاخیا) و زبان روسی (در مولداویا) به چشم می‌خورد. از قرن پانزدهم به بعد، این زبان شروع به تأثیرپذیری از زبان رومانیایی کرد.

## منابع

رده:زبان‌های رومانی
رده:کلیسای ارتدکس رومانی
ماتیا گوبتس

**ماتیا گوبِتس** (;  ۱۵۴۸ – ۱۵ فوریه ۱۵۷۳)، که با نام **آمبروز گوبِتس** (یا *گوبِتس*) نیز شناخته می‌شود، یک انقلابی کرواتی و رهبر شورش دهقانی کروآت–اسلوون سال ۱۵۷۳ بود. او عضوی از دادگاه سه‌نفره‌ای بود که بر شورشیان حکومت می‌کرد.

## زندگی‌نامه
نام *ماتیا* برای نخستین بار در اثر مورخ مجاری میکلوش ایستوانفی در سال ۱۶۲۲ ظاهر می‌شود. احتمالاً ایستوانفی این نام را به یاد پادشاه ماتیاش خوب به او نسبت داده است، و بعدها این دو، و پادشاه دهقانان، گیورگی دوژا (رهبر شورش دهقانی مجارستان در سال ۱۵۱۴)، در سنت‌های عامیانه با هم درآمیختند.

پیش از شورش، گوبِتس رعیتی در ملک زمین‌دار فِرِنتس تاهی بود. هنگامی که شورش آغاز شد، دهقانان او را به عنوان یکی از رهبران برگزیدند و او به خاطر ویژگی‌های شخصی‌اش شهرت یافت و تأثیرگذارترین رهبر قیام شد. در دوران کوتاه رهبری‌اش، توانایی خود را به عنوان یک مدیر کارآمد و رهبری الهام‌بخش نشان داد که بعدها افسانه‌ای از او ساخت. او لقب *گوبِتس [[بیگ]]* را به دست آورد.

ماتیا گوبِتس ارتش دهقانی کم‌سلاح را در آخرین نبردشان در نبرد استوبیچکو پولیه در ۹ فوریه ۱۵۷۳ رهبری کرد؛ در برابر ارتش اشراف به فرماندهی اسقف حاکم یوراج دراشکوویچ. پیش از نبرد، سخنرانی کرد و کوشید مردان را متقاعد سازد که تنها پیروزی می‌تواند آزادی را برایشان به ارمغان بیاورد، در حالی که شکست رنج بیشتری به همراه خواهد داشت. پس از شکست، دستگیر شد و به زاگرب برده شد. در ۱۵ فوریه، به دستور مستقیم اسقف دراشکوویچ، به صورت علنی شکنجه شد؛ تاجی از آهن گداخته بر سرش گذاشتند، با خواری در خیابان‌های شهر کشانده شد، با انبرهای آهن گداخته نیشگون گرفته شد و سرانجام مثله شد.

## جستارهای وابسته
* پادشاه خفته در کوه

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:اعدام‌شدگان با مثله‌کردن
رده:اهالی کرواسی در سده ۱۶ (میلادی)
رده:اهالی مجارستان در سده ۱۶ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۵۷۳ (میلادی)
رده:زادگان دهه ۱۵۴۰ (میلادی)
رده:سال زادروز نامشخص
رده:کروات‌های اعدام‌شده
موکاملار

**موکاملار** (، مفرد: موکام) اصطلاحی است برای مجموعه‌ای از رپرتوارهای موسیقایی ترکمن که برای ساز دوتار (سازی دو سیمه از خانوادهٔ لوت) یا تویدوک (نوعی فلوت دمیدنی انتهایی) اجرا می‌شود. موکاملار مهم‌ترین رپرتوار در سنت موسیقی کلاسیک ترکمن پس از آوازهای «باکسی» به‌شمار می‌رود.

پنج قطعهٔ دوتار به‌عنوان هستهٔ اصلی این رپرتوار شناخته می‌شوند: گونوربَش موکامی، گوکدپه موکامی، ارککلیک موکامی، آیرالیک موکامی و موکاملارباشی. دو قطعهٔ آخر از نظر دشواری اجرا در سطح چیره‌دستان قرار دارند. با وجود همانندی در نام‌گذاری، موکام ترکمن با سنت مقام عربی و همچنین ششمقام ازبکی و مُغام آذربایجانی تفاوت‌های بنیادین دارد و شباهت ذاتی موسیقایی میان آن‌ها وجود ندارد.

## ساختار موسیقایی
مجموعهٔ کوچکی از موکاملارها که رپرتوار موکام را در معنای دقیق آن تشکیل می‌دهند، از ساختار ملودیک مشابهی برخوردارند. به گفتهٔ دیوید فاسوم، پژوهشگر موسیقی، همهٔ این قطعات در بخش پایانی خود به یک مُد ملودیک ویژه تغییر می‌کنند که دربرگیرندهٔ درجهٔ دوم کاهش‌یافته و درجهٔ سوم افزایش‌یافتهٔ گام است.

در چارچوب ساختار دقیق موکاملار و دیگر آثار موسیقی ترکمن، تزیینات و تفاوت در تأکیدها موسیقی را جذاب نگاه می‌دارد و بر زیبایی آن می‌افزاید.

## نوازندگان و تعداد قطعات
برای هر ساز چندین موکام وجود دارد و نوازندگان ممکن است دربارهٔ شمار دقیق آن‌ها هم‌داستان نباشند. با این حال، پنج قطعهٔ دوتار به‌طور عام پذیرفته شده‌اند: گونوربَش موکامی، گوکدپه موکامی، ارککلیک موکامی، آیرالیک موکامی و موکاملارباشی.

## پیوند با سنت‌های موسیقایی دیگر
با وجود شباهت در نام‌گذاری، هنگام مقایسهٔ موکام ترکمن با سنت کلاسیک مقام عربی و نیز ششمقام ازبکی و مُغام آذربایجانی، شباهت بسیار اندک است و هیچ همانندی ذاتی موسیقایی میان آن‌ها یافت نمی‌شود. با این حال، پیوندهای مشخصی از نظر مُدالیته و فن اجرا میان رپرتوار دوتار ترکمن و دُمبرای قزاق وجود دارد.

## در سینما
این رپرتوار نام خود را به فیلم ترکمن «رازهای موکام» () ساختهٔ سال ۱۹۷۴ میلادی داد که داستان زنی را روایت می‌کند که در دوران پیش از شوروی آواز خواندن این موسیقی را فرا می‌گیرد. آنابِردی آتدانوف، هنرمند برجستهٔ ترکمن، در این فیلم ایفای نقش کرد. تامارا گلازونوا این فیلم را «یکی از شاهکارهای سینمایی ترکمنستان» توصیف کرده‌است.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* فصل «دوتار ترکمن» در کتاب موسیقی آسیای مرکزی

رده:موسیقی ترکمنی
فهرست پادشاهان کنونی غیرحاکمیتی

این جستار **فهرست پادشاهان کنونی غیرحاکمیتی** را دربرمی‌گیرد که شامل فرمانروایان سنتی و پادشاهان مشروطه حکمران است. هر مونارک بر یک قلمرو شناخته‌شدهٔ قانونی فرمان می‌راند، اما در بیشتر موارد قدرت حاکمیتی اندک یا هیچ ندارد. با این حال عنوان‌های آنان از سوی دولت به رسمیت شناخته شده‌است.

ورودی‌ها بر پایهٔ قلمرو مربوطه دسته‌بندی شده و بر حسب کشور گروه‌بندی می‌شوند. این فهرست پادشاهان حاکم بر کشورهای مستقل را دربرنمی‌گیرد.

## پادشاهان اروپایی

## پادشاهان آمریکای شمالی

## پادشاهان آمریکای جنوبی

## پادشاهان اقیانوسیه‌ای

### جزایر کوک
هر آب‌سنگ حلقوی بزرگ در جزایر کوک شماری از آریکی‌ها (رؤسای عالی تشریفاتی) دارد که با هم مجلس آره آریکی را تشکیل می‌دهند؛ نهاد مشورتی پارلمانی با حداکثر ۲۴ کرسی. تنها قلمروهایی که در زیر فهرست نشده‌اند مانوآئه (که داده‌های کنونی دربارهٔ آن کافی نیست) و پنرین (که تبار رؤسایش منقرض شده) هستند. افزون بر عنوان کلی «آریکی» که پس از نام شخص می‌آید، هر تبار رؤسا عنوان ویژهٔ خود را دارد که پیش از نام قرار می‌گیرد.

## یادداشت‌ها

## جستارهای وابسته
* فهرست سران کنونی کشورها و دولت‌ها
* پادشاهی
* اقتدار سنتی
* پادشاهی غیرحاکمیتی
* فهرست کشورهای پادشاهی

## منابع

* 
* 

## پیوند به بیرون
* World Statesmen.org

رده:فهرست‌های پادشاهان
رده:فهرست‌های پویا
رده:خان‌سالارها و ناحیه‌های والیس و وفوتونا
رده:کشورهای جزیره‌ای
رده:قلمروهای پادشاهی
برناردو کارپیو

**بِرناردو کارپیو** شخصیتی افسانه‌ای در اساطیر فیلیپین است که گفته می‌شود علت زلزله‌هاست. روایت‌های گوناگونی از این داستان وجود دارد. برخی روایت‌ها می‌گویند برناردو کارپیو یک غول است، که جای پاهای عظیمی که گفته می‌شود در کوه‌های مونتالبان از خود به جا گذاشته این ادعا را تأیید می‌کند. برخی دیگر می‌گویند او هم‌قد یک انسان معمولی بود. روایت‌های این داستان‌ها ریشه‌های پیش از دوران استعمار دارند، اما نام قهرمان در دوران استعمار اسپانیا، اسپانیایی‌سازی شد. نام اصلی قهرمان در گذر زمان از یاد رفته است. همه روایت‌ها بر این نکته توافق دارند که برناردو کارپیو نیرویی داشت که به نیروی بسیاری از قهرمانان پرقدرت در حماسه‌های آسیایی، مانند لام-انگ، شباهت داشت.

## ریشه پیش از استعمار
بر اساس گفته پدرو چیرینو، تاگالوگ‌های باستان معتقد بودند که زلزله چیزی نیست جز اثر حرکات جانوری بزرگ در درون زمین که به گفته برخی، تمساح یا کروکودیل است.

تاگالوگ‌های باستان کروکودیل‌ها را بسیار مقدس می‌شمردند و هرگاه یکی از آن‌ها را در آب می‌دیدند، با کمال فروتنی فریاد می‌زدند: «نونو» (*Nuno*) به معنای «پدربزرگ». پرندگانی به نام *[[collared kingfisher|تیگمامانوک]]* (مارتین‌ماهی‌خور یقه‌سفید) بسیار مقدس شمرده می‌شوند، زیرا اجازه دارند بدون آسیب دیدن، دندان‌های کروکودیل را تمیز کنند. رود پاسیگ صخره بزرگی داشت (*بوآیانگ باتو* – کروکودیل سنگی) که سال‌ها به عنوان بت پرستش می‌شد؛ مردم هر بار که از کنارش رد می‌شدند برایش نذری می‌گذاشتند، تا اینکه پدران مذهبی سنت آئوگوستین آن را به تکه‌های کوچک خرد کردند و در جایش صلیبی برپا داشتند. به زودی زیارتگاه یا کلیسای کوچکی با تصویری از سنت نیکولاس تولنتینو در آن مکان ساخته شد. برخی از نفرین‌های قدیمی مستندشده تاگالوگ عبارتند از: *کاینین کا نانگ بوآیا!* (کاش کروکودیلی تو را بخورد!) و *لاموئینین کا نانگ لیندول!* (کاش زلزله تو را ببلعد!). روشن است که برناردو کارپیو تجسم اسپانیایی‌شده خدای زلزله است. این تصویر انسان‌گونه از خدای زلزله در تضاد است با تصویر هیولایی پنهان در اعماق زمین که یادآور اژدهای چینی است. سان بوئناونتورا (۱۶۶۳:۷۶) کروکودیل دنیای زیرین را با شیطان یکی دانست و از آن برای ترساندن مؤمنانش استفاده کرد و آن را *مانونونگاب نا بووایا سا ایمپیرنو* (کروکودیل بلعنده دوزخ) نامید. در افسانه‌ای درباره ت改宗 معجزه‌آسای یک سانگلی (چینی) به کاتولیسیسم، گفته می‌شد که *بوآیانگ باتو* رود پاسیگ همان شیطانی است که توسط *سان نیکولاس* به سنگ تبدیل شده. این افسانه در فصل سوم کتاب *ال فیلیبوستریسمو* (۱۸۹۱) اثر خوسه ریزال آمده است.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:شخصیت‌های خیالی با نیروی ابرانسانی
رودریگز، ریزال

**رودریگِز**، با نام رسمی **شهرداری رودریگِز** () و هنوز به‌طور رایج با نام پیشین خود **مونتالبان** شناخته می‌شود، یک شهرداری در استان ریزال، فیلیپین است. بر اساس ، جمعیت آن  نفر است، که آن را پرجمعیت‌ترین شهرداری کشور می‌کند.

این شهر یکی از ثروتمندترین شهرداری‌های کشور است و در سال ۲۰۱۶ با درآمد  در رتبه سوم قرار داشت.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۸۷۱ (میلادی) در فیلیپین
رده:شهرداری‌های ریزال
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۷۱ (میلادی)
اسحاق هالوا

**اسحاق هالوا** (به عبری: ، ) (۲۷ آوریل ۱۹۴۰ – ۱۴ ژانویه ۲۰۲۵) خاخام‌باشی (خاخام ارشد) ترکیه بود. او پس از درگذشت داوید آسئو در سال ۲۰۰۲ به این مقام رسید و تا پایان عمر در این سمت باقی ماند. هالوا در استانبول زاده شد و در یشیوای پورات یوسف در اورشلیم به تحصیل پرداخت.

هالوا افزون بر مقام خاخام‌باشی، عضو شورای ریاست اتحادیه خاخام‌ها در کشورهای مسلمان بود و سال‌ها در دانشگاه مرمره و دانشگاه ساکاریا به تدریس زبان عبری و دین مشغول بود.

## زندگی‌نامه
### تحصیلات و آغاز کار
اسحاق هالوا در سال ۱۹۴۰ در استانبول زاده شد. او در مدرسه یهودی استانبول آموزش دید و سپس در یشیوای سفاردی پورات یوسف در اورشلیم تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۱ از آنجا فارغ‌التحصیل شد.

از سال ۱۹۶۳ تا ۲۰۰۱ در مدرسه یهودی استانبول تدریس کرد و همچنین زبان عبری و دین را در دانشگاه مرمره و دانشگاه ساکاریا آموزش داد.

### خاخام‌باشی ترکیه
هالوا به مدت هفت سال معاون داوید آسئو (۱۹۱۴–۲۰۰۲)، خاخام‌باشی وقت ترکیه بود و پس از درگذشت آسئو در سال ۲۰۰۲ به عنوان جانشین وی به مقام خاخام‌باشی رسید.

در جریان حملات تروریستی به کنیسه‌های استانبول در سال ۲۰۰۳ که در آن ۵۷ نفر کشته شدند، هالوا از جمله صدها زخمی این رویداد بود.

او عضو شورای ریاست اتحادیه خاخام‌ها در کشورهای مسلمان بود.

### درگذشت
اسحاق هالوا در ۱۴ ژانویه ۲۰۲۵ در استانبول در سن ۸۴ سالگی درگذشت.

## جستارهای وابسته
* تاریخ یهودیان در ترکیه
* خاخام‌باشی

## پیوند به بیرون
* فهرست خاخام‌باشی‌های امپراتوری عثمانی و جمهوری ترکیه در وبگاه Sephardic Studies and Culture

## منابع

* 
* 
* 

رده:زادگان ۱۹۴۰ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:مقاله‌های خرد اهالی ترکیه
رده:مقاله‌های دارای واژگان به زبان ترکی استانبولی
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
زرزورا

**زرزورا** ()، **زِرزورا** () شهر یا واحه‌ای افسانه‌ای است که در صحرای بزرگ آفریقا قرار دارد.

## شایعه
مدت‌ها شایعه بود که زرزورا در اعماق بیابان غرب نیل در مصر یا لیبی وجود داشته است. در نوشته‌هایی که به قرن سیزدهم بازمی‌گردند، نویسندگان از شهری سخن گفتند که «سفید چون کبوتر» بود و آن را «واحه پرندگان کوچک» می‌نامیدند. در *[[کتاب الکنوز]]*، گفته می‌شود زرزورا شهری در صحراست که سرشار از گنج است و پادشاهی در خواب در آن به سر می‌برد. این شهر توسط غول‌های سیاه‌پوستی نگهبانی می‌شود که مانع ورود و خروج هر کسی می‌شوند. با این حال، این ممکن است اشاره‌ای به مردم تِبو سیاه‌پوست باشد، کوچ‌نشینانی در چاد و لیبی که اجدادشان واحه‌های صحرا را غارت می‌کردند.

«نخستین اشاره اروپایی به زرزورا در گزارشی از سال ۱۸۳۵ توسط مصرشناس انگلیسی جان گاردنر ویلکینسون آمده که بر اساس گزارش یک عرب بود که گفته بود هنگام جستجو برای شتر گمشده‌اش این واحه را یافته است. «واحه‌ای به نام وادی زرزورا» که پنج روز در غرب مسیر رابط بین واحه‌های فرافره و واحات البحریه قرار داشت، «سرشار از درختان خرما، چشمه‌ها و برخی ویرانه‌های با قدمت نامعلوم» بود. هرچند داستان‌های مکان‌های مخفی بیابانی که توسط جستجوگران شتران گمشده یافت می‌شوند رایج بودند، گزارش ویلکینسون زمانی تقویت شد که کاوشگران بعدی تعدادی از واحه‌های پیش‌تر ناشناخته‌ای را که در کنار زرزورا در گزارش او نام برده شده بودند، یافتند. اما خود زرزورا را نیافتند.»

در دوران اخیر، کاوشگران اروپایی به جستجوی زرزورا در بیابان پرداختند اما هرگز موفق به یافتن آن نشدند. کاوشگران برجسته قرن بیستم، رالف آلگر بانگولد از بریتانیا و مجاری لاسلو آلماشی، از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۰ با کامیون‌های فورد مدل ای (۱۹۲۷–۱۹۳۱) به جستجوی زرزورا پرداختند. در سال ۱۹۳۲، پروازهای شناسایی گروه آلماشی–پاتریک کلایتون دو دره در گیلف کبیر را کشف کرد. در سال بعد، آلماشی سومین وادی «زرزورا» را یافت که در واقع واحه‌های بارانی در بیابان‌های دورافتاده بودند. از سوی دیگر، بانگولد زرزورا را افسانه‌ای می‌دانست که هرگز با کشف نمی‌توان آن را حل کرد.

## منابع

رده:شهرها و شهرک‌ها در اسطوره‌شناسی
رده:واحه‌های آفریقا
داوود آسئو

**داوود آسئو** (به ترکی: ؛ ۱۹۱۴ – ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۲) خاخام‌باشی (خاخام اعظم) جمهوری ترکیه از سال ۱۹۶۱ تا زمان درگذشتش در سال ۲۰۰۲ بود. او پس از موشه روزن خاخام اعظم رومانی، دومین خاخام اعظم با طولانی‌ترین دوره خدمت در اروپا به‌شمار می‌رفت و نزدیک به ۴۰ سال رهبری معنوی جامعه یهودیان ترکیه را بر عهده داشت.

آسئو جانشین خاخام اعظم رافائل سابان شد و در طول دوران خدمتش نماینده جامعه یهودی ترکیه در دیدارهای بسیاری با رهبران سیاسی بود. پس از درگذشت او، ایسحاق هالوا که هفت سال معاون وی بود، جانشین او شد.

## زندگی آغازین و آموزش
آسئو در استانبول زاده شد و در آنجا به مدرسه‌ای دینی در محله حاسکوی رفت. در سال ۱۹۲۸ بورسیه لوژ دوریان بنه بریت را دریافت کرد و برای تحصیل به مدرسه دینی یهودی (یشیوا) در جزیره رودس رفت و به مدت ۶ سال در آنجا به پژوهش پرداخت. او به زبان‌های عبری، فرانسوی، ایتالیایی، یونانی و لادینو تسلط یافت. لادینو زبانی برگرفته از اسپانیایی بود که بسیاری از یهودیان ترکیه بدان سخن می‌گفتند.

پس از پایان تحصیلات به استانبول بازگشت و دبیر زبان عبری در دبیرستان یهودی استانبول شد. از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۶ خدمت سربازی خود را به انجام رساند.

## فعالیت حرفه‌ای
در سال ۱۹۳۶ آسئو عضو بیت‌دین (دادگاه شرعی یهود) شد و سپس به سِمَت دبیر و نیز منشی خصوصی خاخام اعظم رافائل سابان در دادگاه خاخامی برگزیده شد. در سال ۱۹۵۵ آسئو هم‌بنیان‌گذار و مدیر آکادمی آموزش یهودی در حاسکوی شد.

آسئو در ۹ دسامبر ۱۹۶۱ به مقام خاخام‌باشی ترکیه رسید. او نماینده نزدیک به ۲۲٬۰۰۰ یهودی ترکیه بود که بیشترشان از تبار یهودیان سفاردی فراری از اسپانیا در سده پانزدهم میلادی بودند.

در سال ۱۳۶۵ شمسی (۱۹۸۶ میلادی) آسئو در مقام خاخام اعظم شاهد قتل‌عام کنیسه «نیوه شالوم» بود؛ حمله‌ای به بزرگ‌ترین کنیسه ترکیه که در آن ۲۲ نمازگزار کشته شدند.

آسئو دومین خاخام اعظم با طولانی‌ترین دوره خدمت در اروپا پس از موشه روزن خاخام اعظم رومانی بود.

## درگذشت
داوود آسئو در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۲ در سن ۸۸ سالگی در استانبول درگذشت. پیکر او در گورستان یهودی سفاردی اولوس در استانبول به خاک سپرده شد. پس از درگذشت او، ایسحاق هالوا که هفت سال معاون وی بود، جانشین او در مقام خاخام‌باشی شد.

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* فهرست خاخام‌باشی‌های امپراتوری عثمانی و جمهوری ترکیه

رده:زادگان ۱۹۱۴ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۲۰۰۲ (میلادی)
رده:یهودیان سفاردی سده ۲۰ (میلادی)
رده:مقاله‌های خرد اهالی ترکیه