هیولای رباتی

بندانگشتی|زمان=۸|تریلر فیلم
**هیولای رباتی** ()(همچنین با نام **هیولایی از مریخ** منتشر شده است) یک فیلم مستقل در ژانر علمی تخیلی ترسناک و سه‌بعدی محصول سال ۱۹۵۳ آمریکاست. این فیلم به تهیه‌کنندگی و کارگردانی فیل تاکر ساخته شده و بازیگرانی چون جرج نیدر، کلودیا بارت و جرج باروز در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. داستان فیلم دربارهٔ یک ربات بیگانه است که در مأموریتی برای نابودی زمین و بشریت، با محافظت از زنی که مأمور کشتنش بود، از دستورات ارباب خود، «راهنمای بزرگ»، سرپیچی می‌کند.

تولید فیلم تنها چهار روز به طول انجامید و فقط ۱۶٬۰۰۰ دلار هزینه داشت. تولید در ۲۳ مارس ۱۹۵۳ به پایان رسید. به دلیل محدودیت‌های بودجه ناچیز فیلم، تاکر ترجیح داد جرج باروز را استخدام کند که لباس گوریل شخصی خودش را داشت. فیلم تنها در چند مکان از جمله برانسون کانیون فیلم‌برداری شد. نسخه نهایی به صورت سه‌بعدی پولاریزه چاپ شد که بسیاری از منتقدان کیفیت آن را بسیار بالا دانستند و ۴٬۰۰۰ دلار دیگر به بودجه اضافه کرد. *هیولای رباتی* در حالی که حاوی قطعات متعددی از فیلم آرشیوی موجود در تولیدات دیگر بود، شباهت‌های داستانی قابل توجهی به فیلم *[[مهاجمانی از مریخ (فیلم ۱۹۵۳)|مهاجمانی از مریخ]]* داشت که یک ماه قبل توسط استودیوهای قرن بیستم توزیع شده بود.

این فیلم در ۲۴ ژوئن ۱۹۵۳ توسط آستور پیکچرز در ایالات متحده توزیع شد. فیلم نقدهای متفاوتی از منتقدان معاصر دریافت کرد و با فروش ۱ میلیون دلاری، یک موفقیت در گیشه بود. با این حال در دهه‌های بعد، *هیولای رباتی* اغلب به عنوان یکی از بدترین فیلم‌های تمام دوران یاد می‌شود که داستان و ارزش‌های تولید آن مورد انتقاد قرار گرفته است.

در دسامبر همان سال و پس از اکران فیلم، تاکر به دلیل عدم دریافت دستمزد برای کارش در فیلم، اقدام به خودکشی کرد. تاکر پس از آنکه کارآگاهان به یادداشت خودکشی او که قبلاً در یک روزنامه منتشر کرده بود پاسخ دادند، جان سالم به در برد. دلیل اینکه چرا به تاکر دستمزدی پرداخت نشده بود، همچنان نامشخص است.

## داستان
«رو-من افزونهٔ ایکس‌جی-۲» (Ro-Man Extension XJ-2) که فقط «رو-من» نامیده می‌شود (موجودی با بدنی شبیه به میمون انسان‌نما و کلاهخودی مجهز به آنتن که سرش را می‌پوشاند و جرقه‌های الکتریکی ساطع می‌کند)، تمام حیات انسانی روی زمین را با یک پرتوی مرگ کلسیناتور نابود کرده است تا از به چالش کشیدن نژادش توسط بشریت جلوگیری کند؛ به جز هشت انسان که در یک مرکز حفاظت‌شده زنده مانده‌اند. بازماندگان عبارتند از یک پروفسور که نامش هرگز ذکر نمی‌شود؛ همسرش؛ دو دخترشان، آلیس و کارلا؛ پسر کوچکشان، جانی؛ دستیار پروفسور، روی؛ و خلبانان فضایی، جیسون و مک‌کلود. هر دو خلبان با یک سفینه راکتی به سمت یک سکوی فضایی در مدار حرکت می‌کنند. هر هشت نفر نسبت به پرتوی مرگ رو-من مصونیت پیدا کرده‌اند، زیرا یک سرم آنتی‌بیوتیک تجربی را که توسط پروفسور برای درمان تمام بیماری‌ها ساخته شده بود، دریافت کرده‌اند.

رو-من باید نابودی تمام انسان‌ها را کامل کند، حتی اگر به معنای کشتن فیزیکی تک‌تک آن‌ها باشد، تا مأموریتش برای تسلط بر زمین به پایان برسد. پس از مذاکرات بی‌ثمر، رو-من سفینه جیسون و مک‌کلود و همچنین سکوی فضایی را نابود می‌کند. پروفسور از دستگاهی که برای تماس با خلبانان در نظر گرفته شده بود استفاده می‌کند تا با رو-من تماس بگیرد و از او التماس کند که آن‌ها را رها کند. رو-من در عوض تقاضا می‌کند که با آلیس به تنهایی صحبت کند. وقتی جانی برای پیدا کردن رو-من می‌رود، آلیس با روی برای یافتن او بیرون می‌روند. جانی با رو-من روبرو می‌شود و مصونیت خود را فاش می‌کند، که باعث می‌شود رو-من به فکر راهی برای مقابله با این مصونیت بیفتد.

آلیس و روی جانی را پیدا می‌کنند و به مرکز بازمی‌گردند. آن‌ها قصد خود را برای ازدواج اعلام می‌کنند. رو-من با «راهنمای بزرگ»، رهبر امپراتوری رو-من، تماس می‌گیرد تا نقشه خود را اعلام کند و به او گفته می‌شود که باید این هدف را قبل از پایان چرخش زمین کامل کند. مراسم ازدواج برگزار می‌شود. رو-من کارلا را در خارج از مرکز پیدا کرده و او را خفه می‌کند.

با این حال، مأموریت رو-من زمانی مختل می‌شود که او کششی غیرمنطقی به آلیس پیدا می‌کند و نمی‌تواند خود را راضی به حذف او کند. او از «بزرگ» می‌پرسد که آیا می‌تواند یک انسان را نگه دارد، اما «بزرگ» تقاضا می‌کند که او مأموریت را ادامه دهد. رو-من آلیس و روی را پیدا کرده و روی را از صخره به پایین پرتاب می‌کند. او به آلیس توضیح می‌دهد که منبع انرژی او در غارش نهفته است. بلافاصله پس از این، «راهنمای بزرگ» با او تماس می‌گیرد و از او به خاطر فکر نگه داشتن دختر عصبانی شده و او را متهم به داشتن اراده آزاد برخلاف قوانین رو-من می‌کند. او به رو-من آخرین فرصت را برای نابودی دختر می‌دهد که رو-من نمی‌پذیرد. جانی حواس او را پرت می‌کند و به خانواده اجازه می‌دهد آلیس را نجات دهند. جانی و رو-من هر دو ناگهان توسط «بزرگ» با یک انفجار کلسیناتور کشته می‌شوند. «بزرگ» نسل‌کشی را با اشعه‌های کیهانی Q-Ray ادامه می‌دهد که باعث ظهور دایناسورها می‌شود و سیاره زمین را از جهان هستی محو می‌کند.

اما جانی زنده است؛ او تازه از یک رؤیای ناشی از تب و ضربه مغزی بیدار شده است. تا به اینجا، تمام اتفاقات فقط کابوس او بوده است. خواهران، مادر و دو دانشمندی که خانواده هنگام پیک‌نیک در برانسون کانیون با آن‌ها آشنا شده بودند، از پیدا کردن او خوشحال می‌شوند. جانی و خانواده‌اش دانشمندان را برای شام به خانه دعوت می‌کنند.

ناگهان، «راهنمای بزرگ» با دست‌هایی که به شکلی تهدیدآمیز بلند شده، از غار خود مستقیماً به سمت تماشاگران خارج می‌شود.

## بازیگران
* جرج نیدر در نقش روی
* کلودیا بارت در نقش آلیس
* سلنا رویل در نقش مادر
* جان میلانگ در نقش پروفسور
* گریگوری موفت در نقش جانی
* پاملا پاولسون در نقش کارلا
* جرج باروز در نقش رو-من/راهنمای بزرگ
** جان براون در نقش رو-من/راهنمای بزرگ (صداها)

## تولید
[بندانگشتی|۱۷۰ پیکسل|تبلیغ یک [سینما ماشین از سال ۱۹۵۳]]
تاکر، نویسنده و کارگردان ۲۵ ساله، «هیولای رباتی» را در چهار روز با بودجه تقریبی ۱۶٬۰۰۰ دلار ساخت، هرچند مجلات سینمایی آن زمان هزینه آن را ۵۰٬۰۰۰ دلار گزارش کردند. به جز چند صحنه در خانه‌ای در لس آنجلس و یک سایت ساختمانی در نزدیکی ورزشگاه داجر، بیشتر تصاویر در فضای باز در برانسون کانیون فیلم‌برداری شد که لوکیشن فیلم‌ها و مجموعه‌های تلویزیونی بی‌شماری بوده است. این فیلم همچنین شامل تصاویر آرشیوی از فیلم‌های «پرواز به مریخ» (۱۹۵۱) و «یک میلیون سال پیش از میلاد» (۱۹۴۰) بود. عنوان‌های کاری آن «هیولاهایی از ماه» و «هیولایی از مریخ» بود. فیلم‌برداری اصلی «هیولای رباتی» در ۲۳ مارس ۱۹۵۳ به پایان رسید.

بودجه بسیار کم فیلم اجازه تهیه لباس رباتی را که در ابتدا در نظر گرفته شده بود نمی‌داد، بنابراین تاکر دوستش جرج باروز را که یک لباس گوریل شخصی ساخته بود، برای بازی در نقش رو-من استخدام کرد؛ سپس تاکر یک کلاه ایمنی فضایی شبیه به کلاه‌های استفاده شده در سریال‌های ریپابلیک مانند «مردان راداری از ماه» به آن اضافه کرد.

«هیولای رباتی» از نظر داستانی شبیه به فیلم «مهاجمانی از مریخ» است که یک ماه قبل توسط استودیوهای قرن بیستم منتشر شده بود. هر دو فیلم دربارهٔ پسر جوانی هستند که با تهاجم بیگانگان مواجه شده و در حالی که برای نجات خانواده‌اش تلاش می‌کند، اسیر می‌شود. همان‌طور که بیگانه نابودی نهایی زمین را آغاز می‌کند، پسر بیدار می‌شود و می‌فهمد که همه این‌ها فقط یک رؤیا بوده است. کلودیا بارت در مصاحبه‌ای یادآور شد که فیلم‌نامه اصلی فیلم به عنوان یک واقعیت طراحی شده بود، اما تاکر کارگردان نظرش را تغییر داد و یک پایان غافلگیرکننده جدید فیلم‌برداری کرد که نشان می‌داد داستان فیلم رؤیای پسری بوده که در حال تعبیر شدن است.

در تیتراژ ابتدایی فیلم، به شرکت «محصولات شیمیایی ان.ای. فیشر» برای «دستگاه میلیارد حباب» اعتبار ویژه‌ای داده شده است؛ این دستگاه به عنوان بخشی از ابزار ارتباطی رو-من برای گزارش به مافوقش، «راهنمای بزرگ»، استفاده می‌شد.
پیش از نمایش فیلم در سینماها، فیلم کوتاهی به نام «گرد ستاره در چشمان تو» نمایش داده می‌شد که یک مونولوگ سه‌بعدی تک‌حلقه‌ای توسط کمدین و تقلیدکننده صدا، تراستین هاوارد بود که با نام هنری «اسلیک اسلاوین» فعالیت می‌کرد.

### انتخاب بازیگران
در حالی که جرج باروز از نظر فیزیکی نقش رو-من را ایفا می‌کرد، صدای این شخصیت توسط بازیگر کهنه‌کار رادیو، جان براون دوبله شد.

نقش اصلی مرد توسط جرج نیدر بازی شد؛ بازیگر قراردادی استودیوهای قرن بیستم و آرکی‌او پیکچرز که عمدتاً در نقش‌های فرعی بازی کرده بود. «هیولای رباتی» اولین نقش اصلی او بود و دو سال پس از اکران آن، او برای فیلم «چهار تفنگ به سوی مرز» برنده جایزه گلدن گلوب بهترین ستاره نوظهور سال - بازیگر مرد شد. او پس از آن با یونیورسال پیکچرز قرارداد امضا کرد.

سلنا رویل یکی از بازیگران قدیمی مترو گلدوین میر بود که از سال ۱۹۴۱ فعالیت سینمایی مستمری داشت، اما دوران حرفه‌ای او در سال ۱۹۵۱ به دلیل متهم شدن به همدردی با کمونیسم پایان یافت. او از حضور در برابر کمیته فعالیت‌های ضدآمریکایی مجلس خودداری کرد و در نهایت نام خود را پاک کرد. با این حال، تا آن زمان آسیب به شهرت او وارد شده بود؛ او تنها در دو فیلم دیگر بازی کرد که «هیولای رباتی» ماقبل آخر آن‌ها بود.

کلودیا بارت نقش آلیس را برخلاف توصیه مدیر برنامه‌هایش پذیرفت. او دربارهٔ نقش خود چنین گفت: 

### سه‌بعدی
«هیولای رباتی» به صورت سه‌بعدی پولاریزه دو نواری فیلم‌برداری و اکران شد. عکاسی استریوسکوپیک در این فیلم توسط بسیاری از منتقدان دارای کیفیت بالا در نظر گرفته می‌شود، به ویژه برای گروهی که تجربه کمی با تجهیزات دوربین جدید داشتند. آل زیمبالیست تهیه‌کننده بعدها به نیویورک تایمز گفت که فیلم‌برداری سه‌بعدی (که مستلزم استفاده از دوربین دیگری بود) ۴٬۵۱۰ دلار به بودجه اضافه کرد.

### جلوه‌های ویژه
جلوه‌های ویژه «هیولای رباتی» شامل تصاویر آرشیوی از فیلم‌های «یک میلیون سال پیش از میلاد» (۱۹۴۰)، «قاره گمشده» (۱۹۵۱) و «پرواز به مریخ» (۱۹۵۱)؛ حضور کوتاهی از سفینه فضایی فیلم «موشک اکس-ام» (۱۹۵۰)؛ و یک نقاشی مات از ویرانه‌های شهر نیویورک از فیلم «زنان اسیر» (۱۹۵۲) است.

### موسیقی فیلم
موسیقی فیلم «هیولای رباتی» توسط المر برنستاین ساخته شد که در همان سال موسیقی «زنان گربه‌ای ماه» را نیز برای آل زیمبالیست ساخته بود. برنستاین یادآور شد که در آن زمان به دلیل گرایش‌های سیاسی چپ‌گرای خود در «لیست خاکستری» قرار داشت و فقط فیلم‌های درجه پایین به او پیشنهاد می‌شد، اما او از چالش کمک به چنین فیلم کم‌بودجه‌ای لذت می‌برد. ویات اوردانگ بیان کرد که برنستاین موسیقی فیلم را با یک ارکستر هشت نفره اجرا کرد و کپیتال رکوردز برای تولید آلبوم آن ابراز علاقه کرد.

## انتشار
«هیولای رباتی» توسط آستور پیکچرز در ۲۴ ژوئن ۱۹۵۳ با مدت زمان ۶۲ دقیقه منتشر شد. این فیلم در اکران اولیه خود ۱ میلیون دلار فروش داشت که بیش از ۶۰ برابر سرمایه‌گذاری اولیه آن بود.

## بازخورد
### معاصر
نقد نشریه ورایتی در دسامبر ۱۹۵۲ اشاره کرد: «با قضاوت بر اساس نوآوری، به عنوان ویترینی برای فرایند ترو-استریو، «هیولای رباتی» با توجه به بودجه بسیار محدود (۵۰٬۰۰۰ دلار) و برنامه‌ای که فیلم در آن ساخته شده، به طرز شگفت‌آوری خوب عمل کرده است».

در ژوئن ۱۹۵۳، لس آنجلس تایمز آن را «یک فیلم آشفته و دیوانه‌وار… که حتی کودکان هم ممکن است از آن خسته شوند» نامید. نشریه «هریسون ریپورتس» در ماه بعد آن را «ضعیف‌ترین فیلم سه‌بعدی ساخته شده تاکنون» خواند و افزود: «داستان کاملاً غیرمنطقی است و هیولاهای فرضی از سیاره‌ای دیگر خنده‌دار هستند. حتی بازیگری هم در برخی مواقع مضحک است».

در دسامبر ۱۹۵۳، لس آنجلس تایمز گزارش داد که سینماداران این فیلم را به عنوان یکی از «بزرگ‌ترین شکست‌های هنری سال» در نظر می‌گیرند.

## میراث
این فیلم در وبگاه بازبینی جمعی راتن تومیتوز، بر اساس ۱۴ نقد، امتیاز تأیید ۳۶٪ را با میانگین نمره ۴٫۱۵ از ۱۰ در اختیار دارد.
این اثر اغلب به عنوان یکی از بدترین فیلم‌های ساخته شده تاکنون در نظر گرفته می‌شود. لئونارد ملتین، مورخ سینما، در کتاب راهنمای فیلم سال ۲۰۰۹ خود نوشت: «[هیولای رباتی] یکی از اسطوره‌های واقعی هالیوود است — به شکلی شرم‌آور و خنده‌دار، افتضاح است [...] فقط به آن دستگاه حباب‌ساز با آنتن تلویزیون نگاه کنید.»

## عواقب
در دسامبر ۱۹۵۳ گزارش شد که تاکر در هتل نیکرباکر هالیوود اقدام به خودکشی کرده است. او تنها به این دلیل نجات یافت که نامه خودکشی نوشته و آن را به یک روزنامه فرستاده بود و آن‌ها نیز یک خبرنگار و چند کارآگاه را به هتل فرستادند. او در حالی پیدا شد که در جیبش مجوزی از بخش روان‌پزشکی یک بیمارستان کهنه‌سربازان داشت. تاکر در آن نامه گفته بود که دستمزدی برای «هیولای رباتی» دریافت نکرده و نتوانسته شغلی پیدا کند. تاکر نوشت: «وقتی شغلی به من داده نشد — حتی به عنوان یک راهنمای سینما — در نهایت فهمیدم که آینده من در صنعت فیلم سیاه است.» مشخص شد که تاکر و تهیه‌کننده با هم مشاجره کرده بودند و به سینماداران دستور داده شده بود که به تاکر اجازه ندهند فیلم را ببیند، مگر اینکه بلیط بخرد.

بیل وارن در کتاب «مراقب آسمان‌ها باشید!» که تاریخچه جامعی از فیلم‌های علمی تخیلی آمریکایی دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ است، ادعا کرد که تلاش برای خودکشی تاکر به دلیل افسردگی و اختلاف با توزیع‌کننده فیلم بوده است که ظاهراً از پرداخت درصد قراردادی تاکر از سود فیلم خودداری کرده بود.

اد وود در کتاب زندگی‌نامه‌ای خود با نام «رقابت موش‌وار هالیوود»، با تحقیر به تاکر اشاره می‌کند و مدعی است که تلاش برای خودکشی او در واقع یک نمایش تبلیغاتی برای جلب توجه به پروژه‌های شکست‌خورده فیلمش بوده و او در طول سال‌ها چندین بار چنین تلاش‌هایی کرده است.

## در فرهنگ عامه
* شخصیت رو-من در فیلم سال ۲۰۰۳ لونی تونز: بازگشت به مبارزه دیده می‌شود.
* در انیمیشن سال ۲۰۱۰ ابر ذهن، شخصیت مینیون (با صدای دیوید کراس) شبیه به رو-من است که بدنی شبیه گوریل و سری شفاف با یک ماهی در آن دارد.
* موجود SCP-2006 از بنیاد اس‌سی‌پی ترجیح می‌دهد به شکل رو-من ظاهر شود.
* استیون کینگ در کتاب خاطرات خود با عنوان درباره نویسندگی می‌نویسد که «هیولای رباتی» اولین چیزی بود که در تلویزیون دید.

### تئاتر علمی رمزآلود ۳۰۰۰
«هیولای رباتی» در اپیزود ۱۰۷ سریال تئاتر علمی رمزآلود ۳۰۰۰ نمایش داده شد که در ۲۳ دسامبر ۱۹۸۹ در کمدی سنترال برای اولین بار پخش شد. این اپیزود همچنین شامل دو فیلم کوتاه از کماندو کودی، قسمت‌های ۴ و ۵ از «مردان راداری از ماه» بود. کوین مورفی از بازیگران این سریال، از موارد زیادی در فیلم شکایت می‌کند، اما به ویژه از نحوه برخورد با شخصیت اصلی زن انتقاد کرده و می‌گوید: «دانشمند باهوشی که با دیدن دوست‌پسراش به یک ابله گریان تبدیل می‌شود... این زن مدام توسط پدرش، دوست‌پسراش و در نهایت رو-من حمل می‌شود.»

مانند بیشتر اپیزودهای فصل اول این سریال، اپیزود «هیولای رباتی» شهرت چندانی ندارد. جیم وورل، نویسنده مجله پیست، این فیلم را در رتبه ۱۸۳ در بین اپیزودهای دوازده فصل اول سریال قرار داد. با وجود شهرت بد فیلم، وورل آن را «یک سرگرمی کاملاً بی‌ضرر» می‌نامد، حتی اگر هیولا «ترکیبی از تنبلی و بودجه کم» بوده باشد. وورل معتقد است بدترین بخش‌های این اپیزود، دو فیلم کوتاه کماندو کودی است که پیش از فیلم اصلی پخش می‌شوند. با این حال، کریس مورگان نویسنده دیگر، «هیولای رباتی» را به عنوان یکی از ده فیلم بد نمایش داده شده در این سریال فهرست کرد و رو-من را دومین هیولای بد در فیلم‌های نمایش داده شده رتبه‌بندی کرد؛ با این حال، علی‌رغم طراحی رو-من — «او یک ربات است، اما شبیه گوریل به نظر می‌رسد... با یک کلاه غواصی قدیمی که آنتن‌هایی به آن وصل شده» — مورگان او را «یکی از نمادین‌ترین هیولاهای فیلم‌های بد» و «تنها چیز سرگرم‌کننده در یک فیلم بسیار خسته‌کننده» می‌نامد.

نسخه این سریال از فیلم به عنوان بخشی از مجموعه دی‌وی‌دی «تئاتر علمی رمزآلود ۳۰۰۰، جلد ۱۹» گنجانده شد که در ۹ نوامبر ۲۰۱۰ توسط شوت! فکتوری منتشر گردید. ویژگی‌های خاص این مجموعه شامل مصاحبه با فیلم‌ساز لری بلامایر درباره «هیولای رباتی» و تریلر سینمایی فیلم است. اپیزودهای دیگر این مجموعه شامل عروس هیولا (#۴۲۳)، عروسک شیطان (#۸۱۸) و ماهی شیطان (#۹۱۱) هستند.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:آثار موسیقی المر برنستاین
رده:حملات بیگانگان در فیلم‌ها
رده:فیلم‌ها درباره کابوس
رده:فیلم‌های ۱۹۵۳ (میلادی)
رده:فیلم‌های آمریکایی دهه ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های انگلیسی‌زبان دهه ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های پادآرمان‌شهری آمریکایی
رده:فیلم‌های ترسناک ۱۹۵۳ (میلادی)
رده:فیلم‌های ترسناک تخیلی آمریکایی
رده:فیلم‌های ترسناک تخیلی دهه ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های سودجویی آمریکایی
رده:فیلم‌های سه‌بعدی ۱۹۵۳ (میلادی)
رده:فیلم‌های سه‌بعدی آمریکایی
رده:فیلم‌های سیاه‌وسفید آمریکایی
رده:فیلم‌های فیلم‌برداری‌شده در لس آنجلس
رده:فیلم‌های مستقل آمریکایی
رده:فیلم‌های هیولایی آمریکایی
رده:فیلم‌های هیولایی دهه ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:مقاله‌های دارای ویدئو