لوئیس فرانسیس هارتمن

**لوئیس فرانسیس هارتمن** ، پدر هارتمن در ۱۷ ژانویه ۱۹۰۱ در نیویورک از مادری نیمه ایرلندی-نیمه آلمانی به نام ژوزفین گرنان و پدری آلمانی-سوئیسی که او نیز لویی نام داشت، متولد شد و در سال ۱۹۲۲ به فرقه پدران نجات‌بخش پیوست. او از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۸ در مدرسه علمیه مونت سنت آلفونسوس در اسوپوس، نیویورک، تحصیل کرد. او در سال ۱۹۳۲ در مؤسسه کتاب مقدس پاپی در رم، دارای مجوز در رشته کتاب مقدس و در سال ۱۹۳۶ در رشته زبان‌های شرقی بود.
او از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۴ و از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۸، زمانی که به هیئت علمی دانشگاه کاتولیک پیوست، استاد کتاب مقدس در مدرسه علمیه رستگاری در اسوپوس بود.

پدر هارتمن در سفرهای باستان‌شناسی به سرزمین مقدس رفته بود و در سال‌های ۱۹۵۹–۱۹۶۰ استاد سالانهٔ مدارس آمریکایی تحقیقات شرقی در جرو سالم بود.

او «فرهنگنامهٔ دایره‌المعارفی کتاب مقدس» را که توسط انتشارات مک‌گراو-هیل در سال ۱۹۶۳ منتشر شد، ویرایش کرد و از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۶ ویراستار «دایرةالمعارف جدید کاتولیک» بود. در زمان مرگش، او مشغول کار بر روی ترجمه و تفسیر جدیدی از کتاب دانیال برای مجلهٔ «دو روز» بود.

او به عنوان خزانه‌دار موقت آکادمی ادیان آمریکا خدمت کرده بود. پاپ پل ششم اخیراً به پاس خدمات برجسته‌اش به کلیسا، مدال پرو اکلسیا و پونتیفیس را به او اعطا کرد.

او استاد زبان‌های سامی و رئیس سابق دپارتمان دانشگاه کاتولیک آمریکا بود.
از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۸، پدر هارتمن رئیس هیئت ویراستاران ترجمه جدید کتاب مقدس کاتولیک به زبان انگلیسی بود. علاوه بر انگلیسی، او «در زبان‌های یونانی، لاتین، آلمانی، فرانسوی، ایتالیایی، اسپانیایی، هلندی، سومری، اکدی، اوگاریتی، عبری باستان، آرامی، سریانی و عبری مدرن نیز کاملاً احساس راحتی می‌کرد.»۴

## آثار
تلاش‌های ویراستاری او منجر به بزرگترین دستاورد او - انتشار کتاب مقدس جدید آمریکایی بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۰ - شد، اگرچه او زنده نماند تا انتشار نهایی آن را چند هفته پس از مرگش ببیند.

هارتمن در مورد نفرت یهودیان و سامری‌ها در فرهنگنامه دایره‌المعارف کتاب مقدس می‌نویسد: احساس بدخواهی بین این دو گروه احتمالاً به قبل از جدایی پادشاهی اسرائیل شمالی (پادشاهی سامریه) و پادشاهی اسرائیل جنوبی (پادشاهی یهودا)  برمی‌گردد. حتی در آن زمان نیز بین قبایل یعقوب وحدت وجود نداشت. پس از جدایی پادشاهی یهودا و سامریه در قرن نهم، پادشاه عمری از پادشاهی شمالی،  تپه سامریه را از شمر (Shemer ) خرید (اول پادشاهان ۱۶:۲۴). او در آنجا شهر سامریه باستان را ساخت که پایتخت او شد.

این شهر از نظر دفاعی قوی بود و دره‌ای را که جاده اصلی بین اورشلیم و جلیل از آن می‌گذشت، کنترل می‌کرد. در سال ۷۲۲ پیش از میلاد، این شهر به دست امپراتوری آشوری نو افتاد و به مقر استان آشوری  استان سامریه تبدیل شد. در حالی که بسیاری از ساکنان شهر و مناطق اطراف سامریه به اسارت برده شدند، برخی از کشاورزان و برخی دیگر باقی ماندند. آنها با مهاجران جدید از بین‌النهرین و سوریه ازدواج کردند.

اگرچه سامری‌ها مورد نفرت یهودیان قرار گرفتند، هارتمن می‌گوید که آنها احتمالاً به اندازه یهودیانی که بعداً از تبعید بابل بازگشتند، خون خالص یهودی داشتند.

وقتی کوروش به یهودیان اجازه بازگشت از تبعید بابل را داد، سامری‌ها آماده استقبال از بازگشت آنها بودند. با این حال، تبعیدیان، سامری‌ها را به عنوان مرتد تحقیر می‌کردند. وقتی سامری‌ها می‌خواستند در بازسازی معبد اورشلیم شرکت کنند، کمک آنها رد شد. این مطلب را در کتاب عزرا، فصل چهارم خواهید یافت.

با این طرد شدن، خصومت و مخالفت سیاسی نیز آغاز شد. سامری‌ها سعی کردند با حاکمان پارسی خود، یهودیان را تضعیف کنند و بازسازی اورشلیم و معبد آن را کند کنند. نحمیا به ما می‌گوید (نحمیا ۱۳:۲۸-۲۹) که نوهٔ کاهن اعظم، الیاشیب، با دختر سنبلات هورونیتی، فرماندار استان سامریه، ازدواج کرده بود.

نحمیا به دلیل بی‌حرمتی به مقام کاهنی با ازدواج با زنی غیریهودی، الیاشیب را از اورشلیم بیرون راند - اگرچه سنبلات پرستندهٔ یهوه بود. به گفته‌ی مورخ یوسفوس، سنبلات سپس معبدی در کوه گریزیم ساخت که دامادش نوهٔ الیاشیب می‌توانست در آن فعالیت کند. ظاهراً این زمانی است که جدایی کامل بین یهودیان و سامریان رخ داد.

به گفته جان ال.مکنزی در فرهنگ کتاب مقدس، سامری‌ها بعداً در جنگ‌های مکابیان با سلوکیان متحد شدند و در سال ۱۰۸ قبل از میلاد، یهودیان معبد سامری را ویران کردند و آن سرزمین را غارت کردند. تقریباً همزمان با تولد عیسی، گروهی از سامری‌ها با پراکنده کردن استخوان‌های مردگان در محراب، به معبد اورشلیم بی‌حرمتی کردند.

## جستارهای وابسته
* اسارت آشوری

## پانویس

رده:درگذشتگان ۱۹۷۰ (میلادی)