آنتونیو خوزه سگورو

**آنتونیو خوزه مارتینس سگورو** (متولد ۱۱ مارس ۱۹۶۲) سیاستمدار پرتغالی از حزب سوسیالیست است که پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۶ پرتغال، رئیس‌جمهور منتخب پرتغال است. سگورو پیش از این از سال ۲۰۱۱ تا سپتامبر ۲۰۱۴ به عنوان دبیرکل حزب سوسیالیست خدمت کرده بود و در این مدت رهبر اپوزیسیون در پارلمان پرتغال نیز بود.

## اوایل زندگی و تحصیلات
سگورو در ۱۱ مارس ۱۹۶۲ در پناماکور، سومین و کوچک‌ترین پسر دومینگوس سانچس سگورو (۱۹۲۶–۲۰۱۷) و ماریا دو سو مارتینز (۱۹۲۷–۲۰۱۱) متولد شد. خانواده او عمدتاً از کارگران روستایی از منطقه بیرا بایشا تشکیل شده بودند؛ پدر سگورو، دومینگوس، یک دکه روزنامه فروشی داشت. او در سنین بسیار پایین وارد سیاست شد و در جوانی عضو حزب سوسیالیست پرتغال شد. او در دوره اول برنامه سازماندهی و مدیریت کسب و کار در مؤسسه دانشگاه لیسبون - شرکت کرد، اما فارغ‌التحصیل نشد. سگورو دارای مدرک روابط بین‌الملل است که بعداً توسط دانشگاه خودمختار لیسبون اعطا شد.

## شغل
### فعالیت‌های اولیه، وزیر و نماینده پارلمان اروپا
سگورو از سنین بسیار پایین درگیر فعالیت‌های سیاسی شد و همیشه با حزب سوسیالیست در ارتباط بود. او به‌طور متوالی دبیرکل جوانان سوسیالیست، رئیس شورای ملی جوانان و رئیس انجمن جوانان جوامع اروپایی بود. او برای اولین بار در سال ۱۹۹۱ به پارلمان پرتغال انتخاب شد. در سال ۱۹۹۵، حزب سوسیالیست در انتخابات پارلمانی پیروز شد و آنتونیو گوترش، رهبر حزب، را برای تشکیل دولت برگزید. سگورو در ابتدا وزیر امور جوانان و از سال ۱۹۹۷، دستیار وزیر امور نخست‌وزیر بود. او همچنین نقش هماهنگ‌کننده کمیته دائمی حزب سوسیالیست پرتغال و رئیس مجلس شهرداری پناماکور را ایفا کرد. در سال ۱۹۹۹، سگورو به عنوان عضو پارلمان اروپا انتخاب شد و دومین نفر در فهرستی بود که توسط رئیس‌جمهور سابق ماریو سوارس رهبری می‌شد.

سگورو بین ژوئیه ۱۹۹۹ و ژوئیه ۲۰۰۱ به عنوان نماینده پارلمان اروپا خدمت کرد و عضو مؤثر کمیته امور قانون اساسی بود (در این سمت‌ها او یکی از نویسندگان گزارش پیمان نیس و آینده اتحادیه اروپا بود) و همچنین جانشین کمیسیون اشتغال و امور اجتماعی بود. او همچنین رئیس هیئت نمایندگی روابط با آمریکای مرکزی و مکزیک، نایب رئیس گروه سوسیالیست در پارلمان اروپا و رئیس هیئت نمایندگی سوسیالیست‌های پرتغال بود

سگورو در سال ۲۰۰۱ از سمت خود به عنوان نماینده پارلمان اروپا استعفا داد تا به عنوان وزیر در کابینه نخست‌وزیر، دوباره تحت نظر آنتونیو گوترش، خدمت کند. در سال ۲۰۰۲، او به مجلس جمهوری بازگشت و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ به عنوان رهبر پارلمان سوسیالیست خدمت کرد. او همچنین به عنوان عضو دبیرخانه ملی حزب سوسیالیست منصوب شد. او پس از انتخاب شدن در انتخابات محلی ۲۰۰۱، این سمت‌ها را با عضویت در مجلس شهرداری گوویا به دست آورد.

پس از استعفای فرو رودریگز از دبیرکلی حزب سوسیالیست در سال ۲۰۰۴، سگورو به عنوان کاندیدای بالقوه برای انتخابات رهبری در نظر گرفته شد، اما خورخه کوئلیو او را متقاعد کرد که نامزد نشود زیرا «زمان او نیست». او در چندین مقطع با رهبری خوزه سوکراتس مخالفت کرد و با زیر پا گذاشتن نظم حزبی، به قانون مالی حزب رأی منفی داد، با افزایش مالیات بر مصرف مخالفت کرد و از همه‌پرسی در مورد پیمان لیسبون دفاع کرد.

### دبیرکل حزب سوسیالیست
پس از آنکه نخست‌وزیر خوزه سوکراتس در شب انتخابات ۵ ژوئن ۲۰۱۱ از سمت دبیرکلی حزب سوسیالیست استعفا داد، در حالی که انتخابات عمومی را با اختلافی بیش از حد انتظار باخته بود، سگورو در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۱ با کسب ۶۸ درصد آرا در مقابل رقیب خود، فرانسیسکو آسیس که ۳۲ درصد آرا را به دست آورده بود، به عنوان رهبر حزب انتخاب شد.

سگورو به عنوان دبیرکل، تصمیم گرفت در بودجه دولتی سال ۲۰۱۲ که توسط دولت پاسوس کوئلیو پیشنهاد شده بود، رأی ممتنع بدهد و تصمیم خود را «امتناع خشونت‌آمیز اما سازنده» خواند، تصمیمی که در نهایت انتقاداتی را از درون حزب سوسیالیست برانگیخت. تحت رهبری سگورو، حزب سوسیالیست توانست در انتخابات محلی ۲۰۱۳ به یکی از بهترین نتایج خود دست یابد و در انتخابات پارلمان اروپا در پرتغال در سال ۲۰۱۴ با فرانسیسکو آسیس به عنوان نامزد اصلی، هرچند با اختلاف کم، پیروز شود. نتایج انتخابات ۲۰۱۴ ضعیف و ناکافی تلقی شد و همین امر شهردار لیسبون، آنتونیو کوستا، را بر آن داشت تا سگورو را به چالش بکشد و برای رهبری حزب نامزد شود.

در اولین انتخابات مقدماتی که برای هواداران حزب آزاد بود، کاستا با اختلاف زیادی سگورو را شکست داد. سگورو همان روز از رهبری استعفا داد و کاستا را به عنوان دبیرکل باقی گذاشت. سگورو سپس بازنشسته شد و به زندگی خصوصی خود پرداخت. پس از دفاع موفقیت‌آمیز از پایان‌نامه کارشناسی ارشد خود، تدریس در گروه روابط بین‌الملل دانشگاه خودمختار لیسبون را آغاز کرد.

### مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری ۲۰۲۶
نوشتار اصلی: انتخابات ریاست جمهوری پرتغال ۲۰۲۶

در اکتبر ۲۰۲۴، پدرو نونو سانتوس، رهبر وقت حزب سوسیالیست، از سگورو به عنوان کاندیدای بالقوه ریاست جمهوری از حزب سوسیالیست در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۶ نام برد. در نوامبر ۲۰۲۴، پس از آنکه سگورو از سال ۲۰۱۴ عمدتاً از کانون توجه دور بود، در مصاحبه‌ای با CNN پرتغال، زمانی که به عنوان مفسر سیاسی در این کانال شروع به کار کرد، اظهار داشت که علاقه‌مند به نامزدی برای ریاست جمهوری است. سگورو سپس خود را به عنوان کاندیدای اصلی حزب در مخالفت با افرادی مانند ماریو سنتنو ، آنتونیو ویتورینو و آگوستو سانتوس سیلوا معرفی کرد. او همچنین جنبش UPortugal را با هدف ترویج مشارکت بیشتر شهروندان و مبارزه با اطلاعات نادرست تأسیس کرد. در ژوئن ۲۰۲۵، او اعلام کرد که برای ریاست جمهوری نامزد می‌شود و اظهار داشت که «کشور به تغییر و امید به زندگی بهتر نیاز دارد» و نامزدی خود را به عنوان جایگزینی مترقی برای سایر نامزدهای محافظه‌کار، مانند لوئیس مارکز مندس و هنریکه گوویا ای ملو، تعریف کرد.

سگورو مبارزات انتخاباتی خود را در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۵ در کالداس دا راینها، با حضور شخصیت‌های اصلی حزب سوسیالیست مانند فرانسیسکو آسیس، آلبرتو مارتینز، ماریا د بلم روزیرا، ژائو سوارس و آلوارو بلزا آغاز کرد و گفت که پس از ترک سیاست در زمانی که می‌توانست حزب را دچار تفرقه کند، اکنون با هدف متحد کردن کشور بازگشته است. در هفته‌های آینده، سگورو حمایت اکثر اعضای حزب سوسیالیست را به دست آورد و حمایت بیش از نیمی از روسای فدراسیون حزب و بیش از ۱۰۰ شهردار فعلی را دریافت کرد. با وجود این، خوزه لوئیس کارنیرو، رهبر حزب سوسیالیست، گفت که این حزب تنها پس از انتخابات محلی ۱۲ اکتبر رسماً از هر یک از نامزدهای ریاست جمهوری حمایت خواهد کرد.

سگورو در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۵ حمایت رسمی حزب سوسیالیست را دریافت کرد، و پیشنهاد حمایت از او توسط خوزه لوئیس کارنیرو، دبیرکل، و کارلوس سزار، رئیس حزب، نوشته شده بود. سگورو دانشمند ماریا دو کارمو فونسکا را به عنوان رئیس کمپین ملی خود، نماینده مجلس پائولو لوپز سیلوا را به عنوان مدیر کمپین خود، و وزیر سابق گیلرمه د اولیویرا مارتینز را به عنوان رئیس کمپین منطقه لیسبون انتخاب کرد. سگورو نامزدی خود را در ۱۵ دسامبر ۲۰۲۵ با تحویل ۱۰۰۰۰ امضا به دادگاه قانون اساسی رسمی کرد.

در دور اول انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۶ در ۱۸ ژانویه، هیچ نامزدی اکثریت آرا را به دست نیاورد؛ سگورو اکثریت نسبی ۳۱٪ را به دست آورد و آندره ونتورا (رهبر حزب پوپولیست راست‌گرای چگا) با ۲۳٫۵٪ در جایگاه دوم قرار گرفت. دو نامزد با بیشترین رأی در دور دوم در ۸ فوریه با یکدیگر روبرو شدند. این تنها دومین باری بود که یک انتخابات مستقیم ریاست جمهوری پرتغال در دور اول رأی‌گیری برنده نداشت، مانند انتخابات ۱۹۸۶. سگورو در سخنرانی پیروزی خود در دور اول، در مرکز فرهنگی و کنگره کالداس دا راینها، با صدایی گرفته، بر ماهیت غیرحزبی مبارزات انتخاباتی خود تأکید کرد و از همه «دموکرات‌ها، مترقی‌ها و انسان‌گرایان» دعوت کرد تا در دور دوم از او حمایت کنند تا «افراط‌گرایی و کسانی را که نفرت و تفرقه را در میان پرتغالی‌ها می‌پراکنند، شکست دهد» و از رقیب خود فاصله بگیرد. در شب انتخابات و روز بعد، سگورو حمایت چندین چهره مهم از احزاب سیاسی راست میانه تا راست‌گرای PSD , IL و CDS-PP را دریافت کرد.

سگورو در دور دوم با اختلاف زیادی آندره ونتورا را با ۶۶٫۸ درصد آرا شکست داد و به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. او پس از کسب بیش از ۳٫۴۸ میلیون رأی، رکورد بیشترین تعداد آرای ریخته شده به صندوق‌ها را در انتخابات ریاست جمهوری از آن خود کرد. او در سخنرانی پیروزی خود قول داد که اوضاع به همین منوال باقی نخواهد ماند و او رئیس‌جمهور «همه، همه، همه پرتغالی‌ها» خواهد بود.

## منابع

رده:زادگان ۱۹۶۲ (میلادی)
رده:سیاستمداران سده ۲۰ (میلادی) اهل پرتغال
رده:سیاستمداران سده ۲۱ (میلادی) اهل پرتغال
رده:نامزدهای انتخابات ریاست‌جمهوری پرتغال
رده:وزیران دولت پرتغال
رده:افراد زنده
رده:نمایندگان پرتغال در پارلمان اروپا ۲۰۰۴–۱۹۹۹
رده:نمایندگان مجلس جمهوری (پرتغال)
رده:سیاستمداران حزب سوسیالیست (پرتغال)