کارگران مهاجر در بحرین

**کارگران مهاجر در بحرین،** کارگران خارجی را که برای کار به بحرین نقل مکان کرده‌اند، توصیف می‌کنند.

## تاریخچه
بحرین سال‌ها به عنوان یک مکان کلیدی در مسیرهای دریایی که هلال حاصلخیز را به هند متصل می‌کرد، عمل می‌کرد. همچنین این کشور مرکزی برای تجارت بین‌المللی مروارید و یک مرکز تجاری منطقه‌ای بود. سواحل آن توسط صنعتگران، بازرگانان، ملوانان و سربازانی از شبه جزیره عربستان، ایران، بین‌النهرین، هند و اخیراً اروپا مورد بازدید قرار گرفته است. در دهه ۱۹۳۰، به دلیل گسترش نفوذ بریتانیا و توسعه نفت، اوضاع شروع به تغییر کرد. تا سال ۱۹۴۱، نسبت مهاجران در جمعیت تقریباً به ۱۸٪ افزایش یافت. گسترش‌های گسترده‌ای در بخش تجارت، پالایشگاه نفت، ساخت ارتباطات و سایر تأسیسات و بهبود تدریجی در خدمات اداری و عمومی رخ داد. اولین داده‌های اشتغال در سال ۱۹۵۹ ظاهر می‌شود. حدود ۱۷٪ از جمعیت، یا حدود یک سوم نیروی کار، مهاجر بودند. در دهه ۱۹۶۰، نرخ افزایش به شدت افزایش یافت. یک کارخانه ذوب آلومینیوم به عنوان بخشی از رشد صنعتی اضافی ساخته شد. ارتباطات و تجارت، همچنین کارهای عمومی، مسکن و سایر خدمات، هر دو شاهد گسترش چشمگیری بودند. با این حال، در سال ۱۹۷۱، وضعیت با سال ۱۹۵۹ که مهاجران حدود ۱۸٪ از جمعیت و ۳۸٪ از نیروی کار را تشکیل می‌دادند، متفاوت بود. رشد تا سال ۱۹۷۱ کند ماند و تعداد مهاجران در جمعیت و نیروی کار بسیار کمتر از جاهای دیگر بود. بحرین پس از سال ۱۹۷۳ به دلیل افزایش قیمت نفت شاهد افزایش بود. افزایش قابل توجه هزینه‌های عمومی، دوره‌ای از رشد بی‌سابقه و توسعه ساختاری را رقم زد. تعداد کل مهاجران با احتساب همسران و افراد تحت تکفل، ۱۹۷٪ افزایش یافته است.

## نیروی کار خارجی
کارگران مهاجر عمدتاً از جنوب و جنوب شرقی آسیا، مصر و اردن می‌آیند. بخش اشتغال این کارگران در ساخت و ساز، تعمیر خودرو، مهمانداری و خدمات خانگی است. سازمان تنظیم مقررات بازار کار (LMRA) تخمین می‌زند که حدود ۷۰۰۰۰ کارگر مهاجر که در بحرین زندگی می‌کنند، فاقد مدارک قانونی هستند. اکثر آنها کارگران بنگلادشی هستند. اگرچه دولت ادعا می‌کند که قانون کار بخش خصوصی برای همه کارگران اعمال می‌شود، سازمان بین‌المللی کار (ILO) و سازمان‌های غیردولتی بین‌المللی خاطرنشان کردند که کارگران خارجی در محل کار با تبعیض مواجه هستند. در بسیاری از موارد، کارفرمایان گذرنامه‌های خود را نگه می‌داشتند، رفت و آمد را محدود می‌کردند، قراردادهای جایگزین می‌کردند یا دستمزدها را پرداخت نمی‌کردند. طبق قانون بیمه اجتماعی سال ۱۹۷۶، هم بحرینی‌ها و هم مهاجران واجد شرایط دریافت حقوق بازنشستگی بودند. با این حال، بعداً، این سیستم تغییر کرد به طوری که فقط شهروندان واجد شرایط دریافت حقوق بازنشستگی بودند و کارفرمایان بخش دولتی و خصوصی موظف شدند به کارگران مهاجر خود پاداش پایان خدمت بدهند. ترس از اخراج یا تلافی کارفرما مانع از شکایت بسیاری از کارگران مهاجر به مقامات شد. برخی از کارفرمایان نیز آنها را مورد آزار جسمی و جنسی قرار می‌دادند. انجمن حمایت از کارگران مهاجر (MWPS) گاهی زنانی را که عمدتاً کارگر خانگی بودند، می‌پذیرفت. در میان آنها حداقل یک زن بود که گزارش تجاوز به عنف داده بود. قربانیان به دنبال جبران خسارت قانونی نبودند زیرا نمی‌توانستند بدون شهادت در دادگاه گناه خود را ثابت کنند. اگرچه دولت گاهی قانون را اجرا می‌کرد، آزار جنسی همچنان یک مشکل گسترده برای زنان، به ویژه زنان مهاجر شاغل به عنوان کارگر خانگی و در سایر مشاغل خدماتی با آستانه پایین، باقی ماند. طبق گزارش وزارت امور خارجه ایالات متحده، شرایط کار به‌طور مثبتی تغییر کرده است. در طول ۱۵ سال گذشته، این کشور شیوه حمل و نقل کارگران به محل کار در کامیون‌های روباز را لغو کرده است. بحرین همچنین مجوز ویزای انعطاف‌پذیر را معرفی کرده است که به بسیاری از کارگران آزادی بیشتری برای کار داده است. یک مطالعه اخیر نشان داده است که شرایط مسکن مهاجران در سراسر بحرین فوق‌العاده ضعیف است. گزارش شده است که اغلب شلوغ، بی‌نظم و فاقد بهداشت هستند. با توجه به اینکه اقامتگاه‌های ثبت نشده، که عمدتاً کارگران بدون مدرک را در خود جای می‌دهند، اغلب فاقد نظارت هستند که منجر به شرایط حتی بدتر می‌شود.

## منابع

رده:اقتصاد بحرین
رده:کارگران مهاجر