فاحشه‌خانه‌های میدان نظامی

[بندانگشتی|300x300پیکسل|یک مرکز پزشکی در [مراکش در دهه ۱۹۲۰]]
**فاحشه‌خانه‌های میدان نظامی** (به اختصار **بی ام سی**) فاحشه‌خانه‌های سیاری بودند که در طول جنگ جهانی اول، جنگ جهانی دوم و جنگ اول هندوچین برای ارائه خدمات فحشا به سربازان فرانسوی که در مناطقی که وجود فاحشه‌خانه‌ها غیرمعمول بود، مانند خط مقدم یا پادگان‌های دورافتاده، می‌جنگیدند، مورد استفاده قرار می‌گرفتند. بی ام سی‌ها محرک‌های مهمی برای ایجاد مقررات فحشا در ارتش فرانسه بودند.

این فاحشه‌خانه‌های سیار، در برخی موارد، رسماً توسط ارتش سازماندهی می‌شدند. آنها شامل کامیون‌های تریلر بزرگی بودند که تا ده زن در آنها کار می‌کردند. اولین اشاره به این بی ام سی‌ها در جنگ جهانی اول بود و به ویژه در جنگ هندوچین و جنگ الجزایر به آنها اشاره شده است.

متعاقباً، تنها لژیون خارجی هنوز از آنها استفاده می‌کرد و آخرین مرکز فرماندهی نظامی در خاک فرانسه، در گویان، در سال ۱۹۹۵ تعطیل شد. مرکز فرماندهی نظامی در جیبوتی تا سال ۲۰۰۳ همچنان فعال بود.

## تاریخچه
گفته می‌شود که عادت «فاحشه‌خانه‌ها برای سربازان» در طول جنگ صلیبی سوم توسط فیلیپ دوم فرانسه آغاز شد. طبق روایت، او چنان از میزان لواط و تجاوزهای انجام شده توسط صلیبیون شوکه شده بود که ترتیب داد یک قایق پر از «دختران شادی» از فرانسه فرستاده شود. اولین بیمارستان ام سی احتمالاً در دوره کنترل نظامی الجزایر (۱۸۳۰–۱۸۷۰)، پس از فتح آن توسط ارتش فرانسه، ظاهر شدند. بی ام سی‌ها تا جنگ جهانی اول محدود به ارتش در آفریقا بودند.

سپس آنها به فرانسه رسیدند، جایی که واحدهای بومی از مستعمرات به آنجا رسیدند. فرماندهی نظامی به دلایل نژادپرستانه و طبقاتی نمی‌خواست سربازان بومی با زنان محلی رابطه جنسی داشته باشند، و همچنین برای جلوگیری از ابتلای سربازان به بیماری‌های مقاربتی مانند سفلیس که در آن زمان قابل درمان نبود (پنی‌سیلین فقط از سال ۱۹۴۴ در دسترس بود). با وجود این، چهار سال جنگ شاهد ابتلای ۴۰۰۰۰۰ مرد بود.

در ابتدا، هیچ نام رسمی به بی ام سی داده نشد. این مخفف برای اولین بار در دهه ۱۹۲۰ با تنظیم علائم در ارتش فرانسه ظاهر شد و از آن به بعد، بی ام سی در اسناد نظامی ذکر شدند.

مقامات نظامی به‌طور فعال برای نیروهای خود فاحشه فراهم می‌کردند. «انجمن صاحبان و صاحبان هتل‌های مبله فرانسه و مستعمرات» تقریباً نقش هماهنگ‌کننده رسمی را ایفا می‌کرد. این انجمن طبق قانون اول ژوئیه ۱۹۰۱، واقع در خیابان ۷۳ نازارت، پاریس، اداره می‌شد. فاحشه‌ها داوطلب بودند.

فاحشه خانه‌های نظامی در طول دوره بین دو جنگ جهانی افزایش یافتند، زیرا تقریباً هر شهری که دارای پادگان یا هنگ بود، یک بی ام سی داشت. در طول جنگ‌های استعماری، سازماندهی و حضور بی ام سی به ویژه در هندوچین و الجزایر ("جعبه شیرینی") به اطلاع عموم رسید و توسط ارتش تشویق می‌شد. در فرانسه، فاحشه خانه‌ها در سال ۱۹۴۶ توسط " لوی مارته ریچارد " ممنوع شدند. با این حال، در سال ۱۹۴۷، وزارت نیروهای مسلح اجازه استفاده مداوم از بی ام سی را برای واحدهای شمال آفریقا در حین استقرار در فرانسه متروپولیتن صادر کرد، روسپی‌های این بی ام سی از الجزایر می‌آمدند.

مراکز فرماندهی دریایی عموماً سیار و موقت بودند و باید آنها را از «مناطق رزرو شده» نزدیک به پادگان‌های دائمی، مانند بوسبیر د کازابلانکا، متمایز کرد. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (مارس ۲۰۲۰)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

ادبیات فرانسه بارها از «پارک بوفالو»، یک مرکز نگهداری گاومیش در سایگون، نام برده است. در جنگ هندوچین، فرانسوی‌ها از زنان قبیله اولد نایل از ارتفاعات الجزایر استفاده می‌کردند. این مراکز نگهداری گاومیش نقش مهمی در شیوع بیماری‌های مقاربتی داشتند و مسیری برای حمله هواداران زن ویت مین بودند. یک مرکز نگهداری گاومیش وسیع در سایگون وجود داشت که به عنوان «پارک گاومیش‌ها» شناخته می‌شد و در ژانویه ۱۹۵۴، یک مرکز نگهداری گاومیش حاوی فاحشه‌های ویتنامی و الجزایری به دین بین فو منتقل شد. در اینجا، فاحشه‌ها در طول محاصره به عنوان دستیار پرستاری برای پادگان فرانسوی‌ها مشغول به کار شدند، با این حال، پس از سقوط پادگان، ویت مین آنها را برای آموزش مجدد فرستاد.

## بسته شدن
آخرین پایگاه چتربازی خارجی در فرانسه، متعلق به لژیون خارجی دوم، هنگ چتربازی خارجی در کالوی، کورسیکا، در سال ۱۹۷۸ تعطیل شد. آخرین پایگاه چتربازی خارجی در خاک فرانسه، متعلق به لژیون در کورو، گویان فرانسه، در سال ۱۹۹۵، پس از شکایت یک دلال برزیلی به دلیل رقابت ناعادلانه، تعطیل شد. در خارج از سرزمین‌های فرانسه، لژیون خارجی تا سال ۲۰۰۳ همچنان یک پایگاه چتربازی در جمهوری جیبوتی داشت.

## در فیلم
* در فیلم *آر ای اس* (۱۹۷۳)، به کارگردانی ایو بواسه، دربارهٔ جنگ الجزایر، سکانسی ورود یک بی ام سی و استفاده از آن توسط سربازان را نشان می‌دهد.
* فیلم مستند استفان بنهامو در سال ۲۰۱۳، حاوی سکانس‌ها و توصیفات زیادی در مورد بی ام سی، به ویژه در هندوچین است.

## جستارهای وابسته
* انجمن تأسیسات آسایش ویژه - فاحشه خانه‌های ژاپنی، پس از جنگ جهانی دوم
* شاهزاده خانم غربی - روسپی‌ها در کره جنوبی، پس از جنگ جهانی دوم
* بوسبیر - یک محله اختصاصی روسپی‌خانه در کازابلانکا، که برای خدمت به سربازان استعماری فرانسه ساخته شده بود

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
* 

رده:تاریخ نظامی سده ۲۰ (میلادی) فرانسه
رده:تاریخ نظامی فرانسه در جنگ جهانی دوم
رده:تن‌فروشی در فرانسه
رده:روسپی‌خانه
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:مراکش فرانسه