بحران گرینلند

از سال ۲۰۲۵، دولت دوم دونالد ترامپ در ایالات متحده به دنبال ضمیمه کردن گرینلند – قلمرو خودمختار دانمارک که خود بخشی از اتحادیه اروپا است – بوده و این اقدام به یک بحران دیپلماتیک بین‌المللی مداوم منجر شده است. این بحران در اوایل سال ۲۰۲۶ شدت گرفت؛ زمانی که ترامپ صراحتاً استفاده از نیروی نظامی برای ضمیمه کردن گرینلند را رد نکرد و تهدید کرد که اگر دانمارک گرینلند را واگذار نکند، تعرفه ۲۵ درصدی بر همه کالاهای وارداتی از اتحادیه اروپا اعمال خواهد کرد. اظهارات ترامپ به سرعت به رویارویی آشکار با دانمارک و اتحادیه اروپا (با حمایت چندین عضو دیگر ناتو) منجر شد و نگرانی‌های قدیمی دربارهٔ وقوع جنگ تجاری میان آمریکا و اتحادیه اروپا را بار دیگر زنده کرد. در نهایت، در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۶، ترامپ در کنفرانس داووس موضع خود را تغییر داد و به‌طور رسمی تعهد داد که نه از نیروی نظامی و نه از تعرفه‌ها برای ضمیمه کردن گرینلند استفاده نخواهد کرد.

ترامپ در دوران ریاست‌جمهوری نخست خود نیز تلاش ناموفقی برای خرید گرینلند کرده بود. پس از انتخاب مجدد در سال ۲۰۲۴، در ژانویه ۲۰۲۶ گفت که ممکن است بین حفظ ناتو یا تصاحب گرینلند یکی را انتخاب کند و پس از دریافت نکردن جایزه صلح نوبل، دیگر احساس تعهد نمی‌کند که «صرفاً در مورد صلح فکر کند.». گزارش سرویس اطلاعاتی دفاع دانمارک برای اولین بار در تاریخ خود ایالات متحده را به عنوان تهدید بالقوه امنیت ملی ذکر کرد و مقامات دانمارکی نگرانی‌هایی در مورد گزارش‌هایی مطرح کردند که تولسی گبرد، مدیر اطلاعات ملی، مأمورانی برای جاسوسی در گرینلند فرستاده است.

نخست‌وزیران گرینلند و دانمارک هرگونه تصاحب توسط آمریکا را رد کردند و گفتند که در صورت حمله، از گرینلند دفاع خواهند کرد. هر دو عضو ناتو و اتحادیه اروپا موظف خواهند بود در صورت حمله به دانمارک کمک کنند. دانمارک و هشت متحد ناتو نیروهایی برای دفاع از این قلمرو مستقر کردند. در پاسخ، ترامپ تهدید به جنگ تجاری علیه اتحادیه اروپا کرد که منجر به تعلیق توافق تجاری پیشنهادی اتحادیه اروپا-آمریکا توسط سیاستمداران اروپایی شد و آن‌ها بررسی اعمال تحریم بر ایالات متحده را در نظر گرفتند.

تهدیدهای ترامپ منجر به اعتراضات گسترده در گرینلند و دانمارک شد. نظرسنجی یوگاو نشان داد که تنها ۸ درصد آمریکایی‌ها از حمله به گرینلند حمایت می‌کنند و ۷۳ درصد مخالف آن هستند. اقدامات ترامپ با مخالفت شدید در کنگره از سوی هر دو حزب عمده روبرو شد؛ مایک جانسون، سخنگوی جمهوری‌خواه مجلس نمایندگان، تهدیدهای ترامپ را «کاملاً نامناسب» توصیف کرد و یک هیئت دوحزبی کنگره به کپنهاگ سفر کرد تا از روابط دانمارک-آمریکا حمایت کند. این بحران یکی از بی‌ثبات‌ترین رویدادهای مربوط به یک رئیس‌جمهور آمریکا توصیف شد و باعث گردید که سن و توانایی ذهنی/جسمی ترامپ برای تصدی مقام ریاست‌جمهوری مورد بررسی شدید قرار بگیرد.

در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۶، ترامپ موضع خود را تغییر داد. ابتدا به صراحت اعلام کرد که از نیروی نظامی برای تصاحب گرینلند استفاده نخواهد کرد. سپس، پس از گفت‌وگو با مارک روته، دبیرکل ناتو، تهدید به اعمال تعرفه‌های سنگین بر کالاهای اتحادیه اروپا را هم پس گرفت. ترامپ این عقب‌نشینی را «چارچوب یک معامله آینده» توصیف کرد. اما گرینلند و دانمارک فوراً تأکید کردند که هیچ توافقی را که حاکمیت گرینلند یا دانمارک را تغییر دهد، نمی‌پذیرند. آنچه ترامپ به آن اشاره داشت، صرفاً تعهدات قدیمی و موجود در معاهده دفاعی ۱۹۵۱ آمریکا و دانمارک بود؛ معاهده‌ای که سال‌ها پیش اجازه حضور نظامی محدود آمریکا در گرینلند را داده بود.

## جستارهای وابسته
* جنگ‌های روغن‌ماهی
* دیپلماسی قایق‌های توپ‌دار
* استراتژی ناتو در شمالگان

## منابع

* 


رده:امپریالیسم آمریکا
رده:دانمارک در ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:دانمارک در ۲۰۲۶ (میلادی)
رده:دومین مناقشه‌های دولت ترامپ
رده:دونالد ترامپ
رده:روابط اتحادیه اروپا و ایالات متحده آمریکا
رده:روابط ایالات متحده آمریکا و دانمارک
رده:روابط بین‌الملل در ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:روابط بین‌الملل در ۲۰۲۶ (میلادی)
رده:سیاست شمالگان
رده:گرینلند در ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:گرینلند در ۲۰۲۶ (میلادی)
رده:مارکو روبیو
رده:مناقشات ۲۰۲۶ (میلادی) در ایالات متحده آمریکا
رده:ویکتور اربان