رویداد خودسوزی میدان تیان‌آن‌من در سال ۲۰۰۱

250px|بندانگشتی|«تمرین‌کنندگان فالون گونگ در آوریل ۱۹۹۹ در بیرون از مجموعه دولتی ژونگ‌نان‌های گرد هم آمدند تا خواستار پایان آزار و اذیت رسمی علیه تمرین‌کنندگان فالون گونگ شوند. اندکی بعد از آن، آزار و سرکوب سراسری این تمرین در سراسر کشور آغاز شد.»
**رویداد خودسوزی میدان تیان‌آن‌من در سال ۲۰۰۱** در میدان تیان‌آن‌من در مرکز پکن، در آستانهٔ سال نوی چینی در ۲۳ ژانویهٔ ۲۰۰۱ رخ داد. دربارهٔ این رویداد اختلاف‌نظرهای فراوانی وجود دارد؛ منابع دولتی چین اعلام کردند که پنج تن از اعضای فالون گونگ—یک جنبش مذهبی که در چینِ سرزمین اصلی ممنوع است—در این میدان خودسوزی کردند. منابع فالون گونگ دقت این روایت‌ها را به چالش کشیدند و ادعا کردند که آموزه‌های این جنبش صراحتاً خشونت یا خودکشی را ممنوع می‌کند. برخی روزنامه‌نگاران نیز مدعی شده‌اند که این خودسوزی‌ها صحنه‌سازی شده بوده است.

بر پایهٔ گزارش رسانه‌های دولتی چین، گروهی هفت‌نفره از استان هنان به پکن سفر کرده بودند و پنج نفر از آنان در میدان تیان‌آن‌من خودسوزی کردند. در مطبوعات چین، این رویداد به‌عنوان شاهدی بر «خطرات» فالون گونگ مطرح شد و برای مشروعیت‌بخشی به کارزار دولت علیه این گروه مورد استفاده قرار گرفت.

با این حال، روایت رسمی رویدادها به‌سرعت زیر ذره‌بین رفت. دو هفته پس از حادثهٔ خودسوزی، روزنامهٔ واشینگتن پست تحقیقی دربارهٔ هویت دو قربانیِ جان‌باخته منتشر کرد و به این نتیجه رسید که «هیچ‌کس هرگز آن‌ها را در حال تمرین فالون گونگ ندیده بود».

دیدبان حقوق بشر (HRW) نوشت که «این حادثه از دشوارترین موضوع‌ها برای گزارش‌دادنِ خبرنگاران در پکن در آن زمان بود»، زیرا اطلاعات مستقل در دسترس نبود. قربانیان خودسوزی فقط برای خبرنگاران رسانه‌های دولتی چین قابل دسترسی بودند؛ رسانه‌های بین‌المللی، و حتی اعضای خانوادهٔ قربانیان، از تماس با آنان منع شدند. در نتیجه، طیف گسترده‌ای از دیدگاه‌ها و تفسیرها دربارهٔ آنچه ممکن است رخ داده باشد شکل گرفت: این‌که رویداد ممکن است توسط دولت برای بدنام‌کردن فالون گونگ تدارک دیده شده باشد؛ یا یک اعتراض واقعی بوده باشد؛ یا این‌که خودسوزان «تمرین‌کنندگان تازه‌کار یا ناآشنا»ی فالون گونگ بوده‌اند؛ و دیدگاه‌های دیگر.

کارزار تبلیغات دولتی که پس از این رویداد به راه افتاد، همدلی عمومی با فالون گونگ را تضعیف کرد. مجلهٔ تایم اشاره کرد که بسیاری از چینی‌ها پیش‌تر معتقد بودند فالون گونگ تهدید جدی‌ای نیست و سرکوب دولت علیه آن بیش از حد بوده است؛ اما پس از خودسوزی، کارزار رسانه‌ای علیه این گروه به‌طور قابل‌توجهی گسترش یافت. پوسترها، جزوه‌ها و ویدئوهایی دربارهٔ آثار ادعاییِ زیان‌بارِ تمرین فالون گونگ تولید شد و کلاس‌های منظم ضد فالون گونگ در مدارس برنامه‌ریزی گردید. شبکهٔ CNN ابتکار تبلیغاتی دولت را با جنبش‌های سیاسی گذشته مانند جنگ کره و انقلاب فرهنگی چین مقایسه کرد.

بعدها، با تغییر افکار عمومی علیه این گروه، بنا بر منابع مختلف، مقام‌های چینی آغاز به مجاز دانستن «به‌کارگیری نظام‌مند خشونت» برای از میان بردن فالون گونگ کردند. در سال پس از این حادثه، سازمان فریدم هاوس گزارش داد که زندانی‌کردن، شکنجه و مرگ تمرین‌کنندگان فالون گونگ در بازداشت به‌طور چشمگیری افزایش یافته است.

## منابع
*  "Analysis and Insights about the "self-Immolation"". falsefire.com. New Tang Dynasty Television. Retrieved 12 December 2014.
* Spiegel, Mickey (2002). Dangerous Meditation: China's Campaign Against Falungong. Human Rights Watch. ISBN 1-56432-270-X.
* Smith, Chrandra D. (October 2004). "Chinese Persecution of Falun Gong" (PDF). Rutgers Journal of Law and Religion. Rutgers School of Law. Archived from the

رده:خودکشی در ۲۰۰۱ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۲۰۰۱ (میلادی)
رده:فالون‌گانگ
رده:سرکوب سیاسی در جمهوری خلق چین
رده:پروپاگاندا در جمهوری خلق چین
رده:درگذشتگان با خودکشی در جمهوری خلق چین
رده:میدان تیان‌آنمن