کارلو ماسیاچینی

بندانگشتی|کارلو ماسیاچینی
چپ|بندانگشتی|250x250پیکسل|«فامدیو»، ساختمان اصلی و ورودی گورستان یادبود میلان (۱۸۶۶)
**کارلو فرانچسکو ماسیاچینی** (  **ماکیاچینی** (به ایتالیایی: Maciacchini)  ۲ آوریل ۱۸۱۸ - درگذشته ۱۰ ژوئن ۱۸۹۹) معمار و مرمتگر ایتالیایی بود.  او که در نزدیکی وارزه متولد شد، در میلان تحصیل کرد و در آنجا برخی از مهمترین آثار خود، به ویژه گورستان یادبود (۱۸۶۶) را نیز خلق کرد. از دیگر آثار قابل توجه ماکیاچینی، مرمت کلیساهای تاریخی در چندین شهر شمال ایتالیا است.

ماسیاچینی در کنار کامیلو بویتو ، لوکا بلترامی و لوئیجی بروگی ، یکی از نمایندگان برجسته دوره التقاطی معماری میلان است که گاهی اوقات با عنوان «التقاط میلانی» (تقریباً ۱۸۶۰-۱۹۲۰) از آن یاد می‌شود. 

## زندگینامه
بندانگشتی|230x230پیکسل|نمای سانتا ماریا دل کارمین ، میلان (1880)
ماچیاکینی در سال ۱۸۱۸ در *ایندونو اولونا*، واقع در استان *وارزه* در منطقهٔ *لومباردی*، در خانواده‌ای کشاورز به دنیا آمد. از همان کودکی، استعداد چشمگیری در *حکاکی چوب* از خود نشان داد و به‌عنوان شاگرد در کارگاه‌های نجاری محلی مشغول به کار شد. این مهارت اولیه، پایه‌ای شد برای مسیر هنری و معماری او.

در سن ۲۰ سالگی، ماچیاکینی به *میلان* مهاجرت کرد تا در *آکادمی بررا* به تحصیل هنر بپردازد. او در نهایت در رشتهٔ معماری فارغ‌التحصیل شد، در حالی که هم‌زمان به‌عنوان *حکاک* و *تزئین‌گر* در میان طبقهٔ ممتاز میلان شهرت یافت. نخستین اثر مهم او در مقام معمار، طراحی و ساخت *کلیسای سنت اسپیریدون* در شهر *تریسته* برای جامعهٔ ارتدکس صرب بود—اثری که تلفیقی از سبک‌های تاریخی و تزئینات دقیق را به نمایش گذاشت.

چند سال بعد، ماچیاکینی طرح خود را برای ساخت *گورستان یادمانی میلان* ارائه داد و توسط مقامات شهری برای اجرای این پروژه انتخاب شد. این گورستان، که در سال ۱۸۶۶ تکمیل شد، به‌عنوان برجسته‌ترین دستاورد معماری او شناخته می‌شود. طراحی آن، با ترکیب سبک *نئو-قرون‌وسطایی*، تزئینات سنگی، و ساختارهای نمادین، نه‌تنها فضایی برای تدفین، بلکه مکانی برای بزرگداشت میراث فرهنگی و هنری ایتالیا فراهم آورد.

پس از آن، ماسیاچینی روی تعدادی طرح دیگر (عمدتاً مرمت بناهای مذهبی فرسوده) در میلان و دیگر مناطق شمال ایتالیا، از جمله چندین شهر در لومباردی ، ونتو و فریولی-ونیزیا جولیا، کار کرد. او همچنین به طور پراکنده به مجسمه‌سازی و کنده‌کاری بازمی‌گشت؛ به عنوان مثال، او سرستون‌های قرنتی کلیسای بودیو و همچنین منبرهای کلیسای سن ویتوره در وارسه را طراحی کرد. 

با وجود دستاوردهای برجستهٔ *جوزپه ماچیاکینی* در معماری یادمانی، او درگیر یکی از شکست‌های پرآوازهٔ حرفه‌اش نیز شد: طراحی گنبد *کلیسای جامع پاویا*. این گنبد در سال ۱۸۸۵ تکمیل شد، اما در همان سال بخشی از آن فرو ریخت. در پی این حادثه، کلیسا به‌مدت بیش از هفت سال بسته ماند، زیرا قطعاتی از سنگ مرمر به‌طور دوره‌ای از گنبد ترک‌خورده سقوط می‌کردند و خطر جانی برای بازدیدکنندگان داشتند.

اگرچه گنبد هنوز پابرجاست، نگهداری آن بسیار دشوار و پرهزینه است، چرا که طراحی اولیهٔ آن دارای نقص‌های ساختاری بود. این شکست، در کنار موفقیت‌هایی چون *گورستان یادمانی میلان*، چهره‌ای چندوجهی از ماچیاکینی به‌دست می‌دهد—معماری که در مرز میان نوآوری و ریسک حرکت می‌کرد، گاه با شکوهی ماندگار، و گاه با هزینه‌ای سنگین.

جوزپه ماچیاکینی در سال ۱۸۹۹ در شهر *وارزه* درگذشت و در *گورستان یادمانی میلان*، همان اثری که خود طراحی کرده بود، به خاک سپرده شد—پایانی نمادین برای زندگی معماری که مرگ را نیز در قالبی هنری و شهری معنا کرده بود. برای بزرگداشت سهم او در معماری میلان، یکی از میدان‌های بزرگ شهر نام‌گذاری شده است. این میدان، که امروزه نقطه‌ای مهم در شبکهٔ حمل‌ونقل شهری و زندگی روزمرهٔ میلان به‌شمار می‌رود، همچون نشانه‌ای زنده از میراث ماچیاکینی در کالبد شهر باقی مانده است.

## سبک
چپ|بندانگشتی|نمادهای هندسی در نمای سانتا ماریا در استرادا (مونزا)
به‌ویژه در بازسازی بناهای قدیمی، ماچیانچی سبک شخصی و مورد تحسینی ایجاد کرد که هم علمی و هم متنوع بود. او ابتدا سعی می‌کرد ساختار اصلی ساختمان‌هایی را که بازسازی می‌کرد با بررسی هرگونه مستندات موجود شناسایی کند تا آن‌ها را تا حد امکان وفادارانه بازسازی کند؛ اما زمانی که مستندات دقیق در دسترس نبود، با خلاقیت طراحی را تکمیل می‌کرد و ویژگی‌هایی از سایر ساختمان‌های همان دوره تاریخی و سبک معماری را در آن وارد می‌کرد.

یکی از مضامین تکرارشونده در سبک ماسیاکینی، استفاده گسترده از الگوهای متراکم از اشکال و نمادهای هندسی در تزئین نماها، پنجره‌های گل رز و سایر عناصر معماری است. اشاره شده است که ماسیاکینی، با وجود کار بر روی بناهای مذهبی، استفاده بسیار کمی از نمادهای مسیحی داشته است: به عنوان مثال، کلیساهای کوچک در فامدیو (ساختمان اصلی گورستان یادبود) هیچ نماد صلیبی را در طرح اولیه ماسیاکینی شامل نمی‌کردند. از سوی دیگر، ستاره‌های داوود ، پنج‌پر ، سواستیکا (رو به چپ)، سه‌گوش و سایر نمادهای غیرمسیحی در بسیاری از نماها و معماری‌های ماسیاکینی یافت می‌شوند.  این تمایل به نمادهای "بت‌پرستانه" (احتمالاً رمزآلود ) باعث ایجاد نظریه‌هایی شده است که ادعا می‌کنند ماسیاکینی وابسته به نوعی سازمان مخفی مانند یک انجمن فراماسونری بوده است.

## آثار قابل توجه

* سان اسپیریدیونه (تریسته، ۱۸۵۹)
* گورستان یادبود میلان (میلان، ۱۸۶۶)
* نمای کلی سانتا ماریا این استرادا (مونزا، ۱۸۷۰)
* نمای کلی سان سیمپلیسیانو (میلان، ۱۸۷۰)
* نمای کلی سان مارکو (میلان، ۱۸۷۱)
* نمای کلی سانتا ماریا دل کارمین (میلان، ۱۸۸۰)
* نمای کلی کلیسای جامع وُگِرا (وُگِرا، ۱۸۸۱)
* بازسازی و گنبد سانتا ماریا آسونتا (سونچینو، ۱۸۸۳–۱۸۸۸)
* گنبد کلیسای جامع پاویا (پاویا، ۱۸۸۵)
* نمای کلی سانتا ماریا دی پیازا (بوستو آرسیتزیو، ۱۸۸۶–۱۸۸۹)

## گالری

## منابع
رده:درگذشتگان ۱۸۹۹ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۱۸ (میلادی)
رده:معماران ایتالیایی سده ۱۹ (میلادی)
رده:معماران اهل میلان
رده:تاریخ میلان