مئاریست

**مئاریست** () واژه‌ای فرانسوی است که تقریباً به معنای «سواره‌نظام شترسوار» است. این کلمه بیشتر به عنوان نامی برای واحدهای نظامی به کار می‌رود.

## سپاه شترسوار فرانسه
### خاستگاه‌ها
فرانسه در سال ۱۹۰۲، به عنوان بخشی از «ارتش آفریقا»، گروهانی از «واحدهای شترسوار مئاریست» را در صحرای بزرگ آفریقا ایجاد کرد. این واحدها جایگزین واحدهای منظم اسپاهی‌های الجزایری و تیرایورهایی شدند که پیش‌تر برای گشت‌زنی در مرزهای بیابانی استفاده می‌شدند. واحدهای تازه‌تاسیس مئاریست در ابتدا عمدتاً از قبیله عشایری «الشعانبه» سربازگیری می‌شدند و توسط افسران «اداره امور بومیان» فرانسه فرماندهی می‌شدند. هر گروهان از مئاریست‌ها شامل ۶ افسر، ۳۶ درجه‌دار و سرباز فرانسوی و ۳۰۰ سرباز الشعانبه بود. پایگاه‌های آن‌ها در تبلباله، اَدرار، ورقله، فورت پولینیاک (إلیزی امروزی) و تمنراست قرار داشت.

### تاریخچه
گروهان‌های مئاریست با بهره‌گیری از پیوندهای قبیله‌ای محلی، در کنار تحرک بالا و تاکتیک‌های منعطف، ابزاری مؤثر برای برقراری نظم در بیابان فراهم کردند. متعاقباً سپاه شترسوار مشابهی برای پوشش جنوب صحرا ایجاد شد که از آفریقای غربی فرانسه فعالیت می‌کرد و زیرمجموعه «ارتش مستعمراتی» مجزا قرار می‌گرفت. از دهه ۱۹۳۰ به بعد، مئاریست‌ها بخشی از «گروهان‌های صحرایی» (Compagnies Sahariennes) را تشکیل دادند که شامل واحدهای موتوریزه فرانسوی و (از سال ۱۹۴۰) واحدهای لژیون خارجی فرانسه نیز می‌شد. در پی برقراری تحت‌الحمایگی فرانسه بر سوریه در سال ۱۹۲۰، سه گروهان مئاریست در آن کشور به عنوان بخشی از «ارتش مشرق» فرانسه سازماندهی شدند.

در طول جنگ جهانی دوم، گروهان‌های مئاریست که در قالب «گروه‌های عشایری» سازماندهی شده بودند، علیه نیروهای محور در فزان و جنوب تونس وارد عمل شدند. در پایان جنگ، گروهان‌های صحرایی نقش خود را به عنوان پلیس بیابان از سر گرفتند. آن‌ها در قالب دسته‌های گسترده ۵۰ تا ۶۰ نفره تحت فرماندهی افسران فرانسوی فعالیت می‌کردند و به اجرای قوانین محلی، ارائه برخی کمک‌های پزشکی اولیه، بازرسی چاه‌ها و گزارش وضعیت مراتع در مناطق حاصلخیز واحه‌ای می‌پرداختند. 

صحرا در طول جنگ استقلال الجزایر (۱۹۵۴–۱۹۶۲) نسبتاً آرام باقی ماند، اما یک مورد در ۱۷ اکتبر ۱۹۵۷ رخ داد که در آن ۶۰ مئاریست از گروهان شترسوار ادرار در نزدیکی تیمیمون شورش کردند و هشت افسر و درجه‌دار فرانسوی خود را کشتند. این مئاریست‌ها با پیوستن به عناصری از ارتش آزادی‌بخش میهنی الجزایر، متعاقباً برای یک کاروان نفتی فرانسه کمین کردند. سپس هنگ سوم چتربازان مستعمراتی، تحت فرماندهی سرهنگ بیژار، برای نابودی شورشیان در درگیری‌های بین نوامبر و دسامبر ۱۹۵۷ به صحرا اعزام شد.

در مراحل پایانی جنگ الجزایر، جوخه‌های مئاریست در بخش‌های جنوبی (صحرایی) «خط مستحکم موریس» در امتداد مرز تونس گشت‌زنی می‌کردند. در چندین مورد، ارتش آزادی‌بخش میهنی تلاش کرد با تغییر چهره واحدهای تکاور خود به شکل مئاریست‌ها، از این خط عبور کند.    واحدهای شترسوار تا پایان حکومت فرانسه در سال ۱۹۶۲ در خدمت باقی ماندند. مئاریست‌هایی که از بومیان محلی استخدام شده بودند (که در آن تاریخ تعدادشان حدود ۱۶۲ نفر در هر گروهان یا «گوم» بود) منحل شدند، در حالی که پرسنل فرانسوی (۱۶ نفر در هر گروهان) به واحدهای دیگر منتقل شدند.

### پس از استقلال
ارتش مدرن الجزایر تا دوازده گروهان از نیروهای بیابانی را در صحرا حفظ کرده است، اما این‌ها واحدهای مکانیزه هستند. یک سپاه کوچک شترسوار با پرسنل طوارق که از مئاریست‌های دوران فرانسه الگوبرداری شده بود، در حدود سال ۱۹۸۰ منحل شد. در سال ۱۹۹۶، دولت مالی یک سپاه شترسوار متشکل از شش گروهان را برای عملیات گشت‌زنی و پلیسی در امتداد مرز صحرایی خود مجدداً تأسیس کرد. با این حال، قیام طوارق در سال ۲۰۱۲ و ناآرامی‌های متعاقب آن، منجر به خسارات گسترده و فرار از خدمت در میان مئاریست‌ها شد. تا سال ۲۰۱۳، تنها ۳۶۸ مئاریست در خدمت باقی مانده بودند و آینده این سپاه در هاله ای از ابهام بود. موریتانی یک واحد مئاریست را دست‌کم برای اهداف تشریفاتی حفظ کرده است.

### یونیفرم
گروهان‌های مئاریست کت‌های گشاد (گندوره) به رنگ سفید برای سربازان عرب یا آبی برای سربازان طوارق، همراه با عمامه، روبند و شلوارهای گشاد سیاه (سروال) می‌پوشیدند. دو شال قرمز بسته می‌شد؛ یکی به دور کمر و دیگری به صورت ضربدری روی سینه، زیر تجهیزات چرمی قهوه‌ای-قرمز با طرح سنتی صحرایی. یک لباس صحرایی خاکی‌رنگ با برش مشابه نیز پوشیده می‌شد. پرسنل فرانسوی کلاه‌های نظامی (کپی) آبی روشن بر سر می‌گذاشتند. تمام رده‌ها معمولاً هنگام سوارکاری پابرهنه بودند تا به بخش حساس بالایی بدن شترهایشان آسیب نرسانند. زین و سایر تجهیزات چرمی دارای طراحی محلی و اغلب با تزئینات ظریف بودند.

## سپاه شترسوار ایتالیا
سواره‌نظام شترسوار ایتالیایی در رم، ۱۹۲۶ سپاه‌های شترسوار استخدام‌شده از بومیان، موسوم به مئاریستی (Meharisti)، توسط «سپاه سلطنتی نیروهای مستعمراتی» در قلمروهای شمال آفریقای ایتالیا یعنی برقه و تریپولیتانیا در دوران استعمار نگهداری می‌شدند. «زاپتیه مئاریست» ایتالیا عمدتاً به عنوان ژاندارمری بیابانی خدمت می‌کردند. آن‌ها مانند همتایان فرانسوی و اسپانیایی خود، از قبایل بومی بیابان استخدام می‌شدند و نسخه‌های اصلاح‌شده‌ای از لباس‌های قبیله‌ای را به تن می‌کردند.

## سپاه شترسوار اسپانیا
سپاه‌های شترسوار استخدام‌شده از بومیان توسط ارتش اسپانیا در قلمرو شمال آفریقای خود، یعنی صحرای اسپانیا، نگهداری می‌شدند. «تروپاس نوماداس» اسپانیا عمدتاً به عنوان ژاندارمری بیابانی خدمت می‌کردند. آن‌ها مانند همتایان فرانسوی خود از قبایل بومی بیابان استخدام می‌شدند و نسخه‌های اصلاح‌شده‌ای از لباس‌های قبیله‌ای را می‌پوشیدند.

## جستارهای وابسته
* امپراتوری استعماری فرانسه
* سیتروئن مهاری

## منابع

رده:آفریقای غربی فرانسه