دانته لیویو بیانکو

**دانته لیویو بیانکو** () (۱۹ مه ۱۹۰۹–۱۲ ژوئیه ۱۹۵۳) به عنوان یک وکیل مدنی ایتالیایی فوق‌العاده توانمند ، در میان متخصصان حقوقی به شهرت اولیه دست یافت و سپس به عنوان یک رهبر پارتیزانی در زمان جنگ به شهرت بیشتری دست یافت. او دو بار مدال نقره شجاعت نظامی را دریافت کرد. او از جنگ جان سالم به در برد، اما با این وجود در سن نسبتاً جوانی به دلیل یک حادثه کوهنوردی درگذشت.

## زندگی
### خاستگاه سالو ‌های اولیه
دانته لیویو مارسل آنجلو نیکین رابرت آندره بیانکو در کن، در ساحل جنوبی فرانسه، در فاصله کمی از غرب نیس، متولد شد. او اولین فرزند از سه فرزند ثبت شده والدینش بود، اما در سال ۱۹۱۴ خواهرش لیدیا در نوزادی بر اثر خفگی با لوبیا درگذشت، به طوری که از سال ۱۹۱۴ تا تولد برادرش آلبرتو در سال ۱۹۱۷ (۱۹۱۷–۱۹۹۷) او تنها فرزند والدینش بود. کن در دهه‌های پایانی قرن نوزدهم، عمدتاً به دلیل رونق گردشگری اروپا که ناشی از صنعتی شدن و افزایش هزینه‌های تفریحی در نتیجه آن بود، به سرعت از نظر وسعت و ثروت رشد کرده بود. جواکینو بیانکو (۱۸۵۹–۱۹۱۸)، پدرش، از پایگاه خانوادگی خود در والدیری، شهری کوچک در کوهستان‌های حاشیه غربی پیمونت، به کن نقل مکان کرده بود. جواکینو بیانکو مانند بسیاری از اعضای خانواده‌اش در حرفه خیاطی مهارت داشت و با مهارت‌های خیاطی و همچنین ذوق کارآفرینی قابل توجهی به کن رسید، که او را قادر ساخت تا به یکی از اعضای برجسته جامعه تجاری شهر و مالک چندین فروشگاه خرده‌فروشی تبدیل شود. مادر لیویو، پروسپرا «رینا» سارتوره (۱۸۸۵–۱۹۶۹)، به خاطر شجاعتی که در بزرگ کردن پسرانش پس از بیوه شدن در سال ۱۹۱۸ نشان داد، مورد تحسین مردم قرار گرفت. از نظر مادی با کمک تعدادی از اقوام حامی در ایتالیا تأمین شده بود. دو دهه قبل، جواکینو بیانکو ترتیب ساخت یک ویلای بزرگ در شهر زادگاهش، والدیری، را داده بود که رینا سارتوره اکنون به همراه پسرانش به آنجا نقل مکان کرده بود و لیویو بیانکو نیمه دوم دوران کودکی خود را در آنجا گذراند و در مدرسه ابتدایی تحصیل کرد. این قرارداد اقامت شبانه‌روزی خیلی زود جای خود را به قراردادی داد که شامل زندگی در دوران مدرسه با خانوادهٔ جووانی کارانتا می‌شد، کسی که از دوستان پدرش بود و در سال ۱۹۰۸ با دومنیکا سارتوره، خواهر مادر لیویو، ازدواج کرده بود. وقتی زمان رفتن به مدرسه متوسطه فرا رسید، او را به یک مدرسه شبانه‌روزی در کونئو فرستادند؛ بنابراین، پسران کارانتا که در همان مدرسهٔ لیویو بیانکو درس می‌خواندند، پسرعموهای درجهٔ یک برادران بیانکو بودند.

### پس از جنگ جهانی دوم
جنگ رسماً با تسلیم آلمان در کازرتا در پایان آوریل ۱۹۴۵ پایان یافت، در آن زمان واحدهای نظامی باقی‌مانده آلمان در شمال برای چند هفته از مهمات و سایر تدارکات خود محروم شده بودند. کمی دورتر در جنوب، در رم، سیاستمداری در کمیته آزادی ملی (که قبلاً مخفی بود) از زمان آزادسازی رم در ژوئن ۱۹۴۴ روی آینده پس از جنگ ایتالیا کار می‌کرد. لیویو بیانکو هرگز اشتیاق زیادی برای مشارکت سیاسی نشان نداده بود، اما شهرت او در دوران جنگ منجر به درخواست رفقای حزب اقدام از او برای پذیرش کرسی به عنوان نامزد حزب در شورای ملی شد، یک مجلس قانونگذاری موقت که تا زمان برگزاری انتخابات وجود داشت: این اتفاق در ژوئن ۱۹۴۶ رخ داد. او موافقت کرد که در شورای ملی خدمت کند، اما پس از سال ۱۹۴۶ حرفه سیاسی را دنبال نکرد و در عوض، در تورین، به عنوان یکی از وکلای ارشد مدنی در ایتالیا، به بازسازی حرفه خود پرداخت. با این حال، او همچنان چهره‌ای مردمی بود و مشتاق بود آرمان‌گرایی‌ای را که به عنوان یک رهبر مقاومت ضدفاشیستی در دهه ۱۹۴۰ (و اغلب منتقد تحولات سیاست ملی در دهه ۱۹۵۰) به او الهام بخشیده بود، حفظ و به اشتراک بگذارد.

## درگذشت
دانته لیویو بیانکو، کوهنورد پرشوری که از سنین کم به این حرفه علاقه داشت، در ۱۲ ژوئیه ۱۹۵۳ در یک حادثه کوهنوردی هنگام صعود به قله «سیما دی سنت روبر» از دره گسو در «آلپ دریایی»، در جنوب غربی کونئو و در سمت ایتالیایی مرز فرانسه و ایتالیا، کشته شد. 

## منابع

رده:اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
رده:اهالی کن (فرانسه)
رده:اهالی کونئو
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه تورین
رده:درگذشتگان ۱۹۵۳ (میلادی)
رده:درگذشتگان کوهنوردی
رده:زادگان ۱۹۰۹ (میلادی)
رده:ضدفاشیست‌های اهل ایتالیا
رده:کوهنوردان اهل ایتالیا
رده:مرگ‌های ورزشی در ایتالیا
رده:وکیلان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا