هرشل وودرو ویلیامز

**هرشل وودرو ویلیامز** (به انگلیسی: ؛ ۲ اکتبر ۱۹۲۳ – ۲۹ ژوئن ۲۰۲۲) افسر وارانت نیروی ذخیره سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا و نماینده خدمات کهنه‌سربازان وزارت امور کهنه‌سربازان ایالات متحده آمریکا بود که نشان افتخار، بالاترین نشان دلاوری نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا را به پاس دلیری فراتر از وظیفه در نبرد ایوو جیما در جنگ جهانی دوم دریافت کرد. ویلیامز آخرین دریافت‌کننده زنده نشان افتخار از جنگ جهانی دوم بود.

ویلیامز که کوچک‌ترین فرزند از یازده فرزند خانواده بود در روستای کوایت دل در ایالت ویرجینیای غربی در خانواده‌ای دامدار به دنیا آمد. او پس از نامیدن به نام پزشکی که پس از تولدش به مزرعه آنها آمده بود، بزرگ شد و در جوانی به کارهای گوناگونی از جمله رانندگی کامیون و تاکسی پرداخت. پس از تغییر مقررات قد در سپاه تفنگداران دریایی در سال ۱۹۴۳ توانست به خدمت درآید و در نبرد ایوو جیما با بهره‌گیری از شعله‌افکن به تنهایی چندین سنگر بتنی دشمن را نابود کرد.

ویلیامز پس از جنگ به مدت ۳۳ سال در وزارت امور کهنه‌سربازان خدمت کرد و تا پایان عمر در زمینه بزرگداشت یاد خانواده‌های ستاره طلایی (خانواده‌های جانباختگان جنگ) کنش‌گری می‌کرد. او در ۲۹ ژوئن ۲۰۲۲ در سن ۹۸ سالگی درگذشت.

## زندگی نخستین
ویلیامز در ۲ اکتبر ۱۹۲۳ در کوایت دل واقع در شهرستان ماریون (ویرجینیای غربی) در جنوب شرقی فرمانت به دنیا آمد و در یک مزرعه گاوداری در همان منطقه بزرگ شد. او کوچک‌ترین فرزند از یازده فرزند خانواده بود. هنگام تولد وزنش تنها حدود ۱٫۶ کیلوگرم بود و انتظار نمی‌رفت زنده بماند. مادرش لورنا تصمیم گرفت نام پزشکی را که چند روز پس از تولدش به مزرعه آمده بود بر او بگذارد. پیش از آنکه یازده‌ساله شود، پدرش لوید بر اثر حمله قلبی درگذشت و چند تن از خواهران و برادرانش قربانی آنفلوآنزا شدند.

ویلیامز در منطقه به کارهای گوناگونی پرداخت؛ از جمله رانندگی کامیون برای شرکت ساختمانی دبلیو. اس. هار در فرمانت و رانندگی تاکسی. هنگام حمله به پرل هاربر در مونتانا به عنوان عضو سپاه غیرنظامی حفاظت مشغول کار بود.

## خدمت نظامی
ویلیامز تحت تأثیر لباس رسمی آبی تفنگداران دریایی قرار گرفته بود که آن را بر تن چند مرد در جامعه‌اش دیده بود. او از لباس پشمی قهوه‌ای ارتش بیزار بود و آن را «زشت‌ترین چیز شهر» می‌خواند. جز ظاهر لباس، چیزی از تفنگداران دریایی نمی‌دانست. ویلیامز با قد ۱۶۸ سانتی‌متر هنگامی که در سال ۱۹۴۲ خواست در سپاه تفنگداران دریایی ثبت‌نام کند، به او گفتند برای خدمت کوتاه‌قد است. پس از تغییر مقررات قد در آغاز سال ۱۹۴۳ توانست در ۲۶ مه همان سال در چارلستون ویرجینیای غربی با موفقیت در نیروی ذخیره تفنگداران دریایی ثبت‌نام کند.

ویلیامز آموزش نوآموزی خود را در پایگاه آموزش نوآموزان تفنگداران دریایی در سن‌دیگو کالیفرنیا گذراند. پس از پایان آموزش به مرکز آموزشی کمپ الیوت در سن‌دیگو فرستاده شد و در ۲۱ اوت ۱۹۴۳ به گردان آموزشی تانک پیوست. ماه بعد به گردان پیاده‌نظام مرکز آموزشی منتقل شد تا آموزش تخریب و کاربرد شعله‌افکن را فرا گیرد. به گفته ویلیامز آموزش فنی بود و بر طراحی شعله‌افکن تمرکز داشت: سه مخزن که دو تای آن حاوی ترکیبی از گازوئیل و سوخت هوانوردی بود و مخزن سوم هوای فشرده داشت. آموزش عملیاتی کمی وجود داشت و او گفت: «خودمان باید یادمی‌گرفتیم.»

ویلیامز در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۳ به گردان ۳۲ جایگزینی منتقل شد و در ۳ دسامبر با کشتی ام.اس. ولتی ردن به سوی کالدونیای جدید در جنوب غربی اقیانوس آرام حرکت کرد. در ژانویه ۱۹۴۴ به گروهان سی، گردان یکم، هنگ ۲۱ تفنگداران دریایی از لشکر ۳ تفنگداران دریایی در گوادال‌کانال پیوست. در ژوئیه و اوت ۱۹۴۴ به گروهان ستاد منتقل شد و در نبرد علیه ژاپنی‌ها در نبرد گوام (۱۹۴۴) شرکت کرد. در اکتبر همان سال دوباره به گروهان سی بازگشت.

### عملیات نشان افتخار
آخرین نبرد ویلیامز نبرد ایوو جیما بود که در آن با اقداماتی «فراتر از وظیفه» نشان افتخار دریافت کرد. در ۲۱ فوریه ۱۹۴۵ با گردان یکم هنگ ۲۱ تفنگداران دریایی در ساحل پیاده شد. ویلیامز که در آن هنگام سرجوخه بود، دو روز بعد هنگامی که تانک‌های آمریکایی در تلاش برای گشودن راهی برای پیاده‌نظام با شبکه‌ای از سنگرهای بتنی مسلح روبرو شدند، خود را متمایز ساخت.

گروهان او زیر آتش مسلسل زمین‌گیر شده بود. فرمانده گروهان از یکی از نفراتش خواست بار انفجاری را به میله‌ای ببندد و با پشتیبانی ویلیامز و شعله‌افکنش و چند تفنگدار، سلاح فی‌البداهه را درون دهانه سنگر دشمن فروکند. هنگام پیشروی به سوی سنگر همه نفرات جز ویلیامز از پا درآمدند. ویلیامز بی‌پروا به نخستین سنگر رسید، نازل شعله‌افکن را درون دهانه سنگر فرو برد و شلیک کرد و همه سربازان درون آن را کشت. سپس پنج بار به منطقه گروهان بازگشت، سلاحش را دوباره سوخت‌گیری کرد و برای نابودی سنگرهای باقی‌مانده پیش رفت.

ویلیامز با پوشش تنها چهار تفنگدار، چهار ساعت زیر آتش شدید سلاح‌های سبک دشمن جنگید و بارها به خطوط خودی بازگشت تا بارهای انفجاری آماده کند و شعله‌افکن‌های سوخت‌گیری‌شده بگیرد. او به خط مقدم بازمی‌گشت و غالباً تا پشت مواضع دشمن پیش می‌رفت و یکی پس از دیگری آنها را نابود می‌کرد. در یک مورد رشته‌ای از دود او را متوجه دریچه هوای یک بونکر ژاپنی کرد و آن‌قدر نزدیک شد که نازل شعله‌افکن را از سوراخ فرو برد و ساکنان آن را کشت. در مورد دیگری تفنگداران دشمن با سرنیزه به او حمله‌ور شدند و او آنها را با فوران شعله از سلاحش نابود کرد. ویلیامز بعدها گفت بخش بزرگی از آن نبرد «خالی است؛ هیچ خاطره‌ای ندارم.»

این رویدادها همان روزی رخ داد که دو پرچم بر فراز کوه سوریباچی برافراشته شد و ویلیامز که نزدیک به هزار یارد (حدود ۹۰۰ متر) از آتشفشان فاصله داشت، شاهد آن رویداد بود. او تا پایان نبرد پنج‌هفته‌ای به جنگیدن ادامه داد، هرچند در ۶ مارس بر اثر ترکش در پا مجروح شد و بدین سبب پرپل هارت دریافت کرد. از بیش از ۳۰۰ شعله‌افکن‌بر مستقر در جزیره، ویلیامز یکی از کمتر از ۲۰ نفری بود که زنده ماند.

در سپتامبر ۱۹۴۵ به ایالات متحده بازگشت و در ۱ اکتبر به ستاد سپاه تفنگداران دریایی در واشینگتن دی.سی. پیوست. در ۵ اکتبر ۱۹۴۵ رئیس‌جمهور هری ترومن نشان افتخار را به او و سیزده خدمت‌گزار دیگر در کاخ سفید اهدا کرد. در ۶ نوامبر ۱۹۴۵ با افتخار از نیروی ذخیره تفنگداران دریایی ترخیص شد.

### خدمت پس از جنگ
در مارس ۱۹۴۸ دوباره در نیروی ذخیره غیرفعال تفنگداران دریایی ثبت‌نام کرد اما در ۴ اوت ۱۹۴۹ ترخیص شد.

در ۲۰ اکتبر ۱۹۵۴ هنگامی که ستاد تفنگداران دریایی گروهان ۹۸ پیاده‌نظام ویژه را در کلارکسبرگ ویرجینیای غربی تأسیس کرد، به نیروی ذخیره سازمان‌یافته تفنگداران دریایی پیوست. در ۹ ژوئن ۱۹۵۷ به گروهان ۲۵ پیاده‌نظام در هانتینگتون منتقل شد و در ۶ ژوئن ۱۹۶۰ به عنوان افسر وارانت فرمانده موقت آن یگان شد. در ۱۱ ژوئن ۱۹۶۳ افسر بسیج گروهان ۲۵ و منطقه هانتینگتون شد.

او در طول خدمت در نیروی ذخیره تفنگداران دریایی در رتبه‌های افسر وارانت ترقی کرد تا به درجه نهایی افسر وارانت ارشد ۴ رسید. هرچند ویلیامز از نظر فنی پیش‌نیازهای بازنشستگی را نداشت، در سال ۱۹۶۹ پس از نزدیک به ۱۷ سال خدمت با افتخار از نیروی ذخیره تفنگداران دریایی بازنشسته شد.

### رازگشایی از هویت محافظان ویلیامز
دو تن از چهار تفنگداری که از ویلیامز محافظت می‌کردند کشته شدند. ویلیامز در سال ۲۰۲۰ گفت: «وقتی فهمیدم چه اتفاقی افتاده، این نشان افتخار معنای دیگری پیدا کرد. گفتم از این لحظه به بعد متعلق به من نیست؛ متعلق به آنهاست. آن را به افتخار آنها بر سینه می‌زنم.» در سال ۲۰۱۷ پت اولیری مدیر شرکت یوپی‌اس و یکی از نوادگان ویلیامز هویت دو تفنگدار دریایی را که جان خود را فدای ویلیامز کرده بودند شناسایی کردند: گروهبان وارن هاردینگ بورنهولز ۲۴ ساله از نیویورک و سرباز یکم چارلز گیلبرت فیشر ۲۰ ساله از سامرز مونتانا.

## نشان‌ها و مدال‌ها
نشان‌ها و مدال‌های نظامی ویلیامز عبارت‌اند از:

## خدمت غیرنظامی
پس از جنگ جهانی دوم ویلیامز به عنوان نماینده خدمات کهنه‌سربازان در وزارت امور کهنه‌سربازان ایالات متحده آمریکا مشغول به کار شد و پس از ۳۳ سال خدمت فدرال بازنشسته شد. او سال‌ها از اختلال استرس پس‌از سانحه رنج می‌برد تا اینکه در سال ۱۹۶۲ تحولی مذهبی تجربه کرد که به گفته خودش به کابوس‌هایش پایان داد و زندگی‌اش را دگرگون ساخت. او همچنین به مدت ۳۵ سال کشیش انجمن نشان افتخار کنگره بود.

در مصاحبه‌ای با واشینگتن پست در سال ۲۰۲۰ به مناسبت هفتاد و پنجمین سالگرد نبرد ایوو جیما گفت:

«این از آن چیزهاست که در ته ذهنت می‌گذاری. داشتی وظیفه‌ای را انجام می‌دادی که سوگند خورده بودی انجام دهی: دفاع از کشورت. هر بار که جانی می‌گیری، اگر ذره‌ای دل داشته باشی، همیشه پیامدهایی دارد.»

## میراث و افتخارات

در سال ۱۹۶۵ ویلیامز مدال خدمت ممتاز ویرجینیای غربی را دریافت کرد. در سال ۱۹۶۷ اداره کهنه‌سربازان نشان خدمت غیرنظامی ویتنام را به پاس خدمتش به عنوان مشاور غیرنظامی نیروهای مسلح به او اهدا کرد. در سال ۱۹۹۹ نامش در «دیوار افتخار» بنیاد شهر هانتینگتون درج شد.

قانون‌گذاران ایالت ویرجینیای غربی او را در سال‌های ۱۹۸۰ و ۲۰۱۳ «شهروند برجسته ویرجینیای غربی» نامیدند. در سال ۲۰۲۴ طی نشست ویژه مجلس ایالتی قطعنامه‌ای برای جایگزینی یکی از دو مجسمه ویرجینیای غربی در تالار مجسمه‌های ملی در واشینگتن با مجسمه ویلیامز تصویب شد. در زادگاهش فرمانت مرکز نیروهای ذخیره مسلح هرشل «وودی» ویلیامز به ارزش ۳۲ میلیون دلار تنها تأسیسات گارد ملی کشور است که به نام یک تفنگدار دریایی نام‌گذاری شده‌است.

در سال ۲۰۱۰ بنیاد غیرانتفاعی آموزشی نشان افتخار کنگره هرشل وودی ویلیامز تأسیس شد تا «خانواده‌ها، بستگان و فرزندان ستاره طلایی را که عزیزی را در خدمت به کشور از دست داده‌اند» بزرگ بدارد.

در ۴ فوریه ۲۰۱۸ ویلیامز به همراه ۱۴ دریافت‌کننده زنده دیگر نشان افتخار در مراسم پرتاب سکه سوپربول ۵۲ تجلیل شد.

نشان افتخار ویلیامز در موزه و کتابخانه نظامی پریتزکر در شیکاگو به نمایش گذاشته شده‌است.

از دیگر مکان‌ها و نهادهای نام‌گذاری‌شده به افتخار ویلیامز می‌توان به مرکز پزشکی کهنه‌سربازان هرشل «وودی» ویلیامز در هانتینگتون و کشتی یواس‌اس هرشل «وودی» ویلیامز (ESB-4) اشاره کرد. این کشتی یک سکوی سیار تدارکاتی است که توسط شرکت جنرال دینامیکس ناسکو در کارخانه‌های کشتی‌سازی سن‌دیگو ساخته شد و در ۷ مارس ۲۰۲۰ با حضور ویلیامز به بهره‌برداری رسید.

## زندگی شخصی
ویلیامز عضو لژیون آمریکایی، انجمن نشان افتخار کنگره، لیگ تفنگداران دریایی و انجمن پسران انقلاب آمریکا بود. در سال ۲۰۲۱ نبیره‌اش سیدار راس دوره آموزشی پایه تفنگداران دریایی را به پایان رساند و ویلیامز در مراسم فارغ‌التحصیلی او حضور یافت و به او توصیه کرد «بهترین کارش را انجام دهد و سپس کمی بیشتر».

## درگذشت
ویلیامز در ۲۹ ژوئن ۲۰۲۲ در مرکز پزشکی کهنه‌سربازان هرشل «وودی» ویلیامز در هانتینگتون ویرجینیای غربی در سن ۹۸ سالگی درگذشت. او آخرین بازمانده از دریافت‌کنندگان نشان افتخار جنگ جهانی دوم بود. در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۲ پیکر او در تالار گنبد کپیتول ایالات متحده به نمایش عمومی گذاشته شد.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:زادگان ۱۹۲۳ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۲۰۲۲ (میلادی)
رده:افسران تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا
رده:اهالی شهرستان ماریون، ویرجینیای غربی
رده:دریافت‌کنندگان نشان افتخار جنگ جهانی دوم
رده:مسیحیان سده ۲۰ (میلادی)
رده:مسیحیان سده ۲۱ (میلادی)
رده:مقامات دولتی سده ۲۰ (میلادی) ایالات متحده آمریکا
رده:رانندگان تاکسی اهل ایالات متحده آمریکا