لئونیدا بیسولاتی

**لئونیدا بیسولاتی**  (۲۰ فوریه ۱۸۵۷ - ۶ مه ۱۹۲۰) از نمایندگان برجسته جنبش سوسیالیستی ایتالیا در نیمه دوم قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم بود.

## سال‌های نخستین و تحصیلات
بیسولاتی در کرمونا از رابطه‌ی پائولینا برگاماسکی، یک پرستار، با استفانو بیسولاسکی، کشیشی که در سال ۱۸۵۹ در سن ۳۷ سالگی کلیسا را ​​ترک کرد و بعدها مدیر کتابخانه‌ی شهر کرمونا و محققی برجسته شد، متولد شد. در بدو تولد، نام کودک لئونیدا برگاماسکی بود؛ نام او در سن ۱۸ سالگی، زمانی که استفانو بیسولاسکی او را به طور قانونی او را به فرزندی پذیرفت (پس از ازدواج با پائولینا در سال ۱۸۶۸، و پنج سال پس از بیوه شدن او) تغییر کرد. با این پیشینه‌ی خانوادگی، جای تعجب نیست که لئونیدا در دوران دانشجویی در دانشگاه بولونیا، جایی که مدرک حقوق خود را در سن ۲۰ سالگی دریافت کرد، به سیاست‌های چپ‌گرایانه روی آورد. با بازگشت به کرمونا، او به عنوان وکیل مشغول به کار شد و مقالات زیادی را در مجلات و روزنامه‌ها منتشر کرد..

## حرفه
در سال ۱۸۷۶، بیسولاتی به شورای شهر کرمونا انتخاب شد، ابتدا در صفوف حزب رادیکال ایتالیا، سپس به تدریج به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) نزدیک‌تر شد. او به مدت ۱۸ سال در شورا خدمت کرد، به ویژه با مسئولیت آموزش عمومی. او با ژینورا کوگی ازدواج کرد، که خیلی زود به بیماری مزمن مبتلا شد و در سال ۱۸۹۴ درگذشت. بعدها، همراه همپای او کارولینا کاسولا بود که در نهایت در سال ۱۹۱۳ با او ازدواج کرد.

از سال ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۵، بیسولاتی تظاهرات دهقانی و مبارزه اجتماعی برای شرایط زندگی بهتر در روستاها را سازماندهی کرد. در سال ۱۸۸۹، او نشریه «پژواک مردم»‌‌( *L'eco del popolo*) را تأسیس کرد که متعاقباً به ارگان محلی حزب سوسیالیست ایتالیا در کرمونا تبدیل شد. او همچنین ترجمه‌ای جزئی از مانیفست کمونیست کارل مارکس و فردریش انگلس را منتشر کرد. در سال ۱۸۹۶، او مدیر «آوانتی!» (به پیش!) ارگان رسمی حزب سوسیالیست ایتالیا شد و هرچند در سال ۱۹۰۳ از این سمت کناره‌گیری کرد، اما از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۰ دوباره به این سمت بازگشت. در همین حال، بیسولاتی به عنوان قانونگذار نیز فعال بود. در سال ۱۸۹۷، او به عنوان نماینده حوزه انتخابیه پسکارولو اد یونیتی به مجلس نمایندگان پارلمان پادشاهی ایتالیا انتخاب شد. امتناع او از مخالفت با جنگ عثمانی و ترکیه برای فتح لیبی باعث استعفای او از سمت نمایندگی پارلمان در فوریه ۱۹۱۲ شد. پنج ماه بعد، او از حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) اخراج شد. او به سرعت حزب سوسیالیست اصلاح‌طلب ایتالیا (PSRI) را به همراه ایوانوئه بونومی (نخست‌وزیر آینده ایتالیا) و آنجولو کابرینی تأسیس کرد.

بیسولاتی قویاً از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول در کنار متفقین سه‌گانه حمایت می‌کرد، در حالی که دوستان سوسیالیست سابقش طرفدار بی‌طرفی بودند. او داوطلبانه به جبهه رفت و با افتخار خدمت کرد و مدال دریافت کرد. در بازگشت به رم، در دو دولت متوالی ایتالیا (دولت‌های اتحادیه لیبرال به رهبری پائولو بوسلی و ویتوریو امانوئل اورلاندو) خدمت کرد. او مسئول تأمین نیرو و همچنین ارتباط بین کابینه و ژنرال‌ها بود. در پایان جنگ، بیسولاتی از جامعه ملل و اصل خودمختاری وودرو ویلسون در تعیین مرزهای جدید ملی حمایت کرد. این امر ملی‌گرایان و طرفداران الحاق ایتالیا را که مصمم به الحاق مناطق قابل توجهی از ساکنان آلمانی و اسلاوها در شمال شرقی به ایتالیا بودند، خشمگین کرد. او که از همه طرف مورد حمله قرار گرفته بود، در دسامبر ۱۹۱۸ از دولت استعفا داد و از سیاست کناره‌گیری کرد، اگرچه متعاقباً با ویلسون ملاقات کرد و از او خواست که فیوم یا ساحل دالماسی به ایتالیا داده نشود.

## مرگ و میراث
بیسولاتی در رم بر اثر عفونت پس از عمل درگذشت. در ۱۸ دسامبر ۱۹۷۷۴، لژ لئونیدا بیسولاتی، یک مرکز ماسونی وابسته به شرق بزرگ ایتالیا که به افتخار او نامگذاری شده بود، در کرمونا تأسیس شد. در اوت ۲۰۱۸، لژ ماسونی معمولی Scottish Rite کرمونا، یاد بیسولاتی را به عنوان یکی از اعضای برجسته او گرامی داشت.

## پانویس

 

## کتابشناسی

* 
* 

## برای مطالعه بیشتر

* 
* 
* 
* 

رده:زادگان ۱۸۵۷ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۲۰ (میلادی)
رده:وزیران دولت ایتالیا
رده:فراماسون‌های اهل ایتالیا
رده:سیاستمداران حزب سوسیالیست اصلاح‌طلب ایتالیا
رده:سیاستمداران حزب سوسیالیست ایتالیا
رده:روزنامه‌نگاران اهل ایتالیا