دولت یهود (کتاب)

**** (به آلمانی، ، معمولاً به‌عنوان *The Jewish State شناخته می‌شود*) جزوه‌ای است که توسط تئودور هرتزل نوشته شده و در فوریه ۱۸۹۶ در لایپزیگ و وین توسط انتشارات M. Breitenstein منتشر شد. عنوان فرعی آن «پیشنهاد یک راه حل *مدرن* برای مسئله یهود» است و در ابتدا *«خطاب به روچیلدها»* نامیده می‌شد که به سلسله بانکداران خانواده روچیلد اشاره دارد، زیرا هرتزل قصد داشت آن را به عنوان سخنرانی برای خانواده روچیلد ایراد کند. ادموند جیمز دو روتشیلد طرح هرتزل را رد کرد، زیرا احساس می‌کرد که یهودیان در دیاسپورا را تهدید می‌کند. او همچنین فکر می‌کرد که این طرح شهرک‌های خودش در فلسطین را به خطر می‌اندازد.

این کتاب یکی از مهم‌ترین متون صهیونیسم مدرن محسوب می‌شود. همان‌طور که در این کتاب بیان شده است، هرتزل تأسیس یک دولت مستقل یهودی در آینده را در طول سده بیستم پیش‌بینی کرده بود. او استدلال می‌کرد که بهترین راه برای جلوگیری از یهودستیزی در اروپا، ایجاد این دولت مستقل یهودی است. این کتاب یهودیان را تشویق می‌کرد تا در فلسطین، سرزمین تاریخی یهودیان، زمین بخرند، اگرچه احتمال تشکیل یک دولت یهودی در آرژانتین نیز در نظر گرفته شده است، زیرا در ماده ۲۵ قانون اساسی آن کشور آمده است: *از مهاجرت اروپایی‌ها استقبال خواهد شد.*

هرتزل اصطلاح «صهیونیسم» را که توسط ناتان بیرنباوم ابداع شده بود، رواج داد. جنبش ملی‌گرایی در سال ۱۹۴۸ با ایجاد کشور اسرائیل به اوج خود رسید، اما صهیونیسم همچنان با حمایت سیاسی از اسرائیل مرتبط است.

## خلاصه
این کتاب استدلال می‌کند که پس از سده‌ها محدودیت‌های مختلف، خصومت‌ها و قتل‌عام‌های مکرر، یهودیان اروپا به زندگی در گتوها تنزل یافته بودند. طبقه مرفه مجبور به مقابله با اوباش خشمگین بود و بنابراین ناراحتی زیادی را تجربه می‌کرد؛ طبقه پایین در ناامیدی زندگی می‌کرد. متخصصان طبقه متوسط مورد بی‌اعتمادی قرار گرفتند و جمله «از یهودیان خرید نکنید» اضطراب زیادی را در بین یهودیان ایجاد کرد. منطقی بود که فرض کنیم یهودیان در آرامش نخواهند بود. نه تغییر در احساسات غیریهودیان و نه جنبشی برای ادغام در محیط اطراف اروپا، امید زیادی به یهودیان نداد:

«مسئله یهود هر جا که یهودیان به تعداد قابل توجهی زندگی می‌کنند، همچنان پابرجاست. هر جا که وجود نداشته باشد، با مهاجران یهودی همراه می‌شود. ما به‌طور طبیعی به مکان‌هایی کشیده می‌شویم که مورد آزار و اذیت قرار نمی‌گیریم و حضور ما در آنجا باعث آزار و اذیت می‌شود. این موضوع در همه جا، حتی در کشورهای بسیار متمدن—به عنوان مثال، فرانسه—تا زمانی که مسئله یهود در سطح سیاسی حل نشود، وجود دارد و ناگزیر چنین خواهد بود.»

کتاب نتیجه می‌گیرد:

هرتزل دو منطقه احتمالی برای اسکان پیشنهاد داد – آرژانتین و فلسطین – اما در  به رسمیت شناخته شد اینکه استعمار در هر دو کشور دشوار خواهد بود: «در هر دو کشور، آزمایش‌های مهمی در استعمار انجام شده است، هرچند بر اساس اصل اشتباه نفوذ تدریجی یهودیان. نفوذ محکوم به پایان بدی است. این نفوذ تا لحظه اجتناب‌ناپذیری ادامه می‌یابد که جمعیت بومی خود را در معرض خطر احساس کند و دولت را مجبور به جلوگیری از هجوم بیشتر یهودیان کند. در نتیجه، مهاجرت بیهوده است، مگر اینکه ما حق حاکمیتی برای ادامه چنین مهاجرتی داشته باشیم.»

به همین دلیل، هرتزل، هم در  و در فعالیت سیاسی خود به نمایندگی از صهیونیسم، تلاش‌های خود را بر تأمین مجوز قانونی رسمی از، به گفته خودش، «اربابان فعلی سرزمین، و قرار دادن خود تحت الحمایه قدرت‌های اروپایی، در صورت اثبات دوستی آنها با این طرح» متمرکز کرد. تلاش‌ها برای مذاکره با مقامات عثمانی شکست خورد، اما با فروپاشی امپراتوری عثمانی در پایان جنگ جهانی اول و متعاقباً ایجاد فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا، صهیونیست‌ها به موفقیت دست یافتند: بریتانیا اعلامیه بالفور را صادر کرد که از ایجاد یک سرزمین یهودی در فلسطین حمایت می‌کرد.

## نتیجه
همان‌طور که مایکل استاین اشاره کرد، هرتزل به درستی پیش‌بینی کرد که در واقع چه اتفاقی در آینده خواهد افتاد: هجوم یهودیان به فلسطین تحت قیمومیت در دهه ۱۹۳۰ باعث شد جمعیت بومی عرب احساس خطر کنند و منجر به شورش اعراب در سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ شد – که دولت بریتانیا را مجبور کرد در کتاب سفید ۱۹۳۹ توقف هجوم بیشتر یهودیان را اعلام کند.

ابزاری که هرتزل در نظر داشت «شرکت یهودی» بود - «تا حدودی بر اساس الگوهای یک شرکت بزرگ خرید زمین. می‌توان آن را یک شرکت دارای مجوز یهودی نامید» - یعنی، پیروی از شرکت‌های دارای مجوز متعددی که از سده شانزدهم نقش عمده‌ای در گسترش بیرونی قدرت‌های مختلف اروپایی داشتند. شرکت یهودی مورد نظر هرتزل، هم مسئول اموال همه یهودیان در کشورهای فعلی‌شان و هم مسئول زمین‌ها و املاک در دولت یهودی آینده خواهد بود؛ این شرکت، اموال قبلی را واگذار کرده و به هر یهودی املاک معادل آن را در سرزمین جدید ارائه می‌دهد. هرتزل به وضوح تصریح کرد که «شرکت یهودی به عنوان یک شرکت سهامی تابع صلاحیت قضایی انگلیس، مطابق با قوانین انگلیس و تحت حمایت انگلیس تأسیس خواهد شد» - سیتی لندن در آن زمان به عنوان پایتخت مالی جهان شناخته می‌شد.

هرتزل تخمین زد که برای وظایف پیش‌بینی‌شده برای این شرکت، سرمایه آن باید حدود هزار میلیون مارک (حدود ۵۰٬۰۰۰٬۰۰۰ پوند یا ۲۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار) باشد. در واقع، جنبش صهیونیستی – چه در زمان هرتزل و چه پس از آن – نمی‌توانست به چنین ارقامی نزدیک شود. چند سال بعد، تحت نظارت هرتزل، «صندوق استعماری یهود» ایجاد شد – که در واقع در لندن مستقر بود و تحت قانون بریتانیا ثبت شده بود، اما با سرمایه ناچیز ۲۵۰٬۰۰۰ پوند، حدود نیم درصد از شرکت یهودی پیش‌بینی‌شده. با این حال، «صندوق استعماری» و شرکت وابسته به آن، شرکت آنگلو-فلسطین، نقش کلیدی در اجرای واقعی پروژه صهیونیستی داشتند و در نهایت به بانک لومی، یکی از بانک‌های اصلی اسرائیل، تبدیل شدند.

## منابع

## برای مطالعه بیشتر
* 

## پیوند به بیرون

رده:رساله‌ها
رده:صفحات دارای محتوای آلمانی
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:کتاب‌های درباره صهیونیسم
رده:کتاب‌های سیاسی
رده:کتاب‌های غیرداستانی ۱۸۹۶ (میلادی)
رده:مقاله‌های با پیوند پروژه گوتنبرگ
رده:مقاله‌هایی که به پیوند ویکی‌نبشته پیوند دارد
رده:مقاله‌هایی که به ویکی‌نبشته خارجی‌زبان پیوند دارند
رده:ملی‌گرایی یهودی