آزمون تکان‌دادن دم

**آزمون تکان‌دادن دم** یک آزمون واکنش به درد در جانوران است که مشابه آزمون صفحه داغ می‌باشد. این روش در پژوهش‌های پایهٔ درد و برای سنجش میزان کارایی ضد دردها از طریق مشاهدهٔ واکنش جانور به گرما به‌کار می‌رود. این آزمون نخستین بار در سال ۱۹۴۱ به‌وسیلهٔ دآمور و اسمیت توصیف شد.

## روش
در این آزمون معمولاً یک پرتو نور شدید بر روی دم جانور متمرکز می‌شود و هم‌زمان زمان‌سنج فعال می‌گردد. هنگامی که جانور دم خود را تکان می‌دهد، زمان‌سنج متوقف می‌شود و زمان ثبت‌شده (زمان تأخیر) به‌عنوان معیاری از آستانهٔ درد در نظر گرفته می‌شود.
روش‌های جایگزین برای اعمال گرما نیز به‌کار می‌رود، مانند قرار دادن دم در آب داغ.

همچنین می‌توان از یک دولوریمتر مجهز به سیم دارای مقاومت الکتریکی با جریان حرارتی ثابت استفاده کرد. در این روش، سیم به دم جانور متصل می‌شود و گرما را به دم منتقل می‌کند. سپس پژوهشگر زمان تأخیر تا تکان‌دادن دم را ثبت می‌کند.

## کاربردها
پژوهشگرانی که کارایی داروها را بر آستانهٔ درد بررسی می‌کنند، معمولاً از آزمون تکان‌دادن دم برای اندازه‌گیری میزان کاهش احساس درد در جانوران مدل استفاده می‌کنند.

موش‌ها و خرموش‌های آزمایشگاهی هر دو از جانور مدل‌های رایج برای این آزمایش‌ها هستند. این جوندگان معمولاً ضد درد دریافت می‌کنند که سبب تضعیف واکنش به درد می‌شود. در این شرایط، که بیشترین اثر داروها معمولاً حدود ۳۰ دقیقه پس از مصرف مشاهده می‌شود، پژوهشگران با قرار دادن دم در معرض گرمای ثابت و اندازه‌گیری زمان لازم برای تکان‌دادن دم، میزان کارایی دارو را می‌سنجند. نالوکسان و نالتروکسان، دو پادزهر اُپیوئیدی، برای مطالعهٔ حساسیت به درد در ارتباط با ورزش در موش‌ها به‌کار رفته‌اند.

آزمایش‌های تجربی نشان داده‌اند که دمای پوست دم نقش مهمی در دمای بحرانی دارد؛ یعنی دمایی که در آن دم در پاسخ به درد تکان می‌خورد. پژوهشگران دریافتند اگر دم پیش از آزمایش در معرض دمای پایین‌تر قرار گیرد، آستانهٔ دمای بحرانی کاهش می‌یابد.

با استفاده از آزمون تکان‌دادن دم، پژوهشگران دریافتند که ژنتیک در احساس درد و همچنین در کارایی ضد دردها نقش دارد. یک موش از یک تبار ژنتیکی ممکن است نسبت به درد تحمل بیشتری یا کمتری از موش تبار دیگر داشته باشد. همچنین، کارایی یک ضد درد در تبار ژنتیکی خاص ممکن است بیشتر یا کمتر از تبار دیگر باشد. این آزمون به پژوهشگران امکان می‌دهد ژن‌هایی را که در احساس درد نقش دارند شناسایی کنند. برای نمونه، ژن *Calca* (نگاه کنید به WikiGenes CALCA) عمدتاً مسئول تفاوت در درد ناشی از *گرما* است.
جهش *Sprawling* (نگاه کنید به WikiGenes Swl) باعث بروز نوروپاتی حسی متوسط می‌شود، اما این جهش بر نوع حس درد یا کارکرد حرکتی موش‌ها تأثیری ندارد. موش‌های دارای جهش توانایی احساس درد را از دست می‌دهند، در حالی که دیگر کارکردهای حسی آن‌ها سالم باقی می‌ماند.

## محدودیت‌ها
آزمون تکان‌دادن دم یکی از روش‌های سنجش درد ناشی از گرما در جانوران است. این واکنش بازتابی نشانه‌ای از میزان حساسیت جانور به درد و نیز کاهش حساسیت به درد در اثر مصرف ضد دردها به‌شمار می‌رود. محدودیت‌های این آزمون شامل نیاز به پژوهش‌های بیشتر بر روی موش‌سانان و همچنین تعیین اعتبار تعمیم واکنش‌های مشاهده‌شده در جانوران به انسان است.
همچنین پژوهشگران دریافته‌اند که دمای پوست دم می‌تواند به‌طور چشمگیری بر نتایج آزمون اثر بگذارد و لازم است این عامل هنگام انجام آزمایش در نظر گرفته شود.
سرانجام، بسیاری از آزمون‌های گرمایی میان آگونیست‌های اُپیوئیدی و آگونیست–آنتاگونیست‌های ترکیبی تفاوتی قائل نمی‌شوند؛ از این رو، نوعی آزمون تکان‌دادن دم با استفاده از آب سرد به‌جای گرما برای موش‌ها طراحی شده است تا این تمایز امکان‌پذیر شود.

## پانویس

## منابع

رده:تکنیک‌های آزمایش جانوران
رده:مقیاس‌های درد