وینچنزو کوستا

**وینچنزو کوستا** (;  – ) سیاست‌مدار و نظامی اهل ایتالیا بود.

## زندگی‌نامه

کوستا از پدری رومانیایی و مادری میلانی در خانواده‌ای با سنت‌های ریسورجیمنتو به دنیا آمد. او در پانزده‌سالگی به یک سازمان شبه‌نظامی به نام «Sursum Corda» پیوست و در زمان فراغت از تحصیل با یکی از گردان‌های داوطلب آموزش دید. دو سال بعد، در جریان جنگ بزرگ، او اسناد هویتی خود را جعل کرد (زیرا هنوز هفده‌ساله بود) تا بتواند در ارتش پادشاهی ایتالیا نام‌نویسی کند و به پدرش که پیش‌تر در جبهه می‌جنگید، بپیوندد. بدین ترتیب او به هنگ پنجم آلپینی، گردان ادولو ملحق شد و در ترنتینو و فلات آسیگو جنگید؛ در جریان یک دورهٔ دانشجوی افسری با آلدو رسگا آشنا شد و دوستی برقرار کرد. در ۴ نوامبر ۱۹۱۸ او در میان نیروهای ایتالیایی بود که پس از نبرد ویتوریو ونتو وارد ترنتو شدند.

در طول دو سال سرخ، کوستا به جنبش فاشیستی نوپا نزدیک شد و در مارس ۱۹۱۹ هنگام یک اعتصاب مورد حمله قرار گرفت؛ در ۲۳ مارس او جزو نخستین کسانی بود که به فاشی‌های مبارز ایتالیا در میلان پیوست، درست در روزی که این سازمان تأسیس شد، و روز بعد نیز در گردهمایی بنییتو موسولینی در میدان سن سپولکرو شرکت کرد. در ۱۵ آوریل ۱۹۱۹ او در حملهٔ فاشیست‌ها به دفتر روزنامهٔ سوسیالیست ''اوانتی!'' حضور داشت. اندکی بعد کوستا با جووانی هوست-ونتوری، کاپیتان واحد سیزدهم تهاجمی و پیرو گابریله دانونتسیو در جریان اشغال فیومه، ملاقات کرد؛ او کوستا را متقاعد کرد که به فیومه برود، جایی که مأمور تشکیل یک گردان خودمختار تحت فرمان دانونتسیو شد. در ۱۲ فوریه ۱۹۲۰، هنگام انجام خدمت پادگانی در نزدیکی گروکوو، کوستا توسط کارابینیری دستگیر و برای چندین ماه در برنر زندانی شد زیرا از رد کردن حکومت کارنارو سر باز زده بود. پس از آزادی، دانونتسیو او را واسطهٔ مکاتبات میان خود و موسولینی کرد؛ در یکی از این مأموریت‌ها کوستا بار دیگر در تریسته دستگیر شد. پس از آزادی دوباره، در ۴ نوامبر ۱۹۲۰ در جریان درگیری‌های میان فاشیست‌ها و سوسیالیست‌ها پس از یک تظاهرات فاشیستی در کرمونا دستگیر شد؛ سپس به بریندیسی منتقل و به سپاه اعزامی ایتالیا در آناتولی ملحق شد.

در پایان ۱۹۲۲، پس از بازگشت از ترکیه، کوستا ارتش را ترک کرد و در اوفیسین مه‌کانیکه مشغول به کار شد. فعالیت سیاسی او در این دوره چندان مهم نبود و به سندیکالیسم فاشیستی و کمک‌های اجتماعی محدود می‌شد؛ او کارمند اوپرا ناتسیونه دوپولاوورو بود و در ۱۹۳۴ به عنوان دبیر بخش روگوردو در حزب ملی فاشیست منصوب شد. در ۱۹۳۷ او بازرس سازمان کمک‌های شهری میلان شد که وظیفه‌اش ارائهٔ خدمات به فقیران شهر بود و همچنین عضو کمیسیون انضباطی بخش میلان حزب ملی فاشیست شد. پس از آغاز جنگ جهانی دوم، کوستا به عنوان افسر آلپینی داوطلب شد و در فرانسه، یونان، کرواسی و روسیه جنگید.

[بندانگشتی|چپ|کوستا (راست) و الساندرو پاوولینی در حال بازبینی نیروهای [بریگادهای سیاه هشتم «آلدو رسگا»، تابستان ۱۹۴۴]] پس از متارکه کاسبیله، کوستا به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست و به سمت دبیر فدرال‌یار حزب فاشیست جمهوری‌خواه در میلان منصوب شد، در حالی که دوست قدیمی‌اش رسگا دبیر فدرال شده بود. پس از ترور رسگا به دست گاپ در دسامبر ۱۹۴۳، دانته بواتینی جای او را گرفت؛ در ۲۷ آوریل ۱۹۴۴ کوستا جانشین بواتینی شد و بدین ترتیب آخرین دبیر فدرال حزب فاشیست جمهوری‌خواه در میلان گردید. او همچنین فرماندهی بریگاد سیاه هشتم «آلدو رسگا» در میلان را بر عهده گرفت.

در اواخر آوریل ۱۹۴۵، هم‌زمان با فروپاشی جمهوری اجتماعی ایتالیا، کوستا میلان را به مقصد کومو ترک کرد، جایی که هزاران سرباز و مقام RSI گرد آمده بودند؛ در آنجا او توافق‌نامه‌ای با کمیته آزادی‌بخش ملی محلی و نماینده‌ای از متفقین امضا کرد که طبق آن می‌بایست همراه نیروهایش از کومو خارج شود و به وال دی اینتلوی، در کوه‌های نزدیک مرز سوئیس برود و در انتظار رسیدن متفقین بماند تا خود را تسلیم آنان کند. در صبح ۲۷ آوریل او در رأس ستونی شامل ۱۲۳ خودرو و ۳۳۰۰ نفر کومو را ترک کرد، اما هنگامی که ستون به مولترازیو رسید، بیشتر افراد آن پراکنده شدند و در برابر دریافت گذرنامهٔ امن از پارتیزان‌ها تسلیم شدند. پس از تلاش نافرجام برای بازگرداندن نیروهایش، کوستا با معدودی که وفادار مانده بودند ادامه داد، اما در کاراته اوریو متوقف و به دست پارتیزان‌ها اسیر شد. هنگام دستگیری، کوستا قصد داشت خودکشی کند، اما یکی از پارتیزان‌ها اسلحه‌ای را که او به شقیقه‌اش نشانه رفته بود، گرفت و مانع شد. او ابتدا در کومو و سپس در اردوگاه اسیران جنگی در پیاچنزا و کولتانوی و در نهایت در زندان سن ویتوره در میلان زندانی شد. او همراه با ویتوریو موسولینی به جرم همکاری محاکمه و به هجده سال زندان محکوم شد، اما در اکتبر ۱۹۴۹ آزاد گردید. پس از آزادی، او «کمیتهٔ گرامی‌داشت کشته‌شدگان و مفقودشدگان جمهوری اجتماعی ایتالیا» را تأسیس کرد و در ۱۹۶۶ ایجاد «کامپو دیچی» را در گورستان ماجوره میلان ترویج داد، جایی که بقایای هزار کشته‌شدهٔ جمهوری اجتماعی ایتالیا گردآوری شد و خود او نیز طبق وصیتش پس از مرگ در ۱۹۷۴ در همان‌جا به خاک سپرده شد.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۹۷۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۰ (میلادی)
رده:زندانیان و بازداشت‌شدگان اهل ایتالیا
رده:نئوفاشیست‌های اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی دوم اهل ایتالیا