فرانسیس اول دو سیسیل

**فرانسیس اول دو سیسیل** (;  – ) پادشاه دو سیسیل از ۱۸۲۵ تا ۱۸۳۰ و نایب‌السلطنه پادشاهی سیسیل از ۱۸۰۶ تا ۱۸۱۴ بود.

او که در ۱۹ آگوست ۱۷۷۷ در ناپل متولد شد و در ۸ نوامبر ۱۸۳۰ در همان شهر نیز درگذشت، دومین پادشاه دو سیسیل از سال ۱۸۲۵ تا زمان مرگش در سال ۱۸۳۰ بود.

پسر شاه فردیناند اول، پدرش دو بار حکومت را با عنوان جانشین (وزیر) به او واگذار کرد، در حالی که او شاهزاده موروثی بود: یک بار در سال ۱۸۱۲، زمانی که لرد ویلیام بنتینک قانون اساسی انگلیسی را بر سیسیل تحمیل کرد، و بار دوم در سال ۱۸۲۰، در جریان قیام‌های ناپل و پالرمو.

پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۲۵، او در سن ۴۸ سالگی به تخت سلطنت نشست، اما تنها پنج سال سلطنت کرد و فرصتی برای انجام هیچ پروژه بزرگی نداشت. او به دلیل داشتن ایده‌های لیبرال به عنوان ولیعهد محبوب بود، با این وجود سیاست‌های محافظه‌کارانه و حتی سرکوبگرانه‌ای را دنبال کرد. با این وجود، او بسیار مورد علاقه رعایای خود است، اگرچه در ترس از حمله زندگی می‌کند.

## زندگی‌نامه
فرانسیس پسر فردیناند اول دو سیسیل و همسرش آرشیدوشس ماریا کارولینا از اتریش در ناپل به دنیا آمد. او همچنین برادرزاده ماری آنتوانت و لویی شانزدهم، آخرین پادشاه و ملکه فرانسه قبل از اولین جمهوری فرانسه، و نوه ملکه ماریا ترزا، ملکه هابسبورگ و ملکه مقدس روم بود.

پس از مرگ برادر بزرگترش کارلو، دوک کالابریا در سال ۱۷۷۸، فرانسیس با عنوان دوک کالابریا، که عنوان سنتی وارث تاج و تخت ناپل است، وارث تاج و تخت ناپل و سیسیل شد.

## دوران کودکی و جوانی
او در ۱۹ اوت ۱۷۷۷ در کاخ سلطنتی ناپل متولد شد و پسر دوم فردیناند چهارم ناپل و ماریا کارولینا اتریش بود. پس از مرگ زودهنگام برادر بزرگترش چارلز تیتوس در دسامبر ۱۷۷۸، فرانسیس متعاقباً وارث تاج و تخت ناپل و سیسیل شد. او که عنوان دوک کالابریا را دریافت کرده بود، برخلاف پدرش، تحت راهنمایی معلمان واجد شرایط، مانند فیزیکدان آپولیایی جوزپه ساوریو پولی و کاردینال دومنیکو اورسینی آراگون، دوک گراوینا، آموزش کامل و جامعی دید. وارث جوان تاج و تخت به علوم طبیعی و همچنین تاریخ علاقه نشان داد، در حالی که علاقه کمی به لاتین و سایر علوم انسانی نشان می‌داد. او که به گیاه‌شناسی علاقهٔ زیادی داشت، طبق گفتهٔ شاعر ناپلی، جولیو جنوینو، دو رساله در این زمینه نوشت: «ساختن برای گل‌های پیازدار» و «یادآوری گل‌ها و استفاده از آن‌ها در گلدان‌ها».

وقتی در سال ۱۷۹۵ به سن ۱۸ سالگی رسید، فرانسیس به جلسات شورای دولتی راه یافت. او که در دوران ولیعهدی‌اش فردی ضعیف و مردد بود، هرگز با والدینش درگیر نشد و همیشه از دستورات مادرش، زنی مصمم و اقتدارگرا، و همچنین از وصیت‌نامهٔ سلطنتی پدرش پیروی می‌کرد. به همین دلیل، او ازدواج مورد نظر ماریا کارولینا با آرشیدوشس ماریا کلمنتینا از اتریش، دختر امپراتور لئوپولد دوم و پسرعموی فرانسیس، را پذیرفت. این عروسی در ۲۵ ژوئن ۱۷۹۷ در فوجا برگزار شد و بخشی از اتحاد بین پادشاهی ناپل و دربار وین بود، درست زمانی که بذر انقلاب فرانسه در سراسر اروپا پخش می‌شد. قرارداد عروسی در سال ۱۷۹۰ امضا شده بود، اما دقیقاً به دلیل شور انقلابی که اروپا را زیر و رو می‌کرد، به تعویق افتاد: ماریا کلمنتینا تنها در سال ازدواجش، در دوره‌ای از آرامش نسبی بین ناپل و پاریس، توانست به وطن جدید خود برسد.

در دسامبر ۱۷۹۸، دوک کالابریا به همراه پدرش در لشکرکشی ناپلی شرکت کرد که هدف آن سرنگونی جمهوری روم، که توسط فرانسوی‌ها در رم تأسیس شده بود، و بازگرداندن قدرت دنیوی پاپ بود. با این حال، این لشکرکشی به فاجعه نظامی انجامید. نتیجه آن حمله نیروهای فرانسوی به رهبری ژنرال شامپیونه به پادشاهی در ژانویه ۱۷۹۹ بود. فردیناند در مواجهه با پیشروی فرانسوی‌ها، تصمیم گرفت پایتخت را ترک کند و سوار بر یک کشتی انگلیسی به سیسیل پناه ببرد و تمام خانواده سلطنتی، از جمله فرانسیس، به دنبال او رفتند، در حالی که جمهوری پارتنوپی در ناپل اعلام شد. در پالرمو، شاهزاده، برخلاف انتظارات مادرش، خود را درگیر سیاست نکرد، از زندگی درباری دوری کرد و صرفاً بر حومه شهر و خانواده‌اش تمرکز کرد (در سال ۱۸۰۱ همسرش ماریا کلمنتینا درگذشت، در حالی که چند ماه قبل از آن، پسر بزرگ این زوج، فردیناند، نیز درگذشته بود). او علی‌رغم اصرار والدینش و کاردینال فابریزیو روفو، سازمان‌دهنده ارتش ایمان مقدس، که چهره‌ای کلیدی در مبارزه با فرانسوی‌ها و جمهوری‌خواهان بود، به‌طور فعال در فتح مجدد ناپل شرکت نکرد. او در سال ۱۸۰۱ به عنوان ستوان فردیناند، که هنوز در سیسیل بود، به ناپل بازگشت و تا ژوئن ۱۸۰۲، زمانی که پدرش وظایف خود را از سر گرفت، در آنجا ماند. پس از یک دوره بیوگی، فرانسیس تصمیم گرفت با ماریا ایزابلا از بوربون-اسپانیا، دختر پادشاه چارلز چهارم اسپانیا، ازدواج مجدد کند. فردیناند چهارم ناپل و چارلز چهارم اسپانیا خواهر و برادر بودند، هر دو پسران چارلز سوم اسپانیا، و بنابراین ماریا ایزابلا و فرانسیس اول پسرعمو بودند. عروسی به صورت وکالتی در ۶ ژوئیه ۱۸۰۲ در مادرید برگزار شد، در حالی که این زوج مراسم را حضوری در ۶ اکتبر در بارسلونا برگزار کردند: این جشن‌ها تا ۱۲ اکتبر ادامه داشت، زمانی که ماریا ایزابلا و فرانسیس به ناپل عزیمت کردند. این ازدواج آرزوی پادشاه ناپل بود تا اتحاد بین ناپل و مادرید را که روابطشان، علیرغم خویشاوندی دودمانی‌شان، به دلیل مانورهای ماریا کارولینا برای قرار دادن پادشاهی ناپل در مدار دربار وین، سرد شده بود، تجدید کند.

در سال ۱۸۰۶، پس از دومین فرار اجباری خانواده سلطنتی از ناپل به پالرمو به دلیل حمله فرانسه، فرانسیس توسط پدرش به عنوان جانشین منصوب شد و از همراهی او با سیسیل خودداری کرد. در واقع، او بیهوده تلاش کرد تا یک قیام مردمی در باسیلیکاتا و کالابریا ترتیب دهد، تا اینکه مجبور شد با بقیه نیروهای مشروع به جزیره فرار کند. برادر ناپلئون، ژوزف بناپارت، بر تخت ناپل نشست و پس از دو سال حکومت، عنوان پادشاه اسپانیا را به خود اختصاص داد. یواخیم مورات، برادر زن امپراتور فرانسه، بر تخت ناپل نشست.

## نایب‌السلطنه پادشاهی سیسیل
فرانسیس در طول دوره دوم تبعید خود، همچنان خود را وقف فعالیت‌های مورد علاقه‌اش، گیاه‌شناسی و کشاورزی، کرد و یک ویلای کشاورزی نمونه در ملک خود در بوکادیفالکو تأسیس کرد، جایی که سیستم‌های جدید کشت، آبیاری و دامداری را آزمایش کرد. از نظر سیاسی، اوضاع بسیار پرتنش بود: سیسیل از نظر نظامی توسط ناوگان انگلیسی محافظت می‌شد، در حالی که اشراف و مردم سیسیل از فرمانروایان خود ناراضی بودند و از امتناع آنها در دوره اول تبعید برای حفظ دربار خود در پالرمو خشمگین بودند. در نتیجه، هم اشراف که امتیازاتشان تهدید شده بود و هم مردم عادی از پرداخت مالیات و عوارض اضافی برای حفظ دربار بوربون‌ها خودداری کردند. در جزیره، بوربون‌ها به حمایت فرستاده انگلیسی به سیسیل، لرد ویلیام بنتینک، متکی بودند.

فردیناند سپس در سال ۱۸۱۰ پارلمان سیسیل را که متشکل از سه «شاخه» سنتی اشراف، روحانیون و شهرهای دولتی بود، تشکیل داد و به دنبال دریافت «کمک‌های مالی» سنتی برای حفظ نیروهای مسلح و کمک به امنیت پادشاهی بود. پادشاه که با امتناع روبرو شد، بدون تأیید مجلس، مالیات بر درآمد جدیدی وضع کرد. فرانسیس در سال ۱۸۱۱، زمانی که ریاست شورای دولتی را بر عهده داشت، در این تصمیم شرکت کرد و تصمیم گرفت رهبران مخالفان اشرافی را به جزایر مختلف دستگیر و تبعید کند و این امر باعث شورش در آنجا شد. علاوه بر این، روابط با انگلیسی‌ها رو به وخامت بود، تا حدی به دلیل دسیسه‌های ملکه که با اصلاحات پیشنهادی بنتینک مخالف بود.

فردیناند سوم که حاضر به تسلیم شدن در برابر پارلمان نبود، در ۱۶ ژانویه ۱۸۱۲ پسرش، سپهبد پادشاهی، را به جای خود به حکومت سیسیل منصوب کرد، در حالی که خودش به ملک شکار خود در فیکوزا، نزدیک کورلئونه، رفت و تا سال ۱۸۱۵ در آنجا ماند.

شاهزاده فرانسیس توسط دولتی که کاملاً توسط اعضای اشراف سیسیلی اداره می‌شد و ریاست آن را یک مشاور ارشد دولت بر عهده داشت، حمایت می‌شد. قرار بود فرمانده کل نیروهای نظامی سیسیل، خود بنتینک باشد که قصد داشت به سلطنت سیسیلی ساختاری مشروطه مطابق با مدل انگلیسی بدهد. در عوض، قانون اساسی جدیدی با الهام از قانون اساسی کادیز تدوین شد که جدایی قوا بین پادشاه و دولتش را پیش‌بینی می‌کرد که قوه مجریه را حفظ می‌کرد؛ پارلمان که اکنون به مجلس اعیان و مجلس عوام تقسیم شده بود که قدرت قانونگذاری را حفظ می‌کرد؛ و قوه قضائیه که رسماً مستقل بود و قوه قضائیه را مدیریت می‌کرد. سپس، در مقام نایب‌السلطنه، در ۱۲ ژوئیه ۱۸۱۲، فرانچسکو اولین قانون اساسی سیسیل را که از زبان اسپانیایی الهام گرفته و با نیازهای محلی تطبیق داده شده بود، اعلام کرد.

با این حال، فرانسیس به عنوان نایب‌السلطنه مجبور بود بین تمایل به مخالفت نکردن با پدرش و لزوم رعایت خواسته‌های متحد انگلیسی‌اش که بدون ناوگان او دفاع از سیسیل غیرممکن بود، تعادل برقرار کند. به همین دلیل، در ژوئن ۱۸۱۳، او مجبور شد با برکناری مادرش، ماریا کارولینا، از پالرمو موافقت کند، که به وین فرستاده شد و چند ماه بعد در آنجا درگذشت.

پس از آنکه ائتلاف ضد ناپلئونی در ژوئیه ۱۸۱۴ ناپلئون را شکست داد، پدرش توانست اصلاحاتی را در قانون اساسی اعمال کند که عملاً آن را باطل کرد. با این حال، این بار متحد انگلیسی‌اش با این امر مخالفت نکرد، به خصوص از آنجایی که بنتینکِ انعطاف‌ناپذیر به لندن فراخوانده شده بود.

وقتی فردیناند در ماه مه ۱۸۱۵ تصمیم به بازگشت به ناپل گرفت، پسرش را در پالرمو به عنوان ستوان پادشاهی باقی گذاشت، سمتی که تا سال ۱۸۲۰ در اختیار داشت. با این حال، در این مقام، سیسیلی‌ها را ناامید کرد، کسانی که امیدوار بودند او سیستم مشروطه ۱۸۱۲ را احیا کند. در واقع، او اقدام فردیناند برای ادغام دو پادشاهی ناپل و سیسیل در پادشاهی تازه تأسیس دو سیسیلی را تأیید کرد و نام فردیناند اول دو سیسیلی (۱۶ دسامبر ۱۸۱۶) را مطابق با فرامین کنگره وین برگزید. سپس فرانسیس عنوان دوک کالابریا را که برای این مناسبت دوباره معرفی شده بود، به دست آورد. در طول دوران ستوانی خود، او همچنین به شایستگی‌هایی مانند اصلاح فرماندهی‌های نظامی سیسیل و مؤسسات آموزشی زنان و بهبود شبکه جاده‌ای اطراف پالرمو دست یافت.

## شورش‌های کاربوناری
فرانسیس در ۲ ژوئیه ۱۸۲۰ به ناپل بازگشت و خود را درگیر شورش‌های ۱۸۲۰ یافت: در ۶ ژوئیه، پدرش، فردیناند اول، موافقت کرد که نیابت سلطنت را به فرانسیس واگذار کند، که نسبت به قانون اساسی جدید که در ۷ ژوئیه اعطا و بلافاصله توسط پادشاه تصویب شده بود، رویکردی خیرخواهانه ابراز کرد. بدین ترتیب، فعال‌ترین دوره سیاسی ولیعهد قبل از رسیدن به سلطنت آغاز شد: این فرانسیس بود که وزرای جدید (زورلو برای کشور، کاراسکوسا برای جنگ، مقدونیه برای امور مالی) را در ۹ ژوئیه منصوب کرد، انتخابات را در اوت-سپتامبر فراخواند و پارلمان را در ۱ اکتبر افتتاح کرد.

همزمان با شورش‌های ناپل، یک جنبش جدایی‌طلب در پالرمو فوران کرد و خواستار احیای قانون اساسی ۱۸۱۲ و تشکیل مجدد پارلمان شد. با این حال، دولت لیبرال جدید تصمیم به سرکوب شورش گرفت و لشکرکشی تنبیهی را به ژنرال فلورستانو پپه سپرد. پس از فتح مجدد پالرمو در ۷ اکتبر، پپه قراردادی را امضا کرد که بخشی از خواسته‌های سیسیلی‌ها را به رسمیت می‌شناخت. این قرارداد بلافاصله توسط دولت ناپل رد شد و پیترو کولتا را جایگزین پپه کرد. فرانسیس تا فوریه ۱۸۲۱ به‌طور فعال در مسئله سیسیل مشارکت داشت، تا اینکه قدرت‌های اتحاد مقدس (اتریش، روسیه و پروس) در کنگره تروپائو (نوامبر ۱۸۲۰) و کنگره لیوبلیانا در ژانویه ۱۸۲۱ گرد هم آمدند و تصمیم گرفتند برای سرکوب قیام‌های کاربوناری که در ناپل و تورین رخ داده بود، در ایتالیا مداخله کنند. فردیناند درخواست اجازه شرکت در کنگره لیوبلیانا برای احقاق حقوق مشروطه‌خواهان ناپل را کرد و فرانسیس توانست پارلمان را متقاعد کند که به پادشاه اجازه عزیمت بدهد. اما پس از رسیدن به کنگره، پادشاه دو سیسیل، به جای اینکه از مشروطه‌خواهان جانبداری کند، درخواست مداخله مسلحانه اتریش را داد و بدین ترتیب وتوی فرانسه و بریتانیا در مورد مداخله نظامی مستقیم را نادیده گرفت، زیرا از تقویت بیش از حد وین بیم داشت. در این مورد، فرانسیس تلاش کرد مقاومت کند و پارلمان را برای اعلام جنگ فراخواند و دستور بسیج عمومی ارتش ناپل را صادر کرد. با این حال، ارتش ناپل، تحت فرماندهی پپه، در ۷ مارس ۱۸۲۱، در ریتی توسط اتریشی‌ها به رهبری ژنرال فریمونت شکست خورد. پس از شکست لیبرال‌ها، ورود نیروهای اتریشی به ناپل و سرکوب قانون اساسی، فرانسیس خود را در موقعیت مبهم وارث مشروع و نماینده رژیم سرنگون شده یافت. از آن به بعد، او نسبتاً از سیاست دور ماند، اگرچه چندین سمت مهم را پذیرفت، مانند شرکت در کمیسیون‌های غرامت جنگی، تلاش برای کاهش مجازات‌های اعمال شده توسط وزیر جدید پلیس، شاهزاده کانوسا، بر سیاستمداران کاربوناری، و خدمت کوتاه مدت به عنوان رئیس شورای دولت از سپتامبر ۱۸۲۲ تا اوت ۱۸۲۳ در غیاب پدرش، پادشاه، که برای کنگره ورونا به شمال ایتالیا و سپس برای اقامتی طولانی به اتریش سفر کرده بود.

## پادشاه دو سیسیل
در ۴ ژانویه ۱۸۲۵، فردیناند اول پس از ۶۶ سال سلطنت، در سن ۷۳ سالگی بر اثر سکته مغزی درگذشت. ولیعهد جانشین او شد و با نام فرانسیس اول بر تخت سلطنت نشست. حاکم جدید، با رد گذشتهٔ قانون اساسیِ ترسوی خود، بلافاصله گرایش‌های محافظه‌کارانه‌تر و ارتجاعی‌تر خود را آشکار کرد و تا حد زیادی سیاست‌های پدرش را حفظ کرد.

به گفتهٔ اولوا، حاکم جدید علاقهٔ کمی به حکومت داشت و آن را به دست نمایندگان و مشاوران خود سپرد: در میان این افراد، کاترینا د سیمون، خدمتکار شخصی ملکه، و میکل‌آنجلو ویگلیا، پیشخدمت شخصی او، بودند که به لطف نفوذ و نزدیکی‌شان به حاکمان، شبکه‌ای از فساد را از طریق فروش امتیازات، افتخارات و مناصب اداری ایجاد کردند. در طول سلطنت او، حکومت کشور در دست نخست‌وزیر لوئیجی د مدیچی دی اوتاجانو باقی ماند که وزارتخانه‌های دارایی و امور خارجه را نیز در اختیار داشت. او نسبت به لیبرال‌ها نسبتاً آشتی‌جویانه رفتار می‌کرد، اما در سال‌های پایانی عمرش ترجیح می‌داد در محاصره سربازان زندگی کند و دائماً از ترور بترسد. در واقع، هدف اصلی پلیس بوربون در آن سال‌ها مبارزه با فرقه‌های سیاسی کاربوناری حاضر در پادشاهی بود که علیه آنها محاکمه‌های سختی انجام می‌شد، اگرچه این محاکمه‌ها اغلب منجر به احکام خفیف‌تری با فرمان صریح سلطنتی می‌شد. در همان زمان، در ۲۴ مه ۱۸۲۶، پادشاه در پورتیسی فرمانی صادر کرد که مجازات کسانی را که نظم عمومی را مختل کرده و دولت را براندازی می‌کردند، افزایش می‌داد. فرانسیس اول، همچنان با تمرکز ضد فرقه‌گرایی، دو کمیسیون عالی برای جرایم دولتی در ناپل و پالرمو تأسیس کرد که هر کدام متشکل از چهار قاضی و دو مقام بودند. کمیسیون‌های نظامی در هر مرکز استان ایجاد شدند که احکام آنها باید بلافاصله اجرا می‌شد، در حالی که احکام دادگاه‌های عالی تابع وصیت‌نامه سلطنتی بود. در سپتامبر همان سال، یک فرمان سلطنتی از مقامات دولتی خواست که به پادشاه سوگند وفاداری یاد کنند و هر کسی را که مظنون به فرقه‌گرایی است، محکوم کنند و با مجازات اخراج و اعدام روبرو شوند. در حالی که اقدامات غیرلیبرال در داخل کشور تشدید می‌شد، فرانسیس اول و وزیرش مدیچی در سیاست خارجی به موفقیت‌هایی دست یافتند و در فوریه ۱۸۲۷ توانستند نیروی اعزامی اتریش را که از سال ۱۸۲۱ در پادشاهی مستقر بود و هزینه‌های نگهداری آن توسط دولت بوربون پرداخت شده بود، فراخوانند (در واقع، اشغال ناپل توسط اتریش هزینه هنگفت ۸۵ میلیون دوکات را برای خزانه عمومی ناپل به همراه داشت).

برای کاهش کسری بودجه، بخشی از حقوق قضات عمومی کسر شد و مالیات‌های جدیدی بر کالاهای مصرفی، به ویژه گوشت چرخ‌کرده، ماهی نمک‌سود و برخی مشاغل و حرفه‌ها وضع شد. این امر ۲٬۸۷۰٬۰۰۰ دوکات به خزانه‌داری وارد کرد. اندکی پس از آن، تنها بحران انقلابی دوران سلطنت فرانسیس اول در پادشاهی آغاز شد: قیام‌های چیلنتو در سال ۱۸۲۸. این قیام‌ها به دلیل عدم حمایت مردمی شکست خوردند و توسط مارکی دل کارتّو، یک لیبرال سابق که دستور بمباران روستای بوسکو را که میزبان و تأمین‌کننده شورشیان بود، صادر کرد، به شدت سرکوب شدند. به خاطر این اقدام، پادشاه به او عنوان مارکی، نشان نشان سن جنارو و انتصاب فیلد مارشال را اعطا کرد. یک نوآوری مهم در دوران سلطنت فرانسیس اول، تأسیس نشان سلطنتی فرانسیس اول برای شایستگی مدنی، با فرمان سلطنتی در ۲۸ سپتامبر ۱۸۲۹ بود که به مردان ادب، دانشمندان و کسانی که به خاطر فضایل مدنی شایسته بودند، پاداش می‌داد. از این نظر، این نشان شوالیه‌گری، پیشگام نشان‌های مدنی مدرن شایستگی بود. علاوه بر این، در سال ۱۸۲۶، به دستور فرانسیس اول، کالج سلطنتی موسیقی به مکان فعلی خود، در خیابان سن پیترو آ ماجلا ۳۵، منتقل شد و به کنسرواتوار سلطنتی موسیقی سن پیترو آ ماجلا تغییر نام داد.

در همان دوره، شاه فرانسیس اول به همراه وزیرش مدیچی برای شرکت در عروسی دخترش ماریا کریستینا با شاه فردیناند هفتم اسپانیا، عموی مادری‌اش، که در ۱۱ دسامبر ۱۸۲۹ در مادرید برگزار شد، به اسپانیا رفت. در طول اقامت او در مادرید بود که وزیرش مدیچی در ۲۵ ژانویه ۱۸۳۰ درگذشت. در همان زمان، انقلاب در پاریس آغاز شد و منجر به کناره‌گیری شاه شارل دهم از فرانسه و به سلطنت رسیدن لویی فیلیپ اورلئان شد. با سقوط شاخه فرانسوی بوربون‌ها، بسیاری از پادشاهان علناً ترس خود را از یک سلطنت «انقلابی» ابراز کردند، اما در نهایت، با دیدن تمایلات میانه‌روانه پادشاه جدید، موافقت کردند که او را به عنوان پادشاه فرانسه به رسمیت بشناسند، از جمله فرانسیس اول.

## اواخر عمر
در سال ۱۷۹۶، فرانسیس با دخترعموی اول خود، آرشیدوشس ماریا کلمنتینا از اتریش، دختر لئوپولد دوم، امپراتور مقدس روم، ازدواج کرد. هنگامی که او در سال ۱۸۰۱ درگذشت، او با دخترعموی اول پدری خود، ماریا ایزابلا، کوچک‌ترین دختر پادشاه چارلز چهارم اسپانیا، ازدواج کرد. کوچک‌ترین خواهر او، پرنسس ماریا آنتونیا از ناپل و سیسیل، نیز با برادر بزرگتر ماریا ایزابلا، فردیناند هفتم آینده اسپانیا و شاهزاده وقت آستوریاس، ازدواج کرد.

پس از فرار خانواده بوربون از ناپل به سیسیل در سال ۱۸۰۶، لرد ویلیام بنتینک، ساکن بریتانیا، قانون اساسی جدیدی را مطابق با خطوط بریتانیا و فرانسه تدوین کرد. فردیناند موافقت کرد که از تاج و تخت خود کناره‌گیری کند و فرانسیس در سال ۱۸۱۲ به عنوان نایب‌السلطنه منصوب شد.

با کناره‌گیری ناپلئون اول، پدرش به ناپل بازگشت و قانون اساسی سیسیل را لغو کرد و دو پادشاهی خود را در قانون اساسی دو سیسیل (۱۸۱۶) ادغام کرد. سپس فرانسیس عنوان احیا شده دوک کالابریا را به خود گرفت. در حالی که هنوز وارث تاج و تخت بود، عقاید لیبرالی داشت و با وقوع انقلاب ۱۸۲۰، ظاهراً با روحیه‌ای دوستانه نسبت به قانون اساسی جدید، نیابت سلطنت را پذیرفت، اگرچه در واقع به اندازه پدرش محافظه‌کار بود.

پس از رسیدن به سلطنت در سال ۱۸۲۵، او رویه محافظه‌کارانه‌ای را در پیش گرفت. او نقش کمی در دولت داشت و آن را به دست افراد مورد علاقه و مأموران پلیس سپرد و با معشوقه‌هایش، در محاصره سربازان، و همیشه در ترس از ترور، زندگی می‌کرد. در طول سلطنت او، تنها جنبش انقلابی، شورش سیلنتو (۱۸۲۸) بود که توسط مارکی دلکارتو، یک لیبرال سابق، سرکوب شد. با این حال، او در عقب‌نشینی نیروهای اشغالگر اتریش (۱۸۲۷) موفق بود و بدین ترتیب بار مالی زیادی را از دوش خزانه‌داری برداشت.

در طول سلطنت او، نشان سلطنتی فرانسیس اول برای پاداش شایستگی‌های مدنی تأسیس شد.

## مرگ
سرانجام، پس از یک بیماری طولانی، او در ۸ نوامبر ۱۸۳۰، اندکی پس از بازگشت از اسپانیا، در ناپل درگذشت. گفته می‌شود که در آخرین هذیان خود قبل از مرگ، در حال مرگ فریاد زد: «این صداها چیست؟ آیا مردم قانون اساسی می‌خواهند؟ آن را به آنها بدهید!» پس از او، پسر ارشدش، فردیناند، به عنوان پادشاه فردیناند دوم دو سیسیل، بر تخت سلطنت نشست.

## خانواده
او فرزندان متعددی داشت که با بسیاری از خاندان‌های حاکم قرن نوزدهم مرتبط بودند. فرانسیس اول همچنین از معشوقه‌های خود فرزندان نامشروع داشت که برخی از آنها افراد عادی یا گاه به گاه بودند.

از همسر اولش، ماریا کلمنتینا از اتریش، او صاحب فرزندان زیر شد:
* کارولینا فردیناندا لوئیزا: (۱۷۹۸–۱۸۷۰)، با چارلز، دوک بری، پسر دوم پادشاه چارلز دهم فرانسه ازدواج کرد؛ سپس، به عنوان همسر دوم، با کنت اتوره لوچسی پالی، شاهزاده کامپوفرانکو، دوک گریس ازدواج کرد؛
* فردیناند: (۱۸۰۰–۱۸۰۱)، در سن کمی کمتر از یک سالگی درگذشت.
* از همسر دومش، ماریا ایزابلا از اسپانیا، او صاحب فرزندان زیر شد:
* لوئیزا کارلوتا: (۱۸۰۴–۱۸۴۴)، با عموی مادری‌اش، فرانسیس پائولا، اینفانته اسپانیا ازدواج کرد؛ پسر ارشد آنها، فرانسیس آسیسی از بوربون-اسپانیا، با ایزابلا دوم اسپانیا ازدواج کرد؛ ماریا کریستینا (۱۸۰۶–۱۸۷۸)، همسر چهارم عمویش فردیناند هفتم اسپانیا (برادر بزرگتر مادرش) شد. دختر آنها ملکه ایزابلای دوم اسپانیا شد و در دوران کودکی ایزابلا، از ۱۸۳۳ تا ۱۸۴۰، نایب‌السلطنه اسپانیا بود. او با آگوستین فرناندز مونوز، دوک ریانزارس، ازدواج کرد. فردیناند (۱۸۱۰–۱۸۵۹)، دوک آپولیا، دوک نوتو تا ۴ ژانویه ۱۸۲۵، از آن تاریخ دوک کالابریا، و سپس پادشاه پادشاهی دو سیسیل پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۳۰ با عنوان فردیناند دوم.
* شارل فردیناند، شاهزاده کاپوآ (۱۸۱۱–۱۸۶۲)، در سال ۱۸۳۶ به صورت موروثی با پنلوپه اسمیت (۱۸۱۵–۱۸۸۲) ازدواج کرد.
* لئوپولد، کنت سیراکیوز: (۱۸۱۳–۱۸۶۰)، در سال ۱۸۳۷ با پرنسس فیلیبرتا از ساووی-کاریگنانو (۱۸۱۴–۱۸۷۴) ازدواج کرد؛
* ماری آنتوانت: (۱۸۱۴–۱۸۹۸)، با پسرعموی اول خود، گراند دوک لئوپولد دوم توسکانی ازدواج کرد؛
* آنتونیو پاسکواله (۱۸۱۶–۱۸۴۳)، کنت لچه، بدون فرزند درگذشت؛ ماریا آمالیا: (۱۸۱۸–۱۸۵۷)، در سال ۱۸۳۲ با سباستین بوربون-اسپانیا، اینفانته اسپانیا و اینفانته پرتغال (۱۸۱۱–۱۸۷۲) ازدواج کرد؛
* ماریا کارولینا: (۱۸۲۰–۱۸۶۱)، که در سال ۱۸۵۰ با چارلز لویی، کنت مونته‌مولین (۱۸۱۸–۱۸۶۱)، مدعی تاج و تخت اسپانیا، ازدواج کرد؛
* ترزا کریستینا: (۱۸۲۲–۱۸۸۹)، در سال ۱۸۴۳ با امپراتور پدرو دوم برزیل ازدواج کرد؛
* لوئیجی، کنت آکیلا: (۱۸۲۴–۱۸۹۷)، که در سال ۱۸۴۴ با جنارا براگانزا (۱۸۲۲–۱۹۰۱)، دختر امپراتور پدرو اول برزیل و خواهر ماریا دوم پرتغال و پدرو دوم برزیل ازدواج کرد. از پسر آنها، لوئیجی، کنت‌های روکاگوگلیما را به وجود آورد که نسل مذکر او در سال ۱۹۶۷ منقرض شد؛ فرانچسکو دی پائولا، کنت تراپانی: (۱۸۲۷–۱۸۹۲)، که با ماریا ایزابلا از خاندان هابسبورگ-توسکانی (۱۸۳۴–۱۹۰۱)، دختر خواهرش ماری آنتوانت، ازدواج کرد. از دو پسر آنها، لئوپولد در ۱۷ سالگی درگذشت و فردیناند در نوزادی درگذشت. دخترش، ماری آنتوانت، با پسرعمویش آلفونسو از خاندان بوربون-دو سیسیل، کنت کازرتا، پسر شاه فردیناند دوم و رئیس خاندان کازرتا و مدعی تاج و تخت دو سیسیل، پس از مرگ برادر ناتنی‌اش فرانسیس دوم، ازدواج کرد.

او همچنین فرزندان نامشروعی داشت، از جمله دون پاسکواله، که نام خانوادگی دو سرویس (که توسط داروساز پورتیسی، رومولو دو سرویس، به رسمیت شناخته شد) به او داده شد و نشان صلیب شوالیه نشان سلطنتی فرانسیس اول بوربون را دریافت کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:اهالی ناپل در سده ۱۸ (میلادی)
رده:اهالی ناپل
رده:حاکمان نماینده پادشاه سده ۱۹ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۸۳۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۷۷۷ (میلادی)
رده:شوالیه‌های پشم زرین اسپانیا
رده:کاتولیک‌های رومی اهل ایتالیا
رده:کاتولیک‌های رومی سده ۱۸ (میلادی)
رده:کاتولیک‌های رومی سده ۱۹ (میلادی)