گائتانو کوچ

**گائتانو کوچ** (;  – ) یک معمار ایتالیایی و نوه جوزف آنتون کخ بود. او از جمله چندین معماری بود که پس از اتحاد ایتالیا در پایتخت جدید رم به فرصت‌های جدیدی که ایجاد شده بود، پاسخ داد.

خانواده کخ اصالتاً اهل تیرول بودند؛ پدربزرگش نقاش جوزف آنتون کخ بود. پسرش، آگوستو، از ازدواجش با کاساندرا رانالدی، نیز نقاش بود و پدر گائتانو شد. گائتانو در رشته معماری و مهندسی تحصیل کرد و پس از اینکه رم در سال ۱۸۷۰ پایتخت ایتالیای متحد شد، در دوران ریزورگیمنتو، زمینه فعالیت غنی‌ای در زادگاهش پیدا کرد. کخ حدود سی ساختمان معتبر در رم ساخت که عمدتاً برای اشراف و طبقه متوسط رو به بالا بود. از نظر سبکی، او از استادان رنسانس، مانند کاخ فارنزه، الهام گرفته بود.

آثار اصلی او شامل کاخ کخ، دفتر مرکزی بانک مرکزی ایتالیا، بانکا دیتالیا، و دو ساختمان نیم‌دایره‌ای و متقارن در میدان جمهوری (رم) است.

کخ همچنین کاخ منگارینی و کاخ مارگاریتا را طراحی کرد که امروزه محل سفارت ایالات متحده در ویا ونتو هستند. گائتانو کخ همکاری گسترده‌ای با برادرش، اوتاویانو کخ، داشت. کخ در طول ساخت بنای یادبود ویتوریو امانوئل دوم مدیر ساخت و ساز بود و گفته می‌شود آنقدر خود را خسته کرد که بر اثر ذات‌الریه درگذشت. گائتانو کخ با ماتیلده فراشتی ازدواج کرده بود و از او دو پسر داشت.

## زندگی‌نامه
کخ در ۹ ژانویه ۱۸۴۹ در رم متولد شد. او در دانشگاه ساپینزا رم در رشته مهندسی و معماری تحصیل کرد و مدرک خود را در سال ۱۸۷۲ دریافت کرد. کخ در سن ۲۳ سالگی وارد این حرفه شد و در بخش فنی انجمن معماری در سنت نئو-چینکوئچنتو که در محافل رومی توسط پیترو کامپورسه و کوزیمو مورلی دنبال می‌شد، مشغول به کار شد. اولین کار کخ برای این شرکت، در سال ۱۸۸۲، ساخت گروه بزرگی از ساختمان‌ها در وسط میدان ویتوریو امانوئل دوم در رم بود. متعاقباً از او به همراه پیو پیاچنتینی و فرانچسکو آزوری دعوت شد تا در مسابقه (۱۸۸۲) برای دفتر مرکزی بانک ملی (که اکنون بانک ایتالیا است) در خیابان ملی شرکت کند. پس از تلاش این نهاد معتبر دولتی برای یافتن مصالحه‌ای بین طرح‌های کخ و طرح‌های پیاچنتینی، در سال ۱۸۸۵ نتیجه این مسابقه که در ابتدا تنها توسط کامیلو بویتو داوری می‌شد، پیروزی راه حل کخ بود (که در سال ۱۸۹۲ تکمیل شد).

بانک ملی دارای دو حیاط بزرگ در ارتفاعات باشکوه است که به‌طور افقی به سه طبقه تقسیم شده‌اند. نمای اصلی دارای دو غرفه ورودی، یکی به هر حیاط، در دو انتهای سیزده دهانه مرکزی برجسته است. این پروژه که به‌طور ویژه و با آخرین فناوری ساخته شده بود، کخ را به عنوان طراح اقتدار و اعتبار معرفی کرد - شهرتی که در طول زندگی کاری او ادامه یافت. بنای یادبود، هرچند شکوه و جلال کاخ جوستیزیا اثر گوگلیلمو کالدرینی یا بنای یادبود ویکتور امانوئل اثر جوزپه ساکونی را ندارد، اما بانکا نازیوناله گواهی بر انعطاف‌پذیری ساختمان‌های رومی از نوع کاخ است، هرچند که بسیار فراتر از مقیاس معمول خود گسترش یافته است.

کخ با طراحی موفق میدان ترمه (که اکنون میدان جمهوری نامیده می‌شود) و طراحی دو ساختمان (ساخته شده بین سال‌های ۱۸۸۶ تا ۱۸۹۰)، کاخ اسدرا، در ابتدای خیابان ملی، به نتایج مشابه، هرچند چشمگیرتری دست یافت. محیط نیم‌دایره‌ای این دو ساختمان عظیم اما سرزنده، از طرح کلی ایوان باشکوه حمام‌های دیوکلتیان پیروی می‌کند و در عین حال، رویکردی عظیم به ایستگاه راه‌آهن ایجاد می‌کند. کخ با حل درخشان مشکلات مربوط به مالکیت تقسیم‌شده منطقه، توانست جنبه‌های نظری و نمادین را با راه‌حلی ریشه‌دار در یک بافت شهری بسیار خاص، در هم آمیزد. به‌طور خاص، طراحی طاق‌های قوسی گرد و وسیع در طبقه همکف، به ایجاد یک راه‌حل ارگانیک واحد کمک می‌کند و بدون هیچ گونه امتیازدهی سطحی به تزئینات کاذب، بر حجم‌ها تأکید و تعریف می‌بخشد. کخ همچنین از یک ستون سادهٔ ایونیک برای ایجاد حس ریتم به دهانه‌های پنجرهٔ نزدیک به هم که مورد نیاز کاربری مسکونی ساختمان‌ها بود، استفاده کرد و در عین حال، قابی متناسب با ماهیت تا حدودی عمومی ساختمان و موقعیت کلیدی آن ایجاد کرد.

کخ در بسیاری از آثار مهم خود، توانست در مقیاس‌های مختلف، رویکرد اساساً باوقار و عشق خود به حجم‌های واضح و تمیز را امتحان کند، از کاخ مارگاریتا (۱۸۸۷–۹۱؛ اکنون سفارت آمریکا) در خیابان ونتو، با پلان T و نمای ورودی ۱۵ قسمتی به سبک سینکوچنتو، گرفته تا کاخ کالابرسی در خیابان سپتامبر و کاخ بوون‌کامپانی در خیابان لارگو گولدونی، با طبقهٔ همکف و نیم‌طبقه به عنوان یک واحد بزرگ که بالای آن یک توالی از طبقات به تدریج در حال کاهش است. ظرافت و نبوغ راه‌حل‌های او سبکی را نشان می‌دهد که نه چندان باستان‌شناختی بود و نه شعارگونه.

گائتانو کخ نمایندهٔ حرفه‌ای‌گری جدیدی در معماری بود، حرفه‌ای‌گری‌ای که متعهد به آشتی دادن عناصر تزئینی و عملکردی، تحقیقات گونه‌شناسی و شیوهٔ کارآمد ساخت‌وساز بود. او در طول دوران حرفه‌ای بسیار پربار خود، از طریق ساختمان‌هایش موفق شد جنبهٔ همگن و منسجمی از برخی از فضاهای اصلی پایتخت را شکل دهد. استعدادهای سازمانی و عملی او، مشتریان خصوصی وفادار و گسترده‌ای را، عمدتاً در میان بورژوازی و اشراف ثروتمند رومی (از جمله شاهزاده اوگو بونکومپانی لودوویسی پیومبینو، مارکه دو پارنته و سناتورهای جاکومو بالسترا و جیووانی باراکو) جذب کرد.

او در پاسخ به تقاضا برای یک سبک ملی جدید که منعکس‌کنندهٔ تاریخ ایتالیا باشد، سبکی انعطاف‌پذیر اما منسجم را با الهام از سنت خانوادهٔ سانگالو و رنسانس توسکانی ایجاد کرد. در رم، این سبک در معماری دولتی و در الگوی جدید زندگی خانه‌های چند طبقه بیان شد. کاخ چینکوئچنتو، نماد قدرت و ادب، به نظر می‌رسید انعطاف‌پذیری مورد نیاز برنامه‌ریزی شهر جدید، نیازهای قطعه زمین ساختمان‌های شهری جدید و شریان‌های ارتباطی جدید را ارائه می‌دهد. کخ عمل‌گرا بود و از مجموعه‌ای آزمایش‌شده استفاده می‌کرد، بر حل مشکلات توزیعی و عملکردی تمرکز داشت و تمام آزمایش‌گرایی و فردیت سبکی را کنار می‌گذاشت.

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۹۱۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۴۹ (میلادی)
رده:معماران ایتالیایی سده ۱۹ (میلادی)
رده:معماران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا