کاربوناری

**جنبش کاربوناری** (به ایتالیایی: *Carbonari*) یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های جوامع مخفی سیاسی در اوایل سدهٔ نوزدهم بود که به‌ویژه در ایتالیا رشد کرد و نقش قابل توجهی در روند بیداری ملی و تحولات ریسورجیمنتو ایفا نمود. این جنبش در اصل از نواحی جنوبی ایتالیا برخاست و در دهه‌های ۱۸۲۰ و ۱۸۳۰ به سرعت گسترش یافت. نام «کاربوناری» به معنای «زغال‌سازان» است و بر اساس سنت‌های صنفی و آیینی شکل گرفت که پوششی برای فعالیت‌های سیاسی فراهم می‌کرد. به گفتهٔ دانشنامهٔ بریتانیکا: "کاربوناری یک انجمن سری بود که پس از سقوط ناپلئون در جنوب ایتالیا پدید آمد و به‌عنوان بستر اصلی جنبش‌های مشروطه‌خواهی و ملی‌گرایانه تا پیش از ظهور ماچینی شناخته می‌شود."

## زمینه‌ها و شرایط شکل‌گیری
شکل‌گیری کاربوناری به فضای سیاسی پس از کنگره وین (۱۸۱۵) بازمی‌گردد، زمانی که نیروهای محافظه‌کار اروپا نظم جدیدی را برقرار کردند و رژیم‌های سلطنتی مطلقه را بازگرداندند. بسیاری از نخبگان و جوانان تحصیل‌کردهٔ ایتالیایی که تحت تأثیر انقلاب فرانسه و تجربهٔ حکومت ناپلئونی قرار داشتند، با محدودیت‌های شدید سیاسی، سانسور و نفوذ اتریش در ایتالیا مواجه شدند. به همین دلیل، انجمن‌های مخفی به یکی از معدود راه‌های سازمان‌دهی مخالفان تبدیل شد. در ویکی‌پدیا آمده است: "کاربوناری عمدتاً از طبقات متوسط، افسران ارتش و روشنفکرانی تشکیل می‌شد که نسبت به نفوذ خارجی و سلطنت‌های واپس‌گرا معترض بودند."

## ساختار، آیین‌ها و ایدئولوژی
سازمان کاربوناری به‌طور کامل مخفیانه و سلولی طراحی شده بود. هر واحد کوچک موسوم به *باراکا* (*Baracca*) به صورت مستقل فعالیت می‌کرد و اعضا تنها افراد گروه خود را می‌شناختند. این امر نفوذ پلیس و دستگاه‌های امنیتی را دشوار می‌ساخت، اما هماهنگی ملی جنبش را نیز تضعیف می‌کرد. درجات عضویت در دو سطح اصلی تقسیم می‌شد: *Apprendisti* (شاگردان) که در ابتدا عضوگیری می‌شدند و *Maestri* (استادان) که وظیفهٔ هدایت و آموزش را بر عهده داشتند.

آیین‌ها و نمادهای رمزی بخش مهمی از هویت جنبش را تشکیل می‌داد. اصطلاحاتی همچون «کلبه» برای محل اجتماع، استفاده از چوب و زغال به‌عنوان استعاره برای اتحاد و پاکی، و به‌کارگیری نشانه‌هایی مانند صلیب، مثلث و شعلهٔ آتش، همه بخشی از این نظام نمادین بود. اعضا در آغاز عضویت سوگندی یاد می‌کردند که شامل "پایبندی به آزادی، وفاداری به برادران و رازداری مطلق" بود.

ایدئولوژی کاربوناری آمیزه‌ای از چند گرایش بود. نخست، لیبرالیسم سیاسی که بر قانون اساسی، پارلمان و حقوق مدنی تأکید داشت. دوم، ناسیونالیسم ایتالیایی که به رهایی از سلطهٔ اتریش و استبداد محلی چشم دوخته بود. سوم، اخلاق و معنویت دینی که باعث می‌شد جنبش با سنت‌های مسیحی مردم سازگار به نظر برسد. با این حال، نبودِ یک مرکز ایدئولوژیک منسجم سبب می‌شد که شاخه‌های مختلف کاربوناری اهداف متفاوتی داشته باشند؛ برخی از آن‌ها به سلطنت مشروطه معتقد بودند و برخی دیگر به جمهوری می‌اندیشیدند.

## فعالیت‌ها و قیام‌ها
کاربوناری در قیام‌های دههٔ ۱۸۲۰ و ۱۸۳۰ نقش پررنگی ایفا کرد. در ۱۸۲۰–۱۸۲۱، اعضای جنبش به همراه افسران ارتش در پادشاهی ناپل و پیه‌مونته شورش کردند و پادشاه ناچار شد به تدوین قانون اساسی تن دهد. اما مداخلهٔ ارتش اتریش شورش را سرکوب کرد. ویکی‌پدیا می‌نویسد: "این قیام‌ها نخستین تلاش جدی برای تحدید قدرت مطلقه و کسب آزادی‌های مدنی در ایتالیا بود، هرچند که به سرعت با شکست مواجه شد." در سال‌های ۱۸۳۰–۱۸۳۱ نیز تحت تأثیر انقلاب فرانسه، شورش‌هایی در مودنا و امیلیا برپا شد؛ در این میان، سیرو منوتی رهبری بخشی از قیام‌ها را بر عهده داشت، اما سرکوب شدید و اعدام او نشان داد که جنبش بدون پشتیبانی کافی نمی‌تواند دوام بیاورد.

## شخصیت‌ها و تعامل با دیگر جریان‌ها
جنبش کاربوناری رهبران واحدی نداشت، اما چندین شخصیت کلیدی به آن پیوند خورده‌اند. گولیلمو پپه (*Guglielmo Pepe*) از افسران برجستهٔ ارتش ناپل بود 

## شخصیت‌ها و تعامل با دیگر جریان‌ها
چپ|بندانگشتی|234x234پیکسل|سیرو منوتی، رهبر شورش ۱۸۳۱ در مودنا
جنبش کاربوناری رهبران واحدی نداشت، اما چندین شخصیت کلیدی به آن پیوند خورده‌اند...

که در شورش ۱۸۲۰–۱۸۲۱ نقش مهمی ایفا کرد. سیرو منوتی در مودنا شورش نافرجام ۱۸۳۱ را رهبری کرد و به نماد سرکوب جنبش بدل شد. همچنین، فیلیپو بواناروتی (*Filippo Buonarroti*), انقلابی تحت تأثیر انقلاب فرانسه، در گسترش فرهنگ انجمن‌های مخفی نقشی اثرگذار داشت.

ارتباط کاربوناری با جوزپه ماچینی نقطهٔ عطفی در تاریخ جنبش است. ماچینی در جوانی به کاربوناری پیوست، اما بعدها نوشت: "این انجمن‌ها بیش از آنکه متحد باشند، پراکنده‌اند؛ آن‌ها شورش‌های محلی را برمی‌انگیزند اما فاقد طرحی کلی برای وحدت ایتالیا هستند." همین تجربه او را به تأسیس جوانان ایتالیا در ۱۸۳۱ سوق داد، سازمانی که با اهداف روشن‌تر و رهبری متمرکزتر به مبارزه برای اتحاد ایتالیا پرداخت.

نفوذ کاربوناری فراتر از مرزهای ایتالیا نیز گسترش یافت. جنبش Charbonnerie در فرانسه و Carbonária در پرتغال هر دو تحت تأثیر مستقیم این سازمان شکل گرفتند. همچنین، گرچه جوزپه گاریبالدی عضو رسمی کاربوناری نبود، اما فضای ناشی از این سنت در آغاز فعالیت‌های سیاسی او تأثیر گذاشت و در تاکتیک‌های نظامی‌اش انعکاس یافت. یک پژوهشگر اشاره می‌کند که "کاربوناری بیش از آنکه حزبی سیاسی باشد، مدرسه‌ای بود برای تربیت و آماده‌سازی رهبران آیندهٔ ریسورجیمنتو."

## واکنش دولت‌ها و سرکوب
رژیم‌های سلطنتی محلی و اتریش جنبش کاربوناری را خطری جدی برای نظم موجود می‌دانستند و با خشونت شدید آن را سرکوب کردند. محاکمات، زندان و تبعید ابزارهای اصلی برای مقابله با اعضا بود. کلیسای کاتولیک نیز انجمن را به دلیل فعالیت مخفیانه و سوگندهای خاصش محکوم کرد. این فشارها باعث شد که تا دههٔ ۱۸۳۰ کاربوناری بخش زیادی از قدرت سازمانی خود را از دست بدهد و بسیاری از اعضای آن به جریان‌های نوین‌تر مانند «جوانان ایتالیا» بپیوندند.

## تأثیر و میراث تاریخی
اگرچه کاربوناری نتوانست خود به‌تنهایی اتحاد ایتالیا را محقق کند، اما اهمیت آن در سه عرصه آشکار است: نخست، ایجاد تجربهٔ سازمانی و شبکه‌سازی مقاومت؛ دوم، گسترش ایدئولوژی لیبرال و ملی‌گرایانه در میان نسل جدید؛ و سوم، الهام‌بخشی به جنبش‌های مشابه در اروپا. به همین دلیل، مورخان کاربوناری را نه به‌عنوان یک جنبش پیروز، بلکه به‌عنوان یک نیروی واسطه‌ای می‌نگرند که زمینه را برای ریسورجیمنتو و رهبرانی چون ماچینی و گاریبالدی فراهم آورد.

## منابع

* Wikipedia – ''Carbonari''
* Encyclopaedia Britannica – ''Carbonari''
* Encyclopaedia Britannica – ''Giuseppe Mazzini''
* Oxford Reference – ''Carbonari''
رده:ضدکاتولیسیسم
رده:ضدکاتولیسیزم در فرانسه
رده:ضدکاتولیسیزم در ایتالیا
رده:ضدروحانی‌گری
رده:انجمن‌های سری در فرانسه
رده:انجمن‌های سری در ایتالیا