مانیفست ونتوتن

چپ|بندانگشتی|اسپینلی در زمان زندانی در ونتوتن، دهه ۱۹۳۰
**مانیفست ونتوتن** ( (با عنوان رسمی «***برای یک اروپای آزاد و متحد».*** ***پیش‌نویس مانیفست*** (*Per un'Europa libera e unita. Progetto d'un manifesto*) یک بیانیه سیاسی است که توسط آلتیرو اسپینلی، ارنستو روسی و اوژنیو کولورنی، در حالی که در طول جنگ جهانی دوم در جزیره *سانتو استفانو* در نزدیکی جزیره ونتوتنه زندانی بودند، نوشته شده است. این مانیفست که در ژوئن ۱۹۴۱ تکمیل شد، در میان مقاومت ایتالیا توزیع شد و به زودی به برنامه جنبش فدرالیستا اروپا تبدیل شد. این مانیفست خواستار یک فدراسیون سوسیالیستی اروپا و جهان بود. در متن، فدرالیسم اروپایی و فدرالیسم جهانی به عنوان راهی برای جلوگیری از جنگ‌های آینده ارائه شده است. وایسیر خاطرنشان می‌کند که این مانیفست به‌طور گسترده به عنوان تولد فدرالیسم اروپایی دیده می‌شود. اسپینلی، که بعداً در فهرست‌های حزب کمونیست ایتالیا به پارلمان اروپا انتخاب شد، به دلیل نویسندگی اصلی مانیفست و حمایت‌های پس از جنگ خود، به رهبر جنبش فدرالیست تبدیل شد. این مانیفست خواستار گسست از گذشته اروپا برای تشکیل یک نظام سیاسی جدید از طریق بازسازی سیاست و اصلاحات اجتماعی گسترده بود. این مانیفست نه به عنوان یک آرمان، بلکه به عنوان بهترین گزینه برای شرایط پس از جنگ اروپا ارائه می‌شد.

## متن کلیدی
پیشنهاد کلیدی مانیفست ونتوتن، یک جمهوری فدرال اروپایی بود. پس از تأسیس این جمهوری، باید منتظر احتمال فدرالیسم جهانی بود.

این مانیفست از «امپریالیسم سرمایه‌داری که نسل ما شاهد گسترش آن تا نقطه تشکیل دولت‌های تمامیت‌خواه و آغاز جنگ‌های جهانی بوده است» انتقاد کرد. این مانیفست جامعه ملل را که بی‌فایده و «حتی مضر» توصیف شده بود، هدف قرار داد. جامعه ملل نیروی نظامی نداشت و بنابراین نمی‌توانست تصمیمات خود را تحمیل کند.

مهم‌ترین ارزیابی این ادعا بود که

: «خط فاصل بین احزاب مترقی و ارتجاعی دیگر از خط رسمی دموکراسی بیشتر یا کمتر، یا سوسیالیسم بیشتر یا کمتر که باید برقرار شود، پیروی نمی‌کند؛ بلکه این تقسیم‌بندی در امتداد خطی بسیار جدید و اساسی قرار می‌گیرد که اعضای حزب را به دو گروه تقسیم می‌کند. گروه اول کسانی هستند که هدف و غایت اساسی مبارزه را همان هدف باستانی، یعنی فتح قدرت سیاسی ملی، می‌دانند - و کسانی که، اگرچه ناخواسته، در دستان نیروهای ارتجاعی بازی می‌کنند و اجازه می‌دهند گدازه‌های ملتهب شور و اشتیاق مردمی در قالب‌های قدیمی ته‌نشین شوند و بدین ترتیب اجازه می‌دهند پوچی‌های قدیمی بار دیگر ظهور کنند. گروه دوم کسانی هستند که ایجاد یک دولت بین‌المللی مستحکم را هدف اصلی می‌دانند؛ آنها نیروهای مردمی را به سمت این هدف هدایت خواهند کرد و پس از کسب قدرت ملی، از آن در درجه اول به عنوان ابزاری برای دستیابی به وحدت بین‌المللی استفاده خواهند کرد.»

### سوسیالیسم و کمونیسم
این سند اعلام کرد که «انقلاب اروپایی باید سوسیالیستی باشد، یعنی باید هدف خود را رهایی طبقات کارگر و تحقق شرایط زندگی انسانی‌تر برای آنها قرار دهد». با این حال، با فرمول‌بندی‌های «جزمی» گذار به سوسیالیسم مخالفت کرد و گفت: «مالکیت خصوصی باید لغو، محدود، اصلاح و گسترش یابد: البته نه به صورت جزمی و بر اساس اصول.»

این [گزارش] کمونیست‌ها را به خاطر سازماندهی کارآمدترین گروه‌های سیاسی ستود، اما گفت که آنها دارای نقص‌هایی از جمله «وابستگی به دولت روسیه» و ماهیت فرقه‌ای هستند که مانع از همکاری آنها با دیگران می‌شود، که می‌تواند «مجموع نیروهای مترقی» را تضعیف کند. یک جنبش باید «بیانیه‌های سیاسی قدیمی» را نقد کند و در عین حال بداند چگونه با گروه‌های دیگر همکاری کند بدون اینکه «در دام رویه‌های سیاسی هیچ‌یک از این گروه‌ها گرفتار شود».

### انتقادات و اظهارات جنجالی
اگرچه مانیفست ونتوتن یکی از اسناد بنیان‌گذاری اتحادیه اروپا محسوب می‌شود، اما شامل برخی اظهارات ضد دموکراتیک است. به عنوان مثال، «روش‌شناسی سیاسی دموکراتیک در بحران انقلابی یک وزنه مرده خواهد بود». از سوی دیگر، این متن نسبت به سبک کمونیسم روسیه شوروی بسیار انتقادی است و تأیید می‌کند که «با این حال، جهت‌گیری انتخاب شده برای گام‌های برداشته شده نباید صرفاً به اصل صرفاً جزمی وابسته باشد که بیان می‌کند مالکیت خصوصی بر ابزار مادی تولید، به عنوان یک قاعده کلی، باید لغو شود و تنها زمانی می‌توان آن را به‌طور موقت تحمل کرد که هیچ انتخاب دیگری وجود نداشته باشد.»

## منابع

## پیوند به بیرون
* https://www.cvce.eu/content/publication/1997/10/13/316aa96c-e7ff-4b9e-b43a-958e96afbecc/publishable_en.pdf مانیفست ونتوتن (ترجمه انگلیسی)

رده:اسناد ۱۹۴۱ (میلادی)
رده:ایتالیا در ۱۹۴۱ (میلادی)
رده:بیانیه‌های سیاسی
رده:سیاست در ایتالیا