نچیو

[بندانگشتی|بشقابی از ''نچیو'' از [توسکانی، ایتالیا]]
***نچیو*** ، (pl. : *necci*) که به آن ***niccio*** , ***ciaccio*** یا ***cian*** هم گفته می‌شود، نوعی شیرینی گالته با پایه آرد شاه بلوط است که معمولاً در برخی مناطق کوهستانی توسکانی و امیلیا در ایتالیا و جزیره کورسیکا در فرانسه تهیه می‌شود.

امروزه مردم معمولاً *نچیو را* به عنوان یک دسر در نظر می‌گیرند، اما دهقانان زمانی آن را با غذاهای خوش طعم می‌خوردند.

دولت ایتالیا *نچیو را* به عنوان محصول کشاورزی سنتی توسکانی (PAT) اعلام کرده است.

## توزیع
*نچیو* مخصوص پِشا و کوه‌های پیستویا، لوچِسیا، وِرسیلیا، گارفانانا، فریگنانو و دره رنو بالایی است. همچنین در جزیره کورسیکای فرانسه نیز تهیه می‌شود.

## فرقه‌ها
در گارفانانا (منطقه‌ای در توسکانی) *نچیو* به مغز شاه بلوط و مشتقات آن گفته می‌شود.

نام‌های دیگری که برای *نچیو* استفاده می‌شوند عبارتند از: *ciaccio* (در Versilia, Garfagnana بالا و Frignano), *cian* (در لونجیانا *)*، *caccìn* (در استان لا اسپتزیا)، *panèlla* (سستری لوانته و اطراف)، *castagnaccio* یا *patolla* (دارای دوغ منسجم‌تر).

## آماده‌سازی
بندانگشتی|''فری'' با ''نچیوی'' پخته شده
خمیر نچیو با آرد شاه بلوط، آب و کمی نمک درست می‌شود. در منطقه پیستویا، آرد شاه بلوط را در ظروف مخصوص چوب شاه‌بلوط به نام‌های *بیگونس* یا *بوگنی* یا در جعبه‌های چوبی به نام *آرکونی* نگهداری می‌کنند که از آنها دانه‌های آرد گرفته شده و از الک عبور داده می‌شوند و سپس با دست خرد می‌شوند. پخت و پز نچیو سخت است و به تخصص قابل توجهی هم نیاز دارد. همچنین به دیسک‌های مخصوصی به نام *تستی*، ساخته شده از ماسه سنگ خاموش شده که از قبل روی آتش شومینه گرم می‌شوند، یا دیسک‌های آهنی با دسته‌های بلند به نام *فری* یا *فورم* که باید روی سطح اجاق چوبی قرار گیرند، نیاز دارد. امروزه *تستی‌ها* بیشتر در سمت بولونیایی آپنین استفاده می‌شوند، در حالی که در کوه‌های پیستویا پرکاربردترین ابزارها *فری* هستند.

پخت و پز با *تستی* پیچیده است. برگ‌های شاه بلوط در تابستان، در طول ماه رو به زوال، برداشت می‌شوند و در آب ولرم خیس می‌خورند. این *برگ‌ها* باعث می‌شوند نچیوها به *تستو* نچسبد و عطر و طعم آن منتقل نشود. پس از گرم شدن *تستی‌ها* در شومینه، سه تا چهار برگ روی یک *تستو* قرار داده می‌شوند، سپس یک ملاقه خمیر روی آنها قرار می‌گیرد، سپس سه تا چهار برگ دیگر و *یک تستوی* داغ دیگر و به همین ترتیب ادامه می‌یابد تا یک توده (به نام " *کاستلینا* ") تشکیل شود. بشقاب ستی *را* ابزار نگهدارنده آهنی نگه می‌دارد و آن را تثبیت می‌کند. معمولاً یکی از ردیف‌های بیشتر *تستی* را به تعداد ۱۰ تا ۲۰ *نچیو* در هر ردیف، با کاهش قطر از پایین به بالا، روی هم می‌گذارند. پس از دو تا سه دقیقه، *نچیوها* آماده هستند و توده برچیده می‌شود.

## نچیوی شکم پر
[بندانگشتی|''نچیوی'' پر شده با [ریکوتا|پنیر ریکوتا]]
بعد از پخت، *نچیو* معمولاً با پنیر ریکوتا (که گاهی با چیپس شکلات تلخ و/یا میوه‌های آب‌نباتی غنی می‌شود) پر می‌شوند و لوله می‌شوند تا به شکل کانولی درآیند.

*نچیو را* می‌توان به این روش‌ها مصرف کرد:
* *بیوسچو*، اصطلاحی در گویش توسکانی به معنی «بدون چاشنی» است؛
* *گِئرسیو* (به ایتالیایی «یک چشم»)، با اضافه کردن یک برش نازک پانچِتا قبل از پخت یا به عنوان مواد پرکننده. در حالت دوم، می‌توان از چند برش گرد از *ریگاتینوی* توسکانی (نوعی *سالومی* شبیه پانچِتا) نیز استفاده کرد. این نوع نان مخصوص کوه‌های بولونیز است؛
* *incicciato* (به معنی «با گوشت» در گویش توسکانی)، با اضافه کردن خمیر *[[سوسیس ایتالیایی|سالسیچا]]*، که به عنوان مواد داخل یا مستقیماً در خمیر استفاده می‌شود. این نوع، مخصوص کوه‌های پیستویا و به ویژه روستای پراچیا است؛
* *با [[نوتلا]]*، پر شده با مقدار زیادی خامه شکلاتی. این یک نسخه غیرسنتی است، اما به ویژه در بین جوانان مورد استقبال قرار می‌گیرد.
* *با ریکوتا*، با اضافه کردن پنیر ریکوتا گوسفندی یا گاوی. این نوع اغلب در منطقه پیستویا آپنین استفاده می‌شود؛
* *con stracchino*، با افزودن پنیر استراچینو، معمولی Lunigiana.

## جستارهای وابسته

## منابع

## منابع
* 

رده:آشپزی امیلیا-رومانیا
رده:آشپزی توسکانی
رده:دسرهای ایتالیایی