کشاورزی در ایتالیا

**کشاورزی در ایتالیا** که بخشی از اقتصاد ایتالیا است، از هزاره پنجم توسعه یافته است. در قرن بیستم، ایتالیا از کشوری عمدتاً کشاورزی به کشوری صنعتی تبدیل شد. در نتیجه، بخش کشاورزی (شامل جنگل‌ورزی و ماهیگیری) با کاهش شدید اشتغال روبرو شد، از ۴۳٪ (در سال ۱۸۶۰) به ۳٫۸٪ (در سال ۲۰۰۰) از کل جمعیت شاغل که درصد ناچیزی در ساختار اقتصادی کشور است.

براساس آخرین سرشماری ملی کشاورزی، در سال ۲۰۱۰، ۸۹۱٬۰۰۰ نفر در بخش کشاورزی مشغول به کار بودند که بیشتر آن‌ها مردان (۷۱٫۳٪ از کل) و ساکن جنوب ایتالیا (۴۶٫۸٪ از کل) بودند. در سال ۲۰۱۰، مساحت کشاورزی ایتالیا برابر با  بود که از این مقدار  زیر کشت قرار داشت و عمدتاً در جنوب ایتالیا (۶۳٪) متمرکز بود.

## توضیحات

طبق آخرین سرشماری ملی کشاورزی، در سال ۲۰۱۰، ۱٫۶ میلیون مزرعه وجود داشت (کاهش ۳۲٫۴٪ نسبت به سال ۲۰۰۰) که مساحتی برابر  را پوشش می‌داد (۶۳٪ از آن در جنوب ایتالیا قرار داشت). اکثریت قریب به اتفاق آن‌ها (۹۹٪) خانوادگی و کوچک بوده و میانگین مساحت آن‌ها تنها  است. از کل سطح زیر کشت کشاورزی (جنگل‌کاری مستثنی)، زمین‌های غلات ۳۱٪، باغ‌های زیتون ۸٫۲٪، تاکستانها ۵٫۴٪، باغ‌های مرکبات ۳٫۸٪، مزارع چغندر قند ۱٫۷٪ و باغبانی ۲٫۴٪ را تشکیل می‌دهند. باقی‌مانده عمدتاً به مراتع (۲۵٫۹٪) و غلات علوفه‌ای (۱۱٫۶٪) اختصاص دارد. بخش شمالی ایتالیا عمدتاً ذرت، برنج، چغندر قند، سویا، گوشت، میوه و فراورده لبنی تولید می‌کند، در حالی که جنوب در گندم و مرکبات تخصص دارد. دامداری شامل ۶ میلیون رأس گاو، ۸٫۶ میلیون رأس گرازسانیان، ۶٫۸ میلیون رأس گوسفند و ۰٫۹ میلیون رأس بز است. تولید سالانه کل صنعت ماهیگیری بر پایه کشور از صید و آبزی‌پروری، شامل سخت‌پوستان و نرم‌تنان، حدود ۴۸۰٬۰۰۰ تن است.

ایتالیا یکی از فهرست کشورهای تولیدکننده شراب جهان است و از پیشگامان تولید روغن زیتون، میوه‌ها (سیب، زیتون، انگور، پرتقال، لیمو، گلابی، زردآلو، فندق، هلو، گیلاس، آلو، توت‌فرنگی و کیوی) و سبزیجات (به ویژه کنگر فرنگی و گوجه‌فرنگی) محسوب می‌شود. معروف‌ترین شراب ایتالیاییها احتمالاً توسکانی Chianti و پیمونتی Barolo هستند. سایر شراب‌های مشهور شامل Barbaresco, Barbera d'Asti, Brunello di Montalcino, Frascati, Montepulciano d'Abruzzo, Morellino di Scansano, Amarone della Valpolicella DOCG و شراب گازدار Franciacorta و پروسکو هستند. محصولات باکیفیت که ایتالیا در آن تخصص دارد، به ویژه شراب‌ها و پنیرهای منطقه‌ای، اغلب تحت نشان‌های تضمین کیفیت DOC/DOP محافظت می‌شوند. این نشان‌های جغرافیایی و خوراک‌های سنتی در اتحادیه اروپا که توسط اتحادیه اروپا اعطا می‌شود، اهمیت دارد تا از اشتباه با محصولات کم‌کیفیت و انبوه جلوگیری شود.

در واقع، آشپزی ایتالیایی یکی از محبوب‌ترین و کپی‌شده‌ترین غذاها در جهان است. کمبود یا نبود کامل برخی از شناخته‌شده‌ترین مواد اولیه آن خارج از ایتالیا، به‌ویژه به دلیل جعل یا تقلب غذایی، منجر به تغییر کامل ماهیت مواد ایتالیایی می‌شود. این پدیده که در همه قاره‌ها گسترده است، بیشتر با عنوان *[[Italian Sounding]]* شناخته می‌شود و شامل استفاده از کلمات، تصاویر، ترکیب رنگ‌ها (مانند پرچم ایتالیا), مراجع جغرافیایی و برندهای تداعی‌کننده ایتالیا برای تبلیغ و بازاریابی محصولات غذایی است که در واقع هیچ ارتباطی با آشپزی ایتالیا ندارند.

## تاریخ
### پیشاتاریخ

چندین یافته باستان‌شناسی نشان می‌دهد که اولین سکونتگاه‌های کشاورزی در ایتالیا حدود هزاره پنجم شکل گرفته‌اند. باستان‌شناسان مسیرهایی که اولین دهقانان آناتولی طی کرده و انقلاب نوسنگی را در اروپا، عمدتاً در امتداد دریای مدیترانه و دانوب گسترش داده‌اند، به‌وضوح شناسایی کرده‌اند. در ابتدا آن‌ها از طریق دریا به سیسیل رسیدند و روستاهای کشاورزی مشابه با روستاهای هلال حاصلخیز (آناتولی، سوریه، سرزمین فلسطین، دره‌های دجله و فرات) تأسیس کردند.

بعدها، پس از عبور از آلپ، دهقانانی که از منطقه دانوب آمده بودند، روستاهایی با همان ویژگی‌های دوران نوسنگی در بالکان ساختند که در طول یک هزاره شاهد توسعه‌های قابل توجهی بود.

### تاریخ باستان

در عصر برنز، کل دشت پو به لطف سکونتگاه‌های موسوم به «تراماره» که شبیه خانه‌های پایه‌دار بودند، مستعمره‌نشین شد. این ساکنان روش‌های کشاورزی و دامپروری پذیرفته‌شده در دوران نوسنگی را به‌کمال رسانده بودند که تا قرون وسطی تقریباً بدون تغییر باقی ماند. همچنین در مرکز ایتالیا، دوره آغاز جامعه دهقانی با تنوع کشاورزی در حال افزایش بود. اما سکونتگاه‌ها عمدتاً در مناطق تپه‌ای واقع بودند و از روش بریدن و سوزاندن استفاده می‌کردند. از گاوآهن‌های مدیترانه‌ای با تیغه‌های چوبی قابل تبدیل استفاده می‌شد. در جنوب ایتالیا، اولین شواهد کشت زیتون در این دوره مشاهده می‌شود.

عصر آهن شاهد ظهور خانه‌های آجری در مناطق روستایی، پرورش دام، کشت باقلاییان، انباشت اشیاء برنزی، صنایع دستی، تجارت و فردگرایی بود. دوران جمهوری روم با انقلاب آهن در کشاورزی همراه بود: تیغه‌های گاوآهن، کلنگ در مزارع (برای کشت زمین‌های سنگین)، داس و تبر برای جنگل‌زدایی و همچنین ابزارهای آهنی برای برداشت و هرس انگور. این دوران منجر به ایجاد چشم‌اندازی با فرهنگ‌های مختلط و برنامه‌ریزی سیستماتیک زمین‌های اطراف شهرها شد. توسعه فناوری کشاورزی شامل تهیه علوفه، خواباندن زمین‌ها و کارهای هیدرولیکی (تونل‌ها) به‌طور گسترده‌ای پیشرفت کرد و فرهنگ تجاری انگور و زیتون توسعه یافت. جهان شرق امپراتوری‌های بزرگی بر پایه کشت غلات، عمدتاً گندم و جو، توسعه داده بود: روم که در مرکز شبه‌جزیره ایتالیا مستقر شد، بسیاری از دشت‌های بزرگ جهان شناخته‌شده را فتح کرد و برای هر یک، عملکرد مشخصی بر اساس برنامه‌های اقتصاد ایتالیا و تاریخچه نظامی ایتالیا تعیین نمود.

کشورهایی که مرزهای آن‌ها توسط دشمنان قدرتمند تهدید نمی‌شد، برای تغذیه تاریخ شهر رم، «رحم» امپراتوری روم، مورد بهره‌برداری قرار می‌گرفتند، جایی که صدها هزار دهقان جنگجوی سابق، که زمین‌هایشان توسط اشراف و طبقه تجاری از آن‌ها گرفته شده بود، حق خود برای دریافت نان و سیرکها (*panem et circences*) به‌عنوان شهروندان دولت را مطالبه می‌کردند. کشورهایی که نزدیک به مرزهای تهدیدشده بودند، مانند راین و دانوب، مسئول تولید غلات لازم برای تغذیه لژیون‌های مستقر در مرزها بودند، همانند مورد فرانسه.

برای پاسخ به تقاضای بالای غذا از مناطق مرکزی امپراتوری و خود روم، به‌ویژه از طبقات ثروتمند، اولین تکنیک‌های کشت، میوه و سبزیجات، پرورش خوک، گوسفند و طیور توسعه یافت که ماهیت پیشاصنعتی داشت. با تحلیل ویژگی‌های این کشاورزی، طراحی شده برای تأمین تقاضای زیاد هم از نظر کمیت و هم کیفیت، اسپانیایی کولوملا، مالک تاکستان‌های بین "Castelli Romani"، اولین رساله علمی دربارهٔ تکنیک‌های کشاورزی در دنیای غرب را نوشت.

### تاریخ میانه

پس از پایان امپراتوری و به مدت تقریباً هزار سال، کشاورزی و اقتصاد دچار بازگشت تکنولوژیکی شدند، نزدیک به سطح عصر برنز در یونان و مناطق ایتالیای رومی. بهره‌وری کاهش یافت، اما جمعیت روستایی که در روستاهای کوچک پراکنده در میان جنگل‌ها و باتلاق‌ها زندگی می‌کردند، همچنان توانستند بخش قابل توجهی از معیشت خود را از منابع طبیعی مانند مراتع و باتلاق‌ها به‌دست آورند: گوشت، ماهی، عسل، پوست، و پارچه.

نزدیک به پایان قرون وسطی، زمانی که اولین شرکت‌های صنعت و تجارت در اروپا شکل گرفتند، سیستم‌های کشاورزی جدید در فلاندر، دره پو و دشت‌های کوچک‌تر مرکز ایتالیا پدید آمدند. در دشت پو، توسعه نظام جدیدی از روابط انسان با منابع طبیعی و کشاورزی مبتنی بر آبیاری رخ داد.

البته، در خاورمیانه، هزاران سال پیش آبیاری امکان تولید انبوه گندم را در زمین‌هایی که به دلایل اقلیمی اکنون متروک شده‌اند، فراهم کرد. کشاورزی ایتالیا در اواخر قرون وسطی بر کشاورزی فشرده و تولید گسترده منسوجات، میوه و سبزیجات استوار بود.

### تاریخ مدرن

با توجه به فراوانی غذا، فهرست شهرهای ایتالیا به منطقه‌ای برای بیشترین صادرات محصولات مورد تقاضا تبدیل شد: پشم، سلاح، شیشه، پنیر با کیفیت بی‌نظیر و قابل نگهداری طولانی. متأسفانه این ثروت فوق‌العاده شهرهای ایتالیا توسط ساختار سیاسی و نیروهای مسلح ایتالیا متناسب با شکوه آن‌ها محافظت نشد و موجب تحریک حسادت دو قدرت بزرگ آن زمان، فرانسه و اسپانیا، شد که ارتش‌های خود را اعزام کردند.

به مدت دو قرن، زمین‌های حاصلخیز شبه‌جزیره یکی از ثروتمندترین کشورهای اروپا را به سرزمین فقر اقتصادی و مدنی تبدیل کرد که اسناد تاریخی قرن هفدهم شاهد آن هستند. در دوران روشن‌گری، کشاورزی لمباردی با افزایش ثروت روستاهای اطراف میلان رشد دوباره یافت و محصولاتی مانند پنیر و ابریشم تولید شد، که این شهر را به یکی از ثروتمندترین شهرهای اروپا و یکی از پایتخت‌های فرهنگی این دوره استثنایی تاریخ اروپا تبدیل کرد.

### تاریخ معاصر

قرن نوزدهم دوره «وحدت ایتالیا» بود، حرکتی که طبقات دهقانی در آن شرکت نداشتند. این حرکت منجر به نوعی حکومت شد که در آن مالکان زمین، بهره‌برداران کشاورزی عقب‌مانده، اکثریت را تشکیل می‌دادند و از وضعیت دهقانان برای تقویت امتیازات خود بهره‌برداری کردند. در پایان قرن، می‌توان گفت که انتقال هزینه‌های بحران کشاورزی به دهقانان تنها دغدغه نخستین پارلمان‌های واحد بود.

دوره استثنایی که در پایان قرن با دولت‌های جووانی جولیتی آغاز شد، ایتالیا را به افق‌های جدید پیشرفت اقتصادی و اجتماعی باز کرد، پیشرفتی که خیلی زود توسط جنگ جهانی اول متوقف شد و پس از آن دوره طولانی رکود سیاسی آغاز شد. این امر خانواده‌های قدرتمند مالک زمین را واداشت تا به فاشیسم روی آورند، با سیاست کشاورزی متمرکز بر افزایش تولید گندم برای تأمین انرژی لازم جهت احیای شکوه روم باستان. سایر جنبه‌های پیشرفت کشاورزی کاملاً نادیده گرفته شد.

در پایان جنگ جهانی دوم، تولید غذا در کشور تنها بر کشاورزی عقب‌مانده تکیه داشت که آسیب‌های ناشی از جنگ نیز آن را محدود کرده بود. در این دوره جوزپه مدیچینی، کشاورز و دولتمرد مشهور بین‌المللی، به سمت وزیر کشاورزی منصوب شد. همچنین با مداخلات او، ایتالیا نخستین کشور میزبان یک کنفرانس بین‌المللی پژوهشگران کشاورزی شد، کنفرانسی که امکان ایجاد ارتباط بین برنامه‌های پژوهشی و افزایش تعاملات و تبادلات را فراهم کرد تا بهره‌وری تولید در کشاورزی افزایش یابد.

در سی سال پس از جنگ، نسلی از کشاورزان بزرگ و دانشمندانی که خارج از طرح‌های سنتی در سرزمین فعالیت می‌کردند، در شبه‌جزیره شکل گرفتند. در اروپا، تکنیک‌های کشاورزی به‌طور کامل بازسازی شد و نخستین مزرعه‌های دامداری در کشاورزی در ایالات متحده آمریکا ایجاد گردید، بر پایه کشت ذرت هیبریدی، و چارچوب تولیدی کاملاً جدیدی در بخش میوه و تاکستان شکل گرفت که در دهه‌های بعد توانست با اقتصاد فرانسه رقابت کند.

این «عصر طلایی» به‌طور ناگهانی در سال ۱۹۸۰ به پایان رسید: تغییرات اساسی در سیاست کشاورزی اتحادیه اقتصادی اروپا نخستین ضربه را وارد کرد. پس از آن، نیمی از زمین‌های کشاورزی به دلیل ساخت و ساز رها شد و پتانسیل تولید یکی از حاصلخیزترین دشت‌های قاره به‌طور چشمگیری کاهش یافت. اخیراً، جنبش محیط زیست، که رادیکال‌ترین در اروپا است، از طبقه سیاسی خواست تا تحقیقات پیشرفته کشاورزی متوقف شود. ایتالیا مجبور شد در مساحت کوچک و با ابزارهای رو به کهنگی تولید کند. در رم، بحث دربارهٔ آینده کشاورزی ملی به موضوعی پیچیده و غیرقابل فهم تبدیل شد.

## آمار
داده‌های مربوط به سطح مالکیت‌های کشاورزی برای ناحیه‌های ایتالیا و ابرمنطقه‌ها در زیر نشان داده شده است.

### نواحی

### ابرمنطقه‌ها

## جستارهای وابسته
* اقتصاد ایتالیا
* شراب ایتالیایی

## منابع

## کتاب‌شناسی
* 
* 

## پیوند به بیرون

* 
* 
*