جیووانی آنتونیو ماجینی

چپ|قاب|اطلس مگینی.
**جیووانی آنتونیو ماگینی** (به لاتین **Maginus**) (۱۳ ژوئن ۱۵۵۵–۱۱ فوریه ۱۶۱۷) ستاره‌شناس، ستاره‌شناس، نقشه‌بردار و ریاضی‌دان ایتالیایی بود.

## زندگی او
او در پادوا متولد شد و تحصیلات فلسفه را در سال ۱۵۷۹ در بولونیا به پایان رساند. پدرش پاسکواله ماجینی، شهروند پادوا بود. او که خود را وقف نجوم کرده بود، در سال ۱۵۸۲ *[[جدول نجومی|کتاب]] [[جدول نجومی]] را* نوشت که سال بعد به ایتالیایی ترجمه شد.

در سال ۱۵۸۸، پس از مرگ اگناتیو دانتی، او بر گالیله ترجیح داده شد تا کرسی ریاضیات دانشگاه بولونیا را اشغال کند. او در ۱۱ فوریه ۱۶۱۷ در بولونیا درگذشت. 

## کار او
بندانگشتی|''دِ آسترولوژیا رِیونه''، ۱۶۰۷
جیووانی آنتونیو ماجینی، اخترشناس و ریاضی‌دان برجستهٔ ایتالیایی در اواخر قرن شانزدهم، در زمانی که نظریهٔ خورشیدمرکزی کوپرنیک به‌تدریج در میان دانشمندان اروپایی رواج می‌یافت، با قاطعیت از دیدگاه زمین‌مرکزی دفاع کرد. او به‌جای پذیرش مدل انقلابی کوپرنیک که زمین را در مدار خورشید قرار می‌داد، نظام کیهانی خاص خود را طراحی کرد که به نام «نظام ماجینی» شناخته می‌شود. این نظام شامل یازده کرهٔ چرخان بود که هر یک حامل یکی از اجرام آسمانی بودند و در هماهنگی با مشاهدات نجومی زمان خود عمل می‌کردند. ماجینی این نظریه را در اثر خود با عنوان *«نظریه جدید سیاره‌ای کوپرنیک» (ونیز، ۱۵۸۹) توصیف کرد.* که در سال ۱۵۸۹ در ونیز منتشر شد. عنوان این کتاب به معنای «نظریه‌های جدید کرات آسمانی مطابق با مشاهدات نیکلاس کوپرنیک» است و نشان می‌دهد که ماجینی، هرچند با دیدگاه کوپرنیک مخالف بود، تلاش داشت تا داده‌های رصدی او را در قالبی سنتی و زمین‌محور بازتفسیر کند.

نظام ماجینی، با حفظ مرکزیت زمین، در واقع تلاشی بود برای آشتی دادن سنت‌های بطلمیوسی با یافته‌های جدید نجومی، بدون آن‌که ساختار کیهان‌شناسی دیرینه را کنار بگذارد. این رویکرد، بازتابی از دوران گذار در تاریخ علم بود. ماجینی، با طراحی کره‌های چرخان و تلاش برای هماهنگی میان نظریه و مشاهده، نقش واسطه‌ای مهم میان کیهان‌شناسی قرون وسطی و نجوم مدرن ایفا کرد.

هرچند نظریهٔ او در نهایت جای خود را به مدل‌های خورشیدمرکزی داد، اما نظام ماجینی نمونه‌ای ارزشمند از پیچیدگی تحول علمی است؛ تحولی که نه با یک جهش ناگهانی، بلکه با گفت‌وگو، مقاومت، و بازاندیشی در مفاهیم بنیادین همراه بود. آثار او، به‌ویژه در زمینهٔ نقشه‌نگاری و نجوم، تأثیراتی ماندگار بر نسل‌های بعدی گذاشت و نشان داد که حتی در برابر موج‌های نوآوری، اندیشهٔ سنتی می‌تواند خلاقانه و سازنده ظاهر شود.

او در کتاب *«در باب پلان مثلث»* (۱۵۹۲)، کاربرد ربع دایره‌ها را در نقشه‌برداری و نجوم شرح داد. در سال ۱۵۹۲، ماجینی *کتاب «تابولا تتراگونیکا»* را منتشر کرد و در سال ۱۶۰۶ جداول مثلثاتی بسیار دقیقی را تدوین نمود. او همچنین روی هندسه کره و کاربردهای مثلثات کار کرد و برای این کار دستگاه‌های محاسباتی را اختراع کرد. او همچنین روی مسئله آینه‌ها کار کرد و نظریه آینه‌های کروی مقعر را منتشر نمود.

او همچنین شرحی بر *کتاب جغرافیای* بطلمیوس (ونیز، ۱۵۹۶) منتشر کرد. 

به عنوان یک نقشه‌نگار، کار زندگی او تهیه *«ایتالیا»* یا «اطلس جغرافیایی *ایتالیا*» بود که پس از مرگش توسط پسر ماجینی در سال ۱۶۲۰ چاپ شد. قرار بود این اطلس شامل نقشه‌هایی از هر منطقه ایتالیا با نامگذاری دقیق و یادداشت‌های تاریخی باشد. تولید آن (که در سال ۱۵۹۴ آغاز شد) یک پروژه بزرگ بود و ماجینی برای تأمین بودجه آن، سمت‌های مختلفی از جمله معلم خصوصی ریاضیات پسران وینچنزو اول گونزاگا، دوک مانتوا، حامی اصلی هنر و علوم، را بر عهده گرفت. او همچنین به عنوان ستاره‌شناس دربار خدمت کرد. دوک مانتوا، که این اطلس به او تقدیم شده است، در این پروژه به او کمک کرد و اجازه داد نقشه‌های ایالت‌های مختلف ایتالیا به ماجینی آورده شود. دولت‌های مسینا و جنوا نیز در این پروژه به ماجینی از نظر مالی کمک کردند. ماجینی هیچ‌یک از نقشه‌برداری‌ها را خودش انجام نداد. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (اوت ۲۰۱۷)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

جیووانی آنتونیو ماجینی، افزون بر فعالیت‌های علمی در حوزهٔ نجوم و ریاضیات، به حوزه‌هایی علاقه‌مند بود که امروزه در زمرهٔ علوم شبه‌علمی قرار می‌گیرند. او از طرفداران پرشور علم ستاره‌بینی بود و به‌ویژه کاربرد آن در پزشکی را با جدیت دفاع می‌کرد. این دیدگاه را در اثر خود که در سال ۱۶۰۷ در ونیز منتشر شد، به‌تفصیل شرح داد. در این کتاب، ماجینی تلاش کرد تا ستاره‌بینی را نه‌تنها به‌عنوان ابزاری برای پیش‌بینی، بلکه به‌عنوان دانشی سودمند در تشخیص و درمان بیماری‌ها معرفی کند. ماجینی همچنین همکاری نزدیکی با والنتین نایبود داشت، و در همین کتاب، بخش‌هایی از دست‌نوشتهٔ ناتمام نایبود را منتشر کرد. این آثار، در ادامهٔ سنت بطلمیوسی، به بررسی تأثیرات نجومی بر سرنوشت انسان می‌پرداختند و تلاش داشتند تا محاسبات دقیق‌تری برای تعیین زمان‌های مهم در زندگی افراد ارائه دهند.

علاقهٔ ماجینی به علوم حاشیه‌ای تنها به ستاره‌بینی محدود نمی‌شد؛ او همچنین به *متوپوسکوپی* علاقه‌مند بود. این گرایش‌ها، هرچند امروزه از منظر علمی مورد تردید قرار گرفته‌اند، در زمان ماجینی بخشی از منظومهٔ فکری گسترده‌تری بودند که علم، فلسفه، و عرفان را در هم می‌آمیختند و تلاش داشتند تا نظم کیهانی را در زندگی فردی انسان بازتاب دهند. ماجینی، با حضور در این مرز میان علم و باور، چهره‌ای پیچیده و چندوجهی از دوران گذار به علم مدرن را نمایان می‌سازد.

او با تیکو براهه، کلاویوس، آبراهام اورتلیوس و یوهان کپلر مکاتبه داشت. مکاتبات او در سال ۱۸۸۶ توسط آنتونیو فاوارو ویرایش شد. ماجینی از منتقدان اولیه شناسایی گالیله در سال ۱۶۱۰ از قمرهای گالیله‌ای مشتری و کوه‌های ماه بود. منشی سابق ماجینی، مارتین هورکی، در سال ۱۶۱۰ جزوه‌ای به شدت ضد گالیله‌ای منتشر کرد، اگرچه ماجینی کمی قبل از انتشار آن، ارتباط خود را با هورکی قطع کرد.

دهانه آتشفشانی ماگینوس در ماه به نام او نامگذاری شده است.

یک شرکت نرم‌افزاری بریتانیایی نام خود را از دهانه آتشفشانی ماگینوس که به افتخار او نامگذاری شده است، گرفته است.

## آثار
بندانگشتی|نظریه‌های جدید در مورد کره‌های آسمانی که با مشاهدات ن. کوپرنیک، ۱۵۸۹، سازگار است
* (حرکت‌های آسمانی) – ونیز: دامیا نو زِنارو، ۱۵۸۲
* (نظریه‌های جدید مدارهای آسمانی مطابق با مشاهدات نیکلاس کوپرنیک) – ونیز: دامیا نو زِنارو، ۱۵۸۹.
* (جداول حرکت نخستین، مشهور به جداول جهت‌ها، شامل جهت‌ها بر اساس روش منطقی و همچنین طبق فرم بطلمیوس) – ونیز: دامیا نو زِنارو، ۱۶۰۴.
* (ادامهٔ حرکات آسمانی) – ونیز: اراده دامیا نو زِنارو، ۱۶۰۷.
* (دربارهٔ روش طالع‌بینی و استفاده از روزهای بحرانی یا تعیین‌کننده) – ونیز: اراده دامیا نو زِنارو، ۱۶۰۷.
* (رد رسالهٔ ژوزف اسکالایگر دربارهٔ تقدّم اعتدالین) – رم: گولیلمو فَچّوتی، ۱۶۱۷.
* (جداول جدید تدوین‌شده مطابق محاسبات تیکو براهه) – بولونیا: سباستیانو بونومی، ۱۶۱۹.
* (آثار، نامه‌ها و مکاتبات) – بولونیا: نیکولا زانیچلی، ۱۸۸۶.

## نسخه‌های جغرافیای بطلمیوس
ماجینی به خاطر نسخه کوچک شده *جغرافیای* بطلمیوس که به زبان ایتالیایی منتشر شده است، به خوبی شناخته شده است.
* ۱۵۹۶ ونیز. متن لاتین چاپگر
* Galignani. 64 نقشه ورق مسی.
* ۱۵۹۷ کلن. متن لاتین. چاپگر پتروس کشدت. ۶۴ نقشه مسی.
* ۱۵۹۸ ونیز. متن ایتالیایی. چاپگر Gio. باتیستا و جورجیو گالیگنانی فراتلی هنرمند Girolamo Porro. 64 نقشه ورق مسی.
* ۱۶۰۸ کلن. متن لاتین. چاپگر آنتونیوس بکر. ۶۳ نقشه با صفحه مسی.
* ۱۶۱۷ آرنهایم. متن لاتین. چاپگر ایوانز یانسونیوس. ۶۴ نقشه با صفحه مسی.
* ۱۶۲۱ پادوا. متن ایتالیایی. چاپگر پائولو و فرانچسکو گالیگنانی. ۶۴ نقشه مسی.

## نگارخانه

پرونده:Giovanni_Antonio_Magini._Moscoviae_Imperivm._1608.jpg
پرونده:05_-_Ducato_Di_Urbino,_1620_-_Giovanni_Antonio_Magini.jpg
پرونده:Romagna_olim_Flaminia.jpg


## منابع

رده:CS1: مقدار volume طولانی
رده:اختربینان اهل ایتالیا
رده:اختربینان سده ۱۶ (میلادی)
رده:اختربینان سده ۱۷ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۶۱۷ (میلادی)
رده:ریاضی‌دانان سده ۱۶ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:ریاضی‌دانان سده ۱۷ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۵۵۵ (میلادی)
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان ایتالیایی