عقب‌نشینی (معماری)

[بندانگشتی|عقب‌نشینی‌های [هرم جوسر در مصر]]
**عقب‌نشینی**، **گام به عقب** یا **پس‌نشینی** () شکلی پله‌مانند از دیوار یا نمای ساختمان است که به آن رکود یا طبقه فرورفته نیز می‌گویند. عقب‌نشینی‌ها مرکز جرم ساختمان را پایین می‌آورند و آن را پایدارتر می‌کنند. عقب‌نشینی به صورت حداقل یک فرورفتگی در تمام طبقات، دهانه یا فرورفتگی توکار نامیده می‌شود و رایج‌ترین شکل بیرونی یک شاه‌نشین است.

طبقات بالایی که یک پله به عقب تشکیل می‌دهند، ممکن است یک کوشک (یا آلاچیق) تشکیل دهند &#x2013; و در کاربری مسکونی، پنت هاوس در نظر گرفته می‌شوند. اگر بخشی از سقف باشند، آنگاه یک لافت یا اتاق زیر شیروانی هستند.

## تاریخچه
مردم از عقب‌نشینی‌ها برای افزایش ارتفاع سازه‌های بنایی با توزیع بارهای ثقلی تولید شده توسط مصالح ساختمانی مانند خاک رس، سنگ یا آجر استفاده می‌کردند. این امر با کاهش منظم سطح اشغال هر طبقه که به ترتیب از زمین دورتر می‌شد، محقق می‌شد. عقب‌نشینی‌ها همچنین باعث فرسایش طبیعی بدون به خطر انداختن یکپارچگی سازه ساختمان می‌شدند. برجسته‌ترین نمونه تکنیک عقب‌نشینی، اهرام پلکانی بین‌النهرین و مصر باستان ، مانند زیگورات تپه سیلک یا هرم جوسر است.

برای قرن‌ها، عقب‌نشینی‌ها یک ضرورت سازه‌ای برای تقریباً تمام ساختمان‌ها و سازه‌های بنایی باربر چند طبقه بودند. همچنان که معماران یاد می‌گرفتند چگونه عقب‌نشینی‌ها را به یک ویژگی معماری تبدیل کنند، بیشتر عقب‌نشینی‌ها نسبت به هرم‌های پلکانی کمتر به چشم می‌آمدند و اغلب به طرز ماهرانه‌ای با تزئینات غنی پوشانده می‌شدند.
بندانگشتی|نمودار آیین‌نامه منطقه‌بندی شهر نیویورک در سال ۱۹۱۶ به همراه نمونه‌ای از ارتفاع برای یک خیابان ۸۰ فوتی در منطقه‌ای با ارتفاع ۲.۵ برابر
معرفی سیستم سازه‌ای قالب‌بندی فولادی سبک در اواخر قرن نوزدهم، نیاز به عقب‌نشینی سازه‌ای را از بین برد. استفاده از فناوری ساخت اسکلت فولادی همراه با امکاناتی مانند آسانسور و پمپ‌های آب موتوری، بر رشد فیزیکی و تراکم ساختمان‌ها در شهرهای بزرگ تأثیر گذاشت. برخی از توسعه‌دهندگان با تمایل به حداکثر رساندن مساحت قابل استفاده کف، از استفاده از عقب‌نشینی اجتناب کردند و در بسیاری از موارد طیف وسیعی از خطرات ایمنی در برابر آتش و سلامتی را ایجاد کردند. بنابراین، ساختمان ۳۸ طبقه اکویتبل که در سال ۱۹۱۵ در نیویورک ساخته شد، سایه عظیمی ایجاد کرد که گفته می‌شود سایه‌ای به طول چهار بلوک در ظهر ایجاد می‌کرد، که عملاً املاک همسایه را از نور خورشید محروم می‌کرد. این امر منجر به قطعنامه منطقه‌بندی ۱۹۱۶ شد که به آسمان‌خراش‌های شهر نیویورک، عقب‌نشینی‌های معمول و طرح‌های بلندمرتبه‌شان را داد.

## عقب‌نشینی و برنامه‌ریزی شهری
امروزه بسیاری از حوزه‌های قضایی به مقررات برنامه‌ریزی شهری، مانند آیین‌نامه‌های پهنه‌بندی متکی هستند که از عقب‌نشینی‌ها برای اطمینان از فراهم شدن فضای باز بیشتر و نور و هوای کافی برای خیابان‌ها و حیاط‌ها استفاده می‌کنند. به عنوان مثال، در مناطق با تراکم بالا، مانند منهتن در نیویورک، دیوارهای جلویی ساختمان‌ها در خط خیابان ممکن است به ارتفاع یا تعداد طبقات مشخصی محدود شوند. این ارتفاع همچنین ارتفاع پایه نامیده می‌شود. بالاتر از آن ارتفاع، ساختمان‌ها ملزم به عقب‌نشینی در پشت یک صفحه شیب‌دار فرضی، به نام *صفحه نمایش آسمان* هستند که دیوار بیرونی ساختمان نمی‌تواند به آن نفوذ کند. به همین دلیل، عقب‌نشینی‌ها همچنین ممکن است در مناطق با تراکم کمتر برای محدود کردن ارتفاع دیوارهای پیرامونی که بالای آنها یک ساختمان باید سقف شیب‌دار داشته باشد یا قبل از رسیدن به ارتفاع مجاز عقب‌نشینی شود، استفاده شوند.

در بسیاری از شهرها، عقب‌نشینی ساختمان‌ها با ایجاد فضاهای بیرونی قابل استفاده، به ارزش املاک داخلی مجاور عقب‌نشینی می‌افزاید. این تراس‌های عقب‌نشینی به دلیل دسترسی به هوای تازه، چشم‌اندازهای دورنمای شهری و کاربردهای تفریحی مانند باغبانی و غذاخوری در فضای باز، ارزشمند هستند. علاوه بر این، عقب‌نشینی‌ها با فاصله دادن ساختمان‌ها و قسمت‌های بیرون‌زده آنها از یکدیگر، ایمنی در برابر آتش‌سوزی را افزایش می‌دهند و امکان عبور وسایل آتش‌نشانی بین ساختمان‌ها را فراهم می‌کنند.

در ایالات متحده، الزامات عقب‌نشینی در بین شهرداری‌ها متفاوت است. به عنوان مثال، عدم وجود مقررات مربوط به نمای ساختمان در آیین‌نامه منطقه‌بندی شیکاگو، معماری شیکاگو را کاملاً متفاوت از معماری نیویورک می‌کند، در نیویورک ساخت ساختمان‌های بلند از سال ۱۹۱۶ توسط آیین‌نامه منطقه‌بندی هدایت می‌شد. آیین‌نامه منطقه‌بندی شهر نیویورک همچنین نوع دیگری از دستورالعمل عقب‌نشینی را ارائه داد، دستورالعملی که هدف آن افزایش میزان فضای عمومی در شهر بود. این امر با افزایش حداقل عقب‌نشینی در سطح خیابان و ایجاد یک فضای باز، که اغلب به عنوان میدان شناخته می‌شود، در جلوی ساختمان محقق شد.
پرونده:Empire State Building from the Top of the Rock.jpg|افزایش عقب‌نشینی‌ها باعث می‌شود ساختمان امپایر استیت در نیویورک با افزایش ارتفاع، باریک‌تر شود.
پرونده:Malloch Building.jpg|ساختمان مالوک در سانفرانسیسکو در امتداد شیب تند تپه تلگراف هیل، کمی عقب‌نشینی کرده است.
پرونده:New York Daily News building 1930.jpg|ساختمان دیلی نیوز نیویورک دارای تعدادی عقب‌نشینی است. این ساختمان توسط معمار ریموند هود در سال ۱۹۲۹ طراحی شد . مصوبه منطقه‌بندی نیویورک در سال ۱۹۱۶ منجر به ساخت برج‌های سر به فلک کشیده و عقب‌نشینی‌کرده زیادی شد.


## جستارهای وابسته
* دره شهری

## منابع

* 

## مطالعه بیشتر
* الکساندر، کریستوفر. *زبان الگو* . انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۱۹۷۷.
* رم کولهاس. *[[نیویورک هذیانی]]* . چاپ موناچلی، تجدید چاپ ۱۹۹۷.

## پیوند به بیرون
* تاریخچه منطقه‌بندی نیویورک

رده:اصطلاحات برنامه‌ریزی و طراحی شهری
رده:حقوق مالکیت
رده:عناصر معماری