پروتستانتیسم و اسلام

**پروتستانتیسم و اسلام** به پیشینه روابط دیپلماتیک، بازرگانی، نظامی و دینی میان رهبران و دولت‌های پروتستان اروپایی و مسلمان اشاره دارد که از آغاز دوران نوین آغازین شکل گرفت. در این دوره هر دو گروه دشمن مشترکی در امپراتوری کاتولیک هابسبورگ داشتند؛ هابسبورگ‌ها هم درصدد سرکوب آنچه بدعت پروتستانی می‌خواندند بودند و هم می‌کوشیدند امپراتوری عثمانی رو به گسترش را از اروپا برانند. عثمانیان به سنت مدارا با ادیان دیگر شناخته می‌شدند و حتی پناهندگان پروتستانی را که از حکومت کاتولیک می‌گریختند پذیرا بودند. عثمانیان نیز شکاف دینی اروپا را فرصتی برای گسترش قلمرو خود می‌دیدند.

پشتیبانی امپراتوری عثمانی از کلیساها و شاهزادگان نخستین پروتستان آلمان که زیر فشار کارل پنجم قرار داشتند، بیش از هر عامل دیگری در «تحکیم، گسترش و مشروعیت‌بخشی به لوتریانیسم» نقش داشت. افزون بر این، میان مراکش و سرزمین‌های پایین علیه اسپانیای کاتولیک، میان انگلستان و دولت‌های بربر و میان شاه عباس صفوی و کمپانی هند شرقی بریتانیا نیز پیمان‌ها و تلاش‌هایی برای اتحاد صورت گرفت. دو گروه دینی برخی تفاوت‌های مشترک با کاتولیسم داشتند: هیچ‌یک ازدواج را آیین مقدس نمی‌شمردند، هر دو فرقه‌های رهبانی را رد می‌کردند و تصویرگری را در عبادتگاه‌ها ممنوع می‌دانستند. این همانندی‌ها گاه در مکاتبات دوجانبه برای یافتن زمینه‌های مشترک دینی برجسته می‌شد.

همکاری میان قدرت‌های مسیحی و مسلمان محدود به دولت‌های پروتستان نبود؛ پیمان فرانسه کاتولیک با عثمانی تا لشکرکشی فرانسه به مصر در ۱۷۹۸ پابرجا بود و هابسبورگ‌ها نیز کوشیدند با ایران صفوی ائتلاف برقرار کنند.

## زمینه تاریخی
پس از فتح قسطنطنیه در ۱۴۵۳ به دست سلطان محمد دوم و یکپارچه‌سازی خاورمیانه زیر فرمان سلیم یکم و سپس پسرش سلیمان یکم، قلمرو عثمانی تا اروپای مرکزی گسترش یافت و امپراتوری هابسبورگ با عثمانیان وارد درگیری مستقیم شد.

همزمان اصلاحات پروتستانی در بخش‌های شمالی و مرکزی اروپا جریان داشت و در تقابل شدید با اقتدار پاپ و امپراتوری مقدس روم به رهبری کارل پنجم قرار داشت. این وضعیت پروتستان‌ها را واداشت تا گونه‌های مختلفی از همکاری و نزدیکی — دینی، بازرگانی و نظامی — را با جهان اسلام در برابر دشمن مشترک هابسبورگی پی بگیرند.

## سازگاری دینی نخستین (سده‌های ۱۵ تا ۱۷)

در جریان شکل‌گیری اصلاحات پروتستانی، شباهت‌هایی میان پروتستانتیسم و اسلام مورد توجه قرار گرفت: «اسلام به پروتستانتیسم نزدیک‌تر دیده می‌شد چراکه هر دو تصاویر را از عبادتگاه‌ها ممنوع کرده بودند، ازدواج را آیین مقدس نمی‌دانستند و فرقه‌های رهبانی را رد می‌کردند.» اختلاف میان کاتولیک‌ها و پروتستان‌ها در اروپای تقسیم‌شده راه را برای نفوذ اسلام در میدان نبرد هموار کرد.

### مدارای متقابل
سلطان امپراتوری عثمانی در دوران اصلاحات به مدارای خود با پیروان مسیحی و یهودی در قلمرو خویش شناخته بود، در حالی که پادشاه اسپانیا دین پروتستان را تحمل نمی‌کرد. پناهندگان دینی گوناگونی مانند اوگنوها، برخی انگلیکن‌ها، کوئیکرها، آنابابتیست‌ها و حتی یسوعی‌ها یا کاپوچین‌ها توانستند در استانبول و امپراتوری عثمانی پناه یابند و حق اقامت و پرستش به آنان اعطا شد. افزون بر این، عثمانیان از کالونیست‌ها در ترانسیلوانی و مجارستان و نیز در فرانسه حمایت می‌کردند.

اندیشمند فرانسوی ژان بودن در این‌باره نوشت:

### دیدگاه‌های مارتین لوتر
مارتین لوتر عثمانیان را ابزار «خشم خدا بر گناهان اروپا» می‌انگاشت اما دین آن امپراتوری را «باطل» می‌خواند. در رساله ۱۵۲۸ خود با عنوان  (دربارهٔ جنگ با ترکان)، اصول اسلام را «سراپا شنیع و کفرآمیز» خواند و از آلمانی‌ها خواست در برابر هجوم عثمانی به اروپا مقاومت کنند، زیرا محاصره فاجعه‌بار وین در حال نزدیک‌شدن بود. او نوشت: «اگر پاپ دجال (آنتی‌کریست) است، ترک خودِ شیطان است.»

دربارهٔ کتاب مقدس مسلمانان، لوتر وعده داد که قرآن را به آلمانی ترجمه خواهد کرد «تا هر کس ببیند چه کتاب زشت و شرم‌آوری است». آگاهی لوتر از اسلام بر پایه نسخه جدلی قرون‌وسطایی قرآن نوشته ریکلدو دا مونت دی کروچه بود که مرجع علمی اروپایی آن زمان به‌شمار می‌رفت. در ۱۵۴۲ هنگامی که لوتر مشغول ترجمه «ردیه بر قرآن» ریکلدو بود — که نخستین نسخه مطالب قرآنی به آلمانی می‌شد — نامه‌ای به شورای شهر بال نوشت تا ممنوعیت ترجمه لاتینی قرآن اثر تئودور بیبلیاندر برداشته شود. عمدتاً به‌یاری همین نامه، ترجمه بیبلیاندر سرانجام اجازه چاپ یافت و در ۱۵۴۳ با مقدمه‌ای از خود مارتین لوتر منتشر شد. لوتر پس از دسترسی به ترجمه دقیق‌تر قرآن دریافت که برخی انتقادات ریکلدو جانبدارانه بوده‌اند، اما با این حال با تقریباً همه آنها همداستان ماند.

با این همه لوتر بر این باور بود که باید نسبت به اسلام نیز مانند سایر ادیان زمانه مدارا ورزید:

لوتر همچنین گفته بود: «یک ترک هوشمند فرمانروای بهتری است تا یک مسیحی نادان.»

لوتر اشاره کرد که برخی مسیحیان به امپراتوری عثمانی خوش‌بین بودند و «در واقع می‌خواهند ترک بیاید و حکومت کند، زیرا معتقدند مردم آلمانی ما وحشی و نامتمدن‌اند — بلکه نیمی شیطان و نیمی آدم.»

#### نوشته‌های لوتر دربارهٔ ترکان
بر پایه منابع آلمانی، لوتر میان ۱۵۲۶ و ۱۵۴۱ سه رساله اصلی دربارهٔ ترکان نگاشت: «دربارهٔ جنگ با ترکان» (۱۵۲۸)، «موعظه نظامی علیه ترکان» (۱۵۳۰) و «تشویق به دعا علیه ترکان» (۱۵۴۱). لوتر هر جنگ صلیبی تهاجمی را رد می‌کرد و بر این باور پافشاری داشت که «ترکان نباید به‌خاطر دینشان مورد حمله قرار گیرند». او جنگ را تنها به شکل دفاعی مجاز می‌دانست و پیشروی عثمانی‌ها را کیفر الهی تعبیر می‌کرد.

لوتر با وجود عدم تماس مستقیم با مسلمانان، نسبت به آداب و فرهنگ ترکان کنجکاوی نشان می‌داد. در ۱۵۳۰ مقدمه‌ای بر کتابچه  نوشت و ویژگی‌های آلمانیان و ترکان را مقایسه کرد: به گفته او آلمانی‌ها در خوردن و نوشیدن زیاده‌روی می‌کنند اما ترکان به میانه‌روی شناخته‌اند، جامه‌های ساده می‌پوشند، سوگند دروغ نمی‌خورند و بناهای فاخر نمی‌سازند. از سوی دیگر، لوتر طلاق آسان و چندهمسری ترکان را نکوهش می‌کرد.

### تلاش‌های عثمانیان برای ادعای همانندی
سلاطین عثمانی در چند مورد — درست یا نادرست — باورهای خود را به پروتستان‌ها نزدیک‌تر از کاتولیک‌ها اعلام کردند.

سلیمان یکم نامه‌ای به «لوتری‌های» فلاندر فرستاد و ادعا کرد به آنان نزدیکی احساس می‌کند «چراکه بت نمی‌پرستند، به خدای یگانه ایمان دارند و با پاپ و امپراتور می‌جنگند».

این اندیشه همانندی دینی در مکاتبات میان الیزابت یکم انگلستان و سلطان مراد سوم نیز پی گرفته شد. مراد در یکی از این مکاتبات گفت که اسلام و پروتستانتیسم «با یکدیگر بسی بیشتر از هریک با کاتولیسم روم وجه مشترک دارند، زیرا هر دو پرستش بت‌ها را رد می‌کنند» و خواستار اتحاد انگلستان و امپراتوری عثمانی شد.

در نامه‌ای به سال ۱۵۷۴ خطاب به «اعضای فرقه لوتری در فلاندر و اسپانیا»، مراد سوم کوشش فراوانی برای برجسته‌ساختن همانندی‌های اصول اسلامی و پروتستانی به خرج داد و نوشت:

این ادعاها انگیزه سیاسی نیز داشتند و عثمانیان می‌کوشیدند با یافتن زمینه مشترک دینی، ائتلاف سیاسی را تسهیل کنند. خود الیزابت یکم نیز تلاش‌هایی برای تعدیل گفتار دینی خود و کاستن از تفاوت‌ها با عثمانیان به کار بست. او در مکاتبه با مراد بر یکتاپرستی و ضدیت دین خود با بت‌پرستی تأکید کرد و خویش را چنین توصیف نمود:

## آغاز اسلام‌شناسی علمی
پس از انتشار کار بیبلیاندر، پژوهشگران پروتستان دریافتند که زبان عربی با عبری کتاب مقدس نزدیکی قابل‌توجهی دارد. بیبلیاندر و شاگردانش نوشته‌های مسلمانان را هم‌ارز متون کهن بت‌پرستانه‌ای قرار دادند که دانشگاه‌های قرون‌وسطایی به‌صورت سنتی بررسی می‌کردند.

در دانشگاه لایدن از ۱۵۹۳ به بعد، پژوهش‌های خاورشناسی زیر نظر پژوهشگر فرانسوی-ایتالیایی و کالونیست ژوزف اسکالیگر شکوفایی چشمگیری یافت. او بی‌درنگ تدریس و بررسی زبان عربی و قرآن را در آنجا سازمان‌دهی کرد. بزرگ‌ترین شاگرد او توماس فان ارپه (ارپنیوس) بود که در ۱۶۱۳ به مقام استادی رسید، دستور زبان عربی‌ای پدیدآورد که دو سده اعتبار داشت، چاپخانه‌ای با حروف عربی بنیاد نهاد و تورات را به عربی ترجمه کرد. کار او را یاکوب خولیوس (گولیوس) پی گرفت که کتاب‌های عربی بسیاری ویراست و در ۱۶۵۳ فرهنگ لغتی منتشر کرد. گولیوس از تلاش‌های دیپلماتیک نزدیکی میان قدرت‌های پروتستان و مسلمان بهره برد و سفرهای درازمدتی به خاور نزدیک و مغرب انجام داد. در ۱۶۲۲ همراه هیئت نمایندگی هلند به مراکش رفت و چندین نسخه خطی از مراکش به‌دست‌آورد. او بیش از دویست نسخه خطی به کتابخانه دانشگاه لایدن سپرد. «در نیم‌سده‌ای، این سه پژوهشگر پروتستان کالونیست، لایدن را «مکه پژوهش‌های عربی» ساختند.»

سپس زبان‌شناس زوریخی یوهان هوتینگر با آثار بزرگ  (۱۶۶۲) و  این آغازه‌ها را تکمیل کرد. اثر دوم زندگی پیامبر اسلام را به‌تفصیل بررسی و ریشه‌های اسلام را با یهودیت، مسیحیت نخستین و کیش‌های باستانی پیوند داد.

نخستین قرآن‌های چاپی در دسترس پژوهشگران نیز به دست دانشمندان پروتستان آلمانی تولید شد: ابراهیم هینکلمان و سپس گوستاو لبرشت فلوگل.

## همکاری نظامی
### ائتلاف فرانسه-عثمانی و پروتستانتیسم
همکاری نظامی میان امپراتوری عثمانی و قدرت‌های اروپایی جدی‌تر با ائتلاف فرانسه و عثمانی در ۱۵۳۵ آغاز شد. این ائتلاف پشتیبانی راهبردی برای پادشاهی فرانسه فراهم آورد و آن را عملاً از جاه‌طلبی‌های کارل پنجم محافظت کرد. به گفته مورخ آرتور هسال: «ائتلاف عثمانی به‌شدت به نجات فرانسه از چنگ کارل پنجم یاری رساند، بی‌تردید به پروتستانتیسم در آلمان کمک کرد و از دیدگاه فرانسوی، متحدان آلمانی شمالی فرانسوا یکم را رهانید.»

دولت‌های پروتستان از اتحاد مقدس ۱۵۷۱ کنار گذاشته شدند و قصد پیوستن به آن را نیز نداشتند. حتی پس از نبرد لپانتو در ۱۵۷۱، پشتیبانی عثمانی از فرانسه ادامه یافت و پس از ۱۵۸۰ پشتیبانی از هلندی‌ها و انگلیسی‌ها و نیز از پروتستان‌ها و کالونیست‌ها نیز برقرار شد تا در برابر تلاش‌های هابسبورگ برای برتری‌جویی در اروپا مقابله شود.

ائتلاف‌های امپراتوری عثمانی و تهدید گسترش آن در اروپای شرقی، کارل پنجم را واداشت تا صلح نورنبرگ (۱۵۳۲) را با شاهزادگان پروتستان امضا کند، صلح پاسائو (۱۵۵۲) و سپس صلح آگسبورگ (۱۵۵۵) را بپذیرد و رسماً پروتستانتیسم را در آلمان به رسمیت بشناسد.

در مجموع، کنش‌گری نظامی امپراتوری عثمانی در جبهه جنوبی اروپا احتمالاً دلیل اصلی بقای لوتریانیسم با وجود مخالفت کارل پنجم بود: «تحکیم، گسترش و مشروعیت‌یابی لوتریانیسم در آلمان تا ۱۵۵۵ باید بیش از هر عامل واحد دیگری به امپریالیسم عثمانی نسبت داده شود.» با این حال، انتخابگرنشین‌های پروتستان براندنبورگ، هانوفر و زاکسن در جنگ بزرگ عثمانی (۱۶۸۳–۱۶۹۹) نیروهایی در حمایت از امپراتوری مقدس روم فرستادند.

### شورش هلند و اسلام

پروتستان‌های هلندی اساساً هم با کاتولیک‌ها و هم با مسلمانان دشمنی داشتند. با این حال در مواردی ائتلاف‌هایی ممکن شد، مانند زمانی که هلندی‌ها با مسلمانان مالوکو برای بیرون‌راندن پرتغالی‌ها متحد شدند.

هلندی‌ها با اشتیاق پیشرفت محاصره مالت (۱۵۶۵) را دنبال می‌کردند و امیدوار بودند عثمانیان «در وایادولید حاضر شده باشند». آنان پیروزی‌های عثمانی بر هابسبورگ‌ها را با علاقه بسیار دنبال می‌کردند و لشکرکشی‌های عثمانی در دریای مدیترانه را ابزاری برای گرفتن امتیاز از تاج اسپانیا می‌دیدند. ویلم یکم، شاهزاده اورانژ در حدود ۱۵۶۵ نوشت:

تماس‌ها به‌زودی مستقیم‌تر شد. در جریان شورش هلند در ۱۵۶۶، هلندی‌ها چنان ناامید بودند که از هر ملیتی و «حتی از ترکان» یاری خواستند. ویلم در ۱۵۶۶ سفیرانی نزد امپراتوری عثمانی فرستاد. هنگامی که هیچ قدرت اروپایی دیگری کمک نکرد، «به‌طرز متناقضی تنها عثمانیان بودند که به آرمان هلند پشتیبانی عملی پیشنهاد دادند». یوزف میکوئز، دوک ناکسوس که از مشاوران ارشد سلطان بود، نامه‌ای به کالونیست‌های آنتورپ فرستاد و تعهد کرد «نیروهای عثمانی به‌زودی چنان ضربه‌ای بر کارهای فیلیپ دوم فرود خواهند آورد که وقت اندیشیدن به فلاندر را نیز نداشته باشد». اما مرگ سلیمان یکم در همان سال به این معنا بود که عثمانیان تا چند سال پس از آن توان ارائه پشتیبانی نداشتند. در ۱۵۶۸ ویلم اورانژ بار دیگر از عثمانیان خواست به اسپانیا حمله کنند، ولی بی‌نتیجه ماند. شورش ۱۵۶۶–۱۵۶۸ هلند سرانجام شکست خورد که تا اندازه زیادی ناشی از نبود پشتیبانی خارجی بود.

در ۱۵۷۴ ویلم اورانژ و شارل نهم فرانسه از راه سفیر هوادار اوگنو خود فرانسوا دو نوآی، اسقف داکس، بار دیگر کوشیدند پشتیبانی سلیم دوم را به دست آورند. سلیم دوم از راه پیکی پشتیبانی فرستاد و کوشید هلندی‌ها را با موریسکی‌های شورشی اسپانیا و دزدان دریایی الجزایر مرتبط سازد. سلیم همچنین ناوگان بزرگی فرستاد که تونس را در اکتبر ۱۵۷۴ فتح کرد و بدین‌ترتیب فشار اسپانیا بر هلندی‌ها کاهش یافت. پس از مرگ شارل نهم در مه ۱۵۷۴ تماس‌ها تضعیف شد، هرچند گفته می‌شود عثمانیان از شورش ۱۵۷۵–۱۵۷۶ نیز پشتیبانی کردند و کنسولگری‌ای در آنتورپ (به هلندی: ) برپا ساختند. عثمانیان سپس با اسپانیا آتش‌بس کردند و توجه خود را به درگیری با ایران معطوف ساختند و جنگ درازمدت عثمانی-صفوی آغاز شد.

## دین مقایسه‌ای
از منظر دین‌شناسی تطبیقی، شباهت‌های درخور توجهی به‌ویژه میان اسلام سنی و پروتستانتیسم وجود دارد، در حالی که اسلام شیعی اغلب به کاتولیسم نزدیک‌تر دانسته شده‌است. هر دو سنت دینی — پروتستانتیسم و اسلام — بر نقد متن مقدس تأکید می‌ورزند، شمایل‌شکنی را پذیرفته‌اند، واسطه‌گری کشیشان را رد می‌کنند و ازدواج را آیین مقدس نمی‌شمارند.

## روابط در دوره‌های متأخر
روابط میان پروتستان‌ها و مسلمانان در ادامه دوران نوین آغازین کمتر دوستانه شد، به‌ویژه به‌سبب تداوم دزدی دریایی و اسیرگیری مسیحیان برای بازارهای برده‌فروشی شرقی. در سده‌های نوزدهم و بیستم، گسترش فعالیت‌های تبلیغی مسیحی در سرزمین‌های اسلامی مایه تنش شد و واکنش‌هایی از سوی مسلمانان برانگیخت. در سده بیست‌ویکم ابتکارهایی برای گفت‌وگو و نزدیکی میان دو سنت دینی پدید آمده‌است.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## جستارهای وابسته
* مسیحیت و اسلام
* پروتستانتیسم
* امپراتوری عثمانی
* اصلاحات پروتستانی
* ائتلاف فرانسه و عثمانی

رده:اسلام و مسیحیت
رده:تاریخ پروتستانتیسم