open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
روابط ایتالیا و ونزوئلا

**روابط ایتالیا و ونزوئلا**، روابط دیپلماتیک بین ایتالیا و ونزوئلا است. هر دو کشور از روابط دوستانه‌ای برخوردارند که اهمیت آن به تاریخ مهاجرت ایتالیایی‌ها به ونزوئلا بازمی‌گردد. تقریباً بیش از ۱۴۰٬۰۰۰ ایتالیایی در ونزوئلا زندگی می‌کنند که بیش از یک میلیون ونزوئلایی با تبار کامل یا جزئی ایتالیایی در آن ساکن هستند.

## تاریخچه
در سال ۱۴۹۸، کریستف کلمب، جهانگرد ایتالیایی (در خدمت اسپانیا) در سومین سفر دریایی خود، شبه جزیره پاریا را کاوش کرد. پس از انحلال کلمبیای بزرگ در سال ۱۸۳۱، ونزوئلا به کشوری مستقل تبدیل شد. در مارس ۱۸۵۶، ونزوئلا کنسولگری خود را در ناپل افتتاح کرد و در سال ۱۸۵۷، ایتالیا یک دفتر کنسولی در شهر ماراکایبو و سپس دومین دفتر کنسولی خود را در سال ۱۸۵۹ در لا گوایرا افتتاح کرد. در سال ۱۸۶۱، ایتالیا و ونزوئلا «معاهده دوستی، تجارت و دریانوردی» را امضا کردند. ونزوئلا اولین کشور در آمریکای لاتین بود که پادشاهی ایتالیا را به رسمیت شناخت.

در پایان جنگ جهانی دوم، هزاران ایتالیایی وطن خود را ترک کردند و به ونزوئلا مهاجرت کردند که اکثریت آنها در کاراکاس و ماراکایبو ساکن شدند. چندین سیاستمدار برجسته و چهره شناخته شده ونزوئلایی‌تبار ایتالیایی دارند.

در سال ۲۰۱۷، دولت ونزوئلا به توصیه ایتالیا برای آزادی زندانی سیاسی لئوپولدو لوپز اعتراض کرد. در مارس ۲۰۱۸، لوئیجی ماریا ویگنالی، معاون وزیر ایتالیایی امور ایتالیایی‌های خارج از کشور، برای ارزیابی وضعیت تقریباً ۱۴۰٬۰۰۰ شهروند ایتالیایی که در ونزوئلا تحت فشار اقتصادی زندگی می‌کنند، به ونزوئلا سفر کرد. از زمان بحران، بیش از ۵۰٬۰۰۰ شهروند ونزوئلایی به ایتالیا مهاجرت کرده‌اند که بسیاری از آنها تابعیت ایتالیایی نیز دارند.

## بازدیدهای سطح بالا
**سفرهای روسای جمهور ایتالیا به ونزوئلا**
* رئیس‌جمهور جوزپه ساراگات (۱۹۶۵)
* رئیس‌جمهور اسکار لویجی اسکالفارو (۱۹۹۵)

**سفرهای رئیس‌جمهور ونزوئلا به ایتالیا**
* رئیس‌جمهور رائول لئونی (۱۹۶۵)
* رئیس‌جمهور کارلوس آندرس پرز (۱۹۷۶)
* رئیس‌جمهور جیمی لوسینچی (۱۹۸۸)
* رئیس‌جمهور هوگو چاوز (۱۹۹۹، ۲۰۰۱، ۲۰۰۶)
* رئیس‌جمهور نیکلاس مادورو (۲۰۱۳، ۲۰۱۶)

## توافق‌نامه‌های دوجانبه
هر دو کشور چندین توافق‌نامه دوجانبه مانند پیمان دوستی، تجارت و دریانوردی (۱۸۶۲)؛ توافق‌نامه همکاری کشاورزی (۱۹۸۵)؛ توافق‌نامه همکاری علمی و فنی (۱۹۸۷)؛ توافق‌نامه ترویج و حمایت از سرمایه‌گذاری (۱۹۹۰) و توافق‌نامه اجتناب از مالیات مضاعف و فرار مالیاتی (۱۹۹۰) را امضا کرده‌اند.

## تجارت
در سال ۲۰۱۷، تجارت بین ایتالیا و ونزوئلا بالغ بر ۳۳۸ میلیون دلار آمریکا بود. صادرات اصلی ایتالیا به ونزوئلا محصولات غذایی است. صادرات اصلی ونزوئلا به ایتالیا شامل بنزین، سیمان و کلتان است.

## هیئت‌های دیپلماتیک مقیم
* ایتالیا یک سفارت در کاراکاس و یک کنسولگری در ماراکایبو دارد.
* ونزوئلا یک سفارت در رم و کنسولگری‌های عمومی در میلان و ناپل دارد.

## جستارهای وابسته
* بحران ونزوئلا

## منابع


رده:روابط دوجانبه ایتالیا
رده:روابط دوجانبه ونزوئلا
باگنون

***باگنون*** نوعی سوپ است که ماده اصلی آن ماهی کولی است و در قرن نوزدهم در حوالی سستری لوانته، در استان جنوا، ایتالیا، تهیه شده است.

## تاریخچه
در ابتدا، *باگنون* توسط خدمه قایق‌های ماهیگیری معمولی به نام «*لئودی*» پخته می‌شد. با گذشت زمان، سادگی اولیه خود را حفظ کرده است: حتی امروزه نیز با ماهی کولی تازه، پیاز قهوه‌ای، گوجه فرنگی پوست کنده، روغن زیتون فرابکر و نان خشک تهیه می‌شود.

از دهه ۱۹۵۰، ریوا تریگوسو، روستایی در نزدیکی شهر سستری لوانته، هر ساله در آخرین آخر هفته ماه ژوئیه، جشنواره‌ای به نام ساگرا دل باگنون برگزار می‌کند که این غذا را جشن می‌گیرد.

## جستارهای وابسته

* غذاهای لیگوریا

## منابع

## پیوند به بیرون
* وب‌سایت رسمی انجمن باگنون در ریوا تریگوسو

رده:آشپزی ایتالیایی
رده:سوپ‌های ایتالیایی
رده:غذاهای موتوماهیان
ورزشگاه شهر المپیک

**ورزشگاه شهر المپیک** () یک ورزشگاه فوتبال است که در بخش شرقی تاشکند، ازبکستان، در مجموعه دهکده المپیک در خیابان ازبکستان نو واقع شده است.

ساخت این ورزشگاه در ۹ نوامبر ۲۰۲۲ آغاز شد و در ۱۸ اوت ۲۰۲۵ توسط شرکت ساختمانی چینی CAMC Engineering به پایان رسید.

این ورزشگاه در اوت ۲۰۲۵ با میزبانی مسابقات جام ملت‌های آسیای مرکزی ۲۰۲۵ بازگشایی شد.

## مسابقات مهم میزبانی‌شده
### جام ملت‌های آسیای مرکزی

## جستارهای وابسته
* فهرست ورزشگاه‌های فوتبال در ازبکستان

## منابع

رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در تاشکند
رده:ورزشگاه‌های فوتبال ازبکستان
رده:ورزشگاه‌های کامل‌شده در ۲۰۲۵ (میلادی)
موله آنتونلیانا

**موله آنتونِلّیانا** () یک ساختمان برجسته و مهم در تورین، ایتالیا است که به نام معمار آن، آلساندرو آنتونلی، نامگذاری شده است.  در زبان ایتالیایی به ساختمانی با ابعاد عظیم گفته می‌شود.

ساخت و ساز این ساختمان در سال ۱۸۶۳، اندکی پس از اتحاد ایتالیا آغاز شد و در سال ۱۸۸۹، پس از مرگ معمار، به پایان رسید. این مکان که در ابتدا به عنوان یک کنیسه در نظر گرفته شده بود، اکنون موزه ملی سینما را در خود جای داده است و گمان می‌رود بلندترین موزه در جهان باشد. تصویری از این ساختمان بر روی سکه ۲ سنتی ایتالیایی نقش بسته است. طاق‌های کاتالان در سقف طبقه همکف زیر دهلیز خودنمایی می‌کنند که در ایتالیا نسبتاً نادر اما در اسپانیا، جایی که منشأ آنها بوده، محبوب هستند.

## در فرهنگ عامه
فریدریش نیچه این ساختمان را بسیار تحسین می‌کرد و آن را با شخصیت زرتشت مرتبط می‌دانست و نوشت: "پیش از این، از کنار موله آنتونلیانا عبور می‌کردم، شاید درخشان‌ترین اثر معماری که تاکنون ساخته شده است—عجیب است که هیچ اسمی ندارد—در نتیجه‌ی یک رانندگی مطلق به ارتفاعات—هیچ چیز را به اندازه زرتشت من به یاد نمی‌آورد. من آن را «اینک انسان» نامیدم با این روحیه و فضای خالی عظیمی که در اطراف آن ایجاد شده و آن را احاطه کرده."

این ساختمان در چهارمین قسمت از برنامه تلویزیونی یک رئالیتی شو آمریکایی به نام «مسابقه شگفت‌انگیز ۲۰» حضور داشت.

این ساختمان (از جمله فضای داخلی و موزه سینمای آن) به طور گسترده در فیلم ایتالیایی «*دوپو مزانوته*» *(پس از نیمه‌شب)* محصول ۲۰۰۴ مورد استفاده قرار گرفت.

یک نسخهٔ سبک‌سازی‌شده از این ساختمان در لوگوی المپیک زمستانی ۲۰۰۶ مورد استفاده قرار گرفت.

این ساختمان در بازی‌های زمستانی المپیک ویژه ۲۰۲۵ مورد استفاده قرار گرفت، ایندفعه به عنوان کلاه مولی، یک سمور آبی استفاده شد.

## نگارخانه

پرونده:Mole Antonelliana from Piazza Statuto.jpg|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Mole_Antonelliana_from_Piazza_Statuto.jpg
پرونده:Progetto G. Chiarelli.JPG|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Progetto_G._Chiarelli.JPG|پروژه روشنایی موله آنتونلیانا در سال ۱۹۶۱
پرونده:Mole Antonelliana Punta.JPG|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Mole_Antonelliana_Punta.JPG|ستاره روی قله
پرونده:Genio Alato inside Mole Antonelliana.jpg|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Genio_Alato_inside_Mole_Antonelliana.jpg|جنیو آلاتو در موزه مول به نمایش گذاشته شده است
پرونده:Mole Antonelliana 17 marzo.jpg|پیوند=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Mole_Antonelliana_17_marzo.jpg|به مناسبت صد و پنجاهمین سالگرد اتحاد ایتالیا با رنگ‌های ملی تزئین شده است.


## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:برج‌ها در ایتالیا
رده:جاذبه‌های گردشگری در تورین
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در تورین
ژینورا فرانچسکونی

**ژینورا فرانچسکونی** (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل اهل ایتالیا است.

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به ''پدر ماتئو'' اشاره کرد.

## زندگی و حرفه
ژینورا فرانچسکونی در ۲۲ آوریل ۲۰۰۳ در سورا در استان فروزینونه متولد شد. و یک خواهر بزرگتر به نام لودویکا دارد که او نیز بازیگر است.

وی از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴ در نمایش‌های مد حرفه‌ای در بخش *کودکان* شرکت کرد. در سال ۲۰۱۴ در فیلم کوتاه *«بدون لباس»* به کارگردانی آندره اولیندو بازی کرد. در سال ۲۰۱۷ اولین حضور خود را در تلویزیون با نقش گینِور در قسمتی از فصل چهارم مجموعه تلویزیونی *«چه خدایی که عاشقش هستی»* تجربه کرد. سال بعد در سال ۲۰۱۸، نقش فرانچسکا تانکردی را در قسمتی از فصل یازدهم مجموعه *[[پدر ماتئو]]* بازی کرد.

در سال ۲۰۱۹ نقش دنیس را در فیلم *«لانه»* به کارگردانی روبرتو دِ فئو بازی کرد. در همان سال، نقش آزورا را در فیلم *«فاموسا»* به کارگردانی آلساندرا مورتلیتی بازی کرد. در سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰، برای بازی در نقش گلوریا در فصل‌های دوم و سوم مجموعه *«سارا مارتی»* انتخاب شد.

در سال ۲۰۲۰، نقش رجینا را در فیلم *رجینا* به کارگردانی الساندرو گرانده بازی کرد. او در آن فیلم با فرانچسکو مونتاناری بازیگر همبازی بود. سال بعد در سال ۲۰۲۱، نقش سیمون را در فیلم *«والدین در مقابل اینفلوئنسرها»* به کارگردانی میکلا آندروتزی بازی کرد. 

در سال‌های ۲۰۲۱ و ۲۰۲۳ به جمع بازیگران مجموعه تلویزیونی *«مامان!»* در نقش سوله بورگی پیوست. در آن فیلم با رائول بووا و ماریا کیارا جانتا همبازی شد. در سال ۲۰۲۲ در فیلم کوتاه «مادر» به کارگردانی والنتینا د آمیسیس بازی کرد. در همان سال او نقش سوفیا رومئو را در فیلم « *اسم من انتقام است»* به کارگردانی کوزیمو گومز بازی کرد. که در آن فیلم با آلساندرو گاسمان همبازی شد.

## منابع

## پیوند به بیرون

* 

رده:افراد زنده
رده:اهالی سورا، لاتزیو
رده:بازیگران زن اهل ایتالیا
رده:دوقلوهای اهل ایتالیا
رده:زادگان ۲۰۰۳ (میلادی)
رده:مانکن‌های دوقلو
رده:مانکن‌های زن اهل ایتالیا
گذرگاه مرزی نوردوز

**گذرگاه مرزی نوردوز** یک گذرگاه مرزی بین ایران و ارمنستان است که در شهرستان جلفا استان آذربایجان شرقی قرار دارد. این گذرگاه مرزی در فاصله ۱۶۰ کیلومتری تبریز مرکز استان و فاصله ۱۰۰ کیلومتری شهر جلفا واقع شده است.

پل مرزی نوردوز شاهراه اصلی صادرات و واردات به ارمنستان است و بازارچه مرزی نوردوز نیز شهریور ماه سال ۱۳۷۴ گشایش یافت.

## منابع

رده:پایانه‌های مرزی ارمنستان و ایران
رده:شهرستان جلفا
هنگ ۲ آلپینی

**هنگ ۲ آلپینی** () یک هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که در کونئو در پیمونت مستقر است. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و به تیپ آلپین تائوریننس اختصاص دارد. در ۱ نوامبر ۱۸۸۲، ارتش سلطنتی ایتالیا هنگ ۲ آلپینی را تشکیل داد که منطقه جذب نیرو آن در آلپ دریایی و آلپ کوتین بود. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ به ده گردان گسترش یافت که به‌طور جداگانه در مناطق آلپین جبهه ایتالیا جنگیدند.

در سال ۱۹۳۵، این هنگ به لشکر ۴ آلپین «کونئو» اختصاص یافت که در طول جنگ جهانی دوم در حمله ایتالیا به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا با آن خدمت کرد. در تابستان ۱۹۴۲، این لشکر به جبهه شرقی در اتحاد جماهیر شوروی منتقل شد، جایی که در زمستان ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳ در جریان «عملیات زحل کوچک» شوروی نابود شد. بقایای لشکر در بهار ۱۹۴۳ به ایتالیا بازگردانده شدند. به پاس خدمات و فداکاری‌هایشان در جبهه شرقی، به هنگ دوم آلپینی بالاترین نشان افتخار نظامی ایتالیا، یعنی مدال طلای شجاعت نظامی، اعطا شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیله اعلام شد و دو روز بعد، در ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ دوم آلپینی را منحل کردند.

در سال ۱۹۶۳، این هنگ به عنوان یک واحد آموزشی در کونئو اصلاح شد. در سال ۱۹۷۴، این هنگ منحل شد و دو سال بعد، پرچم و سنت‌های این هنگ به گردان آلپینی «سالوتزو» واگذار شد که در اکتبر ۱۹۷۵ به یک واحد مستقل تبدیل شده بود و به تیپ آلپینی تائوریننسه واگذار شد. در سال ۱۹۹۲، این هنگ اصلاح شد. سالگرد تأسیس این هنگ مصادف با ۶ ژوئن ۱۹۱۶، اوج نبرد آسیاگو است که طی آن چهار گردان از این هنگ به خاطر حفظ مونت فیور و مونت کاستلگومبرتو مدال نقره شجاعت نظامی را کسب کردند.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۶۳ (میلادی)
رده:واحدها و تشکیلات نظامی منحل‌شده در ۱۹۴۳ (میلادی)
رده:هنگ‌های آلپینی ایتالیا
جیووانی دوراندو

**جیووانی دوراندو** (;  – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا و سیاستمدار ایتالیایی بود. وی در فاصله سال‌های ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۹ به‌عنوان سناتور ساردینیا فعالیت می‌کرد.

## زندگی‌نامه
جیووانی دوراندو در سال ۱۸۰۴ در موندووی، در استان کونئوی امروزی، زاده شد. وی در سال ۱۸۲۲ به سپاه گارد سلطنتی پادشاهی ساردینیا پیوست. در دهه ۱۸۳۰، پس از آنکه به عنوان عضوی از یک توطئه لیبرال که هدف آن اخاذی قانون اساسی از پادشاه چارلز فلیکس بود، کشف شد، ابتدا به فرانسه و سپس به بلژیک نقل مکان کرد، جایی که در یک سپاه خارجی انقلاب بلژیک ثبت نام کرد. بعدها او افسر ارتش مشروطه‌خواه پدرو چهارم پرتغال شد. در سال ۱۸۳۵، او افسر هنگ شکارچیان اوپورتو شد. بعدها، او سرلشکر ارتش پاپ، فرماندهی یک لشکر پاپ در ونتو را بر عهده داشت، جایی که نتوانست وظیفه خود را برای متوقف کردن نیروهای اتریشی ژنرال نوگنت انجام دهد. در همان سال، او به عنوان سپهبد ارتش ساردینیا/پیدمونت منصوب شد.

وی در تمام جنگ استقلال ایتالیا (۱۸۴۸–۱۸۴۹، ۱۸۵۹ و ۱۸۶۶) و در لشکرکشی ایتالیا در جنگ کریمه (۱۸۵۵–۱۸۵۶) شرکت داشت. او در نبرد کاستوزا (۱۸۶۶) زخمی شد، جایی که فرماندهی سپاه اول را بر عهده داشت. در سال ۱۸۴۹، دوراندو مدتی را در ساردینیا گذراند و در آنجا شورش‌های مردمی را در ساساری و گالورا سرکوب کرد.

دوراندو در سال ۱۸۶۰ سناتور ساردینیا (که بعدها پادشاهی ایتالیا شد) شد. سال بعد، او در سرکوب راهزنی در پادشاهی سابق دو سیسیل شرکت کرد. او در سال ۱۸۶۹ در فلورانس درگذشت.

برادرش جیاکومو نیز ژنرال و سناتور بود (و با جیووانی در بلژیک، پرتغال و اسپانیا جنگید)، در حالی که برادر دیگرش، جیووانی آنتونیو، ژنرال ارتش بود.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:اعضای سنای پادشاهی ایتالیا
رده:اهالی پادشاهی ساردنی
رده:اهالی موندووی
رده:درگذشتگان ۱۸۶۹ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۰۴ (میلادی)
کیجی ناکازاوا

**کیجی ناکازاوا** ;  – ) مانگاکا، هنرمند تجسمی، و نویسنده اهل ژاپن بود.

ناکازاوا که خود یک هیباکوشا (بازمانده بمب اتمی) بود، در طول بمباران در اوت ۱۹۴۵ در هیروشیما بود و بیشتر خانواده‌اش را از دست داد. تجربیات او دیدگاه هنری و سیاسی او را شکل داد و منجر به خلق مانگایی پیشگام شد که ترومای جنگ، ویرانی هسته‌ای و جامعه ژاپن پس از جنگ را با واقع‌گرایی محض و انسان‌گرایی عمیق نابود کرد. گن پابرهنه که از سال ۱۹۷۳ به صورت سریالی منتشر شد، به یکی از اولین کمیک‌های ژاپنی تبدیل شد که به رسمیت بین‌المللی دست یافت و همچنان اثری بنیادی در ژانر مانگای بمب اتمی است. ناکازاوا از طریق آثارش، شهادت شخصی را با انتقاد جسورانه از نظامی‌گری و ملی‌گرایی ترکیب کرد و مانگا را به عنوان رسانه‌ای برای بازتاب تاریخی و سیاسی تثبیت کرد.

## بیوگرافی
ناکازاوا در ۱۴ مارس ۱۹۳۹ در ناکا-کو، هیروشیما، ژاپن متولد شد و زمانی که شهر توسط بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در اوت ۱۹۴۵ ویران شد، در شهر بود. اکثر اعضای خانواده‌اش که خانه را تخلیه نکرده بودند، در اثر انفجار و پس از گیر افتادن در زیر آوار خانه‌شان جان باختند، به جز مادر و خواهر نوزادش (که چند هفته بعد یا به دلیل سوء تغذیه یا تشعشعات ناشی از مادرش درگذشت).

ناکازاوا در سال ۱۹۵۴ از مدرسه راهنمایی فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۹۶۱، به توکیو نقل مکان کرد تا یک کارتونیست تمام‌وقت شود و قطعات کوتاهی برای مانگا آنتولوژی‌ها مانند «شونن گاهو»، «شونن کینگ» و «بوکورا» تولید کرد.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۲۰۱۲ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۳۹ (میلادی)
رده:هنرمندان مانگا اهل استان هیروشیما
رده:هیباکوشا
رده:گن پابرهنه
فهیمه سلطانی

**فهیمه سلطانی** کنش‌گر مدنی و فعال دانشجویی محروم از تحصیل است که در حال حاضر دوران حبس خود را در زندان دولت آباد اصفهان سپری میکند. 

این دانشجوی حقوق دانشگاه اصفهان در خیزش ۱۴۰۱ ایران به مدت سه ماه بازداشت بود و در بهمن ۱۴۰۱ آزاد شد.

در خرداد ۱۴۰۲، به دو ترم محرومیت از تحصیل با احتساب سنوات محکوم شد.

 با این وجود، بعد از حدود سه سال محرومیت از تحصیل (از آبان ۱۴۰۱)، امکان بازگشت به دانشگاه برای وی فراهم نشد، و این محرومیت عملا به اخراج بدون ابلاغ از دانشگاه تبدیل شد.

در ۱۸ فروردین ۱۴۰۳ با یورش نیروهای امنیتی بار دیگر در منزل بازداشت شد 
 و تا چندین روز اطلاعی از وی در دسترس نبود.
 
 
وی به مدت ۲۴ روز در انفرادی و تحت بازجویی بود و سپس با قرار وثیقه تا زمان برگزاری دادگاه آزاد شد.
 

این کنشگر مدنی، در دادگاه انقلاب اصفهان به دو سال حبس تعلیقی و یک سال حبس تعزیری محکوم و در خرداد ماه ۱۴۰۴ جهت اجرای حکم حبس خود بازداشت و به زندان منتقل شد. 

## جستارهای وابسته
## منابع

رده:فعالان دانشجویی اهل ایران
فرهنگ تراماره

**فرهنگ تراماره**، **ترامارا** یا **ترمره** ()، مجموعه‌ای از فناوری و روش‌های سکونتی است که عمدتاً در درهٔ مرکزی رودخانهٔ پو در امیلیا، شمال ایتالیا، توسعه یافته و به هزارهٔ میانی و پایانی عصر برنز، حدود ۱۷۰۰ تا ۱۱۵۰ پیش از میلاد، بازمی‌گردد. نام آن از بقایای «زمین سیاه» تپه‌های سکونتی گرفته شده است. واژهٔ تراماره از terra marna به معنی «خاک مارن» است، که مارن نوعی رسوب دریاچه‌ای است. این خاک می‌تواند هر رنگی داشته باشد، اما در زمین‌های کشاورزی معمولاً به رنگ سیاه دیده می‌شود و همین باعث شده تا به آن «زمین سیاه» گفته شود. جمعیت ساکن در محل‌های سکونتی تراماره «تراماریکولی» نامیده می‌شدند. این محل‌ها بین سال‌های ۱۸۶۰ تا ۱۹۱۰ به‌طور گسترده مورد کاوش باستان‌شناسی قرار گرفتند.

## جستارهای وابسته
* ایتالیای ماقبل تاریخ
* فرهنگ ویلانوا
* فهرست مردمان باستانی ایتالیا

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:ایتالیای پیشاتاریخ
رده:پلاسگی‌ها
رده:فرهنگ‌های باستان‌شناختی اروپا
رده:فرهنگ‌های باستان‌شناختی در ایتالیا
رده:فرهنگ‌های عصر برنز اروپا
رده:فرهنگ‌های کالکولیتیک اروپا
مهرماه سلطان (دختر شاهزاده ضیاءالدین)

شاهدخت **مهرماه سلطان** (پس از ازدواج مهرماه سلطان نایف؛ ۱۴ آوریل ۱۹۲۳ - ۳۰ مارس ۲۰۰۰) یک شاهدخت عثمانی، دختر شاهزاده محمد ضیاءالدین، پسر محمد پنجم بود. او یک شاهدخت اردنی به عنوان همسر شاهزاده نایف بن عبدالله، پسر عبدالله یکم، پادشاه اردن بود.

## اوایل زندگی
مهرماه سلطان در ۱۴ آوریل ۱۹۲۳ در ویلای پدرش واقع در حیدرپاشا به دنیا آمد. پدرش شاهزاده محمد ضیاءالدین، پسر سلطان محمد پنجم و کامورس قادین و مادرش نشیمند خانم بودند. او هشتمین فرزند و کوچکترین دختر پدرش و تنها فرزند مادرش بود. او اولین شاهدختی بود که پس از انحلال امپراتوری به دنیا آمد.

او چشمان سبزی داشت. او در طبقه دوم خانه مادرش در ویلای پدرش زندگی می‌کرد، که پس از طلاق پدرش از همسرش ملک سیران خانم، مادرش در آن ساکن شده بود. در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۳ ، ترکیه رسماً جمهوری اعلام شد و در ۳ مارس ۱۹۲۴ ، خلافت لغو و خانواده امپراتوری به تبعید فرستاده شدند. شاهدخت به همراه خانواده‌اش در اسکندریه مصر ساکن شد. او در سال ۱۹۳۴ ، زمانی که تنها دوازده سال داشت، مادرش را از دست داد و در سال ۱۹۳۸ ، زمانی که پانزده ساله بود، پدرش را از دست داد. او در پاریس و قاهره تحصیل کرد و با جذابیت، اشرافیت و ذهنیت خاص خود آراسته شد.

## منابع

رده:زادگان ۱۹۲۲ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۲۰۰۰ (میلادی)
رده:دور از وطن‌ها در اردن
رده:شاهدخت‌های عثمانی
سیلویا سمنزین

**سیلویا سمنزین** (؛ زادهٔ ) نویسنده، پژوهشگر و فعال اجتماعی ایتالیایی است که کارهای او بر خشونت مبتنی بر جنسیت، حقوق دیجیتال و فناوری‌های نوظهور به‌ویژه زنجیره بلوکی متمرکز است. او بیشتر به دلیل پژوهش و فعالیت‌هایش دربارهٔ سوءاستفاده جنسی مبتنی بر تصویر (*پورن انتقامی*) شناخته می‌شود که به تصویب قانون ایتالیا در این زمینه منجر شد.

## آموزش و حرفه
سمنزین در رشته علوم سیاسی در مقطع کارشناسی در دانشگاه پادووا تحصیل کرد و یک تبادل اراسموس در دانشگاه کمپلوتنسه مادرید (UCM) گذراند. او کارشناسی ارشد در ارتباطات اجتماعی را در همان دانشگاه UCM گرفت و بعد دکترای مشترکی در جامعه‌شناسی دیجیتال از دانشگاه میلان و دانشگاه تورین دریافت کرد. پایان‌نامهٔ دکترای او بر تصورات مرتبط با بلاک‌چین تمرکز داشت و پویایی‌های قدرت و تبعیض الگوریتمی در زمینه‌های دیجیتالی‌شده را بررسی می‌کرد.

در طول دکترا، او در دانشگاه ترنتو در زمینه جرایم سایبری تحقیق می‌کرد. او همچنین با تیم گرنت ERC استفانیا میلان در دانشگاه آمستردام همکاری کرد، از جمله با ردیابی داده‌های پورن‌هاب. در این دوره او سوءاستفاده جنسی مبتنی بر تصویر را در گروه‌های تلگرام بررسی کرد که توجه بین‌المللی را به خود جلب کرد.
## پسادکترا
از ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴، سمنزین پژوهشگر پسادکترا در دانشگاه ژنو بود و روی پروژه‌ای دربارهٔ بلاک‌چین و عدالت اجتماعی کار می‌کرد. او همچنین عضو پروژهٔ اروپایی P2P Models به رهبری پائولو ماسیو بود که به بررسی چگونگی استفاده از فناوری بلاک‌چین برای توانمندسازی جوامع محلی و اشکال جدید حکمرانی دیجیتال می‌پرداخت.

## فعالیت اجتماعی
در سال ۲۰۱۸، او کمپین آنلاینی به نام *#intimitàviolata* ("حریم خصوصی نقض‌شده") را برای حمایت از قربانیان سوءاستفادهٔ جنسی مبتنی بر تصویر راه‌اندازی کرد. این کمپین باعث شد که قانون‌گذاران ایتالیایی مسئلهٔ *انتقام‌پورن* را در قالب قانون کد قرمز وارد کنند، که در ۲۰۱۹ تصویب شد و انتشار غیرمجاز تصاویر خصوصی را جرم‌انگاری کرد.  

سمنزین یکی از بنیان‌گذاران «سازمان حقوق سایبری» (*Cyber Rights Organization*) است، نخستین سازمان اروپایی که به دفاع از حقوق بشر در فضای وب اختصاص دارد.  

او همچنین به‌طور منظم در رسانه‌های ایتالیایی و بین‌المللی دربارهٔ خشونت آنلاین، فمینیسم دیجیتال و خطرات ناشی از فناوری‌های نوظهور می‌نویسد و سخنرانی می‌کند.

## آثار منتخب
* سمنزین، سیلویا؛ بینوتی، لوسیا (۲۰۲۰). «استفاده از تلگرام برای انتشار غیرتوافقی تصاویر صمیمی: قابلیت‌های جنسیتی و ساخت مردانگی‌ها». *Social Media + Society*. ۶ (۴). doi:10.1177/2056305120984453.
* سمنزین، سیلویا (۲۰۱۹). *Intimità Violata: Immagini e sessualità femminile nel Web*. میلان: Meltemi. .
## منابع

## پیوند به بیرون
* صفحهٔ شخصی در وبگاه P2P Models
* پروفایل در شبکهٔ NASP

رده:استادان دانشگاه زن اهل ایتالیا
رده:افراد زنده
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پادوا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه تورین
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه کمپلوتنسه مادرید
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه میلان
رده:زادگان ۱۹۹۱ (میلادی)
رده:فعالان اهل ایتالیا
رده:فعالان اینترنت
ادا سرنی

**ادا سرنی** (؛ ۲۰ ژوئن ۱۹۰۵ – ۲۴ نوامبر ۱۹۹۷) جاسوس اهل اسرائیل بود.

وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اسرائیل شده است.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:اهالی رم
رده:درگذشتگان ۱۹۹۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۵ (میلادی)
رده:فعالان اهل ایتالیا
رده:صهیونیست‌های اهل ایتالیا
آنتونلو ترومبادوری

**آنتونلو ترومبادوری** (;  – ) روزنامه‌نگار، سیاستمدار، فیلم‌نامه‌نویس، و مؤلف (پدیدآور) اهل ایتالیا بود.

## زندگی‌نامه
**آنتونلو ترومبادوری** (۲۴ آوریل ۱۹۱۷، در رم – ۱۹ ژانویه ۱۹۹۳، در رم) سیاستمدار، منتقد هنری و روزنامه‌نگار ایتالیایی بود.  

او در رم و در خانواده‌ای هنرمند به دنیا آمد (پدرش فرانچسکو ترومبادوری نقاش بود). ترومبادوری زندگی خوشی را در خانه-کارگاه ویلا استرول-فرن در شهرش گذراند و با بسیاری از روشنفکران آن دوران در تماس بود. او دوست صمیمی رناتو گوتوسو و کورادو کاگلی بود و در جوانی با آنان در مجموعه‌ای از نشریات مهم همکاری کرد از جمله *لا روئوتا*، *[[پریما‌تو]]*، *چیتا*، *کورنته* و *سینما*.  

میان سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۴۰ او در یک تلاش مخفی تبلیغاتی برای قانع کردن جوانان ایتالیایی به ترک فاشیسم شرکت کرد. او در سال ۱۹۴۱ دستگیر شد و به دادگاه ویژه برده شد، جایی که مجرم شناخته شد و به زندان محکوم گردید. به دلیل شهرت خانوادگی‌اش، بنیتو موسولینی به او پیشنهاد عفو داد به شرط آن‌که عذرخواهی عمومی کند و خطای خود را بپذیرد. ترومبادوری نپذیرفت و در نتیجه زندانی شد.  

در ژوئیهٔ ۱۹۴۳ او از زندان گریخت و با همکاری جورجو آمندولا تلاش کرد از رم در برابر نازی‌ها دفاع کند اما در فوریهٔ ۱۹۴۴ به دست آلمانی‌ها دستگیر شد. او در اوت همان سال موفق به فرار شد.  

اندکی پس از آزادی رم او نمایشگاهی با عنوان «هنر علیه بربریت» برگزار کرد. در سال ۱۹۴۵ او آلبوم نقاشی‌های رناتو گوتوسو با نام *[[گوت میت اونز]]* را معرفی کرد و در همان سال به روبرتو روسلینی و کارلو لیزانی در فیلمبرداری شاهکار *رم، شهر آزاد* (رم، شهر بی‌دفاع) کمک کرد.  

ترومبادوری عضو تأثیرگذار حزب کمونیست ایتالیا (PCI) بود و به عضویت کمیته مرکزی آن درآمد. در سال ۱۹۶۷ او به عنوان فرستاده حزب به ویتنام برای روزنامهٔ *[[لونیتا]]* رفت. او همچنین با *[[ریناشیتا]]* همکاری داشت. ترومبادوری چهار بار به مجلس نمایندگان ایتالیا برای حزب کمونیست انتخاب شد اما در سال ۱۹۹۳ اعلام کرد «دیگر کمونیست نیست» و به حزب سوسیالیست ایتالیا رأی می‌دهد.  

از مهم‌ترین مشارکت‌های انتقادی او می‌توان به مقدمه‌هایی بر انتشارهای مروری *دونگی* (آنتونیو دونگی) و *شیپیونه* (جینو بونیکی؛ هر دو در ۱۹۸۵)، *[[مکتب رومی]]* (۱۹۸۶) و *رم همین دیروز* (۱۹۸۷) اشاره کرد. او همچنین به عنوان ویراستار فهرست آثار هنری در پالاتزو مونتچیتوریو، مقر مجلس نمایندگان، خدمت کرد.  

او با فولویا تراتسی، دختر وکیل معروف و نمایندهٔ سوسیالیست ماریو تراتسی ازدواج کرد و دو فرزند داشت: دوچو و لوچیلا. بعدها سه نوه داشت: چچلیا (۱۹۷۶)، اورتانسه (۱۹۷۹) و شارلوت (۱۹۹۱).

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۹۹۳ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۱۷ (میلادی)
رده:سیاستمداران اهل رم
رده:سیاستمداران حزب کمونیست ایتالیا
رده:سیاستمداران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:فعالان اهل ایتالیا
رده:منتقدان هنری اهل ایتالیا
ال‌ئی‌‌دی‌ای ۱۰۰۰۷۱۴

**ال‌ئی‌دی‌ای ۱۰۰۰۷۱۴**  یک کهکشان حلقوی در صورت فلکی پیاله است. *ال‌ئی‌دی‌ای ۱۰۰۰۷۱۴* یکی از اعضای گروه بسیار نادری از کهکشان‌ها به نام کهکشان جسم هوگ است که به نام نمونه اولیه، جسم هوگ نامگذاری شده است - تخمین زده می‌شود که حدود ۰٫۱٪ از کل کهکشان‌ها از این نوع هستند.

*ال‌ئی‌دی‌ای ۱۰۰۰۷۱۴* جرمی غیرمعمول است زیرا یک کهکشان از نوع هوگ با دو حلقه تقریباً گرد، اما با ویژگی‌های متفاوت است.

## جستارهای وابسته
* کهکشان جسم هوگ

## منابع

* 

رده:صورت فلکی پیاله
فدریکو ایلاپی

**فدریکو ایلاپی** (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به *[[پینوکیو (فیلم ۲۰۱۹)|پینوکیو]]*، *[[کابرینی]]* و ''پدر ماتئو'' اشاره کرد.

او به عنوان بخشی از جوایز روبان نقره‌ای ۲۰۲۰ برای فیلم *[[پینوکیو (فیلم ۲۰۱۹)|پینوکیو]]* که در آن نقش شخصیت اصلی را بازی می‌کرد، تقدیر شد.

## حرفه
او اولین بازی خود را در سال ۲۰۱۶ در سن شش سالگی، در فیلم *«کجا می‌ری؟»* ساخته جنارو نونتسیانته انجام داد و در نقش کودکی ککو زالونه بازی کرد.

سپس در سال ۲۰۱۸ در فیلم *«تفنگداران پادشاه»* به کارگردانی جووانی ورونزی و در برخی از تبلیغات تلویزیونی برای ایتالو ترنو، به همراه فرانچسکو پانوفینو شرکت کرد. در سال ۲۰۱۸ در نقش کوزیمو فارینا، یکی از بازیگران اصلی فصل ۱۱ مجموعه تلویزیونی پدر ماتئو ایفای نقش کرد.

در سال ۲۰۱۹، نقش پینوکیو را در فیلمی به همین نام به کارگردانی ماتئو گارونه بازی کرد و به عنوان بخشی از جوایز روبان نقره‌ای ۲۰۲۰، تقدیر ویژه جایزه گوگلیلمو بیراگی را دریافت کرد. در همان سال نیز، در فیلم *«آفرین دخترا»* به کارگردانی میکلا آندرئوزی، نقش فرانچسکو را بازی کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* 

رده:افراد زنده
رده:بازیگران کودک مذکر اهل ایتالیا
رده:بازیگران مرد اهل رم
رده:بازیگران مرد تلویزیونی اهل ایتالیا
رده:بازیگران مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:بازیگران مرد فیلم اهل ایتالیا
رده:زادگان ۲۰۱۰ (میلادی)
جورج جان بنت

**جورج جان بنت** (؛ ۱۸۰۰–۱۸۷۹) بازیگر اهل بریتانیای کبیر بود که نزدیک به چهل سال بازیگر نقش‌های نمایشنامه‌های شکسپیر در صحنهٔ تئاتر لندن بود و به‌ویژه در تماشاخانه‌های کاونت گاردن و دروری لین ایفای نقش می‌کرد.

## منابع

* 

* THE PLAYERS, A Dramatic, Musical and Literary Journal, VOL. IV—No. 82. , Saturday, 20 July 1861, copy kept at National Portrait Gallery, Heinz Gallery, London
* Theatrical Times, Vol 1, June to December, 1846, p. 242
* Parish records for England and Wales; 1841, 1851 UK censuses and Miss Julia Bennett's marriage certificate to Jacob Barrow in 1840 (NB: Jacob Barrow son of Simon Barrow of Bath was listed on the 1841 census at Walcot Bath living with his father, other records including 1848 newspaper reports show that Jacob Barrow married Julia Bennett on 2 Sep 1848 at St. James's Church Piccadilly).
* Backstage database (lead universities: University of Kent, Canterbury and University of Bristol)
* Virginia Mason Vaughan; "Something Rich and Strange": Caliban's Theatrical Metamorphoses; *Shakespeare Quarterly*; Vol. 36, No. 4. (Winter, 1985), pp. 390–405.
* J. C. Trewin, The journal of William Charles Macready

## برای مطالعهٔ بیشتر
* *Samuel Phelps and Sadler's Wells Theatre* Shirley S. Allen (Wesleyan, 1971) 

رده:بازیگران مرد تئاتر اهل انگلستان
رده:بازیگران مرد اهل لندن
رده:بازیگران مرد سده ۱۹ (میلادی) اهل انگلستان
رده:بازیگران مرد نمایش‌نامه‌های شکسپیر اهل انگلستان
رده:خاک‌سپاری‌ها در گورستان نانهد
رده:درگذشتگان ۱۸۷۹ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۰۰ (میلادی)
ناتاشا استفاننکو

**ناتالیا دیمیتریونا "ناتاشا" استفاننکو** (؛ ؛ زادهٔ ) مدل، بازیگر و مجری تلویزیون روسی-ایتالیایی است که در ایتالیا و روسیه زندگی و کار می‌کند.

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به کفتارها و حوزه استحفاظی اشاره کرد.

## زندگینامه
استفاننکو در یکاترینبورگ به دنیا آمد. او دختر یک مهندس هسته‌ای بلاروسی-اوکراینی بود. که در یک شهر زیرزمینی مخفی و بی‌نام در نزدیکی رشته‌کوه اورال کار می‌کرد. او به همراه خانواده‌اش در یک شهر بسته زندگی می‌کرد. آنها همچنین یک خانه داچا در کنار دریاچه داشتند.

استفاننکو در جوانی قهرمان شنا بود و با الکساندر پوپوف شنا می‌کرد. در سال ۱۹۸۴ به تیم شنای المپیک شوروی پیوست، اما بعد تصمیم گرفت به تحصیل ادامه دهد.

استفاننکو در سن ۱۶ سالگی برای تحصیل به مسکو رفت و در آنجا مدرک مهندسی گرفت.

استفاننکو در دسامبر ۱۹۹۵ با لوکا سابیونی کارآفرین و مدل ایتالیایی ازدواج کرد و صاحب یک دختر به نام ساشا شدند که در سال ۲۰۰۰ به دنیا آمد.

## حرفه
استفاننکو پس از برنده شدن در مسابقه *«چهره سال»* در مسکو در سال ۱۹۹۱، به میلان نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان مدل، مشغول به کار شد. پس از اینکه در یک رستوران توسط کارگردان بپه رچیا، استعدادش کشف شد، اولین حضور تلویزیونی خود را در برنامه تلویزیونی «چالش بزرگ» انجام داد.

او حرفه بازیگری خود را با فیلم سینمایی *«آلوی بزرگ»* در سال ۱۹۹۹ آغاز کرد. او نقش آنجلا کورنلیو، یکی از شخصیت‌های اصلی مجموعه تلویزیونی *«مه و جنایات»* را بازی کرد که از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ پخش می‌شد. او همچنین مجری برنامه‌های زیادی از جمله نسخه ۲۰۰۱ برنامه جشنواره بار که مجموعه‌ای سالانه از کنسرت‌های تابستانی تلویزیونی است که توسط گروه‌های پاپ ایتالیایی و بین‌المللی در میدان‌ها شهرهای سراسر ایتالیا اجرا می‌شود، و برنامه *«مدل برتر بعدی ایتالیا»* در سال ۲۰۰۹ بوده است. در همان سال ۲۰۰۹، در سریال درام پلیسی «*منطقه ۹ پلیس»* ایفای نقش کرد. وی همچنین از سال ۲۰۰۷، مجری برنامه تلویزیونی *«فورا این را بردارید»* در روسیه است که بر اساس برنامه بریتانیایی *«چه چیزی نپوشیم»* ساخته شده است.

## منابع

## پیوند به بیرون

* 

رده:افراد روس اوکراینی‌تبار
رده:افراد روس بلاروس‌تبار
رده:افراد زنده
رده:بازیگران زن اهل روسیه
رده:بازیگران زن دور از وطن در ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۷۱ (میلادی)
رده:مانکن‌های زن اهل ایتالیا
رده:مانکن‌های زن اهل روسیه
رده:مجری‌های تلویزیونی اهل ایتالیا
رده:مجری‌های تلویزیونی زن اهل ایتالیا
مرحله پلی‌آف مقدماتی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۸

**بازی‌های پلی‌آف مقدماتی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۸** از ۲۲ ژانویه تا ۲۰ فوریه ۲۰۱۸ برگزار شد. در مجموع ۱۳ تیم در بازی‌های پلی‌آف مقدماتی برای تعیین تکلیف پنج تیم از ۳۶ تیم حاضر در مرحله گروهی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۸ به رقابت پرداختند.

## تیم‌ها
۱۳ تیم زیر که به پنج منطقه (منطقه غرب آسیا، منطقه آسیای مرکزی، منطقه جنوب آسیا، منطقه آسه‌آن، منطقه شرق آسیا) تقسیم شده‌اند، وارد مرحله پلی‌آف مقدماتی شدند که شامل دو مرحله بود:

* ۶ تیم در مرحله مقدماتی وارد شدند.
* ۷ تیم در مرحله پلی‌آف وارد شدند.

## فرمت
در بازی‌های پلی‌آف مقدماتی، هر بازی به رفت و برگشت برگزار می‌شد. در صورت لزوم، از قانون گل زده در خانه حریف، وقت اضافه (گل زده در خانه حریف در وقت اضافه اعمال نمی‌شد) و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می‌شد (ماده ۹.۳ آیین‌نامه). پنج برنده دور پلی‌آف به مرحله گروهی راه یافتند تا به ۲۹ تیم راه یافته مستقیم بپیوندند.

## برنامه
برنامه مسابقات به شرح زیر بود (غ: منطقه غرب آسیا؛ م: منطقه آسیای مرکزی؛ ج: منطقه جنوب آسیا؛ آ: منطقه آسه‌آن؛ ش: منطقه شرق آسیا).

## نمودار
نمودار پلی‌آف‌های مقدماتی برای هر منطقه توسط ای‌اف‌سی بر اساس رتبه‌بندی فدراسیون هر تیم تعیین شد، به طوری که تیم فدراسیون با رتبه بالاتر میزبان بازی برگشت بود. تیم‌های یک فدراسیون در منطقه آسه‌آن نمی‌توانستند در یک پلی‌آف قرار گیرند.

### پلی‌آف غرب آسیا

* ***' '''[[باشگاه فوتبال السویق|السویق]]''' به [[مرحله گروهی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۸#گروه A|گروه A]] صعود کرد.


=== پلی‌آف آسیای مرکزی ===

* ***' **[[باشگاه فوتبال آخال|آخال]]** به گروه D صعود کرد.

### پلی‌آف جنوب آسیا

* ***' '''[[باشگاه فوتبال بنگالورو|بنگالورو]]''' به [[مرحله گروهی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۸#گروه E|گروه E]] صعود کرد.


=== پلی‌آف آسه‌آن ===

* ***' **[[باشگاه فوتبال بوئنگ کت|بوئنگ کت آنگکور]]** به گروه F صعود کرد.

### پلی‌آف شرق آسیا

* **** **[[باشگاه ورزشی هوائبول|هوائبول]]** به گروه I صعود کرد.

## مرحله مقدماتی

### خلاصه
در مجموع شش تیم در مرحله مقدماتی بازی کردند.
|+منطقه آسیای مرکزی

|+منطقه جنوب آسیا

### منطقه آسیای مرکزی
 

*آخال در مجموع ۵–۳ برنده شد.*

### منطقه جنوب آسیا
 

*بنگالورو در مجموع ۳–۰ برنده شد.*
---- 

*تی‌سی اسپورتس در مجموع ۴–۱ برنده شد.*

## مرحله پلی‌آف

### خلاصه
در مجموع ۱۰ تیم در مرحله پلی‌آف بازی کردند: هفت تیم که در این مرحله وارد شدند و سه تیم برنده مرحله مقدماتی.
|+منطقه غرب آسیا 

|+منطقه مرکز آسیا

|+منطقه جنوب آسیا

|+منطقه آسه‌آن

|+منطقه شرق آسیا

### منطقه غرب آسیا
 

*السویق در مجموع ۲–۱ برنده شد.*

### منطقه آسیای مرکزی
 

*آخال در مجموع ۳–۰ برنده شد.*

### منطقه جنوب آسیا
 

*بنگالورو در مجموع ۸–۲ برنده شد.*

### منطقه آسه‌آن
 

*بوئنگ کت آنگکور در مجموع ۴–۳ برنده شد.*

### منطقه شرق آسیا
 

*هوائبول در مجموع ۷–۰ برنده شد.*

## نکات


## منابع
رده:ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۱۸
رده:رویدادهای ورزشی فوریه ۲۰۱۸ در آسیا
آلسیو لاپیس

**آلسیو ماریا لاپیس** (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به *[[رموس و رمولوس:نخستین پادشاه]]* اشاره کرد.

## زندگینامه
لاپیس در تاریخ ۱۲ اوت ۱۹۹۱ در ناپل متولد شده و در کاستلاماره دی استابیا بزرگ شد. در سن ۱۷ سالگی، برای بازیگری به رم نقل مکان کرد. او در کارگاه *بین‌المللی دوسه* زیر نظر فرانچسکا د ساپیو و کارگاه‌های مختلف در مرکز سینمای تجربی شرکت کرد.

## فیلم‌شناسی

* رموس و رمولوس:نخستین پادشاه
* گناه و شرم
* حریم شکسته
* گومورا
* پدر ماتئو

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* 

رده:افراد زنده
رده:اهالی کاستلاماره دی استابیا
رده:بازیگران مرد اهل ناپل
رده:بازیگران مرد تئاتر اهل ایتالیا
رده:بازیگران مرد تلویزیونی اهل ایتالیا
رده:بازیگران مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:بازیگران مرد فیلم اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۹۱ (میلادی)
ارتش متحد ایتالیا

**ارتش متحد ایتالیا** () یا **ارتش هم‌پیمان ایتالیا** نام‌هایی بودند که به مجموعه‌های مختلف لشکرهای ارتش سلطنتی ایتالیا در دوره‌ای که در کنار متفقین در طول کارزار ایتالیا، جنگ داخلی ایتالیا و جنگ جهانی دوم از اکتبر ۱۹۴۳ به بعد جنگید، اطلاق می‌شد. در همان دوره، نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا و نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا که طرفدار متفقین بودند، به ترتیب به عنوان نیروی دریایی هم‌پیمان ایتالیا و نیروی هوایی هم‌پیمان ایتالیا شناخته می‌شدند. از سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای ایتالیایی طرفدار محور به ارتش ملی جمهوری سوسیال ایتالیا تبدیل شدند.

ارتش متحد ایتالیا نتیجه آتش‌بس متفقین با ایتالیا در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ بود؛ پادشاه ویکتور امانوئل سوم در ژوئیه ۱۹۴۳ پس از حمله متفقین به جنوب ایتالیا، بنیتو موسولینی را از سمت نخست‌وزیری برکنار کرد و به جای او مارشال ایتالیا پیترو بادولیو را نامزد کرد که بعداً ایتالیا را برای جنگ با نیروهای جمهوری اجتماعی و متحدان آلمانی آن در شمال ایتالیا با متفقین، متحد کرد.

ارتش متحد ایتالیا در نبرد ایتالیا بین ۲۶۶۰۰۰ تا ۳۲۶۰۰۰ سرباز را به میدان فرستاد که از این تعداد، ۲۰۰۰۰ نفر (که بعداً به ۵۰۰۰۰ نفر افزایش یافت، هرچند برخی منابع این تعداد را تا ۹۹۰۰۰ نفر نیز ذکر کرده‌اند) نیروهای رزمی و بین ۱۵۰۰۰۰ تا ۱۹۰۰۰۰ نفر نیروهای کمکی و پشتیبانی بودند، به همراه ۶۶۰۰۰ نفر پرسنل درگیر در کنترل ترافیک و دفاع از زیرساخت‌ها. در مجموع، ارتش متحد ایتالیا یک هشتم نیروی رزمی و یک چهارم کل نیروی گروه پانزدهم ارتش متفقین را تشکیل می‌داد.

## جستارهای وابسته
* جبهه‌های مدیترانه، خاورمیانه و آفریقا
* نبرد بهار ۱۹۴۵ در ایتالیا

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:ارتش‌های میدانی ایتالیا در جنگ جهانی دوم
رده:انحلال‌های ۱۹۴۵ (میلادی) در ایتالیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۳ (میلادی) در ایتالیا
رده:واحدها و تشکیلات نظامی ایتالیا در جنگ جهانی دوم
رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۳ (میلادی)
رده:واحدها و تشکیلات نظامی منحل‌شده در ۱۹۴۵ (میلادی)
فابریزیو بیجیو

**فابریزیو بیجیو** (؛ زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۷۴) بازیگر، کمدین، مجری تلویزیون و نویسنده اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به ''زن‌ها دیوانه‌ام می‌کنند'' و ''شخص سوم'' اشاره کرد.

## زندگی و حرفه
بیجیو که در سال ۱۹۷۴ در فلورانس از پدری اهل پولیا و مادری فرانسوی متولد شد، فعالیت هنری خود را در اواخر دهه ۱۹۹۰ با اجرای برنامه‌های تلویزیونی *«پشه»* آغاز کرد.  او با ام‌تی‌وی در برنامه‌های مختلف موسیقی و کمدی همکاری داشت که منجر به ساخت دو فیلم بلند شد: احمق‌های همیشگی (۲۰۱۱) و دو احمق همیشگی (۲۰۱۲).

بیجیو همچنین به عنوان مجری رادیو کار کرده و دوبله مجموعه‌های انیمیشنی مانند *[[بیویس و بات‌هد]]* و فیلم‌هایی مانند *[[دانشگاه هیولاها]]* را بر عهده داشته است. در سال ۲۰۱۵، او در کنار فرانچسکو ماندلی در جشنواره موسیقی سانرمو با آهنگ "Vita d'inferno" شرکت کرد.

بین سال‌های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳، همکاری با ماندلی را در پروژه‌های مختلف از جمله «زنده باد رای۲!» ساخته فیورلو از سر گرفت. آنها همچنین دوازده سال پس از قسمت قبلی، روی سومین فیلم از مجموعه *«من احمق هستم»* ، *یعنی «من احمق هستم* *۳: ریتورنو»* کار کردند.

## منابع

## پیوند به بیرون

* 

رده:افراد زنده
رده:بازیگران مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:بازیگران مرد فیلم اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۷۴ (میلادی)
رده:فیلم‌نامه‌نویسان مرد اهل ایتالیا
رده:کارگردانان فیلم اهل ایتالیا
رده:کمدین‌های مرد اهل ایتالیا
رده:مجری‌های تلویزیونی اهل ایتالیا
رافائلا فیکو

**رافائلا فیکو** (؛ زادهٔ ) بازیگر، مدل، شوگرل و خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به *[[ازدواج در پاریس]]* اشاره کرد.

## زندگی و حرفه
فیکو در چرکولا متولد شد. در اوت ۲۰۰۷ برنده مسابقه زیبایی ایتالیا «میس گرند پری» شد.

فیکو یک سال بعد به لطف شرکت در هشتمین دوره از مجموعه تلویزیونی *«ایل گرانده فراتلو»* نسخه ایتالیایی برنامه *[[بیگ برادر]]* برای اولین بار شناخته شد. در همان سال، به دلیل به حراج گذاشتن بکارت خود به قیمت ۱ میلیون یورو در مصاحبه‌ای برای یک مجله ایتالیایی، توجه گسترده رسانه‌ها را به خود جلب کرد. در سال ۲۰۰۸، اولین حضور سینمایی خود را در *فیلم «داستان یک عشق»* ساخته ماریا مانا تجربه کرد.

در سال ۲۰۰۹، مجری برنامه رئال تی‌وی بود. بین سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ در چهار برنامه مسابقه‌ای به میزبانی انریکو پاپی حضور داشت.

در اکتبر ۲۰۰۹ خبرهایی در رسانه‌ها از رابطه وی با کریستیانو رونالدو منتشر شد.

در اوت ۲۰۱۰ در برنامه تلویزیونی «۸۰اسطوره» در شبکه حضور یافت. وی در فیلم کمدی ایتالیایی *[[ازدواج در پاریس]]* نیز ایفای نقش کرد.

در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۴ او اولین آلبوم ده آهنگی خود به نام *Rush* را منتشر کرد.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

* 

رده:اجرای‌های دختران اهل ایتالیا
رده:افراد زنده
رده:اهالی چرکولا
رده:زادگان ۱۹۸۸ (میلادی)
رده:مانکن‌های زن اهل ایتالیا
رده:مجری‌های تلویزیونی اهل ایتالیا
رده:مجری‌های تلویزیونی زن اهل ایتالیا
تراموای گلوریا

**تراموای گلوریا** (، که با نام  نیز شناخته می‌شود) تراموایی از نوع قطار کابلی در محله سانتو آنتونیو در لیسبون پرتغال است. این تراموا مرکز شهر را به بایرو آلتو متصل می‌کند. این تراموا تقریباً به‌طور پیوسته به مدت ۱۴۰ سال در حال بهره‌برداری است.
این تراموا در سال ۱۸۸۵ افتتاح شد و امکانات برقی آن در سال ۱۹۱۵ به آن اضافه شد. دو وسیله نقلیه جدید و یکسان در سال ۱۹۵۷ ساخته شد. هر کدام می‌توانند ۴۲ نفر به علاوه یک راهبر را حمل کنند. این سیستم در سال ۱۹۹۷ به عنوان یادمان ملی ثبت شد.
در ۳ سپتامبر ۲۰۲۵، در پی خارج شدن یکی از ترامواها از ریل شانزده نفر جان خود را از دست دادند.

## بهره‌برداری
بندانگشتی|صندلی راننده تراموای گلوریا
سیستم تراموا در محدوده شهری واقع شده و از میان منطقه‌ای پر از ساختمان‌های قرن نوزدهمی عبور می‌کند. شیب این خط ریلی ۱۷٫۷ درصد است و ساختار آن مطابق با اصل اساسی سیستم‌های قطار کابلی (فونیکولار) طراحی شده است: دو واگن که در دو سوی کابل کششی مدفون قرار دارند و از طریق قرقره‌ای در بالای مسیر به هم متصل هستند. برخلاف روش‌های معمول، نیروی محرکه این واگن‌ها از طریق موتورهای الکتریکی نصب‌شده در خود آنها تأمین می‌شود و این موتورها از طریق دو سیم برق بالای مسیر، توسط دو پانتوگراف موازی تغذیه می‌شوند.
واگن‌ها روی ریل‌هایی با عرض یک متر حرکت می‌کنند و در بخش پایینی مسیر، ریل‌ها به صورت درهم‌تنیده طراحی شده‌اند. دو واگن تنها به‌طور هم‌زمان حرکت می‌کنند؛ زمانی که یکی بالا می‌رود، دیگری پایین می‌آید و هر واگن نقش وزنه تعادلی برای دیگری را ایفا می‌کند. به بیانی دیگر وزن واگن در حال پایین‌آمدن به بالا رفتن واگن مقابل کمک می‌کند.
کابین‌های تراموا با توجه به شیب جاده، طوری طراحی شده‌اند که بدنهٔ آن‌ها افقی و سطح صندلی‌ها در امتداد طول واگن باشد. مسافت این مسیر حدود ۲۷۵ متر است و طی آن تقریباً سه دقیقه طول می‌کشد. هر واگن ظرفیت حمل ۴۲ نفر به همراه یک راننده را دارد.

## تاریخچه
راست|بندانگشتی|یکی از واگن‌های تراموا در آغاز قرن بیستم
در سال ۱۸۷۵، امتیاز ساخت خط تراموا به شرکت شرکت آسانسور مکانیکی نیو لیسبون واگذار شد. مهندس اصلی این پروژه رائول مزنیه دو پون‌سار بود. عملیات ساخت در سال ۱۸۸۲ آغاز شد.
این سیستم بالابر پس از تکمیل، در تاریخ ۲۴ اکتبر ۱۸۸۵ افتتاح شد. در ابتدا با استفاده از سیستم تعادل آبی کار می‌کرد، اما در سال ۱۸۸۶ این سیستم با مکانیزم بخار جایگزین شد. مسیر شامل دو واگن با چرخ‌های خارجی بود و کابل مرکزی با قطعات محافظ مخصوصی نگه داشته می‌شد. فضای داخلی واگن‌ها به دو طبقه تقسیم شده بود: دو نیمکت در طبقه پایین رو به داخل و دو نیمکت در طبقه بالا پشت به پشت قرار داشتند.
در سال ۱۹۱۲، شرکت NCAML قراردادی با شورای شهر لیسبون امضا کرد که به آن‌ها اجازه می‌داد خطوط را برقی کنند. این تعمیرات و نصب تجهیزات جدید بین سال‌های ۱۹۱۴ و ۱۹۱۵ انجام شد و پس از آن، سیستم دوباره تحت بهره‌برداری قرار گرفت.

## منابع

رده:ترابری در لیسبون
رده:خطوط راه‌آهن بازشده در ۱۸۸۵ (میلادی)
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در لیسبون
رده:قاب نقشه جعبه اطلاعات بدون شناسه مرتبط OSM در ویکی‌داده
رده:مختصات در ویکی‌داده
سائول نانی

**سائول نانی** (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به *[[زیر آفتاب ریچونه]]* و ''سوپرسکس'' اشاره کرد.

## زندگی و حرفه
نانی در بولونیا متولد شد. پدرش اهل سانتا سوفیا و مادرش که اصالتاً روسی است، اهل جالاتا است.

نانی در سن لاتسارو دی ساونا بزرگ شد و در دبیرستان در لس آنجلس تحصیل کرد. در سال ۲۰۱۸ برای حضور در دانشگاه به میلان نقل مکان کرد.

نانی با دوا کسل که در حین فیلمبرداری فیلم «*پلنگ»* با او آشنا شده بود، در رابطه است.

نانی بازیگری را پس از تست دادن برای تبلیغ فیلم رینگو با کاکا که از طرفدارانش بود، آغاز کرد. اگرچه او در این تبلیغ بازی نکرد، اما یک نماینده انتخاب بازیگر با او تماس گرفت تا در مینی سریال «کانون پارما» محصول ۲۰۱۲ که اولین تجربه بازیگری او بود، حضور یابد.

## منابع

## پیوند به بیرون

* 

رده:افراد ایتالیایی روس‌تبار
رده:افراد زنده
رده:بازیگران کودک مذکر اهل ایتالیا
رده:بازیگران مرد تلویزیونی اهل ایتالیا
رده:بازیگران مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:بازیگران مرد فیلم اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۹۹ (میلادی)
جولیا استایگروالت

**جولیا لوئیز استایگروالت** (؛ زادهٔ ۱۳ آوریل ۱۹۸۲) بازیگر فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان آمریکایی-ایتالیایی است.

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به *[[دریای جنوب]]* اشاره کرد.

## زندگی و حرفه
استایگروالت، متولد هیوستون تگزاس است. فارغ‌التحصیل رشته فلسفه با گرایش مدیریت هنر سینما از دانشگاه ساپینزای رم می‌باشد.

استایگروالت در دوران دبیرستان، اولین حضور سینمایی خود را با بازی در نقش اصلی در فیلم « *اما برای همیشه در ذهن من»* ساخته گابریل موچینو تجربه کرد و بعداً در فیلم *[[آخرین بوسه (فیلم ۲۰۰۱)|آخرین بوسه]]* ساخته موچینو ظاهر شد. پس از اولین حضور انگلیسی زبان خود در فیلم کمدی-درام *[[زیر آفتاب توسکانی (فیلم)|زیر آفتاب توسکانی]]* ساخته آدری ولز و بازی در چند فیلم دیگر، به ویژه کمدی‌های نوجوانانه *«بیا تو می‌تونی»* و *«یاگو»* ساخته ولفانگو د بیاسی از سال ۲۰۱۲ بر فیلمنامه‌نویسی تمرکز کرد و دوره‌های مختلفی را گذراند و گواهینامه نویسندگی فیلم بلند را از دانشگاه کالیفرنیا دریافت کرد.

استایگروالت اولین فیلمنامه‌نویسی خود را در سال ۲۰۱۳ با دنباله فیلم «*خانه‌ای برای همه»* انجام داد. در سال ۲۰۲۲، اولین کارگردانی خود را با *فیلم «سپتامبر»* تجربه کرد که جایزه دیوید دی دوناتلو برای بهترین کارگردان جدید و جایزه روبان نقره‌ای را در همین بخش برای او به ارمغان آورد.

## فیلم‌شناسی

* *اما برای همیشه در ذهن من* (۱۹۹۹)
* *[[آخرین بوسه (فیلم ۲۰۰۱)|آخرین بوسه]]* (۲۰۰۱)
* *[[دریای جنوب|جزیره گرمسیری ما]]* (۲۰۰۱)
* *پاز!* (۲۰۰۲)
* *اول مرا ببوس* (۲۰۰۳)
* *[[زیر آفتاب توسکانی (فیلم)|زیر آفتاب توسکانی]]* (۲۰۰۳)
* *بیا من تو را می‌بینم* (۲۰۰۷)
* *شهر ابدی* (۲۰۰۸)
* *ما می‌توانیم این کار را انجام دهیم* (۲۰۰۸)
* *یاگو* (۲۰۰۹)

## منابع

## پیوند به بیرون

* 

رده:افراد زنده
رده:بازیگران زن اهل هیوستون (تگزاس)
رده:بازیگران زن تلویزیونی اهل ایتالیا
رده:بازیگران زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:بازیگران زن فیلم اهل ایتالیا
رده:برندگان جایزه انجمن ملی فیلم ایتالیا
رده:برندگان جایزه دیوید دی دوناتلو
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه ساپینزا رم
رده:زادگان ۱۹۸۲ (میلادی)
رده:فیلم‌نامه‌نویسان اهل ایتالیا
رده:کارگردانان فیلم اهل ایتالیا
هیو والترز (بازیگر)

**هیو تورنتون والترز** (؛  – ) بازیگر، سینما و تلویزیون اهل بریتانیا بود.

از جمله فیلم‌های او می‌توان به *[[مبلغ مذهبی (فیلم)|مبلغ مذهبی]]* (۱۹۸۲)، *[[هزار و نهصد و هشتاد و چهار (فیلم ۱۹۸۴)|۱۹۸۴]]* (۱۹۸۴)، و *[[نورآتش (فیلم ۱۹۹۷)|نورآتش]]* (۱۹۹۷) اشاره کرد.

## فیلم‌شناسی منتخب
* *[[دکتر هو]]* (۱۹۶۵)
* *[[دکتر هو]]* (۱۹۷۶)
* *مبلغ مذهبی* (۱۹۸۲)
* *هزار و نهصد و هشتاد و چهار* (۱۹۸۴)
* *[[دکتر هو]]* (۱۹۸۵)
* *نورآتش* (۱۹۹۷)
* *[[تپش قلب (مجموعه تلویزیونی)|تپش قلب]]* (۱۹۹۹–۲۰۰۴، مجموعه تلویزیونی)

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* 
*راهنمای برنامه دکتر هو.، صص. ۳۷ و ۱۳۶
*یادنامه
*خبرنامه دکتر هو – یادنامه

رده:بازیگران مرد تلویزیونی اهل انگلستان
رده:درگذشتگان ۲۰۱۵ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۳۹ (میلادی)
رومانا ماجورا ورگانو

**رومانا ماجورا ورگانو** (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به *[[کابرینی]]*، *[[فردایی هم هست]]* و ''پدر ماتئو'' اشاره کرد.

## زندگی و حرفه
رومانا ماجورا ورگانو در تاریخ ۲۷ نوامبر ۱۹۹۷ در رم متولد شد. او بازیگری را در سال ۲۰۱۸ با ایفای نقش های کوچک در برنامه های تلویزیونی ایتالیایی، به ویژه ''پدر ماتئو'' آغاز کرد. در سال ۲۰۲۲، شروع به بازی در نقش میشلا گرکو در مجموعه تلویزیونی «*کریستین»* کرد.

در سال ۲۰۱۸، برای اولین بار در یک فیلم بلند در نقش میکلا در *فیلم «پیانوی آخر»* ظاهر شد. در سال ۲۰۲۰، جایزه *بین‌المللی پرمیو وینچنزو کروچیتی* به او اهدا شد.

اولین نقش اصلی او در کمدی ایتالیایی *«سال‌های خوب»* محصول ۲۰۲۲ بود. در سال ۲۰۲۳، به جمع بازیگران اولین کارگردانی پائولا کورتلسی یعنی فیلم *[[فردایی هم هست]]* پیوست.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* 

رده:افراد زنده
رده:بازیگران زن اهل رم
رده:بازیگران زن تلویزیونی اهل ایتالیا
رده:بازیگران زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:بازیگران زن فیلم اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۹۷ (میلادی)
خیابان خرید هوندوری هیروشیما

250px|بندانگشتی|پاساژ خرید هوندوری در سال ۲۰۰۷

**خیابان خرید هوندوری هیروشیما** ، یک منطقه تجاری در ناکا-کو، هیروشیما در هیروشیما، ژاپن است که در خیابان هوندوری واقع شده است که امروزه یک پاساژ خرید است. هوندوری، که به معنی «خیابان اصلی» است، از هاچوبوری تا پارک یادبود صلح هیروشیما امتداد دارد. هوندوری قبلاً هیراتایا-چو نیز نامیده می‌شد. هوندوری در اوایل قرن بیستم رونق گرفت و در سال ۱۹۳۱، فانوس‌های نیلوفر آبی نصب شدند که به مغازه‌ها اجازه می‌داد تا دیروقت باز بمانند.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:هیروشیما
آنتونیا فوتاراس

**آنتونیا "نینا" فوتاراس** (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به *[[رموس و رمولوس:نخستین پادشاه]]*، ''مسیر باد'' و ''پدر ماتئو'' اشاره کرد.

## زندگی شخصی
آنتونیا نینا فوتاراس در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۹ در رم از پدری یونانی و مادری ایتالیایی متولد شد. پدرش مهندس است و مادرش برای شرکت تلکام ایتالیا کار می‌کرد. او یک برادر بزرگتر از خود دارد.

او در یک *دوره زبان‌شناسی لیسئو* شرکت کرد و علاوه بر ایتالیایی، به زبان‌های یونانی، انگلیسی، فرانسوی و آلمانی نیز صحبت می‌کند.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* 

رده:افراد ایتالیایی یونانی‌تبار
رده:افراد زنده
رده:بازیگران زن اهل رم
رده:بازیگران زن تلویزیونی اهل ایتالیا
رده:بازیگران زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:بازیگران زن فیلم اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۹۹ (میلادی)
کازبک کوکوف

**کازبک والریویچ کوکوف** ( کاباردی : КӀуэкӀуэ Валерэ и къуэ Къазбэч؛ کاراچای بالکار : Кокланы Валербийни жашы Казбек ، روسی: Казбек Валерьевич Коков ؛ متولد 20 ژوئیه 1973 )یک سیاستمدار روسی است. او از 3 اکتبر 2019 رئیس کاباردینو-بالکاریا ( از سپتامبر 2018 سرپرست KBR ) است.  او پسر اولین رئیس جمهور کاباردینو-بالکاریا است.

## زندگینامه
کوکوف در 20 ژوئیه 1973 در وتوروی لسکن ، که در آن زمان بخشی از جمهوری سوسیالیستی فدراتیو روسیه بود ، متولد شد .  پدر او والری کوکوف ، اولین رئیس جمهور کاباردینو-بالکاریا بود .  او سرانجام از موسسه جنگلداری-کشاورزی کاباردینو-بالکاریا با مدرک زراعت فارغ التحصیل شد.  پس از آن، از سال 1995 تا 2002، به عنوان معاون مدیر کل امور تجاری و عمومی کارخانه OAO Nalchiksky Halvich کار کرد.  علاوه بر این، از سال 2002 تا 2010، او مدیر کل JSC "Kabbalkresury" بوده است. 

از سال 2003 تا 2007 او معاون شورای شهر نالچیک بود .  در سال 2009 او عضو پارلمان کاباردینو-بالکاریا شد که هنوز هم عضوی از آن است.  در سال 2010 او معاون وزیر کشاورزی و غذای کاباردینو-بالکاریا شد و سپس در سال 2013 مشاور واحد مدیریت منطقه‌ای ریاست جمهوری روسیه در امور سیاست داخلی و سرپرست منطقه قفقاز شمالی شد . 

### رئیس جمهور کاباردینو بالکاریا
در 26 سپتامبر 2018، کوکوف به عنوان سرپرست کاباردینو-بالکاریا منصوب شد و در 3 اکتبر 2019 به طور رسمی به عنوان رئیس آن انتخاب شد. 

در همان هفته اول، او تصمیمات پرسنلی گرفت: تعدادی از کارمندان دستگاه رئیس KBR را اخراج کرد. دستیار رئیس KBR، آنزور گونیبوف، و دو مشاور رئیس منطقه، زائور وروکوف و سرگئی کاسوموف، اخراج شدند  .

کوکوف حمایت از مشاغل محلی، بهبود فضای سرمایه‌گذاری و ایجاد رفاه اجتماعی برای جوانان را از جمله اولویت‌های کاری خود می‌داند. به گفته رئیس منطقه، خودشناسی متخصصان جوان بسیار مهم است  .

کوکوف خاطرنشان می‌کند که به میراث نسل قبلی رهبران، از جمله پدرش، احترام می‌گذارد. با این حال، او از مقایسه نمی‌ترسد و به گفته‌ی خودش، با در نظر گرفتن فرآیندهای جاری، آماده‌ی کار در شرایط جدید است  .

کوکوف در پلتفرم اینستاگرام، یک وبلاگ شخصی با ۱۸۰ هزار مشترک دارد  .

در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۱۹، اعضای پارلمان کاباردینو-بالکاریا به اتفاق آرا به اعطای اختیارات رئیس جمهوری به کوکوف به مدت ۵ سال رأی دادند.

از 27 ژانویه تا 21 دسامبر 2020 - عضو هیئت رئیسه شورای دولتی فدراسیون روسیه  .

در 3 اکتبر 2024، اعضای پارلمان جمهوری کاباردینو-بالکاریا، کازبک کوکوف را برای دومین دوره به عنوان رئیس جمهوری انتخاب کردند  .

## خانواده
کوکوف با لیانا روسلانونا ازدواج کرده است، که معلم حقوق کار در دانشگاه ایالتی کاباردینو بالکاریا واقع در نالچیک است .  آنها با هم دو دختر دارند. 

## منابع

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۷۳ (میلادی)
رده:کاباردینو-بالکاریا
رده:رئیس‌جمهورهای کاباردینو-بالکاریا
رده:افراد روس چرکس‌تبار
رده:اهالی کاباردینو-بالکاریا
رده:مسلمانان سنی اهل روسیه
رده:سیاستمداران روسیه متحد