open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
وزارت جنگ (ایران)

**وزارت جنگ** یکی از وزارت‌خانه‌های دولت شاهنشاهی ایران بود که مسئولیت آن برنامه‌ریزی، هماهنگی، پشتیبانی و گسترش توان دفاعی نیروهای دفاعی کشور شاهنشاهی را برعهده داشت. وظیفه این وزارتخانه تجهیز کردن نیروهای مسلح برای مقابله با تهدیدات احتمالی بود. وزارت جنگ ایران برخلاف سایر وزارت‌خانه‌های جهان، هیچ‌گونه اختیاری در فرماندهی نیروهای مسلح را نداشت.

آخرین وزیر این وزارتخانه، ارتشبد جعفر شفقت بوده است و پس از آن وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح در دورهٔ جمهوری اسلامی پایه‌گذاری شد.

## تاریخچه
پیشینه شکل‌گیری این وزارت‌خانه، به دوران قاجار بازمی‌گردد، که تحت عنوان وزارت جنگ فعالیت خود را آغاز کرد. تا دوره نخست‌وزیری محمد مصدق در دوره کوتاهی نام آن به وزارت دفاع ملی تغییر پیدا کرد، ولی مدتی پس از سقوط دولت مصدق بار دیگر به وزارت جنگ تغییر یافت.

## وزیران

## سازمان‌های وابسته
* صنایع دفاع
* آموزشکده مالک اشتر
* سازمان صنایع هوایی ایران
* صنایع الکترونیک ایران (صاایران)
** انستیتو صاایران
* سازمان جغرافیایی کشور
* سازمان تعاونی مصرف کادر نیروهای مسلح شاهنشاهی
* شرکت پشتیبانی و نوسازی هلیکوپترهای ایران
* سازمان صنایع هواپیماسازی ایران
* صنایع هواپیمایی ایران
* سازمان هواپیمایی کشوری

## منابع

رده:انحلال‌های ۱۹۷۹ (میلادی) در ایران
رده:وزارت‌خانه‌های ایران
رده:وزارت‌خانه‌های دفاع
رده:وزارت‌خانه‌های منحل‌شده در ۱۹۷۹ (میلادی)
مقاومت اسلامی

**مقاومت اسلامی**، ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
* حماس (با نام کامل جنبش مقاومت اسلامی)
* مقاومت اسلامی عراق، گروه فراگیر شورشیان شیعه
* مقاومت اسلامی در عراق (۲۰۰۴–۲۰۱۷)، گروه شورشی سنی، نام دیگر جبهه اسلامی مقاومت عراق
* مقاومت اسلامی در اردن
* مقاومت اسلامی لبنان، نام دیگر شاخه نظامی حزب‌الله
* جنبش مقاومت اسلامی آذربایجان
* جنبش مقاومت اسلامی عراق، نام دیگر کتائب حزب‌الله
* مقاومت ملی اسلامی عراق، نام دیگری برای گردان‌های انقلاب ۱۹۲۰
* مقاومت اسلامی بحرین، نام دیگر گردان‌های المختار

## جستارهای وابسته
* محور مقاومت
* جبهه ایستادگی ایران اسلامی
ناحیه راوتهت

**ناحیه راوتَهَت** (به نپالی: ، ؛ ) یک ناحیه (ضلع) در نپال است که در استان مادیش واقع شده‌است. ناحیه راوتَهَت ۱٬۰۳۸٫۴۰ کیلومتر مربع مساحت و ۸۱۳٬۵۳۷ نفر جمعیت دارد.

## تقسیمات اداری

ناحیه راوتهت دارای ۱۸ واحد تقسیماتی تابعه می‌باشد؛ ۱۶ شهرداری و ۲ دهداری.

## جستارهای وابسته
* فهرست شهرهای نپال

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:بازبینی گمر شهرهای نپال

رده:بخش‌های نپال
حماس (ابهام‌زدایی)

**[[حماس]]**، مخفف *جنبش مقاومت اسلامی* فلسطین است.

**حماس** همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
* حماس عراق، یک گروه شبه‌نظامی سنی در عراق
* جنبش جامعه برای صلح، یک حزب سیاسی اسلامی در الجزایر که قبلاً با نام حماس شناخته می‌شد
* حماس (اسب)، اسب مسابقه‌ای اصیل پرورش‌یافته در ایرلند
* استیو هاماس (۱۹۰۷–۱۹۷۴)، بازیکن فوتبال آمریکایی و بوکسور

## جستارهای وابسته
* منشور حماس
* جنبش مقاومت اسلامی آذربایجان
آندره‌آ نورسیس

**آندره‌آ نورسیس** هنرمند معاصر ایتالیایی است که به خاطر آثارش در زمینه‌های طراحی، نقاشی، مجسمه‌سازی و ویدئو آرت شناخته شده است.

## زندگی‌نامه
آندره‌آ نورسیس (با نام اصلی آندره‌آ کورلی، ۲۶ فوریه ۱۹۶۲) در کالیاری، ایتالیا متولد شد. از سال ۱۹۸۰ او در گالری‌های خصوصی در ایتالیا و ایالات متحده و در موزه‌ها و فضاهای عمومی از جمله کاخ اسپوزیزیونی در رم، کاخ سلطنتی ناپل، غرفه ایتالیا در چهل و هشتمین دوسالانه ونیز، گالریا دارته مدرنا، بولونیا، بنیاد آرنالدو پومودورو در میلان، موزه پالازو کولیکولا آرتی ویسیو در اسپولتو، آثار خود را به نمایش گذاشته است. از سال ۱۹۸۶ او بیشتر اوقات در رم زندگی و کار کرده است. آثار او در مجموعه‌های خصوصی و عمومی در ایتالیا، بریتانیا، فرانسه، آلمان، اسپانیا و ایالات متحده یافت می‌شود. او سخنرانی‌های عمومی در دانشگاه‌ها، بنیادهای هنری و موزه‌ها، از جمله گالری ملی هنر مدرن در رم، برگزار کرده است. رویکرد او به هنر اغلب شامل همکاری با سایر هنرمندان یا فعالان فرهنگی، از جمله هنرمند انریکو کورته است که با او در طول زمان رابطه‌ای ممتاز برقرار کرده است.

در سال ۱۹۹۹، منتقد سوئیسی، هارالد زیمان، مدیر چهل و هشتمین دوسالانه ونیز، از گروه اورست دعوت کرد تا آثار خود را در داخل غرفه ایتالیا به نمایش بگذارند؛ این هنرمند، به عنوان عضوی از گروه، یک پروژه هنری مداوم در مورد شبکه‌سازی را سازماندهی کرد که نتایج آن در کتاب *«اورست در دوسالانه ونیز»* که توسط منشور منتشر و در سطح بین‌المللی توزیع شد، به تصویر کشیده شده است. در سال ۲۰۰۳، نورسیس همکاری خود را با گالری بویا در نیویورک آغاز کرد و در نمایشگاه گروهی *ژنوم جوان ایتالیایی* - نمایشگاهی که فعالیت این گالری را آغاز کرد - شرکت کرد. در سال ۲۰۰۵، آرنالدو پومودورو، مجسمه‌ساز، از نورسیس دعوت کرد تا در نمایشگاه گروهی *«مجسمه‌سازی ایتالیایی قرن بیستم»* که بنیاد آرنالدو پومودورو را در میلان افتتاح کرد، شرکت کند. این نمایشگاه بر آثار مهم‌ترین مجسمه‌سازان ایتالیایی قرن، مانند آدولفو وایلد، جاکومو بالا، مارینو مارینی، ماریو مرز، لوچیانو فابرو، انزو کوچی و دیگران تمرکز داشت. در سال ۲۰۱۷، جیانلوکا مارزیانی، مدیر موزه، نمایشگاهی از آثار نورسیس، از سال ۱۹۸۱ تا به امروز، در موزه هنرهای تجسمی کاخ کولیکولا در اسپولتو، اومبریا، که سه طبقه از موزه را اشغال می‌کرد، ترتیب داد.

ویژگی‌های تکرارشونده آثار نورسیس، نگرش پسامفهومی به هنر و ماهیت شیدایی هنر اوست. نورسیس رویکرد مفهومی کلاسیک را که توسط هنرمندان معاصر در طول قرن بیستم توسعه یافته، منسوخ می‌داند، و ترجیح می‌دهد در مورد روش کار خود شبیه به روش یک شاعر صحبت کند: همان‌طور که شاعر کلمات را جدا از نحو گفتمانی و حتی از منطق دستوری ردیف می‌کند، هنرمند با انباشت عناصر رسمی و تجسمی کار می‌کند که اغلب طبق منطق اتفاقی یا بداهه‌پردازی ناخودآگاه محض هنرمند در کنار هم قرار می‌گیرند. اجرای شیدایی او اغلب در اجرای وسواس‌گونه نقاشی‌های قلمی در قالب‌های مختلف، یا در جزئیات ریزی که با آنها مجسمه‌های خود را، حتی مجسمه‌های با ابعاد عظیم، می‌پوشاند، آشکار می‌شود.

## منابع

## پیوند به بیرون
* وب‌سایت رسمی آندره نورسیس

رده:افراد زنده
رده:اهالی کالیاری
رده:زادگان ۱۹۶۲ (میلادی)
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:مجسمه‌سازان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نقاشان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نقاش‌های اهل رم
مانفردی بنیناتی

**مانفردی بنیناتی** هنرمند ایتالیایی متولد ۱۹۷۰ در پالرمو (سیسیل) است. او یک نقاش فیگوراتیو معاصر است که آثارش شامل چیدمان، طراحی، مجسمه‌سازی، کلاژ و فیلم نیز می‌شود.

## زندگی‌نامه
مانفردی بنیناتی پس از ترک تحصیل در رشته حقوق و سینما و همکاری با کارگردانان مشهور ایتالیایی، به عنوان یک هنرمند شروع به کار کرد. او مدتی را در اسپانیا و انگلستان گذراند و در سال ۲۰۰۲، هنگامی که به ایتالیا بازگشت، شروع به ساخت مجسمه‌ها و نقاشی‌های فیگوراتیو کرد که مستقیماً از خاطرات واقعی یا خیالی دوران کودکی الهام می‌گرفتند. بنیناتی ابتدا شروع به تحصیل در رشته حقوق کرد و سپس در اوایل دهه ۱۹۹۰ به رشته سینما روی آورد و در همان زمان به عنوان دستیار کارگردان در صنعت سینمای ایتالیا مشغول به کار بود.

در سال ۱۹۹۴ به لندن نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان یک هنرمند تجسمی شروع به کار کرد. در سال ۲۰۰۵ به عنوان یکی از چهار هنرمندی که نماینده کشورش در پنجاه و یکمین دوسالانه ونیز بودند، انتخاب شد و در آنجا جایزه مخاطبان را برای غرفه ایتالیا دریافت کرد. در سال ۲۰۰۶ به عنوان بخشی از جایزه رم، بورسیه آکادمی آمریکایی در رم به او اعطا شد. او در حال حاضر در پالرمو، رم و لس‌آنجلس زندگی و کار می‌کند، جایی که به همراه همسرش میلنا موزکویز (از گروه لس سوپر الگانتس) یک گروه تئاتر تجربی تأسیس کرده است. آثار او توسط گالری جیمز کوهان در نیویورک، تومیو کویاما در توکیو و گالری لورکان اونیل در رم به نمایش گذاشته شده است.

در سال ۲۰۱۴، بنیناتی نمایشگاه انفرادی با عنوان *«طبیعت یک تئاتر است» را* در موزه هنر «از درون به بیرون» در پکن برگزار کرد و در سال ۲۰۱۶، موزه سیویکو در کاستلبوئونو (ایتالیا) یک نمایشگاه مروری بر گلچین آثار بنیناتی را به پانزده سال اول فعالیت او اختصاص داد.

بنیناتی همچنین از حامیان میراث فرهنگی ایتالیا است و از طریق بنیادی که او و مادرش به یاد برادر کوچکترش فلاویو تأسیس کرده‌اند، نمایشگاه‌ها، کارگاه‌ها، سمینارها و نشریاتی در مورد استعدادهای ایتالیایی برگزار می‌کند. پروژه‌های اخیر او شامل مجموعه‌ای از سخنرانی‌ها در مورد طراحی ایتالیایی و کارگاهی در مورد نماد معماری آلدو روسی است که توسط معمار آمریکایی توماس تسانگ در هنگ کنگ و پالرمو برگزار شد.

## نمایشگاه‌ها
* ۲۰۰۹ «بهشت»، دومین دوسالانه آتن ۲۰۰۹، آتن، یونان
* ۲۰۰۸ «ساخته شده»، دوسالانه لیورپول، لیورپول، انگلستان

## مجموعه‌ها
* مجموعه لوگان، دنور
* مجموعه لودوینز، لندن
* مجموعه هنری یوبی‌اس

## جوایز و اقامت‌ها
* موزه هنر از درون به بیرون، پکن، ۲۰۱۳
* بورسیه بنیاد سیویتلا رانیری، ۲۰۱۰
* جایزه رم، آکادمی آمریکایی در رم، ۲۰۰۶
* جایزه تماشاگران - غرفه ایتالیا، پنجاه و یکمین دوسالانه ونیز، ۲۰۰۵
* جایزه دارک برای هنر جوان ایتالیایی، ۲۰۰۴

## نوشته‌ها
* «ترانشومانیسم به روایت آقای کامپا»
* مانفردی بنیناتی، «در یک لیوان خالی»، کاتالوگ دوسالانه لیورپول، ۲۰۰۸

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:مجسمه‌سازان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
پیترو کاسلا

[بندانگشتی|بنای یادبود بین‌المللی قربانیان فاشیسم، ۱۹۶۷، [اردوگاه آشویتس|آشویتس ۲-بیرکناو، لهستان]]
**پیترو کاسچلا** (۲ فوریه ۱۹۲۱–۱۸ مه ۲۰۰۸) یک مجسمه‌ساز ایتالیایی بود. کار اصلی او شامل مجسمه‌های بزرگ یادبود، از جمله *بنای یادبود بین‌المللی قربانیان فاشیسم* در اردوگاه مرگ اردوگاه آشویتس در لهستان (۱۹۵۷–۱۹۶۷) و یک آرامگاه زیرزمینی برای سیلویو برلوسکونی در ویلایش در آرکوره در دهه ۱۹۸۰ بود.

## زندگی
کاسچلا در ۲ فوریه ۱۹۲۱ در خانواده‌ای هنرمند در پسکارا به دنیا آمد. پدرش توماسو کاسچلا، نقاش و سرامیک‌کار، و مادرش سوزانا فدرمن بودند. برادر بزرگترش آندره آ کاسلا مجسمه‌ساز بود. دو نفر از عموهایش نیز هنرمند بودند، میشل کاسچلا نقاش و جیواکینو کاسچلا نقاش و سرامیک‌کار، و همچنین پدربزرگش، باسیلیو کاسچلا نقاش، سرامیک‌کار و لیتوگراف. در سال ۱۹۴۵ با آنا ماریا چزارینی اسفورزا، یک هنرمند، ازدواج کرد. از سال ۱۹۷۷ با همسر دومش، کوردلیا فون دن اشتاینن زندگی کرد. در قلعه قرون وسطایی قلعه وروکولا در شهرستان فیویتزانو، بالاتر از کارارا. او در سال ۲۰۰۸ در پیتراسانتا درگذشت.

## کار
در اواخر دهه ۱۹۳۰ او به رم نقل مکان کرد و در آکادمی هنرهای زیبا زیر نظر فروچیو فرازی، که هم نقاشی و هم مجسمه‌سازی تدریس می‌کرد، تحصیل کرد. او در نمایشگاه نقاشی کوادرینال رم در سال ۱۹۴۳ و در بیست و چهارمین دوسالانه ونیز در سال ۱۹۴۸ آثاری داشت. او همچنین در بیست و هشتمین دوسالانه در سال ۱۹۵۶ شرکت کرد.

در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم، کاسلا به همراه برادرش آندره‌آ و دوستان مختلفش، در یک کارخانه آجرپزی در دره اورلیا، رم به کار سرامیک و موزاییک مشغول بودند. منطقه آجرپزی رم. در حدود سال ۱۹۴۹، او و همسرش چزارینی اسفورزا مأمور شدند تا برای اتاق انتظار طبقه سوم ایستگاه قطار اصلی رم، ایستگاه ترمینی، موزاییک بسازند. در سال ۱۹۵۰، این دو یک موزاییک بزرگ برای یک سینمای رومی، سینما آمریکا، تکمیل کردند. تقریباً در همین زمان، او همچنین نقش برجسته‌هایی در مقیاس کوچک با مواد مختلف ساخت که برخی از آنها از کار روبرتو ماتا، که از دوستانش بود، الهام گرفته شده بود.

در سال‌های ۱۹۵۰–۱۹۵۳ برخی از آثار سرامیکی در نمایشگاه بزرگ آمریکایی *«ایتالیا در حال کار: رنسانس او در طراحی امروز»* گنجانده شد. &#x3A;&#x200A;۳۱&#x200A;

در آوریل ۲۰۰۶، او مدال لیاقت فرهنگ و هنر ایتالیا را دریافت کرد.

## منابع

رده:اهالی پسکارا
رده:درگذشتگان ۲۰۰۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۱ (میلادی)
رده:صفحه‌های حاوی پیوند نیازمند آبونمان
رده:مجسمه‌سازان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان مرد اهل ایتالیا
رده:نقاشان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نقاشان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نقاشان مرد ایتالیایی
رده:هنرمندان معاصر اهل ایتالیا
سانتینو روچتی

**سانته سانتینو روچتی** (؛ زادهٔ ۱۳ ژوئیه ۱۹۴۶) خواننده، ترانه‌سرا و نوازنده اهل ایتالیا است.

## زندگی و حرفه
روچتی که در مونتالتو دی کاسترو ایتالیا متولد شد، فعالیت خود را به عنوان بنیان‌گذار و عضو اصلی گروه «I Rokketti» آغاز کرد. پس از چندین تجربه در گروه‌های دیگر، او در سال ۱۹۷۵ فعالیت انفرادی خود را آغاز کرد و بلافاصله با آهنگ «Pelle di sole» به موفقیت رسید که در جدول آهنگ‌های پرفروش ایتالیا رتبه ۱۵ را کسب کرد. بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ او سه بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در سال ۱۹۷۸ با آهنگ «Armonia e poesia» رتبه ششم را کسب کرد. از دهه ۸۰ میلادی، او فعالیت‌های خود را بر اجراهای زنده و کنسرت‌ها متمرکز کرد.

## ترانه‌شناسی
**آلبوم**

* ۱۹۷۷: تقدیم به شما
* ۱۹۷۸: سانتینو روچتی
* ۱۹۸۰: سانتینو روچتی ۲

**تک‌آهنگ**

* ۱۹۷۵: پوست آفتاب
* ۱۹۷۶: دلم برایت تنگ شده
* ۱۹۷۶: شیرین، دختر کوچولو
* ۱۹۷۷: تقدیم به تو
* ۱۹۷۷: عشق من
* ۱۹۷۸: هماهنگی و شعر
* ۱۹۷۸: الهی
* ۱۹۷۹: خواهش می‌کنم، آنجلا، نه
* ۱۹۸۰: چه عشقی
* ۱۹۸۲: اجرای عشق

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* 
* 

رده:آهنگسازان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:آهنگسازان مرد اهل ایتالیا
رده:افراد زنده
رده:اهالی استان ویتربو
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خواننده-ترانه‌پردازان مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۴۶ (میلادی)
متئو رومانو

**متئو رومانو** (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۲۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

## زندگی و حرفه
متئو رومانو در تاریخ ۲۰ مارس ۲۰۰۲ در کونئو متولد شد. حرفه موسیقی او در سال ۲۰۲۰ آغاز شد و اولین تک‌آهنگ خود با نام «Concedimi» را در تیک‌تاک منتشر کرد. این ویدیو در ایتالیا به سرعت پخش شد و بیش از ۳ میلیون لایک گرفت. این تک‌آهنگ متعاقباً در ۱۷ نوامبر بعدی در همه پلتفرم‌ها منتشر شد.

در مارس ۲۰۲۱، او قراردادی برای ضبط با شرکت یونیورسال موزیک ایتالیا امضا کرد و تک‌آهنگ بعدی خود با نام «Casa di specchi» را منتشر کرد. او در نوامبر ۲۰۲۱، یکی از ۱۲ هنرمندی بود که برای رقابت در سانرمو جوانان انتخاب شد که یک مسابقه تلویزیونی با هدف انتخاب سه تازه وارد به عنوان شرکت کنندگان هفتاد و دومین جشنواره موسیقی سانرمو بود. رومانو با ورود به جشنواره با اثر خود با نام «Testa e croce» مقام سوم را کسب کرد. بعداً «Virale» به عنوان اثر منتخب او برای جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۲ اعلام شد.

در سپتامبر ۲۰۲۳ او در آهنگ «بخشی از من» اثر سیان دوکرو دوئت زد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:اهالی کونئو
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خواننده-ترانه‌پردازان مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۲۰۰۲ (میلادی)
رده:هنرمندان گروه موسیقی یونیورسال
رنزو روبینو

**رنزو روبینو** (؛ زادهٔ ) خواننده پاپ و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است.

## زندگی و حرفه
روبینو که در مارتینا فرانکا ، در منطقه جنوبی آپولیا متولد شده است، حرفه موسیقی خود را با اجرا در کلوپ‌های شبانه و بارها آغاز کرد و سپس در چندین مسابقه ملی از جمله «Musicultura 2011» شرکت کرد. پس از برنده شدن در مسابقه سانرمو جوانان در سال ۲۰۱۳ با آهنگ «*Il Postino (amami uomo)»* که یک آهنگ عاشقانه با شعری همجنسگرایانه است وارد شصت و سومین دوره جشنواره موسیقی سانرمو شد. این آهنگ جایزه منتقدان میا مارتینی را از آن خود کرد.

## ترانه‌شناسی

* ۲۰۱۱ - مورد علاقه
* ۲۰۱۳ - *پاپینز*
* ۲۰۱۴ - به گزارش روبینو
* ۲۰۱۷ - بستنی بعد از دریا

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* 

رده:افراد زنده
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خواننده-ترانه‌پردازان مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۸۸ (میلادی)
دیستورشن (ابهام‌زدایی)

**[[دیستورشن]]** () به معنی تغییر شکل اولیهٔ یک شیء، تصویر، صوت یا شکل‌موج است.

**دیستورشن** ممکن است به یکی از موارد زیر نیز اشاره داشته باشد:

* واپیچش (نورشناسی)
** خطای پرسپکتیو
* دیستورشن (موسیقی)، یک افکت الکتروآکوستیک در موسیقی
* سوشال دیستورشن، گروه موسیقی پانک راک آمریکایی
## جستارهای وابسته
* دگرشکلی (ابهام‌زدایی)
آلدو ویدوسونی

آلدو ویدوسونی  (فولیانو، ۲۱ ژانویه ۱۹۱۴ - کالیاری، ۳۰ نوامبر ۱۹۸۲) وکیل و سیاستمدار فاشیست ایتالیایی بود.

پس از تحصیل در رشته حقوق در دانشگاه تریسته، ویدوسونی در ماه مه ۱۹۳۶ به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست. او یک سرباز داوطلب در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی و سپس در جنگ داخلی اسپانیا در کنار فرانسیسکو فرانکو بود. او یک چشم و یک دستش را در جبهه سانتاندر از دست داد و به خاطر شجاعت در نبرد مدال طلا دریافت کرد. شهرت آلدو ویدوسونی او را به یک مهره ارزشمند در رژیم بنیتو موسولینی تبدیل کرد و او به چهره‌ای مهم در سلسله مراتب شرکت‌های دانشگاهی فاشیستی - «گروه فاشیستی دانشگاهی» (GUF) - تبدیل شد. او در آغاز دبیر گروه فاشیستی دانشگاهی استان تریسته (در سال ۱۹۳۸) بود، سپس (۱۹۴۰-۱۹۴۱) بازرس گروه فاشیستی دانشگاهی در انا و در نوامبر-دسامبر ۱۹۴۱، دبیر ملی گروه فاشیستی دانشگاهی شد.

## رهبری حزب فاشیست
در ۲۶ دسامبر ۱۹۴۱، در حالی که هنوز کاملاً جوان بود، ویدوسونی به دستور موسولینی به عنوان دبیر ملی فاشیست منصوب شد و جایگزین آدلکی سرنا شد. تجربه سیاسی اندک او و انتقاد مداوم از دیگر رهبران، او را برای این وظیفه نامناسب کرده بود: با وجود جذابیت اولیه‌اش به عنوان یک سرباز نشان‌دار، او به زودی به طور گسترده به عنوان فردی ناکارآمد و حتی "مسخره" تلقی شد.

طبق خاطرات وزیر امور خارجه و داماد موسولینی، کنت گالئاتسو چانو، ویدوسونی در ۵ ژانویه ۱۹۴۲ با "نقشه‌های وحشیانه برای اسلوونی‌ها" به دیدن او آمد. او می‌خواست همه آنها را بکشد. من به خودم اجازه می‌دهم که بگویم یک میلیون نفر از آنها وجود دارد. او با قاطعیت پاسخ می‌دهد: "مهم نیست؛ ما باید از عسکری‌ها تقلید کنیم و آنها را نابود کنیم!" امیدوارم آرام شود. ویدوسونی در اوایل سال ۱۹۴۳ به طور ناگهانی با کارلو اسکورتزا، یک اسکادریست بی‌رحم، جایگزین شد.

پس از کودتای طرفدار متفقین در شورای عالی فاشیسم در اواخر ژوئیه ۱۹۴۳ و آتش‌بس امضا شده توسط دولت پیترو بادولیو در کاسیبیله، ویدوسونی تصمیم گرفت با جمهوری سوسیال ایتالیا که تحت حمایت نازی‌ها بود (که توسط موسولینی در شمال تأسیس و رهبری می‌شد) همراه شود. او به یکی از اعضای برجسته حزب فاشیست جمهوری‌خواه (PNF) که دوباره تأسیس شده بود، تبدیل شد.

پس از جنگ جهانی دوم، آلدو ویدوسونی در ورونا و سپس کالیاری زندگی، و در بیمه کار می‌کرد.

## پانویس
   
رده:زادگان ۱۹۱۴ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۸۲ (میلادی)
رده:وکیلان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:افراد دچار قطع عضو اهل ایتالیا
رده:وکیلان معلول
رده:افراد در جمهوری سوسیال ایتالیا
کارلو باراسی

**کارلو باراسی** (۱۹۱۰ – ؟) اسکی‌باز آلپاین و مهندس ایتالیایی بود.  

## زندگی‌نامه
باراسی در ۱۹۳۳ و در سن ۲۳ سالگی از رشتهٔ مهندسی فارغ‌التحصیل شد و در پیرلی مشغول به کار گردید. او به اسکی آلپاین علاقهٔ فراوان داشت و به همین دلیل نخستین ایتالیایی شد که در رقابت‌های جهانی اسکی آلپاین در مورِن ۱۹۳۱ شرکت کرد. او همچنین ایدهٔ باربند اسکی را مطرح ساخت.  

در ۱۹۴۸ نوارهای ماشین‌تحریر اولیوتی را به ثبت رساند.  
همچنین در ۱۹۵۹ لاستیک زمستانی پیرلی BS3 را به نام خود ثبت کرد.  

او همچنین از بنیان‌گذاران شرکت آرفلکس به‌شمار می‌رفت.
## نتایج قهرمانی جهان
باراسی در هر سه مسابقهٔ مورِن ۱۹۳۱ آخرین نفر شد.  

  

## جستارهای وابسته
* آرفلکس  

## منابع
 

## پیوند به بیرون
* «کارلو باراسی» در بنیاد پیرلی

رده:اسکی‌بازان مرد آلپاین اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۱۰ (میلادی)
رده:فاقد زادروز
رده:فاقد سال درگذشت
رده:مهندسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
آنتونیو بائودو

**آنتونیو بائودو** (*Antonio Baudo*) یک طراح موتورسیکلت و خودرو اهل ایتالیا بود که در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ در تورین فعالیت داشت.  

## زندگی‌نامه
بائودو در سال ۱۹۲۱ «**اوفیچینه مکانیکه بائودو**» را در تورین بنیان نهاد. نخستین تلاش‌های او شامل ساخت سه نمونهٔ اولیه با موتورهای V2 به حجم‌های ۴۷۴، ۶۶۸ و ۱۰۰۰ سی‌سی بود. این موتورسیکلت‌ها بیشتر جنبهٔ آزمایشی داشتند اما نشان دادند که بائودو به‌دنبال ترکیب توان بالا با طراحی سبک است.  

در سال ۱۹۲۵ او با پائولو موتا همکاری کرد و شرکت **موتا و بائودو** (*Motta & Baudo*) را بنیان گذاشت. این شرکت تنها یک نمونهٔ اولیه با نام *MB* تولید کرد که از یک موتور ۱٫۳۵ لیتری چاپوئی-دورنیه بهره می‌برد. این همکاری کوتاه‌مدت اما نوآورانه، زمینهٔ ورود بائودو به عرصهٔ طراحی خودروهای کوچک مسابقه‌ای را فراهم کرد.  

در سال ۱۹۲۷ او به‌همراه آوگوستو موناکو خودرویی به نام *موناکو-بائودو* ساخت که نمونه‌ای از همکاری‌های نوین میان طراحان مستقل ایتالیایی بود. این خودرو با موتور کوچک اما توانمندش در نمایشگاه‌های تخصصی تورین معرفی شد.  

در سال ۱۹۲۶، شرکت بائودو دو مدل جدید عرضه کرد که از موتورهای ۲۵۰ و ۳۵۰ سی‌سی جی. اِی. پرستوویچ اینداستریز (*JAP*) و بلکبرن (موتورسیکلت) استفاده می‌کردند. این موتورسیکلت‌ها به‌دلیل کیفیت ساخت و سبک طراحی، در میان نمونه‌های آزمایشی ایتالیایی‌ها جایگاه ویژه‌ای پیدا کردند.  

در سال ۱۹۲۹، برند بائودو به «جوزپه ناوونه» واگذار شد. ناوونه با استفاده از نام بائودو، چند خودروی کوچک تولید کرد اما این پروژه به‌سرعت متوقف شد و نشان تجاری بائودو به تاریخ پیوست.  

میراث بائودو را می‌توان در جنبش طراحان مستقل و نوآور ایتالیایی دههٔ ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ مشاهده کرد. او جزو نخستین کسانی بود که ایدهٔ استفادهٔ چندمنظوره از فناوری‌های موتورسیکلت در خودروهای کوچک و سبک را دنبال کرد.
## میراث
اگرچه شرکت بائودو تنها برای یک دهه فعال بود، آثار آن به‌عنوان بخشی از تاریخ خودرو در ایتالیا و موتورسیکلت‌سازی ایتالیا باقی مانده است. علاقه‌مندان خودروهای کلاسیک امروزه نیز به دنبال نمونه‌های باقی‌مانده از این موتورسیکلت‌ها و خودروها هستند، هرچند که بیشترشان در موزه‌ها یا مجموعه‌های خصوصی نگهداری می‌شوند.  

نام بائودو در کنار طراحانی چون کارلو آبارت و آوگوستو موناکو به‌عنوان پیشگامان طراحی تجربی در ایتالیا شناخته می‌شود. هرچند بسیاری از پروژه‌های او به مرحلهٔ تولید انبوه نرسیدند، اما نوآوری‌هایش الهام‌بخش نسل بعدی مهندسان و طراحان شد.  

## منابع

## پیوند به بیرون
* تاریخچهٔ بائودو ۱۹۲۱–۱۹۳۱   
* تاریخچهٔ برند بائودو   
* پروژهٔ موناکو-بائودو   
* موزهٔ ملی خودرو، تورین 

رده:بدون سال تولد
رده:فاقد سال درگذشت
رده:مهندسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
ویتوریو بلنتانی

**ویتوریو بلنتانی** (*Vittorio Bellentani*؛ ۱۱ مارس ۱۹۰۶ – ۲۶ مارس ۱۹۶۸) مهندس خودرو و رانندهٔ مسابقه‌ای اهل ایتالیا بود.  

## زندگی‌نامه
بلنتانی در مودنا زاده شد و در آلمان به تحصیل مهندسی مکانیک در دانشگاه فرایبورگ پرداخت. او در ۱۹۴۰ به انزو فراری پیوست و در پروژهٔ اتو آویو کوستروزیونه ۸۱۵ همکاری کرد که یکی از نخستین خودروهای طراحی‌شده در کارگاه فراری پیش از تأسیس رسمی شرکت بود.  

در فاصلهٔ ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵ او برای مازراتی فعالیت کرد و نقش کلیدی در توسعهٔ مدل‌های مازراتی آ۶ (*A6GCM* در ۱۹۵۲؛ *A6SSG* در ۱۹۵۴) و مازراتی ۲۵۰اف داشت؛ مدلی که پیش‌تر توسط جوآکینو کلمبو آغاز شده بود اما پس از خروج او، ادامهٔ کار به بلنتانی سپرده شد. این خودرو بعدها یکی از موفق‌ترین ماشین‌های فرمول یک دههٔ ۱۹۵۰ شد.  

میان سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۳ او به‌عنوان مهندس مشاور در فراری فعالیت کرد. از جمله پروژه‌های شاخص او در این دوره فراری ۴۱۲ اس (۱۹۵۷) و خودروی یک لیتری آسا «فرارینا» (۱۹۶۲) بود. پیستون‌ها و طراحی موتور این پروژه‌ها بعدها توسط فیل هیل رانندهٔ قهرمان فرمول یک، به نام «موتور بلنتانی» یاد شد.  

بلنتانی همچنین همراه برادرش ریکاردو، شرکت «**بلنتانی ریکاردو مودنا**» (*B.R.M.*) را در سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۷ بنیان گذاشت. این شرکت تخصصی در زمینهٔ موتورهای دو زمانه داشت و پس از او توسط برادرزاده‌اش آنتونیو بلنتانی ادامه یافت.  

ویتوریو بلنتانی در ۲۶ مارس ۱۹۶۸ در زادگاهش مودنا درگذشت. میراث او در صنعت خودروسازی ایتالیا، به‌ویژه در دههٔ طلایی مازراتی و فراری همچنان زنده است.
## میراث
بلنتانی از جمله مهندسانی بود که در گذار صنعت خودروی ایتالیا از کارگاه‌های کوچک به تولیدات بین‌المللی نقشی محوری داشت. طراحی‌ها و نوآوری‌های او در زمینهٔ شاسی، موتور و سیستم‌های مکانیکی، الهام‌بخش بسیاری از نسل بعدی مهندسان شد. همکاری نزدیک او با انزو فراری و مازراتی، جایگاهش را به‌عنوان یکی از چهره‌های کمتر شناخته‌شده اما اثرگذار درهٔ موتور در امیلیا-رومانیا تثبیت کرد.  

امروزه در آرشیو موزه فراری و موزه مازراتی، بخشی از طراحی‌ها و مستندات فنی او نگهداری می‌شود. پژوهشگران تاریخ خودرو او را در کنار طراحانی چون جوآکینو کلمبو و آلبرتو ماساری به‌عنوان پایه‌گذاران سبک مدرن خودروسازی ایتالیا یاد می‌کنند.  

## منابع

## پیوند به بیرون
* زندگینامهٔ ویتوریو بلنتانی در OldRacingCars 
* پروفایل بلنتانی در MotorValley 
* موزهٔ فراری 
* موزه و آرشیو مازراتی

رده:افراد فراری
رده:اهالی ایتالیا مرتبط با ورزش‌های موتوری
رده:درگذشتگان ۱۹۶۸ (میلادی)
رده:دور از وطن‌های اهل ایتالیا در آلمان
رده:رانندگان مسابقه‌ای اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۰۶ (میلادی)
رده:مهندسان خودروساز اهل ایتالیا
رده:مهندسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
کورادو روستیکی

**کورادو روستیکی** (؛ زادهٔ ۱۹۵۷) نوازنده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایتالیا است.

## زندگی و حرفه
کورادو روستیکی سال ۱۹۵۷ در ناپل متولد شد.

روستیکی یکی از اعضای بنیان‌گذار گروه راک با نام «Cervello» در ناپل بود. این گروه در سال ۱۹۷۳ آلبوم «*Melos» را* با گیتار و آواز روستیکی ضبط کرد. در سال ۱۹۷۵، او به اعضای گروه «Osanna» پیوست. در سال ۱۹۷۶، آنها آلبوم «*Blink» را* ضبط کردند. برای دو آلبوم بعدی، «*Vimana* (۱۹۷۶)» و «*Wings of Love* (۱۹۷۷)» آنها به لندن نقل مکان کردند و با اعضای برجسته راک پیشرو و جاز فیوژن، از جمله نرادا مایکل والدن و فیل کالینز همکاری کردند. پس از انحلال گروه، روستیکی به لس آنجلس نقل مکان کرد و به عنوان تهیه‌کننده و نوازنده، با بسیاری از هنرمندان در ایالات متحده و ایتالیا همکاری کرد. از جمله این هنرمندان می‌توان به ویتنی هیوستون، آریتا فرانکلین، زوکرو فورناچاری و الیزا اشاره کرد.

## ترانه‌شناسی

* ۱۹۷۳: ملوس

* ۱۹۷۵: *پلک زدن*
* ۱۹۷۶: *ویمانا*
* ۱۹۷۷: *بال‌های عشق*
* ۱۹۷۸: *سان سیتی*
* ۱۹۹۵: قلب‌شناس

* ۲۰۰۶: *ساختارشکنی یک موسیقی‌دان*
* ۲۰۱۴: *بلیز اند بلوم*
* ۲۰۱۶: *آهام*
* ۲۰۲۱: *تعامل*
* ۲۰۱۹: *زندگی در توکیو*

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی

رده:افراد زنده
رده:تهیه‌کنندگان موسیقی اهل ایتالیا
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خواننده-ترانه‌پردازان مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۵۷ (میلادی)
رده:گیتارنوازان جاز فیوژن
رده:موسیقی‌دانان اهل ناپل
رده:موسیقی‌دانان پاپ اهل ایتالیا
مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ – دو ۸۰۰ متر مردان

**[[مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵]]** در رشته **[[دو ۸۰۰ متر]] مردان** در ورزشگاه ملی ژاپن توکیو در تاریخ‌های ۱۶، ۱۸ و فینال در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۵ برگزار شد.

## خلاصه

## رکورد ها پیش از مسابقات
قبل از شروع مسابقه رکوردها به شرح زیر بود: 

## استاندارد صلاحیت
استانداردی که به طور خودکار برای ورود به مسابقه لازم بود، زمان ۱:۴۴.۵۰ بود. 

## برنامه برگزاری
برنامه برگزاری این رویداد، به وقت محلی (UTC+9)، به شرح زیر بود: 

### نیمه نهایی
مسابقات نیمه نهایی در تاریخ ۱۸ سپتامبر برگزار شد. دو ورزشکار اول هر گروه (&nbsp;س&nbsp;) و دو تا از سریع‌ترین‌ها (&nbsp;س&nbsp;) دوندگان بعدی به فینال راه یافتند.

#### هیت ۱

#### هیت ۲

#### هیت ۳

### نهایی

## منابع

## پیوند به بیرون
* مسابقات جهانی دو میدانی ۲۰۲۵ | توکیو، ژاپن

رده:دو ۸۰۰ متر
رده:دو و میدانی
رده:مسابقات جهانی دو و میدانی
کارلو اسکورتزا

**کارلو اسکورتسا**  (پائولا، ۱۵ ژوئن ۱۸۹۷ - فلورانس، ۲۳ دسامبر ۱۹۸۸) یکی از اعضای برجسته حزب ملی فاشیست ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود. او شهرت خود را در گروه شبه‌نظامی فاشیست ایتالیایی معروف به پیراهن سیاه‌ها به دست آورد و بعداً به مقام دبیر حزب رسید و پس از بنیتو موسولینی، دومین مقام در ایتالیای فاشیستی را به خود اختصاص داد. دوره کوتاه و پر فراز و نشیب او در بهار ۱۹۴۳ آغاز شد و با فروپاشی و انحلال حزب در پایان ژوئیه پایان یافت.

## زندگی
اسکورزا که در شهر پائولا زاده شده بود، در جنگ جهانی اول در سپاه برسالیری شرکت کرد و در آنجا به درجه ستوان (Tenente) رسید. پس از جنگ، به حزب ملی فاشیست بنیتو موسولینی پیوست و در اقدامات خشونت‌آمیز علیه کمونیست‌ها و سوسیالیست‌ها در منطقه اطراف لوکا شرکت کرد. پس از شرکت در راهپیمایی به سوی رم در سال ۱۹۲۲، مدت کوتاهی به عنوان روزنامه‌نگار کار کرد، سپس به عنوان فدرال (افسر ارشد حزب ایالتی) استان لوکا منصوب شد.

در سال ۱۹۳۰، اسکورتزا به رهبری سازمان کلیدی جوانان حزب، گروه دانشگاهی فاشیستا، منصوب شد. سال بعد، او به عنوان عضوی از «هیئت مدیره ملی» (Direttorio) حزب ملی فاشیست منصوب شد. او به شدت با «اقدام کاتولیک» (Azione Cattolica) طرفدار کاتولیک‌ها مخالفت کرد و رفتار او موسولینی را مجبور به اخراج او از هیات مدیره کرد. او در جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی و جنگ داخلی اسپانیا شرکت کرد. در سال ۱۹۴۰، فعالیت سیاسی خود را در سطح ملی از سر گرفت.

## دبیر حزب ملی فاشیست
در آوریل ۱۹۴۳، اسکورتزا به عنوان دبیر حزب ملی فاشیست منصوب شد و جایگزین آلدو ویدوسونیِ ناکارآمد گردید. او کاملاً به موسولینی وفادار ماند و با یک درخواست سازش‌ناپذیر - «همه و همه چیز برای جنگ» - مقام خود را به دست گرفت.

اسکورزا با وجود شور و شوقش، در تلاش‌هایش برای احیای حزب شکست خورد. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، دینو گراندی، رئیس مجلس زمان جنگ ایتالیا، پیشنهادی برای برکناری موسولینی از سمت خود به شورای عالی فاشیسم ارائه داد. اسکورتزا، که سمت دبیر شورای عالی را نیز بر عهده داشت، به آن رأی منفی داد، اما این پیشنهاد تصویب شد و موسولینی توسط کارابینیری دستگیر شد. پس از آتش‌بس کاسیبیله، اسکورتزا در جمهوری سوسیال ایتالیا که تحت کنترل نازی‌ها بود، دستگیر شد. او به دلیل عدم مقابله با کودتای ضد فاشیستی به خیانت متهم شد، اما در آوریل ۱۹۴۴ توسط دادگاه ویژه تبرئه شد.

## اواخر عمر
در پایان جنگ جهانی دوم، اسکورتزا به آرژانتین گریخت. او به صورت غیابی توسط متفقین محاکمه و به سی سال زندان محکوم شد. بعداً مورد عفو قرار گرفت و در سال ۱۹۵۵ به ایتالیا بازگشت. اسکورزا در ۲۳ دسامبر ۱۹۸۸ در فلورانس درگذشت.

## پانویس

  
## برای آگاهی بیشتر

* Montanelli, Indro, (2003). *Storia d'Italia*. Milan: Corriere della Sera. OCLC . 
* Rastrelli, Carlo, (2010). *Carlo Scorza, l'ultimo gerarca*. Milan: Mursia. . 

## پیوند به بیرون

* 

رده:زادگان ۱۸۹۷ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۸۸ (میلادی)
رده:فاشیست‌های اهل ایتالیا
رده:اهالی پائولا، کالابریا
برونو بالتازار

**برونو بالتازار** (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل پرتغال است.

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال دیگنیس آکریتاس، باشگاه ورزشی رئال، باشگاه فوتبال باریرنسه، باشگاه فوتبال مارگیت، و باشگاه فوتبال درسدنر اشاره کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:بازیکنان باشگاه درسدنر
رده:بازیکنان باشگاه دیگنیس آکریتاس
رده:بازیکنان سگوندا لیگا
رده:بازیکنان فوتبال اهل لیسبون
رده:بازیکنان فوتبال لیگ فوتبال کنفرانس
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل پرتغال
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن اهل پرتغال
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در آلمان
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در انگلستان
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در قبرس
رده:بازیکنان لیگ دسته دوم فوتبال پرتغال
رده:زادگان ۱۹۷۷ (میلادی)
رده:مدافعان مرد فوتبال
رده:مربیان باشگاه اتلتیکو کلوب پرتغال
رده:مربیان باشگاه استوریل پرایا
رده:مربیان باشگاه اولیاننسه
رده:مربیان باشگاه فوتبال آپوئل
رده:مربیان باشگاه لیماسول
رده:مربیان فوتبال اهل پرتغال
رده:مربیان فوتبال دور از وطن اهل پرتغال
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در ایالات متحده آمریکا
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در بلغارستان
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در فرانسه
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در قبرس
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در لهستان
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل پرتغال در آلمان
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل پرتغال در انگلستان
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل پرتغال در ایالات متحده آمریکا
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل پرتغال در بلغارستان
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل پرتغال در فرانسه
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل پرتغال در قبرس
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل پرتغال در قطر
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل پرتغال در لهستان
روی آلمیدا

**روی آلمیدا** (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال اهل پرتغال است.

وی سرمربی تیم‌هایی همچون باشگاه فوتبال ستاره سرخ، باشگاه فوتبال باستیا، باشگاه فوتبال تروا، باشگاه فوتبال کان بوده است.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:دور از وطن‌های اهل پرتغال در فرانسه
رده:دور از وطن‌های اهل پرتغال در مصر
رده:دور از وطن‌های اهل پرتغال در یونان
رده:زادگان ۱۹۶۹ (میلادی)
رده:مربیان باشگاه تروا
رده:مربیان باشگاه ژیل ویسنته
رده:مربیان باشگاه فوتبال باستیا
رده:مربیان رد استار سن-اوئن
رده:مربیان فوتبال اهل پرتغال
رده:مربیان فوتبال دور از وطن اهل پرتغال
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در سوریه
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در عربستان سعودی
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در فرانسه
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در مصر
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در یونان
رده:مربیان لیگ ۱
رده:مربیان لیگ برتر فوتبال پرتغال
رده:مربیان لیگ دسته اول فوتبال عربستان سعودی
رده:ورزشکاران اهل لیسبون
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل پرتغال در عربستان سعودی
رده:مدیران فوتبال دور از وطن در الجزایر
رده:مربیان فوتبال دور از وطن در مراکش
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل پرتغال در مصر
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل پرتغال در فرانسه
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل پرتغال در یونان
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل پرتغال در مراکش
جوزپه آلبنگا

**جوزپه آلبنگا** (؛ زادهٔ ۹ ژوئن ۱۸۸۲ – درگذشتهٔ ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۵۷) مهندس عمران، استاد دانشگاه و مورخ مهندسی عمران ایتالیایی بود.

## زندگی‌نامه
آلبنگا شاگرد کامیلو گوئیدی بود و در سال ۱۹۰۴ از پلی‌تکنیک تورین در رشتهٔ مهندسی عمران فارغ‌التحصیل شد.  

او از ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۵ به عنوان استاد فوق‌العادهٔ راه‌سازی و راه‌آهن در دانشگاه بولونیا و از ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ در دانشگاه پیزا تدریس کرد. از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۸ استاد علم سازه‌ها در بولونیا بود.  

در سال ۱۹۲۸ به کرسی پل‌سازی در پلی‌تکنیک تورین رسید و بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۲ به عنوان رئیس این دانشگاه خدمت کرد. او در همان سال در کنگره بین‌المللی ریاضیدانان در بولونیا به‌عنوان سخنران دعوت‌شده حضور داشت.  

آلبنگا نقش مهمی در توسعهٔ نظریه و عمل پل‌سازی و همچنین تاریخ مهندسی داشت و از نخستین پژوهشگرانی بود که روند تحول بتن مسلح را به‌صورت نظام‌مند مطالعه کرد.  

از میان شاگردان او می‌توان به اودونه بلوتسی، لوییجی استابیلینی، لترّیو فرانچسکو دوناتو، آگوستو کاوالاری مورات، جولیوس پیتزتی و ریکاردو بالداتچی اشاره کرد.

## آثار منتخب
* *Lezioni di costruzioni idrauliche*، بولونیا، Sindacato Nazionale Allievi Ingegneri، ۱۹۲۱.  
* *Meccanica applicata alle costruzioni*، تورین، A. Viretto (چاپ‌های مختلف ۱۹۲۲–۱۹۲۴).  
* *Lezioni di ponti*، تورین، A. Viretto، ۱۹۲۲.  
* *Lezioni di ponti*، تورین، Unione tipografico-editrice torinese، ۱۹۳۰–۱۹۳۱.  
* با الیجیو پروکا، *Dizionario tecnico industriale enciclopedico*، تورین، UTET، ۱۹۳۷.  
* *Appunti di costruzioni in legno, ferro e cemento armato*، تورین، Ed. Corda Fratres، ۱۹۴۸.  
* *I ponti*، تورین، UTET، ۱۹۵۳ (۳ جلد: تجربه، نظریه، عمل).  
* *Moderni ponti stradali in acciaio*، میلان، Ufficio Italiano Sviluppo Applicazioni Acciaio، ۱۹۵۶.  
* با گویدو فوبینی، *La matematica dell’ingegnere e le sue applicazioni*، بولونیا، زانیکلی، ۱۹۴۹–۱۹۵۴.  

## یادبود و میراث
پس از درگذشت آلبنگا در ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۵۷، بسیاری از مؤسسات دانشگاهی ایتالیا مقالات و شماره‌های ویژه‌ای را به کارنامهٔ علمی او اختصاص دادند.  
پلی‌تکنیک تورین در آرشیو مجازی خود بخشی ویژه به نام «موزهٔ مجازی آلبنگا» ایجاد کرده است که آثار و دست‌نوشته‌های او را نگهداری می‌کند.  
در بولونیا و تورین نیز خیابان‌هایی به نام او نامگذاری شده‌اند و مجموعه‌ای از پل‌های طراحی‌شده توسط او هنوز هم مورد استفاده قرار می‌گیرند.  

## کتاب‌شناسی
* فهرست انتشارات جوزپه آلبنگا، در *Atti e rassegna tecnica della Società degli ingegneri e degli architetti in Torino*، شمارهٔ ۱۰، ۱۹۵۲، صص. ۳۵۱–۳۵۲.  

## منابع

رده:اهالی استان آسته
رده:تاریخ‌نگاران فناوری
رده:درگذشتگان ۱۹۵۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۲ (میلادی)
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
رده:اعضای هیئت علمی دانشگاه پلی‌تکنیک تورین
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پلی‌تکنیک تورین
آدلکی سرنا

**آدلچی سرنا** () (لاکوئیلا ۲۷ دسامبر ۱۸۹۵ - ، ۲۹ ژانویه ۱۹۷۰) یک مقام دولتی ایتالیایی و سیاستمدار فاشیست بود. او از اکتبر ۱۹۴۰ تا دسامبر ۱۹۴۱ دبیر حزب ملی فاشیست (ایتالیایی: Partito Nazionale Fascista, PNF) بود.

## زندگینامه
آدلکی سرنا در سال ۱۸۹۵ در لاکوئیلا متولد شد. پس از اتمام امتحانات قضایی، به عنوان وکیل مشغول به کار شد. در سال ۱۹۱۵، او داوطلبانه به ارتش سلطنتی ایتالیا پیوست و در جنگ جهانی اول شرکت کرد و به خاطر شجاعت نظامی مدال گرفت. در سال ۱۹۲۱، به جنبش فاشیستی پیوست و عضو حزب ملی فاشیست ایتالیا شد. در سال ۱۹۲۲، دبیر حزب شد و در سال ۱۹۲۶ به عنوان شهردار لاکوئیلا نامزد شد. از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۹، او به عنوان معاون در مجلس سفلی مجلس پادشاهی ایتالیا، اتاق نمایندگان، خدمت کرد. از سال ۱۹۳۲، او عضو هیئت مدیره حزب ملی فاشیست ایتالیا بود و در سال‌های ۱۹۳۴-۱۹۳۷ و در سال‌های ۱۹۴۰-۱۹۴۱ عضو شورای عالی فاشیسم بود. از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۹، او معاون آکیله استاراچه، دبیر ملی حزب ملی فاشیست ایتالیا، بود. از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹، او تبلیغات فعالی را برای جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی رهبری کرد. در سال ۱۹۳۹، او وزیر امور عمومی شد. در ۳۰ اکتبر ۱۹۴۰، او جانشین اتوره موتی به عنوان دبیر حزب ملی فاشیست شد. در ۲۶ دسامبر ۱۹۴۱، آلدو ویدوسونی جایگزین او شد. پس از سقوط رژیم فاشیستی در ایتالیا در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳،  سیاست را ترک کرد و به زندگی خصوصی روی آورد. او در سال ۱۹۷۰ در رم درگذشت.

## پانویس
  

## منابع و مآخذ

* 
* 
*
دنیل ژاندوپو

**دنیل ژاندوپو** (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مریی فوتبال اهل سوئیس است.

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال لشو دو فوند، باشگاه فوتبال زوریخ، و باشگاه فوتبال بوردو اشاره کرد.

وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:بازیکنان باشگاه زوریخ
رده:بازیکنان باشگاه فوتبال بوردو
رده:بازیکنان باشگاه لشو دو فوند
رده:بازیکنان تیم ملی فوتبال سوئیس
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل سوئیس
رده:بازیکنان لیگ ۱ فوتبال فرانسه
رده:زادگان ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:مربیان باشگاه فوتبال استراسبورگ
رده:مربیان باشگاه فوتبال تولوز
رده:مربیان باشگاه فوتبال زوریخ
رده:مربیان باشگاه فوتبال سیون
رده:مربیان تیم ملی فوتبال سوئیس
رده:مربیان فوتبال اهل سوئیس
رده:مربیان لیگ ۱
رده:مهاجمان مرد فوتبال
اوجنیو برگاماسکو

**اوجنیو برگاماسکو** (؛ ۱۵ آوریل ۱۸۵۸ – ۱۱ ژوئن ۱۹۴۰) مهندس و سیاستمدار ایتالیایی بود. او به‌عنوان یکی از اعضای حزب سوسیالیست اصلاح‌طلب ایتالیا، مناصب مختلف دولتی را برعهده داشت و از جمله وزیر نیروی دریایی ایتالیا شد.

## زندگی و تحصیلات
برگاماسکو در ورچلی (استان نووارا) در ۱۵ آوریل ۱۸۵۸ زاده شد. او تحصیلات عالی خود را در مؤسسه عالی فنی میلان گذراند و مدرک کارشناسی مهندسی عمران دریافت کرد. در همین دوره علاقه‌مندی او به علوم فنی و اجتماعی پایه‌گذار ورودش به عرصه سیاست شد.

## حرفه
برگاماسکو در ۱۸۹۴ «بانک تعاونی کشاورزی لوملینا» را بنیان‌گذاری کرد که خود نیز ریاست آن را برعهده داشت. او همچنین در ۱۸۹۸ «کنسرسیوم کشاورزی لوملینا» را تأسیس کرد و ریاست آن را پذیرفت. وی در ۱۹۰۸ به ریاست شورای استانی پاویا انتخاب شد و سپس به‌عنوان شهردار کانتیا لوملینا خدمت کرد. میان سال‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۹ او نماینده پارلمان ایتالیا بود. در نوامبر ۱۹۱۳ به عضویت سنا از طرف حزب دموکرات‌های لیبرال انتخاب شد و سه دوره در این مقام باقی ماند. بعدها به «اتحاد دموکراتیک» پیوست و نایب‌رئیس آن شد.

برگاماسکو در کابینه لوتساتی (۲ آوریل ۱۹۱۰ – ۲۹ مارس ۱۹۱۱) و کابینه چهارم جولیتی (۳۰ مارس ۱۹۱۱ – ۲۴ نوامبر ۱۹۱۳) به‌عنوان دبیر دولتی در وزارت نیروی دریایی ایتالیا خدمت کرد. در ۴ ژوئیهٔ ۱۹۲۱ او به وزارت نیروی دریایی در کابینهٔ فرانچسکو ساوریو نیتی منصوب شد. دوران وزارت او تا ۲۶ فوریهٔ ۱۹۲۲ ادامه یافت.
## زندگی شخصی و درگذشت
برگاماسکو ازدواج کرده و دارای چهار فرزند پسر بود. او در ۱۱ ژوئن ۱۹۴۰ در میلان درگذشت.

### افتخارات
برگاماسکو در طول زندگی سیاسی و حرفه‌ای خود به نشان‌ها و افتخارات زیر نایل آمد:  
* فرمانده نشان تاج ایتالیا (۴ آوریل ۱۹۰۹)  
* افسر بزرگ نشان تاج ایتالیا (۲۵ ژوئن ۱۹۱۱)  
* نشان بزرگ تاج ایتالیا (۲۷ ژوئن ۱۹۱۳)  
* فرمانده نشان‌های سنت موریس و لازاروس (۷ ژوئیه ۱۹۱۰)  
* افسر بزرگ نشان سنت موریس و لازاروس (۱۹۱۲)  
* نشان بزرگ سنت موریس و لازاروس (۵ ژانویه ۱۹۲۲)

## منابع

## پیوند به بیرون
*

رده:اعضای سنای پادشاهی ایتالیا
رده:اهالی ورچلی
رده:درگذشتگان ۱۹۴۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۵۸ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب سوسیالیست اصلاح‌طلب ایتالیا
رده:شهردارها در ایتالیا
رده:مهندسان سده ۱۹ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مهندسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
رده:وزیران دولت ایتالیا
امبرین راضیه

**اَمبرین راضیه** (؛ زادهٔ ۱۹۹۲) بازیگر و نویسنده اهل بریتانیا است.

راضیه در سال ۱۹۹۲ در جنوب لندن و در خانواده‌ای تک‌والد پاکستانی متولد شد. او نام خانوادگی خود را از نام مادربزرگش، راضیه، گرفته است و یک خواهر بزرگ‌تر دارد. راضیه در سال ۲۰۱۳ مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه وست لاندن دریافت کرد و در مدرسهٔ بازیگری آیدنتیتی (IDSA) آموزش دید. پیش از آن، در کالج کینگستون تحصیل کرده و در رشتهٔ هنرهای نمایشی مدرک کاردانی آموزش کسب‌وکار و فناوری (Btec) گرفته بود. همچنین در مدرسهٔ ریکاردز لُدژ در جنوب غرب لندن تحصیل کرده است.

در سال ۲۰۱۵، راضیه نمایش تک‌نفرهٔ خود با عنوان «*دفترچه خاطرات دختری از هانسل*» را در تئاتر اووال هاوس لندن نوشت و بازی کرد. او این نمایش را در سال ۲۰۱۶ در یک تور سراسری در بریتانیا اجرا کرد. در همان سال، راضیه به عنوان بهترین تازه‌وارد در جوایز رسانه‌ای آسیایی شناخته شد.

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به *[[تد لاسو]]*، *[[سازمان (مجموعه تلویزیونی ۲۰۲۴)|سازمان]]* و *[[آینه سیاه (مجموعه تلویزیونی)|آینه سیاه]]* اشاره کرد.

در سال ۲۰۲۳، راضیه قراردادی برای توسعهٔ یک مجموعهٔ کمدی-درام با کمپانی اکسپکتیشن انترتینمنت امضا کرد. این مجموعه با عنوان *از دست‌رفته* دربارهٔ رابطهٔ یک مادر و دختر مهاجر جنوب آسیایی است.

## منابع

رده:افراد انگلیسی پاکستانی‌تبار
رده:افراد زنده
رده:بازیگران زن سده ۲۱ (میلادی) اهل انگلستان
رده:زادگان ۱۹۹۲ (میلادی)
رده:نویسندگان اهل آسیای اهل بریتانیا
انریکو بیانکینی

**انریکو بیانکینی** (؛ ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۰۳ – ۲۴ اکتبر ۱۹۷۱) مهندس عمران ایتالیایی بود. آثار او در بخش رقابت معماری بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ به نمایش درآمد.  

## زندگی و حرفه
بیانکینی در روبیو (استان پاویا) در ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۰۳ زاده شد. تحصیلات ابتدایی خود را در ماسا (توسکانی) گذراند و در فاصلهٔ ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲ در دانشگاه پیزا به تحصیل تاریخ هنر پرداخت. سپس وارد دانشکده مهندسی رم شد و در ۲۲ آوریل ۱۹۲۶ در رشته مهندسی عمران فارغ‌التحصیل شد.  

از اوت همان سال، همکاری خود را با شرکت مهندسی «پوگی، گائودنتسی و شرکا» آغاز کرد و در ۱۹۲۷ به‌عنوان طراح و مدیر کارگاه استخدام شد؛ سمتی که تا ۱۹۳۸ در آن باقی ماند. در این دوره او پروژه‌های متعددی از جمله ساختمان‌های صنعتی، سینماها و پل‌ها را طراحی و نظارت کرد.  

میان سال‌های ۱۹۲۹ و ۱۹۳۱ او در ساخت عناصر هنری بزرگراه A11 با شرکت ساوریو پاریزی همکاری کرد.
بیانکینی نزدیک به دو دهه با رافائلو فاگنونی، معمار برجسته ایتالیایی، همکاری داشت. حاصل این همکاری تدوین طرح‌های شهری برای پیزا، فااِنزا و آستی؛ مشارکت در ساخت ورزشگاه موسولینی در تورین و ورزشگاه پورتا الیزا در لوکا؛ مرمت بناهای تاریخی؛ و طراحی پروژه‌های عمومی همچون پادگان‌های کارابینیری و ایستگاه‌های راه‌آهن بود. بیانکینی تخصص ویژه‌ای در سازه‌های بتن مسلح داشت و آثاری چون ساختمان دانشگاه تریسته و پروژه‌های دوره فاشیستی در فلورانس و شهرهای دیگر را به‌انجام رساند.  

پس از ۱۹۳۸، او به سمت مدیر فنی شرکت ساختمانی SACIP منصوب شد. پس از جنگ جهانی دوم، بیانکینی مسئولیت پروژه‌های صنعتی، مسکونی و عمومی را برعهده گرفت که شامل کارخانه‌ها، ورزشگاه‌ها، خانه‌های دولتی و نیروگاه‌ها در سراسر توسکانی بود. علاوه بر آن، به‌طور مستقل بر طراحی ویلاها و مجموعه‌های مسکونی نیز کار می‌کرد.  

## منابع

## مطالعه بیشتر
*
*
رده:درگذشتگان ۱۹۷۱ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۳ (میلادی)
رده:معماران اهل پاویا
رده:معماران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مهندسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
آدامو بوئاری

**آدامو بوئاری** ( – ) مهندس عمران و معمار ایتالیایی سبک آرت نوو و آرت دکو بود. او بخش مهمی از فعالیت حرفه‌ای خود را در مکزیک گذراند و به دلیل طراحی و اجرای بناهای شاخص در معماری تاریخ‌گرای این کشور شناخته می‌شود.

## زندگی

بوئاری در فرارا زاده شد. او در دانشگاه فرارا و سپس دانشگاه بولونیا تحصیل کرد و در سال ۱۸۸۶ فارغ‌التحصیل شد. پس از طراحی چند پروژه برای نمایشگاه ملی معماری در تورین، در ۱۸۸۹ به برزیل رفت و به عنوان مدیر پروژه در نمایشگاه بین‌المللی فعالیت کرد. پس از سفر به شهرهای مختلف آمریکای جنوبی از جمله بوئنوس آیرس و مونته‌ویدئو و بهبود از بیماری تب زرد، به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و در شیکاگو ساکن شد. در ۱۸۹۹ مجوز فعالیت حرفه‌ای معماری در آمریکا را دریافت کرد.

او در ۱۹۰۳ به دعوت دولت پورفیریو دیاس رئیس‌جمهور مکزیک، به این کشور رفت و چندین پروژه مهم از جمله کلیسای جامع ماتئوالا (۱۸۹۸)، معبد توبه‌خانه عشای ربانی در گوادالاخارا (۱۸۹۹) و یادبودی برای پورفیریو دیاس (۱۹۰۰) را طراحی کرد. به او همچنین طراحی کلیسای سن آنتونیو لیمون در وراکروز نسبت داده می‌شود. خانهٔ شخصی او در محلهٔ کولونیا رومای مکزیکوسیتی ساخته شد که در سال ۱۹۴۰ تخریب گردید.

در مکزیکوسیتی او دو پروژهٔ شاخص یعنی کاخ پست مکزیک (به پایان رسیده در ۱۹۰۷) و کاخ هنرهای زیبا را آغاز کرد. هرچند آغاز ساخت کاخ هنرهای زیبا از ۱۹۰۱ بود، اما با شروع انقلاب مکزیک و بروز مشکلات فنی و مالی، بوئاری نتوانست آن را به پایان برساند. با این حال، نقش او در شکل‌گیری معماری این بنا بسیار برجسته بود. او همچنین مدتی در دفتر فرانک لوید رایت نیز همکاری داشت.

بوئاری در ۱۹۱۶ به ایتالیا بازگشت و در رم ساکن شد و گهگاه به زادگاهش فرارا سفر می‌کرد. گفته می‌شود که او از رم نیز برای تکمیل پروژهٔ کاخ هنرهای زیبا مشاوره و ایده‌هایی ارسال می‌کرد و کتابی در باب طراحی و ساخت تئاترها نوشت. احتمالاً او در طراحی *تئاتر نوو* در فرارا نیز نقش داشته است که شباهت‌هایی به کاخ هنرهای زیبای مکزیک دارد.

بوئاری در ۲۴ فوریهٔ ۱۹۲۸ در رم درگذشت. پروژهٔ کاخ هنرهای زیبا پس از مرگ او تکمیل شد.

## منابع

## پیوند به بیرون
*
*
* آثار آدامو بوئاری  در *praella.com*
* مارتین مانوئل چکا آرتاسو: «از فرارا تا مکزیکوسیتی از مسیر شیکاگو: مسیر معماری آدامو بوئاری، ۱۸۶۳–۱۹۰۴». *Biblio 3W*، دانشگاه بارسلونا، ۱۵ فوریه ۲۰۱۵ (به زبان اسپانیایی).

رده:دانش‌آموختگان دانشگاه بولونیا
رده:درگذشتگان ۱۹۲۸ (میلادی)
رده:دور از وطن‌های اهل ایتالیا در مکزیک
رده:زادگان ۱۸۶۳ (میلادی)
رده:فرهنگ در مکزیک
رده:معماران اهل مکزیکوسیتی
رده:معماران ایتالیایی سده ۱۹ (میلادی)
رده:معماران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مهندسان سده ۱۹ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مهندسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
ویتوریو بونتادینی

**ویتوریو بونتادینی**، مشهور به **بونتادینو دِ بونتادینی** (درگذشتهٔ ۱۶۲۰)، مهندس هیدرولیک، معمار، ریاضی‌دان و منبت‌کار اهل بولونیا بود. او بیش از همه به دلیل طراحی قنات وینیاکورت در مالت شناخته می‌شود.
## زندگی و کار
از سال ۱۵۹۶ شوالیه‌های مالت تلاش داشتند قناتی برای تأمین آب والِتا بسازند. در اوایل ۱۶۱۲، مهندس ناتاله تومازوچی پس از ناکامی در حل مشکل جریان آب در اتارد، جزیره را ترک کرد. در ژوئیه همان سال بونتادینی پروژه را بر عهده گرفت، احتمالاً به توصیهٔ مفتش اوانجلیستا کاربونزی، که او هم اهل بولونیا بود.  

او ایدهٔ جووانی اتارد و دیگر *کاپوماستری* را پذیرفت که با ساخت طاق‌ها بر روی زمین‌های پست، آب را از طریق لوله‌ها منتقل کنند. نوآوری مهم او استفاده از پوزولان برای ضدآب‌سازی لوله‌ها بود. قنات پس از سه سال، در ۲۱ آوریل ۱۶۱۵ به پایان رسید.  

  

نقش بونتادینی با کتیبه‌هایی که به دستور استاد اعظم آلوف دِ وینیاکورت روی فواره‌ها و بخش‌های مختلف قنات حک شد، گرامی داشته شد. یکی از این کتیبه‌ها چنین بود:  

  

به گفتهٔ تاریخ‌نگار جووانی بونلّو، بونتادینی نخستین معماری بود که سبک باروک را به مالت معرفی کرد. او طاق وینیاکورت، چندین فواره و دیگر عناصر تزئینی قنات را طراحی کرد.  

## مرگ
در سال ۱۶۲۰، بونتادینی در مالت به دست فرانته مارانجیو، آدم‌کشی که توسط سه شوالیهٔ فرقهٔ سنت جان اجیر شده بود، ترور شد. دلیل این قتل ناشناخته باقی ماند.  

## منابع

رده:افراد کشته‌شده در خارج از کشور اهل ایتالیا
رده:بدون سال تولد
رده:ترورشدگان اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۶۲۰ (میلادی)
رده:ریاضی‌دانان سده ۱۷ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:کشته‌شدگان در مالت
رده:معماران اهل بولونیا
رده:معماران ایتالیایی سده ۱۷ (میلادی)
رده:معماران دوره باروک اهل ایتالیا
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
رده:مهندسان هیدرولیک
جووانی بوردیگا

**جووانی بوردیگا** (۲ آوریل ۱۸۵۴ – ۱۶ ژوئن ۱۹۳۳) ریاضی‌دان ایتالیایی بود که در زمینهٔ هندسهٔ جبری و هندسه تصویری در دانشگاه پادوا فعالیت می‌کرد. او معرفی‌کنندهٔ سطح بوردیگا است.  

بوردیگا فرزند کارلو و آمالیا آدامی بود. او در سنین پایین وارد دانشگاه تورین شد و در سال ۱۸۷۴ در رشتهٔ مهندسی عمران فارغ‌التحصیل گردید.
از ۲۲ دسامبر ۱۹۲۹ تا هنگام مرگش در سال ۱۹۳۳، او به‌عنوان رئیس آتنه‌ئو ونتو علوم، ادبیات و هنر خدمت کرد.  

جووانی بوردیگا عموی پدری آمادئو بوردیگا، نظریه‌پرداز کمونیسم چپ در ایتالیا، بود.  

## منابع
 
*

رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پادوا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه تورین
رده:درگذشتگان ۱۹۳۳ (میلادی)
رده:ریاضی‌دانان سده ۱۹ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:ریاضی‌دانان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۸۵۴ (میلادی)
رده:مهندسان سده ۱۹ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
گائتانینا کالوی

**گائتانینا کالوی** (۱۸۸۷، میلان – ۱۹۶۴، کاراته بریانتسا) مهندس ایتالیایی بود. او نخستین زنی بود که در سال ۱۹۱۳ از دانشگاه پلی‌تکنیک میلان فارغ‌التحصیل شد و پس از اما استرادا دومین زن در ایتالیا بود که مدرک مهندسی دریافت کرد.

## زندگی اولیه و تحصیلات
کالوی دبیرستان خود را در دبیرستان ایسپ پارینی گذراند. او در سال تحصیلی ۱۹۰۹–۱۹۰۸ در رشتهٔ مهندسی عمران دانشگاه پلی‌تکنیک میلان ثبت‌نام کرد و در سال ۱۹۱۳ با نمرهٔ ۸۵ از ۱۰۰ فارغ‌التحصیل شد.

## فعالیت حرفه‌ای
کالوی کار خود را در میلان نزد مهندسان گاردلا و مارتینی آغاز کرد.
در سال ۱۹۲۵، او به همراه معمار ماریو فاراولی یک بخش جدید برای مؤسسه نابینایان میلان طراحی کرد.

او سپس در همین مؤسسه به تدریس ریاضیات پرداخت و در سال ۱۹۳۳ پس از درگذشت مادرش، بخش عمده‌ای از دارایی خود را به این مؤسسه اهدا کرد.

با آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۰، او از تدریس در میلان بازنشسته شد و در زادگاه خود کاستا لامبرو در حومهٔ کاراته بریانتسا به آموزش خصوصی کودکان کارگران و کشاورزان پرداخت. او در میان مردم به «کنتس کالوی» معروف بود؛ کسانی که توان مالی داشتند مبلغی اندک می‌پرداختند و دیگران بهای درس را با «چند مرغ» جبران می‌کردند.

کالوی تا پایان عمر به‌عنوان مهندس آزاد و معلم خصوصی به فعالیت ادامه داد و در سال ۱۹۶۴ در کاراته بریانتسا درگذشت.

## منابع

رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پلی‌تکنیک میلان
رده:درگذشتگان ۱۹۶۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۷ (میلادی)
رده:مهندسان اهل ایتالیا
رده:مهندسان زن
رده:مهندسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
رده:مهندسان عمران
ژاک دلپو

**ژاک دلپو** (؛ ۱۱ سپتامبر ۱۹۲۶ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل فرانسه بود.

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به باشگاه فوتبال لیل اشاره کرد.

## منابع

* 

رده:بازیکنان باشگاه لیل
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل فرانسه
رده:درگذشتگان ۱۹۹۲ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۶ (میلادی)
رده:مدافعان مرد فوتبال
رده:مربیان باشگاه فوتبال لیل
رده:مربیان فوتبال اهل فرانسه
سیلویو کانواتسی

**سیلویو کانواتسی** (۱۶ مارس ۱۸۵۲، سالیسِتا سان جولیانو، حومهٔ مودنا – ۱۳ مارس ۱۹۱۸، بولونیا) مهندس عمران و ریاضیدان کاربردی ایتالیایی بود.

کانواتسی تحصیلات خود را در دانشکده ریاضیات دانشگاه مودنا از سال ۱۸۶۸ تا ۱۸۷۰ آغاز کرد و سپس در دانشگاه پلی‌تکنیک میلان ادامه داد و در سال ۱۸۷۳ با مدرک مهندسی عمران فارغ‌التحصیل شد. در همان سال به عنوان دستیار استاد در کرسی مکانیک کاربردی در مهندسی عمران در دانشگاه ساپینزا رم منصوب شد و سپس دستیار کرسی ساخت پل‌ها و راه‌ها گردید. در سال ۱۸۷۵ در یک رقابت مهندسی که توسط نیروی سلطنتی مهندسان معدن برگزار شد، برنده شد و توسط وزارت کشاورزی ایتالیا برای تحصیل در مدرسه معدن‌شناسی در لیژ فرستاده شد و در سال ۱۸۷۷ فارغ‌التحصیل شد. در همان سال، چزاره رازابونی، که در حال سازماندهی مدرسه مهندسی در بولونیا بود، کانواتسی را برای هدایت مکانیک کاربردی در مهندسی عمران دعوت کرد. در این سمت آکادمیک، کانواتسی در سال ۱۸۸۰ به کرسی ساخت پل و هیدرولیک مهندسی عمران و همچنین کرسی مکانیک کاربردی منصوب شد و تا زمان مرگش این دو کرسی را حفظ کرد. در سال ۱۸۸۹ به سمت مدیر دپارتمان آکادمیک منصوب شد و در سال ۱۹۱۱ مدیر مدرسه مهندسی بولونیا شد.

تحقیقات کانواتسی شامل بررسی تعادل مولکولی در مکانیک ساکن، کاربرد قضیه منابرئا در الاستیسیته، و مطالعات مربوط به بتن مسلح بود. او روش جدیدی برای محاسبه تنش‌های ساکن در ساختمان‌ها در مناطق زلزله‌خیز توسعه داد که بر قوانین ساختمان‌سازی مقاوم در برابر زلزله تأثیرگذار بود. کانواتسی، به همراه چزاره گیلینی، تحقیقات مهمی درباره تنش‌های مکانیکی بر اسکلتی انسان، به‌ویژه استخوان ران، انجام دادند. این تحقیقات در طراحی اندام‌های مصنوعی کاربرد داشت.

او سخنران مدعو ICM در سال ۱۹۰۸ در رم بود. پیِر لوئیجی نِروِنی از شاگردان او بود.

## منابع

رده:اعضای هیئت علمی دانشگاه بولونیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پلی‌تکنیک میلان
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه ساپینزا رم
رده:درگذشتگان ۱۹۱۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۵۲ (میلادی)
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا