ایتالیایی‌سازی جنوب تیرول

[بندانگشتی|208x208پیکسل|بخش میانی [کنت‌نشین تیرول|تیرول، که در سال ۱۹۱۹ تقسیم شد، اکثریت بزرگی از آلمانی زبانان را در خود جای داده بود. ]]
در سال ۱۹۱۹، در زمان الحاق آن، بخش میانی شهرستان تیرول که امروزه تیرول جنوبی نامیده می‌شود ( (در سال ۱۹۳۹، تقریباً ۹۰٪ آلمانی زبانان در آن ساکن بودند) طبق توافق‌نامهٔ گزینهٔ تیرول جنوبی در سال ۱۹۳۹، آدولف هیتلر و بنیتو موسولینی وضعیت آلمانی‌ها و لادین‌ها (یک گروه قومی راتو-رومانس زبان) ساکن در منطقه را تعیین کردند. آنها می‌توانستند به آلمان مهاجرت کنند یا در ایتالیا بمانند و ایتالیایی شدن کامل خود را بپذیرند. در نتیجهٔ این امر، جامعهٔ تیرول جنوبی عمیقاً دچار شکاف شد. کسانی که می‌خواستند بمانند، به اصطلاح  به عنوان خائن محکوم شدند در حالی که کسانی که آنجا را ترک کردند، به عنوان نازی بدنام شدند. به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم، این توافق هرگز به‌طور کامل اجرا نشد. غیرقانونی («مدارس دخمه‌ای») برای آموزش زبان آلمانی به کودکان تأسیس شدند.

## برنامه ایتالیایی‌سازی
### دوره فاشیسم (۱۹۲۲–۱۹۴۵)
[بندانگشتی|تابلوی خیابانی در [اینسبروک، تیرول شمالی، به یادبود جدایی تیرول جنوبی، که در سال ۱۹۲۳ در واکنش به ممنوعیت نام‌های اصلی مکان‌های جنوبی تیرول نصب شد.]]
در سال ۱۹۲۳، سه سال پس از آنکه تیرول جنوبی رسماً ضمیمه شد، نام مکان‌های ایتالیایی، تقریباً به‌طور کامل بر اساس ، به موجب یک فرمان رسمی شدند. نام آلمانی «تیرول» ممنوع شد، به همین ترتیب مشتقات و کلمات مرکب آن مانند «تیرولی» و «تیرول جنوبی» روزنامه‌ها، انتشاراتی‌ها، باشگاه‌ها و انجمن‌های سازمان‌یافته آلمانی، از جمله باشگاه آلپاین تیرول جنوبی، باید تغییر نام می‌دادند، و گفته می‌شود این فرمان به شدت توسط  ایتالیا اجرا شده است. اساس این اقدامات، بیانیه‌ای بود که توسط اتوره تولومی در ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۳ منتشر شد و « نام داشت. («اقداماتی برای آلتو آدیجه»)، که به طرح اولیهٔ کارزار ایتالیایی‌سازی تبدیل شد. ۳۲ اقدام آن عبارت بودند از:
# اتحاد آلتو آدیجه و ترنتینو در یک استان واحد با پایتخت ترنتو
# انتصاب دبیران شهرداری ایتالیا
# بازنگری در گزینه‌های شهروندی و بستن مرز برنر برای همه افرادی که شهروندی ایتالیا به آنها اعطا نشده است
# مشکلات ورود و اقامت برای آلمانی‌ها و اتریشی‌ها
# جلوگیری از مهاجرت آلمانی‌ها
# بازنگری در سرشماری سال ۱۹۲۱
# معرفی زبان ایتالیایی به عنوان زبان رسمی
# برکناری مقامات آلمانی یا انتقال به استان‌های قدیمی (یعنی استان‌های ایتالیای قبل از جنگ)
# انحلال ("انجمن آلمان")
# انحلال انجمن‌های آلپی که تحت فرمان باشگاه آلپی ایتالیا نبودند، انتقال تمام پناهگاه‌های آلپی به باشگاه آلپی ایتالیا
# ممنوعیت نام «» و "  " «
# تعطیلی روزنامه  منتشر شده در بوزن (بولزانو)
# ایتالیایی کردن نام‌های محلی آلمانی
# ایتالیایی کردن کتیبه‌های عمومی
# ایتالیایی کردن نام جاده‌ها و مسیرها
# ایتالیایی کردن نام خانوادگی آلمانی
# برداشتن بنای یادبود والتر فون در فوگلوایده از میدان والتر در بولزانو (بولزانو)
# افزایش نیروهای کارابینیری در استان، به استثنای آلمانی‌ها
# رفتار ترجیحی برای خرید زمین و مهاجرت برای ایتالیایی‌ها
# عدم دخالت قدرت‌های خارجی در امور تیرول جنوبی
# حذف بانک‌های آلمانی، تأسیس یک بانک رهنی ایتالیایی
# تأسیس دفاتر گمرک مرزی در استرزینگ (ویپیتنو) و توبلاخ (دوبیاکو)
# حمایت سخاوتمندانه از زبان و فرهنگ ایتالیایی
# تأسیس مهدکودک‌ها و مدارس ابتدایی ایتالیایی
# تأسیس مدارس متوسطه ایتالیا
# کنترل دقیق مدارک تحصیلی دانشگاه‌های خارجی
# گسترش "  «(مؤسسه تاریخ آلتو آدیجه)»
# تنظیم مجدد قلمرو اسقف‌نشین بریکسن و کنترل دقیق فعالیت‌های روحانیون
# استفاده از زبان ایتالیایی در محاکمات و دادگاه‌ها
# کنترل دولتی اتاق بازرگانی و مقامات کشاورزی ()
# برنامه‌های گسترده برای ساخت تقاطع‌های ریلی جدید به منظور تسهیل ایتالیایی‌سازی آلتو آدیجه (پروژه‌های ریلی میلان-مالس، ولتلین-برنر، آگوردو-بریکسن)
# افزایش پادگان‌های نظامی در آلتو آدیجه

در اکتبر ۱۹۲۳، «استفاده از زبان ایتالیایی در تمام سطوح دولت فدرال، ایالتی و محلی اجباری شد». مقررات مقامات فاشیستی ایجاب می‌کرد که انواع تابلوها و اطلاعیه‌های عمومی فقط به زبان ایتالیایی باشند، در حالی که نقشه‌ها، کارت پستال‌ها و سایر مطالب گرافیکی باید نام مکان‌های ایتالیایی را نشان می‌دادند. در سپتامبر ۱۹۲۵، زبان ایتالیایی تنها زبان مجاز در دادگاه‌ها شد، به این معنی که از آن به بعد، پرونده‌ها فقط به زبان ایتالیایی قابل رسیدگی بودند. مقررات قانون فاشیستی پس از جنگ جهانی دوم همچنان پابرجا ماند و برای دهه‌ها به موضوع اختلاف تبدیل شد تا اینکه سرانجام در دهه ۱۹۹۰ مورد بازنگری قرار گرفت.

مطبوعات آلمانی زبان که هنوز منتشر می‌شدند، توسط مقامات مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفتند و قبل از انتشار، سانسور می‌شدند. در سال ۱۹۲۶، مقامات فاشیستی شروع به انتشار روزنامه آلمانی زبان خود، *آلپنزایتونگ،* کردند. سایر روزنامه‌های آلمانی زبان موظف بودند از سیاست ویراستاری کاملاً طرفدار رژیم پیروی کنند.

برنامه ایتالیایی‌سازی به‌ویژه با شدت در مدارس اعمال می‌شد و هدف آن نابودی سیستم مدارس آلمان بود. از سال ۱۹۲۸، زبان ایتالیایی به تنها زبان آموزشی در ۷۶۰ کلاس درس در جنوب تیرول تبدیل شده بود که بیش از ۳۶۰ مدرسه و ۳۰۰۰۰ دانش‌آموز را تحت تأثیر قرار می‌داد. به همین ترتیب، مهدکودک‌های آلمان ملزم به استفاده از زبان ایتالیایی بودند، در حالی که جایگزین‌ها مجبور به تعطیلی شدند. معلمان آلمانی به‌طور سیستماتیک به دلیل «آموزش ناکافی» اخراج شدند، یا به جنوب منتقل شدند، جایی که معلمان ایتالیایی به جای آنها استخدام شدند. مدارک تحصیلی از دانشگاه‌های اتریش یا آلمان فقط با اقامت اضافی یک ساله در یک دانشگاه ایتالیایی معتبر می‌شد.

در امور مذهبی، یک فرمان سلطنتی در نوامبر ۱۹۲۳ آموزش مذهبی به زبان ایتالیایی را برای همه مدارس ایتالیایی‌شده الزامی کرد. درخواست‌های فاشیستی برای ایتالیایی‌شدن سازمان‌های خیریه و فرقه‌های مذهبی آلمان و لغو کامل آموزش مذهبی آلمانی به واتیکان کاملاً موفقیت‌آمیز نبود، به‌ویژه به دلیل مداخلات مکرر اسقف بریکسن و راه‌اندازی مدارس غیررسمی محلی. با این حال، در مدارس دولتی، زبان ایتالیایی برای پنج کلاس آخر اجباری شد، در حالی که استفاده از زبان آلمانی فقط در تدریس اصول و عقاید ایتالیایی در سه سال اول مجاز بود.

جمعیت آلمانی زبان با تأسیس  واکنش نشان دادند. («مدارس دخمه‌ای»)، مدارس خانگی مخفی خارج از سیستم آموزشی استاندارد ایتالیایی‌شده. کتاب‌های درسی آلمانی مخفیانه از مرز قاچاق می‌شدند و اغلب قبل از توزیع در بین دانش‌آموزان تیرول جنوبی، در ساختمان‌های مذهبی پنهان می‌شدند. پس از مشکلات اولیه، سمینارهای مخفی برای آموزش معلمان در سراسر استان، معمولاً تحت حمایت کلیسای کاتولیک، برگزار می‌شد. اقدامات متقابل فاشیستی از جستجو و مصادره گرفته تا حبس و تبعید را شامل می‌شد. ایجاد تعادل بین آموزش در مدارس ایتالیایی و آلمانی، که اغلب دقیقاً برعکس بود. تدریس می‌شد، به خصوص در تاریخ و زمینه‌های اجتماعی، بسیاری از دانش‌آموزان تیرولی را با هویتی تکه‌تکه رها کرد.  تازه‌تألیف‌شده با تجلیل از دلبستگی ناگسستنی تیرول جنوبی به سرزمین مادری خود، این سرود به سرعت به یکی از سرودهای غیررسمی تیرول جنوبی تبدیل شد. در قرن بیست و یکم، کمی بیش از ۱۰۰ سال پس از الحاق منطقه به ایتالیا، ۶۴ درصد از جمعیت تیرول جنوبی به زبان آلمانی به عنوان زبان اول و روزمره خود صحبت می‌کنند.

### دوره پس از جنگ
[بندانگشتی|پوستری که روی آن نوشته شده «تیرول جنوبی، ایتالیا نیست!» در پس‌زمینه [پرچم اتریش. این پوستر در سمت اتریشی مرز برنرپاس قرار دارد، نه در تیرول جنوبی.]]
پس از پایان جنگ جهانی دوم، فرآیندهای اصلاحات، استفاده دوگانه از نام‌ها را در تابلوهای خیابان تحمل کردند، در حالی که نام‌های ایتالیایی، بر اساس قانون ۱۹۴۰، به عنوان نام‌های رسمی باقی ماندند. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (دسامبر ۲۰۲۴)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

در دهه ۱۹۹۰، کمیسیونی متشکل از جوزف برو (وین، نماینده اتریش در کمیسیون توپونیمی سازمان ملل)، پیتر گلاتارد (برن) و کارلو آلبرتو ماسترلی (فلورانس، «بایگانی آلتو آدیجه» فعلی) شکست خورد زیرا ماسترلی بر احکام فاشیستی اصرار داشت، در حالی که برو و گلاتارد دستورالعمل‌های سازمان ملل را ترویج می‌کردند.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:تغییر نام جغرافیایی
رده:زبان ایتالیایی
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:فاشیسم ایتالیا
رده:همسان‌سازی فرهنگی