کاخ کارینیانو

**کاخ کارینیانو** () یک ساختمان تاریخی در مرکز تورین، ایتالیا است که موزه ریسورجیمنتو را در خود جای داده است. این بنا، اقامتگاه خصوصی شاهزاده‌های کارینیانو بود که به نام او نامگذاری شده است. نمای گرد آن با سایر نماهای همین سازه متفاوت است. این بنا در خیابان آکادمیا دله ساینز واقع شده است.

در سال ۱۹۹۷، این بنا به همراه ۱۳ اقامتگاه دیگر خاندان ساووی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت.

## تاریخچه
ساخت کاخ کارینیانو به دستور امانوئل فیلیبرت، شاهزاده کارینیانو، انجام شد. شاهزاده، معمار گوارینو گوارینی را مأمور کرد تا اقامتگاهی مناسب برای خانه خود و خانه دانشجویی خاندان حاکم ساوی طراحی کند.

گوارینی این سازه را به شکل مربع، با نمای شرقی مستقیم و مهار شده و نمای بیضوی در غرب طراحی کرد. گوارینی همچنین یک حیاط جلویی در مرکز کاخ اضافه کرد. ساخت و ساز در سال ۱۶۷۹، زمانی که شاهزاده ۵۱ ساله بود، آغاز شد.

تزئینات بالای پنجره‌های پیانو نوبیل، یادآور لشکرکشی خانواده کارینیانو به همراه هنگ کارینیان-سالیِر علیه ایروکواها در سال ۱۶۶۷ است. فضای داخلی باشکوه توصیف شده و دارای نقاشی‌های دیواری و تزئینات گچبری چشمگیری است.

در میان نقاشی‌های دیواری، برخی از آنها اثر استفانو لنیانی به نام ایل لنیانینو هستند. راه پله اصلی با مجسمه‌های نیم تنه اثر پیترو سومازی تزئین شده است.

این ساختمان که با آجر و به سبک معمول باروک ساخته شده است، دارای نمای اصلی بیضی شکل است. این نما تنها نمونه معماری شهری است که از ریتم موج‌دار «مقعر-محدب-مقعر» که توسط فرانچسکو بورومینی در کلیسای سن کارلو آله کواترو فونتانه در رم بنا نهاده شده است، استفاده می‌کند.

این کاخ محل تولد ماری لوئیز، پرنسس دو لامبال در سال ۱۷۴۹ - محرم اسرار ماری آنتوانت بود و در سال ۱۷۹۲ به خاطر او درگذشت. چارلز امانوئل، شاهزاده کارینیانو در سال ۱۷۷۰ در آنجا متولد شد. همچنین محل تولد اولین پادشاه ایتالیا، ویکتور امانوئل دوم در سال ۱۸۲۰ بود.

از سال ۱۸۴۸ تا ۱۸۶۱، این کاخ به عنوان مجلس نمایندگان پارلمان پادشاهی ساردینیا مورد استفاده قرار می‌گرفت. در سال ۱۸۶۱، با ایجاد پارلمان پادشاهی تازه متحد ایتالیا، این اتاق به اندازه کافی بزرگ نبود تا مجلس نمایندگان را در خود جای دهد، که به جای دیگری منتقل شد.

## شرح
کاخ کارینیانو از دو بخش تشکیل شده است، یکی مربوط به قرن هفدهم و دیگری مربوط به قرن نوزدهم.

بخش قرن هفدهم که توسط گوارینو گوارینی طراحی شده، دارای پلانی به شکل سی است و به باغ‌ها باز می‌شود. این بنا از دو بال تشکیل شده است، یکی در شمال، معروف به بال «نیمه‌شب» (به سمت خیابان چزاره باتیستی امروزی) و دیگری در جنوب، معروف به بال «جنوبی» (به سمت خیابان پرنسیپ آمدئو امروزی) و نمایی رو به میدان کارینیانو امروزی که مشرف به تئاتر کارینیانو و کاخ کالج نوبیلی (که اکنون محل آکادمی علوم و موزه مصر است) نیز می‌باشد. در ناحیه پشت آن، به سمت میدان کارلو آلبرتو امروزی، باغ‌ها و اصطبل‌ها قرار داشتند که نمای آنها در کتابخانه دانشگاه ملی نگهداری می‌شود. این کاخ با مصالح تقریباً خام سطوح سفالی، که در طبقه اول قاب‌های پنجره را به تزئینات پیچیده‌ای تبدیل می‌کنند که به شاهکارهای خانواده کارینیانو اشاره دارد، مانند پیروزی در کانادا که در کنار فرانسوی‌ها در سال ۱۶۶۷ علیه بومیان ایروکوا با هنگ کارینیان-سالیِر به دست آمد، استثنایی بر خطی بودن نظامی تورین قرن هفدهم است. فرم‌های نرم روی نما، که بین فضاهای مقعر و محدب بازی می‌کنند، نشان دهنده دانش طراح از نقاشی‌های جیان لورنزو برنینی برای کاخ لوور است. اقامتگاه کارینیانو عمداً به عنوان گسستی از طراحی یکنواخت نمای ساختمان‌هایی ارائه شده است که بدون وقفه از جاده پو به میدان قلعه و سپس به میدان سن کارلو فعلی (که در آن زمان میدان سلطنتی نام داشت) امتداد داشتند و از کونترادا نووا، ویا روما امروزی (که در اوایل دهه ۱۹۳۰ بزرگ و بازسازی شد) عبور می‌کردند؛ بنابراین، استراتژی سیاسی خانواده کارینیانو در تنوع ساختمان آشکار شد، به طوری که امانوئل فیلیبرتو وارث احتمالی دوک‌نشین بود.

روکو کومانِدی، ازدواج ژوپیتر و جونو، تورین، کاخ کارینیانو، آپارتمان شاهزادگان، اتاق خواب چارلز آلبرت، جزئیات سقف
کار ساخت و ساز که در سال ۱۶۷۹ آغاز شد، منجر به ایجاد آپارتمان‌های خصوصی شاهزاده در بال نیمه‌شب در طبقه همکف و آپارتمان‌های دولتی در بال نیمه‌روز (معروف به آپارتمان شاهزادگان) شد. در طبقه اول، آپارتمان‌های اعضای خانواده در دو بال قرار گرفتند. نقاش استفانو ماریا لنیانی، معروف به لنیانینو، و تیم گچ‌بران و کوادراتوریست‌های او، مسئولیت اجرای تزئینات طبقه اول اشرافی را بر عهده داشتند، اما از این کارهای تصویری، تنها طاق‌های اتاق تشریفاتی با تابلوی شاهزاده‌ای که مینروا به جونو هدیه داده بود، اتاق عروس با تابلوی پیروزی دیانا و اتاق خواب با تابلوی المپ و طبقه همکف باقی مانده‌اند. در اینجا، نقاش طاق‌های آپارتمان نیمه‌شب را با مضامین اساطیری نقاشی کرد، در حالی که در آپارتمان نیمه‌روز، طاق‌های اتاق‌های طلایی را که به دلیل تزئین دیوارها با کنده‌کاری‌های چوبی طلاکاری شده و آینه‌ها به این نام خوانده می‌شدند، نقاشی کرد. در اتاق رژه یا «اتاق نبرد» به دلیل نقاشی‌های روی دیوارها که نبردهای بنیانگذار خانواده، توماسو دی ساوویا کارینیانو (که حضورش با پرتره موجود در اتاق، کپی از اصل اثر ون دایک که در موزه استاتلیشه برلین نگهداری می‌شود، یادآوری می‌شود) را به تصویر می‌کشد، طاق، تمثیل جونو را به تصویر می‌کشد، در حالی که در اتاق بعدی، به نام «فصول»، طاق، نمایانگر اوج هرکول، تمثیلی از شاهزاده مقیم و خانواده‌اش است. اتاق بعدی، به نام «اتاق خواب کارلو آلبرتو»، که بین پایان قرن هجدهم و دهه دوم قرن نوزدهم تغییر یافته است، با یک اتاق نشیمن با حلقه‌های طلایی درهم تنیده بر روی زمینه آینه‌ای، شبیه به طرح‌های جیاکومو پرگلیاسکو، مشخص می‌شود، در حالی که روی طاق، شاید پایین‌تر از طاق قبلی، تمثیل عروسی ژوپیتر و جونو، احتمالاً اثر روکو کومانِدی، نمایش داده شده است. این تخت خواب چهار ستونه عظیم که قدمت آن به دهه ۱۹۲۰ میلادی برمی‌گردد، توسط پیترو آکورسی، عتیقه‌فروش، خریداری و در سال ۱۹۶۱، به مناسبت صدمین سالگرد اتحاد ایتالیا، در اینجا قرار داده شد.

این ساختمان قرن نوزدهمی، یک بخش الحاقی وسیع است که از بال‌های قرن هفدهمی امتداد یافته و سپس با نمایی باشکوه به سبک التقاطی و شبه رنسانسی، به میدان کارلو آلبرتو منتهی می‌شود. این بخش الحاقی که بین سال‌های ۱۸۶۴ تا ۱۸۷۱ با طرحی از دومنیکو فری ساخته شد، قرار بود اتاق ایتالیایی‌ها را در خود جای دهد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:اقامتگاه‌های خاندان سلطنتی ساووی
رده:خانه‌های کامل‌شده در سده ۱۷ (میلادی)