open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
الساندرو ناتا

**الساندرو ناتا** (؛ ۷ ژانویه ۱۹۱۸ – ) سیاستمدار ایتالیایی و دبیر حزب کمونیست ایتالیا از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۸ بود. ناتا آنطور که خودش را توصیف می‌کرد، یک ایلومینیست، ژاکوبن‌ها و کمونیست برای بیش از پنجاه سال در تاریخ جمهوری دموکراتیک ایتالیا بود. پس از پیوستن به حزب در سال ۱۹۴۵، او از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۲ معاون، از سال ۱۹۵۶ عضو کمیته مرکزی حزب، از سال ۱۹۶۳ عضو هیئت مدیره و از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۰ و سپس از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۳ عضو دبیرخانه و از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۹ رهبر گروه پارلمانی حزب کمونیست بود. وی پس از سال ۱۹۹۱، به احزاب جانشین حزب کمونیست ایتالیا نپیوست.

ناتا که به عنوان یک استاد روشنفکر توصیف شده است، از توانایی سخنوری و آمادگی فرهنگی برخوردار بود. به خاطر سخت‌گیری اخلاقی، وفاداری به نهادها و دانش فرهنگی و سیاسی‌اش شناخته می‌شد؛ او بیشتر خواننده مطالعات کلاسیک، بندیتو کروچه و میخائیل سوسلف بود. رهبری او بر حزب کمونیست ایتالیا با توانایی سخنوری و غرور حزبی‌اش که به جناح‌بندی نمی‌افتاد، مشخص می‌شد.

وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان انقلاب اکتبر شده است.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
رده:اهالی ایمپریا
رده:خاطره‌نویسان اهل ایتالیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پیزا
رده:درگذشتگان ۲۰۰۱ (میلادی)
رده:درگذشتگان به علت بیماری مزمن انسدادی ریه
رده:دریافت‌کنندگان نشان انقلاب اکتبر
رده:روزنامه‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:روزنامه‌نگاران مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۱۸ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب کمونیست ایتالیا
رده:نمایندگان ایتالیا در پارلمان اروپا ۸۹–۱۹۸۴
بچه ذرت

**بچه ذرت** یا **بیبی کورن**  نوعی غلات است که از ذرت برداشت می‌شود، زمانی که ساقه‌ها هنوز کوچک و نارس هستند. این ذرت معمولاً به‌طور کامل - از جمله چوب بلال، که در ذرت بالغ برای مصرف انسان بسیار سفت است - به صورت خام، ترشی و پخته خورده می‌شود. بیبی کورن در غذاهای سرخ کردنی رایج است.

## نگارخانه

پرونده:Stir fry à la Gabi-showcasingbabycorn (cropped).jpg|تفت روغن داغ از مخلوط سبزیجات شامل ذرت تازه
پرونده:Baby corn still in husks - Tokyo - June 3 2021.jpeg|ذرت‌های کوچک هنوز در پوسته هستند


## منابع

رده:انواع ذرت
فوران کوه وزوو

در سال ۷۹ میلادی، کوه وزوو که یک آتشفشان چینه‌ای در منطقهٔ امروزی کامپانیا بود، فوران کرد و یکی از مرگبارترین فوران‌های تاریخ را رقم زد. آتشفشان وزوو در هنگام فوران، ابری از خاکستر و گازهای داغ رو تا حدود ۳۳ کیلومتر بالا فرستاد. هم‌زمان مقدار زیادی سنگ مذاب، خرده‌سنگ‌های سبک (پومیس) و خاکستر داغ رو با سرعت بسیار زیاد بیرون ریخت. قدرت این فوران حدود ۱۰۰ هزار برابر بیشتر از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی بود. این فوران باعث شد نوعی از فوران‌های آتشفشانی به نام «فوران وزووی» شناخته بشود. در این نوع فوران، دود و خاکستر داغ تا لایه‌های بالای جو بالا میرود. علاوه بر این، در همان فوران وزوو، جریان‌های سریع و مرگبارِ گاز و سنگ داغ وجود داشت که معمولاً در فوران‌های دیگر با نام پله‌آن شناخته می‌شود.

این رویداد چندین شهر و سکونتگاه رومی در منطقه‌را نابود کرد. پمپئی و هرکولانیوم، که در زیر جریان‌های عظیم پیروکلاستیکی و لایه‌های خاکستر دفن شدند، شناخته‌شده‌ترین نمونه‌ها هستند. کاوش‌های باستان‌شناسی بخش زیادی از شهرها و زندگی ساکنان آن‌ها را آشکار کرده‌است و باعث شده‌است این منطقه به پارک ملی وزوو تبدیل شود و به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت گردد.
## یادداشت‌ها

## منابع

رده:۷۹ (میلادی)
رده:امپراتوری روم در دهه ۷۰ (میلادی)
رده:ایتالیا در سده ۱ (میلادی)
رده:پمپئی (شهر باستانی)
رده:رویدادهای آتشفشانی باستانی
رده:سونامی‌های آتشفشانی
رده:فوران‌های آتشفشانی با نمایه انفجارپذیری ۵
رده:فوران‌های آتشفشانی در ایتالیا
رده:فوران‌های پله‌ای
رده:فوران‌های پلینیایی
رده:وزوو
رده:هرکولانیوم
ستون‌نویس جنسی

**ستون‌نویس جنسی** یا **ستون‌نویس سکس** (به انگلیسی: Sex Columnist)، نویسنده‌ای است که ستونی در روزنامه یا مجله درباره سکس و جنسیَّتِگی (سکسوالیته) می‌نویسد. ستون‌های توصیه‌های جنسی ممکن است به شکل مقاله یا اغلب، پاسخ به پرسش‌های مطرح‌شده توسط خوانندگان باشند. ستون‌های توصیه‌های جنسی را معمولاً می‌توان در هفته‌نامه‌ها، مجلات زنان، مجلات سلامت یا تناسب اندام و روزنامه‌های دانشجویی یافت. در حالی که برخی از آن‌ها را متخصصان سکس‌شناسی می‌نویسند، بسیاری از آن‌ها توسط افرادی نوشته شده‌اند که فاقد اعتبار در زمینه‌ی تمایلات جنسی و روابط انسانی هستند اما مایلند نظرات یا شوخی‌های اتاق‌خوابیِ خود بازگو کنند.

مجموعه تلویزیونی *[[سکس و سیتی|«سکس و شهر»]]* عامل افزایش و محبوبیت ستون‌نویسی جنسی در سال ۱۹۹۸ دانسته می‌شود. شخصیت اصلی این مجموعه، یعنی کری بردشاو، یک ستون‌نویس مسائل جنسی بود که نویسنده، کندیس بوشنل، در کتاب غیرداستانی اصلی خود که بر اساس ستونی به همین نام نوشته شده بود، از روی خودش الگوبرداری کرده بود.

محبوبیت ستون‌های جنسی پس از دهه ۲۰۰۰ کاهش یافت، اما در برخی روزنامه‌ها، مانند *«زندگی دانشجویی* در کالج‌های کلرمونت» ، همچنان محبوب هستند.

## منابع

رده:آموزگاران جنسی
کارلیتینیوس

***کارلیتینیوس***  یک فیلم کوتاه کمدی برزیلی محصول سال ۱۹۲۱ به کارگردانی خوزه مدینا است.

## بازیگران
* خوزه واسالو جونیور
* کارلوس فریرا
* آنتونیو دگانی

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:فیلم با ۱ تاریخ اکران
رده:فیلم‌های ۱۹۲۱ (میلادی)
رده:فیلم‌های برزیلی دهه ۱۹۲۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های سیاه‌وسفید برزیلی
رده:فیلم‌های کمدی ۱۹۲۱ (میلادی)
رده:فیلم‌های کمدی صامت
رده:فیلم‌های کوتاه ۱۹۲۱ (میلادی)
رده:فیلم‌های کوتاه صامت برزیلی
رده:فیلم‌های کوتاه کمدی برزیلی
جایزه بین‌المللی امی برای بهترین مستند

**جایزه بین‌المللی امی برای بهترین مستند** ()، این جایزه از سال ۱۹۶۷ توسط آکادمی بین‌المللی هنرها و علوم تلویزیونی (یاتا) به بهترین مستندهایی که در خارج از ایالات متحده تولید و پخش شده‌اند، اهدا می‌شود.

## قوانین
طبق قوانین آکادمی بین‌المللی، مستند، ارائه‌ای مبتنی بر واقعیت است که تحلیلی عمیق از یک موضوع یا دیدگاه خاص، با پشتیبانی شواهد و تفاسیر آگاهانه، در مورد هر موضوعی غیر از هنر و هنرمندان ارائه می‌دهد. این برنامه باید حداقل مدت زمان یک برنامه تلویزیونی نیم ساعته را داشته باشد.

## منابع

رده:جوایز بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۶۷ (میلادی)
سالواتوره برزیلای

**سالواتوره برزیلای** (۵ ژوئیهٔ ۱۸۶۰ – مه ۱۹۳۹) حقوق‌دان، روزنامه‌نگار و سیاست‌مدار ایتالیایی بود که یکی از رهبران حزب جمهوری‌خواه بود. او برای یک سال، بین ۱۹۱۵ و ۱۹۱۶، به عنوان وزیر سرزمین‌های آزادشده از دشمن خدمت کرد.

## اوایل زندگی و تحصیلات
برزیلای در تریسته در ۵ ژوئیهٔ ۱۸۶۰ در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. والدین او جوزپه و النا ساراول بودند. پدرش وکیل و همچنین دانشمند زبان عبری و باستان‌شناس بود.

برزیلای مدرک حقوق را از دانشگاه بولونیا دریافت کرد. در طول تحصیل در سال ۱۸۷۸ دستگیر و محاکمه شد. او به دلیل اتهام خیانت علیه اتریش به زندان محکوم شد و پس از یک سال بازداشت، توسط دادگاه تجدیدنظر گراتس تبرئه شد.

## دوران کاری
برزیلای پیش از آغاز فعالیت سیاسی خود به عنوان روزنامه‌نگار کار می‌کرد. او برای *L'eco del Popolo* در بولونیا، *L'indipendente* در تریسته و *La Tribuna* در رم فعالیت داشت.  

برزیلای در انتخابات عمومی ۲۳ نوامبر ۱۸۹۰ به عنوان نماینده انتخاب شد. دورهٔ او در مجلس نمایندگان تا سال ۱۹۱۹ ادامه یافت و او برای هشت دورهٔ متوالی خدمت کرد. در این دوره، او به تدریج به یکی از چهره‌های برجستهٔ جناح جمهوری‌خواه تبدیل شد و نقش فعالی در مباحثه‌های پارلمانی پیرامون آزادی‌های مدنی و اصلاحات اجتماعی ایفا کرد.  

او یکی از بنیان‌گذاران حزب جمهوری‌خواه در سال ۱۸۹۷ بود. او همچنین به عنوان رئیس حزب خدمت کرد، اما پس از کنگره‌ای که در آنکونا در ۲۰–۲۲ مهٔ ۱۹۱۲ برگزار شد از سمت خود استعفا داد. مخالفت او با سیاست‌های دولت در قبال جنگ لیبی و گسترش استعماری، یکی از دلایل اصلی این استعفا بود.  

در ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۱۵ برزیلای به عنوان وزیر سرزمین‌های آزادشده از دشمن در کابینه به رهبری نخست‌وزیر آنتونیو سالاندرا منصوب شد و تا ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۱۶ در این سمت بود. در این جایگاه، او وظیفهٔ ساماندهی مناطق تازه اشغال‌شده از اتریش-مجارستان را بر عهده داشت و نقش میانجی میان مقامات نظامی و غیرنظامی ایفا کرد. برزیلای عضو هیئت نمایندگی ایتالیا در کنفرانس صلح پاریس در سال ۱۹۱۹ بود. در سپتامبر ۱۹۲۰ او به سنای ایتالیا انتخاب شد.  

برزیلای همچنین دو دوره به عنوان رئیس انجمن مطبوعات رم (سپتامبر ۱۹۰۵–۱۹۱۵ و ۱۹۲۰–۱۹۲۳) و دو دوره به عنوان رئیس فدراسیون ملی مطبوعات (۱۹۰۸–۱۹۱۳ و ۱۹۲۰–۱۹۲۴) خدمت کرد. دومی، نهاد اصلی نمایندگی روزنامه‌نگاران ایتالیایی بود. در نخستین دورهٔ ریاست خود، برزیلای مجلس نمایندگان را ترغیب کرد تا گام‌هایی برای محدود کردن مطبوعات ایتالیا بردارد، با هدف دفاع اقتصادی و ملی‌گرایانه از پادشاهی. در نتیجه، اقداماتی از سوی مجلس انجام و سپس توسط سنا تصویب شد که مبنای قانون شمارهٔ ۲۷۳ به تاریخ ۲۱ مارس ۱۹۱۵ شد.  

### فعالیت‌ها و دیدگاه‌ها
برزیلای در سنین جوانی از دیدگاه‌های ایرردنتیستی حمایت می‌کرد. او یک فراماسون بود. او یکی از چهره‌های برجستهٔ باشگاه تریسته در رم بود که ارتباطی میان فراماسونری تریسته و لژ ماسونی رم برقرار می‌کرد.

## زندگی شخصی و مرگ
برزیلای با ماریا رونچتی ازدواج کرد که از او صاحب سه فرزند شد: دو دختر و یک پسر. او در مهٔ ۱۹۳۹ در رم درگذشت.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:اعضای سنای پادشاهی ایتالیا
رده:الحاق‌گرایی ایتالیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه بولونیا
رده:درگذشتگان ۱۹۳۹ (میلادی)
رده:روزنامه‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۸۶۰ (میلادی)
رده:زندانیان و بازداشت‌شدگان اهل ایتالیا
رده:سیاستمداران حزب جمهوری‌خواه ایتالیا
رده:فراماسون‌های اهل ایتالیا
رده:وزیران دولت ایتالیا
رده:یهودیان ایتالیایی سده ۱۹ (میلادی)
رده:یهودیان ایتالیایی سده ۲۰ (میلادی)
باشگاه فوتبال مینروا آکادمی

**باشگاه فوتبال مینروا آکادمی** (که اغلب با نام **مینروا پنجاب** شناخته می‌شود) یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای هندی است که در موهالی/چندی‌گر، پنجاب مستقر است. این باشگاه بخشی از باشگاه چند ورزشی است که تیم‌های کریکت و فوتسال نیز دارد. بخش فوتبال این باشگاه عمدتاً در سوپر لیگ ایالت پنجاب رقابت می‌کرد.

مینروا پیش از این در آی‌لیگ، که در آن زمان بالاترین بخش سیستم لیگ فوتبال هند بود، شرکت می‌کرد. پس از فروش باشگاه فوتبال پنجاب به راندگلس اسپورتس، رانجیت باجاج، مالک باشگاه، سهام باشگاه فوتبال دهلی را خریداری کرد. با این حال، مینروا آکادمی از زمان تأسیس خود فعال ماند.

پس از صعود به لیگ هند در سال ۲۰۱۶، این باشگاه به *باشگاه فوتبال مینروا پنجاب* تغییر نام داد و در سال ۲۰۱۹ بخش فوتبال آن به *باشگاه فوتبال پنجاب* تغییر نام داد. این باشگاه یک بار، در فصل ۱۸–۲۰۱۷، عنوان قهرمانی لیگ هند را کسب کرده است. مینروا که به عنوان "کارخانه" فوتبال هند شناخته می‌شود، یکی از موفق‌ترین آکادمی‌های ورزشی در این کشور است.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۲۰۰۵ (میلادی) در هند
رده:باشگاه‌های فوتبال بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۰۵ (میلادی)
ریکاردو بائور

**ریکاردو بائور** (؛  – ) روزنامه‌نگار و چهره سیاسی ضد فاشیسم اهل ایتالیا بود. او یکی از نخستین ایتالیایی‌هایی بود که علیه حکومت بنیتو موسولینی مبارزه کردند. به دلیل فعالیت‌هایش بائور برای مدت طولانی زندانی شد و تنها پس از سقوط حکومت فاشیستی در ۱۹۴۳ آزاد شد.

## زندگی‌نامه
ریکاردو بائور در میلان در ۶ ژانویه ۱۸۹۶ متولد شد. والدین او فرانچسکو، اهل بوهمیا، و جوزپینا کایرولی بودند. در ۱۹۲۲ با *[[La Rivoluzione Liberale|انقلاب لیبرال]]*، مجله‌ای ضد فاشیست به مدیریت پیِرو گوبتی، همکاری خود را آغاز کرد. در ژوئیه ۱۹۲۴ او مجله ضد فاشیستی *[[Il Caffè (magazine)|Il Caffè]]* را تأسیس کرد که تا مه ۱۹۲۵ منتشر می‌شد. در ۱۹۲۶ بائور به فرار فیلیپو توراتی از میلان به پاریس کمک کرد به دلیل سرکوب حکومت فاشیستی. همان سال بائور دستگیر شد و به مدت هفت ماه در زندان بود. سپس به دو سال تبعید محکوم شد ابتدا در جزیره اوستیکا و سپس در لیپاریا از ژانویه تا ۱۰ آوریل ۱۹۲۸. پس از بازگشت به میلان، بائور فعالیت‌های خود را از سر گرفت و جنبش عدالت و آزادی را با ارنستو روسی تأسیس کرد که پایه‌های حزب اقدام را تشکیل داد. در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۰ بائور، فروچو پارری و اومبرتو سوا دستگیر شدند. بائور به ۲۰ سال زندان محکوم شد و تنها پس از پایان حکومت فاشیستی در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ آزاد شد.

در نوامبر ۱۹۴۳ بائور به عنوان عضو هیئت مدیره و رئیس هیئت مدیره حزب اقدام در نخستین کنگره مخفی در فلورانس انتخاب شد. بائور یکی از رهبران واحدهای مسلح عدالت و آزادی در رم بود. همراه با جورجو آمنولا و ساندرو پرتینی، او عضو کمیته مرکزی نظامی بود. پس از پایان حکومت فاشیستی، بائور یکی از چهره‌های برجسته حزب اقدام در رم شد. او از ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۹ رئیس جامعه بشردوستانه در میلان بود. او در ۱۵ اکتبر ۱۹۸۲ در یک کلینیک در میلان درگذشت.
## منابع

Giustizia e Libertà
افراد ایتالیایی چک‌تبار
بنیانگذاران مجله اهل ایتالیا
۱۹۸۲ (میلادی)
روزنامه‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
۱۸۹۶ (میلادی)
زندانیان و بازداشت‌شدگان اهل ایتالیا
نیکوکاران اهل ایتالیا
لوئیجی کاچیاتوره

**لوئیجی کاچیاتوره** (؛ ۲۶ ژوئیه ۱۹۰۰ – ) سیاست‌مدار سوسیالیست اهل ایتالیا بود که در سال ۱۹۴۷ به عنوان وزیر پست و ارتباطات خدمت کرد. او عضو و یکی از رهبران حزب سوسیالیست ایتالیا بود.

## زندگی‌نامه
کاچیاتوره در ۲۶ ژوئیه ۱۹۰۰ در مرکاتو سان سورینو، نزدیک سالِرنو به دنیا آمد. از سال ۱۹۲۲ در اتحادیه‌های کارگری بخش ساختمان فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۲۵ به دلیل فعالیت‌هایش توسط رژیم فاشیست بازداشت شد. پس از پایان حکومت فاشیست، وارد سیاست شد. در نخستین جلسهٔ حزب سوسیالیست ایتالیا اتحاد پرولتری در ناپل در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۳ به شورای ملی این حزب انتخاب شد و استان سالرنو را نمایندگی کرد. در سال ۱۹۴۷ به عنوان وزیر پست و ارتباطات در دولت سوم نخست‌وزیر آلچیده د گاسپری منصوب شد. سپس کاچیاتوره به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوست. او از بنه‌ونتو به پارلمان ایتالیا انتخاب شد و حزب را بین ۱ ژوئن ۱۹۴۸ تا ۱۷ اوت ۱۹۵۱ در پارلمان نمایندگی کرد. او در ۱۷ اوت ۱۹۵۱ در رم درگذشت. اسپنسر ام. دی اسکالا بر این باور است که مرگ کاچیاتوره حزب سوسیالیست ایتالیا را تضعیف کرد.

## منابع

رده:اهالی سالرنو
رده:درگذشتگان ۱۹۵۱ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۰ (میلادی)
رده:زندانیان و بازداشت‌شدگان اهل ایتالیا
رده:سیاستمداران حزب سوسیالیست ایتالیا
رده:ضدفاشیست‌های اهل ایتالیا
رده:وزیران دولت ایتالیا
فرماندهی توپخانه ایتالیا

**فرماندهی توپخانه ایتالیا** () یک فرماندهی در نیروی زمینی ایتالیا است که پرسنل واحدهای توپخانه ارتش را آموزش می‌دهد، دکترین توپخانه ارتش را توسعه می‌دهد و بر واحدهای توپخانه ارتش ایتالیا نظارت دارد.

این فرماندهی پرچم جنگی شاخه توپخانه را که با نشان نظامی ایتالیا، سه مدال طلای شجاعت نظامی، یک مدال نقره شجاعت نظامی و یک مدال برنز شجاعت نظامی مزین شده است، نگه می‌دارد.

## تاریخچه
فرماندهی توپخانه در شکل فعلی خود، در ۱ اکتبر ۲۰۱۰ در ستاد براچانو، پس از سرکوب فرماندهی تیپ توپخانه، مستقر در پورتوگروارو، و مدرسه توپخانه، مستقر در براچانو، تأسیس شد.

### تیپ توپخانه
ریشه‌های تیپ توپخانه به سال ۱۹۵۹ در مجموعه‌ای از فرماندهی‌ها برمی‌گردد که در طول زمان، وظایف مدیریتی توپخانه اختصاص یافته به سپاه پنجم ارتش را انجام داده‌اند.

### تیپ موشکی

اولین واحدی که این نقش را ایفا کرد، تیپ موشکی سوم بود که در ۱ اکتبر ۱۹۵۹ تأسیس شد. در سال ۱۹۷۷، این تیپ که به تیپ موشکی سوم «آکوئیلیا» تغییر نام داد، وظایف فرماندهی توپخانه برای سپاه پنجم ارتش را نیز بر عهده گرفت.

در ۱ مارس ۱۹۵۹، هنگ سوم توپخانه سنگین، دو گروه موشکی مسلح به سیستم‌های موشکی هانست جان را فعال کرد. در ۱ اکتبر ۱۹۵۹، نام این هنگ به هنگ توپخانه سنگین سوم (موشک‌ها) تغییر یافت و به اولین واحد تیپ موشکی سوم تازه تأسیس شده در ویچنزا تبدیل شد. این هنگ در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۰ گروه موشکی سوم و در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۲ گروه موشکی چهارم را اضافه کرد. هر گروه چهار سامانه پرتاب موشک آنست جان را در اختیار داشت و در الواس، اودرزو، کودونیه و پورتوگروارو مستقر بودند.

در تابستان ۱۹۷۳، هنگ سوم توپخانه موشکی شروع به انتقال به سامانه موشکی ام‌جی‌ام-۵۲ لنس کرد. در ۲۷ ژوئیه ۱۹۷۵، گروه سوم موشکی «ولتورنو» اولین موشک‌های لنس را از میدان تیر نظامی سالتونه دی کوئرو در ساردینیا در خاک ایتالیا شلیک کرد.

پس از پرتاب موفقیت‌آمیز، این گروه عملیاتی اعلام شد. در همان سال، ارتش ایتالیا سطح هنگ را لغو کرد، از اعداد رومی به اعداد عربی تغییر نام داد و عناوین افتخاری جدیدی به واحدها اعطا کرد؛ بنابراین، این تیپ به تیپ سوم موشکی «آکوئیلیا» تبدیل شد.

با پایان جنگ سرد، ارتش ایتالیا شروع به کاهش نیروهای خود کرد. یکی از هفت تیپی که در سال ۱۹۹۱ منحل شد، تیپ ۳ موشکی «آکوئیلیا» بود. در ۳۰ نوامبر ۱۹۹۱ این تیپ منحل شد، اما در ۱ دسامبر ۱۹۹۱ هنگ سوم توپخانه «آکوئیلیا» با ستاد تیپ و واحدهای باقیمانده تیپ در پورتوگروارو فعال شد. واحدهای باقیمانده به سپاه پنجم ارتش منتقل شدند.

## منابع

* 

رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۱۰ (میلادی)
فرماندهی پشتیبانی عملیاتی نیروهای زمینی ایتالیا

**فرماندهی پشتیبانی عملیاتی نیروهای زمینی ایتالیا** () یک زیرمجموعه اصلی ارتش ایتالیا است که وظیفه تأمین منابع پشتیبانی برای فرماندهی نیروهای عملیاتی زمینی را بر عهده دارد.

## تاریخچه
فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی در اول اکتبر ۲۰۱۶، پس از تفکیک فرماندهی نیروهای عملیاتی زمینی به فرماندهی نیروهای عملیاتی زمینی - فرماندهی عملیاتی ارتش و خود فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی تأسیس شد.

فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی مطابق با طرح بازنگری سال ۲۰۱۳ ابزار نظامی زمینی ستاد ارتش تأسیس شد. این طرح بازنگری با ارتقاء فرماندهی پشتیبانی سابق نیروهای عملیاتی زمینی و قرار دادن فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی تازه تأسیس مستقیماً تحت نظر رئیس ستاد ارتش ایتالیا، به فرماندهی پشتیبانی نیروهای عملیاتی زمینی زنجیره فرماندهی مستقلی از فرماندهی نیروهای عملیاتی داد.

## مأموریت
فرماندهی پشتیبانی نیروهای زمینی عملیاتی، یک نهاد مدیریتی، هماهنگی و کنترلی از فرماندهی‌ها و واحدهای پشتیبانی تاکتیکی و لجستیکی ارتش ایتالیا است. این فرماندهی همچنین مسئول آماده‌سازی این واحدها و فرماندهی‌ها، منوط به استفاده عملیاتی در سطح ملی و بین‌المللی است.

فرماندهی پشتیبانی نیروهای زمینی عملیاتی، اگرچه از نظر سلسله مراتبی تابع فرماندهی نیروهای زمینی عملیاتی نیست، اما از دستورالعمل‌های سیاسی صادر شده توسط فرماندهی نیروهای زمینی عملیاتی برای آماده‌سازی، آموزش و آمادگی فرماندهی‌ها و واحدهای پشتیبانی پیروی می‌کند.

## منابع

* 

رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۱۶ (میلادی)
هنگ ۱۴ آلپینی

**هنگ ۱۴ آلپینی** () هنگ جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا مستقر در اودینه در فریولی-ونیز جولیا. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است. این هنگ در سال ۱۹۹۳ تشکیل شد و شامل گردان آلپینی «تولمزو» بود که پرچم و سنت‌های آن را به ارث برده بود. این هنگ در سال ۲۰۰۵ منحل شد. در ۱ اکتبر ۲۰۲۲، پرچم و سنت‌های چهاردهمین هنگ آلپینی به واحد فرماندهی و پشتیبانی تاکتیکی «جولیا» از تیپ آلپینی «جولیا» واگذار شد که در همان روز به واحد فرماندهی و پشتیبانی تاکتیکی چهاردهمین آلپینی تغییر نام داد.

در سال ۱۹۰۸، هفتمین هنگ آلپینی، گردان آلپینی «تولمزو» را در تولمز تشکیل داد. در سال ۱۹۰۹، این گردان به هنگ هشتم آلپینی که به تازگی تشکیل شده بود، منتقل شد. در سال ۱۹۱۱، این گردان برای جنگ ایتالیا و ترکیه به لیبی اعزام شد. به خاطر عملکردش در جنگ، گردان «تولمزو» دو مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد. در طول جنگ جهانی اول، این گردان در مناطق کوهستانی جبهه ایتالیا جنگید و سومین مدال نقره شجاعت نظامی خود را کسب کرد. در جنگ جهانی دوم، این گردان در جنگ یونان و ایتالیا و در جبهه شرقی جنگید، جایی که این گردان تقریباً به‌طور کامل در عملیات ارتش سرخ «زحل کوچک» در زمستان ۱۹۴۲–۱۹۴۳ نابود شد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیل اعلام شد و پنج روز بعد، در ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ هشتم آلپینی و گردان‌های آن را منحل کردند.

این گردان در سال ۱۹۴۶ اصلاح شد و به هنگ ۸ آلپینی اختصاص یافت. در سال ۱۹۷۵، هنگ هشتم آلپینی منحل شد و گردان «تولمزو» به یک واحد مستقل تبدیل شد که در سال ۱۹۷۶ پرچم خود را دریافت کرد. این گردان به تیپ آلپینی «جولیا» منصوب شد. در سال ۱۹۹۳، این گردان به هنگ تازه تأسیس چهاردهم آلپینی پیوست. این هنگ در سال ۲۰۰۵ منحل شد و همزمان، گردان آلپینی «گمونا» از هنگ ۸ آلپینی به گردان آلپینی «تولمزو» تغییر نام داد. سالگرد این هنگ در ۲۴ مه ۱۹۱۵، اولین روز جنگ در جبهه ایتالیا، جشن گرفته می‌شود که در آن، گردان‌های «تولمزو» و «وال تالیامنتو» از هنگ هشتم آلپینی به خاطر فتح و نگهداری قله‌های پال پیکولو، فریکوفل و پال گرانده، مدال نقره شجاعت نظامی مشترکی را کسب کردند.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۹۳ (میلادی)
رده:واحدها و تشکیلات نظامی منحل‌شده در ۲۰۰۵ (میلادی)
رده:هنگ‌های آلپینی ایتالیا
رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۲۲ (میلادی)
هنگ ۱۱ آلپینی

**هنگ ۱۱ آلپینی** () یک هنگ غیرفعال جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که آخرین پایگاه آن در برونک در تیرول جنوبی قرار داشت. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و آخرین بار به تیپ آلپین "تریدنتینا" منصوب شد. این هنگ در ۲۲ دسامبر ۱۹۳۵ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا تشکیل شد و به لشکر ۵ آلپین "پوستریاً منصوب شد که با آن در جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی شرکت کرد.

در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ در حمله ایتالیا به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا جنگید. پس از آن، لشکر پوستریا در مونته‌نگرو و پس از اشغال ویشی فرانسه، در آلپ-ماریتیم خدمت کرد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیل اعلام شد و چهار روز بعد، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ ۱۱ آلپینی را منحل کردند.

در سال ۱۹۴۶، گردان آلپینی «ترنتو» اصلاح و به هنگ ۶ آلپینی واگذار شد. در سال ۱۹۷۵، هنگ ششم آلپینی منحل شد و گردان «ترنتو» به یک واحد مستقل تبدیل شد که در سال ۱۹۷۶ پرچم و سنت‌های هنگ یازدهم آلپینی به آن واگذار شد. این گردان به تیپ آلپینی «تریدنتینا» منصوب شد. این هنگ در سال ۱۹۹۲ اصلاح و در سال ۲۰۰۲ منحل شد. سالگرد این هنگ در ۱۵ فوریه ۱۹۳۶، روزی که نبرد آمبا آرادام رخ داد، جشن گرفته می‌شود. در طی این نبرد، این هنگ خود را متمایز کرد و مدال برنز شجاعت نظامی به آن اعطا شد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۳۵ (میلادی)
رده:واحدها و تشکیلات نظامی منحل‌شده در ۱۹۴۳ (میلادی)
رده:واحدها و تشکیلات نظامی منحل‌شده در ۲۰۰۲ (میلادی)
رده:هنگ‌های آلپینی ایتالیا
هنگ ۱۲ آلپینی

**هنگ ۱۲ آلپینی** () یک هنگ غیرفعال جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا است که آخرین پایگاه آن در پیوه دی کادوره در ونتو بود. این هنگ متعلق به یگان تخصصی پیاده‌نظام آلپینی ارتش ایتالیا است و زیرمجموعه تیپ آلپین «کادوره» بود. این هنگ در سال ۱۹۹۲ تشکیل شد و شامل گردان آلپینی «پیوه دی کادوره» بود که پرچم و سنت‌های آن را به ارث برده است.

گردان آلپینی «پیوه دی کادوره» در سال ۱۸۸۶ تشکیل شد و به هنگ ۷ آلپینی الحاق گردید. در طول جنگ جهانی اول، این گردان در مناطق آلپینی جبهه ایتالیا جنگید. در ۱۵ فوریه ۱۹۳۶، هنگ دوازدهم آلپینی برای اولین بار به عنوان یک واحد موقت تشکیل شد و وظیفه نظارت بر گردان‌های آلپینی پیو دی کادوره و «بلونو» از هنگ هفتم آلپینی را بر عهده داشت، چرا که این هنگ به همراه گردان آلپینی «فلتره» برای جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی به اریتره اعزام شده بود. پس از بازگشت هنگ هفتم آلپینی به ایتالیا، هنگ دوازدهم آلپینی در ۲۴ آوریل ۱۹۳۷ منحل شد. در جنگ جهانی دوم، این گردان در حمله ایتالیا به فرانسه و جنگ یونان و ایتالیا جنگید. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، آتش‌بس کاسیبیل اعلام شد و چهار روز بعد، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۳، نیروهای مهاجم آلمانی، هنگ هفتم آلپینی و گردان‌های آن را منحل کردند.

این گردان در سال ۱۹۵۳ اصلاح و به هنگ هفتم آلپینی واگذار شد. در سال ۱۹۷۵، هنگ هفتم آلپینی منحل شد و گردان پیو دی کادوره به یک واحد مستقل تبدیل شد که در سال ۱۹۷۶ پرچم خود را دریافت کرد. این گردان به تیپ آلپینی «کادوره» واگذار شد. در سال ۱۹۹۲، این گردان وارد هنگ دوازدهم آلپینی که به تازگی ایجاد شده بود، شد. در سال ۱۹۹۵، این هنگ به یک واحد ذخیره کاهش یافت. در سال ۱۹۹۷، تیپ «کادوره» و هنگ دوازدهم آلپینی منحل شدند. سالگرد این هنگ در ۲۳ آوریل ۱۹۴۱، آخرین روز جنگ یونان و ایتالیا، که در طی آن گردان آلپینی پیو دی کادوره مدال نقره شجاعت نظامی را کسب کرد، جشن گرفته می‌شود.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۳۶ (میلادی)
رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۳۷ (میلادی)
رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۹۲ (میلادی)
رده:هنگ‌های آلپینی ایتالیا
هنگ ۱ برسالیری

**هنگ ۱ برسالیری** () هنگ نیروی زمینی ایتالیا است که در کوزنتسا در منطقه کالابریا مستقر است. این هنگ بخشی از یگان تخصصی برسالیری سپاه پیاده‌نظام ایتالیا است و از نظر عملیاتی به تیپ برسالیری اختصاص داده شده است. این هنگ با ۱۴ مدال شجاعت نظامی، پرافتخارترین واحد ارتش ایتالیا است. این هنگ در سال ۱۸۶۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا با گردان‌های از پیش موجود تشکیل شد. در طول جنگ جهانی اول، گردان‌های این هنگ ابتدا در لیبی و سپس در جبهه ایتالیا خدمت کردند.

در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ در جنگ یونان و ایتالیا و سپس در حمله به یوگسلاوی جنگید. در سال ۱۹۴۲، این هنگ در کیس آنتون، اشغال ویشی فرانسه، شرکت کرد. این هنگ پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای آلمانی منحل شد. در سال ۱۹۵۳ این هنگ اصلاح شد و در سال ۱۹۵۸ به لشکر پیاده‌نظام «گراناتیری دی ساردگنا» واگذار شد. در سال ۱۹۶۴ این هنگ به لشکر زرهی «سنتارو» منتقل شد. در سال ۱۹۷۵ این هنگ به لشکر پیاده‌نظام «گراناتیری دی ساردگنا» بازگشت. در سال ۱۹۷۶ این هنگ منحل شد و پرچم و سنت‌های آن به گردان اول برساگلیری «لا مارمورا» واگذار شد. این هنگ در سال ۱۹۹۵ اصلاح شد. بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ این هنگ بدون پرسنل بود. در سال ۲۰۰۵، هجدهمین هنگ برسالیری از تیپ مکانیزه «گاریبالدی» به هنگ اول برسالیری تغییر نام داد. سالگرد تأسیس این هنگ، مانند تمام واحدهای برسالیری، مصادف با ۱۸ ژوئن ۱۸۳۶ است، روزی که تخصص برساگلیری تأسیس شد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۳ (میلادی)
رده:واحدها و تشکیلات نظامی منحل‌شده در ۱۹۴۳ (میلادی)
رده:واحدهای نظامی و بنیانگذاری‌شده در ۱۸۶۱ (میلادی)
هنگ ۳ برسالیری

**هنگ ۳ برسالیری** () یک واحد فعال نیروی زمینی ایتالیا است که در تئولادای ساردینیا مستقر است. این هنگ بخشی از تخصصی برسالیری سپاه پیاده‌نظام ارتش است و از نظر عملیاتی به تیپ مکانیزه «ساساری» اختصاص داده شده است. این هنگ با سه مدال طلای شجاعت نظامی، بالاترین نشان افتخار ارتش ایتالیا را دارد. این هنگ در سال ۱۸۶۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا با گردان‌های از پیش موجود تشکیل شد. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ در جبهه ایتالیا حضور داشت.

در طول جنگ جهانی دوم، این هنگ به لشکر سوم سواره نظام «پرنس آمادئو دوکا دائوستا» اختصاص داده شد که با آن در لشکرکشی ایتالیا در اوکراین و روسیه خدمت کرد. در زمستان ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳، این هنگ در طول حملات ساترن کوچک شوروی و ورونژ-خارکوف تلفات سنگینی متحمل شد. به دلیل شجاعت و فداکاری‌اش در اتحاد جماهیر شوروی، به این هنگ دو مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد. در سال ۱۹۴۶ این هنگ اصلاح شد و در سال ۱۹۵۱ به تیپ زرهی «سنتارو» منصوب شد. در سال ۱۹۷۵ این هنگ منحل شد و پرچم و سنت‌های آن به گردان هجدهم برسالیری واگذار شد. این هنگ در سال ۱۹۹۲ اصلاح شد. در سال ۲۰۰۹ این هنگ به ساردینیا نقل مکان کرد و در آنجا به تیپ مکانیزه ساساری الحاق شد. سالگرد این هنگ، مانند تمام واحدهای برسالیری، در ۱۸ ژوئن ۱۸۳۶، روزی که واحد تخصصی برسالیری تأسیس شد، قرار دارد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:واحدها و تشکیلات نظامی منحل‌شده در ۱۹۴۳ (میلادی)
رده:واحدهای ستیزه‌جوی بنیانگذاری شده در ۱۹۴۶ (میلادی)
رده:واحدهای نظامی و بنیانگذاری‌شده در ۱۸۶۱ (میلادی)
تیپ مکانیزه ساساری

**تیپ مکانیزه ساساری** () یک تیپ پیاده‌نظام مکانیزه ارتش ایتالیا است که در جزیره ساردینیا مستقر است. هسته اصلی آن سه هنگ پیاده‌نظام است که در طول جنگ جهانی اول در نبردها حضور داشتند. این تیپ که نام شهر ساردینیایی ساساری را یدک می‌کشد، نشان آن از نشان این شهر الگوبرداری شده است. این تیپ بخشی از لشکر آکوئی است.

در آماده‌سازی برای ورود به جنگ جهانی اول، ارتش سلطنتی ایتالیا در ۱ مارس ۱۹۱۵ تیپ "ساساری" را با هنگ ۱۵۱ پیاده‌نظام که در سینا و هنگ ۱۵۲ پیاده‌نظام که در تمپیو پوسانی مستقر شده بود، فعال کرد. این تیپ اولین بار در تابستان ۱۹۱۵ در طول نبرد اول ایسونزو وارد عمل شد و در نبرد دوم ایسونزو خود را متمایز کرد.

در ماه مه ۱۹۱۶، این تیپ به فلات آسیاگو اعزام شد تا در تلاش ایتالیا برای متوقف کردن حمله بهاری اتریشی‌ها کمک کند. در ماه ژوئن ۱۹۱۶، این تیپ مونت فیور، مونت کاستلگومبرتو، مونت اسپیل، مونت میلا و مونت زبیو را تصرف کرد. به خاطر این اقدامات، به هر دو هنگ تیپ مدال طلای شجاعت نظامی اعطا شد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:ساساری
رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۱۵ (میلادی)
رده:واحدها و تشکیلات نظامی منحل‌شده در ۱۹۴۳ (میلادی)
مرحله حذفی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۹

**مرحله حذفی لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۹** از ۱۸ ژوئن تا ۲۴ نوامبر ۲۰۱۹ برگزار شد. در مجموع ۱۶ تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۹ به رقابت پرداختند.

## تیم‌های راه یافته
تیم‌های اول و دوم هر هشت گروه در مرحله گروهی، به دور یک‌هشتم نهایی صعود کردند، هشت تیم از منطقه غرب (گروه‌های A تا D) و هشت تیم از منطقه شرق (گروه‌های E تا H) به این مرحله صعود کردند.

## فرمت
در مرحله حذفی، ۱۶ تیم به صورت تک‌حذفی به رقابت پرداختند. هر مسابقه به صورت نوبت‌گردشی و رفت و برگشت برگزار شد. در صورت لزوم، از قانون گل زده در خانه حریف، وقت اضافه (گل زده در خانه حریف در وقت اضافه لحاظ نمی‌شود) و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده شد.

## برنامه
برنامه هر دور به شرح زیر بود. تا مرحله نیمه نهایی، مسابقات منطقه غرب در روزهای دوشنبه و سه‌شنبه و مسابقات منطقه شرق در روزهای سه‌شنبه و چهارشنبه برگزار می‌شد.

## نمودار
نمودار مسابقات به شرح زیر بود:

نمودار پس از قرعه‌کشی مرحله حذفی، که در تاریخ ۲ ژوئیه ۲۰۱۹، ساعت ۱۶:۰۰ به وقت مالزی (یوتی‌سی ۸+) در خانه ای‌اف‌سی در کوالا لامپور، مالزی برگزار شد، تعیین شد.

## یک‌هشتم نهایی

### خلاصه
در مرحله یک‌هشتم نهایی، برندگان یک گروه با تیم‌های دوم گروه دیگر در همان منطقه بازی کردند و برندگان گروه‌ها میزبان بازی برگشت بودند.
|+منطقه غرب

|+منطقه شرق

### منطقه غرب
 

*النصر در مجموع ۴–۳ برنده شد.*
---- 

*الاتحاد در مجموع ۶–۴ برنده شد.*
---- 

*السد در مجموع ۴–۲ برنده شد.*
---- 

*الهلال در مجموع ۴–۳ برنده شد.*

### منطقه شرق
 

*۳–۳ در مجموع. کاشیما آنتلرز با گل زده بیشتر در خانه حریف برنده شد.*
---- 

*۴–۴ در مجموع. گوانگژو اورگراند در ضربات پنالتی ۶–۵ برنده شد.*
---- 

*اوراوا رد دایموندز ۴–۲ برنده شد.*
---- 

*۲–۲ در مجموع. شانگهای اس‌آی‌پی‌جی در ضربات پنالتی ۵–۳ برنده شد.*

## یک‌چهارم نهایی

### خلاصه
قرعه‌کشی مرحله یک‌چهارم نهایی در ۲ ژوئیه ۲۰۱۹ برگزار شد. در مرحله یک‌چهارم نهایی، چهار تیم از منطقه غرب در دو گروه و چهار تیم از منطقه شرق در دو گروه دیگر بازی کردند و مسابقات و ترتیب مراحل با قرعه‌کشی و بدون هیچ گونه سیدبندی یا حفاظت از کشور مشخص شد.
|+منطقه غرب

|+منطقه شرق

### منطقه غرب
 

*السد در مجموع ۴–۳ برنده شد.*
---- 

*الهلال در مجموع ۳–۱ برنده شد.*

### منطقه شرق
 

*۳–۳ در مجموع.* *اوراوا رد دایموندز با گل زده بیشتر در خانه حریف برنده شد.*
---- 

*۱–۱ در مجموع. گوانگژو اورگراند با گل زده بیشتر در خانه حریف برنده شد.*

## نیمه نهایی

### خلاصه
در نیمه نهایی، دو برنده یک‌چهارم نهایی از منطقه غرب با یکدیگر بازی می‌کنند و دو برنده یک‌چهارم نهایی از منطقه شرق با یکدیگر بازی می‌کنند و ترتیب مسابقات توسط قرعه‌کشی یک‌چهارم نهایی مشخص می‌شود.
|+منطقه غرب

|+منطقه شرق

### منطقه غرب
 

*الهلال در مجموع ۶–۵ برنده شد.*

### منطقه شرق
 

*اوراوا رد دایموندز در مجموع ۳–۰ برنده شد.*

## فینال

در فینال، دو برنده نیمه نهایی با یکدیگر بازی کردند، با این تفاوت که ترتیب بازی‌ها (بازی رفت به میزبانی تیمی از منطقه غرب، بازی برگشت به میزبانی تیمی از منطقه شرق) برخلاف فینال فصل قبل بود.

*الهلال در مجموع ۳–۰ برنده شد.*

## منابع
رده:لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۹
رده:رویدادهای ورزشی ژوئن ۲۰۱۹ در آسیا
رده:رویدادهای ورزشی اوت ۲۰۱۹ در آسیا
رده:رویدادهای ورزشی سپتامبر ۲۰۱۹ در آسیا
رده:رویدادهای ورزشی اکتبر ۲۰۱۹ در آسیا
رده:رویدادهای ورزشی نوامبر ۲۰۱۹ در آسیا
تیپ ۳ موشکی آکویلیا

**تیپ ۳ موشکی آکویلیا** () یک تیپ توپخانه و موشکی ارتش ایتالیا و تحت امر سپاه پنجم ایتالیا بود که بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۹۱ فعال بود. این تیپ در شمال شرقی ایتالیا مستقر بود و به‌عنوان بخشی از مشارکت ایتالیا در برنامه اشتراک هسته‌ای ناتو، به سیستم‌های موشکی و توپخانه‌ای که قادر به شلیک سلاح‌های هسته‌ای تاکتیکی بودند، مسلح بود. در زمان صلح، این تیپ تحت فرماندهی سپاه پنجم ارتش ایتالیا قرار گرفت، اما در زمان جنگ، این تیپ تابع فرماندهی نیروهای زمینی متفقین ناتو در جنوب اروپا در ورونا بود. پس از پایان جنگ سرد، این تیپ منحل شد و سیستم‌های تسلیحاتی آن از رده خارج شدند.

## تاریخچه
در اوایل دهه ۱۹۵۰، ناتو سلاح‌های هسته‌ای تاکتیکی را برای مقابله با برتری پیمان ورشو در سیستم‌های تسلیحاتی متعارف معرفی کرد. در ۲۰ اکتبر ۱۹۵۴، ایتالیا و ایالات متحده مجموعه‌ای از توافق‌نامه‌های مخفی را برای تنظیم دفاع هسته‌ای ایتالیا امضا کردند:
* توافق‌نامه ذخایر اتمی که در مورد معرفی و ذخیره‌سازی در ایتالیا، نگهداری، امنیت، ایمنی و آزادسازی سلاح‌ها و همچنین اشتراک هزینه‌ها بحث می‌کند.
* توافق‌نامه همکاری اتمی در مورد «تبادل اطلاعات اتمی مفید برای اهداف دفاعی متقابل».
* توافق سطح خدمات بین نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا و نیروهای مسلح ایتالیا در مورد جزئیات فنی اجرای توافق‌نامه ذخایر دولت به دولت، با جزئیاتی در مورد محل نگهداری سلاح‌های هسته‌ای و ساختار فرماندهی برای استفاده از آنها، و همچنین مسئولیت‌های مشترک و فردی برای ذخیره‌سازی آنها.

ایتالیا و ایالات متحده آمریکا همچنین در سال ۱۹۵۴ یک توافق‌نامه نظامی دوجانبه امضا کرده بودند که به نیروهای آمریکایی که پس از امضای پیمان دولتی اتریش در سال ۱۹۵۵، اتریش را ترک کرده بودند، اجازه می‌داد از پایگاه‌های ایتالیا استفاده کنند. در پایان سال ۱۹۵۵، ۱۰۰۰۰ سرباز آمریکایی اتریش را ترک کردند و به نیروی ویژه جنوب اروپا در ایتالیا پیوستند. نیروی ویژه جنوب اروپا شامل دو گردان توپخانه مسلح هسته‌ای بود که تجهیزات آنها پس از کاهش اندازه نیروی ویژه جنوب اروپا و بازگشت بیشتر نیروهای آن به قاره آمریکا، به ارتش ایتالیا تحویل داده شد.

پس از بررسی تمام جزئیات، ۴۴ سرباز ایتالیایی از هنگ ۳ توپخانه سنگین، آموزش خود را در پایگاه ارتش ایالات متحده در گردان ۷۷ توپخانه صحرایی در ویچنزا در ۱۰ ژانویه ۱۹۵۹ آغاز کردند. در ابتدا تنها سیستم پرتاب، موشک سطح به سطح ام‌جی‌آر-۱ با قابلیت حمل کلاهک هسته‌ای بود و در ۲۵ فوریه ۱۹۵۹، ایتالیایی‌ها اولین موشک خود را از شهر ساحلی بیبیونه در دریای آدریاتیک پرتاب کردند.

در ۱ مارس ۱۹۵۹، هنگ سوم توپخانه سنگین، دو گروه راکت‌انداز مسلح به سیستم‌های موشکی جان آنست را فعال کرد. در ۱ اکتبر ۱۹۵۹، نام این هنگ به هنگ سوم توپخانه سنگین (موشکی) تغییر یافت و به اولین واحد تیپ ۳ موشکی در ویچنزا تبدیل شد. این هنگ در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۰ سومین گروه پرتابگر موشک و در ۱۵ نوامبر ۱۹۶۲ چهارمین گروه پرتابگر موشک را به ناوگان خود اضافه کرد. هر گروه چهار سامانه پرتاب موشک جان آنست را در اختیار داشت و در الواس، اودرزو، کودونیه و پورتوگروارو مستقر بودند.

## منابع

* 

رده:انحلال‌های ۱۹۹۱ (میلادی) در ایتالیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۹ (میلادی) در ایتالیا
رده:واحدها و تشکیلات نظامی منحل‌شده در ۱۹۹۱ (میلادی)
هنگ ۷ برسالیری

**هنگ ۷ برسالیری** () یک واحد فعال نیروی زمینی ایتالیا است که در آلتامورا در آپولیا مستقر است. این هنگ بخشی از یگان تخصصی برسالیری سپاه پیاده‌نظام ارتش است و از نظر عملیاتی به تیپ مکانیزه «پینرولو» اختصاص داده شده است. 

این هنگ در سال ۱۸۷۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا با گردان‌های از پیش موجود تشکیل شد. در طول جنگ جهانی اول، این هنگ در جبهه ایتالیا حضور داشت. در جنگ جهانی دوم، این هنگ به لشکر ۱۰۲ موتوریزه «ترنتو» اختصاص داده شد، که با آن در نبرد صحرای غربی در شمال آفریقا جنگید. در نوامبر ۱۹۴۲، این هنگ در طول نبرد دوم العلمین نابود شد. پس از بازسازی در طرابلس در لیبی، این هنگ در نبرد تونس جنگید، جایی که برای دومین بار نابود شد.

در سال ۱۹۷۶ پرچم و سنت‌های این هنگ به گردان ۱۰ برسالیری «بِزِکا» واگذار شد که در ۲۱ اکتبر ۱۹۷۵ به یک واحد خودمختار تبدیل شده بود. در سال ۱۹۹۲، هنگ هفتم برسالیری در باری اصلاح و به تیپ مکانیزه «پینِرولو» واگذار شد. سالگرد این هنگ، مانند تمام واحدهای برسالیری، در ۱۸ ژوئن ۱۸۳۶، روزی که تخصص برسالیری تأسیس شد، قرار دارد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۷۱ (میلادی)
هنگ ۱۳۱ تانک ایتالیا

**هنگ ۱۳۱ تانک ایتالیا** () یک هنگ تانک غیرفعال ارتش ایتالیا است که در پرسانو در کامپانیا مستقر بود و آخرین بار به تیپ برساگلیری "گاریبالدی" اختصاص داده شد. این هنگ در ژوئیه ۱۹۴۱ توسط ارتش سلطنتی ایتالیا تشکیل شد و برای مدت کوتاهی به لشکر ۱۳۱ زرهی "سنتارو" اختصاص داده شد. در ژانویه ۱۹۴۲، این هنگ به یک واحد مستقل تبدیل شد و به سیسیل منتقل شد، جایی که علیه نیروهای متفقین که در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۳ در جزیره پیاده شده بودند، جنگید. بقایای این هنگ پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای آلمانی منحل شد.

در سال ۱۹۷۶، پرچم و سنت‌های این هنگ به گردان ۱۰۱ تانک زاپالا واگذار شد که در ۲۱ اکتبر ۱۹۷۵ به یک واحد خودمختار تبدیل شده بود. در سال ۱۹۹۳، گردان ۱۰۱ تانک زاپالا خودمختاری خود را از دست داد و به هنگ ۱۳۱ تانک اصلاح‌شده پیوست. در ابتدا، این واحد، مانند تمام واحدهای تانک ایتالیایی، بخشی از بازوی پیاده‌نظام ارتش بود، اما در ۱ ژوئن ۱۹۹۹، تخصص تانک‌ها از بازوی پیاده‌نظام به بازوی سواره‌نظام منتقل شد. در نتیجه، در همان تاریخ، این هنگ پرچم خود را با پرچم سواره‌نظام جایگزین کرد.

در سال ۲۰۱۳، این هنگ منحل شد و پرچم آن برای نگهداری به معبد پرچم‌ها در ویتوریانو در رم منتقل شد. سالگرد تأسیس این هنگ، مانند تمام واحدهای تانک که هنوز در نبرد خود را متمایز نکرده‌اند، مصادف با ۱ اکتبر ۱۹۲۷ است، روزی که تخصص تانک‌ها تأسیس شد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۱ (میلادی) در ایتالیا
روز بمب

***روز بمب*** ()، کتابی ناداستان است که توسط نویسنده اتریشی کارل بروکنر در سال ۱۹۶۱ نوشته شده است.

داستان دربارهٔ یک دختر ژاپنی به نام ساداکو ساساکی است که در هیروشیما زندگی می‌کرد و بر اثر بیماری ناشی از قرار گرفتن در معرض تشعشعات به دنبال بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در اوت ۱۹۴۵ درگذشت.

این کتاب به اکثر زبان‌های اصلی ترجمه شده، در شبکه جهانی وب (وب جهان‌گستر) منتشر شده و اغلب به عنوان منبعی برای آموزش صلح در مدارس سراسر جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد.

## منابع

## پیوند به بیرون
*Bruckner, Karl: Sadako will leben  
*SADAKO SASAKI 

رده:آثار درباره کودکان در جنگ
رده:کتاب‌ها درباره بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی
رده:کتاب‌های کودکانه ۱۹۶۱ (میلادی)
فومیو کونو

**فومیو کونو** (؛ زادهٔ ) تصویرگر، مانگاکا، نویسنده، و هنرمند تجسمی اهل ژاپن است.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۶۸ (میلادی)
رده:نویسندگان زن سده ۲۰ (میلادی) اهل ژاپن
رده:نویسندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ژاپن
رده:هنرمندان کمیک زن ژاپنی
رده:هنرمندان مانگا اهل استان هیروشیما
جرالد ویزنور

**جرالد ویزنور** (؛ زادهٔ ) شاعر، نویسنده، نمایشنامه‌نویس، هیئت علمی، منتقد ادبی، روزنامه‌نگار، و رمان‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.

وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه کتاب آمریکا شده است.

## اوایل زندگی
جرالد ویزنور از مادری سوئدی-آمریکایی متولد شد.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:استادان دانشگاه نیومکزیکو
رده:اعضای هیئت علمی دانشگاه برکلی
رده:افراد آمریکایی سوئدی‌تبار
رده:افراد زنده
رده:اهالی سرخپوست در سده ۲۰ (میلادی)
رده:برندگان جایزه کتاب آمریکا
رده:جستارنویسان مرد اهل ایالات متحده آمریکا
رده:خودزندگی‌نامه‌نویسان اهل ایالات متحده آمریکا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه مینه‌سوتا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه نیویورک
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه هاروارد
رده:رمان‌نویسان اهل ایالت ایلینوی
رده:رمان‌نویسان اهل ایالت مینه‌سوتا
رده:رمان‌نویسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:رمان‌نویسان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:رمان‌نویسان مرد اهل ایالات متحده آمریکا
رده:روزنامه‌نگاران تحقیقی اهل ایالات متحده آمریکا
رده:زادگان ۱۹۳۴ (میلادی)
رده:شاعران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:شاعران سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:مقاله‌نویسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:مقاله‌نویسان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:منتقدان ادبی اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نظریه‌پردازان ادبی اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان اهل مینیاپولیس
رده:نویسندگان داستان کوتاه سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان داستان کوتاه سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان غیرداستانی سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان غیرداستانی سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان مرد غیرداستانی اهل ایالات متحده آمریکا
آندره کاروف

**آندره کاروف** (؛ 1924 – ) مؤلف اهل فرانسه بود. نویسنده فرانسوی داستان‌های علمی تخیلی و داستان ترسناک بود. آثار فراوان او، عمدتاً توسط انتشارات فلو نوآر منتشر می‌شد.

کاروف یکی از نویسندگان برجسته کتاب‌های ترسناک محبوب و سپس علمی تخیلی انتشارات فلو نوآر، آنگویس و پیش‌بینی، بود. او برای آنگویس، شخصیت مادام آتوموس، یک زن دانشمند ژاپنی میانسال درخشان اما پیچیده را خلق کرد که می‌خواهد از ایالات متحده به خاطر بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی، محل تولدش، انتقام بگیرد. هجده رمان بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۰ منتشر شد و اخیراً در یک نسخه شش جلدی توسط ریویر بلانش جمع‌آوری شده است.

## منابع

رده:درگذشتگان ۲۰۰۹ (میلادی)
رده:رمان‌نویسان سده ۲۰ (میلادی) اهل فرانسه
رده:رمان‌نویسان سده ۲۱ (میلادی) اهل فرانسه
رده:رمان‌نویسان مرد اهل فرانسه
رده:زادگان ۱۹۲۴ (میلادی)
رده:نویسندگان اهل پاریس
رده:نویسندگان علمی تخیلی اهل فرانسه
رده:نویسندگان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل فرانسه
رده:نویسندگان مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل فرانسه
سایه‌های سوخته

***سایه‌های سوخته*** ()، رمان کامله شمسی محصول ۲۰۰۹ است. این کتاب در فهرست نهایی جایزه ادبیات داستانی زنان قرار گرفت و برنده جایزه کتاب انیسفیلد-ولف برای داستان شد.

## منابع

رده:بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی
رده:رمان‌ها درباره تروریسم
رده:رمان‌های بریتانیایی ۲۰۰۹ (میلادی)
رده:رمان‌های واقع‌شده در افغانستان
رده:رمان‌های واقع‌شده در پاکستان
رده:رمان‌های واقع‌شده در ژاپن
رده:رمان‌های واقع‌شده در سده ۲۰ (میلادی)
رده:رمان‌های واقع‌شده در نیویورک سیتی
رده:ژاپن در فرهنگ غیرژاپنی
رده:کتاب‌های انتشارات بلومزبری
سه‌چرخه شین

**سه‌چرخهٔ شین** ()، این کتاب اولین بار در سال ۱۹۹۲ به زبان ژاپنی با عنوان شین-چان نو-سان رین شا و ترجمه انگلیسی آن در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. این کتاب داستان واقعی شینیچی تتسوتانی (鉄谷伸一، تتسوتانی شینیچی) (شین)، پسری سه ساله که در بمباران اتمی کشته شد، را روایت می‌کند.

## خلاصه داستان

کوداما، که خود از بازماندگان بمباران هیروشیما است، داستان را از دیدگاه پدر شین، ، روایت می‌کند. شینیچی در حال بازی با سه‌چرخه‌اش است که بمب منفجر می‌شود. نوبو، شینِ به سختی زنده را می‌بیند که هنوز دسته سه‌چرخه را گرفته و زیر آوار خانه ویران‌شده‌شان گیر افتاده است. تلاش‌های نوبو برای نجات پسرش بی‌فایده است و شین همان شب می‌میرد. نوبو، شین را با سه‌چرخه‌اش دفن می‌کند.

چهل سال بعد، نوبو، شین و دو خواهرش را که آنها نیز در بمباران جان باختند، نبش قبر می‌کند تا در یک گورستان، مراسم تدفین مناسبی برایشان برگزار کند. هنگام کندن همه چیز، لوله‌ای پیدا شد که گمان می‌رود بخشی از سه‌چرخه‌ای باشد که شینیچی داشته است. کمی بعد، آنها بقایای اسکلت دو دست انسان را پیدا کردند؛ بقایای جسد متعلق به شینیچی و دوست محلی‌اش، کیمیکو، بود که همراه با او و در حالی که دست‌هایش را گرفته بودند، جان باخته بودند. نوبو سه‌چرخه را به موزه صلح هیروشیما اهدا کرد، جایی که در حال حاضر در معرض نمایش است.

## بازخورد

پس از انتشار، چندین منتقد به امتناع نویسنده از کاستن از وحشت داستان «سه‌چرخه شین» اشاره کردند و برخی اظهار داشتند که محتوای گرافیکی کتاب برای خوانندگان مورد نظرش (۷ تا ۱۰ سال) نامناسب است.
این کتاب متعاقباً به دلیل پرداختن قدرتمند به موضوع مورد ستایش قرار گرفته است.

## منابع

رده:ادبیات کودکان ژاپنی
رده:کتاب‌ها درباره بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی
رده:کتاب‌های عکس ژاپنی
رده:کتاب‌های کودکانه ۱۹۹۲ (میلادی)
آخرین قطار از هیروشیما

***آخرین قطار از هیروشیما*** ()، کتابی از نویسنده آمریکایی چارلز آر. پلگرینو است که در ۱۹ ژانویه ۲۰۱۰ توسط هنری هولت و کمپانی منتشر شده است که زندگی در هیروشیما و ناگاساکی را مستند می‌کند. داستان بر روی افرادی مانند تسوتوما یاماگوچی، هیباکوشا (فرد آسیب دیده از انفجار) متمرکز است که تنها فردی بود که توسط دولت ژاپن تأیید شد که از پیکا دون (فلش بنگ) هر دو حمله جان سالم به در برده است. داستان تأثیرات وارده در ژاپن بر ساکنان دو شهر مورد هدف و واکنش دولت ژاپن به این حمله با جزئیات آمریکایی‌هایی که مأموریت‌ها را انجام داده‌اند و واکنش‌های آن‌ها به خساراتی که وارد کرده‌اند، آمیخته است.

پلگرینو با انتقاد اعضای گروه کامپوزیت ۵۰۹، واحد ایجاد شده توسط نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا که وظیفه استقرار عملیاتی دو سلاح هسته‌ای را بر عهده داشت، به دلیل ارائه جزئیات گسترده توسط جوزف فوکو، که به دروغ ادعا کرده بود به عنوان مهندس پرواز در مأموریت هیروشیما حضور داشته است، به عنوان یک جایگزین در آخرین لحظه، مورد انتقاد قرار گرفت. همچنین سوالاتی در مورد وجود دو شخصیتی که به عنوان بازماندگان توصیف شده‌اند، مطرح شد. پس از تحقیقات بیشتر، شرکت هنری هولت و کمپانی اعلام کرد که انتشار بیشتر این کتاب را به حالت تعلیق درآورده است. این کتاب در سال ۲۰۱۵ با عنوان «به جهنم و بازگشت: آخرین قطار از هیروشیما» دوباره منتشر شد.

## منابع

رده:کتاب‌ها درباره بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی
رده:کتاب‌های تاریخی درباره جنگ جهانی دوم
رده:کتاب‌های غیرداستانی ۲۰۱۰ (میلادی)
مارکو یوهانسون

**مارکو یوهانسون** (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئد است که در پست دروازه‌بان برای باشگاه فوتبال تراکتور در لیگ برتر خلیج فارس بازی می‌کند. 

از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به مالمو، ترلبورگ، گایس، میالبی، هامبورگ، بوخوم، هالمستاد و هانزا روستوک اشاره کرد.

وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال، زیر ۱۹ سال و زیر ۲۱ سال سوئد بازی کرده است.

## منابع

* 

رده:افراد زنده
رده:افراد سوئدی صرب‌تبار
رده:بازیکنان باشگاه اینتراخت برانشویگ
رده:بازیکنان باشگاه بوخوم
رده:بازیکنان باشگاه مالمو
رده:بازیکنان باشگاه هالمستاد
رده:بازیکنان باشگاه هامبورگ
رده:بازیکنان باشگاه هانزاروستوک
رده:بازیکنان بوندس‌لیگای ۲
رده:بازیکنان تیم ملی فوتبال جوانان سوئد
رده:بازیکنان تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال سوئد
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل سوئد
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن اهل سوئد
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در آلمان
رده:بازیکنان لیگ برتر فوتبال سوئد
رده:زادگان ۱۹۹۸ (میلادی)
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل سوئد در آلمان
رده:بازیکنان باشگاه تراکتور
رده:بازیکنان فوتبال مرد دور از وطن در ایران
رده:ورزشکاران دور از وطن اهل سوئد در ایران
رده:بازیکنان لیگ برتر خلیج فارس
کاچیو ا پپه

کاچیو ا پپه () یک نوع پاستا است که مختص منطقه لاتزیو در ایتالیا است. این غذا شامل پنیر رنده شده پکورینو رومانو و فلفل سیاه با تونارلی یا *[[اسپاگتی]]* است. یک باور عامیانه در مورد این غذا جود دارد که چوپانان از جوامع دامپروری لاتسیو، آبروتزو، توسکانی و اومبریا در قرن ۱۸ یا ۱۹ این غذا را ایجاد کردند. احتمالاً فلفل سیاه خیلی دیرتر به این غذا اضافه شده است، زیرا در آن زمان گران‌قیمت و به راحتی در دسترس چوپانان نبود. دستیابی به بافت نرم و خامه‌ای در حین تهیه نیاز به توجه ویژه دارد، زیرا پنیر مستعد گلوله گلوله شدن است.

## ریشه‌شناسی
کاچیو ا پپه به معنای «پنیر و فلفل» در گویش‌های مرکزی ایتالیایی است.

## آماده‌سازی
بندانگشتی|250x250پیکسل|اسپاگتی کاچیو ا پپه
این پاستا در آب نمک‌دار جوشان تهیه می‌شود؛ سپس به پنیر رنده شده پکورینو رومانو که با فلفل سیاه مخلوط شده و کمی از آب داغ و نشاسته‌دار پخت اضافه، ریخته می‌شود. حرارت پنیر را ذوب می‌کند و نشاسته‌های موجود در آب به چسباندن فلفل و پنیر به پاستا کمک می‌کند.

با وجود سادگی ظاهری کاچیو ا پپه، پکورینو رومانو می‌تواند به راحتی به جای نرم و خامه‌ای شدن، گلوله گلوله شود. تأثیر دما بر روی پروتئین‌های پنیر و غلظت نشاسته توسط محققان مورد مطالعه قرار گرفته است، که راهی علمی و قابل اعتماد برای تهیه این غذا ابداع کرده‌اند.

## جستارهای وابسته

* آشپزی رومی
* فهرست پاستا

## منابع

رده:آشپزی لاتزیو
رده:خوراکی‌های تهیه‌شده از پنیر
رده:سس‌های ایتالیایی
رده:غذاهای پاستا
شهر برمی‌خیزد

*[[پرونده:The City Rises by Umberto Boccioni 1910.jpg|بندانگشتی|شهر برمی‌خیزد]]*
***شهر برمی‌خیزد*** (به ایتالیایی ***: La città che sale***) (۱۹۱۰) یک نقاشی رنگ روغن از نقاش ایتالیایی، اومبرتو بوچونی است. این اولین اثر بزرگ فوتوریستی او بود.

## پیشینه
عنوان اصلی این نقاشی ***«کار» (Il*** *lavoro*) بود، همان‌طور که در نمایشگاه هنر آزاد (*Mostra d'arte libera*) در میلان در سال ۱۹۱۱ به نمایش درآمد. اگرچه عناصر واقع‌گرایانه‌ای مانند ساختمان در آن وجود دارد و فضا هنوز از طریق پرسپکتیو ارائه می‌شود، اما این نقاشی اولین اثر فوتوریستی واقعی اومبرتو بوچونی محسوب می‌شود، هرچند تفاوت قابل توجهی با چندین اثر قبلی او که بر حومه شهر متمرکز بودند، ندارد. در این نقاشی، دیدگاه ناتورالیستی آثار قبلی تا حدودی کنار گذاشته شده و با دیدگاهی پویاتر جایگزین شده است.

## موضوع
ساختمان‌های در حال ساخت در حومه شهر با دودکش‌هایی در قسمت بالایی دیده می‌شوند، اما بیشتر فضا توسط مردان و اسب‌ها اشغال شده است که در تلاشی پویا در هم آمیخته‌اند؛ بنابراین، بوچونی بر برخی از معمول‌ترین عناصر آینده‌گرایی، تجلیل از کار انسان و اهمیت شهر مدرن که بر اساس نیازهای مدرن ساخته شده است، تأکید می‌کند. این نقاشی، ساخت یک شهر جدید با پیشرفت‌ها و فناوری را به تصویر می‌کشد. حومه شهر و محیط شهری به‌طور کلی، اساس بسیاری از نقاشی‌های بوچونی را تشکیل می‌دهند، از ثبت صداهای منقطع ساخت و ساز در *«سنگفرش خیابان»* گرفته تا شورش صدا و رنگی که به ناظر صحنه‌های خیابانی ارائه می‌شود، همان‌طور که در *«خیابان وارد خانه می‌شود»* نمونه بارز آن است.

## منشأ
در سال ۱۹۱۲، این نقاشی توسط نوازنده‌ای به نام فروچیو بوزونی در جریان نمایشگاه سیار هنر فوتوریستی در اروپا خریداری شد. این نقاشی به عنوان بخشی از مجموعه دائمی موزه هنر مدرن در شهر نیویورک به نمایش گذاشته شده است.

## منابع

رده:اسب در هنر
رده:نقاشی‌ها از اشخاص
رده:نقاشی‌های ۱۹۱۰ (میلادی)
رده:نقاشی‌های رنگ روغن
رده:نقاشی‌های موزه هنر مدرن (نیویورک)
رده:نقاشی‌های اسب‌ها
پرتره فدریکو دا مونتفلترو با پسر گویدوبالدو

***پرتره فدریکو دا مونته‌فلترو و پسرش گویدوبالدو،*** نقاشی‌ای است که قدمت آن به این نقاشی خلق شده و در گالری ملی مارکه در اوربینو، ایتالیا نگهداری می‌شود. هیچ اجماعی در مورد انتساب خالق این نقاشی وجود ندارد. نقاش فلاندری، یوستوس ون گنت (که نام واقعی او جوس ون واسنهوف بود) و نقاش اسپانیایی، پدرو بروگت، مدعیان اصلی این افتخار هستند، زیرا اعتقاد بر این است که هر دو نقاش در زمان خلق این نقاشی در اوربینو مشغول به کار بوده‌اند. این نقاشی بخشی از مجموعه‌ای از ۲۸ نقاشی پرتره از «*مردان* مشهور» است که برای مطالعه دوک اوربینو، فدریکو دا مونته‌فلترو (موزه لوور، پاریس و گالری ملی اوربینو) ساخته شده‌اند.

## انتساب
هنرمندان مختلفی به عنوان نویسنده مجموعه «*مردان مشهور»* که این پرتره به آن تعلق دارد، پیشنهاد شده‌اند. در حال حاضر، یوستوس ون گنت و پدرو بروگوئت بیشترین حمایت را دریافت می‌کنند. دلیل ون گنت این است که به نظر می‌رسد نقاشی‌های این مجموعه توسط نقاشی خلق شده است که ریشه در تکنیک هلندی داشته اما به شدت تحت تأثیر نقاشی ایتالیایی قرار گرفته است. علاوه بر این، کتابدار سابق او، وسپاسیانو دا بیستیچی، در زندگینامه خود از فدریکو دا مونته‌فلترو، گواهی می‌دهد که ون گنت مجموعه ۲۸ پرتره از *مردان مشهور* را خلق کرده است. بررسی فنی *مردان مشهور،* شباهت‌های این آثار را با سفارش مهم دیگری که ون گنت قبلاً برای دوک در اوربینو انجام داده بود، یعنی *عشای ربانی حواریون*، آشکار کرده است. طرح زیرین نشان داد که بین این آثار پیوستگی سبکی وجود دارد. این بررسی همچنین تعدادی تغییر در ترکیب و اجرا را آشکار کرد که ممکن است به بازسازی توسط هنرمند دیگری، که ممکن است بروگوئت بوده باشد، اشاره داشته باشد؛ بنابراین، این اثر می‌تواند یک اثر مشترک استودیویی از استودیوی ون گنت در اوربینو باشد، جایی که ممکن است بروگت در آن همکاری داشته باشد.

ادعای بروگت بر استدلال‌های مختلفی استوار است، از جمله اشاره به «پیترو اسپاگنولو پیتوره» در اوربینو در سال ۱۴۷۷، اشاره‌ای به تابلوی «*مردان مشهور»* اثر پابلو د سسپدس مربوط به سال ۱۶۰۴ که می‌توان آن را به بروگت نسبت داد (اگرچه سسپدس به‌طور خاص اظهار داشت که این تابلوها اثر یک نقاش اسپانیایی «غیر» از بروگت هستند)، تصویر یک کتاب به زبان اسپانیایی در نقاشی و شباهت‌های سبکی با آثار بعدی بروگت. با این حال، این نقاشی‌های بعدی از نظر سبک و تکنیک نسبت به نقاشی‌های مجموعه *«مردان مشهور»* پایین‌تر تلقی می‌شوند و بعید است که کار همان هنرمند باشند.

## منابع

رده:پرتره‌های سده ۱۵ (میلادی)
رده:نقاشی‌ها از کودکان
رده:نقاشی‌های اسپانیایی
رده:نقاشی‌های دهه ۱۴۷۰ (میلادی)
رده:نقاشی‌های رنسانس