open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
اجلاس فوق‌العاده عربی–اسلامی ۲۰۲۳

**اجلاس فوق‌العاده عربی–اسلامی ۲۰۲۳**، در ۱۱ نوامبر ۲۰۲۳ بین اتحادیه عرب و سازمان همکاری اسلامی در ریاض، پایتخت عربستان سعودی، به ریاست ولیعهد و نخست‌وزیر محمد بن سلمان برگزار شد. این جلسه فوری به دلیل جنگ غزه برگزار شد.

این اجلاس به دلیل نتایج نامطلوب و تکرار سخنرانی‌ها و بیانیه‌های اجلاس‌های قبلی، به‌طور گسترده مورد انتقاد قرار گرفت. الجزایر به دلیل عدم تصویب پیشنهاداتش، این جلسه را تحریم کرد و یک هیئت نمایندگی سطح پایین اعزام نمود.

## پیشینه

در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، شاخه شبه‌نظامی حماس، مجموعه‌ای از حملات را علیه اسرائیل رهبری کرد که منجر به تلفات قابل توجهی شد. اسرائیل با حملات سنگین به نوار غزه به این حملات پاسخ داد.

## اهداف
هدف اصلی اعلام شده این نشست، مقابله با بحران جاری در غزه و مناطق همسایه آن، با توجه ویژه به شرایط رو به وخامتی که جان غیرنظامیان و ثبات منطقه‌ای را به خطر می‌اندازد، بود. این اجلاس «تجاوز اسرائیل به نوار غزه، جنایات جنگی و قتل‌عام‌های وحشیانه و غیرانسانی توسط دولت اشغالگر» را محکوم کرد و خواستار پایان دادن به محاصره غزه، اجازه دادن به کمک‌های بشردوستانه و توقف صادرات اسلحه به اسرائیل شد.

## جستارهای وابسته
* بحران انسانی غزه (۲۰۲۳–اکنون)

## منابع

رده:روابط بین‌الملل در ۲۰۲۳ (میلادی)
رده:روابط فلسطین و عربستان سعودی
رده:نشست‌های اتحادیه عرب
رده:روابط اسرائیل و عربستان سعودی
کاروشی (فیلم)

***کاروشی***  یک فیلم اکشن و دلهره‌آور آمریکایی آماده اکران به نویسندگی و کارگردانی تاکاشی دوشر با بازی ته‌او یو، ایزابل می، سینتیا اریوو، تاکه‌هیرو هیرا، جانکارلو اسپوزیتو و بیل کمپ است.

## ساخت
فیلمبرداری در ژوئن ۲۰۲۵ آغاز شد و در ۶ اوت ۲۰۲۵ در ونکوور، کانادا به پایان رسید.

## منابع

## پیوند به بیرون
*
مونا غانم المری

**مونا غانِم المَرّی** مسئول رسانه‌ای دولتی در امارات متحده عربی است و از زمان تأسیس باشگاه مطبوعات دبی در سال ۱۹۹۹ ریاست آن را بر عهده دارد. او از ۲۰۱۲، مدیرکل دفتر رسانه‌ای دولت دبی است.

## زندگی و پیشه
در سال ۱۹۹۶، او فعالیت حرفه‌ای خود را به‌عنوان هماهنگ‌کننده رسانه و روابط عمومی با تیم بنیان‌گذار جشنواره خرید دبی آغاز کرد. در سال ۱۹۹۸، او مسئولیت جشنواره تابستانی دبی را بر عهده گرفت، طرحی که با هدف جذب گردشگران به دبی در ماه‌های تابستان راه‌اندازی شده بود.

در سال ۱۹۹۹، شیخ محمد بن راشد آل مکتوم مونا المری را مأمور تأسیس باشگاه مطبوعات دبی کرد.این باشگاه به معرفی دبی به‌عنوان یک مرکز رسانه‌ای و روزنامه‌نگاری کمک می‌کند و بستری برای گفت‌وگو و تبادل نظر میان خبرنگاران و حرفه‌ای‌های رسانه دربارهٔ مسائل سیاسی، اقتصادی و اجتماعی فراهم می‌آورد. باشگاه همچنین از طریق ابتکاراتی مانند مجمع رسانه‌ای عرب، جایزه روزنامه‌نگاری عرب، مجمع رسانه‌ای امارات و گزارش سالانه چشم‌انداز رسانه‌ای عرب، به توسعه و حمایت از روزنامه‌نگاری در سطح محلی و منطقه‌ای می‌پردازد.

در زمان رهبری باشگاه مطبوعات دبی، مونا المری مجمع رسانه‌ای عرب را راه‌اندازی کرد که در سال ۲۰۰۱ افتتاح شد. به‌عنوان رئیس باشگاه مطبوعات دبی،  همچنین جایزه روزنامه‌نگاری عرب را در سال ۱۹۹۹ تأسیس کرد. این جایزه هر سال توسط شیخ محمد بن راشد آل مکتوم در جریان مجمع رسانه‌ای عرب اهدا می‌شود.

در سال ۲۰۱۲، او به‌عنوان مدیرکل دفتر رسانه‌ای دولت دبی منصوب شد، نهادی دولتی که مسئول مدیریت امور رسانه‌ای شیخ محمد بن راشد آل مکتوم، حاکم دبی، همچنین حمدان بن محمد آل مکتوم، ولیعهد دبی، و مکتوم بن محمد آل مکتوم، نائب حاکم دبی است. این دفتر روابط و هماهنگی‌ها میان دولت دبی و رسانه‌های محلی و بین‌المللی را مدیریت می‌کند.

المرّی از سال ۲۰۰۳ از زنان حمایت کرده و از حقوق آنان دفاع می‌کند، از زمانی که به‌عنوان معاون رئیس باشگاه بانوان دبی منصوب شد. در سال ۲۰۰۶، او در تأسیس مؤسسه دبی برای زنان مشارکت داشت و به‌عنوان رئیس هیئت مدیره و عضو عامل فعالیت کرد. همچنین از سال ۲۰۱۵ معاون رئیس شورای امارات برای توازن جنسیتی، عضو هیئت امنای دانشگاه امارات متحده عربی و رئیس باشگاه مطبوعات دبی است. در سپتامبر ۲۰۲۴، او رهبری هیئت اماراتی را در نشست وزرای گروه بریکس در حوزه زنان که در روسیه برگزار شد، بر عهده داشت.

## جوایز
در سال ۲۰۲۵، مجلهٔ *[[فوربز|فوربس خاورمیانه]]* او را در فهرست ۲۰ زن عرب قدرتمند در بخش دولتی در رتبهٔ پنجم قرار داد.

## منابع

رده:افراد زنده بدون سال تولد
رده:اهالی دبی
رده:زنان اهل امارات متحده عربی در کسب‌وکار
رده:کارآفرینان اهل امارات متحده عربی
رده:اهالی رسانه اهل امارات متحده عربی
شب بخیر مستر بین

«**شب بخیر مستر بین**»  سیزدهمین قسمت از مجموعه تلویزیونی بریتانیایی *[[مستر بین]]* است که توسط تولیدات تایگر اسپکت و تلویزیون تیمز برای تلویزیون سنترال ایندیپندنت تولید شده است. این قسمت نخستین بار در روز سه‌شنبه، ۳۱ اکتبر ۱۹۹۵ از شبکه آی‌تی‌وی پخش شد.

## داستان

### بخش اول
مستر بین بعد از اینکه دستش در یک قوری گیر می‌کند، به بیمارستان می‌رود. او با پارک بد خودرویش جلوی یک آمبولانس را می‌گیرد، در صف تقلب می‌کند و بی‌ادبانه صندلی یک پیرمرد را می‌گیرد. در طول انتظار، او بیمار مصدومی که کنارش نشسته را آزار می‌دهد و وقتی برای چک کردن ساعت تصادفاً دست گیر کرده‌اش را نمایان می‌کند، مورد تمسخر قرار می‌گیرد. بین که از انتظار طولانی کلافه شده است، شماره‌اش را با یک شماره پایین‌تر عوض می‌کند و سعی می‌کند در شمارنده دیجیتال دست‌کاری کند، اما بیمار دیگری جلوی او را می‌گیرد. او پس از به خواب رفتن، شماره‌اش را گم می‌کند و مجبور می‌شود یک شماره جدید بگیرد. او که از شماره بالایش ناراحت است، آن را به سطل آشغال می‌اندازد اما دست دیگرش گیر می‌کند. او در نهایت مجبور می‌شود با دهانش یک شماره دیگر بردارد و در حالی که هنوز دستش گیر است، دور می‌شود.

### بخش دوم
بین از قلعه وینزر دیدن می‌کند و چندین عکس می‌گیرد. با دیدن یک سرباز گارد ملکه، او سرباز را با گل تزئین می‌کند، سبیلش را کوتاه می‌کند و تدی را از سرنیزه‌اش آویزان می‌کند. سرباز سعی می‌کند بی‌حرکت بماند که این کار دشوار است، به خصوص وقتی که بین شروع به تمیز کردن ماشه تفنگش می‌کند. درست در لحظه‌ای که بین زمان‌سنج دوربین را برای عکس گرفتن تنظیم می‌کند، سرباز با قدم نظامی از آنجا دور می‌شود که باعث کلافگی بین می‌شود.

آن شب، بین برای خوابیدن مشکل دارد. بعد از اینکه روش‌های مختلف را بی‌نتیجه امتحان می‌کند، شروع به شمردن گوسفندان یک عکس می‌کند و پس از چند بار تلاش ناموفق برای شمردن دستی، از یک ماشین حساب استفاده می‌کند. دیدن عدد روی ماشین حساب بالاخره او را به خواب می‌برد. بعد از تیتراژ پایانی، او در خواب از تخت می‌افتد.

## بازیگران

* روآن اتکینسون در نقش مستر بین
* الیزابت بنت در نقش مسئول پذیرش بیمارستان
* سوزی آیتچیسون در نقش پرستار بیمارستان
* روپرت ونسیتارت در نقش گارد ملکه

## تولید
آهنگ اصلی قسمت، که با صدای گروه کر کلیسای جامع مسیح، آکسفورد ضبط شده بود و برای نخستین بار در ''ضربه اول را بزن، مستر بین'' پخش شد، در تیتراژ آغازین و پایانی این قسمت به نمایش درآمد. بخش اول این قسمت در بیمارستان ملی اعتدال در کمدن، لندن فیلم‌برداری شد که از سال ۱۹۹۰ به طور دائمی بسته شده و در سال ۲۰۱۸ تخریب شده بود. سکانس‌های استودیویی نیز در استودیوهای تدینگتون و با حضور تماشاگران زنده ضبط شدند.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:برنامه‌های تلویزیونی نوشته روآن اتکینسون
قتل سرجیو راملی

**قتل سرجیو راملی** یک جرم سیاسی بود که در سال ۱۹۷۵ در میلان، ایتالیا و در جریان درگیری‌های خشونت‌آمیز و گاه مرگبار میان راست‌گرایان و چپ‌گرایان در این کشور رخ داد. 

## زمینه اجتماعی و سیاسی

پس از جنبش‌های صنعتی ۱۹۶۹–۷۰ در شمال ایتالیا، اعتراض‌های مدنی و تظاهرات اغلب به درگیری‌های خشونت‌آمیز میان شبه‌نظامیان چپ‌گرا و نیروهای پلیس دولتی منجر می‌شد. در نوامبر ۱۹۶۹، پلیس آنتونیو آنارومّا هنگام خدمت در یک تظاهرات سازمان‌یافته توسط گروه مائوئیستی *[[حزب کمونیست (مارکسیست-لنینیست) ایتالیا|اتحادیه کمونیست‌های ایتالیا (مارکسیست-لنینیست)]]* کشته شد. کمی بعد، در ۱۲ دسامبر همان سال، تروریست‌های راست‌گرا یک بمب را در بانکا ناتسیوناله دل آگریکولتورا در نزدیکی دوئومو منفجر کردند که ۱۷ کشته و ۸۸ زخمی برجای گذاشت. در ۱۵ دسامبر ۱۹۶۹، جوزپه پینلی، عضو انجمن آنارشیستی *Ponte della Ghisolfa* در میلان، در حالی‌که در بازداشت پلیس ایتالیا بود جان باخت.

در همان سال، در رم، پائولو روسی، دانشجوی ۱۹ ساله و عضو حزب کمونیست ایتالیا، پس از پرتاب از پنجره دانشگاه به دست گروهی از راست‌گرایان افراطی کشته شد.
## قتل
در ۱۳ مارس ۱۹۷۵، سرجیو راملی، دانش‌آموز ۱۸ ساله دبیرستان فنی «ایتالیانو»، که با جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) همدلی داشت، توسط گروهی از اعضای *آوانگاردیا اپرایا* مورد حمله قرار گرفت. او را به زمین انداختند و با آچار و میله‌های آهنی به شدت مجروح کردند. راملی پس از ۴۷ روز کما، در ۲۹ آوریل ۱۹۷۵ درگذشت.

## تشییع و واکنش‌ها
تشییع جنازهٔ راملی به یکی از بزرگ‌ترین مراسم‌های سیاسی دهه ۱۹۷۰ در میلان تبدیل شد. هزاران نفر، از جمله بسیاری از راست‌گرایان و نئوفاشیست‌ها، شرکت کردند. درگیری‌های خیابانی میان هواداران چپ و راست در حاشیه مراسم رخ داد. رسانه‌ها و سیاستمداران این قتل را نشانه‌ای از اوج خشونت ایدئولوژیک دانستند که کشور را به سمت سال‌های سرب کشاند.

## محاکمه‌ها
در دهه ۱۹۸۰، هشت نفر از اعضای *آوانگاردیا اپرایا* به اتهام قتل راملی محاکمه شدند. برخی به حبس‌های طولانی‌مدت محکوم شدند، در حالی‌که دیگران پس از سال‌ها دادرسی آزاد شدند.
## پیامدها
قتل راملی شکاف میان راست و چپ افراطی را در ایتالیا عمیق‌تر کرد. بسیاری از اعضای جنبش اجتماعی ایتالیا این رویداد را نمادی از «شهادت جوانان راست‌گرا» معرفی کردند. در مقابل، برخی گروه‌های چپ‌گرا سال‌ها بعد این اقدام را «اشتباه سیاسی» دانستند. در دهه‌های بعد، نام راملی بارها در مراسم و تجمعات سیاسی راست افراطی مطرح شد و به یکی از نمادهای حافظه تاریخی نئوفاشیست‌ها تبدیل گشت.

## پشیمانی و بازاندیشی گذشته
در سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰، برخی از عاملان قتل، از جمله مارکو کوستا و جوزپه فراری براوو، در مصاحبه‌ها و کتاب‌ها ابراز پشیمانی کردند. آنان گفتند که خشونت سیاسی دهه ۱۹۷۰ انتخابی اشتباه و بی‌ثمر بوده است.

## جستارهای وابسته
* سال‌های سرب (ایتالیا)
* تروریسم چپ‌گرا
* تروریسم راست‌گرا
* کشتار آکا لارنتیا

## منابع

رده:ایتالیا در ۱۹۷۵ (میلادی)
رده:ترورشدگان اهل ایتالیا
رده:ترورها در ایتالیا
رده:رویدادهای مارس ۱۹۷۵ در اروپا
رده:کمونیسم در ایتالیا
رده:مرگ و میر بر پایه شخص در ایتالیا
رده:سال‌های سرب (ایتالیا)
رده:مرگ‌های مرتبط با سال‌های سرب (ایتالیا)
اسکامپولو ۵۳ (فیلم ۱۹۵۳)

«اسکامپولو ۵۳»  فیلمی محصول سال ۱۹۵۳ به کارگردانی جورجو بیانکی است که براساس رمان کمدی موفق و مشهور داریو نیکودمی ساخته شده است. فیلم در دو کشور ایتالیا و فرانسه فیلمبرداری شده، و نخستین بار در ۸ مارس ۱۹۵۵ در کشور پرتغال به نمایش درآمد.

## طرح داستان
دختر جوان به نام «اسکامپولو»،‌ که در خیابان‌های رم گلفروشی می‌کند، به‌طور تصادفی با مهندسی آشنا می‌شود که با معشوقه‌ای غیرقابل تحمل زندگی می‌کند. مرد که پس از جریانات فروان از معشوقه خود دلزده شده است، زمانی که باید برای کار به ساردینیا نقل مکان کند، اسکامپولو جوان را که منتظر هیچ چیز دیگری نبود، با خود می‌برد.

## بازیگران
ماریا فیوره در نقش اسکامپولو

آنری ویدال در نقش مهندس تیتو اسکاکی

کوستا گرکو در نقش خانم برنینی

پائولو استوپا در نقش آقای برنینی

جورجت انیس‌ (Georgette Anys) در نقش اتوکش

آرلت پواریه (Arlette Poirier) در نقش فرانکا

پائولو پانلی در نقش اوراتزیو

برونلو بووو در نقش آگوستا

اومبرتو اسپادارو در نقش کمیسر

جوزپه پورلی

ناندو برونو

گالئاتسو بنتی

Ada Colangeli

Nerone Locatelli

la barboncina Jolly

## تولید و توزیع
این فیلم توسط لورنتزو پگورارو برای شرکت ایتالیایی پگ پرودوژنه فیلم، به همراه شرکت تولید فرانسوی سیته، تهیه شده است. توزیع فیلم در ایتالیا نیز برعهده شرکت E.N.I.C. بود.

## موسیقی
آهنگسازی فیلم را آهنگساز نامی ایتالیایی،‌ نینو روتا، برعهده داشته است. رهبری موسیقی را فرانکو فرارا‌ و مهندسی صدا را برونو بروناچی و آلبرتو بارتولومی برعهده داشتند.

## گیشه سینما
فروش گیشه فیلم تا ۳۱ مارس ۱۹۵۹ به ۱۵۲,۴۵۳,۶۱۹ لیره ایتالیای آن زمان (معادل حدود ۲.۷ میلیون دلار سال ۲۰۲۵) رسید.

## منابع

* Roberto Chiti e Roberto Poppi, Dizionario del cinema italiano. I FILM, 2 - dal 1945 al 1959, Roma, Gremese, 1991, p. 322, ISBN 88-7605-548-7.
*Ornella Levi (a cura di), Catalogo Bolaffi del cinema italiano. Tutti i film italiani del dopoguerra. Vent’anni di cinema italiano: tutti i film dal 1945 al 1965, collana Cataloghi Bolaffi, Torino, Giulio Bolaffi Editore, 1967, p. 90.

## پیوند به بیرون

رده:فیلم‌ها به زبان ایتالیایی
رده:آثار موسیقی نینو روتا
رده:فیلم‌های ۱۹۵۳ (میلادی)
رده:فیلم‌ها به کارگردانی جورجو بیانکی
رده:فیلم‌های اقتباس‌شده از نمایشنامه
رده:فیلم‌های ایتالیایی
رده:فیلم‌های فیلم‌برداری‌شده در ایتالیا
رده:فیلم‌های کمدی ایتالیا
رده:فیلم‌های کمدی دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های واقع‌شده در ایتالیا
رده:فیلم‌های کمدی دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های رمانتیک کمدی ایتالیا
آتش‌سوزی پریماواله

**آتش‌سوزی پریماواله** () یک حملهٔ سیاسی آتش‌سوزی عمدی بود که در سال ۱۹۷۳ در رم رخ داد. این رویداد به مرگ دو نفر منجر شد.

## پیش‌زمینه
در ۱۲ آوریل ۱۹۷۳، در میلان، افسر پلیس آنتونیو مارینو از *[[یگان متحرک (ایتالیا)|ریپارتو موبیله]]* در جریان تظاهراتی که توسط جنبش اجتماعی ایتالیا (یک جنبش نئوفاشیستی ایتالیایی) علیه «خشونت سرخ» برگزار شده بود، در حال انجام وظیفه بود. بین پلیس و تظاهرکنندگان درگیری‌هایی رخ داد و گروهی به خرابکاری و حمله به ایستگاه پلیس با پرتاب نارنجک دستی دست زدند. یکی از نارنجک‌ها در نزدیکی مارینو منفجر شد و او فوراً کشته شد.
## حمله
در ساعات اولیهٔ ۱۶ آوریل ۱۹۷۳، خانهٔ ماریو ماتئی، یکی از رهبران محلی جنبش اجتماعی ایتالیا و کارمند شهرداری رم، هدف حمله قرار گرفت. مهاجمان بنزین بر در و پنجرهٔ خانه ریختند و آن را به آتش کشیدند. ماریو و همسرش، همراه با شش فرزندشان، در داخل خانه گرفتار شدند.

دو پسر خانواده، ویرجیلیو ماتئی (۲۲ ساله) و اشتفانو ماتئی (۸ ساله)، در آتش‌سوزی جان باختند. بقیهٔ اعضای خانواده به شدت آسیب دیدند اما زنده ماندند. صحنهٔ سوختگی و مرگ دلخراش ویرجیلیو و اشتفانو موجی از شوک عمومی در سراسر ایتالیا ایجاد کرد.
## پیامدها
تحقیقات اولیه بر روی گروه‌های چپ افراطی متمرکز شد. در سال ۱۹۷۵ سه نفر از اعضای قدرت کارگری (Potere Operaio) به نام‌های آکیله لولو، ماریو کلآوو و مانلیو گریلو به اتهام دست داشتن در این حمله محاکمه شدند. لولو پس از مدتی متواری شد و گریلو و کلآوو نیز در روند دادرسی طولانی‌مدت چند بار تبرئه و دوباره متهم شدند.

این آتش‌سوزی به یکی از رویدادهای شاخص سال‌های سربی (ایتالیا) تبدیل شد و به افزایش خشونت سیاسی و دوقطبی شدن جامعهٔ ایتالیا میان گروه‌های راست و چپ افراطی دامن زد. رسانه‌ها آن را «نقطهٔ عطفی در جنگ داخلی سرد ایتالیا» توصیف کردند.
## یادمان
هر ساله مراسمی برای یادبود ویرجیلیو ماتئی و اشتفانو ماتئی در محلهٔ پریماواله برگزار می‌شود. این یادبودها اغلب محل بحث‌های سیاسی میان جناح‌های راست و چپ ایتالیا بوده‌است. 

در پنجاهمین سالگرد این رویداد در سال ۲۰۲۳، رئیس‌جمهور ایتالیا سرجو ماتارلا در پیامی این حادثه را «نمادی از زخم‌های عمیق سال‌های سربی» توصیف کرد و خواستار اتحاد ملی برای جلوگیری از تکرار خشونت‌های سیاسی شد.

## جستارهای وابسته
* سال‌های سربی (ایتالیا)
* کشتار آکا لارنتیا
* تروریسم چپ‌گرا
* جنبش اجتماعی ایتالیا
* قدرت کارگری

## منابع

رده:تروریسم چپ‌گرا
رده:ایتالیا در ۱۹۷۳ (میلادی)
رده:قتل‌های ناشناخته در ایتالیا
رده:سال‌های سرب (ایتالیا)
رده:رم در دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:رویدادهای آوریل ۱۹۷۳ در اروپا
رده:حمله‌ها به ساختمان‌ها و سازه‌ها در ایتالیا
مریم احمد الحمادی

**مریم احمد الحَمّادی** سیاستمدار اماراتی است. او دبیرکل شورای وزرا از ۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰ و وزیر دولت از ۷ فوریهٔ ۲۰۲۳ است. او از برجسته‌ترین مدیران دولتی امارات است و نقش مهمی در تهیه و پیگیری چشم‌انداز امارات ۲۰۲۱، توسعهٔ سیستم مدیریت عملکرد دولتی و ایجاد سامانهٔ جامع برای تعالی دولتی داشته است.

## زندگی و پیشه
مریم بنت احمد الحمادی دارای مدرک کارشناسی مهندسی و کارشناسی ارشد در مدیریت کیفیت جامع است و عضو انجمن برنامه‌ریزی استراتژیک و شورای ورزشی دبی می‌باشد. از حدود سال ۲۰۰۰ در بخش‌های دولتی و خصوصی حضور دارد و در زمینه‌های توسعه دولت، برنامه‌ریزی استراتژیک، مدیریت عملکرد، تعالی دولتی، مدیریت خدمات و عملیات و توسعه ساختارهای سازمانی در شهرداری دبی و شرکت امارات جهانی آلومینیوم فعالیت کرده است.

در دفتر ریاست شورای وزرا در وزارت امور شورای وزرا، او مسئول تهیه، توسعه و پیگیری دستور کار ملی برای چشم‌انداز امارات ۲۰۲۱ بود و همچنین نظارت بر اجرای استراتژی‌های نهادهای فدرال از طریق طراحی و توسعهٔ سیستم مدیریت عملکرد دولتی برای دولت امارات و ایجاد چارچوب کاری هوشمند و شفاف برای عملکرد به منظور تحقق چشم‌انداز امارات ۲۰۲۱، دستور کار ملی، استراتژی‌های نهادهای دولتی و ارزیابی عملکرد مهم‌ترین طرح‌ها و ابتکارات دولتی را بر عهده داشت. او همچنین بر نظارت بر عملکرد خدمات دولتی و پیشرفت در نوآوری دولتی از طریق ایجاد و اجرای سیستم‌های شاخص عملکرد و گزارش‌های عملکرد که نشان‌دهنده دستاوردها در این حوزه‌ها بود، نظارت داشت. مطالعات مرتبط با منابع انسانی در دولت مانند مطالعات رضایت شغلی، انرژی مثبت در محیط کار، وفاداری و هم‌سویی کارکنان و دیگر موضوعات مرتبط را مدیریت کرد. الحمادی همچنین سامانه‌ای جامع برای تعالی دولتی در سطح کشور طراحی و توسعه داد و از آن به‌عنوان ابزار یکپارچه برای توسعه، برتری و پیگیری عملکرد دولت استفاده کرد و نظارت بر اجرای آن و تعمیم آن در سطح کشور و جهان داشت.

او سمت هماهنگ‌کننده کل برنامهٔ شیخ خلیفه برای تعالی دولتی و نظارت بر تمامی شاخه‌های جایزهٔ محمد بن راشد برای عملکرد دولتی برجسته را بر عهده داشته است. در فوریهٔ ۲۰۲۳ به‌عنوان وزیر دولتی در حکومت امارات متحده عربی منصوب شد و از سال ۲۰۲۰ سمت دبیرکلی شورای وزرا را بر عهده دارد.

## منابع

رده:وزیران زن دولت امارات متحده عربی
رده:وزیران دولت امارات متحده عربی
رده:زنان اهل امارات متحده عربی در سیاست
بالاد شماره ۴ (شوپن)

بالاد شماره ۴ در فا مینور اپوس ۵۲، اثری از فردریک شوپن هست که در قالب بالاد و برای پیانو نوشته شده هست. شوپن این اثر را در سال ۱۸۴۲ نوشت، در سال ۱۸۴۳ منتشر کرد.

بالاد شماره ۴، آخرین بالادی بود که شوپن منتشر کرد. در نظر بسیاری از پیانیست‌ها، این بالاد، هم به لحاظ فنی و هم به لحاظ موسیقایی، دشوارترین بالاد شوپن هست. همچنین این بالاد، با مدت زمان تقریبی ۱۰ تا ۱۲ دقیقه، طولانی‌ترین بالاد شوپن هست.

بالاد شماره ۴ عموماً یکی از شاهکار موسیقی قرن نوزدهم محسوب می‌شود.

## پیش‌زمینه
دربارهٔ شرایط ساخت این قطعه نوشته چندانی وجود ندارد. با اینحال ظاهراً شوپن مدت کوتاهی پس از اتمام ساخت بالاد شماره ۳ در دسامبر ۱۸۴۲، بالاد شماره ۴ را تکمیل کرد و آن را به همراه پولونز قهرمانه و اسکرتسو شماره ۴ در انتشارات برایتکپف و هرتل چاپ کرد.

شوپن این قطعه را به بارونس شارلوت دو روچیلد تقدیم کرد؛ فردی که شوپن را برای نواختن پیانو به منزلش دعوت، و او را به اشراف معرفی کرده بود.

طبق ادعای آلفرد کورتو، شوپن بالاد شماره ۴ را با الهام از یکی از اشعار آدام میتسکیه‌ویچ نوشت.

## ساختار

قطعه در گام دو ماژور آغاز و پس از هفت میزان اولیه، تم ابتدایی نواخته می‌شود. این تم ۴ بار دچار تغییرات، و آراسته به کنترملودی و فیوریتورا نوکتورنمانند می‌شود. با گسترش تم دوم و درهم‌تنیدگی آن به تم اول، ساختار قطعه پیچیده‌تر، و تنش ایجاد می‌شود. شوپن با درهم‌تنیدگی و بسط همزمان این دو تم، توانست که هم از فرم سونات وهم از فرم واریاسیون استفاده کند.
هیچ|600x600پیکسل
قطعه با مجموعه‌ای از آکوردهای فورتیس‌سیمو و با آکسان، و سپس پنج میزان پیانوسیمو و آرام ادامه می‌یابد و درنهایت با کودا بسیار سریعی به پایان می‌رسد که کنترپوان پرشوری هست. بالاد شماره ۴ مشخصا ساختار پیچیده‌ای دارد.
هیچ|600x600پیکسل

## منابع

* 
رده:آثار در فا مینور
رده:آثار فردریک شوپن
رده:آثار موسیقایی ۱۸۴۲ (میلادی)
رده:موسیقی‌های تقدیمی
آل ولانته

***آل ولانته*** یک مجله ماهانه خودرو است که در میلان، ایتالیا منتشر می‌شود و از سال ۱۹۹۹ تاکنون در حال انتشار است.

## تاریخچه و مشخصات
*آل ولانته* در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد. این مجله توسط یونی‌مدیا به صورت ماهانه منتشر می‌شود. دفتر مرکزی این مجله در میلان است. این مجله شامل مقالاتی در مورد تخمین قیمت خودروهای دست دوم و همچنین در مورد بررسی خودرو، تست جاده و لیست قیمت است. اگرچه تمرکز اصلی آن بر روی خودروها است، اما این مجله مقالاتی مربوط به موتورسیکلت‌ها را نیز پوشش می‌دهد.

## گردش خون
از سپتامبر ۲۰۰۳ تا اوت ۲۰۰۴، تیراژ مجله *آل ولانته* ۷۳۶٬۰۱۲ نسخه بود. در سال ۲۰۰۴، این مجله ۷۲۰٬۰۰۰ نسخه فروخت. بین فوریه ۲۰۰۶ و ژانویه ۲۰۰۷، تیراژ آن ۵۶۶٬۸۰۰ نسخه بود. مجله در سال ۲۰۰۷ با تیراژ ۵۴۳٬۵۵۱ نسخه، پرفروش‌ترین مجله خودرو در ایتالیا بود. در سال ۲۰۱۰، تیراژ آن ۴۳۷٬۷۹۱ نسخه بود.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۹۹ (میلادی) در ایتالیا
رده:مجله‌های ایتالیایی‌زبان
رده:مجله‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۹۹ (میلادی)
رده:مجله‌های خودرو
رده:مجله‌های ماهانه ایتالیا
رده:مجله‌های منتشرشده در میلان
باگنایری وانک

**باگنایری وانک** (؛ ) یک صومعه متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر قوزلوجا، استان قارص ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در  سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.

## نگارخانه

Bagnayr Monastery (4232594423).jpg
Bagnayr Monastery (4232596879).jpg
Bagnayr Monastery (4232597235).jpg
Bagnayr Monastery (4233363204).jpg
Bagnayr Monastery (4233368866).jpg
Bagnayr Monastery (4233371542).jpg


## منابع

* 
* https://hy.wikisource.org/wiki/Էջ:Հայկական_Սովետական_Հանրագիտարան_(Soviet_Armenian_Encyclopedia)_2.djvu/198

رده:صومعه‌ها و کلیساهای ارمنی بنیان‌گذاری‌شده در سده ۱۰ (میلادی)

رده:صومعه‌های مسیحی در ارمنستان
رده:فرهنگ در ارمنستان
رده:کلیساهای ارمنی در ترکیه
رده:کلیساهای حواری ارمنی
رده:کلیساهای سده ۱۰ (میلادی)
رده:کلیسای حواری ارمنی
رده:معماری ارمنی
رده:بنیان‌گذاری‌های ۹۸۹ (میلادی)
رده:ساختمان‌ها و سازه‌های رهاشده
رده:صومعه‌های مسیحی بنیان‌گذاری‌شده در سده ۱۰ (میلادی)
بپو لوی

بندانگشتی|241px|سنگ قبر بپو لوی در گورستان یهودیان روساریو

**بِپو لِوی** (به ایتالیایی: *Beppo Levi*؛ ۱۴ مهٔ ۱۸۷۵ – ۲۸ اوت ۱۹۶۱) ریاضی‌دان ایتالیایی بود. او مقالات و کتاب‌های علمی برجسته‌ای در زمینه ریاضیات، فیزیک، تاریخ، فلسفه و پداگوژی منتشر کرد. لوی عضو آکادمی علوم بولونیا و آکادمی لینچی بود.

## زندگی‌نامه
بپو لوی در ۱۴ مهٔ ۱۸۷۵ میلادی در تورین ایتالیا در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. او برادر بزرگ‌تر اوژنئو الیا لوی بود. او در سال ۱۸۹۶ میلادی در ۲۱ سالگی مدرک **لاوره‌آ** در ریاضیات را از دانشگاه تورین زیر نظر کورادو سگره گرفت. سه ماه بعد به‌عنوان استادیار در همان دانشگاه منصوب شد و سپس به سرعت به مقام دانشیاری رسید. در سال ۱۹۰۱ میلادی، استاد دانشگاه پیاچنزا شد و سپس در دانشگاه کالیاری (سال ۱۹۰۶)، دانشگاه پارما (سال ۱۹۱۰) و سرانجام در دانشگاه بولونیا (سال ۱۹۲۸) تدریس کرد. در سال‌های پس از این انتصاب، قدرت بنیتو موسولینی و یهودی‌ستیزی در ایتالیا افزایش یافت و لوی به دلیل یهودی بودن از دانشگاه بولونیا اخراج شد؛ او همانند بسیاری از یهودیان اروپایی آن زمان به آرژانتین مهاجرت کرد.

## زندگی در آرژانتین
لوی به دعوت مهندس کُرتس پلا، رئیس دانشکده علوم ریاضی، فیزیک-شیمی و طبیعی دانشگاه ملی لیتورال (که امروزه بخشی از دانشگاه ملی روساریو است) به روساریو، سانتا فه رفت تا ریاست مؤسسه تازه تأسیس ریاضیات را برعهده بگیرد. او از سال ۱۹۳۹ تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۱ میلادی بیشتر پژوهش‌های خود را در آنجا انجام داد.

در روساریو، سانتا فه، لوی به گروهی از ریاضی‌دانان پیوست که شامل لوئیس سانتالو، سیمون روبینشتاین، خوان اولگین، انریکه فراری، فرناندو و انریکه گاسپار، ماریو کاستانینو و ادموندو روفمان بود. او در سال ۱۹۴۰ نشریه *Mathematicae Notae* را بنیان گذاشت که نخستین مجله ریاضی در آرژانتین بود.در سال ۱۹۵۶ جایزه فلتری‌نلی را دریافت کرد.

## درگذشت
سرانجام او در ۲۸ اوت سال ۱۹۶۱ میلادی در روساریو، سانتا فه درگذشت و در قبرستان یهودیان این شهر به خاک سپرده شد.

## مشارکت‌های ریاضی
کارهای نخستین لوی درباره تکینگی‌ها بر روی منحنی‌های جبری و سطوح جبری بود. او برهانی ارائه کرد (که مورد پرسش برخی بود) مبنی بر اینکه روند رفع تکینگی‌ها بر روی سطوح جبری در تعداد متناهی گام خاتمه می‌یابد. بعدها او نتایج بنیادی در مورد انتگرال‌گیری لبگ به‌دست آورد، از جمله آنچه امروز به لم بپو لوی مشهور است.

او همچنین در زمینه حساب منحنی‌های بیضوی کار کرد و آن‌ها را تا هم ریختی طبقه‌بندی کرد، نه تنها روی میدان مختلط بلکه روی اعداد گویا؛ او مطالعه‌ای بر روی زیرگروه نقاط پیچشی گویا روی یک منحنی بیضوی انجام داد و **حدس پیچش** را مطرح کرد. این حدس شصت سال بعد به‌طور مستقل توسط اندرو آگ صورت‌بندی و سرانجام در سال ۱۹۷۳ میلادی توسط باری مازور، ریاضی دان آمریکایی اثبات شد.

## منابع

## پیوند به بیرون
* همایش ایتالیایی–آرژانتینی به افتخار بپو لوی (دانشگاه بولونیا، ۲۰۰۸)
* زندگینامه بپو لوی در وبگاه *Edizione Nazionale Mathematica Italiana* (به زبان ایتالیایی)

رده:ریاضی‌دانان اهل ایتالیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه تورین
رده:اعضای هیئت علمی دانشگاه بولونیا
رده:یهودیان اهل ایتالیا
رده:ریاضی‌دانان اهل آرژانتین
رده:مقاله‌های ایجادشده توسط ایجادگر
رده:زادگان ۱۸۷۵ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۶۱ (میلادی)
رده:ریاضی‌دانان سده ۱۹ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:یهودیان ایتالیایی سده ۲۰ (میلادی)
رده:ریاضی‌دانان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:استادان دانشگاه تورین
رده:ایتالیایی‌های مهاجرت‌کرده به آرژانتین
رده:دانشمندان یهودی
رده:اهالی روزاریو، سانتا فه
افراد تأثیرگذار ایتالیا در تاریخ معاصر ایران

بررسی روابط ایران و ایتالیا تنها به دوران معاصر و پهلوی محدود نمی‌شود.

در این دوره، همزمان با گسترش روابط ایران و کشورهای اروپایی، ایتالیا نیز در حال تثبیت جایگاه خود به‌عنوان یک کشور متحد و نوظهور بود و با اعزام بازرگانان، مبلغان مذهبی و هنرمندان، نخستین پیوندهای فرهنگی و تجاری خود با ایران را برقرار کرد.

در دوره‌های صفوی و قاجار، حضور مستمر یا کوتاه‌مدت برخی شخصیت‌های برجستهٔ ایتالیایی در حوزه‌های سیاحت، هنر، آموزش، نظامی‌گری و عکاسی، بستری مناسب برای معرفی فرهنگ ایران به اروپا و انتقال دانش و فناوری روز به کشور فراهم ساخت.

این پیشینهٔ تاریخی، پلی ارزشمند برای ورود به دوران پهلوی اول محسوب می‌شود؛ دورانی که این روابط شکل رسمی‌تر و نظام‌مندتری به‌خود گرفت.

## افراد تأثیرگذار ایتالیا در تاریخ معاصر ایران

## منابع

رده:تاریخ ایتالیا
رده:تاریخ ایران
قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۵ – ۶۱ کیلوگرم آزاد مردان

مسابقات کشتی ۶۱ کیلوگرم آزاد مردان که بخشی از قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۵ بود، در ۲۲ و ۲۳ شهریور (۱۳ و ۱۴ سپتامبر) در بلگراد صربستان برگزار شد.

## نتایج
* **ف** — پیروزی با ضربه فنی
* **م** — مصدوم
* **ب** — پیروزی بدون حضور حریف
* **اخ** — پیروزی با ۳ اخطاره شدن حریف

### فینال

### نیمه بالایی

### نیمه پایینی

### شانس مجدد

## منابع

*سایت اصلی

رده:قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۵
پایگاه یکم شکاری مهرآباد

**پایگاه یکم شکاری مهرآباد** (که امروزه با نام «پایگاه شکاری ترابری شهید لشکری مهرآباد» شناخته می‌شود) یکی از مهم‌ترین پایگاه‌های هوایی نیروی هوایی شاهنشاهی ایران و بعد از انقلاب ۱۳۵۷ نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است. ریشه‌های تأسیس این پایگاه به قبل از جنگ جهانی دوم بازمی‌گردد و بنابراین پایه‌گذاری آن در زمان سلطنتِ رضا شاه پهلوی انجام شده است؛ توسعه و تجهیز عمدهٔ آن در دورهٔ سلطنتِ محمدرضا پهلوی صورت گرفت.

## تاریخچه
ریشه‌های تاریخی مهرآباد به پیش از جنگ جهانی دوم بازمی‌گردد؛ پس از اشغال ایران در شهریور ۱۳۲۰، فرودگاه مهرآباد در اختیار نیروهای متفق قرار گرفت و پس از جنگ به توسعهٔ دوگانهٔ بخش نظامی و غیرنظامی اختصاص یافت. ورود اولین جت‌های آموزشی/شکاری تی-۳۳ و سپس جنگنده‌های اف-۵ و اف-۴ باعث شد مهرآباد به یکی از پایگاه‌های شکاری مهم کشور تبدیل شود.

## نقش در جنگ ایران و عراق
پایگاه مهرآباد یکی از مراکز عملیاتی کلیدی در طول جنگ ایران و عراق بود؛ در روزهای آغاز تقابل‌ها (۳۱ شهریور ۱۳۵۹) پایگاه مورد حملات هوایی قرار گرفت و در ادامه یگان‌های شکاری و ترابری مستقر در مهرآباد نقش مهمی در پشتیبانی و حمل‌ونقل ایفا کردند. گردان‌های شناسایی این پایگاه (از جمله گردان ۱۱ شناسایی با هواپیماهای RF-4) مأموریت‌های عکس‌برداری و شناسایی از عمق خاک دشمن انجام دادند که در طرح‌ریزی عملیات‌ها مؤثر بود.

## ساختار و وظایف
پایگاه یکم شکاری مهرآباد دارای وظایف متنوعی است از جمله:
* مأموریت‌های شکاری و گشت هوایی و تأمین امنیت هوایی اطراف تهران.
* ترابری نظامی و پشتیبانی لجستیکی شامل ناوگان سی-۱۳۰، بوئینگ و سایر هواپیماهای ترابری در دوره‌های مختلف.
* اورهال و تعمیرات خط‌مقدم که به مرور توسعه یافته و مجتمع‌های اورهال در این پایگاه نقش مهمی پیدا کرده‌اند.

## نام‌گذاری
از سال‌های پس از جنگ، این پایگاه به‌افتخار سرلشکر خلبان **حسین لشکری** به نام «پایگاه شکاری ترابری شهید لشکری مهرآباد» نام‌گذاری شده است.

## وضعیت فعلی
پایگاه مهرآباد همچنان به‌عنوان یکی از پایگاه‌های مادر و بازماندهٔ قدیمی و کلیدی نیروی هوایی عمل می‌کند؛ مجتمع‌های اورهال و واحدهای ترابری و شکاری آن در آماده‌سازی و نگهداری ناوگان نقش مهمی دارند.

## منابع

رده:نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران
رده:پایگاه‌های هوایی ایران
رده:ارتش جمهوری اسلامی ایران
رده:نیروی هوایی شاهنشاهی ایران
رده:جنگ ایران و عراق
رده:پایگاه‌های نظامی ایران
نجلاء بنت محمد العور

**نجلاء بنت محمد العَوَر** سیاستمدار اماراتی است. او از ۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۶ تا ۱۹ اکتبر ۲۰۱۷ سمت وزیر توسعهٔ اجتماعی در امارات متحده عربی را بر عهده داشت. پیش از آن، او از مارس ۲۰۰۶ دبیرکل شورای وزرا امارات بود.

## زندگی و پیشه
او دارای کارشناسی فناوری اطلاعات از دانشگاه امارات و همچنین چندین دورهٔ آموزشی در زمینه‌های مدیریتی از مدرسه کسب‌وکار لندن دیده است.

نجلاء محمد العور از مارس ۲۰۰۶ دبیرکل شورای وزرا بود. او بر دبیرخانهٔ شورا نظارت داشته است. در تهیهٔ پیش‌نویس قوانین فدرال به شکل نهایی، انجام تشریفات قانونی صدور آن‌ها، ارائهٔ پیشنهاد برای توسعهٔ فعالیت وزارتخانه‌ها و نهادهای فدرال و پیگیری و ارزیابی عملکرد شوراها و کمیته‌های تشکیل‌شده توسط شورای وزرا و ارائهٔ توصیه‌ها و سازماندهی ارتباطات دولتی در دولت فدرال نقش داشته است.

وی سابقهٔ برجسته‌ای در زمینه‌های اداری و فنی دارد و در مناصب متعددی در نهادهای کشوری فعالیت کرده است، از جمله: دفتر اجرایی دولت دبی که در آنجا در تدوین قوانین و رویه‌های اداری و منابع انسانی، پیگیری پروژه‌ها و مشارکت در راه‌اندازی چندین ابتکار و پروژهٔ مهم در دبی نقش داشته است؛ برنامهٔ «إعداد» که به ارائه بورس‌های تحصیلی خارجی برای دانش‌آموزان ممتاز اماراتی اختصاص دارد؛ تأسیس دبیرخانهٔ شورای اجرایی دبی. نجلاء محمد العور همچنین عضو هیئت‌مدیرهٔ مؤسسهٔ دبی برای زنان بوده است. تجربهٔ فنی در شهرداری دبی و شرکت دوبال در حوزهٔ فناوری اطلاعات و مدیریت پروژه‌ها دارد و از جمله سمت‌هایش می‌توان به ریاست صندوق زکات، عضویت در هیئت‌مدیرهٔ تأمین اجتماعی، کمیتهٔ جامعه و میراث بازی‌های المپیک، کمیتهٔ ملی انتخابات، کمیتهٔ توسعهٔ برنامه‌های درسی ملی و شورای آموزش و منابع انسانی اشاره کرد.

او از ۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۶ تا ۱۹ اکتبر ۲۰۱۷ سمت وزیر توسعهٔ اجتماعی در امارات متحده عربی را بر عهده داشت. طی تصدی این وزارتخانه بر سیاست‌ها و برنامه‌های کلیدی در حوزهٔ خانواده، سالمندان، افراد دارای توانمندی‌های ویژه، داوطلبی، مدارس جامعه‌محور و حمایت از خانواده‌های تولیدکننده نظارت داشت. هم‌اکنون به عنوان مشاور پروژه‌های دولتی و عضو هیئت‌مدیرهٔ دفتر مؤسس وزارت امور ریاست مشغول فعالیت می‌کند.او از سال ۲۰۲۱ عضو هیئت امنای مؤسسهٔ فرهنگی سلطان بن علی العویس است.

## جوایز
* جایزه عیسی بن علی آل خلیفه برای کار داوطلبانه، ۲۰۱۷

## منابع

رده:افراد زنده
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه امارات متحده عربی
رده:وزیران دولت امارات متحده عربی
رده:وزیران زن دولت امارات متحده عربی
رده:زنان اهل امارات متحده عربی در سیاست
رده:افراد زنده بدون سال تولد
رده:دانش‌آموختگان مدرسه کسب‌وکار لندن
بالاد شماره ۳ (شوپن)

**بالاد شماره ۳ در [[لا بمل ماژور]]، [[اپوس]] ۴۷**، اثری از فردریک شوپن هست که در قالب بالاد و برای تک‌نوازی پیانو نوشته شده هست. شوپن این اثر را در سال ۱۸۴۱ ساخت و در همان سال منتشر کرد.

## پیش‌زمینه
به نظر می‌آید این قطعه در تابستان ۱۸۴۱ ساخته شد.  نخستین نسخه آلمانی این اثر توسط انتشارات برایتکپف و هرتل به چاپ رسید.

شوپن این بالاد را به یکی از شاگردانش تقدیم کرد. گفته می‌شود شوپن برای نوشتن بالاد شماره ۳، از یکی اشعار آدام میتسکیه‌ویچ الهام گرفته بود.

## ساختار

اجرای معمول این بالاد، بین هفت تا ۸ دقیقه زمان می‌برد. 

در بالاد شماره ۳، سه تم نواخته می‌شود که پس از تم سوم، تم دوم و تم اول دوباره نواخته می‌شود و سپس قطعه با کودا به پایان می‌رسد. این قطعه تنها بالاد شوپن هست که در گام مینور به پایان نمی‌رسد. تم اول دو بخش دارد که بخش اول آن مانند ترانه، و بخش دوم شبیه رقص هست. در بین چهار بالاد شوپن، بالاد شماره ۳ متراکم‌ترین ساختار را دارد.

بالاد شماره ۳، با پرلود «قطرات باران»، اثر دیگری از شوپن، شباهت‌های ساختاری دارد؛ به عنوان مثال در هر دو قطعه در بخش دو دیز مینور،   مدلاسیونی از لا بمل  به سل دیز رخ می‌دهد.

## منابع

* 

رده:آثار در لا بمل ماژور
رده:آثار موسیقایی ۱۸۴۱ (میلادی)
رده:آثار فردریک شوپن
آتلانتا در جنگ داخلی آمریکا

thumb|چپ|300px|«منظره‌ای در آتلانتا، جورجیا»، , ۱۸۶۴

**آتلانتا در جنگ داخلی آمریکا** ()، شهر آتلانتا، در شهرستان فولتن (جورجیا)، یک مرکز مهم ریلی و تجاری در زمان جنگ داخلی آمریکا بود. اگرچه این شهر از نظر جمعیت نسبتاً کوچک است، اما در جریان کمپین آتلانتا در سال ۱۸۶۴، زمانی که یک ارتش اتحادیه قدرتمند از تنسی نزدیک شد، به یک نقطه بحرانی اختلاف تبدیل شد  و در نهایت موجب انحلال کنفدراسیون شد. سقوط آتلانتا نقطه حساسی در جنگ داخلی بود که به اتحادیه (جنگ داخلی آمریکا) اعتماد بیشتری داد و (همراه با پیروزی‌های خلیج موبایل و وینچستر) منجر انتخاب مجدد آبراهام لینکلن در انتخابات سال ۱۸۶۴ ریاست‌جمهوری ایالات متحده شد. تصرف «شهر دروازه‌ای جنوب» (آتلانتا) برای لینکلن به ویژه از اهمیت بالایی برخوردار بود، زیرا او در موقعیت یک مبارزه انتخاباتی جنجالی علیه رقیب دموکرات خود جورج بی مک‌کلن قرار داشت.

## سقوط آتلانتا (۱–۲ سپتامبر ۱۸۶۴)

thumb|چپ|ویرانه‌های کارخانه نورد و قطارهای نابود شده توسط شورشیان در تخلیه آتلانتا

ژنرال هود با قطع تمام خطوط تدارکاتی خود، آتلانتا را ترک کرد. در شب اول سپتامبر، نیروهایش از شهر به سمت لاوجوی (جورجیا) راهپیمایی کردند. ژنرال هود دستور داد که ۸۱ واگن قطار پر از مهمات و سایر تجهیزات نظامی نابود شوند. صدای آتش و انفجار ناشی از آن تا کیلومترها شنیده می‌شد. ژنرال شرمن در گزارش رسمی خود اظهار داشت:

## منابع

رده:جورجیا در جنگ داخلی آمریکا
رده:شهرهای ایالات متحده آمریکا در جنگ داخلی
نجاة مکی

**نَجاة مکّی** (۱۹۵۶) هنرمند تجسمی اماراتی است. او عضو شورای فرهنگی دبی است و از پیشگامان هنر معاصر امارات به‌شمار می‌آید. آثار او تحت تأثیر محیط اطراف، فرهنگ و طبیعت امارات، از جمله صحرا، دریا و فولکلور محلی شکل گرفته‌اند. او فعالیت خود را در مؤسسات و انجمن‌های هنری متعددی مانند انجمن هنرهای تجسمی امارات و گروه دوستان هنر خلیج ادامه می‌دهد.  

## تحصیلات
نجاة مکی نخستین زن اماراتی بود که در سال ۱۹۷۷ موفق به دریافت بورسیهٔ دولتی برای تحصیل هنر در خارج از کشور شد. او مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ نقش‌برجسته و فلز از دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه قاهره دریافت کرد و در سال ۲۰۰۱ نیز دکتری فلسفهٔ هنر را از همان دانشکده اخذ نمود.

## پیشه
نجاة مکی تحت تأثیر هنرمندان پیشگام مصری همچون محمود مختار، محمد سعید، حامد ندا، برادران وانلی، السجینی و سعید الصدر قرار گرفت. خلاقیت او همچنین از محیط بومی امارات، از جمله صحرا، دریا و فولکلور محلی الهام گرفته است. این نگرش نقش پررنگی دربرداشت‌های هنری او در گذر زمان داشته است. آثار مکی طیف گسترده‌ای از سبک‌ها از رئالیسم گرفته تا اکسپرسیونیسم انتزاعی را دربرمی‌گیرد.هنر و خلاقیت نجاة مکی تحت تأثیر عوامل محیطی متعددی شکل گرفت، اما دغدغهٔ اصلی او همواره وطنش بود؛ این تمرکز بر فرهنگ و طبیعت امارات در آثارش منعکس شده و مناظر صحرا، دریا و فولکلور محلی را به تصویر می‌کشد. 

نجاة مکی دربارهٔ پیوند عمیق خود با رنگ چنین گفته است: «همه‌چیز برای من رنگ دارد. در کودکی، پدرم دکان عطاری داشت که پر بود از جعبه‌های گیاهان دارویی گوناگون، همچنین رنگ نیلی و سنگ زاج. من از همهٔ آن‌ها برای نقاشی روی کیسه‌های کاغذی استفاده می‌کردم و همان‌جا بود که علاقه‌ام به رنگ شکل گرفت. در خانه نیز می‌دیدم خواهرانم از پارچه‌های رنگارنگ، کوسن و پرده می‌دوختند. از مادرم هم وقتی لباس‌هایمان را تا می‌کرد، نور و سایه را می‌آموختم. رابطهٔ من با رنگ یک‌باره به وجود نیامد، بلکه آن را با یادگیری از هرآنچه در اطرافم می‌دیدم، پروراندم.»

## نمایشگاه‌های برگزیده
* ۲۰۰۳: موزه آثار باستانی شارجه – شارجه، امارات
* ۲۰۰۴: نمایشگاه محیط زیست در مرکز تجارت دبی – دبی، امارات
* ۲۰۰۴: کارگاه بین‌المللی هنر ایمار – دبی، امارات
* ۲۰۰۴: نمایش مشترک با یک هنرمند همکار به مناسبت روز عروج رئیس‌جمهور امارات، برگزار شده توسط فرودگاه بین‌المللی دبی – دبی، امارات
* ۲۰۰۴: نمایشگاه کتاب فرانکفورت – آلمان
* ۲۰۰۴: نمایشگاه افق‌های میراث – باشگاه افسران ابوظبی، امارات
* ۲۰۱۴: زنان/خالقان: زنان پیشرو در صحنه هنر امارات – ابوظبی، امارات
* ۲۰۱۵: پاویون ملی امارات در بی‌ینال ونیز – ایتالیا
* ۲۰۱۶: پرتره یک ملت – ابوظبی، امارات

## جوایز
* ۱۹۹۳: جایزه هیئت داوران، نخستین دوره بی‌ینال بین‌المللی شارجه، امارات
* ۱۹۹۶: جایزه نقره‌ای سازمان کل امور جوانان و رفاه ورزشی، امارات
* ۱۹۹۸: جایزه بی‌ینال شورای همکاری خلیج فارس
* ۱۹۹۹: بی‌ینال بین‌المللی محبت، سوریه
* ۲۰۰۷: جایزه قدردانی امارات در زمینه هنر، علم و ادبیات
* ۲۰۰۸: جایزه ملی امارات در زمینه هنر، علم و ادبیات

## منابع

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۵۶ (میلادی)
رده:زادگان ۱۳۷۶ (قمری)
رده:زادگان ۱۳۳۵
رده:اهالی دبی
رده:هنرمندان معاصر اهل امارات متحده عربی
رده:نقاشان اهل امارات متحده عربی
رده:هنرمندان زن اهل امارات متحده عربی
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه قاهره
رده:دور از وطن‌های اهل امارات متحده عربی در مصر
ماریو آماتو

**ماریو آماتو**، معاون دادستان عمومی رم، توسط دو نفر از اعضای سازمان راست افراطی هسته‌های مسلح انقلابی که نو فاشیست بودند، ترور شد. او مسئول تمامی تحقیقات مربوط به تروریسم سیاه در منطقه لاتزیو بود.

## زندگی‌نامه
### حرفه و تحقیقات تروریسم سیاه
پس از خدمت به عنوان معاون دادستان در دادستانی روورِتو از سپتامبر ۱۹۷۱ تا تابستان ۱۹۷۷، در ۳۰ ژوئن ۱۹۷۷ ماریو آماتو با همان سمت به دادستانی رم منتقل شد. وی مأمور شد تا تحقیقات آغاز شده توسط قاضی ویتوریو اوکورسیو، که هنگام بررسی گروه راست افراطی NAR و نو فاشیست پیرلوئیجی کونکوتلی کشته شده بود، را ادامه دهد. تحقیقات بعدی نشان داد که کونکوتلی عامل قتل اوکورسیو بوده است. آماتو وعده همراهی توسط یک یا دو همکار دیگر را داشت که هیچگاه عملی نشد.

او همراه با ویتوریو اوکورسیو، نخستین قاضی بود که سعی کرد یک «دیدگاه کلی» نسبت به تروریسم سیاه ارائه دهد. او در ۱۳ ژوئن ۱۹۸۰، ده روز قبل از کشته شدنش، در CSM اظهار داشت: «در حال رسیدن به تصویری کلی از حقیقت هستم، شامل مسئولیت‌های بسیار سنگین تر از مسئولیت‌های مجریان مستقیم اعمال مجرمانه.»

آماتو توانست ارتباطات میان راست افراطی و باند ماجلیانا را بازسازی کند و ارتباطات میان شبکه مالی، اقتصادی و قدرت عمومی را درک کرد. او همچنین دریافت که گروه NAR به دنبال اتحاد «تاکتیکی» با افراطی‌های چپ هستند.

وی اما در انجام تحقیقات تنها رها شد و توسط همکارش، قاضی آنتونیو آلیبراندی، مورد حمله و بی مهری قرار گرفت.

### ترور
او تا صبح ۲۳ ژوئن ۱۹۸۰ در تحقیقات تروریسم سیاه تنها بود، تنها چند هفته پیش از بمب‌گذاری بولونیا.

پس از رد درخواست استفاده از خودرو زره پوش، آماتو هنگام انتظار برای اتوبوس در تقاطع ویاله جونیو و ویا مونته روکتا توسط گیلبرتو کاوالینی از پشت هدف قرار گرفت و کشته شد، در حالی که موتورسیکلت حامل لوئیجی چیاوردینی، دیگر عضو NAR، منتظر بود.
پس از قتل، جوزوا فیوراوانتی و فرانچسکا مامبرو طبق گفته‌های خود جشن گرفتند و اعلام کردند: «امروز آماتو زندگی حقیر خود را با گلوله پایان داد.»

### پس از مرگ
پس از مرگ آماتو، یک *پول* در دادستانی رم تشکیل شد که با استفاده از تحقیقات و بینش‌های آماتو، نتایج قابل توجهی در زمینه تحقیقات تروریسم سیاسی و جرم سازمان یافته به دست آمد.

دیوان کیفری بولونیا، در حکم شماره ۱/۲۰۲۰، گیلبرتو کاوالینی را به حبس ابد محکوم کرد.

## یادبود
در ۱۹۸۱، تالار جلسات کیفری دادگاه روورِتو به احترام او نام گذاری شد. در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۲، شهرداری روورِتو خیابانی را به نام او اختصاص داد و شهرداری رم نیز خیابانی نزدیک پیازاله کلودیو را به او اختصاص داد.

سی و سه سال پس از مرگ او، شهرداری III یادبودی در محل حمله ساخت.

در چهل امین سالگرد مرگ، تمبری به ارزش ۱٫۱۰ یورو از سری تماتیک «حس مدنی» به او اختصاص یافت.

## منابع

## جستارهای وابسته
* تروریسم در ایتالیا
* سال‌های سرب
* فهرست افراد کشته شده در سال‌های سرب
* هسته‌های مسلح انقلابی
* انجمن ایتالیایی قربانیان تروریسم

## پیوند به بیرون
* چرا ماریو آماتو؟ - مرگ یک قاضی La storia siamo noi
* 
* 
* 
* 

رده:درگذشتگان ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۳۷ (میلادی)
رده:مرگ‌ها به وسیله اسلحه گرم در ایتالیا
رده:مرگ‌های مرتبط با سال‌های سرب (ایتالیا)
رده:سال‌های سرب (ایتالیا)
رجاء القرق

**رجاء عیسی القُرق** کارآفرین اماراتی است. به عنوان مدیرعامل گروه عیسی صالح القرق و شرکت‌های تابعۀ آن در حوزه‌های تجارت، تولید، خرده‌فروشی، مدیریت و اعطای امتیاز و املاک فعالیت می‌کند. همچنین عضو هیئت مدیرۀ اتاق بازرگانی و صنعت دبی است.او چندین بار در فهرست‌های سالانه مجلهٔ *[[فوربز|فوربز خاورمیانه]]* قرار گرفته و از جمله، سه سال متوالی ۲۰۲۰، ۲۰۲۱ و ۲۰۲۲ در فهرست ۵۰ زن قدرتمند خاورمیانه انتخاب شده است. همچنین در فهرست ۱۰۰ زن قدرتمند جهان مجلۀ *[[فوربز]]* در سال ۲۰۲۳ قرار گرفت.

## زندگی‌نامه
رجا عیسی القرق در سال ۱۹۷۷ از دانشگاه کویت فارغ‌التحصیل شد و مدرک کارشناسی در رشته ادبیات انگلیسی دریافت کرد. او همچنین دوره‌های پیشرفته‌ای در مدیریت، فروش و بازاریابی، منابع انسانی و توسعه مهارت‌های فردی گذرانده است.

## پیشه
لگرگ به عنوان قائم‌مقام افتخاری رئیس دانشگاه هریوت وات دبی فعالیت می‌کند. سایر سمت‌های مهم او در حوزه آموزش شامل معاون رئیس هیئت امنای دانشگاه محمد بن راشد برای علوم پزشکی و سلامت و عضو هیئت امنای دانشگاه عجمان است. او همچنین نایب‌رئیس هیئت مدیره دانشگاه حمدان بن محمد، عضو هیئت مدیره شرکت دبی برای خدمات بهداشتی و آموزشی و معاون رئیس دانشگاه دبی است. القرق همچنین به عنوان عضو هیئت مدیره مؤسسه مدارس امارات فعالیت می‌کند.

در مارس ۲۰۲۰، بانک ملی فجیره رجا عیسی القرق را به عنوان نایب‌رئیس هیئت مدیره خود منصوب کرد. او همچنین عضو هیئت مشورتی بانک کاتس، بخش مدیریت ثروت گروه رویال بانک اسکاتلند است.

القرق مؤسس شورای بانوان کارآفرین دبی است، که به توسعه شخصی و حرفه‌ای بانوان فعال در کسب‌وکار در دبی می‌پردازد. او همچنین عضو هیئت مدیره انجمن زنان دبی است. علاوه بر این، او عضو کمیته مشاوره کسب‌وکارهای خانوادگی است، که بر فعالیت‌های مرکز کسب‌وکارهای خانوادگی دبی نظارت دارد.

القرق، نیکوکار است. او رئیس بنیاد خیریه عیسی صالح القرق، همچنین به عنوان رئیس بنیاد الجلیله فعالیت می‌کند؛ یک سازمان غیرانتفاعی که به پیشبرد آموزش و تحقیقات پزشکی در امارات متحده عربی می‌پردازد.

## جوایز و بزرگداشت‌ها
او موفق به دریافت دکترای افتخاری در رشته اقتصاد از دانشگاه کوئینز بلفاست شدو همچنین عنوان دکترای عالی ادبیات از دانشگاه آمیتی هند به او اعطا شد.

او در رتبهٔ دوم «قدرتمندترین بانوان کارآفرین خاورمیانه» در فهرست مجلۀ *[[فوربز|فوربز خاورمیانه]]* برای سال ۲۰۲۳ قرار گرفت. در همان سال، در فهرست «۱۰۰ رهبر الهام‌بخش در خاورمیانه» توسط مجلهٔ *[[مجله تجارت عربی|اِرِیبین بیزنیس]]* و فهرست «۱۰۰ زن قدرتمند جهان» برای سال ۲۰۲۳ توسط *[[فوربز]]* معرفی شد. در سال ۲۰۲۴، رجاء القرق در فهرست «۱۰۰ نفر از قدرتمندترین عرب‌ها» توسط مجله *گولف بیزنس* قرار گرفت. او بالاترین نشان غیرنظامی فرانسه، «لژیون دونور» (شوالیه) تقدیر شده است، به پاس تلاش‌هایش در تقویت روابط میان امارات و فرانسه.

## آثار
در دسامبر ۲۰۱۹، رجا عیسی القرق خودزندگی‌نامه خود با عنوان «رجاء القرق: یک خودزندگی‌نامه» را منتشر کرد.

در سال ۲۰۲۳، او کتاب «قدرت اصالت: سه اصل موفقیت در رهبری» را منتشر نمود که در آن به موانع و پیروزی‌هایی که در مسیر حرفه‌ای خود تجربه کرده، می‌پردازد.

## منابع

رده:افراد زنده بدون سال تولد
رده:اهالی دبی
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه کویت
رده:زنان اهل امارات متحده عربی در کسب‌وکار
رده:شوالیه‌های لژیون دونور
رده:مدیران ارشد اهل امارات متحده عربی
رده:نویسندگان زن اهل امارات متحده عربی
رده:خودزندگی‌نامه‌نویسان اهل امارات متحده عربی
رده:نیکوکاران اهل امارات متحده عربی
رده:افراد زنده
کلیسای حواریون مقدس (قارص)

**کلیسای حواریون مقدس (قارص)** (؛ ) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر  استان قارص ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در  سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.

## نگارخانه

Սուրբ Առաքելոց եկեղեցի3.JPG
|
|کلیسای جامع در اواخر قرن نوزدهم با یک صلیب ارتدکس (روسی) در بالای آن.
Կարսը 1880-90-ական թթ..jpg|
Kars, church and mosque.jpg|


## منابع

* 
* https://hy.wikisource.org/wiki/Էջ:Հայկական_Սովետական_Հանրագիտարան_(Soviet_Armenian_Encyclopedia)_5.djvu/344

رده:صومعه‌ها و کلیساهای ارمنی بنیان‌گذاری‌شده در سده ۱۰ (میلادی)

رده:صومعه‌های مسیحی در ارمنستان
رده:فرهنگ در ارمنستان
رده:کلیساهای ارمنی در ترکیه
رده:کلیساهای حواری ارمنی
رده:کلیساهای سده ۱۰ (میلادی)
رده:کلیسای حواری ارمنی
رده:معماری ارمنی
رده:کلیساهای جامع کلیسای حواری ارمنی در ترکیه
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در قارص
رده:کلیساهای جامع پیشین در ترکیه
رده:تاریخ قارص
رده:جماعت‌های ارتدوکسی مشرقی بنیان‌گذاری‌شده در سده ۱۰ (میلادی)
کلیسای حواریون مقدس (وان)

**کلیسای حواریون مقدس (وان)** (؛ Սուրբ Առաքյալ եկեղեցի, Սուրբ Առաքելոց վանք) یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی واقع در شهر وان، استان وان ترکیه می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان در  سده ۱۰ میلادی؛ به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.

## نگارخانه


View over Destroyed Old City of Van (Eski Van) - From Van Castle - Van - Turkey - 02 (5793906089).jpg|․
View over Destroyed Old City of Van (Eski Van) - From Van Castle - Van - Turkey - 03 (5793919119).jpg|․
 

## منابع

* 

رده:صومعه‌ها و کلیساهای ارمنی بنیان‌گذاری‌شده در سده ۱۰ (میلادی)

رده:صومعه‌های مسیحی در ارمنستان
رده:فرهنگ در ارمنستان
رده:کلیساهای ارمنی در ترکیه
رده:کلیساهای حواری ارمنی
رده:کلیساهای سده ۱۰ (میلادی)
رده:کلیسای حواری ارمنی
رده:معماری ارمنی
راک آیلند آرسنال

**راک آیلند آرسنال** ()، شامل ۹۴۶ هکتار (۳۸۳ هکتار) واقع در جزیره آرسنال، که در اصل به عنوان جزیره راک شناخته می‌شد، در رود می‌سی‌سی‌پی بین شهرهای دونپورت (آیووا) و جزیره راک‌آیلند (ایلینوی) قرار دارد. این مرکز مقر ارتش اول ایالات متحده آمریکا و مرکز عالی ارتش ایالات متحده برای تولید افزودنی است.

در طول جنگ داخلی آمریکا، ارتش برخی از تأسیسات را تغییر کاربری داد و در سال ۱۸۶۳ تأسیسات بیشتری ساخت؛ این تأسیسات در دسامبر همان سال، زمانی که اولین کنفدراسیون (ایالات مؤتلفه آمریکا) اسرای جنگی در آنجا زندانی بودند. این ساخت و ساز موقت بود. اولین زندانیان ۴۶۸ نفر از نیروهای کنفدراسیون بودند که در نبردهای چاتانوگا (تنسی) اسیر شده بودند. در آن ماه بیش از ۵۰۰۰ نفر از نیروهای کنفدراسیون جمعیت زندان نظامی راک آیلند را افزایش دادند. آنها در ۸۴ سربازخانه نگهداری می‌شدند که هر کدام حدود ۱۰۰ زندانی را در خود جای داده بودند. در مجموع ۴۱ زندانی کنفدراسیون در طول عملیات زندان با موفقیت فرار کردند و بسیاری دیگر نیز تلاش کردند اما شکست خوردند. قدرت رودخانه می‌سی‌سی‌پی مانع آنها شد.

در مجموع ۱۹۶۴ زندانی کنفدراسیون و ۱۲۵ نگهبان اتحادیه در گورستان نظامی مجاور دفن شده‌اند. اجساد نگهبانان اتحادیه شامل ۴۹ عضو هنگ ۱۰۸ نیروهای رنگین‌پوست ایالات متحده بود که به عنوان نگهبان خدمت کرده بودند. اکثر مردان بر اثر بیماری جان باختند، زیرا بهداشت، مانند همه اردوگاه‌های ارتش، ابتدایی بود. علاوه بر این، آنها در تابستان‌ها در معرض گرما و رطوبت زیاد و در زمستان‌ها در معرض دمای بسیار پایین قرار داشتند. در سال ۱۸۶۴، آبله کشنده بیماری‌های همه‌گیر به سرعت در زندان شیوع یافت. اردوگاه زندان از دسامبر ۱۸۶۳ تا ژوئیه ۱۸۶۵، زمانی که آخرین زندانیان آزاد شدند، فعالیت داشت. پس از جنگ، تأسیسات زندان به‌طور کامل تخریب شد. در طول دو سال فعالیت، اردوگاه زندان در مجموع بیش از ۱۲۴۰۰ نفر از اعضای کنفدراسیون را در خود جای داده بود.

## منابع

## پیوند به بیرون

* 

رده:اقتصاد چهار شهر
رده:ایلینوی در جنگ داخلی آمریکا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۸۱۶ (میلادی) در قلمرو ایلینوی
رده:پایگاه‌های نظامی ارتش آمریکا
رده:پایگاه‌های نظامی ثبت ملی شده در ایلینوی
رده:پایگاه‌های نظامی در ایلینوی
رده:ثبت اماکن ملی تاریخی در جنگ داخلی آمریکا
رده:جزیره‌های زندان ایالات متحده آمریکا
رده:زمین‌چهرهای تاریخی ملی در ایلینوی
رده:محوطه‌های باستان‌شناسی ثبت ملی شده در ایلینوی
محاصره‌شکن

280px|بندانگشتی|یک کشتی محاصره‌شکن
**محاصره‌شکن** () یا **دورزننده محاصره**، یک کشتی تجاری است که برای فرار از محاصره دریایی بندر یا تنگه (دریا) استفاده می‌شود. این کشتی معمولاً سبک و سریع است و به جای رویارویی با محاصره‌کنندگان، از مخفی‌کاری و سرعت برای شکستن محاصره استفاده می‌کند. دوندگان محاصره معمولاً محموله حمل می‌کنند، به عنوان مثال غذا یا اسلحه به یک شهر محاصره شده می‌آورند. آنها همچنین در تلاش برای برقراری ارتباط با دنیای خارج، نامه حمل می‌کردند.

کشتی‌های محاصره‌کننده اغلب سریع‌ترین کشتی‌های موجود هستند و به سلاح‌های سبک و زره‌پوش مجهزند. عملیات آنها بسیار پرخطر است زیرا ناوگان‌های محاصره‌کننده در شلیک به آنها تردید نمی‌کنند. با این حال، سود بالقوه (از نظر اقتصادی یا نظامی) حاصل از یک محاصره موفق بسیار زیاد است، بنابراین کشتی‌های محاصره‌کننده معمولاً خدمه‌های بسیار خوبی داشتند. اگرچه «روش کار» آنها شبیه به «قاچاقچیان» است، اما اغلب توسط نیروی دریایی ایالت‌ها به عنوان بخشی از ناوگان منظم اداره می‌شوند. ایالت‌هایی که آنها را اداره می‌کردند شامل «ایالات کنفدراسیون آمریکا» در طول «جنگ داخلی آمریکا» و «آلمان» در طول «جنگ‌های جهانی» بودند.

## جنگ داخلی آمریکا
در طول جنگ داخلی آمریکا، به دلیل محاصره دریایی توسط اتحادیه به عنوان بخشی از طرح آناکوندا برای قطع تجارت خارجی کنفدراسیون، اجرای محاصره به یک اقدام مهم برای کنفدراسیون تبدیل شد. دوازده بندر اصلی و تقریباً ۳۵۰۰ مایل از خط ساحلی در امتداد کنفدراسیون توسط تقریباً ۵۰۰ کشتی نیروی دریایی اتحادیه گشت‌زنی می‌شدند.

پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند نقش مهمی در اجرای محاصره توسط کنفدراسیون ایفا کرد. بازرگانان بریتانیایی قبل از جنگ تجارت قابل توجهی با جنوب انجام داده بودند و از قحطی پنبه لانکاشر رنج می‌بردند. امپراتوری بریتانیا همچنین بسیاری از بنادر بی‌طرف در کارائیب، به ویژه باهاما و برمودا را کنترل می‌کرد. سرمایه‌گذاران بریتانیایی، هماهنگ با منافع کنفدراسیون، دستور ساخت کشتی‌های بخاری را دادند که طولانی‌تر، باریک‌تر و به‌طور قابل توجهی سریع‌تر از اکثر کشتی‌های بخار معمولی محافظ خط ساحلی آمریکا بودند و به این ترتیب آنها را قادر می‌ساختند تا از محاصره‌کنندگان پیشی بگیرند و مانور دهند. از جمله قابل توجه‌ترین آنها یواس‌اس ادونس (۱۸۶۲) بود که قبل از تصرف، بیش از ۲۰ بار با موفقیت از محاصره اتحادیه عبور کرد.

## منابع

رده:سد راه‌ها
محاصره‌شکن‌ها در جنگ داخلی آمریکا

250px|بندانگشتی
**محاصره‌شکن‌ها در جنگ داخلی آمریکا** () یا **دورزنندگان محاصره در جنگ داخلی آمریکا**، در طول جنگ داخلی آمریکاها از محاصره‌شکنها برای دریافت تدارکات از طریق Union blockade ایالات مؤتلفه آمریکا استفاده می‌شد که حدود  در امتداد خطوط ساحلی اقیانوس اطلس و خلیج مکزیک و پایین‌تر [سی[رود می‌]‌ امتداد داشت. کنفدراسیون توانایی صنعتی کمی داشت و نمی توانست مقدار تسلیحات و سایر تجهیزات مورد نیاز برای مبارزه با اتحادیه (جنگ داخلی آمریکا) را تولید کند. برای برآوردن این نیاز، سرمایه‌گذاران بریتانیایی، تعداد زیادی را که در جزایر بریتانیا ساخته می‌شدند و برای واردات اسلحه، مهمات و سایر لوازم مورد استفاده قرار می‌گرفتند، در ازای پنبه‌ای که صنایع نساجی بریتانیا نیاز زیادی داشت، تامین مالی کردند. برای نفوذ به محاصره، این کشتی‌های نسبتاً سبک با آبخور کم، که عمدتاً در کارخانه‌های کشتی‌سازی بریتانیا ساخته شده و به طور خاص برای سرعت طراحی شده بودند، اما برای حمل مقادیر زیاد پنبه مناسب نبودند، مجبور بودند بدون شناسایی شدن، معمولاً در شب، از محاصره اتحادیه عبور کنند. راهبران محاصره معمولاً کشتی‌های خصوصی بودند که اغلب با نامه ثبت اختراع صادر شده توسط دولت کنفدراسیون فعالیت می‌کردند. در صورت مشاهده، راهبران محاصره سعی می‌کردند از هر نیروی دریایی اتحادیه کشتی‌های جنگی در گشت محاصره پیشی بگیرند یا به سادگی از آنها پیشی بگیرند، که اغلب با موفقیت انجام می‌شد.

برای جلوگیری از قوانین و مصادره در زمان جنگ، این کشتی‌ها محموله‌هایی را به بندرهای بی‌طرف، که عمدتاً در باهاما، برمودا و کوبا واقع شده بودند، حمل می‌کردند. کشتی‌های تجاری بی‌طرف به نوبه خود این محموله‌ها را حمل می‌کردند که معمولاً از بریتانیای کبیر یا سایر نقاط خارج از کشور می‌آمدند یا به آنجا می‌رفتند. کشتی‌های خروجی عمدتاً پنبه، تنباکو و سایر کالاها را برای تجارت و درآمد صادر می‌کردند، در حالی که نامه‌ها و مکاتبات مهم را نیز برای تأمین‌کنندگان و سایر طرف‌های ذینفع در اروپا، اغلب در انگلستان و فرانسه، حمل می‌کردند. کشتی‌های ورودی معمولاً لوازم مورد نیاز و نامه را به کنفدراسیون می‌آوردند. بسیاری از اسلحه‌ها و سایر مهمات مورد استفاده توسط ارتش ایالات مؤتلفه از طریق محاصره‌کنندگان از بریتانیا وارد می‌شدند. برخی از محاصره‌کنندگان حملات موفقیت‌آمیز زیادی انجام دادند، در حالی که بسیاری دیگر توسط نیروهای اتحادیه دستگیر یا نابود شدند.

مورخ جان ای. کلارک از دورزنندگان محاصره به عنوان "معادل آبی مسیر هوشی مین" یاد کرد.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:تاریخ اقتصاد جنگ داخلی ایالات متحده آمریکا
رده:کشتی‌های جنگ داخلی آمریکا
رده:نیروی دریایی ایالات مؤتلفه آمریکا
رده:روابط بریتانیا و ایالات متحده آمریکا
لژیون همپتون

**لژیون همپتون** ()، یک واحد نظامی جنگ داخلی آمریکا از ایالات مؤتلفه آمریکا بود که توسط ثروتمندان کارولینای جنوبی طبقه زارعین وید همپتون سوم سازماندهی شد و تا حدی تأمین مالی شد. عناصر لژیون همپتون که در ابتدا متشکل از گردان‌های پیاده‌نظام، سواره‌نظام و توپخانه بودند، تقریباً در تمام مبارزات اصلی جبهه شرقی در جنگ داخلی آمریکا، از اولین تا آخرین نبرد، شرکت کردند.

## منابع

* The Hampton Legion (California; living history)
* The Hampton Legion (Germany; living history)
* The Hampton Legion (South Carolina; living history) 
*  Web Archive page: Hampton's Legion Artillery

## پیوند به بیرون

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۸۶۱ (میلادی) در کارولینای جنوبی
رده:واحدها و تشکیلات نظامی منحل‌شده در ۱۸۶۵ (میلادی)
رده:واحدهای نظامی و بنیانگذاری‌شده در ۱۸۶۱ (میلادی)