تاریخچه زنان در مقاومت ایتالیا

بندانگشتی|280x280پیکسل|پارتیزان‌ها بلافاصله پس از آزادسازی در خیابان‌های میلان رژه می‌روند. در مرکز، با پرچم سه رنگ ایتالیا، اوا کلمبو قرار دارد.
**تاریخچه زنان در [[جنبش مقاومت ایتالیا|مقاومت ایتالیا]]** نقش کلیدی برای جنبش پارتیزانی در مبارزه با فاشیسم در طول جنگ جهانی دوم ایفا می‌کند. آنها با انجام وظایف مهم، برای بازپس‌گیری آزادی و عدالت کشور خود جنگیدند.

در سراسر ایتالیا، زنان پارتیزان هر روز می‌جنگیدند تا مایحتاج اولیه برای تأمین زندگی همراهان خود را فراهم کنند و منابع را منتقل می‌کردند، زیرا آن‌ها کمتر به عنوان تهدید تلقی می‌شدند. گروه‌های سازمان‌یافته‌ای از زنان وجود داشتند که به فعالیت‌های ضدفاشیستی می‌پرداختند، جمع‌آوری کمک‌های مالی می‌کردند و به زندانیان سیاسی کمک می‌رساندند. همچنین این زنان در حفظ ارتباطات و شرکت در عملیات‌های نظامی نیز فعالیت داشتند.

زنانی که در مقاومت شرکت داشتند، بخشی از سازمان‌هایی مانند گروه‌های مقاومت میهنی (GAP) و تیم‌های اقدام میهنی (SAP) بودند و همچنین گروه‌های دفاع زنان و کمک به مبارزان آزادی (GDD) را تأسیس کردند که «برای همه زنان از هر قشر و طبقه اجتماعی، با هر ایده سیاسی یا ایمان مذهبی که مایل به شرکت در کار آزادسازی میهن خود و مبارزه برای رهایی خود هستند، باز است». گروه‌های دفاع زنان و کمک به مبارزان آزادی (GDD) همچنین برای تضمین حقوق زنان در نظر گرفته شده بودند، زنانی که اغلب سرپرست خانواده می‌شدند، در حالی که شوهرانشان در ارتش ثبت نام می‌کردند. آنها از داخل کارخانه‌ها (جایی که جای مردان درگیر در جنگ را گرفته بودند)، اعتصابات و تظاهرات علیه فاشیسم را سازماندهی می‌کردند.

## نقش‌ها
بندانگشتی|زنی که توسط فاشیست‌های نازی از درختی در رم به دار آویخته شده است. روی دامن تابلویی با اتهاماتی که او به خاطر آنها به‌طور خلاصه اعدام شد، وجود دارد. در اطراف او، سربازان آلمانی دیده می‌شوند. عکس از تبلیغات جنگی نازی‌ها، ۱۹۴۴.
وظایفی که زنان در مقاومت ایتالیا بر عهده داشتند، اغلب به‌طور مشخص تعیین می‌شد: آن‌ها تیم‌های امداد اولیه برای کمک به مجروحان و بیماران تشکیل می‌دادند، در جمع‌آوری پوشاک، غذا و دارو مشارکت می‌کردند، مراقبت از اجساد و حمایت از خانواده‌های شهدای مقاومت را بر عهده داشتند.

زنان برای جامعه پارتیزان حیاتی بودند: علاوه بر آشپزی، شست‌وشو، خیاطی و کمک به مجروحان، در جلسات شرکت می‌کردند و سهم سیاسی و سازمانی خود را ارائه می‌دادند. علاوه بر این، در صورت نیاز، توانایی استفاده از سلاح را نیز داشتند. وظایف ارتباطی آن‌ها به‌ویژه ارزشمند بود: با زیرکی اغلب موفق می‌شدند از ایست‌های بازرسی دشمن عبور کنند تا به مقصد خود برسند و بتوانند با نیروهای نظامی تماس گرفته و اطلاعاتی دربارهٔ تحرکات جدید دشمن به آن‌ها بدهند.

اعمال آنها به اندازه اعمال مردان خطرناک بود و وقتی اسیر می‌شدند، وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها را متحمل می‌شدند. آنها واقعاً در استتار سلاح و مهمات زیرک بودند: وقتی آلمانی‌ها متوجه آنها با چیزی می‌شدند که آنها را مجرم جلوه می‌داد، اغلب با اعلام وظایف مهم برای انجام دادن، درست مانند اعضای بیمار خانواده که باید از آنها مراقبت می‌شد یا کودکان گرسنه که باید از آنها مراقبت می‌شد، موفق می‌شدند از بازرسی فرار کنند. اگر صحبت از حوزه خانواده‌شان باشد، زنان واقعاً با زبانی جهانی صحبت می‌کردند که قادر به برانگیختن احساسات و حساسیت‌های پنهان بود.

در دوران جنگ جهانی دوم، زنان نقش مهمی را در سطح اقتصادی-تولیدی نیز به دست آوردند. در حالی که مردان به ارتش فراخوانده شدند، آنها مجبور بودند جایگزین آنها در صنعت و کشاورزی شوند. زنان عمدتاً در بخش‌های نساجی، مواد غذایی و صنعتی کار می‌کردند، اما تا حد زیادی در خط مونتاژ، مشاغل عمومی و مزارع نیز حضور داشتند، جایی که خسته‌کننده‌ترین فعالیت‌ها، که به‌طور سنتی مختص مردان بود، انجام می‌شد.

در این بخش‌ها، آن‌ها اغلب تظاهرات برگزار می‌کردند و شعارهایی مانند «می‌خواهیم در صلح زندگی کنیم» یا «نان می‌خواهیم، بس است با دلالان» سر می‌دادند. به‌ویژه در مناطق روستایی، خانه‌های خود را با ریسک شخصی در اختیار مجروحان، بیماران در حال بهبودی و پناهندگان قرار می‌دادند. زنان همچنین به جمع‌آوری کمک‌های مالی می‌پرداختند تا از خانواده‌های بازداشت‌شدگان، قربانیان نازی‌های فاشیست و خانواده‌های پارتیزان‌های نیازمند حمایت کنند. فعالیت‌های تبلیغاتی سیاسی آن‌ها نیز بسیار شدید بود و علاوه بر آن، اعمال خرابکاری و تصرف انبارهای مواد غذایی آلمانی را انجام می‌دادند.

### پیک‌های پارتیزانی یا «کارمندان»
[بندانگشتی|[کارلا کاپونی]]
[بندانگشتی|[استفانینا مورو، یکی از به اصطلاح «استافِت» یا پیک‌های پارتیزانی. او در ۱۷ سالگی توسط نازی‌ها دستگیر و شکنجه و کشته شد.]]
نقش پیام‌رسان اغلب بر عهده زنان جوانی بین ۱۶ تا ۱۸ سال بود، زیرا تصور می‌شد کمتر مشکوک به نظر برسند و بنابراین تحت بازرسی قرار نمی‌گرفتند. این پیام‌رسان‌ها هم وظیفه برقرار کردن ارتباط بین یگان‌های مختلف را داشتند و هم حفظ تماس بین پارتیزان‌ها و خانواده‌هایشان. بدون کمک آن‌ها، تمام فعالیت‌ها متوقف می‌شد و انجام آن‌ها بسیار دشوار می‌گردید.

در داخل تیپ، *کارکنان* اغلب نقش اساسی پرستار را نیز بر عهده داشتند و با پزشکان و داروسازان در تماس بودند تا زخم‌ها و حتی شپش‌های سربازان را درمان کنند.

پیام‌رسان‌ها مسلح نبودند و به همین دلیل وظیفه آن‌ها بسیار خطرناک بود. هدفشان این بود که دیده نشوند؛ بنابراین لباس‌های ساده می‌پوشیدند و از کیف‌های دولایه برای پنهان کردن وسایلی که باید حمل می‌کردند استفاده می‌کردند. آن‌ها نقش کلیدی در برقراری ارتباط بین شهر و کوه‌ها از همان ابتدای جنگ چریکی داشتند. به‌ویژه در دشوارترین لحظات، پیام‌رسان‌ها بسیاری از مجروحان را نجات دادند و تقریباً تمام ارتباطاتی را که توسط عملیات دشمن قطع شده بود، دوباره برقرار کردند.

آنها کیلومترها با دوچرخه، پیاده، گاهی با اتوبوس و کامیون، و گاهی هم در قطار به همراه گاوها سفر می‌کردند تا اخبار بیاورند، سلاح و مهمات حمل کنند، در باران و باد، در میان بمباران و مسلسل، حتی اگر هر بار با خطر افتادن به دست نازی‌ها روبرو بودند.

در طول جابجایی‌ها، آنها همیشه در خط مقدم بودند: وقتی واحد پارتیزانی به نزدیکی یک مرکز مسکونی می‌رسید، این پیک بود که ابتدا وارد روستا می‌شد تا مطمئن شود هیچ دشمنی وجود ندارد و به پارتیزان‌ها چراغ سبز نشان دهد تا به پیشروی ادامه دهند. شخصیت *کارکنان* بسیار مورد احترام بود، زیرا نقش مهم آنها بیشتر به خاطر خطری که با آن مواجه بودند، شناخته می‌شد. یکی از *کارکنانی* که مدال طلای شجاعت نظامی را دریافت کرد، کارلا کاپونی، یک پارتیزان ایتالیایی بود که در سال ۲۰۰۰ درگذشت.

### مبارزان
زنان زیادی بودند که به عنوان پارتیزانی علیه فاشیسم نازی جنگیدند. اولین دسته از مبارزان زن در اواسط سال ۱۹۴۴ در پیمونت تشکیل شد و تیپ «جامبونه» یکی از تیپ‌های پارتیزانی متعددی بود که در طول مقاومت ایجاد شد و عمدتاً با حزب کمونیست مرتبط بود، اما اعضای کمیته آزادی ملی، حزب سوسیالیست ایتالیا، حزب عمل یا دموکراسی مسیحی نیز در آن عضویت داشتند. تیپ دیگری در جنوا تشکیل شد که نام یک میهن‌پرست را که توسط فاشیست‌ها تیرباران شده بود، به خود گرفت. یک گردان در سال ۱۹۴۴ در بیلا تشکیل شد و از کارگران نساجی تیپ «ندو» تشکیل شده بود.

آنها اسلحه به دست گرفتند و در برخی موارد به عنوان سرگروه انتخاب شدند و کل تیپ را هدایت کردند.

یک نمونه بارز، کارلا کاپونی است که در مقاومت رم شرکت داشت و به معاون فرمانده یک گروه عملیاتی در رم تبدیل شد. همراهانش مانع از آن شدند که او سلاح داشته باشد، زیرا ترجیح می‌دادند او به انجام سایر وظایف بپردازد؛ بنابراین در اکتبر ۱۹۴۳، در یک اتوبوس شلوغ، کارلا اسلحه‌ای را از یک سرباز GNR که کنار او بود دزدید. در سال ۱۹۴۴، او از سازمان‌دهندگان حمله خیابان رازلّا علیه یک واحد ارتش آلمان بود (از این عمل، نازی‌ها بهانه‌ای برای کشتار فوسه آردئاتینه گرفتند). او به خاطر شرکت در مأموریت‌های متعدد، با مدال طلای شجاعت نظامی مورد تقدیر قرار گرفت و به عنوان یک مبارز پارتیزان با رتبه کاپیتان شناخته شد.

زنان با استفاده از سلاح، به دنیای عمدتاً مردانهٔ آن زمان حمله کردند، اما این کار را برای احساس مهم بودن انجام ندادند: این یک ضرورت بود در شرایطی که همکاری برای آرمانی که کل جمعیت را درگیر می‌کرد، درست بود.

در اوایل، برخی از پارتیزان‌ها علیه حضور زنان در تشکیلات نظامی اعتراض می‌کردند، اما در نهایت حتی بدبین‌ترین افراد نیز مجبور به تغییر نظر خود شدند. زنان در کوهستان و سرما در نبردها می‌جنگیدند و در برخی موارد، خود را وقف اقدامات خرابکارانه نظامی واقعی می‌کردند و در عین حال جان خود را به خطر می‌انداختند. به جز برخی موارد استثنا که به شدت محکوم و مورد بحث قرار می‌گرفتند، دوستی واقعی بین پارتیزان‌های زن و مرد در تیپ‌ها ایجاد شد. مهم‌تر از همه، زنان حمایت اخلاقی قوی‌ای را در گروه ایجاد کردند که در آن لحظات دشوار ضروری بود. بسیاری از مبارزان زن دستگیر و شکنجه شدند، به اردوگاه‌های کار اجباری برده شدند و سپس به اعدام محکوم شدند.

### نمایندگان نهادها
بندانگشتی|نیلده یوتی
در واقعیت‌های ژئوپلیتیکی ایجاد شده در طول جنگ آزادی‌بخش، زنان نقش‌های مسئولیت‌های نهادی را نیز بر عهده داشتند. این مورد مربوط به گیزلا فلوریانینی، اولین زن در ایتالیا است که بین سپتامبر و اکتبر ۱۹۴۴ در جمهوری پارتیزانی اوسولا، سمت دولتی داشت. او که زنی فرهیخته و باهوش بود، بلافاصله به مرجعی برای ضد فاشیست‌های ایتالیایی تبدیل شد. او مسئول گروه‌های دفاع از زنان بود و نقش کمیسر برای کمک و ارتباط با سازمان‌های توده‌ای جمهوری اوسولا به او سپرده شد. سهم او در «چهل روز آزادی» جمهوری اوسولا (این جمهوری از ۲ سپتامبر تا ۲۲ اکتبر ۱۹۴۴ وجود داشت)، حمله پارتیزان‌ها به نیروهای فاشیست و شکست آنها و در نتیجه اعلام جمهوری بود. به همین دلیل این دوره که «چهل روز آزادی» نامیده می‌شود، چنان اساسی بود که به نماد آن تبدیل شد. بین سال‌های ۱۹۴۴ و ۱۹۴۵، او به تشکیلات گاریبالدی در والسسیا رسید و به مبارزه ادامه داد. در آن زمان، او رئیس کمیته سازماندهی زنان شد. در پایان درگیری، او به عضویت شورای ملی منصوب شد و متعاقباً به عنوان معاون مجلس نمایندگان انتخاب شد. یکی دیگر از زنانی که در مقاومت نقش‌های سیاسی داشت ، نیلده یوتی بود. او در سنین بسیار کم، راه پدرش را که در نوجوانی فوت کرد، دنبال کرد و به PCI (حزب کمونیست ایتالیا) پیوست. اولین وظیفه او در مقاومت، اجرای دستورات بود. اولین تعهد مهم او، مسئولیت گروه‌های دفاع از زنان بود که در جمع‌آوری لباس، دارو و غذا برای پارتیزان‌ها ضروری بود. پس از همه‌پرسی نهادی ایتالیا در ۲ ژوئن ۱۹۴۶، نیلده یوتی ابتدا به عنوان یک معاون ساده و سپس به عنوان عضو مجلس مؤسسان به پارلمان انتخاب شد و به ایجاد ماده ۳ قانون اساسی ایتالیا کمک کرد که در آن برابری شهروندان تضمین شده بود: «همه شهروندان از شأن اجتماعی برابر برخوردارند و در برابر قانون برابرند، بدون تمایز جنسیت، نژاد، زبان، مذهب، عقاید سیاسی، شرایط شخصی و اجتماعی.»

## منابع

رده:زنان در جنگ جهانی دوم
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده