رهبران حزبی مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا

**رهبران حزبی مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا** که به آن‌ها **[[رهبر رایزنشی|رهبران رایزنشی]]** (به انگلیسی: ) نیز گفته می‌شود، نمایندگانی هستند که کارهای قانون‌گذاری را هماهنگ می‌کنند و سخنگوی اصلی حزب خود در صحن مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا به‌شمار می‌آیند. این رهبران هر دو سال یک‌بار با رأی‌گیری مخفی در نشست‌های درون‌حزبی (رایزنش) انتخاب می‌شوند. بسته به اینکه کدام حزب اکثریت کرسی‌ها را در اختیار داشته باشد، یکی از رهبران به عنوان رهبر اکثریت و دیگری به عنوان رهبر اقلیت خدمت می‌کند.

برخلاف رهبر اکثریت سنا، رهبر اکثریت مجلس نمایندگان دومین مقام بلندپایه حزب خود پس از رئیس مجلس نمایندگان است. رهبر اکثریت مسئول تنظیم برنامه سالانه قانون‌گذاری، زمان‌بندی طرح‌ها برای بررسی و هماهنگی کار کمیسیون‌ها است. رهبر اقلیت نیز به عنوان رهبر رایزنشی حزب مخالف عمل می‌کند و سخنگوی حزب اقلیت در مجلس است. افزون بر رهبران، هر حزب یک معاون رهبر دارد که به آن «ویپ» (شلاق) گفته می‌شود و وظیفه اصلی آن گردآوری آرای اعضای حزب در مسائل مهم است.

در حال حاضر با اکثریت داشتن حزب جمهوری‌خواه، استیو اسکالیس از لوئیزیانا رهبر اکثریت، تام ایمر از مینه‌سوتا ویپ اکثریت، حکیم جفریز از نیویورک رهبر اقلیت و کاترین کلارک از ماساچوست ویپ اقلیت هستند.

## گزینش
رهبران رایزنشی و ویپ‌های هر حزب در نشست‌های رایزنشی درون‌حزبی با رأی‌گیری مخفی انتخاب می‌شوند. نامزد ریاست مجلس از سوی حزب اکثریت نخست در نشست درون‌حزبی برگزیده می‌شود و سپس با رأی عمومی مجلس رسماً به این سمت گمارده می‌شود.

رهبران اقلیت معمولاً قانون‌گذاران باتجربه‌ای هستند. نانسی پلوسی هنگامی که در کنگره یکصد و هشتم رهبر اقلیت شد، نزدیک به ۲۰ سال سابقه نمایندگی داشت و پیش از آن در کنگره یکصد و هفتم ویپ اقلیت بود. پیشینیان او نیز چنین بودند: دیک گپهارت هنگام رسیدن به رهبری اقلیت نزدیک به ۲۰ سال سابقه نمایندگی، ریاست چهارساله بر رایزنش دموکرات‌ها، نامزدی ریاست‌جمهوری ۱۹۸۸ و رهبری اکثریت از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۵ را در کارنامه داشت. رابرت میشل نیز پس از ۲۴ سال خدمت در مجلس در ۱۹۸۱ رهبر جمهوری‌خواهان شد و جان رودز از آریزونا در ۱۹۷۳ پس از ۲۰ سال خدمت به این سمت رسید.

در مقابل، رهبران حزبی سنا گاه با تجربه نسبتاً کمتری به این جایگاه رسیده‌اند، مانند لیندون بی. جانسون، ویلیام اف. نولند، تام دشل و بیل فریست.

## پیشینه
پیش از ۱۸۹۹ رهبر رایزنشی حزب اکثریت به‌طور سنتی رئیس کمیته امکانات مالی مجلس بود؛ زیرا این کمیته لوایح درآمدی را که قانون اساسی به عنوان اختیار ویژه مجلس تعیین کرده تدوین می‌کند. این شیوه غیررسمی از دوران ریاست هنری کلی بر مجلس در دوازدهمین کنگره ایالات متحده آمریکا آغاز شده بود و پس از ۱۸۶۵ میان رؤسای کمیته امکانات مالی و کمیسیون تخصیص بودجه که از کمیته نخست جدا شده بود دست‌به‌دست می‌شد.

سمت رسمی رهبر اکثریت در ۱۸۹۹ ایجاد شد و نخستین کسی که آن را بر عهده گرفت سرنو پین بود. رئیس مجلس دیوید هندرسن این سمت را برای جداسازی رهبری حزبی در صحن مجلس از ریاست مجلس ایجاد کرد؛ زیرا نقش رئیس مجلس برجسته‌تر شده بود و شمار اعضای مجلس از ۱۰۵ نفر در آغاز سده به ۳۵۶ نفر رسیده بود.

از زمان نیکلاس لانگورث جمهوری‌خواه در ۱۹۲۵ تا ۱۹۹۵ همه رهبران اکثریت پس از کناره‌گیری رئیس مجلس مستقیماً به ریاست مجلس رسیدند، مگر چند استثنا: چارلز هالک که حزبش اکثریت مجلس را در انتخابات ۱۹۴۸ و ۱۹۵۴ از دست داد؛ هیل باگز که در سانحه هوایی درگذشت؛ و دیک گپهارت که پس از شکست حزبش در انتخابات میان‌دوره‌ای ۱۹۹۴ به رهبری اقلیت نزول کرد.

پس از ۱۹۹۵ تنها دو رهبر اکثریت به ریاست مجلس رسیدند: جان بینر و کوین مک‌کارتی، هرچند به‌طور غیرمستقیم؛ زیرا حزبشان در انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۰۶ و ۲۰۱۸ اکثریت را از دست داد و هر دو نخست رهبر اقلیت شدند و سپس پس از بازپس‌گیری اکثریت به ریاست مجلس رسیدند. در ۱۹۹۸ هنگامی که رئیس مجلس نوت گینگریچ کناره‌گیری خود را اعلام کرد، نه رهبر اکثریت دیک ارمی و نه ویپ اکثریت تام دیلی برای ریاست مجلس رقابت کردند و سرانجام دنیس هسترت به این سمت رسید.

به‌طور سنتی رئیس مجلس رهبر حزب اکثریت تلقی می‌شود و رهبر اکثریت فرمانده دوم آن حزب است. با این حال استثناهایی وجود داشته‌است؛ مانند دوره‌ای که تام دیلی به عنوان رهبر اکثریت از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ برجسته‌تر از رئیس مجلس دنیس هسترت بود.

در مقابل، رهبر اقلیت بی‌چون‌وچرا رهبر حزب اقلیت است. هنگامی که حزب اکثریت مجلس را از دست می‌دهد و رئیس مجلس و رهبر اکثریت هر دو در سلسله‌مراتب رهبری باقی بمانند، رسم بر این است که آن‌ها به‌ترتیب رهبر اقلیت و ویپ اقلیت شوند. نانسی پلوسی آخرین نمونه رئیس مجلس بازنشسته‌ای بود که در ۲۰۱۰ با از دست رفتن اکثریت دموکرات‌ها برای رهبری اقلیت نامزد شد و موفق به کسب این سمت شد.

در ۲۰۱۴ اریک کنتر نخستین رهبر اکثریت مجلس شد که در انتخابات مقدماتی شکست خورد. پس از این شکست، کنتر از سمت رهبری اکثریت و سپس از کنگره کناره‌گیری کرد.

## رهبر اکثریت
وظایف رهبر اکثریت مجلس بسته به ساختار سیاسی حزب اکثریت متفاوت است. در چندین دوره اخیر کنگره، رهبر اکثریت مسئول اصلی تنظیم تقویم قانون‌گذاری صحن مجلس و مدیریت مستقیم همه کمیسیون‌های مجلس بوده‌است.

یکی از وظایف قانونی رهبر اکثریت بر اساس بند ۱۹ قانون ایالات متحده این است که لایحه اجرایی ارائه‌شده از سوی رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا برای موافقت‌نامه‌های تجاری تحت اختیار مذاکره سریع (تسهیل تجاری) باید توسط رهبر اکثریت یا نماینده وی به مجلس تقدیم شود.

### فیلیباستر
رهبر اکثریت و رهبر اقلیت در مجلس نمایندگان حق سخنرانی بدون محدودیت زمانی دارند. از این رو می‌توانند با فیلیباستر تصمیم‌گیری‌ها را به تأخیر بیندازند. این حق معمولاً تنها از سوی رهبر اقلیت به کار گرفته می‌شود. کوین مک‌کارتی با نزدیک به هشت‌ونیم ساعت سخنرانی پیوسته در شامگاه ۱۸ نوامبر ۲۰۲۱ رکورد طولانی‌ترین فیلیباستر در مجلس نمایندگان را شکست.

## رهبر اقلیت
### مسئولیت‌ها
از دیدگاه نهادی، آیین‌نامه مجلس مسئولیت‌های مشخصی را به رهبر اقلیت واگذار کرده‌است. برای نمونه بند ۶ ماده ۱۲ به رهبر اقلیت (یا نماینده او) حق ارائه پیشنهاد ارجاع مجدد با دستور را می‌دهد و بند ۶ ماده ۲ مقرر می‌کند که بازرس کل با پیشنهاد مشترک رئیس مجلس، رهبر اکثریت و رهبر اقلیت منصوب شود.

از دیدگاه حزبی، رهبر اقلیت پنج کارکرد اصلی دارد:
# یاری‌رسانی انتخاباتی به نمایندگان فعلی و نامزدهای حزب
# طراحی راهبردهایی برای پیشبرد اهداف حزب، از جمله کندسازی دستورکار حزب اکثریت
# تبلیغ و معرفی دستورکار حزب
# رایزنی منظم با رئیس‌جمهور در صورتی که کاخ سفید در دست حزب اقلیت باشد
# تلاش برای انسجام درون‌حزبی به‌منظور بیشینه کردن شانس موفقیت قانون‌گذاری و سیاسی

برتراند اسنل، رهبر اقلیت جمهوری‌خواه از ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۹، دربارهٔ این سمت چنین گفته بود: «او سخنگوی حزبش است و سیاست‌های آن را بیان می‌کند. باید هوشیارانه از حقوق اقلیت دفاع کند. وظیفه اوست که سیاست‌ها و برنامه‌های اکثریت را سازنده نقد کند.»

### خاستگاه سمت
سمت رهبر اقلیت تا حد زیادی نوآوری سده بیستم است. پیش از آن، احزاب کنگره غالباً سازمان‌یافته نبودند و مشخص نبود چه کسی رهبر اپوزیسیون است. برخی پژوهشگران بر این باورند که جیمز مدیسون در نخستین کنگره به‌طور غیررسمی نقش نخستین رهبر اقلیت را ایفا کرد؛ زیرا رهبری مخالفان سیاست‌های مالی وزیر خزانه‌داری الکساندر همیلتون را بر عهده داشت.

در آن دوران اولیه، هیچ‌کدام از دو گروه اصلی (فدرالیست‌ها و دموکرات-جمهوری‌خواهان) رهبر رسمی نداشتند. در ۱۸۱۳ اقلیت ۳۶ نفره فدرالیست‌ها به کمیته‌ای ۱۳ نفره برای هماهنگی اقدامات خود نیاز داشت. بی‌سازمانی درون‌حزبی شناسایی رهبر اقلیت را دشوارتر می‌کرد؛ برای مثال از ۱۸۳۴ تا ۱۸۵۹ در هفت مورد از ۱۴ انتخاب ریاست مجلس دست‌کم بیست نامزد وجود داشت.

به باور دانشمند علوم سیاسی رندال ریپلی، از ۱۸۸۳ نامزد ریاست مجلس از سوی حزب اقلیت آشکارا رهبر اقلیت بوده‌است. اما این ادعا بی‌چالش نبوده‌است؛ برای نمونه در ۱۸۸۳ جمهوری‌خواهان جی. وارن کیفر را نامزد ریاست مجلس کردند، اما او به دلیل سوءاستفاده از قدرت در دوره ریاستش بدنام شده بود و به‌وضوح رهبر اقلیت نبود.

## ویژگی‌های اکثریت و اقلیت در تعامل با ریاست‌جمهوری
هنگامی که ریاست‌جمهوری و هر دو مجلس کنگره در اختیار یک حزب باشد، رئیس مجلس معمولاً نقش کم‌رنگ‌تری ایفا می‌کند و اختیار را به رئیس‌جمهور وامی‌گذارد. در این وضعیت رهبر اقلیت مجلس نمایندگان می‌تواند نقش بالفعل «رهبر اپوزیسیون» را بازی کند، حتی بیش از رهبر اقلیت سنا، به‌ویژه به دلیل ماهیت حزبی‌تر مجلس نمایندگان.

## جستارهای وابسته
* رئیس مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا
* رهبران حزبی سنای ایالات متحده آمریکا
* رئیس موقت سنای ایالات متحده آمریکا
* شلاق (سیاست)

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* فهرست رهبران اکثریت مجلس نمایندگان در تارنمای تاریخ مجلس نمایندگان

رده:رهبران مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا
رده:مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا