شعله‌افکن ام۲

**شعله‌افکن ام۲** () یک شعله‌افکن پشتی قابل حمل آمریکایی بود که در جنگ جهانی دوم، جنگ کره و جنگ ویتنام به کار گرفته شد. ام۲ جانشین شعله‌افکن‌های ام۱ و ام۱اِی۱ بود و از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۷۸ در خدمت نیروهای مسلح آمریکا قرار داشت. هرچند زمان پاشش شعله آن نزدیک به ۷ ثانیه و بُرد مؤثرش در حدود ۲۰ تا ۴۰ متر بود، با این حال جنگ‌افزار سودمندی به‌شمار می‌رفت.

شعله‌افکن ام۲ از دو بخش اصلی تشکیل شده بود: مجموعه مخازن پشتی شامل دو مخزن سوخت و یک مخزن نیتروژن فشرده و یک لوله پاشش که با شیلنگ به مخازن متصل می‌شد. با ورود تانک‌های شعله‌افکن، نیاز به پیاده‌نظامی که خود را در معرض آتش دشمن قرار دهد بسیار کاهش یافت و در نهایت بیشتر نمونه‌های ام۲ از رده خارج و اسقاط شدند.

## شرح ساختار
شعله‌افکن ام۲ همانند پیشینه خود ام۱ از دو زیرمجموعه ساخته شده بود. بخش نخست سه مخزن بود که بر پشت سرباز حمل می‌شد: دو مخزن بلند و هم‌اندازه حاوی ماده آتش‌زا (آمیزه‌ای از گازوئیل و بنزین) و یک مخزن فشار کوچک‌تر در میان آن‌ها که نیتروژن به عنوان پیشران در آن نگه‌داری می‌شد. مخازن روی قابی با بندهای حمل نصب شده بودند و میان دو بازوی قاب نواری از برزنت کشیده شده بود که هنگام حمل روی پشت تیرانداز قرار می‌گرفت. بخش دوم لوله پاشش بود که از طریق شیلنگ به مخازن متصل می‌شد و در زیر آن دو دستگیره قرار داشت. ماشه دستگیره عقبی به‌صورت ایمنی دستی عمل می‌کرد و ماشه دستگیره جلویی فشنگ آتش‌زا را فعال می‌ساخت.

## کاربرد رزمی
### جنگ جهانی دوم
شعله‌افکن ام۲ نخستین بار در جبهه اقیانوس آرام به کار گرفته شد و برای مقابله با مواضع مستحکم و سنگربندی‌شده ژاپنی به‌کار می‌رفت. پس از موفقیت شعله‌افکن ام۱، مدل ام۲ توسعه یافت و از ۱۹۴۳ وارد میدان نبرد شد. در اواخر جنگ، مدل‌های بعدی ام۲ به عامل غلیظ‌کننده سوخت موسوم به ناپالم مجهز شدند.

برای بهره‌گیری از ام۲ دو نفر نیاز بود: تیرانداز و یک کمکی که شیرهای مخازن را باز می‌کرد و تجهیزات اضافی حمل می‌نمود. کمکی نخست شیر میان مخزن پیشران و مخازن سوخت و سپس شیر میان مخزن سوخت و شیلنگ را باز می‌کرد؛ فشار ایجادشده ماده آتش‌زا را از شیلنگ عبور می‌داد و تیرانداز با فشردن ماشه عقبی ایمنی را آزاد و با ماشه جلویی مخلوط خروجی را مشتعل می‌ساخت.

محتوای مخازن برای ۱۰ تا حداکثر ۲۰ ثانیه شلیک پیوسته کفایت می‌کرد و بُرد سلاح ۲۵ تا حداکثر ۴۰ متر بود. ام۲ از نظر عملکرد بر ام۱ برتری داشت؛ زیرا پیشران ام۱ هیدروژن بود که سوخت را سریع‌تر می‌سوزاند و سامانه احتراق الکتریکی آن نیز قابل اعتماد نبود. با این حال وزن بالا و بُرد نسبتاً کوتاه تیرانداز را بسیار آسیب‌پذیر می‌کرد. در یورش به استحکامات ژاپنی در جزایر اقیانوس آرام و همچنین در عملیات پیاده‌روی نرماندی، شعله‌افکن‌ها تا زمانی که خدمه از پوشش آتش تفنگداران بهره‌مند بودند کارایی خوبی نشان دادند.

## گونه‌ها
### ام۲ (ام۲–۲)
مدل اصلی دوران جنگ جهانی دوم با درپوش‌های گاز شش‌ضلعی و قاب ساعت‌شنی شناخته می‌شد. این مدل «ام۲–۲» نیز نامیده می‌شد؛ ام۲ برای مجموعه مخازن و -۲ برای نوع لوله پاشش.

### ام۲اِی۱–۲
گونه‌ای که در دوران جنگ کره طراحی شد. این مدل دارای قاب کوله‌پشتی با اضلاع صاف، درپوش‌های گاز دارای منفذ هوا، تنظیم‌کننده استوانه‌ای و شیر ایمنی بود. نمونه‌های بازمانده از این مدل امروزه بسیار رایج‌تر از مدل‌های دوران جنگ جهانی دوم هستند.

### ام۲اِی۱–۷
نسخه به‌روزرسانی‌شده‌ام۲اِی۱–۲ بود که در جنگ ویتنام توسط نیروهای آمریکایی به کار رفت. این مدل چهار کنترل داشت:
* پشت دستگیره عقبی: ضامن ایمنی شلیک
* جلوی دستگیره عقبی: ماشه شلیک
* بالای بخش جلویی: ضامن ایمنی احتراق
* زیر بخش جلویی: ماشه احتراق

### ام۹اِی۱–۷
رایج‌ترین مدل مورد بهره‌گیری در ویتنام بود که بسیار سبک‌تر و آسان‌تر از ام۲ عمل می‌کرد. ام۹اِی۱–۷ جایگزین ام۲ شد و خود سرانجام با جایگزین گردید.

## داده‌های فنی (ام۲–۲)

## بهره‌برداران

### بهره‌برداران پیشین
* 
* 
* 
*  (دوران جنگ جهانی دوم)
*  (پس از جنگ جهانی دوم برای نیروهای دفاع شخصی ژاپن؛ بعدها با شعله‌افکن ساخت ژاپن بر پایه ام۲ جایگزین شد)
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## نگارخانه

Image:Usafl rend.jpg|دو نمای رایانه‌ای از سربازی با شعله‌افکن ام۲اِی۱-۷. دو مخزن بزرگ حاوی سوخت و مخزن کوچک حاوی گاز فشرده (نیتروژن) است.
Image:M2FlamethrowerVWM02.jpg|شعله‌افکن ام۲اِی۱
Image:噴火槍.JPG|شعله‌افکن ام۲اِی۱ مورد بهره‌گیری جمهوری چین در جبهه چین–برمه–هند


## جستارهای وابسته
* شعله‌افکن

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* جنگ‌افزارهای تفنگداران دریایی در جنگ جهانی دوم: شعله‌افکن‌ها

رده:مقاله‌های دارای ویدئو
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان ژاپنی
رده:جنگ‌افزارها و مهمات معرفی‌شده در ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:تجهیزات نظامی (۱۹۷۹–۱۹۷۰)
رده:جنگ‌افزارهای راکتی ایالات متحده آمریکا