عروج روحانی

**عروج،** یک موضع آخرالزمانی است که برخی از مسیحیان، به ویژه مسیحیان انجیلی آمریکایی، به آن معتقدند و شامل یک رویداد آخرالزمانی است که در آن همه مؤمنان مسیحی مرده رستاخیز خواهند یافت و به همراه مسیحیانی که هنوز زنده هستند، با هم «در ابرها بالا خواهند رفت تا خداوند را در هوا ملاقات کنند.» این دیدگاه از آخرالزمان معمولاً بخشی از پیشاهزاره‌گرایی تدبیرگرایانه است، نوعی آینده‌گرایی که پیشگویی‌های مختلف در کتاب مقدس را تحقق نیافته و در آینده در حال وقوع می‌داند.

ایده عروج آسمانی، آنطور که در پیشاهزاره‌گرایی تدبیرگرایانه تعریف شده است، در مسیحیت تاریخی یافت نمی‌شود و یک آموزه نسبتاً جدید است که از دهه ۱۸۳۰ میلادی سرچشمه گرفته است. این اصطلاح اغلب در میان متکلمان بنیادگرا در ایالات متحده استفاده می‌شود. ریشه این اصطلاح از رساله اول تسالونیکیان در کتاب مقدس امتداد دارد، که از کلمه یونانی  ( استفاده می‌کند) به معنی «ربودن» یا «تصاحب کردن» است.

در مورد زمان دقیق ربوده شدن و اینکه آیا بازگشت مسیح در یک یا دو رویداد رخ خواهد داد، دیدگاه‌های متفاوتی وجود دارد. پیش از مصیبت‌گرایی، رویداد ربوده شدن را از بازگشت دوباره عیسی مسیح که در انجیل متی، دوم تسالونیکیان و مکاشفه ذکر شده است، متمایز می‌کند. این دیدگاه معتقد است که رویداد ربوده شدن، پیش از هفت سال دوران مصیبت بزرگ رخ خواهد داد که به ظهور مجدد مسیح و به دنبال آن پادشاهی هزار ساله مسیحایی منجر خواهد شد. این نظریه از ترجمه‌های کتاب مقدس که جان نلسون داربی در سال ۱۸۳۳ تجزیه و تحلیل کرد، نشأت گرفت. دیدگاه پیش از عذاب الهی، رایج‌ترین دیدگاه در میان مسیحیانی است که امروزه به رستاخیز اعتقاد دارند، اگرچه این دیدگاه در میان انجیلی‌ها مورد مناقشه است. دیدگاه‌های دیگر شامل اواسط مصیبت، قبل از خشم الهی و ربوده شدن پس از مصیبت است.

بیشتر فرقه‌های مسیحی با الهیات ربایش موافق نیستند و تفسیر متفاوتی از گردهمایی هوایی که در اول تسالونیکیان ۴ شرح داده شده است، دارند. آنها از واژه *ربایش* به‌عنوان یک اصطلاح خاص الهیاتی استفاده نمی‌کنند و عموماً الهیات تدبیرگرایانه مرتبط با کاربرد آن را نیز نمی‌پذیرند. در عوض، آنها معمولاً *ربایش را* به معنای گردهمایی برگزیدگان با مسیح در بهشت درست پس از ظهور دوم او تفسیر می‌کنند و این ایده را که بخش بزرگی از بشریت پس از وقایع اول تسالونیکیان ۴:۱۷ برای یک دوره مصیبت طولانی بر روی زمین باقی خواهند ماند، رد می‌کنند.

## ریشه‌شناسی
*واژه عروج* از  در زبان فرانسوی میانه گرفته شده است. از طریق کلمه لاتین قرون وسطایی  (به‌معنای «تصرف، آدم‌ربایی») که از کلمه لاتین  گرفته شده است («ربایش»).

### یونانی
یونانی کوئینه اول تسالونیکیان ۴:۱۷ از شکل فعل  استفاده می‌کند. ()، که به‌معنی «ما را خواهند گرفت» یا «ما را خواهند برد» است. شکل دیکشنری این فعل یونانی  ( است). این کاربرد همچنین در متونی مانند اعمال رسولان ۸:۳۹، دوم قرنتیان ۱۲:۲–۴، و مکاشفه ۱۲:۵ دیده می‌شود. دکتر داگلاس هامپ، زبان‌شناس، خاطرنشان می‌کند که اسپیروس زودیاتس، محقق یونانی  به‌عنوان فعل اول شخص جمع آینده و حالت مفعولی از ریشه یونانی *harpagē* (har-pag-ay) به‌معنای «عمل غارت» فهرست می‌کند. غارت کردن، شکل آیندهٔ مفعول *harpázō* (اگرچه توسط پولس در اول تسالونیکیان ۴:۱۷ استفاده نشده است) را می‌توان در verbix.com مشاهده کرد: αρπασθησόμεθα (*arpasthisometha*). *هارپاگ* GS724 یعنی *:* ۱. عمل غارت، دزدی؛ ۲. غارت، غنیمت. وقتی ربوده شدن و «احیای همه چیز» (اعمال رسولان ۳:۲۰–۲۱) به‌عنوان رویدادهای همزمان در نظر گرفته شوند (طبق رومیان ۸:۱۹–۲۱)، منطقی است که چرا پولس از عبارت «غارت خواهد شد» برای مطابقت با عبارت تحریف زمین که در اشعیا ۲۴:۳ شرح داده شده است، استفاده می‌کند، «زمین کاملاً خالی و غارت خواهد شد…».

### لاتین
ولگاته لاتین، یونانی  را ترجمه می‌کند به‌عنوان  به‌معنی «ما را خواهند گرفت» یا «ما را خواهند برد» از فعل لاتین  به معنی «گرفتن» یا «بردن».

### انگلیسی
ترجمه‌های انگلیسی کتاب مقدس، اول تسالونیکیان ۴:۱۷ را به روش‌های مختلفی ترجمه کرده‌اند:
* کتاب مقدس ویکلیف (۱۳۹۵)، که از لاتین ولگیت ترجمه شده است، از کلمه «عجله کرده» استفاده می‌کند.
* عهد جدید تیندل (۱۵۲۵)، کتاب مقدس اسقف (۱۵۶۸)، کتاب مقدس ژنو (۱۵۸۷) و نسخه شاه جیمز (۱۶۱۱) از عبارت «caught up» استفاده می‌کنند.  این به نسخه استاندارد آمریکایی (۱۹۰۱)، نسخه استاندارد اصلاح‌شده (۱۹۴۶، ۱۹۵۲) و نسخه استاندارد انگلیسی (۲۰۰۱، ۲۰۰۷، ۲۰۱۱، ۲۰۱۶) و همچنین نسخه بین‌المللی جدید (۱۹۷۳، ۱۹۷۸، ۱۹۸۴، ۲۰۱۱) منتقل شده است.

## دکترین اعتقادی
دیدگاه رستاخیز پیش از مصیبت، بیشتر در میان باپتیست‌های بنیادگرای آمریکایی، کلیساهای کتاب مقدس، کلیساهای برادران، برخی از فرقه‌های متدیست، پنطیکاستی‌ها، انجیلی‌های غیرفرقه‌ای و سایر گروه‌های انجیلی مختلف یافت می‌شود. کلیسای کاتولیک، کلیسای ارتدکس شرقی، کلیساهای لوتری، کلیسای انگلیکان و فرقه‌های اصلاح‌شده هیچ سنتی مبنی بر بازگشت اولیه مسیح ندارند. برای مثال، کلیسای ارتدکس شرقی، تفسیر غیرهزاره‌ای از متون مقدس نبوی را ترجیح می‌دهد و بنابراین بازگشت مقدماتی و پیشاهزاره‌ای را رد می‌کند. اکثر متدیست‌ها به دیدگاه تقدیرگرایانه در مورد عروج مسیح پایبند نیستند.

### آکویناس و آگوستین هیپویی
توماس آکویناس در *کتاب «خلاصه الهیات»* خود، از یکی دیگر از علمای کلیسا، سنت آگوستین، نقل قول می‌کند تا توضیح دهد که هیچ‌کس از مرگ و جدایی روح از بدن در امان نیست. از سوی دیگر، ربوده شدن کلیسا مربوط به مرگ مؤمنان و رستاخیز فوری آنها از جسم بلافاصله پس از مرگ است:

## عقاید
### یک یا دو رویداد
بیشتر پیشاهزاره‌گرایان، رویداد ربوده شدن و آمدن دوم را به‌عنوان رویدادهای جداگانه‌ای متمایز می‌کنند. برخی از پیشاهزاره‌گرایانِ معتقد به دیسپنسیشن (از جمله بسیاری از انجیلی‌ها) بازگشت مسیح را دو رویداد مجزا می‌دانند (یعنی، ظهور دوم مسیح در دو مرحله). بر اساس این دیدگاه، اول تسالونیکیان ۴: ۱۵–۱۷ توصیفی از یک رویداد مقدماتی برای بازگشتی است که در متی ۲۴: ۲۹–۳۱ شرح داده شده است. اگرچه هر دو، ظهور عیسی را توصیف می‌کنند، اما به نظر می‌رسد که این دو، رویدادهای متفاوتی هستند. اولین رویداد، آمدنی است که در آن نجات‌یافتگان «به بالا برده می‌شوند»، و اصطلاح «ربوده شدن» از اینجا گرفته شده است. رویداد دوم به‌عنوان آمدن دوم توصیف شده است. اکثر تقدیرگرایان معتقدند که اولین رویداد، حتی اگر بلافاصله نباشد، قبل از دوره مصیبت رخ می‌دهد. تقدیرگرایان این وقایع را در نتیجهٔ برداشت تحت‌اللفظی خود از سخنان پولس متمایز می‌کنند.

ناهزاره‌گرایان تفسیر تحت اللفظی حکومت هزار ساله زمینی مسیح را انکار می‌کنند. همپوشانی قابل توجهی در باورهای ناهزاره‌گرایان (شامل اکثر کاتولیک‌ها، ارتدکس‌های شرقی، انگلیکان‌ها و لوتری‌ها)، پساهزاره گرایان (شامل پرسبیتری‌ها) و پیشاهزاره‌گرایان تاریخی (شامل برخی از باپتیست‌های کالوینیستی) با کسانی که معتقدند بازگشت مسیح یک رویداد واحد و عمومی خواهد بود، وجود دارد.

برخی از طرفداران معتقدند که آموزه ناهزاره‌گرایی از دانشمندان اسکندریه مانند کلمنت و اوریجن سرچشمه گرفته و بعداً از طریق آگوستین به اصول اعتقادی کاتولیک تبدیل شده است.

### مقصد
تقدیرگرایان، مقصد فوری مسیحیان ربوده شده را بهشت می‌دانند. مفسران کاتولیک، مانند والتر درام (۱۹۱۲)، مقصد گردهمایی اول تسالونیکیان ۴:۱۷ را بهشت معرفی کنید.

درحالی که انگلیکان‌ها دیدگاه‌های مختلفی دارند، برخی از مفسران انگلیکان، مانند ان.تی. رایت، مقصد را مکانی خاص روی زمین می‌دانند. این تفسیر ممکن است گاهی اوقات با دغدغه‌های زیست‌محیطی مسیحیان مرتبط باشد.

## دیدگاه‌های مربوط به زمان‌بندی آخرالزمانی
در مورد زمان وقوع قیامت، دیدگاه‌های متعددی وجود دارد. برخی معتقدند که متی ۲۴: ۳۷–۴۰ به ربوده شدن اشاره دارد و با اشاره به شباهت‌های بین دو متن، نشان می‌دهد که ربوده شدن در *زمان پاروسیای* خداوند رخ خواهد داد. برخی دیگر خاطرنشان می‌کنند که نه *کلیسا* و نه *ربوده شدن* در متی ۲۴ رخ نمی‌دهد و تفاوت‌های قابل توجهی بین متی ۲۴: ۳۷–۴۰ و اول تسالونیکیان ۴: ۱۳–۱۸ وجود دارد. در نتیجه، این دو متن، تمرکز اصلی بحث‌های مربوط به زمان‌بندی رویداد «ربوده شدن» را به خود اختصاص می‌دهند. متن این دو خبر به شرح زیر است:

در دیدگاه‌های ناهزاره‌ای و پساهزاره‌ای، هیچ تمایزی در زمان‌بندی رستاخیز وجود ندارد. این دیدگاه‌ها معتقدند که رویداد ربوده شدن، همان‌طور که در اول تسالونیکیان ۴:۱۵–۱۷ شرح داده شده است، با ظهور مجدد عیسی مسیح همان‌طور که در متی ۲۴:۲۹–۳۱ شرح داده شده است پس از هزاره معنوی–سمبولیک یکسان خواهد بود.

در دیدگاه پیشاهزاره‌ای، ربوده شدن پیش از یک هزاره واقعی و زمینی رخ خواهد داد. در درون پیشاهزاره‌گرایی، موضع پیش از مصیبت بزرگ، بین ربوده شدن و آمدن دوم به عنوان دو رویداد متفاوت تمایز قائل می‌شود. همچنین مواضع دیگری در درون پیشاهزاره‌گرایی وجود دارد که در مورد زمان‌بندی ربوده شدن مسیح متفاوت هستند.

### دیدگاه‌های پیشاهزاره‌ای
در نخستین روزهای کلیسا، آموزه‌های هزاره‌گرایی (یعنی پیشاهزاره‌گرایی اولیه) دیدگاه غالب بود. یوسبیوس نوشت: «این [روایت‌های مکتوب] به گفتهٔ او [پاپیاس هیراپولیس] مربوط می‌شود که می‌گوید پس از رستاخیز مردگان، دوره‌ای حدود هزار سال وجود خواهد داشت و پادشاهی مسیح به شکل مادی بر روی همین زمین برقرار خواهد شد. [...] اما به‌دلیل او بود که بسیاری از پدران کلیسا پس از او، نظر مشابهی را اتخاذ کردند و در حمایت از قدمت انسان، بر آن تأکید ورزیدند؛ به عنوان مثال، ایرنائوس و هر کس دیگری که ممکن است دیدگاه‌های مشابهی را اعلام کرده باشد.»

شاف، محقق قرن نوزدهم، خاطرنشان می‌کند: «برجسته‌ترین نکته در فرجام‌شناسی دوران پیش از نیقیه، هزاره‌گرایی برجسته است، یعنی اعتقاد به سلطنت مرئی مسیح در جلال بر روی زمین به همراه مقدسین برخاسته برای هزار سال، قبل از رستاخیز عمومی و داوری.»

با این حال، با گذشت زمان، درگیری بین دو مکتب تفسیر، مکاتب انطاکیه و اسکندریه، آغاز شد. ریشه‌های مکتب اسکندریه را می‌توان در نفوذ فیلو، یهودی یونانی‌شده‌ای که در پی آشتی دادن صدق خدا با آنچه که او خطاهای تنخ می‌دانست، بود، جستجو کرد. متکلمان اسکندریه هزاره را به‌عنوان سلطنت نمادین مسیح از آسمان می‌دیدند. از طریق نفوذ اوریگن و آگوستین – شاگردان مکتب اسکندریه – تفسیر تمثیلی به شهرت رسید و فرجام‌شناسی آن برای بیش از هزار سال به دیدگاه اکثریت تبدیل شد. در واکنش به ظهور تفسیر تمثیلی، مکتب انطاکیه بر هرمنوتیک تحت‌اللفظی تأکید کرد. اما برای مقابله با هزاره نمادین اسکندریه کار چندانی نکرد.

در قرن دوازدهم، زمانی که یواخیم اهل فیوره (۱۱۳۰–۱۲۰۲) تفسیری بر مکاشفه نوشت و اصرار ورزید که پایان نزدیک است و آموخت که خداوند زمین را احیا خواهد کرد، یهودیان تغییر دین خواهند داد و هزاره بر روی زمین رخ خواهد داد، آینده‌نگری دوباره برجسته شد. آموزه‌های او بخش زیادی از اروپا را تحت تأثیر قرار داد.

اگرچه کلیسای کاتولیک عموماً پیشگویی‌های کتاب مقدس در متونی مانند دانیال و مکاشفه را (از دیدگاه زمان حال) صرفاً مبتنی بر آینده نمی‌داند، اما در سال ۱۵۹۰، فرانسیسکو ریبرا، یک یسوعی کاتولیک، آینده‌نگری را تدریس کرد. او همچنین تعلیم داد که رویدادی به نام گردهمایی برگزیدگان (شبیه به آنچه اکنون ربوده شدن نامیده می‌شود) ۴۵ روز قبل از پایان یک دوره مصیبت ۳٫۵ ساله اتفاق خواهد افتاد.

مفهوم عروج، در ارتباط با پیشاهزاره‌گرایی، توسط پیوریتن‌های آمریکایی قرن هفدهم، اینکریز ماتر و کاتن ماتر، بیان شد. آنها به این ایده معتقد بودند که مؤمنان در هوا گرفتار می‌شوند، و پس از آن داوری‌هایی بر روی زمین و سپس هزاره سلطنت مسیح فرا می‌رسد. دیگر عبارات مربوط به واقعه ربایش در قرن هفدهم در آثار رابرت ماتون، ناتانیل هولمز، جان براون، توماس وینسنت، هنری دنورز و ویلیام شروین یافت می‌شود.

اصطلاح *«ربودن»* توسط فیلیپ دادریج و جان گیل در تفاسیر عهد جدیدشان به کار گرفته شد، با این ایده که مؤمنان قبل از داوری بر روی زمین و ظهور مجدد عیسی، به آسمان برده خواهند شد.

در نسخه‌ای از *کتاب «تفسیری بر عهد عتیق و جدید»* نوشته متیو هنری در سال ۱۸۲۸، در توضیح آیه ۱۷ از باب ۴ کتاب اول تسالونیکیان از کلمه «ربوده شدن» استفاده شده است.

اگرچه از اصطلاح «خلسه» استفاده نکرد، اما این ایده به‌طور کامل‌تر توسط ادوارد ایروینگ (۱۷۹۲–۱۸۳۴) توسعه داده شد. در سال ۱۸۲۵، ایروینگ توجه خود را به مطالعه پیشگویی معطوف کرد و سرانجام ایده ضدمسیحِ یک‌نفره جیمز هنتورن تاد، ساموئل رافی میتلند، رابرت بلارمین و فرانسیسکو ریبرا را پذیرفت، اما او یک قدم فراتر رفت. ایروینگ شروع به آموزش ایده بازگشت دو مرحله‌ای مسیح کرد که مرحله اول، یک عروج مخفی پیش از ظهور دجال است. ادوارد میلر آموزه‌های ایروینگ را اینگونه توصیف کرد: «سه گردهمایی وجود دارد: – اول، از نوبرانه‌های برداشت، باکره‌های خردمند که بره را هر جا که می‌رود دنبال می‌کنند؛ دوم، محصول فراوانی که بعداً توسط خدا جمع‌آوری می‌شود؛ و در آخر، گرد هم آمدن شریران برای مجازات.»

#### پیشاهزاره‌گرایی پیش از مصیبت
موضع پیش از مصیبت بزرگ معتقد است که ربوده شدن مسیح قبل از آغاز دوره هفت ساله مصیبت بزرگ رخ خواهد داد، در حالی که ظهور دوم در پایان آن رخ خواهد داد. طرفداران پیش‌مصیبت (Pretribulationists) اغلب رویداد ربوده شدن را به‌عنوان آمدن عیسی *برای* کلیسا و آمدن دوم را به عنوان آمدن عیسی *به همراه* کلیسا توصیف می‌کنند. مربیان و واعظان پیش از مصیبت عبارتند از: جیمی سواگارت، رابرت جفرس، جی. دوایت پنتکاست، تیم لاهی، جی. ورنون مک‌گی، پری استون، چاک اسمیت، هال لیندسی، جک ون ایمپی، اسکیپ هایتزیگ، چاک میسلر، گرنت جفری، توماس آیس، دیوید جرمایا، جان اف. مک‌آرتور و جان هاگی.

جان نلسون داربی برای اولین بار در سال ۱۸۲۷، فرضیه ربوده شدن پیش از دوران مصیبت بزرگ را تثبیت و رواج داد. علیرغم وجود مفاهیم مبهمی از این دیدگاه در میان چند متکلم پیوریتن پیش از داربی، او اولین کسی بود که آن را در یک چارچوب الهیاتی بزرگتر قرار داد. این دیدگاه در میان بسیاری از جنبش‌های دیگر برادران پلیموث در انگلستان پذیرفته شد. دیگر برادران برجسته بخشی از جنبش برادران بودند که بر مسیحیت آمریکایی، به ویژه با جنبش‌ها و آموزه‌های مرتبط با آخرالزمان و بنیادگرایی مسیحی، عمدتاً از طریق نوشته‌هایشان، تأثیر گذاشتند. از جمله تأثیرات آن می‌توان به جنبش کنفرانس کتاب مقدس اشاره کرد که در سال ۱۸۷۸ با کنفرانس کتاب مقدس نیاگارا آغاز شد. این کنفرانس‌ها که در ابتدا شامل پیشاهزاره‌گرایی تاریخ‌گرایانه و آینده‌گرایانه بودند، منجر به پذیرش فزاینده دیدگاه‌های پیشاهزاره‌گرایی آینده‌گرایانه و ربوده شدن پیش از مصیبت، به‌ویژه در میان اعضای کلیسای پرسبیتری، باپتیست و جماعت شدند. کتاب‌های محبوب نیز در پذیرش رستاخیز پیش از مصیبت نقش داشتند، از جمله کتاب «عیسی می‌آید» نوشته ویلیام ای. بلک‌استون که در سال ۱۸۷۸ منتشر شد و بیش از ۱٫۳ میلیون نسخه از آن به فروش رسید، و کتاب مقدس مرجع اسکوفیلد که در سال‌های ۱۹۰۹ و ۱۹۱۹ منتشر و در سال ۱۹۶۷ ویرایش شد.

برخی از طرفداران پیش از مصیبت، مانند گرانت جفری، معتقدند که قدیمی‌ترین اشارهٔ شناخته‌شدهٔ خارج از کتاب مقدس به رویداد عروج پیش از مصیبت، از رساله‌ای مربوط به قرن هفتم میلادی به نام «مکاشفهٔ شبه افرایم سوری» است. نویسندگان مختلف، نسخه‌های مختلفی از این متن را به عنوان نسخه‌های معتبر معرفی کرده‌اند و نظرات متفاوتی در مورد اینکه آیا این متن از باور به وقوع یک رویداد ربوده شدن پیش از دوران مصیبت بزرگ پشتیبانی می‌کند یا خیر، وجود دارد. در یکی از نسخه‌های متن آمده است: «زیرا همه مقدسین و برگزیدگان خدا، پیش از مصیبتی که در پیش است، گرد هم می‌آیند و به سوی خداوند برده می‌شوند تا مبادا آشفتگی‌ای را که به دلیل گناهان ما جهان را فرا خواهد گرفت، ببینند.» علاوه بر این، *در کتاب‌های «آخرالزمان الیاس»* و *[[فرا دولچینو|«تاریخ برادر دولچینو»]]* هر دو آمده است که مؤمنان پیش از مصیبت از میان برداشته خواهند شد.

## تاریخ
از زمان پیدایش این مفهوم، برخی از معتقدان در مورد تاریخ این رویداد پیش‌بینی‌هایی کرده‌اند. همه در تلاش خود برای تعیین تاریخ شکست خورده‌اند.

### پیش‌بینی‌های ناموفق
برخی از پیش‌بینی‌های قابل توجه در مورد تاریخ ظهور مجدد عیسی، که ممکن است به رویداد ربوده شدن اشاره داشته باشد یا نداشته باشد، شامل موارد زیر است:
* **۱۸۴۳–۱۸۴۴**: ویلیام میلر پیش‌بینی کرد که مسیح بین ۲۱ مارس ۱۸۴۳ و ۲۱ مارس ۱۸۴۴ بازخواهد گشت، سپس پیش‌بینی خود را اصلاح کرد و ادعا کرد که در محاسبه کتاب مقدس اشتباه کرده است و آن را به ۲۲ اکتبر ۱۸۴۴ تغییر داد. پی بردن به اینکه پیش‌بینی‌ها نادرست بوده‌اند، منجر به ناامیدی بزرگ شد. الهیات میلر باعث ظهور جنبش ظهور شد که بعدها کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم را به وجود آورد. پیروان آیین بهائی معتقدند که مسیح همان‌طور که میلر در سال ۱۸۴۴، با ظهور باب، پیش‌بینی کرده بود، بازگشته است و پیش‌بینی‌های نبوی متعددی از بسیاری از ادیان، مشابه میلر، در کتاب ویلیام سیرز، *دزد شب*، آمده است.
* **۱۹۱۴**، **۱۹۱۸**، و **۱۹۲۵**: چارلز تِیز راسل، بنیانگذار انجمن برج دیده‌بانی، و بسیاری از جانشینان او که ریاست انجمن دانشجویان کتاب مقدس او را بر عهده داشتند، که بعدها به شاهدان یهوه تغییر نام داد، تاریخ‌های مختلفی را برای ظهور مجدد عیسی پیش‌بینی کردند.

برخی از پیشگویی‌های مربوط به تاریخ ظهور شامل موارد زیر است:
* **۱۹۸۱**: چاک اسمیت پیش‌بینی کرد که عیسی احتمالاً تا سال ۱۹۸۱ بازخواهد گشت.
* **۱۹۸۸**: ادگار سی. ویسِنانت کتابی با عنوان *«۸۸ دلیل برای وقوع عروج» در سال ۱۹۸۸* منتشر کرد.
* **۱۹۹۴-۰۹-۰۶**: هارولد کمپینگ، مبلغ مذهبی رادیو، ۶ سپتامبر ۱۹۹۴ را پیش‌بینی کرد.
* **۲۰۱۱-۰۵-۲۱**: پیش‌بینی اصلاح‌شده‌ی هارولد کمپینگ، ۲۱ مه ۲۰۱۱ را به عنوان تاریخ ربوده شدن مسیح تعیین کرد. پس از گذشت این تاریخ بدون حادثه آشکار، کمپینگ یک پخش رادیویی انجام داد و اظهار داشت که یک «داوری معنوی» نامرئی واقعاً رخ داده است و عروج فیزیکی در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۱ رخ خواهد داد. طبق گفته کمپینگ، در آن تاریخ «تمام جهان نابود خواهد شد.»
* **۲۰۱۷-۰۹-۲۳**: دیوید مید، متخصص اعداد مسیحی، این پیش‌بینی را بر اساس نظریه‌های طالع‌بینی انجام داد.

## جستارهای وابسته
* پیشگویان مقدس
* هزاره‌گرایی مسیحی
* خنوخ (جد نوح)

## منابع

رده:آخرت‌شناسی در مسیحیت
رده:اصطلاحات مسیحی
رده:معرفی‌شده‌های ۱۸۳۳ (میلادی)
رده:واژه‌ها و عبارت‌های عهد جدید