دوک جنوا

**دوک جنوا** () عنوانی فرعی برای پادشاه ساردنی بود. این عنوان اولین بار در سال ۱۸۱۵ به شاهزاده شارل فلیکس ساووی اعطا شد که در سال ۱۸۲۱ پادشاه ساردنی شد.

پس از مرگ پادشاه شارل فلیکس در سال ۱۸۳۱، این عنوان به شاهزاده فردیناندو، پسر دوم پادشاه شارل آلبرت ساردنی، داده شد. این عنوان در سال ۱۹۹۶ با مرگ شاهزاده اوژنیو، نتیجه پادشاه شارل آلبرت، منسوخ شد.

## فهرست دوک‌های جنوا

## تاریخچه
### فردیناند ساووی-جنوا
عنوان دوک جنوا اولین بار در سال ۱۸۱۵ به شاهزاده شارل فلیکس ساووی، پادشاه آینده ساردنی، و پس از او به شارل آلبرت اعطا شد. با این حال، بنیانگذار شاخه کادت، فردیناند، پسر شارل آلبرت و ماریا ترزا از هابسبورگ-لورن بود: پدرش در سال ۱۸۳۱، پس از به سلطنت رسیدن، عنوان دوک جنوا را به او اعطا کرد تا پیوند جنوایی‌ها را با سلسله ساووی، که شهر لیگوریا را تصرف کرده بودند، تقویت کند. فردیناند در ۱۰ ژوئیه ۱۸۴۸ به عنوان پادشاه سیسیل انتخاب شد، اما از تاج و تخت کناره‌گیری کرد تا مانعی برای طرح اتحاد ملی ایجاد نکند. سال بعد، در کنار پدر و برادرش، ویکتور امانوئل، در نبرد نووارا جنگید. دوک در ۲۲ آوریل ۱۸۵۰ در درسدن با پرنسس الیزابت ساکسونی (۱۸۳۰–۱۹۱۲) ازدواج کرد. حاصل این ازدواج:
* مارگاریتا، ملکه ایتالیا (۱۸۵۱–۱۹۲۶).
* توماس، دومین دوک جنوا (۱۸۵۴–۱۹۳۱).

پس از مرگ فردیناند، بیوه او زندگی آرامی را سپری کرد و در ۴ اکتبر ۱۸۵۶، به‌طور موروثی با سرگرد نیکولو راپالو ازدواج کرد. الیزابت رضایت پدرش، جان ساکسونی، را برای ازدواج جدید جلب کرده بود، اما رضایت ویکتور امانوئل دوم را درخواست نکرده بود، زیرا او از این ازدواج رنجیده و تهدید کرده بود که او را از مقامش در خانواده سلطنتی محروم خواهد کرد. با این حال، اوضاع بعداً آرام شد و ویکتور امانوئل دوم، نیکولو راپالو مارکی را به عنوان رئیس خانه مدنی دوشس منصوب کرد.

### توماس ساووی-جنوا
در سال ۱۸۷۰، تاج و تخت اسپانیا به توماس آلبرت پیشنهاد شد. با این حال، از آنجایی که او هنوز به سن قانونی نرسیده بود، تصمیم به مادرش، الیزابت، واگذار شد که به دلیل سن کم و عدم اطمینان از این ماجراجویی، از این کار امتناع ورزید. از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۹، او به عنوان ستوان پادشاهی ایتالیا خدمت کرد.

توماسو در ۱۴ آوریل ۱۸۸۳ در کاخ نیمفنبورگ با پرنسس ایزابلا از باواریا (۱۸۶۳–۱۹۲۴)، دختر آدالبرت ویلیام از باواریا و آمالیا فیلیپین از بوربن-اسپانیا، ازدواج کرد. حاصل این ازدواج:
* فردیناند، شاهزاده اودین، بعدها سومین دوک جنوا (۱۸۸۴–۱۹۶۳).
* فیلیبرت، دوک پیستویا، بعدها چهارمین دوک جنوا (۱۸۹۵–۱۹۹۰).
* ماریا بونا (۱۸۹۶–۱۹۷۱). آدالبرت، دوک برگامو (۱۸۹۸–۱۹۸۲).
* ماریا آدلاید (۱۹۰۴–۱۹۷۹).
* اوژن، دوک آنکونا، بعدها پنجمین دوک جنوا (۱۹۰۶–۱۹۹۶).

### فردیناند، فیلیبرت و اوژن ساووی-جنوا
این نسل اخیر، با وجود زندگی در چنین سال‌های مهمی برای تاریخ ایتالیا، همیشه از زندگی اجتماعی و دربار دوری می‌کردند و زندگی نسبتاً گمنامی داشتند، به خصوص در مقایسه با پسرعموهایشان از شاخه ساووی-آئوستا. در ارتش، اعضای شاخه ساووی-جنوا وظایف خود را به عنوان افسر انجام می‌دادند، البته بدون برجستگی خاص. در میان مردان، تنها اوژن یک دختر به نام ماریا ایزابلا از ساووی-جنوا داشت که در ۲۳ ژوئن ۱۹۴۳ در رم متولد شد و در سال ۱۹۷۱ با آلبرتو فریولی ازدواج کرد. این ازدواج توسط اومبرتو دوم، که گوئیدو فریولی، پدر آلبرتو، کنت رزانو، را به دنیا آورد، مجاز اعلام شد.

اگر در نظر بگیریم که گالئاتزو چیانو، در ۲۴ آگوست ۱۹۳۹، در دفتر خاطرات خود از اظهار نظر تحقیرآمیز ویتوریو امانوئل سوم، که از موسولینی شکایت داشت که عمداً پسرش اومبرتو را به عدم فعالیت نظامی مجبور کرده است، و بدین ترتیب او را نه تنها از امکان تصمیم‌گیری، بلکه از امکان کسب افتخار نظامی نیز محروم کرده است، خانواده ساووی-جنوا از احترام خاصی برخوردار نبودند. «آن دو احمق اهل برگامو و پیستویا فرماندهی را در دست دارند، پسر من هم می‌تواند آن را داشته باشد.» به همین ترتیب، در زمان همه‌پرسی ۱۹۴۶، در دفتر خاطرات فالکونه لوسیفرو، اشارات ناخوشایندی به این شاهزاده‌ها در رابطه با تیزهوشی آنها، نه در مورد سبک زندگی‌شان که همیشه با احتیاط و سادگی مشخص می‌شد، می‌یابیم.

پس از تغییر نهادی در سال ۱۹۴۶، دوک فردیناند در بوردیگرا، لیگوریا زندگی کرد و در آنجا به بازنشستگی پرداخت و در سال ۱۹۶۳ در همان‌جا درگذشت. آدالبرتو و فیلیبرتو سی سال در هتلی در تورین زندگی کردند، در حالی که کوچک‌ترین پسر، اوژنیو، به برزیل نقل مکان کرد، در آنجا یک صنعت کشاورزی راه‌اندازی کرد و در سال ۱۹۹۶ در همان‌جا درگذشت. از آنجایی که او صاحب یک دختر شده بود و از آنجایی که در خاندان ساووی عناوین از طریق نسل زن قابل انتقال نیستند، عنوان دوک جنوا منقرض شد.

## منابع

Carlo Casalegno, La Regina Margherita, Torino, Il Mulino, 2001, ISBN 88-15-08355-3.
Giulio Vignoli, Il sovrano sconosciuto. Tomislavo II re di Croazia, Milano, Mursia, 2006, ISBN 88-425-3583-4.
Galeazzo Ciano, Diari, volume I, 1939-1940, Milano, Rizzoli, 1963.
Massimo de Leonardis, Monarchia, Famiglia Reale e Forze Armate nell'Italia unita, in Rassegna Storica del Risorgimento, LXXXV, ottobre-dicembre 1998, ISSN 0033-9873 (WC · ACNP).
* 

## پیوند به بیرون

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۸۱۵ (میلادی) در ایتالیا
رده:فهرست‌های دوک‌ها
رده:فهرست‌های نجیب‌زادگی ایتالیا