ژان-پیر رینو

**ژان-پیر رینو** () هنرمند تجسمی فرانسوی است که در ۲۰ آوریل ۱۹۳۹ در کوربوآ (او-دو-سن) متولد شد.

## زندگی‌نامه
پس از دریافت مدرک باغبانی در سال ۱۹۵۸ و پایان خدمت نظامی در سال ۱۹۶۱، او به خلق آثاری با استفاده از تابلوهای «ورود ممنوع» و گلدان‌های پرشده از سیمان پرداخت و از کاشی‌های سرامیکی سفید با بندکشی‌های سیاه استفاده کرد. این عناصر به‌سرعت به امضای بصری هنرمند تبدیل شدند. نشانه‌های قدرتمند جامعه در آثار او جای خواهند گرفت.

در سال ۱۹۶۴، او در «سالن مجسمه‌سازی جوان» در پاریس نمایشگاه برگزار کرد. در سال ۱۹۶۵ نخستین نمایشگاه انفرادی خود را در گالری ژان لارکاد در پاریس و در سال ۱۹۶۶ در گالری ماتیاس فلس برگزار کرد. او در سال ۱۹۶۷ در نهمین دوسالانهٔ سائو پائولو در برزیل شرکت کرد. در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۳ آثارش در گالری الکساندر ایولاس در نیویورک به نمایش درآمد. او کمی بعد برای برپایی نمایشگاه به نقاط مختلف جهان دعوت شد. در سال ۱۹۷۵، شیشه‌های رنگی صومعه نوایرلاک را اجرا کرد.

در سال ۱۹۶۹، او خانه شخصی خود در لا سل-سن-کلو را ساخت که اصلی‌ترین اثر هنری‌اش به‌شمار می‌آید. این پروژه بیست‌وچهار سال پژوهش دربارهٔ فضا را دربر گرفت. در سال ۱۹۹۳، تصمیم گرفت آن را تخریب کند و قطعات خانه را در کانتینرهای جراحی‌مانند در موزه هنر معاصر CAPC بوردو به نمایش گذاشت. فیلم «خانه» ساخته میشل پورت که گواهی بر این رویداد است، به همین مناسبت نمایش داده شد. او در همان سال نماینده فرانسه در دوسالانه ونیز بود و جایزه افتخاری را دریافت کرد.

او در سال ۱۹۸۶ ماستابا را در لگرن کولمب ساخت؛ دومین معماری قابل سکونت که توسط این هنرمند ایجاد شد و از سال ۲۰۰۹ به مالکیت شهرداری درآمد. این مکان میزبان نمایشگاه دائمی آثار هنرمند است و همچنین چرخه‌ای از برنامه‌ها شامل نشست‌هایی دربارهٔ هنرها، قرائت متون، موسیقی و تئاتر را ارائه می‌دهد.

در سال ۱۹۸۶، او جایزه بزرگ مجسمه‌سازی شهر پاریس را دریافت کرد. او «نقشه آسمان» را در چهار حیاط داخلی تاق بزرگ اجرا کرد؛ اثری به مساحت ۱۶۰۰ متر مربع از مرمر سفید و گرانیت سیاه.

در سال ۱۹۸۹، سفارش ساخت یک اثر هنری برای جشن پنجاهمین سالگرد CNRS در پاریس را دریافت کرد.

در سال ۱۹۹۱، مرکز بین‌المللی هنر معاصر مونترآل یک نمایشگاه مرور آثار از این هنرمند برگزار کرد.

در سال ۱۹۹۴، او یک طاق هسته‌ای بر روی سقفی از موزه لوور ساخت. در سال ۱۹۹۶، «گلدان طلایی» بنیاد کارتیه در برلین به نمایش درآمد؛ اثری که در انتهای یک جرثقیل و بالای کارگاه ساختمانی پوتسدامر پلاتس معلق بود. سپس این اثر به مدت سه هفته در پکن، در قلب شهر ممنوعه، به نمایش گذاشته شد.

در سال ۱۹۹۷، او به مقام شوالیه لژیون دونور منصوب شد.

گالری ملی ژو دو پوم در پاریس یک نمایشگاه مرور آثار برگزار کرد: پرچم فرانسه که بر روی شاسی کشیده شده بود، برای نخستین بار به نمایش درآمد. در همان سال، «گلدان طلایی» بنیاد کارتیه بر روی یک پایه یادمانی عظیم در مقابل مرکز ملی هنر و فرهنگ ژرژ پمپیدو در پاریس نصب شد. در سال ۲۰۰۹، او تصمیم گرفت آن را بر بام مرکز ژرژ پمپیدو نصب کند.

در سال ۲۰۰۰، او اثر «پرچم کوبایی» را در کاخ انقلاب در هاوانا، در حضور فیدل کاسترو نصب کرد. او جایزه یونسکو از دوسالانه هاوانا را دریافت کرد.

در سال ۲۰۰۶، رینو در پیونگ‌یانگ، کره شمالی، از خود عکس گرفت. او ایستاده در میان میدان کیم ایل-سونگ، پرچم کره شمالی را با دستان کشیده نگه داشته است. به گفته خود او، هدف از این کار ایجاد نوعی هم‌نهشتی میان یک کشور و پرچمش بوده است. برای دریافت مجوز از مقامات، مذاکرات طولانی‌ای لازم بود.

در سال ۲۰۰۹، او با همکاری معمار ژان میشل ویلموت «کارگاه‌های باربیزون» را ساخت. در سال ۲۰۱۴، او چیدمانی از آثارش را در کارگاه خیابان رو دِ پلانْت در پاریس برگزار کرد.

## منابع

## کتاب‌شناسی

*Catalogue raisonné 1962-1973, 1er tome, Denyse Durand-Ruel, Éditions du Regard.
*Catalogue raisonné 1974-1997, 2em tome, Denyse Durand-Ruel, Éditions du Regard
*Catalogue raisonné 1998-2022, 3em tome, Denyse Durand-Ruel, Éditions du Regard
*NINETY, n° 14, « Jean-Pierre Raynaud», 1994 (ISBN 978-2908787153).
*Jean-Pierre Raynaud, Monotype, 1986, Gladys Beurdeley-Fabre et Georges Duby, Éditions Hazan.
*Sarah Arnaud, 2021. "La Maison avec un grand M", Exercice [archive], N°1 - Images, p.52.

رده:زادگان ۱۹۳۹ (میلادی)