جیووانی اسپوزیتو

**جیووانی اسپوزیتو** (;  – ) یک ژنرال ایتالیایی در زمان جنگ جهانی دوم و دریافت‌کننده نشان طلای شجاعت نظامی بود که فرماندهی لشکر ۵ آلپینی "پوستریا" در سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۲ و دفاع منطقه‌ای تریسته از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ را بر عهده داشت و به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست. وی که در حال حاضر برای ارتش ملی جمهوری‌خواه در پست فرماندهی منطقه‌ای خدمت می‌کند.  

وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان نظامی ساووی شده است.

## زندگینامه
### سال‌های اولیه
اسپوزیتو در لورتو آپروتینو در ۱۸ مه ۱۸۸۲ به دنیا آمد، فرزند جیووانی اسپوزیتو دی زوپیتو و آپولونیا آچربو بود.  

او به عنوان سروان کارآموز در ارتش سلطنتی ایتالیا ثبت نام کرد و به گردان پیاده ۳۶ واگذار شد. در ۳۱ اکتبر ۱۹۰۴ وارد آکادمی نظامی مودنا شد و در ۱۴ سپتامبر ۱۹۰۶ به عنوان ستوان دوم منصوب شد و به هنگ ۵ آلپینی اختصاص یافت، جایی که در سپتامبر ۱۹۰۹ به ستوان ارتقا یافت.

### جنگ جهانی اول
پس از ورود پادشاهی ایتالیا به جنگ جهانی اول در ۲۴ مه ۱۹۱۵، او با هنگ خود در کروادا روسا خوش درخشید و در ژوئیه مدال برنز شجاعت نظامی دریافت کرد و در ۱۲ اکتبر مدال برنز دیگری برای شجاعت خود در جریان گلوله‌باران شدید توپخانه دریافت نمود. سپس به درجه سرگرد ارتقا یافت و به ستاد لشکر ۳۱ منصوب شد و در طول سال ۱۹۱۷ در جبهه ایزونزو خوش درخشید و مدال برنز سوم شجاعت نظامی را برای نقش خود در تخریب یک پل در ایزونزو پس از نبرد کاپورتو دریافت کرد. در نبرد دوم رودخانه پی‌آوه مدال صلیب شجاعت نظامی دریافت کرد.

### بین دو جنگ
پس از جنگ، او به ستاد افسران پیوست و پس از ارتقا به سرهنگ فرماندهی گردان پیاده ۵۶ "مارکه" را بر عهده گرفت، سپس به هنگ ۸ آلپینی در مرز شرقی منتقل شد و از ژانویه تا سپتامبر ۱۹۳۶ فرماندهی گارنیزیون زادار را بر عهده داشت. از سال ۱۹۳۷، پس از ارتقا به سرتیپ برای شایستگی فوق‌العاده، فرماندهی لشکر ۲۸ پیاده "وزپری" را بر عهده گرفت و در سال ۱۹۳۹ پس از فرماندهی موقت لشکر میلان از *[[نگهبان مرز]]*، به لشکر ۵۷ پیاده "لومباردیا" منتقل شد که در پولا مستقر بود.

### جنگ جهانی دوم
در مه ۱۹۴۰ به درجه سرهنگ‌ژنرال ارتقا یافت و در ۱۴ ژانویه ۱۹۴۱ به عنوان فرماندهٔ لشکر ۵ آلپاین «پوستریا» منصوب شد و در کارزار یونان مبارزه کرد و آمِدئو دِ چیا را جایگزین کرد. او فرماندهی لشکر را در طول زمستان سخت در تومور، جنگ خونین در مالی اسپاداریت و سلامی و در نهایت پیشروی به خاک یونان به سمت کونیتسا در پایان کارزار بر عهده داشت؛ برای این خدمت، صلیب شوالیهٔ نشان نظامی ساوی به او اعطا شد.

در ژوئیه ۱۹۴۱، «پوستریا» به مونته‌نگرو منتقل شد و در سرکوب شورشی که در سپیده‌دم ۱۴ ژوئیه آغاز شده بود شرکت کرد. لشکر در ۱۶ ژوئیه وارد عمل شد و همراه با واحدهای فاشیست سیاه، پایگاه پارتیزان‌های لینبوتین را مورد حمله قرار داد. سرکوب به شدت بی‌رحمانه بود و منجر به تسلیم سریع شورشیان شد. ستون‌های آلپینی و سایر واحدهای ایتالیایی بی‌وقفه بین دریای آدریاتیک و دریاچه اسکوتر جنگیدند و در چند روز پادگان‌های محاصره‌شده آزاد شدند و جاده‌ها ایمن شد. سپس «پوستریا» مقر خود را در پلژولا برپا کرد و در اوایل دسامبر ۱۹۴۱ در نبرد پلژولا حمله شدید پارتیزان‌ها به رهبری آرسو یووانویچ را دفع کرد. اسپوزیتو تصمیم گرفت برای جلوگیری از شورش‌های آینده، جمعیت، به‌ویژه جمعیت ارتدکس را برای حمایت از شورش مجازات کند: تخریب اشیاء غیرنظامی تحت کنترل پارتیزان‌ها در پلژولا، اعدام تمام پارتیزان‌های اسیر به جز ۲ نفر، اعدام شهروندان به کوچک‌ترین ظن ارتباط با پارتیزان‌ها (۳۱ نفر اعدام شدند که ۳۰ نفر ارتدکس و ۱ نفر مسلمان بود) و تلافی در روستاهای مجاور، مانند اعدام ۳۸ نفر در کرلجنیچه.

پس از پیروزی در پلژولا، اسپوزیتو اغلب نیروهایش را به داخل منطقهٔ کنترل می‌فرستاد، که برای واحدهای ایتالیایی که عمدتاً در پادگان‌ها باقی می‌ماندند، غیرمعمول بود. پس از کشتن رهبر همکار چِتنی در کرنیاچا در ۲۶ ژانویه، ارتش ایتالیا به دنبال دستگیری تمام مردان بالغ روستا و سرقت دام‌ها رفت، اما جمعیت قبلاً فرار کرده بود. با این حال، ایتالیایی‌ها هنوز خسارت قابل توجهی به روستا وارد کردند. در ۳۱ ژانویه، ارتش ایتالیا به روستای وْرولیا یورش برد و ۳ پارتیزان را کشت. هدف بعدی کروشه‌وو بود که واحد با چتنی‌های قانونی از پلژولا حمله کرد و کاملاً ویران شد. پس از مبارزه با پارتیزان‌ها، سرنوشت مشابهی برای وربیتسا رخ داد.

در آوریل ۱۹۴۲، برای مقابلهٔ مؤثر با افزایش حملات انجام‌شده توسط پارتیزان‌های یوگسلاوی، فرماندهی ارتش دوم ایتالیا عملیات مشترک «پلیسی» با فرماندهی آلمان در یوگسلاوی با نام رمز عملیات تریو در بوسنی انجام داد. در طول این عملیات، «پوستریا» در جنگ سخت با پارتیزان‌ها در منطقهٔ دریاچه درینا شرکت کرد. پس از پایان عملیات، اسپوزیتو با لشکر خود بازگردانده شد، مدال مدال نقره‌ای شجاعت نظامی دریافت کرد و در ۱۸ مه ۱۹۴۲ به ذخیره ارتش منتقل شد، اما به عنوان بازرس نیروهای آلپ در رم منصوب شد.

در مه ۱۹۴۳، با بدتر شدن وضعیت جنگی ایتالیا، او به فرماندهی دفاع سرزمینی تریست منصوب شد و در ژوئیه همان سال فرمانده آن شد.

در زمان اعلام آتش‌بس کاسیبیل در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، ساحل جولین توسط سپاه بیست‌وسوم به فرماندهی آلبرتو فِرّرو دفاع می‌شد، که از جنگ با آلمانی‌ها خودداری کرد و تریست را غیرقابل دفاع اعلام نمود. فرّرو فرماندهی خود را به چروینیانو دل فریولی منتقل کرد و اسپوزیتو را در فرماندهی تریست گذاشت که بدون مقاومت توسط نیروهای آلمانی اشغال شد. در ساعت ۱۸:۰۰ در ۱۰ سپتامبر، اسپوزیتو انتقال قدرت‌های مدنی و نظامی را به منطقه عملیاتی کرانه آدریاتیک امضا کرد. او بعدها به جمهوری اجتماعی ایتالیا پیوست، فرماندهی دفاع سرزمینی تریست را حفظ کرد و به عنوان فرمانده منطقه‌ای ارتش ملی جمهوری‌خواه (فرماندهی نظامی منطقه‌ای ۲۰۴) منصوب شد.

## منابع

رده:افراد در جمهوری سوسیال ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۹۵۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۲ (میلادی)
رده:زندانیان و بازداشت‌شدگان اهل ایتالیا
رده:فاشیست‌های اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی دوم اهل ایتالیا
رده:جنایتکاران جنگی اهل ایتالیا
رده:دریافت‌کنندگان مدال سیمین برای تهور نظامی