تن‌پوش‌های موجودات

[بندانگشتی|یک فعال [جنبش اقلیمی در یک تن‌پوش خرس]]
**تن‌پوش‌های موجودات** () لباس‌های واقع‌نمایانه‌ای هستند که برای تغییر چهره یک اجراکننده به شکل یک حیوان، هیولا یا موجودات دیگر استفاده می‌شوند. از این تن‌پوش‌ها در فیلم، تلویزیون یا به عنوان شخصیت‌های تن‌پوش‌دار در رویدادهای زنده استفاده می‌شود. برخلاف شگون‌آورها (ماسکات‌ها)، این تن‌پوش‌ها اغلب با درجه بالایی از واقع‌گرایی ساخته می‌شوند. در تضاد با چهره‌پردازی پروتز که مستقیماً روی پوست بازیگر اعمال می‌شود، در تن‌پوش‌ها معمولاً خودِ فرد (به جز حرکاتش که لباس را کنترل می‌کند) دیده نمی‌شود؛ اگرچه در برخی موارد، بخشی از بدن پوشنده همچنان قابل مشاهده است (مانند مورد پری‌های دریایی یا دیگر هیولاهای نیمه‌انسان).

## تاریخچه
بندانگشتی|بازیگر تئاتر، بیلی فیبلز، در یک تن‌پوش کامل خرس، ۱۹۰۹
تن‌پوش‌های موجودات از پیش از اختراع سینما مورد استفاده قرار می‌گرفتند. فینیاس تیلور بارنوم در سال ۱۸۴۶ به عنوان بخشی از نمایش فرعی سیرک خود در لندن، بازیگری داشت که تن‌پوشی خزدار به شکل یک «مرد میمونی» به تن می‌کرد و به پوشاندن لباس‌های مشابه به تن بازیگران به عنوان جاذبه‌های نمایشی ادامه داد. این تن‌پوش‌ها از روزهای آغازین سینما به عنوان جلوه‌های فیزیکی برای نشان دادن حیواناتی که آموزش یا استفاده از آن‌ها بسیار دشوار بود (مانند گوریل‌ها) به کار گرفته شدند. برخی فیلم‌ها حتی سعی کردند این تن‌پوش‌ها را به جای حیوانات واقعی جا بزنند که باعث جنجال‌هایی شد.

[بندانگشتی|[ریکو براونینگ در تن‌پوش فیلم *[[موجودی از باتلاق سیاه]]*]]
نخستین تن‌پوش موجود از جنس لاستیک اسفنجی که در سینما استفاده شد، مربوط به شخصیت «گیل-من» (Gill-man) در فیلم *[[موجودی از باتلاق سیاه]]* بود که در سال ۱۹۵۴ اکران شد و شش ماه زودتر از فیلم *[[گودزیلا (فیلم ۱۹۵۴)|گودزیلا ]]* روی پرده رفت. این تن‌پوش که توسط هنرمند جلوه‌های ویژه، دون پست، ساخته شده بود، هنگام استفاده در خارج از آب بسیار داغ می‌شد، به طوری که بازیگر آن، بن چپمن، نیاز داشت مرتباً با شلنگ آب خنک شود؛ همچنین دیدن محیط از داخل آن بسیار دشوار بود.

موفقیت *گودزیلا* باعث شد که تن‌پوش‌های موجودات در ژانر ژاپنی *[[توکوساتسو]]* به عنوان *[[کایجو]]* یا هیولاهای غول‌پیکر پذیرفته شوند. این موجودات با استفاده از تکنیک «سوتمیشن» (Suitmation) متحرک‌سازی می‌شدند که ترکیبی از فیلم‌برداری اسلوموشن و دکورهای مینیاتوری بود تا آن‌ها بزرگتر از آنچه هستند به نظر برسند.

فناوری تن‌پوش‌های موجودات در نیمه دوم قرن بیستم پیشرفت کرد و مواد مدرن و انیماترونیک به خودِ لباس اضافه شد که واقع‌گرایی آن‌ها را افزایش داد. بخش‌های انیماترونیک معمولاً توسط یک اپراتور با کنترل از راه دور هدایت می‌شدند. با این حال، با ظهور تصویر تولیدشده توسط کامپیوتر (CGI) که پیاده‌سازی آن اغلب ارزان‌تر بود، استفاده از این تن‌پوش‌ها کاهش یافت. به عنوان مثال، تن‌پوش مورد استفاده در سریال تلویزیونی *[[هری و خانواده هندرسون]]* یک میلیون دلار هزینه داشت.

با وجود روانیِ حرکات حیوانات و هیولاهای CGI، جلوه‌های صرفاً بصری اغلب مورد انتقاد قرار می‌گیرند یا دست‌کم از سوی تماشاگران دقیق سینما ترجیح داده نمی‌شوند. تقلید نورپردازی واقع‌گرایانه در CGI بسیار دشوار است و باعث می‌شود اکثر موجودات و شخصیت‌های کامپیوتری وقتی در کنار محیط‌های واقعی قرار می‌گیرند، به وضوح مصنوعی به نظر برسند؛ به خصوص اگر فیلم بودجه کمی داشته باشد و نتواند از پس هزینه‌های مدل‌سازی و رندرینگ سه بعدی پیچیده برآید. فیلم‌هایی مانند پارک ژوراسیک که استفاده سنگینی از جلوه‌های فیزیکی شامل تن‌پوش‌های موجودات داشتند، همچنان به خاطر جلوه‌های ویژه‌شان مورد تحسین هستند؛ در حالی که موجودات CGI با پیشرفت فناوری به سرعت قدیمی به نظر می‌رسند. این امر منجر به ادامه استفاده از تن‌پوش‌های موجودات در فیلم‌ها و تبلیغات مدرن برای ارائه واقع‌گرایی بیشتر شده است، مانند فیلم‌های پسر جهنمی و *[[جنگ ستارگان: نیرو برمی‌خیزد]]*.

در موارد دیگر، CGI و تن‌پوش‌های موجودات با هم ترکیب می‌شوند؛ به این صورت که از بخش‌های سبز رنگ روی تن‌پوش استفاده می‌شود تا با استفاده از تکنیک کروما کی، اندام‌هایی را در مرحله پساتولید اضافه یا حذف کنند. این تکنیک برای پنهان کردن سرِ بازیگرانِ تن‌پوش در فیلم *[[زادورا: یک ماجرای فضایی]]* (۲۰۰۵)، جایگزینی پاهای موجودات ساتیر در فیلم *[[سرگذشت نارنیا: شیر، کمد و جادوگر]]* (۲۰۰۵) و اضافه کردن حالات چهره به هیولاها در فیلم جایی که موجودات وحشی هستند (۲۰۰۹) به کار رفت.

تن‌پوش‌های موجودات همچنین در بسیاری از رویدادها و تولیدات زنده استفاده شده‌اند، مانند تن‌پوش‌های دایناسور در نمایش «پیاده‌روی با دایناسورها». آن‌ها همچنین در نقش‌آفرینی زنده (LARP) برای نشان دادن هیولاها و موجودات دیگری که باید با بازیکنان تعامل داشته باشند، کاربرد دارند. علاوه بر این، گاهی اوقات در حقه‌ها و فریب‌ها، مانند مشاهده‌های ادعایی پاگنده، از این تن‌پوش‌ها استفاده می‌شود.

## ساخت
تن‌پوش‌های موجودات معمولاً توسط استودیوهای جلوه‌های ویژه ساخته می‌شوند؛ یکی از شناخته‌شده‌ترین این استودیوها فروشگاه موجودات جیم هنسن است. همچنین هنرمندان انفرادی جلوه‌های ویژه نیز به ساخت آن‌ها می‌پردازند. اشکال مختلف بدنی برای این تن‌پوش‌ها با استفاده از لایه‌گذاری اسفنجی که با لاتکس مایع رنگ‌شده (برای شبیه‌سازی پوست برهنه) یا خز مصنوعی پوشانده شده، ساخته می‌شوند. از لاتکس فوم نیز می‌توان برای ساخت تن‌پوش استفاده کرد و ماسک‌ها گاهی از فایبرگلاس ساخته می‌شوند. در تن‌پوش‌های گران‌قیمت‌تر، موها به صورت دستی در فوم بافته می‌شوند تا ظاهری واقع‌گرایانه و در سطح کیفیت فیلم‌های سینمایی پیدا کنند؛ همچنین ماشین‌آلات انیماترونیک نیز معمولاً به عنوان بخشی از ماسک در آن‌ها تعبیه می‌شود.

گاهی اوقات این تن‌پوش‌ها توسط استودیوهای کوچک‌تر یا افراد ساخته می‌شوند. کازپلیرها اغلب نمونه‌های مشابهی از فیلم‌های هیولایی مشهور را می‌سازند. برخی از رایج‌ترین تن‌پوش‌های موجودات که در کازپلی دیده می‌شوند، زنومورف و غارتگر از مجموعه‌های مربوط به خودشان هستند. سایر کازپلیرها تن‌پوش‌هایی از شخصیت‌های انسان‌انگار یا هیولاییِ بازی‌های ویدئویی و انیمه می‌سازند. این تن‌پوش‌ها همچنین می‌توانند به شکل «فرسوت‌های» (fursuits) واقع‌گرایانه باشند که برای نمایش «شخصیت اختصاصی» (Original Character) مالک آن ساخته شده‌اند و پیش از آن در رسانه‌های جمعی حضوری نداشته‌اند.

## بازیگری
بازیگری در داخل تن‌پوش یک موجود در محیط‌های حرفه‌ای، اغلب توسط یک بازیگر تن‌پوش انجام می‌شود که در پوشیدن آن‌ها تخصص دارد. این افراد معمولاً بدل‌کارانی هستند که در تجسم حرکات واقع‌گرایانه موجودات تجربه دارند. آن‌ها نباید مستعد تنگناهراسی ناشی از محصور شدن در تن‌پوش باشند و باید بتوانند با دشواری حرکت و همچنین محرومیت حسی عمومی کنار بیایند.

در حالی که اکثر تن‌پوش‌ها توسط یک نفر هدایت می‌شوند، برخی تن‌پوش‌ها مانند تن‌پوش‌های حیوانات بزرگ چهارپا (مثلاً «پائولا»، خرس قطبی صلح سبز)، باید توسط چندین نفر به شیوه‌ای مشابه اسب پانتومیم پوشیده شوند. با این حال، پوشندگان این لباس‌ها معمولاً از انجام حرکات احمقانه و کمدی که در نمونه‌های طنز دیده می‌شود پرهیز می‌کنند تا توهم حرکات طبیعی و واقعی را حفظ کنند.

از بازیگران برجسته تن‌پوش می‌توان به هاروئو ناکاجیما اشاره کرد که در دوازده فیلم پیاپی نقش گودزیلا و همچنین کایجوهای غول‌پیکر دیگر را ایفا کرد و برای فرنچایز گودزیلا مهره‌ای «بسیار ارزشمند» به‌شمار می‌رفت. داگ جونز نیز هیولاهای بسیاری را در فیلم‌های کارگردانی‌شده توسط گیرمو دل تورو به تصویر کشیده است، از جمله «فان» و «مرد رنگ‌پریده» در هزارتوی پن و «مرد دوزیست» در شکل آب. او پیش از لغو شدن پروژه‌ای بر اساس یونیورسال کلاسیک، قرار بود نقش هیولای فرانکنشتاین را بازی کند. مارک استگر، بازیگر باسابقه تن‌پوش‌های موجودات، نقش دموگورگن را در سریال چیزهای عجیب بازی کرد. میستی روزاس نیز در کنار نقش‌های دیگر، نقش گوریلی به نام «ایمی» را در فیلم کنگو و همچنین فرازمینی‌هایی مانند «کوییل» و «بانوی وزغ» را در سریال مندلورین (داستان فرعی جنگ ستارگان) ایفا کرده است.

## انواع رایج
### فرازمینی‌ها
[بندانگشتی|یک کازپلیر در تن‌پوش موجود فرازمینی [غارتگر (شخصیت خیالی)|غارتگر زن]]
بسیاری از تصویرسازی‌های فرازمینی‌ها در سینما با استفاده از انواع تن‌پوش‌های موجودات انجام شده است، از جمله در مجموعه‌فیلم‌های علمی تخیلی بیگانه و غارتگر، سریال تلویزیونی دکتر هو و مینی‌سریال «تامی‌ناکرز» (The Tommyknockers) و فیلم راهنمای مسافران مجانی کهکشان. در حالی که آثاری مانند پیشتازان فضا استفاده از چهره‌پردازی پروتز را ترجیح می‌دهند، این موضوع منجر به شکل‌گیری اصطلاح «فرازمینی پیشانی‌لاستیکی» شده است؛ چرا که اکثر این فرازمینی‌ها به جز تفاوت‌های جزئی در رنگ چشم، رنگ پوست یا پروتزهای صورت، شباهت زیادی به انسان دارند، در حالی که تن‌پوش‌های موجودات اجازه می‌دهند فرم‌های بدنیِ غیرانسانی‌تری ساخته شود.

### جانوران
بسیاری از حیوانات در قالب تن‌پوش‌های واقع‌گرایانه ساخته شده‌اند، از جمله شیرها، ببرها، کرگدن و فیل‌ها، روباه‌ها، گرگ، دلفین‌ها، کانگوروها، پنگوئن‌ها، شترمرغ‌ها و گرازهای دریایی. مزایای استفاده از تن‌پوش‌های واقع‌گرایانه شامل نبودِ خطرِ استفاده از حیوان زنده در صحنه و همچنین عدم نیاز به آموزش آن‌ها یا مواجهه با موارد احتمالی حیوان‌آزاری است.

#### میمون‌ها و گوریل‌ها

تن‌پوش‌های میمون سنت بزرگی به ویژه در سینما دارند و آثار برجسته‌ای از جادوگر شهر آز تا ۲۰۰۱: ادیسه فضایی و سیاره میمون‌ها از آن‌ها بهره برده‌اند. علاوه بر تن‌پوش‌های واقع‌گرایانه گوریل که در فیلم و تلویزیون استفاده می‌شود، پوشیدن لباس گوریل برای ایجاد جلوه کمدی نیز به یک پدیده عمومی تبدیل شده است. این لباس‌ها گاهی با شخصیت کینگ کونگ مرتبط هستند که در فیلم‌های ژاپنی توهو و همچنین در فیلم‌های کینگ کونگ و زندگی کینگ کونگ با استفاده از تن‌پوش به تصویر کشیده شده است.

#### خرس‌ها

با توجه به محبوبیت خرس‌ها در فرهنگ عامه، تن‌پوش‌های واقع‌گرایانه بسیاری برای فیلم و تلویزیون ساخته شده است. آن‌ها همچنین برای اجراهای زنده، اعتراضات و مطالعات علمی استفاده می‌شوند.

#### دایناسورها

[بندانگشتی|تن‌پوش یک [ولوسیراپتور در جاذبه نمایشی «ملاقات با رپتور» در یونیورسال استودیوز هالیوود]]
تن‌پوش‌های دایناسور در طول تاریخ فیلم و تلویزیون مورد استفاده قرار گرفته‌اند و پس از آغاز نمایش «پیاده‌روی با دایناسورها»، برای اجراهای زنده محبوبیت یافتند. این تن‌پوش‌ها در شهربازی‌ها برای سرگرم کردن مهمانان و همچنین در اجراهای آموزشی برای نشان دادن ظاهر و رفتار دایناسورهای زنده به مردم استفاده می‌شوند؛ کاری که به تصویر کشیدن آن با نمایشگرهای ثابت دشوارتر است.

### هیولاهای غول‌پیکر

[بندانگشتی|چپ|۲۵۰ پیکسل|تست تن‌پوش در صحنه فیلم‌برداری ''[هجوم دوباره گودزیلا* (۱۹۵۵)؛ [[هاروئو ناکاجیما]] در نقش [[گودزیلا]] (سمت چپ) و کاتسومی تزوکا در نقش بازیگر تن‌پوش [[آنگیروس]] (سمت راست). در پس‌زمینه، یک [[مدل مقیاس]] تخریب‌پذیر از [[قلعه اوساکا]] دیده می‌شود که متناسب با قد مورد نظر دو هیولا ساخته شده است.]]
فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی [[توکوساتسو]] ژاپنی اغلب از «دایکایجو» (daikaiju) یا تن‌پوش‌های هیولای غول‌پیکر و همچنین تن‌پوش‌های مشابه برای نمایش [[کیودای هیرو]]ها (قهرمانان غول‌پیکر)، ربات‌های عظیم‌الجثه، فرازمینی‌ها و «کایجین‌ها» (kaijin - هیولاهای انسان‌نما که معمولاً کوچک‌تر از کایجو هستند) استفاده می‌کنند.  یک تکنیک فیلم‌سازی است که در ابتدا توسط [[ایجی تسوبورایا]] برای استفاده در فیلم‌های [[گودزیلا (فرنچایز)|گودزیلا]] ابداع شد و سپس در تولیدات [[مجموعه اولترا]] به کار رفت؛ روشی که تا به امروز نیز باقی مانده است. بازیگر تن‌پوش که اغلب برای ایجاد توهم بزرگی از میان دکورهای [[مدل مقیاس]] عبور می‌کند، با نرخ فریم بالاتری فیلم‌برداری می‌شود تا حرکاتش کندتر به نظر برسد. علاوه بر این، بازیگر تن‌پوش حرکات خود را به صورت آهسته و عامدانه انجام می‌دهد تا از یک موجود کند حرکت تقلید کند و از زوایای پایین دوربین برای ایجاد حس مقیاس و عظمت بیشتر استفاده می‌شود.

اگرچه سوتمیشن روشی ارزشمند برای به تصویر کشیدن موجودات و شخصیت‌های غول‌پیکر بود، اما برخی از کاربردهای این فناوری می‌توانست تجربه‌ای طاقت‌فرسا برای بازیگران تن‌پوش باشد. در صحنه فیلم‌برداری *گودزیلا در مقابل هدورا* (۱۹۷۱)، کنپاچیرو ساتسوما که نقش آنتاگونیست اصلی یعنی [[هدورا]] را ایفا می‌کرد، در طول تولید دچار حمله [[آپاندیسیت]] شد. ساتسوما پیش از تشخیص پزشک در حالی که بخشی از لباس را به تن داشت مصاحبه‌ای انجام داد که باعث بروز شایعه‌ای شد مبنی بر اینکه او در زمان عمل جراحی نیز تن‌پوش را به تن داشته است.

=== ربات‌ها ===
تن‌پوش‌های موجودات معمولاً برای به تصویر کشیدن [[اندروید (ربات)|اندرویدها]] در فیلم و تلویزیون استفاده می‌شوند، از جمله شخصیت نمادین «ربات» در مجموعه «گمشده در فضا» که توسط بدل‌کار [[باب می (هنرپیشه)|باب می]] ایفا شد. در نسخه بازسازی‌شده [[گمشده در فضا (مجموعه تلویزیونی ۲۰۱۸)]] نیز از یک ربات با جلوه‌های فیزیکی استفاده شد که برایان استیل بازیگر تن‌پوش آن بود. شخصیت [[سی‌تری‌پی‌او]] در فرنچایز [[جنگ ستارگان]] نیز با استفاده از تن‌پوشی که توسط [[آنتونی دنیلز]] پوشیده می‌شد، به تصویر درآمد. نمونه‌های دیگر از تن‌پوش‌های رباتیک عبارتند از: [[ماروین (ربات)|ماروین]] در «راهنمای مسافران مجانی کهکشان» که دیوید لرنر در سریال تلویزیونی و [[واریک دیویس]] در فیلم محصول ۲۰۰۵ آن را پوشیدند؛ و شخصیت «مادر» در فیلم *من مادر هستم (فیلم ۲۰۱۹)* که توسط ادون گورازیو طراحی، توسط [[وتا ورکشاپ]] ساخته و توسط لوک هاوکر ایفا شد؛ این ربات بر اساس طراحی‌های واقع‌گرایانه رباتیک ساخته شده بود تا «۱۰۰٪ باورپذیر» باشد.

ظهور یک تن‌پوش رباتیک در شبکه تلویزیونی دولتی [[روسیه ۲۴]] جنجال‌برانگیز شد، چرا که ابتدا به عنوان یک ربات واقعی معرفی شد، اما بعداً مشخص شد که یک تن‌پوش واقع‌گرایانه ۳۰۰۰ پوندی بوده است.

== در فرهنگ عامه ==
* در فرنچایز کارتونی [[اسکوبی دو]]، اغلب شخصیت‌های شرور برای ترساندن مردم تن‌پوش‌های واقع‌گرایانه موجودات را می‌پوشند تا اینکه در نهایت توسط قهرمانان داستان به دام افتاده و ماسک از چهره‌شان برداشته می‌شود.
* در «مینی‌فیگورهای لگو»، مینی‌فیگورهایی با تن‌پوش‌های مختلف موجودات وجود دارند. این شخصیت‌ها شامل مرد در تن‌پوش گوریل، مرد مارمولکی، مرد در تن‌پوش مرغ، دختر زنبوری، مرد پاندا، مرد خوک‌نما، دختر تک‌شاخ، مرد در تن‌پوش کوسه، پسر پنگوئنی، دختر در لباس فیل، مرد در تن‌پوش اژدها، پسر عنکبوتی، دختر در لباس گربه، مرد تک‌شاخ، مرد زرافه‌ای، مرد در تن‌پوش خرس، مرد در لباس لاما، دختر کفشدوزکی، مرد در لباس سگ پاگ، اژدهای سبز، طرفدار لباس راکون، لباس گوزن شمالی، لباس بوقلمون، لباس گرگ، طرفدار لباس تی‌رکس، طرفدار لباس تریسراتوپس و طرفدار لباس پتروداکتیل هستند.
* در [[دی‌سی کمیکس]]، جاناتان کرین معروف به [[مترسک (کمیک)|مترسک]]، لباسی به تن می‌کند که شباهت زیادی به یک مترسک اهریمنی و زنده دارد.
* در فیلم کمدی محصول ۲۰۲۰ به نام *باغ‌وحش مخفی''، شخصیت‌های اصلی برای باز نگه داشتن یک باغ‌وحش، نقشه می‌کشند که تن‌پوش‌های واقع‌گرایانه‌ای از حیوانات باغ‌وحش را ساخته و بپوشند.

## یادداشت‌ها

## منابع

* 


رده:توکوساتسو