نابرابری جنسیتی در فیلیپین

تضمین برابری جنسیتی برای پیشرفت و توسعه اقتصادی پایدار حیاتی است، زیرا تضمین می‌کند که مردان و زنان به‌طور یکسان می‌توانند به آموزش، اشتغال و فرصت‌های رهبری دسترسی داشته باشند. از بین بردن شکاف جنسیتی هم یک تعهد اخلاقی و هم یک تصمیم اقتصادی استراتژیک است. در فیلیپین، اگرچه این کشور شکاف جنسیتی را در آموزش و نمایندگی سیاسی کاهش داده است، اما نابرابری‌های قابل توجهی در مشارکت اقتصادی و نقش‌های رهبری زنان باقی مانده است.

## نمای کلی
فیلیپین از نظر برابری جنسیتی به عنوان یکی از کشورهای پیشرو در آسیا شناخته شده است. بر اساس گزارش جهانی شکاف جنسیتی ۲۰۲۵ مجمع جهانی اقتصاد، فیلیپین با امتیاز برابری جنسیتی ۷۸٫۱٪ در رتبه بیستم از ۱۴۸ کشور قرار دارد. این نشان دهنده پیشرفت قابل توجه در زمینه‌هایی مانند آموزش، مشارکت اقتصادی و توانمندسازی سیاسی است. زنان در فیلیپین از نظر تاریخی نقش‌های برجسته‌ای در جامعه، از ساختارهای مادرسالاری پیش از استعمار تا رهبری سیاسی مدرن، ایفا کرده‌اند. این کشور دو رئیس‌جمهور زن داشته است: کورازون آکینو و گلوریا ماکاپاگال آرویو و نمایندگی نسبتاً بالایی از زنان در پارلمان و حکومت محلی را حفظ می‌کند. منشور زنان در سال ۲۰۰۹، برابری جنسیتی را به عنوان یک اولویت ملی نهادینه کرد و ادغام دیدگاه‌های جنسیتی را در سیاست‌گذاری و ارائه خدمات عمومی الزامی دانست. با این حال، علیرغم این دستاوردها، زنان فیلیپینی همچنان با چالش‌های سیستماتیک، از جمله خشونت مبتنی بر جنسیت، آسیب‌پذیری اقتصادی و عدم حضور کافی در نقش‌های رهبری، روبرو هستند.

## جنبش اولیه به سوی برابری جنسیتی در فیلیپین
جنبش زنان در فیلیپین ریشه در مقاومت ضد استعماری اواخر دهه ۱۸۰۰ میلادی، به ویژه با تأسیس شاخه زنان کاتیپونان در سال ۱۸۹۳، دارد. حتی پیش از آن، زنان فیلیپینی شروع به مطالبه حقوق خود کرده بودند - مانند اعتصاب سیگارفروشان در سال ۱۸۱۶ و کمپین آموزش و پرورش در سال ۱۸۸۸ به رهبری «۲۰ زن مالولوس». تحت حکومت استعماری اسپانیا، یک سیستم عمیقاً مردسالارانه ظهور کرد که زنان را در معرض تبعیض ناشی از جنسیت، طبقه اجتماعی، مذهب و قومیت قرار می‌داد. در حالی که زنان طبقه متوسط به دسترسی محدود به آموزش اعتراض می‌کردند، زنان طبقه کارگر شرایط کار استثمارگرانه و نابرابری دستمزد را تحمل می‌کردند. تأسیس کاتیپونان در سال ۱۸۹۲ نه تنها برای انقلاب، بلکه برای مشارکت فعال زنان در مبارزه برای استقلال نیز نقطه عطفی بود. در سال ۱۹۰۵، کونسپسیون فلیکس انجمن فمینیستی فیلیپین را تأسیس کرد که به عنوان اولین سازمان فمینیستی کشور با تمرکز بر رفاه اجتماعی و تشویق مشارکت مدنی زنان در نظر گرفته می‌شد. یک سال بعد، پورا ویلانوئوا کالاو انجمن فمینیستی ایلونگا را راه‌اندازی کرد که اولین گروهی بود که از حق رأی زنان حمایت کرد. این سازمان‌های پیشگام، زمینه را برای حق رأی و تصدی مناصب عمومی توسط زنان فیلیپینی فراهم کردند. بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۳۷، زنان همچنان با موانع بزرگی روبرو بودند. در طول دوره استعمار آمریکا، زنان طبقات متوسط و بالا برای اصلاحات در سیاست و جامعه تلاش می‌کردند، در حالی که زنان جوامع حاشیه‌نشین به مقاومت مسلحانه علیه حکومت خارجی ادامه دادند، مبارزه‌ای که حتی در طول جنگ جهانی دوم نیز ادامه یافت.

## قوانین و سیاست‌های مبتنی بر جنسیت فیلیپین
در ۷ ژانویه ۱۹۷۵، در طول دوره حکومت نظامی، دولت فیلیپین فرمان ریاست جمهوری شماره ۶۳۳ را تصویب کرد که کمیسیون ملی نقش زنان فیلیپینی (NCRFW) را تأسیس می‌کرد. این اقدام در پاسخ به اعلام سال ۱۹۷۵ به عنوان سال جهانی زنان توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد، با محوریت موضوع «برابری، توسعه و صلح» انجام شد. کمیسیون ملی نقش زنان فیلیپینی برای موارد زیر ایجاد شد:
* ارائه مشاوره به رئیس‌جمهور در مورد سیاست‌ها و برنامه‌هایی که مشارکت زنان را در توسعه ملی ارتقا می‌دهد.
* حفظ و ارتقای دستاوردهای فرهنگی و سنتی زنان فیلیپینی در بحبوحه مدرنیزاسیون
* نظارت و ارزیابی ادغام زنان در تمام بخش‌های جامعه به‌طور برابر با مردان
* توصیه اقداماتی برای تضمین برابری قانونی بین زنان و مردان در حوزه‌هایی که نابرابری‌هایی وجود دارد
* تدوین و اجرای یک برنامه سراسری برای سال جهانی زنان

سپس، بانوی اول ایملدا مارکوس به عنوان اولین رئیس کمیسیون خدمت کرد.

بعدها، قانون اساسی ۱۹۸۷ فیلیپین، برابری جنسیتی و نقش زنان در جامعه را از طریق مفاد کلیدی زیر تقویت کرد:

**ماده دوم، بخش ۱۴**: نقش زنان در ملت‌سازی را به رسمیت می‌شناسد و حقوق قانونی برابر برای هر دو جنس را تضمین می‌کند

**ماده سیزدهم، بخش ۱۱**: یک استراتژی جامع بهداشتی را با اولویت دادن به گروه‌های آسیب‌پذیر، از جمله زنان و کودکان، الزامی می‌کند و هدف آن ارائه مراقبت‌های پزشکی رایگان به فقرا است.

**ماده سیزدهم، بخش ۱۴**: تضمین حمایت از زنان شاغل با ترویج محیط‌های کاری امن، به رسمیت شناختن نقش‌های مادرانه و ارائه سیستم‌های حمایتی برای کمک به آنها در دستیابی به پتانسیل کامل خود در خدمت ملی

در ۱۷ فوریه ۱۹۸۹، رئیس‌جمهور کورازون آکینو، اولین رئیس دولت زن در فیلیپین، فرمان اجرایی شماره ۳۴۸ را تصویب کرد و طرح توسعه فیلیپین برای زنان را که سال‌های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲ را پوشش می‌داد، آغاز کرد.

بعداً، در ۱۲ فوریه ۱۹۹۲، قانون جمهوری شماره ۷۱۹۲ - معروف به قانون زنان در توسعه و ملت‌سازی - به قانون تبدیل شد. این قانون مقرر می‌کرد که ۵ تا ۳۰ درصد از کمک‌های توسعه‌ای خارجی (ODA) به ابتکارات جنسیت و توسعه (GAD) اختصاص یابد. همچنین، سازمان‌های دولتی دریافت‌کننده کمک‌های توسعه‌ای خارجی را ملزم می‌کرد تا اطمینان حاصل کنند که این بودجه‌ها برای برنامه‌های پاسخگو به جنسیت که با تلاش‌های ملی جنسیت و توسعه همسو هستند، استفاده می‌شوند و گزارش‌های سالانه‌ای از پیشرفت خود را به سازمان ملی اقتصاد و توسعه (NEDA) و کمیسیون ملی نقش زنان فیلیپینی (NCRFW) ارائه دهند.

در سال ۱۹۹۵، سیاست بودجه جنسیت و توسعه (GAD) رسماً از طریق قانون تخصیص بودجه عمومی (GAA) که معمولاً به عنوان «بودجه زنان» شناخته می‌شود، معرفی شد. این ابتکار با هدف تخصیص منابع ملموس برای اجرای برنامه‌ها و پروژه‌های متمرکز بر جنسیت، با تأکید بر حمایت و توانمندسازی زنان انجام شد. طبق این سیاست، تمام سازمان‌ها و ادارات دولتی موظف شدند حداقل پنج درصد از بودجه سالانه خود را به فعالیت‌ها و ابتکارات مرتبط با جنسیت اختصاص دهند. با گذشت زمان، این ماده به عنصر ثابت قانون تخصیص بودجه عمومی سالانه تبدیل شد و با تصویب منشور کبیر زنان (MCW) بیشتر تقویت شد.

علاوه بر این، در ۸ سپتامبر ۱۹۹۵، فرمان اجرایی شماره ۲۷۳ در دوران ریاست جمهوری فیدل وی. راموس صادر شد و طرح فیلیپین برای جنسیت و توسعه (PPGD) ۱۹۹۵–۲۰۲۵ را تأسیس کرد - یک چارچوب ملی جامع با هدف دستیابی به برابری کامل جنسیتی و توسعه فراگیر برای زنان و مردان.

در ۸ مارس ۲۰۰۴، قانون برجسته جمهوری شماره ۹۲۶۲ که با نام قانون ضد خشونت علیه زنان و فرزندانشان (VAWC) سال ۲۰۰۴ نیز شناخته می‌شود، به تصویب رسید. هدف این قانون، رسیدگی و مجازات اشکال مختلف سوءاستفاده علیه زنان و فرزندانشان، به ویژه در روابط صمیمانه است. این قانون به منظور انعکاس تعهد کشور به رعایت حقوق بشر و برابری جنسیتی امضا شد. این قانون، خشونت علیه زنان و فرزندانشان (VAWC) را به عنوان هر عمل یا مجموعه‌ای از اعمالی که توسط یک شخص علیه زنی که: ۱) همسر یا همسر سابقش، ۲) زنی که با او رابطه جنسی یا دوستی داشته یا دارد، و ۳) زنی که با او فرزند مشترک دارد، انجام می‌شود، تعریف می‌کند. این قانون همچنین از فرزندان زن، چه مشروع و چه نامشروع، در برابر سوءاستفاده‌ای که در داخل یا خارج از خانه انجام می‌شود، محافظت می‌کند. قانون شماره ۹۲۶۲ اذعان می‌کند که سوءاستفاده می‌تواند اشکال مختلفی داشته باشد، از جمله: خشونت فیزیکی، خشونت جنسی، خشونت روانی، خشونت اقتصادی و خشونت دیجیتال.

در ۱۴ اوت ۲۰۰۹، رئیس‌جمهور گلوریا ماکاپاگال آرویو - دومین رهبر زن کشور - قانون جمهوری شماره ۹۷۱۰، معروف به منشور کبیر زنان، را تصویب کرد تا سرانجام حقوق برابر را برای زنان فیلیپینی تضمین کند و همه اشکال تبعیض جنسیتی را لغو کند. این قانون جامع، قوانین حقوق بشر موجود را که برای حمایت از زنان طراحی شده‌اند، گرد هم می‌آورد و کمیسیون ملی نقش زنان فیلیپینی را به کمیسیون زنان فیلیپین (PCW) تبدیل می‌کند. با راهنمایی وزارت بودجه و مدیریت، اختیارات PCW گسترش یافت و ساختار سازمانی و کارکنان آن برای انجام مسئولیت‌های جدیدش مجدداً تنظیم شدند.

## جستارهای وابسته
* زنان در فیلیپین
* خشونت علیه زنان در فیلیپین
* زنان در آسیا
* فمینیسم

## منابع

رده:زنان در فیلیپین
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:نابرابری جنسیتی بر پایه کشور