مونته بولکا

**مونته بولکا** یک مکان زمین‌شناسی مربوط به اوایل ائوسن است که در نزدیکی ورونا، ایتالیا واقع شده است. این مکان که یک *منطقه حفاظت‌شده-لاگرشتات است*، شامل زیست‌بوم دریایی بسیار خوب حفظ‌شده و متنوعی است، از جمله متنوع‌ترین جانوران ماهی در بین تمام مکان‌های فسیلی سنوزوئیک، و همچنین بسیاری از اولین فسیل‌های گروه‌های ماهی دریایی مدرن. این مکان یکی از اولین مکان‌های فسیلی با کیفیت بالای حفظ‌شده برای اروپایی‌ها بود، و مطالعات زیست‌بوم آن به قرن هجدهم و قبل از آن برمی‌گردد و هنوز هم منبع مهمی از فسیل‌ها است.

## تاریخچه
به‌طور دقیق، محوطهٔ مونته بولکا یک مکان مشخص در نزدیکی روستای بولکا در ایتالیا است که به دلیل وجود فسیل‌های ماهی فوق‌العاده خوب‌حفظ‌شدهٔ دوره ائوسن، با نام پسیاکارا (به معنای «تنگ ماهی») شناخته می‌شود. با این حال، چند برون‌زد دیگر نیز در اطراف این ناحیه وجود دارند که فسیل‌های مشابهی را در خود جای داده‌اند، مانند مونته پستاله و مونته وگرونی. اصطلاح مونته بولکا هم برای اشاره به همین محوطهٔ اصلی و هم برای اشاره به تمام این محوطه‌ها به‌طور جمعی به‌کار می‌رود.

فسیل‌های مونته بولکا حداقل از قرن شانزدهم شناخته شده‌اند، اگرچه اولین تحقیقات گسترده روی آنها توسط جیووانی سرافینو ولتا در اواخر قرن هجدهم انجام شد. آنها در قرن نوزدهم به‌طور فشرده مورد مطالعه قرار گرفتند، زمانی که به‌طور قطعی ثابت شد که فسیل‌ها بقایای حیوانات مرده هستند.

فسیل‌های به‌دست‌آمده از  به‌طور معمول توسط فروشندگان تجاری فسیل عرضه می‌شوند و به دلیل محبوبیت و وضعیت حفاظتی بسیار خوب، معمولاً با قیمت چند صد دلار به فروش می‌رسند.

## زمین‌شناسی
تمام محوطه‌هایی که به‌عنوان بخشی از مونته بولکا شناخته می‌شوند، در بخش شرقی کوه‌های لسینی در نزدیکی ورونا، در شمال ایتالیا قرار دارند. این ناحیه بخشی از امتداد آلپ جنوبی به‌شمار می‌رود. اگرچه همهٔ این محوطه‌ها تحت یک نام واحد گردآوری شده‌اند، اما مکانی با نام «مونته بولکا» وجود ندارد. به دلیل تفاوت در محیط و چینه‌شناسی، نویسندگان جدیدتر این محوطه‌ها را با عنوان لاگراشتته بولکا نیز نامیده‌اند.

به دلیل رویدادهای آتشفشانی که در این منطقه رخ داده است، تعدادی از اختلالات تکتونیکی وجود دارد که نتیجه بالاآمدگی «فلات ترنتو» بوده است. بالاآمدگی غیریکنواخت این فلات همچنین باعث ایجاد فلات لسینی شد که شمالی‌ترین حاشیه صفحه آدریاتیک بود. نویسندگان متعددی به یک گسل نیمه‌عمودی اشاره کرده‌اند که از شمال شمال غربی-جنوب جنوب شرقی درست در غرب بولکا امتداد دارد. با این حال، کارهای جدیدتر انجام شده در مونته پوستال، وجود این گسل فرضی را نشان نداده و از آن زمان کنار گذاشته شده است.

### اسپیلککو
اسپیلککو، که با نام تپه اسپیلککو نیز شناخته می‌شود، عمدتاً از سنگ آهک‌های مارنی مایل به قرمز و خاکستری-سبز با رخنمون ضعیف تشکیل شده است. در حالی که محتوای فسیلی سنگ آهک‌های خاکستری-سبز از میکروفسیل‌های مختلف تشکیل شده است، ماکروفسیل‌ها در سنگ آهک‌های مارنی مایل به قرمز یافت می‌شوند. لایه‌های درون اسپیلککو از تانتین تا ایپرزین پایینی قدمت دارند که آنها را به قدیمی‌ترین رسوبات آب کم‌عمق در فلات لسینی تبدیل می‌کند و احتمالاً پس از اولین دوره فعالیت آتشفشانی رسوب کرده‌اند.

### پسیارا
محوطه پسیارا در مونته بولکا از سنگ آهک ورقه‌ای به شکل الیستولیت تشکیل شده است که مساحتی در حدود چند صد متر مربع دارد و ضخامت آن کمتر از ۲۰ متر است. در سراسر این بستر، سنگ آهک‌های ریف و آلوئولین وجود دارند که دانه‌های متوسط تا ریز دارند. لایه‌های مختلف سنگ آهک به‌طور متناوب بین لامینیت‌های فسیل‌دار و بیوکالکارنیت‌ها و بیوکالسیرودیت‌های دانه‌درشت‌تر قرار دارند. این لایه‌های لایه‌درشت‌تر، فسیل کمتری دارند، اگرچه هنوز حاوی فسیل‌هایی مانند روزن‌داران و نرم‌تنان هستند. بیشتر فسیل‌های موجود در محوطه پرسیارا در پنج سطح یافت شده‌اند که سطوح ۱، ۲ و ۵ پربارترین آنها هستند. با این حال، به دلیل حفاری کامل در چهار قرن گذشته، سطح ۵ دیگر قابل دسترسی نیست. در جهت جنوب شرقی رسوب، لایه‌های سنگ آهک با زاویه ۲۴ درجه شیب دارند که نشان می‌دهد بسترها زمانی که پلاستیک‌تر بوده‌اند، به سمت شمال غربی لغزش داشته‌اند. سنگ‌های آتشفشانی، بسترهای سنگ آهک را احاطه کرده‌اند و به دلیل این انزوا، درک رابطه بین محوطه‌های پسیارا و مونته پوستال با مشکل مواجه بوده است. با توجه به روزن‌داران و سایر فسیل‌های یافت شده در این محل، پسیارا به اواخر ایپرزین نسبت داده شده است.

### مونته پوستال
محوطهٔ **مونته پستاله** در مجموعهٔ مونته بولکا در شمال پسیاکارا واقع شده و یک توالی به ضخامت بیش از ۱۳۰ متر را نشان می‌دهد. در سراسر این توالی پیچیده، گذارهایی از سنگ‌آهک‌های دانه‌ریز به سنگ‌آهک‌های مرجانی-جلبکی عظیم دیده می‌شود. این سنگ‌آهک‌های مرجانی-جلبکی سرشار از کلونی‌های مرجانی هستند و از لایه‌بندی ضعیف تا توده‌ای متغیرند. هر یک از لایه‌های ضخیم‌تر این سنگ‌آهک‌ها حدود ۱۳٫۷ متر ضخامت دارند، در حالی که لایه‌های دانه‌ریزتر نازک‌ترند. در تمام این لایه‌ها حضور دارد، هرچند در رسوبات درشت‌دانه بسیار فراوان‌تر است.

اگرچه این محوطه عمدتاً به دلیل فسیل‌های ماهی و گیاه شناخته می‌شود، **مونته پستاله** همچنین به‌خاطر تنوع نرم‌تنان در بخش‌های بالایی توالی شهرت دارد. همانند پسیاکارا، چینه‌های مونته پستاله به اواخر ایپرزین تاریخ‌گذاری شده‌اند و بخش‌های فوقانی این لایه‌ها احتمالاً با سنگ‌آهک‌های دیده‌شده در پسیاکارا هم‌بستگی دارند.

## گونه‌های موجود
### فسیل‌های حیوانات
[بندانگشتی|[گیش‌ماهیان|جک‌ماهی عجیب و غریب *[[سیخ‌دارماهی]]*]]
[بندانگشتی|[شاه‌ماهی کوچک رایج‌ترین ماهی این منطقه است.]]
چپ|بندانگشتی|234x234پیکسل|مار دریایی
مونته بولکا سرشار از ماهی است: ۲۵۰ گونه (۱۴۰ جنس، ۹۰ خانواده و ۱۹ راسته). علاوه بر این، یک سرپایان، سخت‌پوستان، عروس دریایی و کرم‌های پرتار به‌طور کامل یافت شده‌اند، اما روزن‌داران، نرم‌تنان و مرجان‌ها به صورت قطعاتی یافت می‌شوند و ممکن است منتقل شده باشند. پرهای پرندگان و صفحات پوسته لاک‌پشت و همچنین بسیاری از حشرات، گیاهان آب شیرین و خشکی یافت شده‌اند.

### فسیل‌های گیاهی
بندانگشتی|267x267پیکسل|شاخه درختی که به خوبی از بولکا بازیابی شده است
یکی از معماهای جالب در ایختون‌تاکسونومی مربوط به فسیل‌های مونته بولکا است که شناخته می‌شدند و پیش‌تر تصور می‌شد که فسیل‌های ردپا (Trace fossils) باشند، اما بعدها مشخص شد که آن‌ها در واقع گیاه هستند و در سال ۱۸۶۶ توسط جانورشناس فرانسوی «آنری میلْن-ادواردز» به آن‌ها داده شد. نمونه تیپ این فسیل‌ها که پیش از سال ۱۸۵۵ توسط دیرینه‌گیاه‌شناس ایتالیایی «ابرامو بارتولومئو ماسالونگو» جمع‌آوری شده بود، اکنون در موزه تاریخ طبیعی ورونا نگهداری می‌شود و در یک سنگ آهکی لیتوگرافی به صورت دو لایهٔ فوقانی و تحتانی حفظ شده است.

زمانی که گیاه‌شناس ایتالیایی «آکیله فورتی» (زادهٔ ۲۸ نوامبر ۱۸۷۸ در ورونا – درگذشتهٔ ۱۱ فوریه ۱۹۳۷ در ورونا) در سال ۱۹۲۶ بر روی این نمونه‌ها کار کرد، آن‌ها را به‌عنوان خویشاوندان نزدیک نخل دریایی، که امروزه به‌عنوان یک جلبک قهوه‌ای شناخته می‌شود و در آب‌های ساحلی دریای ائوسن می‌زیسته، بازتفسیر کرد. امروزه تنها یک گونهٔ زنده دارد. این گونه در سال ۱۸۵۲ توسط کاشف آن، «فرانتس یوزف روپرشت» توصیف شده بود. نمونه تیپ آن از خلیج بودگا در کالیفرنیا به دست آمده است، اما این گونه در سراسر سواحل اقیانوس آرام یافت می‌شود. ظاهر این گیاه شامل یک ریشه‌مانند در بستر، ساقه‌ای شبیه دمبرگ در میانه و برگچه‌ها در بالا است که طولی بین ۵ تا ۱۰ سانتی‌متر دارند. در حالت زنده، برگچه‌ها هنگام مد به‌صورت عمودی آویزان می‌شوند، اما در هنگام جزر بر روی ساقه می‌افتند.

## جستارهای وابسته
* فهرست مکان‌های فسیلی *(به همراه فهرست پیوندها)*

=منابع =

رده:تاریخ ونتو
رده:جغرافیای ونتو
رده:دیرین‌شناسی در ایتالیا