آبزی‌پروری در سنگاپور

**آبزی‌پروری در سنگاپور** تحت سلطه پرورش ماهیان زینتی است و پس از آن پرورش ماهیان دریایی قرار دارد. سنگاپور که به عنوان «پایتخت صنعت ماهیان زینتی» شناخته می‌شود، در سال ۲۰۱۹، ۷۶٫۷ میلیون دلار درآمد داشته و با بیش از ۸۰ کشور تجارت داشته است. از سوی دیگر، پرورش ماهی دریایی تنها ۱۰٪ از مصرف ماهیان محلی سنگاپور را تشکیل می‌دهد. 

در حالی که امروزه اکثر ماهی‌های پرورشی در سنگاپور از نوع ماهی‌های دریایی هستند، قبل از دهه ۱۹۸۰، این ماهی‌ها عمدتاً از گونه‌های آب شیرین تشکیل می‌شدند. بیشتر این ماهی‌ها شامل کپور، تیلاپیا و گربه‌ماهی بودند. 

## نمای کلی
در دورهٔ استعمار اولیه (دهه‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۲۰)، آبزی‌پروری در سنگاپور عمدتاً تحت سلطهٔ جوامع مهاجر چینی بود، هرچند جوامع مالایی نیز در این فعالیت مشارکت داشتند. این نوع آبزی‌پروری معمولاً در استخرهای کم‌عمق انجام می‌شد، جایی که پرورش‌دهندگان ماهی بچه‌ماهی‌ها را از خارج وارد کرده و تا رسیدن به اندازهٔ قابل فروش در این استخرها نگهداری می‌کردند. در آن زمان، ماهی کپور گونهٔ غالب در این نوع پرورش بود، اما پس از اشغال ژاپن، پرورش‌دهندگان به پرورش گونه‌های دیگر نیز روی آوردند؛ از جمله تیلاپیا و ماهی‌های زینتی.

قبل از اواخر دهه ۱۹۶۰، آبزی‌پروری سنگاپور عمدتاً برای تأمین مواد غذایی ساکنان سنگاپور یا مصرف‌کنندگان خارج از کشور مورد استفاده قرار می‌گرفت. با این حال، پرورش ماهی زینتی در اواخر سال ۱۹۶۷ رونق گرفت و درآمدی بالغ بر ۲٫۵ میلیون دلار کسب کرد و توجه دولت سنگاپور را به خود جلب کرد، که با تشویق پرورش‌دهندگان ماهی به پرورش ماهی‌های زینتی، به دنبال تقویت این صنعت بود. سنگاپور طیف گسترده‌ای از ماهی‌های زینتی را که هم از گونه‌های آب شیرین و هم آب شور بودند، پرورش می‌داد، اگرچه پنج گونه برتر همچنان ماهی قرمز، کوی، مولی، پلاتی و گوپی بودند.

با این حال، بسیاری از گونه‌های ماهی زینتی، گونه‌های خارجی وارداتی از کشورهای همسایه بودند که پیامدهایی برای بوم‌شناسی سنگاپور دارند. در گزارشی در سال ۱۹۹۷، نگ و لیم ۵۲ گونه خارجی را در آبراه‌های سنگاپور ثبت کردند که ۱۷ گونه از آنها جمعیت قابل توجهی داشتند. این در مقایسه با ۳۵ گونه داخلی موجود در آن زمان است. در آخرین گزارش سال ۲۰۲۰، این تعداد به ۱۲۳ گونه خارجی در سنگاپور افزایش یافته است. مشخص نیست که آیا این گونه‌های خارجی بر گونه‌های بومی تأثیر منفی گذاشته‌اند یا خیر، اما با توجه به رشد صنعت ماهی زینتی، خطر فزاینده‌ای را ایجاد می‌کنند.

## پرورش ماهی آب شیرین
### کپور چینی
کپور چینی یک اصطلاح عمومی در سنگاپور است که برای توصیف طیف وسیع‌تری از گونه‌های کپور پرورش‌یافته توسط جوامع چینی استفاده می‌شود، که شامل آمور (Ctenopharyngodan idellus)، کپور نقره‌ای (Hypophthalmichthys molitrix)، کپور گلی چینی (Cirrhina molitorella) و کپور سرگنده (Aristichthys nobilis) می‌شود. 

ماهی‌های کپور چینی از دیرباز در میان جوامع چینی از ارزش بالایی برخوردار بوده‌اند. در دورهٔ استعمار اولیه (دهه‌های ۱۹۰۰ تا ۱۹۳۰)، کپور چینی در بازارهای سنگاپور و مالایا از قیمت بالایی برخوردار بود و همین امر موجب رونق پرورش آن شد. از آن‌جا که کپورهای چینی ماهیانی معتدل‌زی هستند و بومی اقلیم سنگاپور نیستند، در محیط گرمسیری این کشور قادر به تخم‌ریزی نبودند. به همین دلیل، پرورش‌دهندگان ناچار بودند به‌طور مداوم بچه‌ماهی‌ها را از چین وارد کرده و در استخرهای پرورشی نگهداری کنند تا به اندازهٔ قابل فروش برسند. معمولاً حدود چهار ماه طول می‌کشید تا یک ماهی کپور به مرحلهٔ فروش برسد.

ماهی‌های کپور چینی پرورش آسانی داشتند، زیرا می‌توانستند از جلبک‌های فراوان موجود در استخرها تغذیه کنند—جلبک‌هایی که عمدتاً از فضولات خوک و انسان تغذیه می‌شدند. با این حال، همین ویژگی باعث شد که فرهنگ پرورش کپور عمدتاً محدود به پرورش‌دهندگان چینی باشد، چرا که کشاورزان مالایی به‌دلیل محدودیت‌های مذهبی نمی‌توانستند از فضولات خوک استفاده کنند. به‌دلیل همین وابستگی به فضولات خوک، ماهی‌های کپور نزد مقامات استعماری نیز مورد بی‌اعتنایی قرار گرفتند و مصرف آن‌ها عمدتاً به جوامع چینی محدود بود.

با این حال، این وضعیت در سال ۱۹۳۲ تغییر کرد. برای تشویق مصرف کپور در خارج از جوامع چینی، اداره شیلات مالایان به دنبال یافتن راه‌های جایگزین برای پرورش کپور بود. پس از آزمایش‌های فراوان، آنها با موفقیت کپور را روی «علف فیل و گینه» پرورش دادند. این امر همچنین به جوامع مالایایی اجازه داد تا ماهی کپور پرورش دهند. با افزایش تعداد فروشندگان در بازار محلی، این امر کپور را تا سال ۱۹۳۹ به یک ماهی «ارزان» در بازارهای محلی تبدیل کرد. 

در طول اشغال ژاپن، پرورش‌دهندگان ماهی سنگاپور به دلیل محدودیت‌های تجارت با چین قادر به پرورش ماهی کپور نبودند. با این حال، پرورش کپور پس از اشغال ژاپن با از سرگیری تجارت با چین ادامه یافت. 

### تیلاپیا
ماهی تیلاپیا که به سازگاری بالا با شرایط گرمسیری شناخته می‌شود، گونه‌ای آب شیرین است که در دوران اشغال ژاپن از اندونزی به سنگاپور آورده شد. در راستای مقابله با کمبود مواد غذایی و اجرای کمپین «غذا بیشتر بکارید»، رژیم ژاپن در سال ۱۹۴۴ تیلاپیا را وارد سنگاپور کرد و نخستین‌بار در استخر تسوی پرورش داد. پس از موفقیت در آزمایش‌های پرورشی، این گونه در سال ۱۹۴۵ برای پرورش عمومی در اختیار مردم قرار گرفت.

در سال ۱۹۴۵، ماهی تیلاپیا در بیش از چهل استخر پرورشی در سنگاپور رشد می‌کرد که بیشتر آن‌ها متعلق به پرورش‌دهندگان مالایی بودند. اگرچه پرورش‌دهندگان چینی نیز به‌دلیل اختلال در تجارت بچه‌ماهی از چین علاقه‌مند به پرورش تیلاپیا بودند، اما اغلب در دریافت مجوز از دولت ژاپن با مشکل مواجه می‌شدند. به‌دلیل ورود دیرهنگام این گونه به بازار محلی سنگاپور، تیلاپیا هرگز جایگاه تثبیت‌شده‌ای در بازار ماهی خوراکی این کشور پیدا نکرد.

با این حال، تقاضای محلی برای تیلاپیا پس از اشغال ژاپن با ورود مجدد کپور و سایر ماهی‌های دریایی به بازار محلی به شدت کاهش یافت. با وجود این، اداره شیلات مالایان، با مشاهده پتانسیل تیلاپیا در رفع نیازهای غذایی جمعیت رو به رشد، با حذف «طعم خاکی» ماهی که مردم محلی سنگاپور دوست نداشتند، به دنبال بهبود تقاضای محلی برای تیلاپیا بود. آنها این کار را با پرورش تیلاپیا در استخرهای ماهی شور انجام دادند. در حالی که آنها در پرورش تیلاپیاهای بزرگتر در مقادیر بیشتر موفق شدند، تیلاپیا هرگز نتوانست جایگاه خود را در بازار محلی به عنوان یک ماهی خوراکی تثبیت کند. در عوض، تیلاپیا خود را در بازار منطقه‌ای یافت، جایی که پرورش‌دهندگان ماهی به پرورش تیلاپیا ادامه دادند و آن را به کشورهایی مانند تایوان، هند غربی و کشورهای منطقه اقیانوس آرام صادر کردند. 

### حمایت و کاهش پرورش ماهیان آب شیرین به عنوان غذای اصلی
دولت سنگاپور پس از استقلال سنگاپور در سال ۱۹۶۵، پروژه‌های احیای زمین برای ساخت استخرهای پرورش ماهی را انجام داده بود تا سنگاپور را به عنوان یک کشور خودکفا در تأمین مواد غذایی حفظ کند. قبل از سال ۱۹۸۴، این سیاست اصلی کشاورزی سنگاپور بود.

با این حال، در سال ۱۹۸۴، گو کنگ سویی مدیر بخش تولیدات اولیه شد و تصمیم گرفت مزارع روستایی را به نفع کشاورزی با فناوری پیشرفته که محصولات بسیار سودآوری را به جای محصولات مورد نیاز داخلی تولید می‌کند، از رده خارج کند. بسیاری از این مزارع که به پرورش ماهی آب شیرین مشغول بودند نیز از رده خارج شدند.  با توجه به محدودیت روزافزون زمین برای پرورش ماهی آب شیرین در سنگاپور، سنگاپور به سمت پرورش ماهی دریایی برای تولید مواد غذایی روی آورد، زیرا آنها زمین کمتری را اشغال می‌کنند. 

## پرورش ماهی دریایی
پرورش ماهیان دریایی در سواحل سنگاپور تنها از دههٔ ۱۹۷۰ به‌طور چشم‌گیر مطرح شد، آن‌هم به‌واسطهٔ تلاش‌ها و آزمایش‌های ادارهٔ تولیدات اولیه. با هدف تولید ماهیان باارزش اقتصادی بالا، این نوع آبزی‌پروری شامل پرورش گونه‌هایی چون اسنَپر، گروپر و باراموندی آسیایی بود، در کنار گونه‌های فرعی دیگر. این ماهیان در تورهای قفس‌مانند در نزدیکی سواحل پرورش می‌یافتند، معمولاً با تغذیه از ماهیان زائد، و سپس به رستوران‌های لوکس فروخته می‌شدند.

در سال ۱۹۸۱، ۳۲ مزرعه فعال بودند و درآمد آن حدود ۴ میلیون دلار بود. در سال ۱۹۹۱، مزارع پرورش ماهی به ۷۷ مورد افزایش یافت و درآمد آنها به ۱۳٫۲ میلیون دلار رسید.  این مزارع در سرانگون/لویانگ، پولائو اوبین، پونگول و لیم چو کانگ، در تنگه جوهور واقع شده بودند. 

## پرورش ماهی لب شور
### میگو
پرورش میگو نیز در اوایل دههٔ ۱۹۰۰ توسط جوامع چینی به سنگاپور آورده شد. در آن زمان، میگوها در هنگام مد از دریا صید می‌شدند و در مرداب‌های مانگرویی محصور می‌گردیدند تا به اندازهٔ قابل فروش برسند. افزون بر صید از دریا، پرورش‌دهندگان ماهی بچه‌میگو را نیز خریداری کرده و در استخرهای آب شور پرورش می‌دادند. تغذیهٔ این میگوها معمولاً با ماهیان زائد انجام می‌شد. در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، ادارهٔ تولیدات اولیه آزمایش‌هایی برای پرورش میگوی آب شیرین غول‌پیکر انجام داد؛ گونه‌ای با ارزش بازار بالا که قابلیت رشد در هر دو محیط آب شیرین و آب نیمه‌شور را داشت.

با این حال، احیای زمین در سنگاپور بخش عمده‌ای از جنگل‌های حرا را اشغال کرده بود و این شکل سنتی از پرورش میگو را عمدتاً به عنوان یک صنعت از بین برده بود.

## پرورش ماهی زینتی
صنعت آبزی‌پروری سنگاپور تحت سلطه صنعت ماهی‌های زینتی است. به دلیل محیط گرمسیری سنگاپور، سنگاپور توانست از آن بهره‌برداری کند و ماهی‌های گرمسیری را برای بازار جهانی پرورش دهد.  در حالی که پرورش ماهی‌های زینتی از اوایل دهه ۱۹۵۰ وجود داشت، اما تنها در اواخر دهه ۱۹۶۰ به اوج خود رسید. در سال ۱۹۶۷، درآمد بالایی بالغ بر ۲٫۵ میلیون دلار به همراه داشت و به بیش از ۳۰ کشور صادر می‌شد.

با آگاهی از درآمد بالای این صنعت، اداره تولید اولیه نقش مهمی در تشویق پرورش‌دهندگان ماهی به پرورش ماهی‌های زینتی ایفا کرد. آنها همچنین علاقه‌مندان به پرورش ماهی را به پرورش آنها در مزارع پرورش ماهی تشویق کردند. علاوه بر این، اداره تولید اولیه در تحقیق و توسعه نیز سرمایه‌گذاری کرد تا تکنیک‌ها و روش‌های پرورش ماهی‌های زینتی را بهبود بخشد. در سال ۱۹۷۷، درآمد این صنعت به ۲۵ میلیون دلار رسید. تا سال ۱۹۸۶، این رقم به بالاترین حد خود یعنی ۵۰ میلیون دلار رسید.

## ارزش‌های تولید
اینها آمار تولید برای آبزی‌پروری دریایی و آبزی‌پروری ماهیان زینتی، از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۳ است.

## آبزی‌پروری، حال و آینده
سنگاپور به سرمایه‌گذاری در تحقیق و توسعه ادامه داده است، جایی که سازمان‌های مختلفی مانند دانشگاه ملی سنگاپور، دانشگاه فناوری نانیانگ، آزمایشگاه علوم زیستی تماسک و سازمان کشاورزی، غذا و دامپزشکی سنگاپور در توسعه فناوری‌های پیشرفته‌تر و کارآمدتر که تولید آبزی‌پروری را بهبود می‌بخشد، مشارکت داشته‌اند. 

در حالی که سنگاپور صنعت آبزی‌پروری قابل توجهی دارد، سنگاپور به جای تولیدکننده اصلی ماهی خوراکی، به سمت تبدیل شدن به یک «قطب تحقیق و توسعه آبزی‌پروری» در حال تغییر است. سنگاپور به جای تولید ماهی خوراکی در داخل مرزهای خود، فناوری آبزی‌پروری را در داخل مرزهای خود توسعه می‌دهد، در حالی که در کشورهای دیگر ماهی تولید می‌کند. 

چند شرکت مستقر در سنگاپور وجود دارند که به سمت آبزی‌پروری ماهی در کشورهای دیگر حرکت می‌کنند. باراموندی آسیا مزارع باراموندی را در استرالیا و سنگاپور دارد. اوکئانوس در چین صدف آبالون پرورش می‌دهد. مزرعه ماهی کیانهو همچنین ماهی‌های خوراکی مانند گروپر، قزل‌آلای مرجانی و میگو را در چین پرورش می‌دهد. 

## منابع

رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:کشاورزی در سنگاپور