اعلامیه ریمینی

[چپ|بندانگشتی|332x332پیکسل|نسخه‌ای از اعلامیه ریمینی، که در موزه ریسورجیمنتو [تورین نگهداری می‌شود]]
**اعلامیه ریمینی** ( اعلامیه‌ای از یواخیم مورات، پادشاه ناپل، بود که خواستار ایجاد یک ایتالیای متحد و خودگردان تحت حاکمیت قانون اساسی شد. متن آن به‌طور گسترده به پلگرینو روسی، که بعدها وزیر کشور پاپ در زمان پاپ پیوس نهم شد، نسبت داده می‌شود. در حالی که این اعلامیه در درجه اول به عنوان تلاشی ناامیدانه از مورات برای حفظ تاج و تخت ناپل در نظر گرفته می‌شود، اعلامیه ریمینی از اولین فراخوان‌ها برای اتحاد ایتالیا بود.

اعلامیه ریمینی به ۳۰ مارس ۱۸۱۵، زمانی که ارتش مورات در جنگ ناپل علیه امپراتوری اتریش از ریمینی عبور می‌کرد، برمی‌گردد، اگرچه ممکن است تنها پس از شکست مورات در نبرد تولنتینو در ماه مه ۱۸۱۵ منتشر شده باشد. خطاب به شهروندان با این فراخوان آغاز می‌شود:

## پیشینه
پادشاهی ناپل که بر نیمه جنوبی شبه جزیره ایتالیا حکومت می‌کرد، دولتی وابسته به امپراتوری فرانسه ناپلئون بناپارت بود. در سال ۱۸۰۸، ناپلئون، یواخیم مورات را به عنوان پادشاه ناپل منصوب کرد؛ مورات در سال ۱۸۰۰ با کارولین بناپارت، خواهر کوچکتر ناپلئون، ازدواج کرده بود. نیمه شمالی شبه جزیره ایتالیا توسط امپراتوری فرانسه و از ۱۷ مارس ۱۸۰۵، پادشاهی ایتالیا، یکی دیگر از دولت‌های وابسته به فرانسه، به ناپلئون به عنوان پادشاه ایتالیا تقسیم شد.
[راست|بندانگشتی|پرتره [ژواکیم مورا|یواخیم مورات به عنوان پادشاه ناپل اثر فرانسوا ژرار، ]]
تا ژانویه ۱۸۱۴، ناپلئون در حال شکست در جنگ ائتلاف ششم بود، جنگی که در آن ائتلافی از کشورهای اروپایی علیه امپراتوری فرانسه و کشورهای وابسته به آن می‌جنگیدند. در ۱۱ ژانویه ۱۸۱۴، پادشاهی ناپل و امپراتوری اتریش پیمان ناپل را امضا کردند که بر اساس آن، مورات به ائتلاف پیوست. به عنوان بخشی از این پیمان، مورات در ازای اعزام ۳۰۰۰۰ سرباز علیه پادشاهی ایتالیا، تاج و تخت ناپل را حفظ می‌کرد. سربازان مورات در ۱ فوریه ۱۸۱۴ از شهر ریمینی، در منتهی‌الیه جنوبی پادشاهی ایتالیا، عبور کردند.

پس از شکست‌های نظامی بیشتر، ناپلئون در ۶ آوریل ۱۸۱۴ از سلطنت کناره‌گیری کرد. در کنگره وین، کلمنس فون مترنیخ، وزیر امور خارجه اتریش، توسط سایر متحدان ائتلاف که می‌خواستند فردیناند چهارم از خاندان بوربون را به تخت سلطنت ناپل بازگردانند، به ویژه بریتانیا، ملزم به همکاری شد.

با بازگشت ناپلئون از تبعید، مورات که دیگر تاج و تختش امن نبود، در تلاشی ناموفق برای جلب نظر ناپلئون، تغییر موضع داد. در ۱۵ مارس ۱۸۱۵، پادشاهی ناپل به امپراتوری اتریش اعلام جنگ کرد و جنگ ناپل آغاز شد. ارتش ناپل با حدود ۴۵۰۰۰ سرباز، به ایالات پاپی، توسکانی و مارکه حمله کرد. اگرچه ارتش اتریش در شمال ایتالیا ۹۴۰۰۰ سرباز داشت، اما به‌طور گسترده پراکنده بود. در ۳۰ مارس ۱۸۱۵، نیروهای مورات به ریمینی رسیدند و در آنجا توسط کنت‌های باتالینی پذیرایی شدند. مورات در آخرین تلاش برای جلب متحدان، اعلامیه ریمینی را منتشر کرد.

## فهرست مطالب
بندانگشتی|طراحی پلگرینو روسی توسط لوئیجی بریدی، ۱۸۵۹
اعلامیه ریمینی شامل دو سند است: یکی خطاب به سربازان و دیگری خطاب به شهروندان. این اعلامیه اغلب به عنوان خطاب دوم به شهروندان شناخته می‌شود. اکثر محققان متن این خطاب‌ها را به پلگرینو روسی، که بعدها وزیر کشور پاپ در زمان پاپ پیوس نهم شد، نسبت می‌دهند.

خطاب شهروندان با این فراخوان آغاز می‌شود:

این اعلامیه به جغرافیای فیزیکی ایتالیا - «موانع آلپ» و «دریاها و کوه‌های غیرقابل دسترس» - به عنوان گواهی بر فراخوان ایتالیا برای استقلال اشاره می‌کند. این اعلامیه، انقیاد ایتالیا را با «انگلستان، آن الگوی حکومت مشروطه، آن مردم آزاد، که برای افتخار به جنگ می‌رود» مقایسه می‌کند. این اعلامیه از «ایتالیایی‌های خوب و ناراضی میلان، بولونیا، تورین، ونیز، برشا، مودنا ، [و] رجیو» می‌خواهد که «در اتحادی محکم» برای «قانون اساسی شایسته قرن و شما» گرد هم آیند.

این اعلامیه در راستای میل به استقلال و مشروطه‌خواهی، برای الهام بخشیدن به نخبگان لیبرال در شمال ایتالیا نوشته شده بود.

## پیامدها
۴۰۰ داوطلب در ۳۰ مارس ۱۸۱۵ به ارتش مورات پیوستند. ستون شرقی مورات از ریمینی به سمت شمال و به سمت رودخانه پو پیشروی کرد و در ۲ آوریل وارد بولونیا شد، در حالی که ستون غربی در ۸ آوریل به فلورانس رسید. در همان روز، ستون شرقی با ۳۰۰۰ سرباز اتریشی در نبرد اوکیوبلو درگیر شد. پس از شکست در اوکیوبلو، به سمت جنوب رانده شد و منجر به شکست قطعی مورات در نبرد تولنتینو در ۲–۳ مه شد. مورات در ۱۸ مه به ناپل بازگشت، جایی که کارولین قبلاً تسلیم بریتانیایی‌ها شده بود و بلافاصله به جنوب فرانسه گریخت.

با شنیدن شکست ناپلئون در نبرد واترلو در ۱۸ ژوئن ۱۸۱۵، مورات به کرس گریخت، و از آنجا تلاش کرد تا به کالابریا حمله‌ای غیرممکن انجام دهد. ناپلئون اظهار داشت: «مورات تلاش کرد با ۲۰۰ نفر سرزمینی را که در زمان ۸۰۰۰۰ نفر در اختیار داشت و نتوانست آن را حفظ کند، دوباره فتح کند.» مورات دستگیر، به اعدام محکوم شد، و در ۱۳ اکتبر ۱۸۱۵ در پیزو کالابرو تیرباران شد.

در کتاب *«ایل ری لازارونه»* (۱۹۹۹)، جوزپه کامپولیتی، پژوهشگر جنبش ریسورجیمنتو، این فرضیه را مطرح می‌کند که اعلامیه ریمینی تنها در ۱۲ مه ۱۸۱۵، پس از شکست مورات در تولنتینو، منتشر شده و تاریخ آن به ۳۰ مارس برمی‌گردد.

## میراث
اعلامیه ریمینی در درجه اول تلاشی ناامیدانه از سوی مورات برای حفظ تاج و تخت ناپل تلقی می‌شود. با این وجود، و تا حدودی طعنه‌آمیز برای یک پادشاه فرانسوی، این اعلامیه از جمله اولین درخواست‌ها برای اتحاد و استقلال ایتالیا بود. این اعلامیه شاعر الساندرو مانزونی را تحت تأثیر قرار داد و او ترانه‌ای با عنوان اعلامیه ریمینی نوشت. اعلامیه ریمینی، اما پس از شکست لشکرکشی مراد، آن را ناتمام گذاشت.

## منابع

رده:ایتالیا در ۱۸۱۵ (میلادی)
رده:پادشاهی ناپل در سده ۱۹ (میلادی)
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:یگانگی ایتالیا