چهار عمارت

بندانگشتی|خانه تان یوک نی، تصویر در سال ۲۰۰۶
**چهار عمارت** ()، که با نام **چهار اقامتگاه بزرگ** نیز شناخته می‌شود، چهار بنای مجلل به سبک سنتی چینی بودند که در اواخر قرن نوزدهم در سنگاپور توسط چهار تاجر برجسته تئوچو – تان سنگ پو، سی یو چین، وی آه هود و تان یوک نی – ساخته شدند. از میان این چهار عمارت، تنها خانه تان یوک نی باقی مانده است و این بنا بعدها به عنوان یکی از آثار تاریخی ملی سنگاپور به ثبت رسیده است.

قدیمی‌ترین خانه از میان چهار عمارت، در سال ۱۸۶۹ توسط تان سنگ پو ساخته شد. خانه‌های بعدی به ترتیب در سال‌های ۱۸۷۲، ۱۸۷۸ و ۱۸۸۵ توسط سی یو چین، وی آه هود و تان یوک نی احداث گردیدند. خانه تان سنگ پو هم توسط خود او و هم توسط کنسول چین در سنگاپور مورد استفاده قرار می‌گرفت، اما در سال ۱۹۰۴ تخریب شد و جای خود را به مجموعه‌ای از مغازه‌ها داد. خانه سی یو چین نیز محل سکونت او و خانواده‌اش بود و مدتی پس از جنگ جهانی دوم تخریب گردید. در حال حاضر، زمین این عمارت محل استقرار ساختمان پارلمان سنگاپور است.

وی تا زمان درگذشتش در سال ۱۸۷۵ در خانه خود زندگی می‌کرد و پس از آن، پسرش این عمارت را برای برگزاری مهمانی‌ها و مراسم مختلف اجاره می‌داد. در سال ۱۹۰۶، «انجمن امور تجاری عمومی چین» این خانه را تصرف کرد و برنامه‌هایی برای ساخت ساختمانی پنج‌طبقه بر روی زمین آن داشت. پس از پایان جنگ، این بنا سرانجام در سال ۱۹۶۳ بازسازی شد. خانه تان یوک نی اقامتگاه اصلی او بود تا زمانی که آن را به شرکت «راه‌آهن ایالت‌های فدرال مالایا» برای توسعه خط آهن در مجاورت ملک فروخت. وی سپس به زادگاه خود، چاوژو در چین، بازگشت. این خانه در طول سال‌ها چندین بار دست‌به‌دست شد و در نهایت به مالکیت سپاه رستگاری درآمد که از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۹۱ در آن مستقر بود. پس از فروش ملک به شرکت وینگ تای در سال ۱۹۹۶، روند مرمت بنا در سال ۱۹۹۹ آغاز شد. مالک کنونی این خانه، تاجر اندونزیایی بختیار کریم است.

## خانه تان سنگ پو
### پیشینه
تان سنگ پو در سال ۱۸۳۰ در ایپو، پراک (در آن زمان بخشی از ایالات فدرال مالایا) به دنیا آمد. پدر او نخستین کاپیتان چینی پراک بود. هنگامی که نه سال داشت، همراه با خواهرش به سنگاپور – که در آن دوران تحت حکومت بریتانیا قرار داشت – رفت و در آنجا تحصیلات خود را ادامه داد. خانواده تان از طریق ازدواج خواهرش با سی یو چین، مشهور به «پادشاه گامبیر»، با خاندان سی پیوند یافت. تان سنگ پو برای مدتی مدیریت کسب‌وکار خانوادگی سی را بر عهده داشت و خود نیز به عنوان یکی از بازرگانان برجسته فلفل و گامبیر شناخته شد. افزون بر این، او به عنوان «کشاورز ارشد» مزارع تریاک و مشروبات الکلی در سنگاپور و جوهور فعالیت داشت. از جمله دستاوردهای مهم او می‌توان به عضویت در کمیسیون شهرداری اشاره کرد؛ جایی که به عنوان نخستین عضو چینی، سه دوره متوالی در این سمت خدمت کرد. تان سنگ پو همچنین روابط نزدیکی با سلطان جوهور داشت. او در تاریخ ۱۸ دسامبر ۱۸۷۹ درگذشت.

### خانه
خانه تان سنگ پو در سال ۱۸۶۹ در خیابان هیل ساخته شد و نخستین عمارت از میان چهار اقامتگاه بزرگ بود. این خانه زمینی به مساحت حدود ۲۱٬۵۱۲ فوت مربع (معادل ۱۹۹۸٫۵۳ متر مربع) را در بر می‌گرفت. آدرس دقیق آن، خیابان هیل شماره ۵۸ بود. موقعیت خانه میان خیابان هیل و خیابان ارمنی قرار داشت و ورودی اصلی آن با هتل آلبیون، واقع در خیابان هیل شماره ۵۹، مشترک بود. بخش پشتی عمارت نیز در مجاورت خانه زتلند، واقع در خیابان ارمنی شماره ۱۸، قرار داشت. در آن زمان، خیابان ارمنی به‌طور محاوره‌ای «سنگ پو توآ چو آئو» نامیده می‌شد که به معنای «پشت عمارت بزرگ سنگ پو» است. این خانه همچنین محل دفتر کار زو بینگ‌لونگ، نخستین کنسول چین در سنگاپور پس از انتصابش از سوی دولت چینگ در سال ۱۸۸۱، بود. تان سنگ پو تا زمان مرگش در سال ۱۸۷۹ در این خانه اقامت داشت. پس از درگذشت او، مالکیت خانه به همسرش یئو گو نئو و دو پسرش، تان کنگ سویی و تان کنگ وا، منتقل شد؛ با این حال، به‌دلیل بدهی‌های ناشی از وام مسکن، این ملک در اختیار خانواده باقی نماند. در نهایت، مالکیت آن به لوک یو رسید که در محل این خانه، ردیفی شامل ۱۷ مغازه و یک خیابان احداث کرد. بر اساس جدول زمانی ساخت‌وسازها، با توجه به تکمیل مغازه‌ها در اوایل سال ۱۹۰۴، به نظر می‌رسد خانه تان سنگ پو بین سال‌های ۱۹۰۲ تا ۱۹۰۳ تخریب شده باشد. هیچ تصویری از این عمارت در دست نیست.

## خانه سی یو چین
### پیشینه
بندانگشتی|سی،
سی یو چین سی یو چین در سال ۱۸۰۵ در روستایی واقع در چنگهای، شانتو، چین متولد شد. او پیش از مهاجرت به سنگاپور در سال ۱۸۲۳، در زادگاه خود زندگی می‌کرد و در حالی که به عنوان کارمند در یک کشتی باری فعالیت داشت، از همین طریق به سنگاپور سفر کرد. وی پس از ورود به سنگاپور به مدت پنج سال به عنوان کارمند دفتری به کار خود ادامه داد. سی یو چین به همراه پسرانش، سی چئو سی و سی لیانگ سی، کسب‌وکاری بسیار موفق را بنیان نهاد. آنان مالک چندین قطعه زمین بودند که در آن‌ها به کشت گامبیر و فلفل می‌پرداختند. موفقیت چشمگیر او در این زمینه باعث شد که در میان مردم به «پادشاه گامبیر» شهرت یابد. او در سال ۱۸۶۴ از فعالیت‌های تجاری بازنشسته شد و در ۲۳ سپتامبر ۱۸۸۳ درگذشت.

### خانه
راست|بندانگشتی|خانه سی، ۱۹۱۳
خانه سی یو چین زمینی به مساحت ۱۸٬۶۷۷ فوت مربع (معادل ۱٬۷۳۵٫۱۵ متر مربع) را در بر می‌گرفت و در شماره ۱۳ اسکله بوت، در کنار رودخانه سنگاپور، واقع شده بود. در آن زمان، این عمارت با نام «چین هنگ توآ چچو» یا «عمارت بزرگ چین هنگ» شناخته می‌شد. «چین هنگ» نام شرکت تجاری سی یو چین بود.

خانه سی یو چین یک عمارت حیاط‌دار بود که به سبک ترکیبی معماری تنگه و چاوژو ساخته شده بود. خانه‌هایی با این سبک معماری معمولاً دارای دروازه‌ای به سبک تئوچو بودند که به حیاط جلویی بنا راه می‌یافت. برخلاف شیوه سنتی چائوژو، نمای این خانه‌ها بیشتر به سبک مغازه‌های چندطبقه طراحی می‌شد و جلوه‌ای شهری‌تر داشت.

پس از درگذشت سی یو چین در سال ۱۸۸۳، این ملک در مالکیت خانواده سی باقی ماند تا آنکه نوه‌های او، سی انگ کیات و سی انگ کون، در تاریخ ۳۰ دسامبر ۱۹۱۸ آن را به شرکت گوتری و شرکا به بهای ۳۹۲٬۲۱۷ دلار فروختند. در فاصله سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۱، در جریان ارائه طرح‌های ساختمانی جدید به مقامات شهرداری برای توسعه این ناحیه، خانه سی یو چین تخریب شد. سرانجام، در تاریخ ۳۰ سپتامبر ۱۹۷۱، دولت زمین این ملک را خریداری کرد. این مکان امروزه محل ساختمان پارلمان سنگاپور است.

## خانه وی آه هود
### پیشینه
راست|بندانگشتی|وی
وی آه هود در سال ۱۸۲۸ متولد شد. پدرش، وی آه هنگ، تاجری بود که در مسیر سلانگور–سنگاپور فعالیت می‌کرد و زمانی که وی آه هود تنها شش‌ماهه بود، درگذشت. وی آه هود فعالیت خود را به عنوان دستیار ساده‌ای در یک مغازه پارچه‌فروشی در خیابان تلوک آیر آغاز کرد و به مرور، با پشتکار و مهارت، به یکی از بازرگانان برجسته فلفل و گامبیر در سنگاپور تبدیل شد. او پدر وی کیم یام نیز بود؛ تاجری موفق و از چهره‌های فعال جامعه چینی در امور عمومی سنگاپور. وی آه هود سرانجام در ۱۲ مارس ۱۸۷۵ در خانه خود درگذشت.

### خانه
عمارت وی آه هود در سمت مقابل و به‌صورت مورب در برابر خانه تان سنگ پو قرار داشت. این خانه در سال ۱۸۷۸ در شماره ۴۹ خیابان هیل (که امروزه شماره ۴۷ است) ساخته شد و به نام دافودی () شناخته می‌شد.

پس از درگذشت وی آه هود در سال ۱۸۷۵، مالکیت خانه به همسرش خو چوئی نئو و پسرانش منتقل گردید. بین اواخر سال ۱۸۸۹ تا آوریل ۱۸۹۲، پسران وی آه هود این خانه را به شرکت Knight & Co، سازنده و فروشنده مبلمان، اجاره دادند تا به‌عنوان کارخانه و نمایشگاه از آن استفاده شود. پسر او، وی کیم یام، این خانه را برای برگزاری میهمانی‌ها نیز اجاره می‌داد. با وجود آنکه وی در ۳۰ دسامبر ۱۸۹۹ خانه را به سید محمد بن احمد السگاف به مبلغ ۲۲٬۰۰۰ دلار فروخت، خود مجدداً آن را از آقای سگاف به اجاره ماهانه ۱۳۱ دلار بازپس گرفت. سپس، وی کیم یام ملک را به کالج سنت مری واگذار کرد تا از ژانویه ۱۹۰۰ تا آوریل ۱۹۰۵ به عنوان محل اقامت و مهدکودک دخترانه تحت نام خانه سنت مری مورد استفاده قرار گیرد. در نهایت، فروش خانه در ۱۱ آوریل ۱۹۱۲ به‌طور رسمی نهایی شد و مالکیت آن به اتاق بازرگانی چین سنگاپور (SCCC) منتقل گردید. این نهاد همچنان تا امروز در همین مکان مستقر است.

در سال ۱۹۳۹، تاجر سنگاپوری تان لارک سای و رئیس اتاق بازرگانی، لی کونگ چیان، از طرح‌هایی برای ساخت ساختمانی پنج‌طبقه در محل خانه وی آه هود خبر دادند. با این حال، اجرای این طرح‌ها به‌دلیل وقوع جنگ جهانی دوم متوقف شد. پس از پایان جنگ، چندین تلاش برای بازسازی این محل صورت گرفت تا آنکه در نهایت، در سال ۱۹۶۳، خانه وی با بنایی جدید جایگزین شد.

## منابع

رده:خانه‌ها در سنگاپور
رده:مقاله‌های حاوی متن به زبان چینی