open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
آدولفو ناتالینی

**آدولفو ناتالینی** (؛ ۱۰ مه ۱۹۴۱ – ) یک معمار ایتالیایی بود. او یکی از بنیانگذاران معماری رادیکال محسوب می‌شد، که ریشه‌های آن را در شماره‌های ۱۰ و ۱۱ مجله فضای هنری، به سردبیری اوگو لا پیترا، ردیابی کرده است.

او در سال ۱۹۶۶ در فلورانس فارغ‌التحصیل شد و در همان سال، سوپراستودیو را به همراه کریستیانو تورالدو دی فرانسیا، جیان پیرو فراسینلی، روبرتو و الساندرو مگریس و الساندرو پولی تأسیس کرد.

تجربه سوپراستودیو پس از حدود بیست سال به پایان رسید؛ پروژه‌های توسعه‌یافته در آن دوره پوشش گسترده‌ای در مجلات تخصصی دریافت کردند. آثار و پروژه‌های تکمیل‌شده از این تجربه، بخشی از مجموعه موزه‌هایی مانند موزه هنر مدرن در نیویورک، موزه اسرائیل در اورشلیم، موزه معماری آلمان در فرانکفورت و مرکز ژرژ پمپیدو در پاریس هستند.

در اواخر دهه ۱۹۶۰، او به همراه روبرتو بارنی، اومبرتو بوسچونی و جیانی روفی، عضو مدرسه پیستویا بود. او یک عضو آکادمی کامل در آکادمی هنر طراحی فلورانس بود.

در سال ۲۰۰۶، او در دهمین نمایشگاه بین‌المللی معماری ونیز در بخش «شهر سنگ» جایزه لئون دی پیترا را دریافت کرد (رهبران تیم: آدولفو ناتالینی، انریکو نیری، لاپو گالوزی، ساوریو پیسانیلو و فرانکو پوچتی).

ناتالینی با ادامه فعالیت مستقل خود، مجموعه‌ای از پروژه‌ها را در ایتالیا، آلمان و هلند توسعه داد. او که استاد دانشگاه فلورانس بود، در سال ۱۹۹۱ به همراه فابریزیو ناتالینی، استودیوی «ناتالینی آرکیتتی» را تأسیس کرد.

## زندگی‌نامه
ناتالینی در سال ۱۹۶۶ به همراه کریستیانو تورالدو دی فرانسیا، جیان پیرو فراسینلی، آلساندرو و روبرتو مگریس و آلساندرو پولی، شرکت معماری سوپراستودیو را تأسیس کرد.

در پایان دهه ۱۹۷۰، ناتالینی به همراه روبرتو بارنی، اومبرتو بوسچونی و جیانی روفی به عضویت مدرسه معماری پیستویا درآمد. او یکی از پیشگامان جنبش معماری رادیکال دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ بود. در این دوره، ناتالینی بر پروژه‌هایی در ایتالیا و سایر نقاط اروپا تمرکز داشت.

ناتالینی به عنوان استاد معماری در دانشگاه فلورانس خدمت کرد. او عضو افتخاری انجمن معماران آلمانی، عضو افتخاری مؤسسه معماران آمریکا، آکادمی هنرهای زیبا، آکادمی هنرهای زیبای کارارا و آکادمی سن لوکا بود.

برخی از پروژه‌های او شامل رومربرگ در فرانکفورت، دیوار غربی در اورشلیم، بانک آلزاته بریانزا، مرکز قدرت زولا پردوزا و خانه سالگاسه در فرانکفورت است.

آثار ناتالینی در فلورانس شامل تئاترو دلا کومپانیا و موزه اپرای دومو است.

آدولفو ناتالینی در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۰ در سن ۷۸ سالگی درگذشت.

## منابع

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:اهالی پیستویا
رده:درگذشتگان ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۴۱ (میلادی)
رده:معماران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:معماران سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
قدرت فیزیکی

بندانگشتی|270x270پیکسل|یک روش رایج برای تمرین قدرت بدنی

**قدرت فیزیکی** یا **قدرت بدنی** Physical strength معیاری برای اعمال نیرو توسط یک فرد بر اشیاء فیزیکی است. افزایش قدرت بدنی هدف تمرینات قدرتی است.

پیش‌بینی قدرت استاتیک، روشی برای پیش‌بینی قابلیت‌های قدرتی یک فرد یا یک جمعیت (بر اساس آنتروپومتری) برای یک کار و/یا وضعیت خاص (یک انقباض ایزومتریک) است. برای پیش‌بینی توانایی، معمولاً محاسبات دستی با استفاده از تحلیل بالا به پایین روی یک مدل شش‌لینکی یا هفت‌لینکی، بر اساس اطلاعات موجود دربارهٔ هر مورد انجام می‌شود و سپس با دستورالعمل‌های استاندارد، مانند دستورالعمل ارائه‌شده توسط مؤسسه ملی ایمنی و بهداشت شغلی، مقایسه می‌شود.

## منابع

رده:آمادگی جسمانی
رده:پزشکیار ورزشی
رده:تمرین‌های بدنی
گذرگاه شنوایی درونی

**گذرگاه شنوایی درونی**  یا **مجرای شنوایی درونی** (همچنین **گذرگاه آکوستیک درونی،** **کانال شنوایی داخلی** یا **کانال آکوستیک درونی**) کانالی است که در بخش خاره‌ای استخوان گیجگاهی جمجمه، بین گودی جمجمه‌ای پسین و گوش درونی قرار دارد.

این کانال که مجرای شنوایی درونی را تشکیل می‌دهد، کوتاه است (حدود ۱ سانتی‌متر) و به صورت کناری به درون استخوان می‌رود.

گذرگاه شنوایی درونی مسیری را فراهم می‌کند که عصب دهلیزی-حلزونی (CN VIII)، عصب چهره‌ای (CN VII) و شریان لابیرنت (شاخه شنوایی درونی شریان مخچه‌ای قدامی تحتانی در ۸۵٪ افراد) می‌توانند از درون جمجمه به ساختارهای گوش درونی و صورت عبور کنند. همچنین دارای گانگلیون دهلیزی است.

## منابع

رده:پزشکی گوش و حلق و بینی
رده:روزنه‌های جمجمه
رده:گوش‌شناسی
فهرست کشورها بر پایه هزینه‌های تحقیق و توسعه

بندانگشتی|300px|نقشه جهان بر اساس سهم هزینه‌های تحقیق و توسعه از تولید ناخالص داخلی، بر پایه داده‌های ''Our World in Data''.
بندانگشتی|300px|نقشه کشورهای مستقل جهان بر اساس هزینه سرانه تحقیق و توسعه، بر پایه داده‌های OECD.

این یک **فهرست از کشورها بر پایه هزینه‌های تحقیق و توسعه** (**R&D**) به ارزش حقیقی است که بر اساس داده‌های منتشر شده توسط بانک جهانی، کمیسیون اقتصادی سازمان ملل متحد برای اروپا و سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) تهیه شده است.

## منابع
پاستا با پپرونه کروسکو

***پاستا با پپرونه کروسکو*** یک خوراک پاستا طعم‌دار شده با *[[پپرونه کروسکو]]* است که ویژهٔ منطقهٔ باسیلیکاتا در ایتالیا می‌باشد.

## توصیف
مادهٔ اصلی این خوراک *[[پپرونه کروسکو]]* است؛ فلفلی خشک و تُرد که به‌خاطر مزهٔ شیرین و رنگ درخشانش شهرت دارد و جزئی جدایی‌ناپذیر از آشپزی محلی به‌شمار می‌رود. معمولاً از *[[فلفل سنیزه]]* استفاده می‌شود، زیرا گوشت نازک و میزان آب کم آن باعث می‌شود سریع خشک گردد.

این خوراک همراه با پاستای خانگی مانند *[[کاواتلی]]*، *استراشیناتی* یا *فررتی* (که *فریزولی* هم نامیده می‌شود) سرو می‌گردد.
## طرز تهیه

ابتدا فلفل‌ها با دستمال خشک پاک می‌شوند، سپس دم و دانه‌هایشان جدا می‌گردد و در روغن زیتون داغ که با یک حبه سیر طعم‌دار شده (و پیش از سرخ‌کردن برداشته می‌شود) خیلی سریع سرخ می‌شوند. سرخ‌کردن فقط چند ثانیه طول می‌کشد و باید بلافاصله از روغن خارج شوند تا نسوزند، زیرا سوختن موجب از دست رفتن مزه و ایجاد طعمی ناخوشایند می‌شود.

## جستارهای وابسته

* آشپزی باسیلیکاتا
* فهرست پاستا

## منابع
 

رده:آشپزی گیاهی
رده:خوراکی‌های تهیه‌شده از سبزیجات
رده:خوراک‌های گیاهی
رده:غذاهای پاستا
امیلیو سرنی

**امیلیو سرنی** (۱۳ اوت ۱۹۰۷ – ۲۰ مارس ۱۹۷۷) نویسنده، سیاستمدار و تاریخ‌نگار ایتالیایی بود.

## زندگی‌نامه
سرنی در خانواده‌ای یهودی و روشنفکران ضد فاشیست زاده شد و از دبیرستان ترنتسیو مامانی در رم فارغ‌التحصیل شد. او برادر انزو سرنی، صهیونیست و سوسیالیست و از بنیان‌گذاران کیبوتص گیوات برنر، و نیز برادر انریکو سرنی، دانشمندی وابسته به جنبش ضد فاشیستی *[[عدالت و آزادی]]* بود که در جوانی دست به خودکشی زد. 

در ۱۹۲۶، سرنی به حزب کمونیست ایتالیا پیوست و یک سال بعد در رشتهٔ کشاورزی در پورتیکی فارغ‌التحصیل شد. او سپس فعالیت تبلیغی خود را در منطقهٔ ناپل آغاز کرد و با جورجو آمندولا آشنا شد. در ۱۹۳۰ به پاریس رفت و با پالمیرو تولیاتی ارتباط گرفت. بازگشت به ایتالیا در همان سال باعث دستگیری‌اش شد و دادگاه ویژه دفاع از دولت او را به ۲۰ سال زندان محکوم کرد که بعداً به ۱۵ سال کاهش یافت.
در ۱۹۳۵ عفو شد و به همراه همسرش زِنیا سیلبربرگ (مارینا) و دخترشان لیا به پاریس گریخت. او در آنجا مسئولیت کار فرهنگی را بر عهده گرفت و سردبیر نشریات *استاتو اوپرایو* و *لا وُچه دلی ایتالیانی* بود. پس از بازگشت دوباره به ایتالیا در ۱۹۴۳ دستگیر و به ۱۸ سال زندان برای «تشکیلات براندازانه» محکوم شد، اما یک سال بعد گریخت و در میلان مستقر شد و مسئولیت دفتر تبلیغات و ترویج حزب را بر عهده گرفت. 

او نقش مهمی در جنبش مقاومت ایتالیا داشت و همراه لوئیجی لونگو نمایندهٔ حزب کمونیست در کمیتهٔ آزادی‌بخش ملی ایتالیا برای شمال بود. همچنین در شورای قیام آوریل ۱۹۴۵ عضویت داشت. در ۱۹۴۶ به کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست ایتالیا پیوست و تا ۱۹۷۵ در آن باقی ماند. او دوبار وزیر شد: نخست به‌عنوان وزیر کمک‌های پس از جنگ و سپس وزیر کارهای عمومی (ایتالیا). از ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۳ عضو سنا (ایتالیا) بود. در جریان انقلاب مجارستان (۱۹۵۶) همراه با رهبری حزب جانب اتحاد شوروی را گرفت. از ۱۹۶۳، سردبیر مجلهٔ *[[نقد مارکسیستی]]* بود. 

سرنی چندزبانه بود و به آلمانی، انگلیسی، فرانسوی، روسی، یونانی، لاتین، عبری، ژاپنی و چندین زبان باستانی میخی چون اکدی، سومری و هیتی تسلط داشت. از آثار نظری و تاریخی او می‌توان به *سرمایه‌داری در روستاها*، *مِتسوجورنو در اپوزیسیون*، *مسئلهٔ ارضی در باززایی ملی ایتالیا* و *انقلاب ایتالیا* اشاره کرد. آثارش در مجموع شامل ۱۰۷۱ نوشته است که نخستین آن در ۱۹۳۰ منتشر شد. او بایگانی شخصی‌اش را به مؤسسه آلچیده چروی در گاتاتیکو اهدا کرد. 

همراه با همسرش زنیا سیلبربرگ، سرنی پدر کلارا سرنی، نویسنده بود. او در ۱۹۹۳ در رمان تاریخی *بازی پادشاهی‌ها*، تاریخ سیاسی و خانوادگی پدرش را روایت کرد.

## منابع

رده:درگذشتگان ۱۹۷۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۷ (میلادی)
لن کوئستد

**ویلفرد لئونارد کوئستد**  (۹ ژانویه ۱۹۲۵ - ۲۰ اوت ۲۰۱۲) یک بازیکن فوتبال انگلیسی بود. کوئستد یک بازی برای تیم ملی انگلیس B انجام داد و همچنین به عنوان بازیکن ذخیره برای یک بازی بین‌المللی کامل برای انگلیس انتخاب شد. در سال ۱۹۵۷ او به استرالیا نقل مکان کرد و در آنجا برای باشگاه‌های سیدنی، آبرن و هاکوآ بازی کرد. او همچنین در یک بازی غیررسمی برای استرالیا بازی کرد.

## زندگی
گری، پسر کوئستد، نیز بازیکن فوتبال شد و دو بار برای استرالیا بازی کرد. لن کوئستد در کولوین، حومه ماروکیدور در ساحل سان‌شاین کوئینزلند، ساکن بود. او در ۲۰ اوت ۲۰۱۲ درگذشت.

## منابع

## پیوند به بیرون
*آمار عملکرد، OzFootball
* Ivan Ponting: "لن کوئستد: بازیکنی که هم ترسناک بود و هم نترس"t ایندیپندنت، ۱۶ اکتبر ۲۰۱۲.
* "Obituary:Len Quested", YorkshireLive, ۱۶ اکتبر ۲۰۱۲

رده:درگذشتگان ۲۰۱۲ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۵ (میلادی)
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل استرالیا
رده:انگلیسی‌های مهاجرت‌کرده به استرالیا
رده:بازیکنان فوتبال مرد اهل انگلستان
رده:بازیکنان تیم ملی فوتبال ب انگلستان
رده:بازیکنان باشگاه فولهام
رده:بازیکنان باشگاه هادرزفیلد تاون
رده:مربیان فوتبال اهل استرالیا
رده:مربیان فوتبال اهل انگلستان
رده:بازیکنان لیگ فوتبال انگلستان
رده:مدافعان مرد فوتبال
رده:هافبک‌های مرد فوتبال
رده:کارکنان نیروی دریایی سلطنتی سده ۲۰ (میلادی)
آلدو آنیازی

**آلدو آنیازی**، نشان شایستگی جمهوری ایتالیا (۳۱ مهٔ ۱۹۲۱ – ۲۷ اوت ۲۰۰۵) سیاستمدار ایتالیایی بود.

## زندگی‌نامه
آنیازی در پالمانووا، فریولی به دنیا آمد. در ۱۹۴۳ به *[[بریگات گاریبالدی]]*، شاخهٔ شبه‌نظامی حزب کمونیست ایتالیا (PCI) در جنبش مقاومت ایتالیا پیوست. او در پیه‌مونته، والزسیا و اوسولا جنگید. در ۱۹۴۵ برای مدتی کوتاه به‌عنوان معاون کمیته آزادی‌بخش ملی در میلان فعالیت کرد.

پس از جنگ، آنیازی از PCI جدا شد و (پس از ۱۹۴۷) به حزب دموکرات سوسیالیست ایتالیا (PSDI) پیوست. او از ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۷ عضو شورای شهر میلان بود و سپس پس از استعفای پیترو بوکالوسی به‌عنوان شهردار میلان انتخاب شد؛ او با ترک PSDI و پیوستن به حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) به سقوط بوکالوسی کمک کرد. او در دوران سال‌های سرب (ایتالیا) شهردار بود و اغلب با پرفکت لیبرو ماتزا اختلاف داشت: درحالی‌که ماتزا از سیاست‌های قانون و نظم علیه بریگاد سرخ و دیگر گروه‌های تروریستی حمایت می‌کرد، آنیازی از خلع سلاح پلیس پشتیبانی می‌کرد. این موضع او موجب شد به بی‌اهمیت جلوه‌دادن تروریسم متهم شود.

در ۱۹۷۶ او به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت و تا ۱۹۹۴ در این سمت باقی ماند. در دههٔ ۱۹۸۰، او به‌عنوان وزیر بهداشت ایتالیا در دولت دوم کوسیگا و دولت فورلانی خدمت کرد. در دوران وزارت خود خدمات بهداشت ملی ایتالیا را بنیان گذاشت.

پس از ۱۹۹۴، موقتاً از سیاست کناره گرفت و سپس به دموکرات‌های چپ (DS) پیوست و به عضویت شورای رهبری آن درآمد. او در ۲۰۰۵ در میلان درگذشت و در گورستان یادبود میلان به خاک سپرده شد.

## تاریخچهٔ انتخاباتی

## افتخارات
* : نشان بزرگ صلیب شوالیهٔ شایستگی جمهوری ایتالیا (۲۷ دسامبر ۱۹۶۷)

## منابع

رده:اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
رده:درگذشتگان ۲۰۰۵ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۱ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب سوسیالیست ایتالیا
رده:سیاستمداران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:شهرداران میلان
رده:وزیران بهداشت ایتالیا
باهاما در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵

ورزشکاران کشور باهاما از ۱۳ تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در توکیو، ژاپن، به رقابت پرداخت.

## نتایج
باهاما با ۱۵ ورزشکار پا به مسابقات جهانی دو و میدانی گذاشت.

### مردان
; رویدادهای دو و میدانی و جاده‌ای

; رویدادهای میدانی

; رویدادهای ترکیبی – دکاتلون (دهگانه)

## منابع

## پیوند به بیرون
* مسابقات جهانی دو میدانی ۲۰۲۵ | توکیو، ژاپن

رده:کشورها در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵
ماریو تسوتو

**ماریو بوانگیوانی** (؛ ۷ سپتامبر ۱۹۴۳ - ۵ دسامبر ۲۰۲۴)، معروف به **ماریو تسوتو**، خواننده پاپ اهل ایتالیا بود 

## اوایل زندگی و تحصیلات
تسوتو در پیگناتارو ماجوره متولد شد و در جوانی به همراه خانواده‌اش به میلان نقل مکان کرد،  و در آن جا حسابداری خواند و یک آرایشگاه افتتاح کرد.

## حرفه
تسوتو به لطف دوستی‌اش با لیویو ماکیا گیتاریست آی کامالئونتی، اجرای زنده را آغاز کرد و پس از اینکه مورد توجه میکی دل پرته همکار آدریانو چلنتانو قرار گرفت، در سال ۱۹۶۳ با شرکت کلن چانتانو قرارداد بست. او که از عدم توانایی ضبط هر آلبومی ناراضی بود، به شرکت جگوار رکوردز متعلق به ریکی جیانکو پیوست و اولین حضور رسمی خود را با تک‌آهنگ «Non mi lasciare» تجربه کرد.

در سال ۱۹۶۶، با کنسرتو نوجوانان در کانتاگرو شرکت کرد؛ دو سال بعد، او به این رقابت‌ها بازگشت و با اجرای نسخه‌ای از آهنگ «دوستم داشته باش، لطفاً دوستم داشته باش» اثر میشل پولنارف ، مقام دوم را کسب کرد. در سال ۱۹۶۹، تسوتو با آهنگ «لیزا داگلی اوچی بلو» به موفقیت تجاری دست یافت، این آهنگ در جشنواره «Un disco per l'estate» رتبه دوم را کسب کرد و به یک موفقیت بزرگ تبدیل شد. در دهه ۷۰ میلادی او در برخی از مهمترین رویدادهای موسیقی در ایتالیا، از جمله بیستمین دوره جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد، اما نتوانست موفقیت آهنگ اصلی خود را تکرار کند. در دهه ۸۰ میلادی، او با همسرش دوناتلا یک گروه دو نفره تشکیل داد و به عنوان مهمان مکرر در برنامه‌های تلویزیونی موسیقی با مضمون نوستالژی حضور یافت.

## مرگ
تسوتو که مدت‌ها از بیماری قلبی رنج می‌برد، در ۵ دسامبر ۲۰۲۴ در سن ۸۱ سالگی در وجوانو درگذشت. 

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* 
* 

رده:اهالی استان کازرتا
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۲۰۲۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۴۳ (میلادی)
مرحله حذفی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۲

**مرحله حذفی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۲** از ۹ اوت تا ۲۲ اکتبر ۲۰۲۲ برگزار شد. در مجموع ۱۲ تیم در مرحله حذفی برای تعیین قهرمان ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۲ به رقابت پرداختند.

## تیم‌های راه یافته
تیم‌های زیر از مرحله گروهی صعود کردند:

* برندگان هر یک از سه گروه و بهترین تیم‌های دوم در منطقه غرب آسیا (گروه‌های A تا C) و منطقه آسه‌آن (گروه‌های G تا I) به نیمه نهایی منطقه‌ای راه یافتند.
* برندگان هر گروه در منطقه جنوب آسیا (گروه D) و منطقه شرق آسیا (گروه J) به نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای راه یافتند.
* برندگان هر گروه در منطقه آسیای مرکزی (گروه‌های E تا F) به فینال منطقه‌ای راه یافتند.

## فرمت
در مرحله حذفی، ۱۲ تیم به صورت تک‌حذفی به رقابت پرداختند. هر مسابقه به صورت تک‌حذفی برگزار شد. در صورت لزوم، وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده استفاده می‌شد (مقررات ماده ۹.۳ و ۱۰.۱).

## برنامه
برنامه مسابقات به شرح زیر بود.

## نمودار
قرعه‌کشی فینال‌های منطقه‌ای و نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۲ برگزار شد.

نمودار مرحله حذفی به شرح زیر تعیین شد:

## نیمه نهایی منطقه‌ای

### خلاصه
نیمه نهایی منطقه‌ای به صورت تک‌مسابقه برگزار شد و تیم میزبان بر اساس جداول زیر و بر اساس اینکه کدام تیم‌های دوم گروه به مرحله نهایی راه یافته‌اند، تعیین شد. برنده گروه میزبان مسابقه با تیم دوم گروه است. اگر دو برنده گروه با هم بازی می‌کردند، یکی از برندگان گروه میزبان مسابقه بود.
|+منطقه غرب آسیا

|+منطقه آسه‌آن

### منطقه غرب آسیا

----

### منطقه آسه‌آن
 

## فینال منطقه‌ای

### خلاصه
فینال منطقه‌ای به صورت تک‌مسابقه برگزار شد و تیم میزبان با قرعه‌کشی مشخص شد. برندگان فینال منطقه‌ای غرب آسیا به فینال راه یافتند، در حالی که برندگان فینال منطقه‌ای آسیای مرکزی و فینال منطقه‌ای آسه‌آن به نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای راه یافتند.
|+منطقه غرب آسیا

|+منطقه آسیای مرکزی

|+منطقه آسه‌آن

### منطقه غرب آسیا

### منطقه آسیای مرکزی

### منطقه آسه‌آن

## نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای

### خلاصه
در نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای، چهار برنده منطقه‌ای به غیر از منطقه غرب آسیا در دو بازی رفت و برگشت با هم بازی کردند، یعنی برندگان منطقه جنوب آسیا (گروه D)، برندگان منطقه شرق آسیا (گروه J)، برندگان فینال منطقه مرکزی و برندگان فینال منطقه آسه‌آن، که در این بازی‌ها، تیم میزبان و حریفان با قرعه‌کشی و بدون هیچ گونه سیدبندی مشخص شدند.

### مسابقات

----

## فینال پلی‌آف بین منطقه‌ای

### خلاصه
در فینال پلی‌آف بین منطقه‌ای، دو برنده نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای به مصاف هم رفتند که با قرعه‌کشی نیمه نهایی پلی‌آف بین منطقه‌ای، تیم میزبان مشخص شد. برندگان فینال پلی‌آف بین منطقه‌ای به فینال راه یافتند.

### مسابقه

## فینال

فینال در یک‌بازی در ورزشگاه ملی بوکیت جلیل در کوالا لامپور، مالزی، بین برنده فینال پلی‌آف بین منطقه‌ای، کوالالامپور سیتی، و برنده فینال منطقه غرب آسیا، السیب، برگزار شد.

## منابع
رده:ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۲

## پیوند به بیرون

*
باکینوی بیمار

***باکینوی بیمار*** () نقاشی‌ای از کاراواجو است که بین سال‌های ۱۵۹۳ و ۱۵۹۴ خلق شد. این تابلو تصویری غیرمعمول از باکوس (خدای شراب و سرمستی در اساطیر رومی) را به‌شکل مردی بیمار و رنگ‌پریده نشان می‌دهد. اثر در گالری بورگزه در رم نگهداری می‌شود و از نخستین کارهای کاراواجو در رم است.

## تاریخچه
کاراواجو پس از ورود به رم در اوایل دههٔ ۱۵۹۰، با مشکلات مالی و بیماری روبه‌رو بود. بسیاری از پژوهشگران باور دارند که نقاشی در این دوره و شاید پس از یک بیماری سخت کشیده شد. گفته می‌شود مدل نقاشی خود کاراواجو بوده که در آینه تصویرش را بازتاب داده است.

تابلو ابتدا در مجموعهٔ خاندان بورگزه نگهداری می‌شد و امروز نیز در گالری بورگزه بخش اصلی آن است.

## توصیف
تابلو مردی جوان را نشان می‌دهد که تاج برگ مو بر سر دارد و جامی از انگور و انار در دست گرفته است. رنگ پوست او زرد و حالت چهره‌اش خسته و رنجور است. ترکیب نور و سایه (کیارُسکورو) از همان آغاز در این اثر به چشم می‌خورد و بعدها به یکی از مشخصه‌های سبکی کاراواجو بدل شد.

## تحلیل هنری
نقاشی برخلاف تصاویر رایج از باکوس که او را سرزنده و شاد نشان می‌دادند، او را به شکل انسانی بیمار و شکننده ترسیم کرده است. این تضاد به‌عنوان نوعی بازتاب شخصی از وضعیت جسمی و روانی نقاش تفسیر می‌شود. برخی پژوهشگران، اثر را تمثیلی از زودگذر بودن لذت‌ها و فانی‌بودن زندگی دانسته‌اند.

## تأثیر و میراث
*باکینوی بیمار* نمونه‌ای اولیه از سبک واقع‌گرایانهٔ کاراواجو است که بعدها بسیاری از پیروان او را تحت تأثیر قرار داد. در قرن هفدهم، نقاشان کاراواجیست در ایتالیا، اسپانیا و فرانسه این رویکرد طبیعت‌گرایانه را ادامه دادند. امروزه تابلو یکی از مهم‌ترین آثار اولیهٔ کاراواجو به‌شمار می‌رود و در پژوهش‌های هنری به‌عنوان نمونه‌ای از «پرترهٔ تمثیلی» مورد تحلیل قرار می‌گیرد.

## نگارخانه

File:Bacchino malato (Caravaggio).jpg|*باکینوی بیمار* (۱۵۹۳–۱۵۹۴)
File:Caravaggio - Autoritratto in veste di Bacco (Bacchino malato), 1595 circa, 534.jpg|پرترهٔ خودنگارهٔ کاراواجو در قالب باکوس
File:Bacchino malato (particolare).jpg|جزئیات چهره


## جستارهای وابسته
* کاراواجو
* گالری بورگزه
* کیارُسکورو

## پانویس

## منابع
* Hibbard, Howard. *Caravaggio*. Harper & Row, 1983.
* Langdon, Helen. *Caravaggio: A Life*. Farrar, Straus and Giroux, 1999.
* Posner, Donald. *Caravaggio's Early Works*. Yale University Press, 1971.

## پیوند به بیرون
* گالری بورگزه – وبگاه رسمی

رده:کاراواجو
رده:نقاشی‌ها در رم
رده:نقاشی‌های دیونیسوس
رده:نقاشی‌های سده ۱۶ (میلادی)
سوفیا تورنامبن

**سوفیا تورنامبن** (؛ زادهٔ ) که با نام **کیمونو** نیز شناخته می‌شود، خواننده اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۱۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

او بیشتر به خاطر برنده شدن در سیزدهمین فصل از برنامه استعدادیابی ایتالیایی *[[ایکس فاکتور (مجموعه تلویزیونی ایتالیا)|ایکس فاکتور]]* شناخته می‌شود.

## زندگی و حرفه
سوفیا تورنامبن در سال ۲۰۰۲ در چیویتانوا مارکه به دنیا آمد.

در فوریه ۲۰۱۹، در *سانرمو* *جوانان* شرکت کرد و مقام سوم را کسب کرد. او در دسامبر ۲۰۱۹ با تک آهنگ «A domani per sempre» در سیزدهمین دوره نسخه ایتالیایی ''ایکس فاکتور'' برنده شد.

او دومین تک‌آهنگ خود با نام «Ruota panoramica» را در ۲۴ آوریل ۲۰۲۰ منتشر کرد. در طول تابستان، او سه آهنگ آکوستیک با نام «Tra l'asfalto e le nuvole»، «Finali imprevisti»، «Fiori viola» را در آرسی‌ای رکوردز ضبط کرد. در ۱۰ دسامبر ۲۰۲۰ او تک‌آهنگ جدید خود با نام «Solo» را با اجرای زنده در فینال چهاردهمین دوره *ایکس فاکتور* منتشر کرد. اولین آلبوم کوتاه او با *نام* *«Dance Mania: Stereo Love»* در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۱ توسط کلمبیا رکوردز و سونی میوزیک منتشر شد.

در سال ۲۰۲۳، پس از دو سال وقفه، او دو تک‌آهنگ به نام‌های «Tempesta» و «In ostaggio» را با نام هنری «کیمونو» منتشر کرد. تک‌آهنگ سوم او با نام «Piena di se» در ۱۹ آوریل ۲۰۲۴ منتشر شد.

در اواخر سال ۲۰۲۴، او در مسابقه‌ای برای نوازندگان جوان *به نام «آریا سانرمو»* که تا حدودی به عنوان انتخابی برای جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۲۵ استفاده می‌شد، شرکت کرد و در ۲۲ نوامبر ۲۰۲۴ به عنوان یکی از ده برنده اعلام شد. او در نهایت برای مرحله نهایی انتخاب نشد.

## منابع

* 

رده:افراد زنده
رده:برندگان سری فاکتور اکس
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خوانندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:خوانندگان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:زادگان ۲۰۰۲ (میلادی)
رافائله کانتونی

**رافائله کانتونی** (۱۹۷۱-۱۸۹۶) یهودی ایتالیایی و از فعالان برجسته ضد فاشیسم بود که بیشتر به‌خاطر تلاش‌های گسترده و جسورانه‌اش در نجات یهودیان ایتالیا از هولوکاست شناخته می‌شود.  

او از مدیران دلسم پیش و هنگام اشغال آلمان در جنگ جهانی دوم بود و پس از آن به ریاست اتحادیه جوامع یهودی ایتالیا رسید. کانتونی همچنین فراماسون و سوسیالیست بود.  

## زندگی‌نامه
کانتونی در ونیز به دنیا آمد و در رشته اقتصاد تحصیل کرد. او مشاور بانکا ناتسیوناله دل لابورو و رئیس شرکت فیدوچیاریا شد. در جنگ جهانی اول به‌طور قهرمانانه جنگید و در ماجرای فتح فیومه به رهبری گابریله دانونتسیو شرکت کرد.  

با گرایش به سوسیالیسم، به‌سرعت به یکی از منتقدان رژیم فاشیستی بدل شد و در سال ۱۹۳۰ به‌همراه ریکاردو بائر و فروچو پاری بازداشت گردید. در ۱۹۳۳ رهبری «کمیته کمک به یهودیان ایتالیایی» وابسته به دلسم را برعهده گرفت. با تصویب قوانین نژادی ۱۹۳۸ در ایتالیا، اختلافی میان رهبران جدید اتحادیه (مانند دانته آلمَنسی و لِلیو ویتوریو والوبرا) و جناح ضد فاشیست یهودی پدید آمد.  

کانتونی با کمیته توزیع مشترک یهودیان آمریکا و کنگره جهانی یهودیان همکاری داشت و چندین مرکز هخشارا در ایتالیا بنیان‌گذاری کرد. او همچنین تلاش کرد بریتانیا را به پذیرش طرح تشکیل یگان یهودی ترغیب کند؛ طرحی که بعدها با ایجاد بریگاد یهودی تحقق یافت.  

## مقاومت در برابر فاشیسم
کانتونی در طول جنگ جهانی دوم به‌طور مداوم به یهودیان ایتالیا و اروپا یاری رساند. او در ۱۹۴۰ بازداشت و به اردوگاه‌های اوریبزاگلیا و جزایر ترمیتی تبعید شد، اما همچنان به فعالیت ادامه داد. سپس در توسکانی به‌عنوان رابط مالی دلسم فعالیت کرد و با کشیشانی چون لِتو کازینی و جورجو نیسیم همکاری داشت.  

در ۱۹۴۳ به‌وسیله نازی‌ها در فلورانس دستگیر و به سوی آشویتس منتقل شد، اما در نزدیکی پادووا از قطار گریخت و نجات یافت. او سپس به سوییس رفت و به‌همراه استوره مایر به بازسازی زندگی یهودیان ایتالیایی و راه‌اندازی مدارس و مؤسسات اجتماعی پرداخت.  

پس از جنگ، ریاست جوامع یهودی میلان را بر عهده گرفت و در کمیته آزادی‌بخش ملی ایتالیا (CLNAI) فعال شد. همچنین از رهبران او.اس.ای و پشتیبان علیا بت بود و در دگرگون کردن پرورشگاه سلویو برای سامان‌دهی حدود ۸۰۰ کودک بازمانده هولوکاست نقش کلیدی داشت.  

## سال‌های پایانی
میان سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۴ او ریاست اتحادیه جوامع یهودی ایتالیا را بر عهده داشت و برای به‌رسمیت شناختن حقوق دینی یهودیان در برابر کلیسای کاتولیک تلاش کرد. او همچنین در سازمان بهداشت یهودی و کنگره جهانی یهودیان پست‌های مهمی داشت و تا پایان عمر برای پیوند میان یهودیان دیاسپورا و اسرائیل کوشید.  

پس از درگذشت او، «بنیاد رافائله کانتونی» در اسرائیل تأسیس شد که بورسیه‌هایی برای جوانان یهودی مهاجر از ایتالیا فراهم می‌کند.  

## منابع

## پیوند به بیرون
* پایگاه رسمی اتحادیه جوامع یهودی ایتالیا

رده:اعضای نهضت مقاومت یهودیان در جریان هولوکاست
رده:درگذشتگان ۱۹۷۱ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۹۶ (میلادی)
رده:سوسیالیست‌های اهل ایتالیا
رده:یهودیان ایتالیایی سده ۲۰ (میلادی)
رده:صهیونیست‌های اهل ایتالیا
پرترهٔ موسیقی‌دان

***پرترهٔ موسیقی‌دان*** () نقاشی‌ای از لئوناردو دا وینچی است که حدود سال ۱۴۹۰ کشیده شد. این اثر تنها پرترهٔ مردانهٔ شناخته‌شده‌ای است که لئوناردو کشیده و امروزه در پیناکوتکا آمبروزیانا در میلان نگهداری می‌شود.

## تاریخچه
نقاشی در اواخر دههٔ ۱۴۸۰ یا اوایل ۱۴۹۰ در میلان کشیده شد، زمانی که لئوناردو در دربار لودوویکو سفورزا مشغول به کار بود. موضوع نقاشی ناشناس است، اما برخی پژوهشگران او را فرانچینو گافوریو یا یوسکین د پره می‌دانند.

این تابلو مدت‌ها در مجموعهٔ آمبروزیانا نگهداری شده و از قرن نوزدهم مورد توجه پژوهشگران قرار گرفت.

## توصیف
تابلو مردی جوان با موهای مجعد و نگاه نافذ را نشان می‌دهد که کاغذی در دست دارد. کاغذ حاوی خطوط موسیقی است که به هویت او به‌عنوان یک موسیقی‌دان اشاره دارد. پس‌زمینهٔ تیره، تمرکز بیننده را بر چهره و دست‌های سوژه جلب می‌کند.

## تحلیل
پرترهٔ موسیقی‌دان با سایر پرتره‌های لئوناردو تفاوت دارد؛ رنگ‌گذاری آن ساده‌تر است و جزئیات دقیق مانند در «مونالیزا» دیده نمی‌شود. برخی منتقدان این اثر را ناتمام دانسته‌اند.
سبک نورپردازی و استفاده از تضاد روشن و تاریک (کیارُسکورو) در این اثر نشانهٔ توجه لئوناردو به عمق روان‌شناختی مدل است.

## اهمیت
این تابلو به‌عنوان یکی از معدود پرتره‌های مردانهٔ لئوناردو جایگاه ویژه‌ای در تاریخ هنر دارد. همچنین برای پژوهش دربارهٔ ارتباط نزدیک لئوناردو با موسیقی و موسیقی‌دانان دورهٔ رنسانس اهمیت دارد.

## نگارخانه

پرونده:Leonardo da Vinci - Portrait of a Musician - Pinacoteca Ambrosiana.jpg|تابلوی اصلی در پیناکوتکا آمبروزیانا
پرونده:Ritratto di musico 02.jpg|جزئیات نقاشی
پرونده:Leonardo da Vinci's reproductions 01 by shakko.jpg|نمای تابلو در موزه


## جستارهای وابسته
* لئوناردو دا وینچی
* رنسانس در ایتالیا
* پیناکوتکا آمبروزیانا

## پانویس

## منابع
* Marani, Pietro C. *Leonardo da Vinci: The Complete Paintings*. Harry N. Abrams, 2003.
* Kemp, Martin. *Leonardo da Vinci: The Marvellous Works of Nature and Man*. Oxford University Press, 2006.
* Pedretti, Carlo. *Leonardo da Vinci*. Bulfinch, 1995.

## پیوند به بیرون
* پیناکوتکا آمبروزیانا – وبگاه رسمی

رده:لئوناردو دا وینچی
رده:نقاشی‌ها در میلان
رده:نقاشی‌های رنگ روغن روی تخته
رده:نقاشی‌های سده ۱۵ (میلادی)
تریکاریکو (خواننده)

**فرانچسکو ماریا تریکاریکو** (؛ زادهٔ ) که بیشتر با نام **تریکاریکو** شناخته می‌شود، خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

تریکاریکو عمدتاً به خاطر آهنگ‌های پرفروشش مانند آهنگ «Io sono Francesco» که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد و «Vita tranquilla» که در جشنواره موسیقی سانرمو ۲۰۰۸ منتشر شد، شناخته می‌شود.است

## حرفه
تریکاریکو در سال ۲۰۰۰ زمانی که اولین تک‌آهنگ خود به نام «Io sono Francesco» را منتشر کرد، به شهرت رسید، این آهنگ در ایتالیا به رتبه اول رسید و بیش از ۶۰۰۰۰ نسخه از آن به فروش رسید و به دلیل محتوای ترانه‌هایش، که شامل توهین به یک معلم مدرسه بود و به همین دلیل توسط برخی از ایستگاه‌های رادیویی سانسور شد، جنجال‌هایی را به پا کرد. اولین آلبوم تریکاریکو که با نام خودش همنام بود، دو سال بعد منتشر شد. پس از انتشار دومین آلبوم با نام *«Frescobaldo nel recinto»* تریکاریکو آهنگ «Solo per te» را نوشت و ضبط کرد. این آهنگ در سال ۲۰۰۶ نامزد دریافت جایزه روبان نقره‌ای برای بهترین آهنگ شد.

در سال ۲۰۰۹، تریکاریکو با آهنگ «Vita tranquilla» در بخش هنرمندان بزرگ پنجاه و هشتمین جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد که جایزه منتقدان میا مارتینی را دریافت کرد. این آهنگ در سومین آلبوم استودیویی او با نام «*Giglio»* گنجانده شد. تریکاریکو در سال ۲۰۰۹ با اجرای آهنگ «Il bosco delle fragole» و در سال ۲۰۱۱ با خواندن «Tre colori» در جشنواره موسیقی سانرمو به رقابت پرداخت، اما هر دو اثر به فینال نرسیدند.

او در سال ۲۰۱۳، ششمین آلبوم استودیویی خود را *به نام* *«Invulnerabil»* منتشر کرد.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:خوانندگان اهل میلان
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خواننده-ترانه‌پردازان مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۷۱ (میلادی)
آلدو گاستالدی

**آلدو گاستالدی** (۱۷ سپتامبر ۱۹۲۱ – ۲۱ مهٔ ۱۹۴۵) یک رهبر مقاومت ایتالیا در دوران جنگ جهانی دوم بود.  

## زندگی‌نامه
گاستالدی در ناحیهٔ گرانارولو در جنوا در ۱۷ سپتامبر ۱۹۲۱ زاده شد. او کوهنورد و شکارچی پرشوری بود و در ۱۳سالگی به‌تنهایی با ۱۲ ساعت پیاده‌روی به قلهٔ مونته آنتولا صعود کرد. در جوانی در تیم راگبی دبیرستان خود بازی می‌کرد و در باشگاه «Società Canottieri Genovesi Elpis» پاروزن بود. پس از فارغ‌التحصیلی از مؤسسهٔ گالیله گالیله در جنوا، در انصالد در ستری پوننته کار می‌کرد و در دانشگاه جنوا اقتصاد می‌خواند.

در جریان جنگ جهانی دوم او در ۲۰سالگی به خدمت سربازی فراخوانده شد و به هنگ پانزدهم مهندسان با درجهٔ ستوان دوم در چیاواری به‌عنوان بی‌سیم‌چی اعزام شد. در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۳، هنگام مأموریت انتظامی در روز سقوط فاشیسم، او نمادهای خانهٔ فاشیسم در چیاواری را ویران کرد. پس از آتش‌بس کاسیبله، سلاح‌هایش را از آلمانی‌ها پنهان کرد و سپس با پیشنهاد اعضای حزب کمونیست ایتالیا (با آن‌که یک کاتولیک بود) گروهی پارتیزانی تشکیل داد. بدین‌ترتیب در زمستان ۱۹۴۳ نخستین هستهٔ «بخش پارتیزانی چیچرو» در کوه‌های پیرامون جنوا شکل گرفت و گاستالدی با نام جنگی «بیساگنو» به یکی از رهبران آن بدل شد و یورش‌های موفقی علیه مواضع آلمانی‌ها و فاشیست‌ها انجام داد. در نوامبر ۱۹۴۴ توانست کل یک گردان از لشکر آلپینی چهارم «مونتروزا» را به مقاومت بپیوندد.

  
گاستالدی که کاتولیک پرشور و بی‌طرفی سیاسی بود، همراه با کمونیست جووانی سرباندینی قوانین سخت‌گیرانه‌ای برای افراد «بخش چیچرو» وضع کرد که به «کد چیچرو» شهرت یافت. این قوانین شامل اطاعت از فرماندهان در عملیات، انتخاب رهبر توسط همراهان، فداکاری رهبر در خطرناک‌ترین مأموریت‌ها، پرداخت یا جبران آنچه از مردم گرفته می‌شد، ممنوعیت تعرض به زنان و پرهیز از کفرگویی بود.

او در ۲۱ مهٔ ۱۹۴۵ هنگام بازگرداندن سربازان پیشین گردان «وستونه» به خانه‌هایشان، بر اثر سقوط از کامیون در باردولینو درگذشت. پس از مرگ، نشان مدال طلای شجاعت نظامی به او اعطا شد.

در سال ۲۰۱۹ او به‌عنوان خادم خدا اعلام شد.

## منابع

رده:اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
رده:حوادث مرگبار در اثر سقوط
رده:درگذشتگان ۱۹۴۵ (میلادی)
رده:درگذشتگان در سوانح در ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۲۱ (میلادی)
ماریزا موسو

**ماریزا موسو** (۱۹ آوریل ۱۹۲۵ – ۳ نوامبر ۲۰۰۲) یک مبارز ضد فاشیست، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی ایتالیایی بود.  

## زندگی‌نامه

### سال‌های نخستین
موسو در خانواده‌ای برجسته و ضد فاشیست زاده شد. والدین او، دومنیکو موسو و باستیا نینا مارتینی، اهل ساساری، از بنیان‌گذاران حزب عمل (ایتالیا) بودند.  

در ۱۹۴۲، در شانزده‌سالگی، دانش‌آموز دبیرستان «لیچئو جیمنازیو دولتی ترنتزیو مامانی» بود. از طریق لوتچو لومباردو رادیتشه، ماریزا به سازمان مخفی حزب کمونیست ایتالیا پیوست، هم‌زمان با همکلاسی‌اش آدله ماریا یمولو (که بعدها همسر لومباردو رادیتچه شد). او سپس در دانشکدهٔ فیزیک دانشگاه ساپینزا رم نام‌نویسی کرد.

### پارتیزان ضد فاشیست
او به‌سرعت در صفوف ضد فاشیست‌ها فعال شد و به گروه‌های کنش میهن‌پرستانه (GAP) پیوست و نام مستعار «رُزا» را برگزید. در هجده‌سالگی، جوان‌ترین پارتیزان این سازمان بود.  

موسو در نبردهای متعددی علیه اشغالگران آلمانی شرکت داشت. به‌ویژه در ۲۳ مارس، رُزا در حمله به خیابان راسلا علیه گردان پلیس آلمانی «بولزانو» شرکت کرد و پوشش گروه کارلا کاپونی را برعهده گرفت.  

در ۷ آوریل، موسو همراه با پاسکواله بالسامو و ارنستو بورگزی دستگیر شد. با این حال، دو کمیسر پلیس آنتونیو کولاسوردو و دِ لانجیس، که با CLN در ارتباط بودند، آن‌ها را به‌عنوان سارقان عادی معرفی کردند و بدین‌ترتیب به زندان «رجینا کائلی» منتقل شدند. دادگاه جنگی نازی او را به مرگ محکوم کرد. عضو GAP، گولیلمو بلازی، اسیران را لو داد؛ اما پیش از آن‌که عضویت موسو در GAP افشا شود، او با تظاهر به بیماری به بیمارستان «سانتو اسپیریتو» در ساسیا منتقل شد و در پایان ماه مه توانست بگریزد. او با آزادسازی رم از مخفیگاه بیرون آمد.

### فعالیت پس از آزادی
پس از جنگ، موسو فعالیت خود را در حزب کمونیست ایتالیا ادامه داد. او سال‌ها با انریکو برلینگور در «فدراسیون جوانان کمونیست ایتالیا» همکاری کرد و به عضویت کمیته مرکزی حزب رسید. او به روزنامه‌نگاری روی آورد و برای نشریات *[[پائه‌زه سرا]]* و *[[اونی‌تا]]* کار کرد. موسو رخدادهای بهار پراگ را پوشش داد و سپس به‌عنوان خبرنگار به ویتنام، موزامبیک، فلسطین و آمریکای لاتین اعزام شد. از ۱۹۷۶، به ابتکار جانی روداری، موسو «هماهنگی دموکراتیک والدین» را بنیان نهاد که ترویج ارزش‌های ضد فاشیستی، سکولار و دموکراتیک در مدارس را دنبال می‌کرد. او سردبیر ماهنامهٔ «روزنامه والدین» نیز شد.

موسو همچنین عضو کمیته اجرایی انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیا بود، به‌عنوان نایب‌رئیس شاخهٔ رم این انجمن فعالیت کرد، عضو شورای ملی کاربران، رئیس کمیتهٔ «تلویزیون برای جوانان»، عضو کمیته بازبینی فیلم، نایب‌رئیس فدراسیون جهانی جوانان دموکراتیک، رئیس انجمن دختران ایتالیایی و مشاور بلندمدت شاخهٔ رم حزب‌های کمونیست ایتالیا بود.

## منابع

رده:اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه ساپینزا رم
رده:درگذشتگان ۲۰۰۲ (میلادی)
رده:روزنامه‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۲۵ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب کمونیست ایتالیا
رده:ضدفاشیست‌های اهل ایتالیا
ضمان معاوضی

ضمان معاوضی : تلف مبیع قبل از قبض بدون تقصیر و اهمال بایع را گویند ( ماده 387 قانون مدنی )

مسئولیت تلف ؛ نقص و عیب مبیع بعد از عقد و قبل از قبض بدون اهمال و تقصیر از سوی بایع یا خریدار بر عهده بایع است .

در فقه اسلامی در مورد موافق یا مخالف قاعده بودن این ضمان اختلاف نظر است ولی قانون مدنی ان را موافق قاعده و قابل تسری به عقود معوض دیگر میداند .

موافقان گویند خریدار صرفا قصد تملک مال را در عالم ذهن و اعتبار ندارد بلکه قصد تملک فیزیکی ان را دارد 

مخالفان گویند تلف مال باید از دارایی مالک ان مال باشد تلف مبیع قبل از قبض باعث انسفاخ عقد میگردد و بایع باید ثمن دریافتی را به خریدار مسترد گرداند 

اگر بایع با اهمال و تقصیر موجب تلف مال گردد باید مثل یا قیمت را به خریدار بدهد و عقد منفسخ نمیگردد همچنین خریدار حق فسخ عقد را به استناد خیار تعذر تسلیم دارد

اگر خریدار مال را تلف کند در حکم قبض است 

اگر ثالث معلوم الهویت مال را تلف کند خریدار حق فسح یا رجوع به ثالث دارد.

## منابع

رده:حقوق
رده:اصطلاحات حقوقی حقوق دینی
موچو روئینی

**بارتولومئو "موچو" روئینی** (۱۴ دسامبر ۱۸۷۷ – ۶ مارس ۱۹۷۰) حقوق‌دان و سیاستمدار سوسیالیست ایتالیایی بود که به‌عنوان رئیس مجلس سنای ایتالیا و وزیر مستعمرات ایتالیا خدمت کرد.  

## زندگی‌نامه
روئینی پس از فارغ‌التحصیلی در رشته حقوق از دانشگاه بولونیا، در ۱۹۰۳ به وزارت امور عمومی وارد شد و در ۱۹۱۲ مدیرکل خدمات ویژه برای جنوب ایتالیا گردید.  

او در ۱۹۰۴ به حزب سوسیالیست ایتالیا پیوست و در ۱۹۰۷ به‌عنوان عضو شورای شهر رم و شورای استان رجّو امیلیا انتخاب شد. در ۱۹۱۳ به‌عنوان نمایندهٔ حزب رادیکال ایتالیا به پارلمان راه یافت و همان سال به عضویت شورای دولتی ایتالیا منصوب شد.  

روئینی در بحث مشارکت ایتالیا در جنگ جهانی اول موضعی شدیداً مداخله‌گر داشت و به‌عنوان داوطلب به جبهه رفت و مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد. او سپس در دولت اورلاندو و بعد دولت نیتی به‌عنوان معاون وزارت صنعت، بازرگانی و کار خدمت کرد و در ۱۹۲۰ برای مدتی کوتاه وزیر مستعمرات ایتالیا بود.  

وی از مخالفان سرسخت فاشیسم بود و از طریق روزنامهٔ *[[ایل موند]]* کارزاری علیه رژیم به راه انداخت. در ۱۹۲۷ از شورای دولتی کنار گذاشته شد و ناچار به بازگشت به وکالت و تدریس گردید.  

در ۱۹۴۲، همراه با ایوانوئه بونومی، به‌طور مخفی حزب کارگر دموکراتیک را بنیان گذاشت. پس از سقوط فاشیسم، از بنیان‌گذاران کمیته آزادی ملی شد و در شورای ملی ایتالیا نیز عضویت داشت.  

او در دولت بونومی دوم و سوم به‌ترتیب وزیر بی‌پرتف و وزیر امور عمومی بود و در دولت پاری وزیر بازسازی مناطق آزادشده شد. از ژانویهٔ ۱۹۴۵، ریاست کمیتهٔ بین‌وزارتی بازسازی و ریاست شورای دولتی را نیز بر عهده داشت.  

در انتخابات ۲ ژوئن ۱۹۴۶ به مجلس مؤسسان راه یافت و ریاست «کمیسیون ۷۵» برای تدوین قانون اساسی ایتالیا را بر عهده گرفت. طبق شهادت رئیس سابق فراماسونری ایتالیا، او یکی از هشت پدران مؤسس عضو این سازمان بود.  

در ۲۴ مارس ۱۹۵۳، او به ریاست سنا انتخاب شد. در ۱۹۵۷ نخستین رئیس شورای ملی اقتصاد و کار شد و تا مه ۱۹۵۹ در این سمت بود. در ۲ مارس ۱۹۶۳، رئیس‌جمهور ایتالیا، او را به‌عنوان سناتور مادام‌العمر برگزید.  

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:اهالی رجیو امیلیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه بولونیا
رده:درگذشتگان ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۷۷ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب رادیکال ایتالیا
رده:سیاستمداران حزب سوسیالیست ایتالیا
رده:وزیران دولت ایتالیا
فرانچسکو ده مارتینو

**فرانچسکو ده مارتینو** (۳۱ مهٔ ۱۹۰۷ – ۱۸ نوامبر ۲۰۰۲) حقوق‌دان و سیاستمدار ایتالیایی، سناتور مادام‌العمر (۱۹۹۱–۲۰۰۲) و معاون پیشین نخست‌وزیر ایتالیا بود. او را بسیاری «وجدان حزب سوسیالیست ایتالیا» می‌دانستند.  

## زندگی‌نامه
ده مارتینو در ۳۱ مه ۱۹۰۷ در ناپل به‌دنیا آمد. او در دانشکدهٔ حقوق فدریکو دوم ناپل تحصیل کرد و با راهنمایی انریکو ده نیکولا به پژوهش در حقوق و اقتصاد پرداخت و به یکی از برجسته‌ترین پژوهشگران حقوق رومی بدل شد.  

او استاد ممتاز دانشگاه فدریکو دوم بود و آثار متعددی از جمله «تاریخ قانون اساسی روم» (در شش جلد) و «تاریخ اقتصادی روم باستان» را منتشر کرد که به زبان‌های انگلیسی، اسپانیایی، آلمانی، فرانسوی و چینی ترجمه شدند.  

ده مارتینو در ۱۹۴۳ به حزب کنش پیوست و سپس به حزب سوسیالیست ایتالیا بازگشت. در انتخابات نخست جمهوری ایتالیا (۱۹۴۸) به‌عنوان نمایندهٔ ناپل وارد مجلس نمایندگان ایتالیا شد. او به‌زودی مورد اعتماد پیترو ننی قرار گرفت و نایب‌دبیر حزب شد.  

ده مارتینو چندین بار در دولت‌های ماریانو رومور و امیلیو کولومبو به‌عنوان معاون نخست‌وزیر خدمت کرد.  

او دو بار نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری ایتالیا (۱۹۷۱ و ۱۹۷۸) شد اما در نهایت ساندرو پرتینی به ریاست‌جمهوری رسید. در همین دوره، ماجرای ربوده‌شدن پسرش گیدو به‌دست کامورا و پرداخت باج برای آزادی، جایگاه سیاسی او را تضعیف کرد.  

در ۱۹۷۶، پس از ناکامی حزب در انتخابات، از دبیرکلی کنار گذاشته شد و بِتینو کراکسی جانشین او گردید. با این حال همچنان به نمایندگی ادامه داد و در ۱۹۹۱ به‌عنوان سناتور مادام‌العمر منصوب شد. در سال‌های پایانی به دموکرات‌های چپ پیوست.  

ده مارتینو در ۱۸ نوامبر ۲۰۰۲ در ناپل درگذشت. از او پنج فرزند باقی ماندند: آرماندو، گیدو، آنتونینو، الیزا و لائورا.  

## تاریخچه انتخاباتی

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
* صفحهٔ سنای ایتالیا
* صفحهٔ مجلس نمایندگان ایتالیا

رده:اعضای هیئت علمی دانشگاه فدریکو دوم، ناپل
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه فدریکو دوم
رده:درگذشتگان ۲۰۰۲ (میلادی)
رده:روزنامه‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:روزنامه‌نگاران مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۰۷ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب سوسیالیست ایتالیا
رده:نامزدهای انتخابات ریاست‌جمهوری ایتالیا
رده:نویسندگان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
لئو والیانی

**لئو والیانی** (۹ فوریهٔ ۱۹۰۹ – ۱۸ سپتامبر ۱۹۹۹) تاریخ‌نگار، سیاستمدار و روزنامه‌نگار ایتالیایی بود.

## زندگی نخستین
والیانی با نام اصلی «لئو وایچن» در فیومه (امروزه رییکا) در ساحل دریای آدریاتیک زاده شد؛ در آن زمان این شهر بخشی از اتریش-مجارستان و در منطقهٔ مجارستان بود (امروزه در کرواسی). او در خانواده‌ای یهودی مجار رشد یافت. در سال ۱۹۲۷ رژیم ایتالیای فاشیستی نام خانوادگی او را به اجبار «ایتالیایی‌سازی» کرده و از «وایچن» به «والیانی» تغییر داد. او کودکی خود را در تریسته و سپس در پادشاهی ایتالیا گذراند.

## فعالیت سیاسی و روزنامه‌نگاری
والیانی که از اعضای سازمان *[[عدالت و آزادی]]* بود، در سال ۱۹۳۰ به‌دلیل فعالیت‌های ضد فاشیستی دههٔ ۱۹۲۰ به پنج سال زندان محکوم شد. پس از آزادی به فرانسه گریخت و سپس به جمهوری دوم اسپانیا رفت و در جنگ داخلی اسپانیا در کنار جمهوری‌خواهان (جنگ داخلی اسپانیا) جنگید. او پس از شکست جمهوری‌خواهان به دست ملی‌گرایان فرانسیسکو فرانکو در ۱۹۳۹، به فرانسه گریخت و در اردوگاه ورنه همراه با آرتور کوستلر زندانی شد. کوستلر در کتاب خود *[[کف زمین]]* دربارهٔ آن نوشته‌است. والیانی سپس به مکزیک پناه برد.

والیانی که عضو حزب کمونیست ایتالیا بود، به‌تدریج سیاست‌های ژوزف استالین و برخورد او با تروتسکیست‌ها را زیر سؤال برد و در پی پیمان مولوتوف–ریبنتروپ در ۱۹۳۹ از حزب جدا شد. در ۱۹۴۳ از سوی سازمان عملیات ویژه (بریتانیا) به پشت خطوط دشمن در ایتالیا فرستاده شد و با فرچوچو پارّی رهبر جنبش مقاومت ایتالیا و کمیته آزادی ملی در میلان همکاری کرد. او نمایندهٔ رهبران مقاومت در مذاکرات با مأموران آمریکایی سازمان خدمات استراتژیک از جمله آلن دالس در سوئیس بود.

والیانی از رهبران مقاومت شمال ایتالیا شد و در سازمان‌دهی قیام پارتیزان‌ها در آوریل ۱۹۴۵ نقش داشت. او یکی از امضاکنندگان سند اعدام بنی‌تو موسولینی بود. او در ۱۹۴۶ به نمایندگی مجلس مؤسسان ایتالیا از سوی حزب کنش (ایتالیا) برگزیده شد، اما پس از افول آن حزب به پژوهش تاریخی روی آورد.

والیانی سپس به حزب رادیکال (ایتالیا) (۱۹۵۶–۱۹۶۲) و در دههٔ ۱۹۸۰ به حزب جمهوری‌خواه ایتالیا پیوست. او بیش از سه دهه برای هفته‌نامهٔ *[[ال اسپرسو]]* نوشت و با *[[ایل موندوی (مجله)|ایل موندوی]]* و *[[کوریه دلا سرا]]* همکاری داشت. در ۱۹۸۰، ساندرو پرتینی، رئیس‌جمهور وقت ایتالیا، او را به‌عنوان سناتور مادام‌العمر منصوب کرد.

## درگذشت
والیانی در ۱۸ سپتامبر ۱۹۹۹ در میلان درگذشت و در گورستان یادمانی این شهر به خاک سپرده شد.

## منابع

## پیوند به بیرون
*  * لئو والیانی، شاهد یک قرن 

رده:اعضای Giustizia e Libertà
رده:درگذشتگان ۱۹۹۹ (میلادی)
رده:روزنامه‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:روزنامه‌نگاران مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۰۹ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب جمهوری‌خواه ایتالیا
رده:ضدفاشیست‌های اهل ایتالیا
رده:نویسندگان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
پائولا تورچی

**پائولا تورچی** (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه‌سرا و نویسنده اهل ایتالیا است.

اولین حضور موسیقایی تورچی در سال ۱۹۸۶ بود، زمانی که با آهنگ «L'uomo di ieri» نوشته ماریو کاستلنوو در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. این آهنگ در اولین آلبوم او *با نام* *«Ragazza sola ragazza blu»* منتشر شد. سه سال بعد، او دوباره در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در سال ۱۹۸۷ با آهنگ «Primo tango» جایزه منتقدان را از آن خود کرد. او دوباره با آهنگ «Sarò bellissima» در جشنواره سانرمو شرکت کرد و در سال ۱۹۸۹ با آهنگ «Bambini» به جشنواره بازگشت. به لطف این آهنگ، او در بخش هنرمندان نوظهور جشنواره موسیقی سانرمو رتبه اول را کسب کرد.

## ترانه‌شناسی
* ۱۹۸۸ – دختر تنها، دختر آبی
* ۱۹۸۹ - *پائولا تورچی*
* ۱۹۹۰ - بازگشت به زمان حال
* ۱۹۹۱ - *سفید*
* ۱۹۹۳ - دختران
* ۱۹۹۵ – *طریق*
* ۱۹۹۶ - *من اینطوری پرواز می‌کنم*
* ۱۹۹۷ - آن سوی ابرها
* ۲۰۰۰ - *بهشت برای من کافیست*
* ۲۰۰۲ - *این نقطه از جهان*
* ۲۰۰۴ - *حالت آرامش ظاهری*
* ۲۰۰۵ - میان آتش‌های دل آسمان
* ۲۰۰۹ – از قلبم عبور کن
* ۲۰۱۰ - *روزهای گل سرخ*
* ۲۰۱۲ – داستان های دیگران
* ۲۰۱۵ – من هستم
* ۲۰۱۷ – *قلب دوم*
* ۲۰۱۹ - زنده برای مردن

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* وبگاه رسمی

رده:افراد زنده
رده:خوانندگان اهل رم
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خوانندگان زن سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:خوانندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:خواننده-ترانه‌پردازان زن اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۶۴ (میلادی)
آنجلو موسو

**آنجلو موسو** (۳۰ مهٔ ۱۸۴۶ – ۲۴ نوامبر ۱۹۱۰) فیزیولوژی‌دان ایتالیایی در سدهٔ نوزدهم بود که نخستین روش تصویربرداری عصبی را با نام «تراز گردش خون انسان» ابداع کرد.  

موسو پژوهش‌های خود را با ثبت ضربان‌های قشر مغز بیماران دچار آسیب جمجمه پس از جراحی آغاز کرد. او دریافت که این ضربان‌ها هنگام فعالیت ذهنی تغییر می‌کنند و نتیجه گرفت که جریان خون در مغز در طول چنین فعالیت‌هایی افزایش می‌یابد. برای اندازه‌گیری غیرتهاجمی این تغییرات در افراد سالم، او «تراز گردش خون انسان» را ساخت؛ ابزاری که به‌عنوان نخستین روش تصویربرداری عصبی شناخته می‌شود و پیش‌درآمد فناوری‌های نوین مانند تصویربرداری تشدید مغناطیسی کارکردی (fMRI) و توموگرافی گسیل پوزیترون (PET) است.  

موسو در تورین زاده شد و پزشکی را در تورین، فلورانس، لایپزیگ و پاریس آموخت. در سال ۱۸۷۶ به‌عنوان استاد داروشناسی و در ۱۸۷۹ به‌عنوان استاد فیزیولوژی در دانشگاه تورین منصوب شد. او ابزارهای گوناگونی برای سنجش نبض ابداع کرد و آزمایش‌های گسترده‌ای دربارهٔ تغییرات حجم نبض در خواب، فعالیت ذهنی و هیجان انجام داد.  

از مهم‌ترین آثار او می‌توان به *La paura* (۱۸۹۱؛ ترجمهٔ انگلیسی: *Fear*، ۱۸۹۶)، *La fatica* (۱۸۹۱؛ ترجمهٔ انگلیسی: *Fatigue*، ۱۹۰۴)، و *Fisiologia dell'uomo sulle Alpi* (۱۸۹۷؛ ترجمهٔ انگلیسی: *Life of Man on the High Alps*، ۱۸۹۸) اشاره کرد.  

## ابداعات
[بندانگشتی|دو نسخه از [ارگوگراف موسو در کاتالوگ وردین، ۱۸۹۰ و ۱۹۰۴]]
* **تراز موسو** – وسیله‌ای برای سنجش تغییر جریان خون در فعالیت‌های ذهنی
* **ارگوگراف موسو** (۱۸۹۰) – ابزاری برای ثبت نیروی خم کردن انگشتان و بسامد آن‌ها
* **اسفیگمومانومتر موسو** – وسیله‌ای برای اندازه‌گیری فشار خون در شریان‌ها  

## منابع

## پیوند به بیرون

* 
* 
* 
* زندگینامه به انگلیسی
* نخستین آزمایش تصویربرداری عصبی موسو
* زندگینامه به ایتالیایی
* زندگینامه و کتاب‌شناسی کوتاه، آزمایشگاه مجازی مؤسسهٔ ماکس پلانک
* مکان‌ها و یادمان‌های مربوط به موسو در Himetop – پایگاه توپوگرافی تاریخ پزشکی

رده:اعضای فرهنگستان سلطنتی علوم سوئد
رده:درگذشتگان ۱۹۱۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۴۶ (میلادی)
رده:فیزیولوژیست‌های اهل ایتالیا
رده:نویسندگان مرد اهل ایتالیا
انریکو فورلانینی

**انریکو فورلانینی** (۱۳ دسامبر ۱۸۴۸ – ۹ اکتبر ۱۹۳۰) مهندس، مخترع و پیشگام هوانوردی ایتالیایی بود که به خاطر کارهایش بر روی بالگرد، هواپیما، هایدروفویل و کشتی هوایی شهرت یافت. او در میلان زاده شد. برادر بزرگ‌ترش کارلو فورلانینی پزشک بود.

## زندگی اولیه
انریکو فرزند فرانچسکو فورلانینی، پزشک نامدار و مدیر بیمارستان فاته‌بنه‌فراتلی در میلان بود. پس از آموزش ابتدایی، در سال ۱۸۶۳ وارد دبیرستان‌های فنی سلطنتی شد و سپس به کالج نظامی تورین راه یافت.  

او در ۱۸۶۶ به آکادمی نظامی تورین پیوست و ستوان مهندسان شد. در ۱۸۶۸ در «مدرسهٔ کاربردی توپخانه و مهندسی» ادامه تحصیل داد و در ۱۸۷۰ فارغ‌التحصیل شد. در کازاله مونفراتو به خدمت رسید و همزمان در کارگاه‌ها به پژوهش دربارهٔ پروانه‌ها پرداخت. سپس در پلی‌تکنیک میلان در رشتهٔ مهندسی صنعتی دانش‌آموخته شد.  

## بالگرد
در سال ۱۸۷۷ او یک بالگرد آزمایشی با موتور بخار ساخت که نخستین نمونهٔ شناخته‌شدهٔ خود بود. این بالگرد توانست به ارتفاع ۱۳ متر برسد و حدود ۲۰ ثانیه در هوا بماند.

## کشتی‌های هوایی
فورلانینی در آغاز سدهٔ بیستم مجموعه‌ای از کشتی‌های هوایی طراحی و ساخت. از جمله *[[لئوناردو دا وینچی]]* (۱۹۰۹) و *چیتا دی میلان* (۱۹۱۲) که به دلیل پایداری و کنترل‌پذیری عالی شهرت بین‌المللی یافت.

## هایدروفویل
او همچنین از ۱۸۹۸ روی هایدروفویل کار کرد. نمونهٔ تمام‌مقیاس او با موتور ۶۰ اسب بخار و ملخ‌های ضدچرخشی در آزمایش‌های دریاچه ماجیوره در سال ۱۹۰۶ به سرعت ۶۸ کیلومتر بر ساعت رسید.

## میراث
فورلانینی چندین پتنت بریتانیایی و آمریکایی به دست آورد که بیشترشان مربوط به هواپیمای آب‌نشین بود. او در ۱۹۳۰ درگذشت، در حالی که هنوز بر روی کشتی هوایی *Omnia Dir* کار می‌کرد.  

فرودگاه شهر میلان، فرودگاه لیناته و پارک فورلانینی به نام او نامگذاری شده‌اند.

## منابع

## پیوند به بیرون

* زندگینامه در «تاریخ میلان» 
* تاریخچهٔ فورلانینی و دفتر لئوناردو دا وینچی 
* مقالهٔ کامل نیویورک تایمز دربارهٔ کشتی هوایی فورلانینی (۱۹۱۸).

رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پلی‌تکنیک میلان
رده:درگذشتگان ۱۹۳۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۴۸ (میلادی)
رده:مهندسان هوافضا اهل ایتالیا
بیات‌کردن (غذا)

بندانگشتی|گوشت گاو خشک و کهنه
**بیات‌کردن** یا **کهنه‌سازی**، در زمینه غذا یا نوشیدنی، به معنای باقی گذاشتن یک محصول برای مدت زمان طولانی (اغلب ماه‌ها یا سال‌ها) برای کمک به بهبود طعم محصول است. کهنه‌سازی می‌تواند تحت شرایط مختلفی و به دلایل مختلفی از جمله ایجاد طعم‌های اومامی قوی‌تر و لطافت بیشتر انجام شود.

## خشک‌کردن
خشک‌کردن غذاها با قرار دادن آنها در محیطی با رطوبت کم، هزاران سال است که به عنوان یک روش نگهداری غذا مورد استفاده قرار می‌گیرد. گوشت خشک شده در هوا مانند برگه گوشت ممکن است از اولین غذاهای نگهداری شده‌ای باشد که توسط انسان مصرف شده است. خشک کردن همچنین با حذف آب از غذاها، طعم آنها را غلیظ می‌نماید.

## تخمیر
ممکن است غذاها کهنه شوند تا تخمیر در آنها رخ دهد، مانند تهیه نوشیدنی‌های الکلی، پنیرسازی، ترشی انداختن، مانند کیمچی و در فرآورده‌های گوشتی یا ماهی مانند سوسیس تخمیر شده یا سورسترومینگ که از این جمله غذا هستند.

## کشت
علاوه بر تخمیر، کشت‌های میکروبی مواد غذایی می‌توانند روی محصولات غذایی تأثیر بگذارند تا ترکیب شیمیایی آنها را تغییر دهند و طعم‌های اضافی ایجاد نمایند. این امر به ویژه در فرآیندهایی مانند تهیه پنیر آبی یا گوشت گاو کهنه صادق است.

## استخراج
در مورد نوشیدنی‌هایی مانند کهنه‌شدن شراب، آبجو یا ویسکی، نگهداری نوشیدنی برای مدت طولانی در بشکه‌های چوبی به مایع اجازه می‌دهد تا ترکیبات طعم‌دهنده را از خود چوب استخراج کند و به پیچیدگی و عمق طعم بیفزاید. سرکه بالزامیک سنتی سال‌ها در بشکه‌های بلوط کهنه می‌شود تا طعم‌ها استخراج و غلیظ شوند.

## منابع

رده:آماده‌سازی مواد غذایی
ترش‌کردن

بندانگشتی|آبلیمو یک اسید طبیعی بر پایه میوه است.
**ترش‌کردن** یک تکنیک آماده‌سازی غذا است که با قرار دادن غذا در معرض اسید، باعث ایجاد تغییر فیزیکی و شیمیایی در آن می‌شود. این اسید می‌تواند به صورت مستقیم (مثلاً سرکه، آبلیمو، آبلیمو و غیره) اضافه گردد، یا می‌تواند توسط یک میکروب مانند *[[لاکتوباسیلوس]]* در خود غذا تولید شود.

ترش کردن شبیه به ترشی انداختن یا تخمیر کردن است، اما ترش‌کردن معمولاً در عرض چند دقیقه یا چند ساعت اتفاق می‌افتد، در حالی که ترشی انداختن و تخمیر کردن می‌تواند زمان بسیار طولانی‌تری به طول بینجامد.

## نمونه‌ها
بندانگشتی|ماست ترکی
فرآورده‌های لبنی تولید شده با ترش‌کردن عبارتند از: کلوچه، پنیر، *خامه ترش*، باترمیلک، کشک، *فیلم‌یولک*، *[[کفیر]]*، *[[پنیر آسیایی|پنیر]]*، ''اسمتانا''، شیر ترش، خامه ترش و ماست.

فرآورده‌های غلات شامل: ایدلی، خمیر ترش و پوره ترش است.

## جستارهای وابسته
** نگهداری مواد غذایی
* خواباندن

## منابع

## پیوند به بیرون
* جایگزینی دوغ
* اسید لاکتیک آزاد در شیر ترش
* 
* محصولات شیر کشت شده

رده:اصطلاحات آشپزی
رده:تخمیر در فرآوری غذایی
رده:فنون آشپزی
آنا ماریا چیچونه

**آنا ماریا چیچونه** یا **ماریانینا کورادینا چیچونه** (۲۹ اوت ۱۸۹۲ – ۲۹ مارس ۱۹۶۵) فیزیک‌دان ایتالیایی بود.

## از سیسیل تا پیزا
چیچونه در ۲۹ اوت ۱۸۹۲ در نوتو، سیسیل، از پدری بازرگان به نام کورادو و مادری به نام کاترینا میرمینا زاده شد.  
او در سال ۱۹۱۰ دیپلم خود را از «مدرسه نرمال سلطنتی» دریافت کرد. سپس در مؤسسه فنی آرشمیدس در مودیکا در رشتهٔ فیزیک و ریاضیات ادامه تحصیل داد، جایی که تنها دانشجوی زن کلاس بود. پس از یک سال در دانشگاه رم، به دانشگاه پیزا منتقل شد و در ۱۹۲۴ با درجه عالی در فیزیک فارغ‌التحصیل شد.  

یک سال بعد به‌عنوان دستیار در مؤسسه فیزیک پیزا منصوب شد و از ۱۹۳۱ به‌عنوان دستیار رسمی لوئیجی پوچیانتی فعالیت کرد. در ۱۹۳۶ استاد یار فیزیک تجربی شد و همان سال به دارمشتات رفت و در کنار گرهارد هرتسبرگ – دانشمند ضدنازی و برندهٔ نوبل شیمی ۱۹۷۱ – در پژوهش‌های طیف‌سنجی همکاری کرد.  

## مقاومت در برابر آلمانی‌ها
چیچونه یکی از نخستین زنان فارغ‌التحصیل در ریاضیات و فیزیک از دانشگاه پیزا بود. در جریان عملیات آکسه (۱۹۴۳) او با شجاعت در برابر نظامیان آلمانی ایستاد و مانع انفجار کامل مؤسسه فیزیک و غارت کتابخانه و ابزار علمی آن شد.  
او حتی در بحبوحهٔ جنگ جهانی دوم کلاس‌های خود را ادامه داد و تنها استاد باقی‌مانده در دانشکده بود. شورای دانشکده و لوئیجی روسو، رئیس دانشگاه پس از آزادی، شجاعت او را ستودند.  

## پس از جنگ
از ۱۹۵۳ او به بخش فیزیک–شیمی منتقل شد و پژوهش‌هایش را بر طیف‌سنجی پرتو فروسرخ متمرکز کرد. با وجود بازنشستگی در ۱۹۵۴، به تدریس به‌عنوان استاد مدعو ادامه داد و تا سال‌های ۱۹۶۱–۶۲ دروس فیزیک تجربی، طیف‌سنجی، فیزیک زمینی و فیزیک اتمی را ارائه کرد.  
او در ۲۹ مارس ۱۹۶۵ در زادگاهش نوتو درگذشت.  

## میراث
چیچونه با وجود تولد در شهری کوچک در جنوب، در پیزا به پژوهش و آموزش پرداخت و روش‌های نوینی در الکترومغناطیس و طیف‌سنجی آزمود. او با دانشمندان برجسته‌ای چون انریکو فرمی، رونکی و سالوینی همکاری و تبادل نظر داشت.  
بازشناسی نقش او در برابر اشغالگران آلمانی و کار علمی‌اش در دهه‌های اخیر به‌ویژه به کوشش مارکو پیکولینو و کورادو اسپاتارو پررنگ‌تر شده است.  

## آثار
* *Spettroscopia*، پیزا، ۱۹۴۱.  
* *Lezioni di spettroscopia*، پیزا، ۱۹۴۷.  
* *Introduzione allo studio della fisica atomica e molecolare*، پیزا، ۱۹۵۳.  
* *Elementi di fisica per i licei scientifici*، رم، ۱۹۶۴.  

## کتاب‌شناسی
* *Atti del Convegno in ricordo di Mariannina Ciccone*، نوتو، ۲۰۱۶.

## منابع
 

رده:استادان دانشگاه فنی دارمشتات
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پیزا
رده:درگذشتگان ۱۹۶۵ (میلادی)
رده:زادگان دهه ۱۸۹۰ (میلادی)
رده:سال تولد مشکوک