آری شاویت

**آری شاویت** (؛ زادهٔ ۲۶ نوامبر ۱۹۵۷) روزنامه‌نگار و نویسندهٔ اسرائیلی است. شاویت خبرنگار ارشد روزنامهٔ چپ‌گرای اسرائیلی هاآرتص بود و پس از آشکار شدن اتهام‌های آزار جنسی از سمت خود کناره‌گیری کرد.

شاویت خود را روزنامه‌نگاری چپ‌گرا و صلح‌طلب ضداشغالگری توصیف می‌کرد. او نویسندهٔ کتاب پرفروش «سرزمین موعود من: پیروزی و تراژدی اسرائیل» است که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد و در فهرست پرفروش‌ترین کتاب‌های نیویورک تایمز قرار گرفت. این کتاب جوایز ادبی متعددی دریافت کرد و هم از سوی چپ و هم از سوی راست مورد نقد قرار گرفت.

## زندگی‌نامه
آری شاویت در رخووت اسرائیل زاده شد و در دانشگاه عبری اورشلیم به تحصیل پرداخت. پدرش دانشمند و مادرش هنرمند بود. برخی از نیاکان او از نخستین رهبران جنبش صهیونیستی بودند؛ از جمله هربرت بنتویچ حقوقدان بریتانیایی از پیشگامان صهیونیسم.

شاویت در سال ۱۹۷۵ به خدمت سربازی در نیروهای دفاعی اسرائیل فراخوانده شد. او داوطلبانه به تیپ چتربازان پیوست و به عنوان فرمانده جوخه خدمت کرد. او در عملیات‌های گوناگونی علیه سازمان‌های مسلح فلسطینی و اردوگاه‌های آن‌ها در لبنان از جمله عملیات لیطانی شرکت کرد.

شاویت با همسر و دو فرزندش در کفار شمریاهو زندگی می‌کند.

## کارنامهٔ حرفه‌ای
شاویت که به روزنامه‌نگاری چپ‌گرا شناخته می‌شد، از سال ۱۹۹۵ ستون‌نویس روزنامهٔ هاآرتص بود. او پیش از آن برای هفته‌نامهٔ «کوترت رشیت» کار کرده بود و در دههٔ ۱۹۹۰ در انجمن حقوق مدنی اسرائیل فعال بود. نوشته‌های او همچنین در نشریات نیویورکر، نیویورک تایمز و پلیتیکو منتشر شده‌است.

شاویت خود را «صلح‌طلب ضداشغالگری» می‌نامید. او به‌ویژه منتقد سیاستمداران راست‌گرای اسرائیل بود. شاویت دربارهٔ آویگدور لیبرمن استدلال می‌کرد که او تنها به روسیه و پوتین وفادار است. همچنین از آیلت شاکد با عنوان «ضددموکراسی» و از میری رگو با عنوان «ضدفرهنگ» انتقاد می‌کرد.

شاویت سال‌ها منتقد بنیامین نتانیاهو بود. او با وجود اذعان به هوش بالای نتانیاهو استدلال می‌کرد که نتانیاهو «سیاستمداران دموکرات و روشنفکران لیبرال آمریکایی را ضعیف و بی‌اراده می‌شمارد» و «رهبری مدنی نیست که واقعاً به رفاه شهروندانش اهمیت دهد» و به عدالت اجتماعی بی‌اعتناست.

## کتاب «سرزمین موعود من»

شاویت در سال ۲۰۱۳ کتاب «سرزمین موعود من: پیروزی و تراژدی اسرائیل» () را منتشر کرد. بخش‌هایی از این کتاب پیش‌تر در هاآرتص و نیویورکر به چاپ رسیده بود. این کتاب در فهرست پرفروش‌ترین‌های نیویورک تایمز جای گرفت و با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شد. نیویورک تایمز آن را در فهرست «۱۰۰ کتاب برجستهٔ ۲۰۱۳» قرار داد و اکونومیست نیز آن را از بهترین کتاب‌های آن سال نامید.

کتاب جوایز متعددی دریافت کرد: جایزهٔ یادبود جرارد و الا برمن در تاریخ از شورای کتاب یهودی، جایزهٔ کتاب ناتان و در سپتامبر ۲۰۱۴ جایزهٔ کتاب انسفیلد-ولف در بخش غیرداستانی. شاویت به مناسبت دریافت جایزهٔ اخیر به کلیولند سفر کرد و در باشگاه شهر کلیولند سخنرانی‌ای دربارهٔ ضرورت رهبری آمریکا در خاورمیانه ایراد کرد.

### فصل لُد و واکنش‌ها
یکی از فصل‌های کتاب که توجه ویژه‌ای را به خود جلب کرد به کوچ فلسطینیان از لُد و رمله در سال ۱۹۴۸ می‌پرداخت. شاویت لُد را «جعبه سیاه» اسرائیلی‌ها نامید که در آن «راز تاریک صهیونیسم» نهفته‌است و بدون آن اسرائیل نمی‌توانست به وجود آید.

### نقدها
کتاب هم از چپ و هم از راست با انتقاد مواجه شد. نورمن فینکلستین در کتابی با عنوان «شراب کهنه، بطری شکسته» روایت شاویت را به نقد کشید و او را متهم به دفاع از پاکسازی قومی کرد. از سوی راست نیز مارتین کرامر روایت شاویت را از نظر تاریخی نادرست دانست.

عمری بوئم فیلسوف اسرائیلی در کتاب خود «اسرائیل – یک آرمان‌شهر» (۲۰۲۰) ضمن آنکه کتاب شاویت را «گسستی معنادار از روایت آشنای لیبرال‌صهیونیستی» خواند انتقاد کرد که شاویت واژهٔ «نکبه» را حتی یک بار هم در کتابش به کار نبرده و در نهایت جنایت‌های صورت‌گرفته را توجیه کرده‌است.

## اتهام آزار جنسی و کناره‌گیری
در سال ۲۰۱۶ اتهام‌هایی مبنی بر سوءرفتار جنسی شاویت آشکار شد. دنیل برین روزنامه‌نگار یهودی-آمریکایی در نشریهٔ «لس آنجلس جویش ژورنال» نوشت که شاویت هنگام مصاحبه در لابی هتلی در آمریکا او را آزار جنسی داده‌است. شاویت نخست این رویداد را «بدفهمی» خواند و گفت: «من از ته دل بابت این سوءتفاهم عذرخواهی می‌کنم. قصد نداشتم چیز ناخوشایندی به برین بگویم.» شلی یاخیمویچ در واکنش نوشت: «نمی‌دانم آیا برین عذرخواهی او را پذیرفت یا نه، اما من نپذیرفتم… مثل این نیست که تصادفاً پا روی پای کسی گذاشته باشد.»

سپس یکی از کارکنان سازمان جی‌استریت نیز پا پیش گذاشت و گفت که شاویت هنگام هماهنگی سخنرانی‌هایش دست او را نوازش کرده و پیشنهاد ملاقات خصوصی داده بود. پس از این اتهام‌ها شاویت در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۶ از سمت‌هایش در هاآرتص و شبکهٔ تلویزیونی کانال ۱۰ کناره‌گیری کرد.

## آثار
* 
* 

## پیوند به بیرون
* تارنمای رسمی آری شاویت (بایگانی‌شده)
* آری شاویت: آخرالزمان اکنون و برای همیشه

## منابع

* 
* 
* 

رده:زادگان ۱۹۵۷ (میلادی)
رده:افراد زنده
رده:کارکنان نیویورکر
رده:ستون‌نویسان اهل اسرائیل
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه عبری اورشلیم
رده:اهالی رخووت
رده:افراد هاآرتص