خوزه میگوئل کاررا

**خوزه میگل کاررا وردوگو** (به اسپانیایی لاتین: [xoˈse miˈɣel kaˈreɾa]؛ ۱۵ اکتبر ۱۷۸۵–۴ سپتامبر ۱۸۲۱) یک ژنرال شیلیایی، نظامی سابق اسپانیایی، عضو خانواده برجسته کاررا و یکی از بنیانگذاران شیلی مستقل بود.

## سال‌های اولیه
خوزه میگل کاررا اصالتاً باسکی بود. او در سانتیاگو به دنیا آمد، پسر دوم (فرزند سوم، پس از خواهرش خاویرا و برادرش خوان خوزه) از ایگناسیو د لا کاررا ای کوئواس و فرانسیسکا د پائولا وردوگو فرناندز د والدیویسو ای هررا. کاررا اولین تحصیلات خود را در *کونویکتوریو کارولینو*، بهترین مدرسه کشور در آن زمان، گذراند. در طول این سال‌ها، او با مانوئل رودریگز، همکلاسی و همسایه و رهبر چریکی آینده جنبش استقلال شیلی، دوست شد.

پس از مدرسه، والدینش او را به اسپانیا فرستادند. در آنجا در سال ۱۸۰۸ به ارتش اسپانیا پیوست. او علیه نیروهای ناپلئونی جنگید و درجه گروهبانی را دریافت کرد و فرماندهی هنگ *هوسارس د گالیسیا* را بر عهده گرفت.

او در اسپانیا با جنبش استقلال ایالات متحده نیز ارتباط برقرار کرد و به فرقه کادیس پیوست.

## کاپیتانی کل شیلی ("جمهوری قدیم") (۱۸۱۰–۱۸۱۴)
وقتی او از وجود *[[شورای حکومتی شیلی (۱۸۱۰)|شورای گوبیرنو]]* که در شیلی برای حکومت در غیاب پادشاه اسپانیا تأسیس شده بود، مطلع شد، به شیلی بازگشت و درگیر سیاست شد. از آنجایی که کارراها یکی از سه نیروی سیاسی اصلی بودند، او بخشی از دولت شد. در ۱۵ نوامبر ۱۸۱۱، کارراها کودتا کردند و خوزه میگل کاررا تنها حاکم شیلی شد (برادرانش فرماندهان نظامی بودند). کاررا به دلیل دیدگاه شخصی‌تر و ملی-شیلیایی‌اش در مورد استقلال شیلی، با لژ لاوتارو که هدف آمریکای لاتین‌گرایانه‌تر آن متحد کردن تمام آمریکای لاتین به همان شیوه ایالات متحده آمریکا بود، درگیر شد.

او در طول حکومت خود به ایجاد چندین نماد و نهاد ملی شیلی کمک کرد: کاررا اولین قانون اساسی شیلی را تدوین کرد، اولین پرچم و نشان ملی شیلی را ساخت و با آوردن اولین دستگاه چاپ به شیلی، مطبوعات را ارتقا داد که مستقیماً منجر به انتشار اولین روزنامه در شیلی شد: *«شفق شیلی»*. کاررا همچنین ۱۸ سپتامبر را به عنوان روز ملی استقلال تعیین کرد (که هنوز هم در شیلی جشن گرفته می‌شود)، اگرچه تاریخ واقعی استقلال ۱۲ فوریه ۱۸۱۸ است. او همچنین برده‌داری را لغو کرد، حق مصونیت قانونی روحانیون را لغو کرد و اولین مدرسه دولتی در شیلی، «مؤسسه ملی» را تأسیس کرد.

با حمله ارتش و نیروی دریایی اسپانیا به جنوب شیلی، او فرمانده کل نیروهای میهن‌پرست شد و از دولت کناره‌گیری کرد. او در یک مبارزه موفق، اسپانیایی‌ها را از شهر کنسپسیون بیرون راند.

پس از غافلگیری در نبرد ال روبل، که در آن کاررا محاصره شد و مجبور شد برای نجات خود به رودخانه بپرد (البته بدون شلیک مستقیم به سر فرمانده دشمن)، دولت او را از وظایفش برکنار کرد و سرتیپ برناردو اوهیگینز را که موفق به دفع حمله دشمن شده بود، منصوب کرد. کاررا توسط اسپانیایی‌ها اسیر شد اما موفق به فرار شد، او سرانجام پس از پیمان گاینزا زندانی خود را مبادله کرد و برای سومین بار دولت را سرنگون کرد.

برناردو اوهیگینز کاررا را به رسمیت نشناخت و در نبرد ترِس آکوئیاس با ارتش کاررا جنگید (لوئیس کاررا، برادر کوچکتر کاررا، با استفاده از یک استراتژی دفاعی زیرکانه، اوهیگینز را شکست داد). در طول این هرج و مرج، ارتش اسپانیا کونسپسیون را بازپس گرفت و به سمت سانتیاگو پیشروی کرد. کاررا و اوهیگینز تصمیم گرفتند ارتش را دوباره متحد کنند. نقشه کاررا این بود که اسپانیایی‌ها را به آنگوستورا دل پین بکشاند، در حالی که اوهیگینز می‌خواست در شهر رانکاگوا موضع بگیرد. قرار شد که در آنگوستورا د پین، تنگه‌ای که یک گلوگاه به راحتی قابل دفاع را تشکیل می‌داد، مستقر شوند که با توجه به تعداد کم نیروهای محلی، منطقی‌ترین نقشه به نظر می‌رسید. با این حال، در آخرین ساعت و برخلاف دستور مستقیم، اوهیگینز نیروهای شیلی را در میدان اصلی رانکاگوا مستقر کرد. او و نیروهایش به سرعت محاصره شدند و پس از یک روز کامل جنگ، فرمانده اسپانیایی، ماریانو اوسوریو، در فاجعه رانکاگوا (۱–۲ اکتبر ۱۸۱۴) پیروز شد.

## آرژانتین و ایالات متحده آمریکا
با شکست نیروهای شیلی، بسیاری از میهن‌پرستان به مندوزا گریختند که در آن زمان توسط خوزه د سن مارتین اداره می‌شد. از آنجایی که سن مارتین عضو لژ لاوتارو بود، از اوهیگینز و متحدانش استقبال کرد. پس از ارتکاب خرابکاری، خوزه میگل و برادرانش دستگیر و به بوئنوس آیرس فرستاده شدند، جایی که کارلوس ماریا د آلویر، دوست کاررا از زمان جنگ علیه ناپلئون در اسپانیا، به تازگی به عنوان قهرمان ملی اعلام شده بود. آلویر به زودی قدرت را در آرژانتین به دست گرفت.

در حالی که آلویر در دولت بود، کاررا در بوئنوس آیرس از موقعیت خوبی برخوردار بود. اما پس از سرنگونی آلویر، قدرت توسط اعضای لژ لائوتارو به دست گرفته شد، که کاررا را مجبور به ترک بوئنوس آیرس به مقصد ایالات متحده کرد. با کمک دریادار دیوید پورتر، و صرفاً با تکیه بر قدرت شخصیت، خوزه میگل کاررا موفق شد چهار کشتی با خدمه آمریکایی را برای شرکت در جنگ استقلال شیلی به صورت اعتباری تهیه کند.

با این حال، به محض ورود او به بوئنوس آیرس با این ناوگان، دولت آرژانتین که طرفدار سن مارتین بود، کشتی‌ها را مصادره کرد و کاررا را به زندان انداخت. در طول دوران حبس، سن مارتین ارتشی را در مندوزا سازماندهی کرد. این گروه از رشته کوه‌های آند عبور کردند و اسپانیایی‌ها را در نبرد چاکابوکو، در ۱۲ فوریه ۱۸۱۷، شکست دادند.

کاررا از فرستاده ایالات متحده که با او آمده بود، جوئل رابرتز پوینست، کمک گرفت و توانست از دست نیروهای سن مارتین فرار کند و تحت حمایت ژنرال برزیلی کارلوس فردریکو لکور در مونته‌ویدئو پناه گرفت. در حالی که در مونته‌ویدئو بود، برادرانش خوان خوزه و لوئیس به دلیل خیانت او به کارراها به سن مارتین و لژ لاوتارو، علیه او توطئه کردند. آنها در مندوزا دستگیر و به دستور برناردو د مونته‌گودو اعدام شدند ، پس از آنکه سلطنت‌طلبان سن مارتین و اوهیگینز را در نبرد دوم کانچا رایادا شکست دادند. لژ لائوتارو از قبل نقشه کشیده بود که در صورت شکست، همه دشمنان سیاسی - از جمله برادران کاررا - اعدام شوند. پس از اینکه خوزه میگل از این موضوع مطلع شد، آشکارا و با صدای بلند شروع به مخالفت با سن مارتین و اوهیگینز کرد.

متعاقباً، خوزه میگل کاررا یکی از مروجین اصلی جنگ فدرالیستی آرژانتین بود و علیه دولت وحدت‌گرا جنگید. کاررا و نیروهای فدرالیست، دولت فدرال را شکست دادند و وارد بوئنوس آیرس شدند. در ۲۳ فوریه ۱۸۲۰، آنها پیمان پیلار را امضا کردند، سندی که برای اولین بار سیستم فدرال آرژانتین را تأسیس کرد. با این حال، به دلیل رقابت‌های ملی، کاررا اغلب در تاریخ‌نگاری آرژانتین شناخته نمی‌شود.

در نتیجه این پیمان، کاررا پول و سرباز دریافت کرد و با آنها به سمت شیلی لشکرکشی کرد. یکی از متحدان اصلی کاررا قبل از مرگش، قبیله بوروانوس بود که اخیراً از آراوکانیا به پامپاس مهاجرت کرده بودند. با این حال، او در مندوزا دستگیر و زندانی شد.

## محاکمه و اعدام
پس از اینکه دشمنانش در یک محاکمه نمایشی او را قضاوت کردند، کاررا در ۴ سپتامبر ۱۸۲۱ توسط جوخه آتش اعدام شد.

## منابع