بازیافت در کره جنوبی

جایگزین=Universal recycling symbol outline version with green|بندانگشتی|نماد بازیافت
سیاست دفع زباله کره جنوبی (معروف به " **جونگ نیانگجه** ") تحت نظارت وزارت محیط زیست است. زباله‌ها باید به چهار بخش تفکیک شوند: زباله‌های دفن‌شده، زباله‌های آلی، زباله‌های قابل بازیافت و زباله‌های بزرگ. زباله‌های قابل بازیافت مانند: کاغذ، پلاستیک و شیشه باید قبل از دفع جدا شوند. در صورت نقض این سیاست، جریمه‌هایی اعمال می‌شود.

## اقتصاد چرخشی در کره جنوبی
[راست|بندانگشتی|سطل‌های بازیافت در [استان ججو]]
اقتصاد چرخشی، اقتصادی است که ضایعات را به حداقل می‌رساند و از منابع بیشترین بهره را می‌برد. این به معنای «یک مدل تولید و مصرف است که شامل استفاده مجدد، تعمیر، نوسازی و بازیافت مواد و محصولات موجود می‌شود تا مواد در هر زمان ممکن در اقتصاد باقی بمانند»، در عین حال زباله را به عنوان یک منبع در نظر می‌گیرد و «میزان واقعی زباله را به حداقل می‌رساند». کره جنوبی در سال ۲۰۱۳ با نرخ ۵۹٪ به عنوان دومین کشور با بالاترین میزان بازیافت در بین کشورهای OECD رتبه‌بندی شد.

در اول ژانویه سال ۲۰۱۸، وزارت محیط زیست اعلام کرد که «قانون اساسی گردش منابع» را اجرا خواهد کرد. این قانون شامل نظام‌هایی برای بازیافت منابع، مدیریت عملکرد بازیافت، ارزیابی میزان استفاده مجدد از محصولات و تعیین هزینه‌های دفع زباله است. نظام «مدیریت عملکرد بازیافت منابع» برای کسب‌وکارهایی اعمال می‌شود که سالانه بیش از ۱۰۰ تُن از زباله‌های مشخص یا بیش از ۱۰۰۰ تُن از سایر زباله‌ها را دفع می‌کنند. اگر تولیدکننده در اجرای چنین نظام بازیافتی با مشکل مواجه شود، «نظام ارزیابی قابلیت گردش» اجرا خواهد شد. هر سه سال یک‌بار، برنامه‌های ارزیابی تنظیم شده و نتایج مربوط به کسب‌وکارهای خاص در اینترنت منتشر می‌شود. هزینه دفع زباله‌هایی که دفن یا سوزانده می‌شوند، بین ۱۰ تا ۳۰ وون به ازای هر کیلوگرم است و از شهرداری‌ها و شرکت‌ها دریافت می‌شود، مگر آنکه زباله از نوع «قابل بازیافت» و غیرمضر برای محیط زیست باشد.

دولت کره جنوبی داده‌هایی ارائه داد که نشان می‌دهد میزان زباله تولیدشده روزانه توسط خانوارها از ۱٫۳ کیلوگرم در سال ۱۹۹۴ به ۰٫۹۴ کیلوگرم در سال ۲۰۱۳ کاهش یافته است. نرخ دفن زباله از ۸۱٫۲ درصد به ۹٫۶ درصد و میزان سوزاندن زباله از ۱۵٫۳ درصد به ۶٫۴ درصد کاهش یافته، در حالی که میزان بازیافت زباله از ۱۵٫۳ درصد در سال ۱۹۹۴ به ۸۳٫۲ درصد در سال ۲۰۱۳ افزایش یافته است. این امر به کره جنوبی کمک کرد تا با صرفه‌جویی در هزینه‌ها، رشد اقتصادی خود را تسریع بخشد.

پیش از این، کاغذهای روکش‌دار (مانند کاغذهای مورد استفاده در لیوان‌ها) به دلیل وجود پلی‌اتیلن (PE) روی سطح کاغذ قابل بازیافت نبودند. با این حال، Repaper، یک شرکت سرمایه‌گذاری در کره جنوبی، لیوان‌های روکش‌دار قابل بازیافت را با استفاده از جزء اکریلات به جای PE توسعه داده و به بازار عرضه کرد. این پیشرفت در روش‌ها نه تنها با کره جنوبی، بلکه با اروپا و ایالات متحده نیز به اشتراک گذاشته شده است.

## ضایعات مواد غذایی در کره جنوبی
یکی از بزرگ‌ترین منابع ضایعات مواد غذایی، ظروف کوچک معروف به بانچان (반찬) هستند. کره جنوبی سالانه بیش از ۱۳۰ کیلوگرم به ازای هر نفر ضایعات مواد غذایی ایجاد می‌کند.

از سال ۱۹۹۵، این کشور سیستم جمع‌آوری زباله‌های غذایی را از خانوارها جدا کرد تا میزان زباله‌های غذایی که به محل دفن زباله می‌روند را کاهش دهد. این سیستم از خانوارها می‌خواهد که کیسه‌های زباله مخصوصی خریداری کنند تا زباله‌های عمومی را جدا از زباله‌های غذایی دور بریزند. واکنش به این ابتکار چندان مثبت نبود، زیرا میزان بالایی از جداسازی مواد غذایی حاصل نشد.

بر اساس گزارش وزارت محیط زیست کره جنوبی در سال ۲۰۰۵، کل پسماند غذایی تولیدشده در این کشور حدود ۱۳ هزار تن در روز بوده است که بیش از ۲۷ درصد از کل زباله‌های جامد شهری را تشکیل می‌دهد. پسماند غذایی در کره جنوبی به دلیل ماهیت غذاهای ملی، دارای میزان رطوبت بالاتری نسبت به سایر کشورهاست و این امر خطر جدی برای آلودگی آب‌های زیرزمینی و خاک در محل‌های دفن زباله ایجاد می‌کند. این نوع پسماند همچنین دارای شوری بالا و pH پایین است. گازهای گلخانه‌ای در فرایند تجزیه این مواد تولید می‌شوند و بنابراین، محل‌های دفن زباله نیاز به تأسیسات جمع‌آوری گاز دارند. از سال ۲۰۰۵، دفن پسماند غذایی در کره جنوبی ممنوع شده و سیستم بازیافت پسماند غذایی به اجرا درآمده است. امروزه پسماندهای غذایی به خوراک دام و کود کشاورزی تبدیل می‌شوند. با این حال، تخلیه مایع حاصل از پسماند غذایی در آب‌های اقیانوسی می‌تواند بر کیفیت آب دریا تأثیر بگذارد، ضمن آن‌که بار آلی در تصفیه‌خانه‌های فاضلاب افزایش می‌یابد، زیرا معمولاً خروجی این تصفیه‌خانه‌ها به دریا تخلیه می‌شود. از سال ۲۰۱۲، دفع پسماندهای آلی در اقیانوس نیز ممنوع اعلام شده است.

این کشور اقدامات دیگری مانند سطل‌های زباله هوشمند را اجرا کرده است که می‌توانند وزن ضایعات مواد غذایی را از طریق شناسایی فرکانس رادیویی (RFID) اندازه‌گیری کنند. بر اساس وزن آن، از شهروندان از طریق کارت‌های شناسایی‌شان هزینه دریافت می‌شود. ۴۷۰۰۰ تن مواد غذایی در ۶ سال کاهش یافته است. ۶۰۰۰ عدد از این سطل‌های زباله هوشمند در سئول قرار داده شده‌اند.

مردم کره جنوبی به راحتی از این اقدامات استقبال کردند و به‌طور فعال در برنامه‌های مذکور شرکت می‌کنند. نرخ بازیافت زباله‌های غذایی در سال ۱۹۹۵، ۲ درصد بود؛ از سال ۲۰۱۳، بازیافت زباله‌های غذایی از طریق کیسه‌های زیست‌تخریب‌پذیر اجباری شده است و هزینه‌های جمع‌آوری‌شده از پرداخت هزینه کیسه‌ها، مجدداً برای بازیافت زباله‌های غذایی سرمایه‌گذاری می‌شود. نرخ بازیافت زباله‌های غذایی کره جنوبی به ۹۵ درصد افزایش یافته است.

### فرایند
زباله‌های جامد غذایی از یک خردکن، سپس از یک خردکن و سپس از یک غربال عبور می‌کنند. سپس به یک پرس پیچی، سپس خشک‌کن، کمپوست‌ساز، مرکز عمل‌آوری و در نهایت به انبار منتقل می‌شوند یا به کود تبدیل می‌شوند. زباله‌های مایع غذایی به روشی متفاوت از زباله‌های جامد غذایی فرآوری می‌شوند. در مرحله فوق‌الذکر، FWL روی زباله‌های غذایی اعمال می‌شود تا مخلوط به کود تبدیل شود. شیرآبه توسط دو مرکز کره‌ای که روزانه ۱۳۰ تن زباله غذایی را کنترل می‌کنند، روزانه ۹۹٫۹ تن فرآوری می‌شود.

## زباله‌های الکترونیکی در کره جنوبی
قانون «ترویج صرفه‌جویی و استفاده مجدد از منابع» در سال ۱۹۹۲ توسط نظام مدیریت بازیافت کره جنوبی به تصویب رسید. با این حال، سیستمی با عنوان «سپرده و بازپرداخت تولیدکننده» در عمل مسئول مدیریت زباله‌های الکترونیکی بود. این سیستم از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲ اجرا شد و هدف آن افزایش مسئولیت اقتصادی تولیدکنندگان برای ترویج بازیافت زباله‌های الکترونیکی بود. در این طرح، شرکت بازیافت کره (KORECO)، وزارت محیط زیست و تولیدکنندگان نقش داشتند. وزارت محیط زیست سپرده‌هایی پیش‌پرداخت از تولیدکنندگان دریافت می‌کرد که میزان آن بر اساس حجم تولید سال پیش آن‌ها تعیین می‌شد؛ این مبالغ قرار بود هزینه‌های مربوط به بازیافت محصولات تولیدی را پوشش دهد. با این حال، هزینه واقعی بازیافت از میزان سپرده‌های پرداختی بیشتر بود و همین امر باعث شد تولیدکنندگان ترجیح دهند تنها سپرده را پرداخت کنند و به‌طور واقعی برای بازیافت زباله‌های الکترونیکی تلاش نکنند. برخی منتقدان معتقد بودند که روش اجرای بازیافت زباله‌های الکترونیکی از طریق شهرداری‌ها، روشی نامناسب بوده است.

با پیوستن کره جنوبی به سازمان توسعه و همکاری اقتصادی در سال ۱۹۹۶، استراتژی‌های بازیافت در راستای نشریات OECD و سایر کشورهای توسعه‌یافته تدوین شد. دولت کره جنوبی در سال ۲۰۰۳ قوانینی را تصویب کرد که در آن تولیدکنندگان لوازم الکترونیکی مصرفی کاملاً مسئول بازیافت کالاهای فرسوده (EOL) شدند. هنگامی که قادر به انجام سهمیه‌های بازیافت خود نباشند، از آنها هزینه دریافت می‌شود. این به عنوان سیستم بازیافت تولیدکننده (PR) شناخته می‌شود. هر وسیله (مانند تلویزیون یا رایانه) اهداف بازیافت خاصی دارد که بین ۵۵ تا ۷۰ درصد نسبت به وزن آن تعیین شده است. سه نوع روش وجود دارد که تولیدکنندگان می‌توانند برای دستیابی به این هدف انتخاب کنند. روش اول این است که تولیدکنندگان تکنیک‌ها و سیستم‌های بازیافت خود را ایجاد می‌کنند. روش دوم شامل برون‌سپاری فرایند بازیافت است. در نهایت، روش سومی وجود دارد که در آن تولیدکنندگان می‌توانند به سازمان مسئولیت تولیدکننده (PRO) بپیوندند که به نوبه خود فرایند بازیافت را برای آنها تکمیل می‌کند. یک دوره آزمایشی ۲ ساله برای راه‌اندازی سیستم PR در ژوئن ۲۰۰۰ توسط وزارت آموزش و پرورش تعیین شد. سه شرکت بزرگ سامسونگ، دوو و ال‌جی داوطلبانه به این پروژه پیوستند. در طول دوره آزمایشی، به تولیدکنندگان دستور داده شد که به جای کمک‌های مالی، تأسیسات بازیافت بسازند. این ابتکار منجر به ساخت مرکز بازیافت Asan در سال ۱۹۸۸ توسط سامسونگ، مرکز بازیافت Chilseo در سال ۲۰۰۱ توسط ال‌جی و مرکز بازیافت الکترونیک متروپولیتن در سال ۲۰۰۳ شد.

گزارشی از وزارت آموزش و پرورش در سال ۲۰۰۳ نشان داد که با رشد اقتصاد کره جنوبی، زباله‌های الکترونیکی نیز افزایش یافته است. بسیاری از لوازم خانگی قابل بازیافت هستند و از این مواد می‌توان برای تولید محصولات دیگر استفاده کرد. حدود ۴۰ درصد از زباله‌های الکترونیکی در سطح دولت محلی جمع‌آوری می‌شوند، در حالی که حدود ۵۰ درصد در مراکز لجستیک شرکت‌ها جمع‌آوری می‌شوند و بقیه از مراکز و فروشندگان کالاهای دست دوم هستند. در این گزارش آمده است که از بین زباله‌های لوازم خانگی جمع‌آوری‌شده، ۱۲ درصد از آنها دوباره استفاده شده‌اند، ۶۹ درصد بازیافت شده‌اند و ۱۹ درصد به سوزاندن و دفن زباله منتقل شده‌اند.

## ضایعات پلاستیکی
[بندانگشتی|سطل‌های بازیافت در ساحل هائوندائه در [بوسان. از چپ، بطری‌های شیشه‌ای، پلاستیک، قوطی، کاغذ]]
چین بزرگ‌ترین واردکننده اقلام قابل استفاده مجدد در جهان بود تا اینکه از سال ۲۰۱۸ خرید زباله‌های پلاستیکی را متوقف کرد. به دلیل ارزش آن، ۴۸ شرکت بازیافت موجود در کره جنوبی جمع‌آوری زباله‌های پلاستیکی را متوقف کردند و باعث انباشت زباله‌ها شدند. در آوریل ۲۰۱۸، دولت برای حمایت مالی از این شرکت‌ها اقدام کرد. وزارت محیط زیست تصمیم گرفت تا قبل از سال ۲۰۳۰، زباله‌های پلاستیکی را ۵۰ درصد کاهش دهد و در عین حال نرخ بازیافت را از ۳۴ به ۷۰ درصد افزایش دهد. وزارت محیط زیست با توجه به هزینه بازیافت بالاتر بطری‌های پلاستیکی رنگی، تولید آنها را در سال ۲۰۲۰ ممنوع خواهد کرد. دولت همچنین در مورد امکان ممنوعیت بسته‌بندی‌های غیرضروری و همچنین کالاهایی که حاوی موادی مانند پلی وینیل کلراید هستند، بحث کرده است. علاوه بر این، استفاده از کیسه‌های پلاستیکی توصیه نمی‌شود و نی‌های پلاستیکی و لیوان‌های یکبار مصرف قبل از سال ۲۰۲۷ حذف خواهند شد. استفاده از لیوان‌های پلاستیکی در کافه‌ها در اوت ۲۰۱۸ به جز برای سفارش‌های بیرون‌بر غیرقانونی شد. جریمه‌ای معادل ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ وون اعمال می‌شود. کسب و کارها مجاز به ارائه روکش‌های پلاستیکی چتر به مشتریان نیستند، در عوض آنها را به خرید فرش‌های جاذب آب و/یا خشک‌کن‌های چتر تشویق می‌کنند. کسب و کارهایی که به جای کیسه‌های پلاستیکی، کیسه‌های کاغذی ارائه می‌دهند، شهروندان را از استفاده از کیسه‌های پلاستیکی منع می‌کنند و از کسب و کارهایی که این قانون را رعایت نکنند، ۳۰۰۰۰۰ وون جریمه دریافت می‌شود (در واقع، کیسه‌های پلاستیکی در کره جنوبی به عنوان ماده بازیافتی در نظر گرفته نمی‌شوند).

علاوه بر این، آیین‌نامه‌ای برای جمع‌آوری بطری‌های PET شفاف بی‌رنگ، جدا از سایر مواد بازیافتی پلاستیکی وضع شد. این قانون از ۲۵ دسامبر ۲۰۲۰ اجرا شد و از ۲۵ دسامبر ۲۰۲۱ برای خانوارهای سراسر کشور اعمال شد.

از سال ۲۰۱۵، دولت محلی سئول ممنوعیت جدیدی را برای قرار دادن کاغذ و پلاستیک در کیسه‌های معمولی زباله اعمال کرد. این قانون در ابتدا باعث سردرگمی مردم شد، زیرا اقلامی مانند دستمال کاغذی و پوشک نیز در دسته کاغذ قرار می‌گرفتند. با این حال، دولت بعداً اعلام کرد که این اقلام قابل بازیافت نیستند و شامل قانون جدید نمی‌شوند.

## جستارهای وابسته
* بازیافت

## منابع

رده:بازیافت بر پایه کشور
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:محیط زیست کره جنوبی