فرانچسکو اسکیناردی

**فرانچسکو اسکیناردی** (به ایتالیایی: *Francesco Eschinardi*) که با نام مستعار **کوستانتسو آمیخوولی** نیز شناخته می‌شود (۱۳ دسامبر ۱۶۲۳ – ۱۲ ژانویه ۱۷۰۳)، کشیش یسوعی، فیزیک‌دان و ریاضی‌دان ایتالیایی بود.

## زندگی
اسکیناردی در ۱۳ دسامبر ۱۶۲۳ در رم به دنیا آمد. او در سال ۱۶۳۷ در سن ۱۴ سالگی به انجمن عیسی پیوست و سپس به هیئت علمی کالج رومی وارد شد و در سال‌های ۱۶۵۸ منطق، در ۱۶۵۹ فیزیک و در ۱۶۶۰ مابعدالطبیعه تدریس کرد. او سفرهای گسترده‌ای انجام داد و در حوزه‌های علمیه یسوعی و دانشگاه‌های مختلف ایتالیا تدریس کرد. اسکیناردی استاد ریاضیات در فلورانس و پروجا بود و از ۱۶۶۵ دوباره به کالج رومی بازگشت و کرسی ریاضیات، هندسه و نجوم را بر عهده گرفت. او معلم فیلیپو بونانی و راهنمای علمی جوزپه کامپانی بود.

اسکیناردی با آثار پیشگامان «علم نوین» از نیکلاس کوپرنیک تا گالیلئو گالیله و جووانی آلفونسو بورلی آشنایی کامل داشت و در مباحثات علمی قرن هفدهم فعالانه شرکت می‌کرد. او به پروژه‌های علمی متنوعی پرداخت، از فیزیک صدا تا ماشین حرکت دائمی، و همچنین در تلاش برای درجه‌بندی دماسنج‌ها بر اساس اصول علمی مشارکت داشت. در همین چارچوب، او مطالعاتی درباره آکوستیک و کاربردهای آن در معماری مذهبی نیز انجام داد که بعدها مورد توجه شاگردانش قرار گرفت.  

او نخستین کسی بود که در رصدخانهٔ کالج رومی دنباله‌دار بزرگ ۱۶۶۸ را مشاهده کرد. در ۱۷ نوامبر ۱۶۸۰ نیز به همراه مارکو آنتونیو چلیو و جوزپه پونتیو از نخستین کسانی بود که دنباله‌دار بزرگ ۱۶۸۰ را دید. ملاقات او با ادموند هالی در رم به مطالعات باستان‌شناسی هالی نیز انگیزه بخشید و ارتباط میان دانشمندان انگلیسی و ایتالیایی را تقویت کرد.

اسکیناردی عضو فعال «آکادمی فیزیکو-ریاضی» تأسیس‌شده به دست جووانی چامپینی بود و به طور مرتب در نشریهٔ *[[ژورناله دئی لتراتی]]* (*Giornale de' Letterati*) از ۱۶۶۸ تا ۱۶۷۵ مشارکت داشت. نوشته‌های او در این نشریه اغلب به معرفی دستاوردهای علمی روز و نقد نظریه‌های تازه اختصاص داشت. او همچنین با آتاناسیوس کیرشر و ماریو بتینوس همکاری می‌کرد. بتینوس در کتاب *اپیاریای فلسفه ریاضی* (*Apiaria universae philosophiae mathematicae*) در ۱۶۴۸ ضمیمه‌ای درباره ساعت آبی اختراع اسکیناردی منتشر کرد.  

اسکیناردی تا سال‌های پایانی عمر در کالج رومی به تدریس و پژوهش ادامه داد و نسل‌های بعدی دانشمندان یسوعی را تحت تأثیر قرار داد. او در ۱۲ ژانویه ۱۷۰۳ در رم درگذشت و در حافظهٔ علمی هم‌عصرانش به‌عنوان یکی از چهره‌های برجستهٔ سنت علمی یسوعی باقی ماند.

## مشارکت‌ها
اسکیناردی از تجربه‌گرایان برجستهٔ یسوعی در قرن هفدهم بود. هرچند همچنان در نجوم به نظریه زمین‌مرکزی پایبند بود، اما از دستاوردهای نوین استقبال می‌کرد و روش تجربی را به کار می‌گرفت.

در سال ۱۶۸۰ گزارشی از آزمایش‌های انجام‌شده در آکادمی فیزیکو-ریاضی با عنوان *راگوالی داتی آد اون آمیکو این پارجی* (Ragguagli dati ad un amico in Parigi) منتشر کرد. این اثر به موضوعاتی چون مکانیک، حرکت پرتابه‌ای، ساعت آفتابی و نجوم رصدی می‌پرداخت. او همچنین به ژئودزی، نقشه‌کشی و پروژهٔ حفر آبراهی میان دریای سرخ و مدیترانه (نمونه اولیه کانال سوئز) توجه داشت.

## آثار
* *میکروکوسمی فیزیکو-ریاضی* (Microcosmi physicomathematici)، پروجا، ۱۶۵۸
* *درباره صدای پنوماتیک* (De sono pneumatico)، رم، ۱۶۷۲
* *قانون تبدیل زمان عادی ساعت‌ها به آونگی* (Regola di tramutare il tempo ordinario degli oriuoli in pendolo)، رم، ۱۶۷۲
* *معماری مدنی* (Architettura civile)، ترنی، ۱۶۷۵
* *راگوالی داتی آد اون آمیکو این پارجی* (Ragguagli dati ad un amico in Parigi)، رم، ۱۶۸۰
* *نامه به فرانچسکو ردی درباره مباحث فیزیکو-ریاضی* (Lettera al signor Francesco Redi)، رم، ۱۶۸۱
* *معماری نظامی* (Architettura militare)، رم، ۱۶۸۴
* *دروس فیزیکو-ریاضی* (Cursus Physicomathematicus)، رم، ۱۶۸۹
* *توصیف رم و آگِر رومانوس* (Descrizione di Roma e dell’agro romano)، رم، ۱۶۹۶ (چاپ ۱۷۵۰)

## منابع

* 
* 
* 

رده:اهالی رم
رده:دانشمندان یسوعی
رده:درگذشتگان ۱۷۰۳ (میلادی)
رده:ریاضی‌دانان سده ۱۷ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۶۲۳ (میلادی)
رده:کاتولیک‌های رومی اهل ایتالیا