جوزپه انزو بالیونی

**جوزپه انزو بالیونی** (فرارا، ۲۵ ژوئیهٔ ۱۸۸۴ – سن نیکولو، ۱۲ مهٔ ۱۹۴۵) نگارگر، نقاش و مهندس ایتالیایی بود.

## زندگی‌نامه
بندانگشتی|چپ|خودنگارهٔ جوزپه انزو بالیونی، ۱۹۰۵–۱۹۰۶
او در بولونیا در رشتهٔ مهندسی عمران و معماری فارغ‌التحصیل شد. از کودکی به طراحی علاقه نشان داد. نخستین تلاش‌هایش، ترسیم‌های مدادی و طرح‌های رنگی کوچک بود. میان سال‌های ۱۹۰۵ و ۱۹۰۶ جزئیات معماری کاخ‌های قدیمی، پرتره‌ها و طراحی‌های مدادی را آزمود.
شرایط رفاهی خانواده‌اش او را به پرورش چندین علاقه سوق داد، از جمله نوازندگی ویولن که بعدها قطعاتی ساخت و منتقدان موسیقی آن را *«نوین و دلپذیر»* توصیف کردند.

در ۱۹۱۰ در دشت کونای فرارا مدلی از دوبالهٔ اختراعی خود به نام «بالیونی» را آزمایش کرد که سپس در بولونیا امتحان شد. از دید هنری، همچنان به تکنیک‌های پاستل، آبرنگ، تمپرا و رنگ روغن پایبند بود. پس از فراغت از تحصیل در ۱۹۱۱، طراحی ویلاهای کوچک و آرامگاه‌ها را آغاز کرد که سبک خاصی داشت و بعدها به سوی آرت دکو گرایش یافت. در ۱۹۱۲ در مقر تازهٔ مجلس نمایندگان در رم کار کرد.

پایان جنگ لیبی نخستین مأموریت او به‌عنوان مهندس راه‌آهن در اریتره ایتالیایی شد و سیزده ماه در آفریقا ماند. سپس به پاریس رفت و هنر «بدوی» را از نزدیک تجربه کرد. پس از بازگشت به فرارا، به مونوپرینت گرایش یافت و از آنجا به حکاکی عمقی و اچینگ گذر کرد.  
بالیونی در همین سال‌ها با محافل هنری پاریس و فلورانس در تماس بود و آثار او با گرایش‌های نمادگرایی و مدرنیسم پیوند یافت. شماری از مورخان هنر، او را یکی از پیونددهندگان جریان‌های معماری و هنرهای تجسمی در شمال ایتالیا دانسته‌اند.

در ۱۹۱۵ به ادارهٔ مهندسان نظامی در فلورانس پیوست و در آکادمی هنرهای زیبای فلورانس دورهٔ تخصصی حکاکی خشک گذراند.  
در ۱۹۱۷ در نمایشگاه هنرهای زیبا فلورانس شرکت کرد. در ۱۹۱۸ مجموعه‌ای از ده اچینگ دربارهٔ ونیز ساخت و نسخهٔ نخست آن را به موسولینی تقدیم کرد که *«صمیمانه قدردانی نمود و آن‌ها را زیبا توصیف کرد»*.  
بندانگشتی|کلیسای مریم سلامتی، ونیز – اثر بالیونی

در ۱۹۲۸ در نمایشگاه هنری فرارا، از میان صد هنرمند تنها ده تن، از جمله او، اتاقی برای نمایش فردی داشتند. آثارش در همین دوران به‌طور گسترده در نشریات ایتالیایی معرفی شد و منتقدان او را «چهره‌ای خلاق میان مهندسی و هنر» توصیف کردند.

او سپس مسئول پروژه‌های معماری در نمایشگاه‌های میلان، باری و بولونیا شد. در دههٔ ۱۹۳۰ در پروژه‌های باستان‌شناسی کومکیو فعال بود و از بنیان‌گذاران موزهٔ باستان‌شناسی فرارا به‌شمار می‌رفت.  
با آغاز جنگ جهانی دوم به خانهٔ خانوادگی در رِرو بازگشت و کارگاه حکاکی‌اش را همان‌جا برپا کرد. سبک آثارش در این دوره به‌سوی موضوعات نمایشی و استعاری گرایید.  
بندانگشتی|پل شیطان، لوکا – اثر بالیونی، ۱۹۲۹

در کنار فعالیت‌های هنری و معماری، او در انجمن‌های فرهنگی و هنری فرارا نیز فعال بود و در ارتقای جایگاه هنر گرافیک نقشی مؤثر داشت.

در ۱۹۴۵ توسط چریک‌ها از خانه‌اش در نزدیکی ترزیگالو بیرون کشیده شد و سپس در میان کشته‌شدگان شناسایی شد.

## نقد و ارزیابی
باگلیونی به‌سبب حکاکی‌های متعدد از فرارا و دیگر شهرهای ایتالیا، از پیشگامان این هنر به‌شمار می‌رود.
بندانگشتی|''پشت صحنه'' (۱۹۴۳)، از آثار پایانی باگلیونی

آثار او مورد تحسین جوزپه آنجلی، فیلیپو د پیزیس و میمی کویلیچی بوزاکی قرار گرفت. منتقد لوسیو اسکارینو نیز از *«کنتراست‌های قوی و یادآور پیرانزی»* در کارهایش یاد کرده است.

## آثار و نمایشگاه‌ها
بخشی از صدها اثر او در بنیاد جرجیو چینی و موزه هنر مدرن بولونیا نگهداری می‌شود. همچنین خانواده‌اش مجموعه‌ای از لوح‌های حکاکی روی مس و روی را در ۱۹۷۶ به بنیاد چینی اهدا کردند.

## جوایز
* مدال نقره (۱۹۱۷، ۱۹۲۲، ۱۹۲۴، ۱۹۲۶)

## نگارخانه
* مدال طلا (۱۹۲۷، ۱۹۲۹)
بندانگشتی|چپ|خودنگارهٔ انزو باگلیونی (۱۹۰۵–۱۹۰۶)

بندانگشتی|انزو باگلیونی در سال ۱۹۲۱

## منابع

رده:درگذشتگان ۱۹۴۵ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۴ (میلادی)
رده:مهندسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:هنرمندان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا