فدریکو بایستروچی

**فدریکو بایستروچی** (;  – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ به‌عنوان دوازدهمین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد.

وی در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم حضور داشت. او از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۶ معاون وزیر جنگ بود. وی از ۱۹۲۴ تا ۱۹۳۶ عضو مجلس نمایندگان و از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۳ عضو مجلس سنای پادشاهی ایتالیا بود.

## زندگی‌نامه
او در ناپل از آشیل بایستروچی، ژنرال برساگلیری، و الویرا سانتاماریا نیکولینی، از نوادگان یک خانواده مشهور از وکلای محلی، متولد شد. او در مدرسه نظامی نونزیاتلا ناپل تحصیل کرد و متعاقباً وارد آکادمی نظامی سلطنتی توپخانه و مهندسان تورین شد و در سال ۱۸۸۹ با درجه ستوان دوم توپخانه فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۸۹۶ او در آخرین مرحله از جنگ اول ایتالیا و حبشه جنگید و در سال ۱۹۱۲ در جنگ ایتالیا و ترکیه شرکت کرد، جایی که به درجه سرگردی ارتقا یافت و به خاطر شایستگی‌های جنگی، نشان صلیب شوالیه نشان نظامی ساووی را دریافت کرد. در سال ۱۹۰۰ او صاحب پسری به نام اومبرتو شد.

در طول جنگ جهانی اول، بایستروچی ابتدا در آلبانی به فرماندهی یک گروه توپخانه خدمت کرد. پس از بازگشت به ایتالیا با درجه سرهنگ دوم، در جبهه دولومیت و بعداً در والارسا و پاسوبیو جنگید، جایی که به ریاضیدان مائورو پیکونه وظیفه داد تا جداول شلیک جدیدی را برای توپخانه سنگین مستقر در جبهه آلپ ترسیم کند. او متعاقباً به جبهه ایسونزو منتقل شد. در طول عقب‌نشینی پس از نبرد کاپورتو، توپخانه‌های او موفق شدند توپ‌های خود را از فلات بانجیس به رودخانه تالیامنتو منتقل کنند، جایی که به دلیل انفجار پل‌ها مجبور به ترک آنها شدند. در طول نبرد ویتوریو ونتو، با درجه سرتیپ، بایستروچی فرمانده توپخانه ارتش هفتم در جودیکاری بود. در طول جنگ، او به دلیل اثربخشی خود در پشتیبانی از پیاده‌نظام با توپخانه‌اش، خود را متمایز کرد و سه مدال نقره شجاعت نظامی به او اعطا شد. پس از یازدهمین نبرد ایسونزو، آردیتی از گردان اول حمله، به نشانه قدردانی از کمک توپخانه‌اش در تصرف فلات بانجیس، به او مدال طلا اهدا کرد. پس از پایان جنگ، او به لیبی اعزام شد و تا اواخر سال ۱۹۱۹ در آنجا ماند.

## جنگ جهانی اول
در طول جنگ جهانی اول، او در آلبانی خدمت کرد و تا سال ۱۹۱۶ فرماندهی یک گروه توپخانه را بر عهده داشت. با درجه سرهنگ دومی به ایتالیا بازگشت و در والارسا و پاسوبیو فعالیت کرد، جایی که ریاضیدان مائورو پیکونه را مأمور کرد تا میزهای آتش جدیدی برای توپخانه سنگین در کوهستان ترسیم کند. او متعاقباً به جبهه ایسونزو اعزام شد: در طول عقب‌نشینی از کاپورتو، توپخانه‌های او با انتقال توپ‌های خود، تقریباً چهل باتری، از باینزیزا به رودخانه تالیامنتو، خود را متمایز کردند، اما مجبور شدند آنها را در کنار پل‌ها رها کنند زیرا قبلاً منفجر شده بودند. در طول نبرد ویتوریو ونتو، او درجه سرتیپ ژنرال را به عنوان فرمانده توپخانه ارتش هفتم جودیکاری داشت.

در پایان درگیری، جایی که او به خاطر شجاعت نظامی به سه مدال نقره مفتخر شده بود، برای کل سال ۱۹۱۹ به لیبی اعزام شد.

## در فاشیسم
در اکتبر ۱۹۲۲، نزدیک به راهپیمایی به سوی رم، او به موسولینی اطمینان داد که پلیس ناپل، که او فرمانده آن بود، در طول تجمع فاشیستی در شهر علیه او مداخله نخواهد کرد. در سال ۱۹۲۴، او به عنوان نماینده مجلس نمایندگان در دوره بیست و هفتم قانونگذاری برای حزب ملی ناپل (اولین منتخب) در کامپانیا انتخاب شد و در سال ۱۹۲۹ در دوره بیست و هشتم قانونگذاری و در سال ۱۹۳۴ در دوره بیست و نهم تأیید شد. در سال ۱۹۲۶، او به درجه سرلشکری ارتقا یافت و هنگامی که در سال ۱۹۳۱ ژنرال سپاه ارتش شد، برای به دست گرفتن فرماندهی سپاه ارتش مستقر در آنجا به ورونا اعزام شد.

در ژوئیه ۱۹۳۳، موسولینی همچنین وزارت جنگ را به عهده گرفت و بایستروچی نقش معاون وزیر امور خارجه را با هدف آغاز «برنامه نوسازی نیروهای مسلح» بر عهده گرفت که شامل موارد زیر بود: ایجاد واحدهای پیش از ارتش و پس از ارتش، نوسازی و مکانیزاسیون، ایجاد لشکرهای سریع و واحدهای موتوری، نوسازی توپخانه و سلاح‌های انفرادی. با این حال، این برنامه، شاید بیش از حد بلندپروازانه، تنها تا حدی اجرا شد. در ۱۴ نوامبر ۱۹۳۳، او به اصطلاح «اصلاحات بایستروچی» را در مورد لباس‌ها، درجه‌ها و تجهیزات ارتش سلطنتی، شبه‌نظامیان و کارابینیری سلطنتی صادر کرد. در طول جنگ اتیوپی، او از تشکیل لشکرهای پیراهن سیاه حمایت کرد، هرچند که توسط افسران ارتش فرماندهی می‌شدند. او تا اکتبر ۱۹۳۶ به عنوان معاون وزیر امور خارجه خدمت کرد.

او که دبیر سابق نشان نظامی ساووی بود، از ۱ اکتبر ۱۹۳۴ تا ۷ اکتبر ۱۹۳۶ به عنوان رئیس ستاد ارتش سلطنتی نیز خدمت کرد. در ۲۳ مه ۱۹۳۶، به درجه ژنرال ارتش رسید. در ۷ اکتبر ۱۹۳۷، با حکم سلطنتی عنوان «کنت» به او اعطا شد.

در ۲۵ مارس ۱۹۳۹، به عنوان سناتور پادشاهی ایتالیا منصوب شد. در سال ۱۹۴۴، پس از رسیدن به سن بازنشستگی، به عنوان نیروی ذخیره منصوب شد. در ۱۸ آوریل ۱۹۴۵، به اتهام فاشیستی کردن ارتش از طریق ادغام شبه‌نظامیان فاشیست دستگیر شد. او در دادگاه نظامی رم محاکمه و در سپتامبر ۱۹۴۶ تبرئه شد. او در ۳۱ مه سال بعد درگذشت.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۹۴۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۷۱ (میلادی)
رده:زندانیان ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی دوم اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ عثمانی و ایتالیا اهل ایتالیا
رده:نظامیان سده ۱۹ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:دریافت‌کنندگان مدال سیمین برای تهور نظامی