open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
آدا بورسی

**آدا بورسی** (*Ada Bursi*؛ ۱۹۰۶، ورونا – ۱۹۹۶، کاستیلیونه تورینزه) معمار ایتالیایی بود که در زمینهٔ طراحی گرافیک، نقاشی، طراحی داخلی و معماری شناخته می‌شود. او در سال ۱۹۴۰ به «انجمن معماران تورین» پیوست و نخستین زن معمار عضو این نهاد شد.

## زندگی و تحصیلات
بورسی در سال ۱۹۰۶ در ورونا به دنیا آمد و سپس همراه خانواده‌اش به تورین نقل مکان کرد. در دههٔ ۱۹۲۰ در مدرسهٔ فلیچه کازوراتی تحصیل کرد. نخستین طراحی‌های رنگ‌مایه‌ای او در سال ۱۹۲۹ در مجلهٔ *لا کازابلا* منتشر شد. او سپس وارد «رجیو پولیتکنیکو دی تورینو» (امروزه دانشگاه پلی‌تکنیک تورین) شد و در ۱۹۳۸ با مدرک معماری فارغ‌التحصیل گردید. او تنها زن در کلاس خود بود، هرچند جوزپه اودیزیو نیز پیش‌تر از همین دانشکده فارغ‌التحصیل شده بود اما در این حوزه فعالیت نکرد.

## زندگی حرفه‌ای
در سال ۱۹۴۰ بورسی نخستین زن معمار شد که به «انجمن معماران تورین» پیوست. او فعالیت حرفه‌ای خود را با همکاری جووانی موتسیو، معمار برجستهٔ میلان آغاز کرد و مدتی به عنوان دستیار نزد او کار نمود. او در سال ۱۹۴۱ به دفتر فنی شهرداری تورین پیوست و تا ۱۹۷۱ در آنجا مشغول بود. در این دوره او ساختمان‌های مسکونی، مدارس و دیگر بناهای عمومی را طراحی کرد. همچنین آپارتمان‌هایی برای مسکن ارزان طراحی کرد که امروزه جزو واحدهای پرطرفدار محسوب می‌شوند.

او در ۱۹۴۵ از بنیان‌گذاران گروه «معماران مدرن تورینی جوزپه پاگانو» بود.

 بورسی در سال ۱۹۴۶ طراحی مبلمان مدولار را آغاز کرد که نتیجهٔ همکاری او با آمِده‌ئو آلبرتینی و جینو بکر بود.

بورسی همچنین از نخستین اعضای  (انجمن زنان مهندس و معمار ایتالیا – AIDIA) بود.

او در ۱۹۷۵ از «انجمن معماران» بازنشسته شد و در سال ۱۹۹۶ در کاستیلیونه تورینزه درگذشت.

## منابع

## پیوند به بیرون
* کتابچهٔ پروژهٔ MoMoWo دربارهٔ زنان معمار و طراح  
* وبگاه رسمی انجمن زنان مهندس و معمار ایتالیا (AIDIA)

رده:اهالی تورین
رده:درگذشتگان ۱۹۹۶ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۶ (میلادی)
رده:زنان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:طراحان اثاث اهل ایتالیا
رده:معماران زن اهل ایتالیا
رده:معماران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پلی‌تکنیک تورین
رده:اولین‌های زنان
پیمان رم (۱۹۲۴)

پیمان رم در ۲۷ ژانویه ۱۹۲۴ منعقد شد، زمانی که پادشاهی ایتالیا و پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونی‌ها توافق کردند که فیومه به عنوان استان فیومه به ایتالیا ملحق شود و شهر سوساک بخشی از پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونی‌ها باشد.

فیومه و سوساک اداره مشترک تأسیسات بندری را بر عهده خواهند داشت. هر دو شهر اکنون در شهر رییکا، کرواسی قرار دارند.

## پیشینه
بندانگشتی|شهرستان فیوم (نارنجی) و همچنین نوار زمین (زرد)، طبق پیمان راپالو به ایالت آزاد فیوم تبدیل شدند.
پس از آنکه فیومه تحت سلطه‌ی نایب‌السلطنه‌ ایتالیایی کارناروی گابریل دانونتزیو قرار گرفت، پیمان راپالو (۱۹۲۰) دولت آزاد مستقل فیومه را ایجاد کرد که بلافاصله توسط سایر کشورها، از جمله ایالات متحده، فرانسه و بریتانیا، به رسمیت شناخته شد. این دولت تنها یک سال به صورت بالفعل (دوفاکتو) و چهار سال به صورت قانونی (دوژور)‌ دوام آورد و اداره مشترک بندر هرگز ایجاد نشد.

در ۲۴ آوریل ۱۹۲۱، نخستین انتخابات عمومی پارلمان آن برگزار شد و ریکاردو زانلا، رهبر جنبش خودمختار فیوم، به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. در ۳ مارس ۱۹۲۲، جنبشی به رهبری فرانچسکو جونتا، نماینده فاشیست، زانلا را مجبور به استعفا کرد. در ۱۷ سپتامبر ۱۹۲۳، گائتانو جاردینو، یک ژنرال ایتالیایی، از سوی نخست‌وزیر ایتالیا، بنیتو موسولینی، با وظیفه بازگرداندن نظم عمومی اعزام شد. در همین حال، مذاکرات بین ایتالیا و پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونی‌ها برای انحلال ایالت آزاد فیوم آغاز شد.

همه طرف‌ها این توافق‌نامه را در ۲۲ فوریه ۱۹۲۴ در رم تصویب کردند و از همان روز لازم‌الاجرا شد. این توافق‌نامه در ۷ آوریل ۱۹۲۴ در مجموعه معاهدات جامعه ملل ثبت شد.

## شرایط
معاهده رم بخش‌هایی از معاهده راپالو را لغو کرد. پادشاهی صرب‌ها، کروات‌ها و اسلوونی‌ها حاکمیت خود را بر دلتای رودخانه ریجینا، از جمله بندر دریایی سوساک (پورتو باروس) و شمال شهرستان فیومه اعمال کردند. شهر فیومه، برخی از زمین‌های اطراف و یک کریدور ساحلی برای اتصال آن به سرزمین اصلی ایتالیا به ایتالیا داده شد.

## پیامدها
توافق بر سر تعریف دقیق مرزها موضوع یک کمیسیون مشترک بود که نتیجه آن پیمان نتونو در ۲۰ ژوئیه ۱۹۲۵‌ بود.

پس از آشوب‌های جنگ جهانی دوم، یوگسلاوی تیتو، فیومه را ضمیمه خاک خود کرد و به مفاد پیمان رم پایان داد.

امروزه، قلمرو سابق آن تقریباً با شهرستان پریمورجه-گورسکی کوتار در کرواسی مطابقت دارد.

## نکات

## پیوند به بیرون

* متن پیمان
آهو سونگور

**آهو سونگور**  متولد ۵ فوریه ۱۹۸۱ میلادی، بازیگر تلویزیون، سینما و تئاتر ترکیه. او در تولیداتی مانند اسمش را فریحا گذاشتم، «فیلسوف لبنیاتی» :en:Mandıra Filozofu و اون زندگی منه بازی کرده است. او با بازیگر سوات سونگور ازدواج کرده و یک پسر به نام اِگه دارد.

## زندگی
آهو سونگور در ۵ فوریه ۱۹۸۱ در استانبول به دنیا آمد.

در سال ۲۰۰۲، او در "Aşk Meydan Savaşı" ظاهر شد. در همان سال با هنرپیشه ترک Suat Sungur ازدواج کرد. سونگور همچنین نقش اصلی سریال «Adını Feriha Koydum: Emir'in Yolu» را در سال ۲۰۱۲ دریافت کرد.

او که با نام سونگور نیز شناخته می‌شود، در سال ۲۰۱۲ در سریال اسمش را فریحا گذاشتم: راه امیر ظاهر شد.

او از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۷ در سریال اون زندگی منه ظاهر شد.

## فیلم‌شناسی
**فیلم**
* ۲۰۱۴: فیلسوف لبنیاتی
* ۲۰۱۹: من مشکل دارم
* ۲۰۲۲: داماد آینده

**سریال**
* ۱۹۹۹: حتی اگر از هم جدا باشیم، با هم هستیم
* ۲۰۰۱: پرستار بچه
* ۲۰۰۲: نبرد عشقی
* ۲۰۰۲: سرباز حلبی
* ۲۰۰۶: هزار و یک شب
* ۲۰۰۷: نابخشوده
* ۲۰۰۹: آیا این قلب تو را فراموش خواهد کرد؟
* ۲۰۱۱: زنان خانه‌دار ناامید
* ۲۰۱۴–۲۰۱۷: آن زندگی مال من است
* ۲۰۱۸: بگذار معجزه‌ای اتفاق بیفتد
* ۲۰۲۲: به سرنوشتت لبخند بزن

## پانویس

رده:بازیگران فیلم
اسمش را فریحا گذاشتم: راه امیر

**اسمش را فریحا گذاشتم: راه امیر** ، یک سریال تلویزیونی درام ترکی تولید شده توسط مدیاپیم، که در سال ۲۰۱۲ از شبکه شو تی‌وی پخش شد. این سریال پس از سیزدهمین قسمت خود لغو شد.

### داستان
در *راه امیر* معلوم می‌شود فریحا و مادرش توسط نامزد قبلی او خلیل که به نحوی توانسته از بیمارستان روانی فرار کند، کشته شده‌اند. امیر (چاعاتای اولوسوی) از مرگ فریحا به شدت غمگین است. دختر عموی زیبای فریحا زلال ییلماز عاشق امیر می‌شود. بعداً گونش خواهر یاووز سانچاکتر نیز عاشق امیر می‌شود. در آخر قسمت ساخته شده مادر امیر با صنم خانم بحث می‌کند و به صنم سیلی می‌زند، صنم خانم قطع نخاع و فلج می‌شود و یاووز او را به حال خودش رها می‌کند. بعد از باخبر شدن یاووز از رابطه امیر و گونش به فکر انتقام هست و متوجه می‌شود که خواهرش گونش از امیر باردار شده است. انگین به صورت غافلگیرانه امیر را می‌کشد و امیر کنار قبر فریحا خاک می‌شود. کلثوم که تعادل روانی ندارد راهی آسایشگاه روانی می‌شود و پینار و کورای برخلاف انتظار همه با هم ازدواج می‌کنند. گونش هم پس از ۹ ماه فرزند امیر را به دنیا می‌آورد و سریال راه امیر با پایانی غمگین به اتمام می‌رسد.

## نمای کلی

## بازیگران و شخصیت‌ها
* چاعاتای اولوسوی - امیر صراف اوغلو
* گیزم کاراجا - گونش سانجاکتار
* فورکان اندیچ - سلیم ساراف اوغلو
* متین چکمز - رضا ییلماز
* دنیز اوغور - صنم
* یوسف آکگون - کورای اونات
* زینب چامجی - کان
* بریل کایار - زولا
* آهو سونگور - آیسون
* عایشه‌گل جیداملی - Hatice
* Emre Koç - Yavuz Sancaktar
* مورات اونوک - اونال سارافوغلو
* Sedef Şahin - Cansu İlhanlı
* نسم آخان - سهر
* Pelin Ermiş - Gülsüm
* فیضه سیولک - لارا اتابیلی
* داملا دبره - پینار
* Onur Kaya - Ömer Yılmaz
* Doruk Özdemir - Can
* اینجی شن
* Uğur Karabulut
* آرگون تاش

## پانویس

## پیوند به بیرون
* https://www.milliyet.com.tr/yazarlar/anibal-guleroglu/emir-in-yolu-kimse-aptal-degil-dedirtiyor-1606572
* https://www.beyazperde.com/haberler/diziler/haberler-54006/
* https://www.haberturk.com/medya/haber/789889-artik-hicbir-sey-eskisi-gibi-olmayacak
* https://www.star.com.tr/medya/adini-feriha-koydum-emirin-yolunda-sok-haber-689078/
* https://www.haberturk.com/medya/haber/795481-emirin-yoluna-yeni-transfer

رده:مجموعه‌های تلویزیونی ترکی آغازشده در ۲۰۱۲ (میلادی)
رده:مجموعه‌های تلویزیونی ترکی پایان‌یافته در ۲۰۱۲ (میلادی)
یوسف اکگون

**یوسف اکگون** ،  (متولد ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۴ استانبول)، بازیگر مرد اهل ترکیه است.

## زندگی و حرفه
او تحصیلات راهنمایی و دبیرستان خود را در دبیرستان بیلگه کاگان به پایان رساند. او نقش لیساندر را در نمایش «رؤیای یک شب نیمه تابستان» اثر شکسپیر بازی کرد. او قبل از اتمام تمرینات از تئاتر اخراج شد.[نیازمند منبع] با این حال، پس از شرکت در چند تمرین، عاشق بازیگری شد.

در سال ۲۰۰۳، او بورسیه تحصیلی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه یدی تپه را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۴، او به عنوان دستیار فرهان شنسوی در تئاتر اورتایونکولار مشغول به کار شد. او به توصیه انگین سزار در اولین فیلم خود، «بالانس و مانورا»، بازی کرد. در سال ۲۰۰۷، او در سریال تلویزیونی «هپسی ۱» نقش کورکوت را بازی کرد. در سال ۲۰۱۱، او در سریال «آدینی فریها کویدوم» نقش کورای اونات را بازی کرد. در سال ۲۰۱۲، او در سریال‌های تلویزیونی اسمش را فریحا گذاشتم و «امیر یولو» ظاهر شد.

## جستارهای وابسته
* صدف شاهین

## پانویس

رده:بازیگران مرد تلویزیونی اهل ترکیه
رده:زادگان ۱۹۸۴ (میلادی)
اینگا روگینینه

**اینگا روگینینه** (؛ زادهٔ ) فعال اتحادیه کارگری و سیاستمدار اهل لیتوانی است از ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۵ به عنوان نوزدهمین نخست‌وزیر لیتوانی مشغول به کار است. او که عضو حزب سوسیال دموکرات لیتوانی است، از سال ۲۰۲۴ نماینده مجلس سنا نیز بوده و پیش از انتصاب به عنوان نخست‌وزیر، به عنوان وزیر تأمین اجتماعی و کار خدمت کرده است.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:افراد لیتوانیایی اوکراینی‌تبار
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه ویلنیوس
رده:زادگان ۱۹۸۱ (میلادی)
رده:نخست‌وزیران لیتوانی
دانشگاه اونوکوز مائیس

**دانشگاه اونوکوز مائیس** (), (**OMU**) یک ایالت بزرگ دانشگاه است که در سال ۱۹۷۵ در سامسون (ترکیه)، ترکیه تأسیس شد. این دانشگاه نام «۱۹ می» را دارد که نشان دهنده جنگ استقلال ترکیه زمانی است که مصطفی کمال آتاترک، بنیانگذار جمهوری ترکیه، به منظور راه اندازی جنگ استقلال ترکیه به سامسون آمد.
OMU شامل ۱۶ دانشکده، ۱ کنسرواتوار (کنسرواتوار دولتی OMU سامسون)، ۳ مدرسه (مدرسه هوانوردی غیرنظامی، دانشکده زبان‌های خارجی، دانشکده بهداشت سامسون)، ۱۱ مدرسه حرفه ای و ۵ مؤسسه (علوم آموزشی، هنرهای زیبا، علوم بهداشتی، علوم و فناوری، و علوم اجتماعی) است. پردیس اصلی ۲۱۷۵ هکتاری آن در شهرداری آتاکوم در سامسون متمرکز است.
بر اساس داده‌های رتبه‌بندی دانشگاه‌ها و مؤسسه‌های آموزش عالی (URAP), OMU با دانشکده پزشکی رتبه چهاردهم را در بین دانشگاه‌های ترکیه دارد.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۷۵ (میلادی) در ترکیه
رده:دانشگاه‌ها و کالج‌ها در ترکیه
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در استان سامسون
آنکیانو

**آنکیانو** دهکده‌ای (فرازیون) در کمون وینچی، استان فلورانس، توسکانی، مرکز ایتالیا است.

این روستا به خاطر ویلا دل فرال باستانی و کلیسای کوچکش، سنت آنتونیو اِ فرانچسکو، شناخته شده است.

لئوناردو داوینچی در ۱۵ آوریل ۱۴۵۲ در مزرعه‌ای نزدیک آنکیانو متولد شد. نام کامل او «لئوناردو دی سر پیرو داوینچی» بود که به معنی «لئوناردو، پسر پیرو، اهل وینچی» است. خانه‌ای که لئوناردو داوینچی در آن متولد شد، بین آنکیانو و فالتونیانو، حدود ۳ کیلومتری وینچی واقع شده است.

## منابع

## پیوند به بیرون
* زادگاه لئوناردو داوینچی،   
* ویلا دل فرال  ، وب سایت رسمی

رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:لئوناردو دا وینچی
پوست‌قورباغه‌ای

بندانگشتی|یک سرباز وظیفه از هنگ ۴۱ پیاده‌نظام زرهی با لباس استتار دوتکه جناغی (HBT) در نرماندی. ژوئیه ۱۹۴۴
**پوست‌قورباغه‌ای** (در ایران با عنوان **پلنگی**)، که همچنین به عنوان **شکارچی مرغابی** شناخته می‌شود، یک الگوی استتار لباس رزم با خال و رنگ‌آمیزی گیج‌کننده برای ترکیب در محیطی شبیه به پوست دیدگریز قورباغه است.

الگوی پوست‌قورباغه‌ای M1942 نخستین تلاش ارتش ایالات متحده برای استتار رنگ‌آمیزی گیج‌کننده بود.

## منابع

رده:الگوهای استتار
حرف بی‌عمل

***حرف بی‌عمل*** () یک درام تلویزیونی بریتانیایی است که زندگی گروهی از زنان لزبین ساکن گلاسگو، اسکاتلند را به تصویر می‌کشد. تولید این مجموعه، با بازی لورا فریزر، روتا گدمینتاس و فیونا باتن، در تابستان ۲۰۰۹ در گلاسگو آغاز شد. این سریال نخستین‌بار در تاریخ ۱۲ اکتبر ۲۰۱۰ از شبکه بی‌بی‌سی سه پخش شد. ساخت فصل دوم در اواخر سال ۲۰۱۰ تأیید شد و فیلم‌برداری آن از ۳۰ مه ۲۰۱۱ آغاز شد. فصل دوم از ۲۰ آوریل ۲۰۱۲ از بی‌بی‌سی سه پخش شد. در ژانویه ۲۰۱۳، خالق مجموعه، هریت براون، اعلام کرد که شبکه بی‌بی‌سی سه سریال را بدون ارائه هیچ توضیحی لغو کرده است.

## منابع

رده:برنامه‌های تلویزیونی مربوط به همجنس‌گرایی زنانه
رده:مجموعه‌های تلویزیونی اسکاتلندی آغازشده در ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:نمایش‌نامه‌های تلویزیونی بی‌بی‌سی
فیونا باتن

**فیونا باتن** () بازیگر اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به *[[مرگ در بهشت]]*،  *[[بازرس فویل]]*، *[[دربه‌درها (مجموعه تلویزیونی)|دربه‌درها]]*، *[[حرف بی‌عمل]]*، *[[آدمکشان میدسامر]]* و *[[اهمیت جدی بودن]]* اشاره نمود.

## منابع

رده:افراد زنده بدون سال تولد
رده:افراد زنده
رده:اهالی نیوبوری، بارکشر
رده:بازیگران زن اهل بارکشر
رده:بازیگران زن تئاتر اهل انگلستان
رده:بازیگران زن تلویزیونی اهل انگلستان
رده:بازیگران زن سده ۲۱ (میلادی) اهل انگلستان
رده:زادگان دهه ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:فارغ‌التحصیلان آکادمی هنرهای نمایشی وبر داگلاس
کاسه آواز تبتی

بندانگشتی|یک کاسه آواز تبتی
**کاسه آواز تبتی** (به انگلیسی: *Tibetan singing bowl*) نوعی ساز کوبه‌ای و ظرف فلزی است که با ایجاد ارتعاش و صدای زنگ‌مانند شناخته می‌شود. این کاسه‌ها اغلب با ضربه زدن یا ساییدن لبهٔ آن با چوب (مالِت) به صدا درمی‌آیند و صدایی طنین‌دار و مداوم تولید می‌کنند.

## تاریخچه
منشأ دقیق کاسه‌های تبتی مشخص نیست، اما بسیاری از پژوهشگران آن را به مناطق هیمالیا از جمله تبت، نپال و بوتان نسبت می‌دهند. این کاسه‌ها در آیین‌های مذهبی، مراقبه و سنت‌های شفابخشی به کار گرفته می‌شده‌اند.

## ساخت
کاسه‌های آواز تبتی معمولاً از ترکیبی از چند فلز ساخته می‌شوند. در منابع سنتی گفته شده است که هفت فلز (مس، طلا، نقره، آهن، قلع، سرب و روی) در ساخت آن‌ها استفاده می‌شود، هرچند امروزه بیشتر آن‌ها از آلیاژ مس و قلع ساخته می‌شوند.  بسیاری از کاسه‌ها دارای حکاکی‌ها، نقوش آیینی یا مانتراهای بودایی هستند.

## کاربردها
[بندانگشتی|ضربه به کاسه آواز تبتی در [کیومیزو-درا بسیار رایج است.]]
- **مراقبه و مدیتیشن:** کاسه‌های تبتی در تمرین‌های مدیتیشن و یوگا به کار می‌روند تا تمرکز و آرامش ایجاد کنند.  - **آیین‌های مذهبی:** در معابد بودایی برای همراهی با سرودها و دعاها استفاده می‌شوند.  - **کاربردهای درمانی:** برخی مطالعات نشان داده‌اند که صدا و ارتعاش این کاسه‌ها می‌تواند به کاهش استرس، اضطراب و فشار خون کمک کند. البته شواهد علمی قطعی در این زمینه هنوز محدود است. کاسه آواز تبتی یک ابزار سنتی در ماساژ و درمان‌های صوتی است که به ویژه در روش‌های ماساژ صوتی یا کلنگ ماساژ (Klang Massage) کاربرد دارد.

## جستارهای وابسته

* مدیتیشن
* موسیقی درمانی
* بوداگرایی تبتی

## منابع

## پیوند به بیرون

* توضیح بیشتر دربارهٔ کاسه آواز تبتی در وب‌سایت روان‌ روز
رده:ناقوس‌ها
رده:موسیقی بودایی
رده:موسیقی نیو ایج
عدسی نوری

**عدسی نوری**، **عدسی بینایی** یا **قرص بینایی**  یا **سر عصب بینایی،** نقطه خروج آکسون‌های سلول‌های گانگلیونی از چشم است. از آنجا که هیچ میله یا مخروطی روی دیسک بینایی وجود ندارد، این نقطه معادل یک نقطه کور کوچک در هر چشم است.

آکسون‌های سلول‌های گانگلیونی پس از خروج از چشم، عصب بینایی را تشکیل می‌دهند. عدسی بینایی نشان‌دهندهٔ ابتدای عصب بینایی است و نقطه‌ای است که آکسون‌های سلول‌های گانگلیونی شبکیه به هم می‌رسند. عدسی بینایی در چشم طبیعی انسان، ۱ تا ۱٫۲ میلیون فیبر عصبی آوران را از چشم به سوی مغز حمل می‌کند. دیس بینایی همچنین نقطه ورود شریان‌های اصلی که خون شبکیه را تأمین می‌کنند و نقطه خروج سیاهرگ‌ها از شبکیه است.

## ساختار
عدسی نوری در موقعیت ۳ تا ۴ میلی‌متر به سوی بینی گوده چشم قرار دارد. این یک بیضی عمودی است که ابعاد متوسط آن ۱٫۷۶ میلی‌متر به صورت افقی و ۱٫۹۲ میلی‌متر به صورت عمودی است. یک فرورفتگی مرکزی با اندازه‌های متغیر وجود دارد که جام بینایی نامیده می‌شود. این فرورفتگی می‌تواند شکل‌های مختلفی از یک فرورفتگی کم‌عمق تا یک **گلدان لوبیا** داشته باشد - این شکل می‌تواند برای تشخیص برخی از بیماری‌های شبکیه مهم باشد.

## کارکرد
عدسی بینایی یا سر عصب بینایی، نقطه خروج آکسون‌های سلول‌های گانگلیونی از چشم است. از آنجا که هیچ میله یا مخروطی روی دیسک بینایی وجود ندارد، این نقطه معادل یک نقطه کور کوچک در هر چشم است.

## اهمیت بالینی
تقریباً همهٔ ساختارهای چشم را می‌توان با تجهیزات و لنزهای اپتیکی مناسب بررسی کرد. استفاده از یک افتالموسکوپ مستقیم پیشرفته، با استفاده از اصل برگشت‌پذیری نور، نمایی از دیسک بینایی ارائه می‌دهد. برای نمای دقیق و سه‌بعدی دیسک بینایی و ساختارهای داخل چشم، به یک معاینه بیومیکروسکوپی با لامپ شکافی به همراه یک لنز کانونی ناکروی مناسب (+66D، +78D یا +90D) نیاز است.
[بندانگشتی|264x264پیکسل|نمودار شماتیک [چشم انسان، با دیسک بینایی یا نقطه کور، در پایین سمت چپ. برش عرضی افقی چشم راست از بالا نشان داده شده است.]]
یک عدسی بینایی طبیعی به رنگ نارنجی تا صورتی است و ممکن است بستگی به قومیت متفاوت باشد. **عدسی رنگ‌پریده،** عدسی بینایی است که رنگ آن از صورتی کم‌رنگ یا نارنجی تا سفید متغیر است. عدسی رنگ‌پریده نشانه‌ای از یک بیماری است. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (فوریه ۲۰۱۷)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

## منابع

رده:کالبدشناسی چشم انسان
انزو پلازوتا

چپ|بندانگشتی|رقصنده جوان، یک مجسمه برنزی روبروی خانه اپرای سلطنتی.
چپ|بندانگشتی|جته، برنز در میللبانک، وست مینستر، لندن.
[چپ|بندانگشتی|مجسمه ''یادبود لئوناردو'' (مرد ویتروویوسی) ۱۹۸۲ در [بلگریو اسکوئر|میدان بلگریو، لندن]]
**انزو پلاتزوتا** (۲۹ مه ۱۹۲۱–۱۲ اکتبر ۱۹۸۱) مجسمه‌ساز بریتانیایی متولد ایتالیا بود.

پلازوتا در مستره، نزدیک ونیز، متولد شد و زندگی کاری خود را در لندن گذراند. او بیشتر به خاطر شیفتگی و مطالعه حرکات در برنز - شکل انسان، اسب‌ها، بالرین‌ها - و مطالعاتش در مورد زنان که بسیاری از آنها زینت‌بخش خیابان‌های لندن هستند، به یاد آورده می‌شود. او در سن ۶۰ سالگی در لندن درگذشت.

## آثار
کارهای عمومی شامل موارد زیر است:
* *اسب‌های کامارگ* در تراس کنار آب در مرکز باربیکن، لندن قرار دارند.
* *مصلوب شدن* در باغ‌های کالج کلیسای وست‌مینستر.
* *یادبود لئوناردو* در میدان بلگریو، لندن برپا شده است.
* *جته*، ۱۹۷۵، در نبش خیابان‌های ۴۶–۵۷ میل‌بنک، وست‌مینستر، لندن (بر اساس نقاشی‌های دیوید وال).
* *دست مسیح* در مقابل کتابخانه دیناند در کالج صلیب مقدس، ووستر، ماساچوست قرار دارد
* *کلاهخود*، (۱۹۶۴) روبروی صومعه لویس؛ به سفارش سر تافتون بیمیش
* *دو برادر* - بویز تاون، نبراسکا.
* *«رقصنده جوان»* روبروی خانه اپرای سلطنتی در خیابان براد، خارج از خیابان بو، لندن قرار دارد.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
* وب‌سایت مجسمه‌سازی پلازوتا 
* 

رده:ایتالیایی‌های مهاجرت‌کرده به بریتانیا
رده:درگذشتگان ۱۹۸۱ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۱ (میلادی)
رده:مجسمه‌سازان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان سده ۲۰ (میلادی) اهل بریتانیا
رده:مجسمه‌سازان مرد اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان مرد اهل بریتانیا
داویده کالاندرا

**دیوید کالاندرا** (زاده ۲۱ اکتبر ۱۸۵۶ – درگذشته ۸ سپتامبر ۱۹۱۵) مجسمه‌ساز و کابینت‌ساز ایتالیایی بود.

## زندگی‌نامه
داویده کالاندرا در تورین در خانواده‌ای ثروتمند متولد شد. پدرش علاوه بر فعالیت‌های حرفه‌ای‌اش به عنوان وکیل و مهندس هیدرولیک، باستان‌شناس و کلکسیونر مشهور سلاح‌های باستانی بود.

برادر بزرگتر داویده، نویسنده ادواردو کالاندرا، نویسنده برجسته‌ای بود که رمان *«لا بوفرا»* را نوشت، نمونه‌ای از داستان تاریخی.

پس از تحصیل در لیسئو کالاندرا، در کلاس‌های هنری آکادمیا آلبرتینا شرکت کرد و سپس به عنوان داوطلب به سواره‌نظام پیوست و در آنجا به درجه نظامی ستوان دوم (*Sottotenente*) رسید. در سال ۱۸۷۸، او به همراه پدر و برادرش در کاوش‌های محوطه باستانی لومبارد در تستونا (مونکالیری) همکاری کرد.

یکی از اولین مجسمه‌های کالاندرا، *«شب‌زنده‌داری‌های پنه‌لوپه*»، در سال ۱۸۸۰ در نمایشگاه هنرهای زیبای تورین به نمایش گذاشته شد. در نمایشگاه ملی ۱۸۸۴ در تورین، او سه اثر را به نمایش گذاشت: *یهودا*، *تیگر رئاله* و *فیور دی کیوسترو*. کالاندرا همچنین بسیاری از پرتره‌ها، نیم‌تنه‌ها و نقش برجسته‌ها را تکمیل کرد.

در سال ۱۹۰۲، کالاندرا به همراه دیگر هنرمندانش لئوناردو بیستولفی، جورجو سراجیولی، انریکو ریسند و انریکو تووز، به تأسیس مجله *«هنر تزئینی مدرن»* که به هنرهای تزئینی اختصاص داشت، کمک کرد. از سال ۱۹۱۲ او به عنوان رئیس انجمن باستان‌شناسی و هنرهای زیبای پیدمونت (انجمن باستان‌شناسی و هنرهای زیبای پیدمونت) منصوب شد. او در سال ۱۹۱۵ در تورین درگذشت.

## آثار هنری برگزیده
مجسمه‌های او شامل مجسمه گاریبالدی در میدانی به همین نام در مقابل کاخ فرمانداری پارما و بنای یادبود سوارکاری شاهزاده لوئیجی آمادئو، دوک ابروتزی، به سفارش شهر تورین و واقع در پارک والنتینو می‌شود.

او همچنین بنای یادبود شاه اومبرتو دوم را در ویلا بورگزه (رم) تکمیل کرد؛ این مجسمه پس از مرگ مجسمه‌ساز تکمیل شد. کالاندرا همچنین بنای یادبود بزرگی از سیاستمدار و نویسنده آرژانتینی ، بارتولومه میتر، را تکمیل کرد؛ این بنای یادبود در بوئنوس آیرس قرار دارد.

آثار هنری گسترده او همچنین شامل برخی سکه‌های ایتالیایی است که بین سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۶ در دوران حکومت ویکتور امانوئل سوم در ایتالیا ساخته شده‌اند.

موزه شهرداری *آنتونینو اولمو* از ساویلیانو *، گیپسوتکا داویده کالاندرا* را در خود جای داده است که چندین اثر گچبری او را به نمایش می‌گذارد.

## منابع
* نسخه اولیه این مقاله بر اساس ترجمه [//it.wikipedia.org/w/index.php?title=Davide_Calandra&oldid=22446334 معادل آن] در ویکی‌پدیای ایتالیایی، که در تاریخ ۲۰۰۹-۱۲-۲۴ بازیابی شده است، تهیه شده است.

## برای مطالعهٔ بیشتر

* صفحه‌ای در وب‌سایت شهرداری ساویلیانو درباره ''گیپسوتکا داویده کالاندرا''
رده:مجسمه‌سازان مرد اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۹۱۵ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۵۶ (میلادی)
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:مجسمه‌سازان سده ۱۹ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان نمادگرا
آلیک کاوالیر

**آلیک کاوالیر** (۱۹۲۶–۱۹۹۸) مجسمه‌ساز ایتالیایی بود. او زندگی خود را صرف تحقیق در مورد معنای زندگی، آزادی، طبیعت و تاریخ کرد. او که یک ملحد و آزادی‌خواه بود، به هیچ ساختار از پیش تعیین‌شده و نهایی جامعه، محیط زیست یا جهان اعتقادی نداشت. او همچنین از هیچ‌یک از جنبش‌های هنری زمان خود پیروی نمی‌کرد، اگرچه همه آنها را می‌شناخت و موقتاً تحت تأثیر برخی از آنها قرار داشت. او راه خود را می‌ساخت و برداشت‌های خود را با طنزی شوخ‌طبعانه، از طریق مجسمه‌هایی که از طیف وسیعی از مواد ساخته شده بودند، روایت می‌کرد. این مجسمه‌ها در یک هزارتوی آشفته قرار گرفته بودند که بازدیدکنندگان مجبور بودند بدون اینکه بتوانند نقطه نظر قطعی پیدا کنند، از آن عبور کنند.

## زندگی‌نامه
[راست|بندانگشتی|عکس آلیک کاوالیر توسط [پائولو مونتی در سال ۱۹۶۵]]
آلیک کاوالیر در ۵ اوت ۱۹۲۶ در رم، از آلبرتو کاوالیر، شاعر و سیاستمدار اهل جنوب ایتالیا، و فانی کافمن، مجسمه‌ساز عبری‌تبار روس که از انقلاب گریخته بود، متولد شد.

پس از گذراندن بخشی از دوران کودکی‌اش بین رم و پاریس، در سال ۱۹۳۸ در میلان اقامت گزید. در سال ۱۹۴۲، پس از پایان دبیرستان، در آکادمی بررا ثبت نام کرد و در آنجا شاگرد فرانچسکو مسینا بود. در آنجا با جاکومو مانزو، آشیل فونی، داریو فو، بوبو پیکولی و مارینو مارینی آشنا شد که در ابتدا دستیار و در نهایت رئیس بخش مجسمه‌سازی آنها شد.

اولین نمایشگاه او در سال ۱۹۴۵، در نمایشگاه هنرمندان جوان برگزار شد. اولین نمایشگاه شخصی او در سال ۱۹۵۱، در گالری کولونا میلان بود. او دو بار در دوسالانه ونیز، در سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۷۲، هر دو بار در یک اتاق شخصی، آثار خود را به نمایش گذاشت. او بیش از ۳۰ سال در بررا به تدریس پرداخت و در نهایت مدیر آن شد. در سال ۱۹۹۲، یک نمایشگاه مروری قابل توجه از آثار او در کاخ سلطنتی میلان با نام *«محیط* اطراف» برگزار شد.
بندانگشتی|آثاری از آلیک کاوالیر که در سال ۱۹۷۰ توسط پائولو مونتی در گالری دِ فوشراری، بولونیا عکاسی شده است.
از ۲۷ ژوئن تا ۹ سپتامبر ۲۰۱۸، پالاتزو رئاله میزبان نمایشگاه دیگری از آلیک کاوالیر بود. این مجموعه با عنوان *«جهان سبز*»، بر موضوع طبیعت تمرکز داشت و سفر هنرمند را از طریق به تصویر کشیدن جنبه‌های شکوه و رنج با بازنمایی گیاهان بازسازی می‌کرد.

او در گورستان یادبود میلان به خاک سپرده شد و نامش در *Famedio* (تالار مشاهیر) ذکر شده است.

## منابع

رده:دانش‌آموختگان آکادمی بررا
رده:درگذشتگان ۱۹۹۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۶ (میلادی)
رده:مجسمه‌سازان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان مرد اهل ایتالیا
رده:هنرمندان معاصر اهل ایتالیا
رده:یهودیان ایتالیایی سده ۲۰ (میلادی)
بهمن چوبی اصل

**بهرام(بهمن) چوبی اصل** *متخصص* پایگاه داده ایرانی بود. او سحرگاه ۷ مهر ۱۴۰۴ به اتهام جاسوسی برای اسرائیل اعدام شد. رسانه قوه قضاییه جمهوری اسلامی او را متخصص پایگاه داده رایانه‌ای معرفی کرده است که در یک شرکت دانش‌بنیان مشغول فعالیت بوده است. قوه قضائیه جمهوری اسلامی وی را به «فساد بر روی زمین از طریق همکاری اطلاعاتی با اسرائیل» متهم کرده بود.

براساس اطلاعات موجود در روزشمار اعدام سیاسی در ایران، بهمن چوبی اصل، هشتمین شهروند ایران است که جمهوری اسلامی پس از جنگ ۱۲ روزه به اتهام جاسوسی به نفع اسرائیل اعدام کرده است. این شهروندان در ماه‌ها و سال‌های قبل از آغاز جنگ دوازده روزه بازداشت شده بودند.

تا پیش از اعدام اطلاعاتی از سوی رسانه‌های جمهوری اسلامی و ناظران حقوق بشری در مورد وی منتشر نشده بود و فرایند قضایی رسیدگی به پرونده او در سکوت انجام شده بود.

پس از انتشار خبر اعدام، وکیل متهم، در استوری‌ای در اینستاگرام گفت: «در خصوص اعدام موکل بهرام چوبی اصل لازم به ذکر است درخواست اعاده دادرسی دوم و همچنین دستور توقف اجرا در روز شنبه ۵ مهر ثبت و حسب اعلام مدیر دفتر شعبه دیوان دستور توقف در روز گذشته صادر و به مرجع مربوط ارسال شده است. با این وجود و بدون اطلاع، موکل دیروز بعدازظهر به بیرون از بند زندان اوین منتقل شده و در حالی که امروز صبح در معیت یکی دیگر از همکاران در مسیر شعبه دیوان بودیم خبر اجرای حکم در خبرگزاری میزان منتشر شده است. چرایی اینکه نام بهرام چوبی اصل در خبر منتشره بهمن چوبی اصل درج شده بر ما معلوم نیست!»

رده:اعدام‌شدگان با طناب دار اهل ایران
رده:اعدام‌شدگان توسط ایران در سده ۲۱
رده:درگذشتگان ۱۴۰۴
رده:زندانیان و بازداشت‌شدگان اهل ایران
رده:نقض حقوق بشر در ایران

## منابع
رده:درگذشتگان ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:زادگان سده ۲۰ (میلادی)
رده:متخصصان پایگاه داده
رده:محکومان به جاسوسی در ایران
گوئیرو

**گوئیرو** () یک ساز کوبه‌ای است که از یک کدوی توخالی با انتهای باز و شیارهایِ موازیِ بریده‌شده در یک طرف آن تشکیل شده است. این ساز با مالیدن یک چوب یا دندانه (به تصویر مراجعه کنید) در امتدادِ شیارها نواخته می‌شود. 

## تاریخچه
گوئیرو معمولاً در موسیقی کوبایی، پورتوریکویی و سایر سبک‌های موسیقی آمریکای لاتین استفاده می‌شود و نقش کلیدی در بخش ریتم معمولِ ژانرهای مهمی چون سالسا و غیره ایفا می‌کند. نواختن گوئیرو معمولاً به ضربات بلند و کوتاه نیاز دارد که با خراشیدن به بالا و پایین، صدای بلند یا کوتاه ایجاد می‌شود. امروزه بسیاری از گوئیروها از چوب یا فایبرگلاس ساخته می‌شوند. گوئیرو، مانند ماراکا، اغلب توسط یک خواننده نواخته می‌شود.

در سرتاسر آمریکای لاتین و دریای کارائیب، گوئیرو را می‌توان در انواع موسیقی رقص سنتی و محلی یافت و در گروه‌های رقص و جشنواره‌های مذهبی از آن استفاده می‌شود. در موسیقی کلاسیک نیز آهنگسازانی مانند هیتور ویلالوبس، مورتون گلد (سمفونی آمریکای لاتین) و ایگور استراوینسکی (پرستش بهار) از گوئیرو بهره برده‌اند.

## نگارخانه

پرونده:Guiro cubano.jpg|گوئیروی کوبایی
پرونده:Modern fibreglass guiro.jpeg|گوئیروی مدرن کوبایی
پرونده:Guiro Latin percussion.jpg|گوئیرو برای کودکان
پرونده:Guiro9.png|گوئیروی مکزیکی
پرونده:GüiroMDMB.jpg|گوئیروی پرویی
پرونده:Guiro.jpg|گوئیروی پورتوریکویی

## جستارهای وابسته
* موسیقی آمریکای لاتین

## یادکرد

## منابع
* 

رده:سازهای اهل کوبا
رده:سازهای کوبه‌ای با کوک نامعین
مارچلو اسپارزو

**مارچلو اسپارزو** مجسمه‌ساز ایتالیایی قرن هفدهم بود که به ویژه به عنوان یک استاد گچ‌کاری شهرت داشت.

او که از سوی معاصرانش به عنوان یکی از برجسته‌ترین هنرمندان و مجسمه‌سازان پلاستیک آن دوره شناخته می‌شد، از جمله اولین استفاده‌کنندگان از گچ مرمر در آثار عظیم یادبود بود، که زبان سبکی بدیع و مهارت‌های اجرایی پالایش‌شده‌ای را به نمایش گذاشت. او به‌طور قابل توجهی در جنوا، اوربینو، تورین، سینا و پاویا کار کرد، و همچنین در آزمایش‌های رنگی، به عنوان مثال، در پیشگاه کلیسای سن پیترو در بانچی، شبستان کلیسای سن روکو و ویلای پرنس در جنوا، نوآور بود.

## زندگی‌نامه
### اوایل زندگی
مارچلو اسپارزو در اوربینو، ایتالیا در خانواده فرانچسکو دی جولیو اسپارزو و دونا جولیا به دنیا آمد. لوئیجی پونجیلئونی او را به عنوان «پسر طبیعی جیو. آنتونیو اسپازا» توصیف کرده است. در قرارداد سال ۱۵۷۳ برای آثار در سینا، از او به عنوان «استاد مارچلو دی جولیو اسپارتی از اوربینو» یاد شده است. او سال‌های اولیه خود را صرف تخصص در هنرهای تجسمی در مدرسه فدریکو براندانی کرد، و سبکی بدیع را در سنت منریسم رافائل و پرینو توسعه داد.

### حرفه حرفه ای
#### سینا
پس از احتمالاً کار در رم با برندانی در سال ۱۵۷۳، او به سینا فراخوانده شد، جایی که به او سفارش‌های مختلفی داده شد. او در کنار نقاش فلاندری، برنارد ون رانت‌ویک، در تزئینات گچبری استادانه کاخ چیگی آلا پوستیرلا همکاری کرد که تا به امروز در یازده اتاق باقی مانده است. آثار او یک روند سبکی خاص را در شهر توسکانی در مورد تزئینات ایجاد کرد که بیش از یک قرن ادامه یافت.

#### پاویا
در سال ۱۵۷۸، او برای کار در کلیسای کوچک تسبیح در کلیسای دومینیکن سن توماسو فراخوانده شد، در ابتدا برای جایگزینی آمبروجیو ولپیِ فوت‌شده، و تا سال ۱۵۸۳ سفارش‌ها را تکمیل کرد. در سال ۱۵۸۸، او مجموعه مجسمه‌های پیچیده‌ای را خلق کرد که قدیسان فرقه دومینیکن را به تصویر می‌کشید. در سال ۱۵۹۶، اسپارزو قرارداد جدیدی را برای تزئین دو طاق جلوی کلیسای کوچک تسبیح امضا کرد. اسپلتا در *کتاب تاریخ* خود در سال ۱۶۰۲، او را به عنوان «یکی از اولین گچ‌کاران این دوران» توصیف کرد (با استفاده از کلمه «اولین» به معنای باستانی «مهم‌ترین») و مجسمه باشکوه پیروزی از سال ۱۵۹۹ را به او نسبت داد. این مجسمه، که «به زیبایی شکل گرفته» و «به‌طور کامل اجرا شده» بود، بر روی پایه‌ای در طاقچه‌ای در قرنتی، نزدیک دروازه سوم شهر، در میدان سن گابریل آن زمان قرار داشت. این مجسمه بالدار، مسلح به سبک باستانی، تاجی از برگ بو بر سر، شاخه نخلی در دست راست و عصایی در دست چپ بود. این بنای یادبود از جمله زیورآلاتی بود که برای استقبال از ملکه مارگارت در طول بازدیدش از شهر استفاده شد و بعدها توسط سیلویو سالواتیکو نجیب‌زاده حفظ شد. آخرین اثر ثبت شده اسپارزو در پاویا «نقاشی با پیکره‌ها و مسلح به گچ» بود که پرداخت هزینه آن در اول مه ۱۶۰۰ ثبت شده است.

## منابع

رده:درگذشتگان ۱۶۱۶ (میلادی)
رده:سال زادروز نامشخص
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:مجسمه‌سازان باروک اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان دوره رنسانس اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان مرد اهل ایتالیا
رده:هنرمندان اهل اوربینو
فرانچسکو لورانا

[بندانگشتی|نیم‌تنه از [لوور|موزه لوور که چهره بیضی‌شکلِ خاصِ لورانا را نشان می‌دهد]]
**فرانچسکو لورانا**، همچنین به عنوان **فرانچسکو د لا ورانا** (؛ حدود ۱۴۳۰ - قبل از ۱۲ مارس ۱۵۰۲) یک مجسمه‌ساز و مدال‌آور دالماتیایی بود. او هم یک مجسمه‌ساز کروات و هم یک مجسمه‌ساز ایتالیایی محسوب می‌شود. اگرچه در قلمرو جمهوری ونیز متولد شد، اما دوران اوج حرفه‌ای خود را در آن سوی ایتالیا گذراند و بین ناپل و سیسیل و اوربینو و در نهایت در جنوب فرانسه، جایی که درگذشت، دررفت و آمد بود.

او یکی از مهم‌ترین و پیچیده‌ترین مجسمه‌سازان قرن پانزدهم بود - پیچیده به دلیل فعالیت‌هایش در محافل فرهنگی مختلف و قرار گرفتن در معرض تأثیرات متفاوت. بهترین آثار او در سنت کارگاهی و با همکاری دیگر هنرمندان تکامل یافت. نیم‌تنه‌های پرتره او، فردیت خلاقانه‌ای را نشان می‌دهند که به ویژه در اواخر قرن نوزدهم جذاب به نظر می‌رسید. اگرچه ترسیم سیر تکامل سبکی او غیرممکن است، اما آثار بعدی او که در فرانسه ساخته شده، تا حدودی جذب رئالیسم شمالی را نشان می‌دهد، که در آثار اجرا شده در ایتالیا وجود ندارد.

## زندگی و آثار
بندانگشتی|''مریم مقدس بر تخت سلطنت به همراه فرزندش''، ناپل
لورانا در ورانا، نزدیک زادار، در دالماتیا متولد شد. در زمان حکومت ونیز، ورانا *لا ورانا* نامیده شد که از رمانس دِ ورانا گرفته شده است و نام خانوادگی مورد استفاده فرانچسکو لورانا را به او داده است.

پس از کارآموزی زیر نظر یک مجسمه‌ساز، او فعالیت انفرادی خود را در ناپل آغاز کرد، جایی که او یکی از اعضای تیم مجسمه‌سازانی بود که طاق نصرت قلعه نوئوو را برای آلفونسو پنجم آراگون به پایان رساندند. پس از مرگ آلفونسو (۱۴۵۸)، او به اکس-آن-پرووانس به دربار رنه دانژو، پادشاه سابق و هنوز هم عنوان‌دار ناپل، فراخوانده شد و رنه دانژو به او مأموریت داد تا مجموعه‌ای از مدال‌های برنزی پرتره شخصیت‌ها را در دربار بسازد. 

از سال ۱۴۶۶ تا ۱۴۷۱، لورانا در سیسیل بود. آثار این دوره شامل کلیسای کوچک ماسترانتونیو و مقبره پیترو اسپشیاله در کلیسای سنت فرانچسکو در پالرمو، در کناری کلیسای سنت مارگریت در سیاکا، مجسمه‌های *مریم مقدس و کودک* در کلیساهای جامع پالرمو (۱۴۷۱) و نوتو، و یک نیم‌تنه که ظاهراً النور آراگونی را به تصویر می‌کشد، اکنون در کاخ آباتلیس در پالرمو، سیسیل، است.

در سال ۱۴۷۱ او به ناپل سفر کرد و در آنجا مجسمه *مریم مقدس* را در کلیسای کوچک استا باربارا ساخت. از سال ۱۴۷۴ تا ۱۴۷۷، لورا سه سال را در اوربینو گذراند، جایی که یکی از بستگانش به نام لوچیانو لورانا کار می‌کرد. سپس به مارسی رفت و در آنجا یک کلیسای کوچک در کلیسای جامع سنت ماری ماژور (۱۴۷۵–۱۴۸۱) ساخت، اولین سازه‌ای که در فرانسه کاملاً به سبک رنسانس طراحی شده بود. کارگاه او در مارسی محراب مرمری سنت لازاروس و همچنین محراب کالواری در سنت دیدیه دو آوینیون و مقبره‌های جیووانی کوسا در سنت مارته دو تاراسکون و شارل، کنت دو ماین، در لو مان را ساخت.

لورانا در سال ۱۵۰۲ در مارسی یا آوینیون درگذشت.

## منابع

## پیوند به بیرون

* برخی از آثار موجود در موزه لوور
* فرانچسکو لورانا
* ''نیم‌تنه نیم‌تنه نوزاد سنت سیریکوس'' (موزه گتی)؛ یادداشت‌های زندگینامه

رده:اهالی زادار
رده:اهالی کرواسی در سده ۱۶ (میلادی)
رده:ایتالیایی‌های دالماسی
رده:تندیسگران کاتولیک
رده:درگذشتگان ۱۵۰۲ (میلادی)
رده:زادگان دهه ۱۴۳۰ (میلادی)
رده:مجسمه‌سازان اهل کرواسی
رده:مجسمه‌سازان سده ۱۵ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان مرد اهل ایتالیا
رده:مدال‌آوران اهل ایتالیا
رده:هنرمندان رنسانس
آنتونیو لومباردو (مجسمه‌ساز)

**آنتونیو لومباردو** (حدود ۱۴۵۸–۱۵۱۶) یک مجسمه‌ساز رنسانس ایتالیایی بود.

## زندگی
بندانگشتی|مونومنتو دل دوج پیترو موچنیگو، سانتی جیووانی و پائولو (ونیز)
لومباردو در ونیز متولد شد، پسر پیترو لومباردو و برادر تولیو لومباردو بود. خانواده لومباردو با هم در ساخت تزئینات کلیسا و مقبره‌هایی مانند بنای یادبود پیترو موچنیگو همکاری می‌کردند. آثار آنها را می‌توان در کلیسای فرانسیسکن سن جیوب در ونیز مشاهده کرد.

او در کارگاه پدرش آموزش دید، اما برخلاف پدر و برادرش تولیو، منحصراً به مجسمه‌سازی پرداخت. او همچنین با برنز کار می‌کرد، و آثار او شامل موضوعات سکولار و اساطیری و همچنین قطعات مقدس است. او و برادرش کلیسای کوچک مالچیوسترو را در کلیسای جامع سن پیترو آپوستولو در ترویزو طراحی کردند.

در سال ۱۵۰۴، لومباردو مأمور شد تا یک کلیسای کوچک مخصوص مراسم تدفین در دهلیز کلیسای سن مارکو برای کاردینال جووانی باتیستا ذن بسازد. لومباردو هم به خاطر طراحی این کلیسا و هم به خاطر مجسمه‌های برنزی مریم مقدس و کودک مورد تقدیر قرار گرفته است. نقش برجسته مرمری او در سال ۱۵۰۵ از سنت آنتونی که در حال صحبت کردن یک کودک تازه متولد شده در دفاع از ناموس مادرش است، در کلیسای سنت آنتونی پادوا، به عنوان شاهکار او ذکر شده است.

در سال ۱۵۰۶ او به فرارا نقل مکان کرد، جایی که به عنوان استاد سنگ مرمر برای آلفونسو اول دِسته، دوک فرارا، کار کرد. بیست و هشت نقش برجسته مرمر منسوب به لومباردو اکنون در موزه ارمیتاژ، سن پترزبورگ نگهداری می‌شوند. لومباردو در فرارا درگذشت.
پرونده:Peace_Establishing_her_Reign_by_Lombardo.jpg|جایگزین=Peace Establishing her Reign, bronze of c. 1512 in the National Gallery of Art| *صلح در حال تأسیس سلطنت او* ، برنز مربوط به حدود ۱۵۱۲ در گالری ملی هنر
پرونده:1516_Antonio_Lombardo_-_Venus_Anadyomene.jpg|جایگزین=Venus Anadyomene, c.1516| ونوس آنادیومین، حدود ۱۵۱۶


## منابع

رده:درگذشتگان ۱۵۱۶ (میلادی)
رده:زادگان دهه ۱۴۵۰ (میلادی)
رده:مجسمه‌سازان دوره رنسانس اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان سده ۱۵ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان سده ۱۶ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان مرد اهل ایتالیا
رده:هنرمندان اهل جمهوری ونیز
توطئه (فیلم ۱۹۷۵)

***توطئه*** یا **سازش**  فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۵ و به کارگردانی کالیداس جی است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، سایرا بانو، افتخار، هلن و مراد ایفای نقش کرده‌اند.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:فیلم‌های هندی‌زبان دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:فیلم با آهنگ‌سازی شانکار جایکیشان
رده:فیلم‌های جنایی اکشن هندی
آندره‌آ آلسی

**آندریا آلسی** (  ,  – ۱۵۰۴/۰۵) معمار و مجسمه‌ساز ونیزی با اصالت آلبانیایی بود که یکی از برجسته‌ترین هنرمندان دالماتیای ونیزی و کرواسی به‌شمار می‌رفت.

## زندگی
آندره‌آ آلسی حدود سال ۱۴۲۵ در شهر دوراتزو در آلبانی ونیزی (دورس امروزی، آلبانی) متولد شد و احتمالاً اصالتاً آلبانیایی بوده است تا ایتالیایی. منابع دیگر می‌گویند که او اصالتاً ایتالیایی بوده است. او در دوران جمهوری ونیز به شهر اسپلیت در دالماتیا نقل مکان کرد و در آنجا زیر نظر مجسمه‌ساز مارک تروجا تحصیل کرد. او بیشتر عمر خود را در دالماتیا گذراند و بسیاری از آثار خود را در آنجا انجام داد و در اسپلیت، شیبنیک، زادار، راب، تروگیر، آنکونا و جزایر ترمیتی کار کرد.

او در سال ۱۵۰۴ یا ۱۵۰۵ در اسپلیت درگذشت و در دورس به خاک سپرده شد.
چپ|بندانگشتی|267x267پیکسل|جزئیات ورودی کلیسای جامع تروگیر اثر آندره‌آ آلسی

## شغل
آلسی شاگرد جورجو دا سبنیکو بود و شناخته‌شده‌ترین اثر او با همکاری نیکولو دی جووانی فیورنتینو در مورد گسترش کلیسای کوچک سنت جان تروگیر واقع در تروگیر است که در سال ۱۴۶۸ آغاز شد. درست مانند کلیسای جامع سیبنیک سنت جیمز در دالماتیا، کلیسای کوچک از بلوک‌های سنگی بزرگ با دقت بسیار بالا ساخته شده است. این کلیسا هماهنگی بی‌نظیری از معماری و مجسمه‌سازی مطابق با آرمان‌های باستانی دارد. از داخل، هیچ دیوار صافی وجود ندارد. در وسط کلیسا، روی محراب، تابوت مقدس جان تروگیر قرار دارد. در اطراف آن، نقش برجسته‌هایی از پوتوهایی که مشعل حمل می‌کنند، دیده می‌شود که گویی از درهای دنیای زیرین به بیرون نگاه می‌کنند. در بالای آنها، طاقچه‌هایی با مجسمه‌های مسیح و حواریون (اثر اصلی آلسی) وجود دارد که در میان آنها بتونه، پنجره‌های دایره‌ای احاطه شده با حلقه‌های میوه و نقش برجسته‌ای از میلاد مسیح وجود دارد. همه چیز با سقف گنبدی شکل با تصویر خدا در وسط و نود و شش تصویر از سر فرشتگان پوشیده شده است. با وجود چهره‌های خندان کودکان، نمازخانه بسیار شاد به نظر می‌رسد و هیچ چیز مشابهی در هنر اروپایی آن زمان وجود ندارد.

آندریا بیشتر به خاطر مجسمه‌های تجاری‌اش در آنکونا، ایتالیا و نقاشی‌های دیواری‌اش در کلیسای جامع تروگیر، به‌ویژه *تعمیدگاه تروگیر شناخته می‌شود.* او غسل تعمید تروگیر را در سال ۱۴۶۷ با: اندراس الکسیس دراچینوس اپیفکس مککککسیی امضا کرد (اندراس الکسیس، صنعتگر از دورس، ۱۴۶۲).

## منابع

## پیوند به بیرون
* بیوگرافی در وب‌سایت جمع‌آوری تمبر پست کرواسی

رده:اهالی دراج (آلبانی)
رده:درگذشتگان ۱۵۰۵ (میلادی)
رده:زادگان دهه ۱۴۲۰ (میلادی)
رده:مجسمه‌سازان سده ۱۵ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:معماران اهل جمهوری ونیز
رده:معماران ایتالیایی سده ۱۵ (میلادی)
شگفت‌انگیز (فیلم ۱۹۸۲)

***شگفت‌انگیز***  یا **جذاب**  فیلمی هندی محصول سال ۱۹۸۲ و به کارگردانی سی. پی دیکسیت است. در این فیلم بازیگرانی همچون درمندرا، ریکا و آریونا ایرانی ایفای نقش کرده‌اند.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
*
سوان (خواننده)

**پارک سو جین** (؛ زادهٔ ۱۱ ژوئیه ۲۰۰۳) که بیشتر با نام هنری **سوان** (؛ ) شناخته می‌شود، خواننده اهل کره جنوبی است. او یکی از اعضای گروه دخترانهٔ کره‌ای پرپل کیس است. سوان در ۲ ژوئیه ۲۰۲۳ با انتشار نخستین آلبوم تک‌آهنگ خود با نام *بیست* که توسط جونگ کی تهیه‌کنندگی شده بود، به‌طور رسمی به‌عنوان خواننده انفرادی آغاز به‌کار کرد.

## حرفه
### پیش از آغاز فعالیت
سوان نسخهٔ راهنمای ترانهٔ «Snapping» از چونگ‌ها را اجرا کرد و همچنین در نسخهٔ رسمی ترانه به‌عنوان خوانندهٔ پس‌زمینه در بخش کُرس حضور داشت.

او از سال ۲۰۱۷ کارآموز آربی‌دابلیو بوده است.

### ۲۰۲۰ تاکنون: آغاز فعالیت با پرپل کیس
در ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۰، حضور سوان به‌عنوان یکی از اعضای گروه پرپل کیس با انتشار نخستین تریلر معرفی او در کانال یوتیوب گروه تأیید شد. در سپتامبر همان سال، او به‌دلیل مشکلات سلامتی مدتی به‌طور موقت فعالیت خود را متوقف کرد و به همین دلیل در نخستین تک‌آهنگ پیش از آغاز فعالیت گروه با نام «My Heart Skip a Beat» حضور نداشت. آربی‌دابلیو در ۲۳ دسامبر بازگشت او به گروه را اعلام کرد.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:آیدل‌های زن اهل کره جنوبی
رده:افراد زنده
رده:اهالی یونگین
رده:خوانندگان زن پاپ اهل کره جنوبی
رده:خوانندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل کره جنوبی
رده:خوانندگان کی-پاپ
رده:خوانندگان منطقه گیونگگی
رده:زادگان ۲۰۰۳ (میلادی)
رده:موسیقی‌دانان دنس اهل کره جنوبی
پرپل کیس

**پرپل کیس** (؛ ، با حروف بزرگ نوشته می‌شود) گروه دخترانهٔ اهل کره جنوبی است که در سال ۲۰۲۰ توسط آربی‌دابلیو تشکیل شد. این گروه در حال حاضر از شش عضو تشکیل شده است: نا گو اون، دوشی، ایره، یوکی، چه‌این و سوان. در ابتدا گروه شامل هفت عضو بود، اما پارک جی اون در ۱۸ نوامبر ۲۰۲۲ به دلیل مشکلات سلامتی گروه را ترک کرد. پرپل کیس به‌عنوان یک گروهی که تولید آثارشان را خودشان بر عهده دارند شناخته می‌شود، زیرا اعضای آن در ترانه‌سرایی، آهنگسازی و دیگر جنبه‌های موسیقی و اجرا مشارکت دارند. این گروه پیش از آغاز فعالیت رسمی خود، دو تک‌آهنگ دیجیتالی منتشر کرد: «My Heart Skip a Beat» در نوامبر ۲۰۲۰ و «Can We Talk Again» در فوریهٔ ۲۰۲۱. نخستین آلبوم چندآهنگهٔ آنها آن‌ها با عنوان *Into Violet* در ۱۵ مارس ۲۰۲۱ منتشر شد.

## نام

نام این گروه یک واژهٔ ترکیبی است: «پرپل» (بنفش) با این ایده که رنگ بنفش از ترکیب چندین رنگ به‌وجود می‌آید؛ و واژهٔ «کیس» (بوسه) که نماد عشق است. این نام بر جنبهٔ شخصیت‌های گوناگون هر یک از اعضا و رنگ موسیقایی متفاوتشان که در هماهنگی با یکدیگر ترکیب می‌شود، تأکید دارد؛ بنابراین، معنای پرپل کیس «انتقال عشق از طریق رنگ‌های گوناگون موسیقی» است.

## اعضا

### فعلی

* نا گو اون () – وکالیست، دنسر
* دوشی () – دنسر، وکالیست
* ایره () – ایره، وکالیست
* یوکی () – رپر، دنسر
* چه‌این () – وکالیست، دنسر، رپر
* سوان () – وکالیست

### پیشین

* پارک جی اون () – وکالیست

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:بنیان‌گذاری‌های ۲۰۲۰ (میلادی) در کره جنوبی
رده:گروه‌های دخترانه اهل کره جنوبی
رده:گروه‌های موسیقی اهل سئول
رده:گروه‌های موسیقی تشکیل‌شده در ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:گروه‌های موسیقی رقص کره جنوبی
رده:گروه‌های موسیقی کی-پاپ
رده:گروه‌های موسیقی منحل‌شده در ۲۰۲۵ (میلادی)
باچو د آنیولو

چپ|بندانگشتی|کاخ بارتولینی سالیمبنی در میدان سانتا ترینیتا فلورانس
**باچو دِ آنیولو** (۱۹ مه ۱۴۶۲) **بارتولومئو بالیونی**، متولد ۶ مارس ۱۵۴۳، منبت‌کار، مجسمه‌ساز و معمار ایتالیایی اهل فلورانس بود.

## زندگی‌نامه
«باچو» مخفف بارتولومئو است و «دانیولو» به نام پدرش، آنجلو، اشاره دارد. او پسر یک جوراب‌باف بود که به نجاری روی آورده بود. او کار خود را به عنوان یک منبت‌کار چوب آغاز کرد و بین سال‌های ۱۴۹۱ تا ۱۵۰۲ بسیاری از حکاکی‌های تزئینی کلیسای سانتا ماریا نوولا و کاخ وکیو در فلورانس را انجام داد. سازه چوبی سانتیسیما آنونزیاتا، یک محراب دو طرفه استادانه، «در سال ۱۵۰۰ بر اساس طرحی از باچوی دانیولو آغاز شد». پس از کسب شهرت به عنوان مجسمه‌ساز، به نظر می‌رسد که توجه خود را به معماری معطوف کرده و در رم تحصیل کرده است، اگرچه تاریخ دقیق آن نامشخص است. اما در آغاز قرن شانزدهم او با معمار سیمونه دل پولایولو در بازسازی کاخ وکیو همکاری داشت و در سال ۱۵۰۶ به او مأموریت داده شد تا گنبد کلیسای سانتا ماریا دل فیوره را تکمیل کند. با این حال، کار اخیر به دلیل انتقادات منفی میکل‌آنژ متوقف شد و ناتمام ماند.

در سال ۱۴۹۶ او همکاری طولانی مدتی را با کاخ سینیوریا برای کارهای پارچه و دکوراسیون آغاز کرد. او به تدریج نقش مسلطی را به عهده گرفت. در سال ۱۴۹۹ او رئیس دفتر کارها شد، سمتی که تا پایان عمرش در آن مشغول بود. در این مدت، او پروژه‌های بسیاری از جمله یک آپارتمان خصوصی برای پیرو سودرینی، زمانی که گونفالونیه بود، طراحی کرد.

باچو دانیولو، از جمله کاخ بورگرینی-روسلی دل تورکو و کاخ بارتولینی سالیمبنی را نیز طراحی کرد. کاخ بارتولینی اولین خانه‌ای بود که درهای ورودی آن ستون‌هایی به در و پنجره‌ها اضافه شد، کاری که قبلاً محدود به کلیساها بود. این «قدیمی‌ترین نمونه استفاده صریح از قاب پنجره در معماری سکولار» است. او به خاطر این نوآوری توسط فلورانسی‌ها مورد تمسخر قرار گرفت. یکی دیگر از آثار بسیار تحسین‌شده او، مناره کلیسای سانتو اسپیریتو بود. استودیوی او محل رفت و آمد برخی از مشهورترین هنرمندان آن زمان بود: میکل‌آنژ، آندره‌آ سانسووینو، برادران آنتونیو دا سانگالوی بزرگ و جولیانو دا سانگالوی بزرگ و رافائل جوان. او در سال ۱۵۴۳ در فلورانس درگذشت و سه پسر، همه معمار، از خود به جا گذاشت که مشهورترین آنها جولیانو دانیولو بود.

جورجیو وازاری باچیو را در جلد چهارم کتاب *[[زندگی برجسته‌ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران]]* خود گنجانده است. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (مه ۲۰۱۶)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

## منابع

## پیوند به بیرون
* ''«استودیو گوبیو» و حفاظت از آن، جلد ۱ و ۲''، از کتابخانه‌های موزه هنر متروپولیتن (کاملاً آنلاین و به صورت PDF در دسترس است)، که شامل مطالبی در مورد «باچو دانیولو» است (به فهرست مراجعه کنید)

رده:درگذشتگان ۱۵۴۳ (میلادی)
رده:زادگان ۱۴۶۲ (میلادی)
رده:مجسمه‌سازان سده ۱۵ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان سده ۱۶ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان مرد اهل ایتالیا
رده:معماران اهل فلورانس
رده:معماران ایتالیایی سده ۱۵ (میلادی)
رده:معماران ایتالیایی سده ۱۶ (میلادی)
رده:معماران رنسانس اهل ایتالیا
آلویسه تاگلیاپیترا

بندانگشتی|''اعتدال'' تاگلیاپیترا، نمای Gesuati، ونیز
بندانگشتی|''عدالت'' تاگلیاپیترا، راه پله اصلی کاخ زمستانی در هرمیتاژ
**آلویس تاگلیاپیترا** (۱۶۷۰–۱۷۴۷) مجسمه‌ساز سبک باروک ونیزی بود.

## زندگی
تاگلیاپیترا در سال ۱۶۷۰ در ونیز متولد شد و در سال ۱۷۴۷ در همان‌جا درگذشت.

بین سال‌های ۱۷۰۵ تا ۱۷۱۱، او و کارگاهش چندین مجسمه مرمری ایستاده برای محراب بلند کلیسای سنت کریسوگونوس در زادار تراشیدند. جان جولیوس نوریچ دربارهٔ مجسمه سنت سیمئون می‌نویسد: «*کنترپوستو* اغراق‌آمیز و لباس‌های عجیب و غریب این مجسمه، آن را به مجسمه‌ای به‌یادماندنی تبدیل کرده است.» اندکی پس از آن، تاگلیاپیترا یکی از چندین ایتالیایی بود که برای ساخت مجسمه به پارک کاترین در تزارسکویه سلو در خارج از سن پترزبورگ سفارش داده شد.

اثر دیگری که به تاگلیاپیترا نسبت داده می‌شود، اما توسط نوریچ مورد تردید است، تابلوی مریم مقدس با تسبیح در کلیسای سنت دومینیک در اسپلیت، کرواسی است.

او به همراه پسرانش آمبروجیو (متولد ۱۷۰۱) و جوزپه (متولد ۱۷۱۱) در کلیسای سنت جورج و سنت یوفمیا در رووینج، ایستریا، که اکنون در کرواسی است، کار کردند.
بندانگشتی|''بلونا'' تاگلیاپیترا، باغ تابستانی در سن پترزبورگ
آثار او در زادگاهش ونیز شامل مجسمه اعتدال در نمای ساختمان گسواتی، غسل تعمید و منبر ساخته شده در سال ۱۷۳۲ برای کلیسای سن موآسه، و غسل تعمید کلیسای ارتوریو سنت مارتین در کیوجا می‌شود. او همچنین نقش برجسته‌هایی از ملاقات (۱۷۳۰) و تقدیم عیسی در معبد (۱۷۳۳–۱۷۳۴) در کلیسای کوچک تسبیح در کلیسای سانتی جووانی پائولو در آنجا خلق کرد.

## منابع

## پیوند به بیرون
* تعمیدگاه در کیوجا

رده:درگذشتگان ۱۷۴۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۶۷۰ (میلادی)
رده:مجسمه‌سازان باروک اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان سده ۱۷ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان سده ۱۸ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان مرد اهل ایتالیا
آنتون ماریا مارالیانو

چپ|بندانگشتی|''چشم‌انداز سنت پاسکال بایلون'' در کلیسای بشارت بسیار مقدس واستاتو در جنوا
**آنتون ماریا مارالیانو** (۱۸ سپتامبر ۱۶۶۴ &#x2013; ۷ مارس ۱۷۳۹) مجسمه‌ساز ایتالیایی دوره باروک بود که عمدتاً به خاطر مجسمه‌های چوبی‌اش شناخته می‌شود. او در جنوا متولد شد، جایی که یک کارگاه مهم را رهبری می‌کرد.

برخی از نویسندگان باستانی او را **ماراجانو** نیز نامیده‌اند.

او پیشگام تحولات مهمی در سبک مجسمه‌سازی چوبی بود، به موازات تحولاتی که توسط فیلیپو پارودی ۹ در مجسمه‌سازی مرمر و دومنیکو پیولا در نقاشی هدایت شده بود.

کارگاه او بسیاری از مجسمه‌های مذهبی معمول، از جمله مریم مقدس، چهره‌های مقدسین و صحنه‌های روایی از کتاب مقدس را تولید کرد. این مجسمه‌ها اکنون در بسیاری از کلیساها و محراب‌های سراسر لیگوریا (عمدتاً در جنوا، راپالو، چیاوری، سله لیگوره، ساونا) و همچنین در اسپانیا نگهداری می‌شوند.

او همچنین برای *کاساکه* (انجمن‌های برادری جنوا) مجسمه‌ها و صلیب‌هایی ساخت که در روزهای جشن در دسته‌های عزاداری حمل می‌شدند.

کازالیس او را *[[فیدیاس]] جنوا* می‌نامید. پسرش، جیووانی باتیستا مارالیانو، نیز تا زمان مرگش در جریان یک سرقت در لیسبون، در کادیز و لیسبون مجسمه‌ساز چوبی بود. فرانچسکو و پیترو گالئانو از دیگر شاگردان او بودند.

## آثار
راست|بندانگشتی|310x310پیکسل|صلیب انجمن سلطنتی و محترم برادری مقدس مافرا - مافرا، پرتغال .
آثار او عبارتند از:
* *اکستازی [[فرانسیس آسیزی|سنت فرانسیس]]* در کلیسای پدر سانتو (سنت فرانچسکو ماریا دا کامپوروسو) در جنوا
* *چشم‌انداز سنت پاسکال بایلون* در کلیسای بشارت بسیار مقدس واستاتو در جنوا
* مجسمه‌های راهپیمایی سنت آنتونی ابوت و سنت پاول اول زاهد، که در کلیسای سنت آنتونی ابوت (مل - جنوا) نگهداری می‌شوند.
* *فرشته مقرب [[میکائیل|سنت مایکل]]* در کلیسای سن میشل (سل لیگور)
* پیکره‌های گهواره در پناهگاه مادونتا، جنوا.
* در کادیز: *مدونا دل کارمین*، *فرشته سن رافائل*، *مسیح برخاسته*
* در سانتا مارگاریتا لیگوره سه اثر جالب وجود دارد: *[[فرشته نگهبان]]* و *سنت جان نپومونک* در باسیلیکای سنت مارگارت آنتیوخیا، سانتا مارگاریتا لیگوره و *سنت اراسموس* در کلیسای سنت اراسمو.
* یک مدونای چوبی نگهداری شده در کلیسای سن فرانچسکو آلا چیاپتا در بولزانتو (جنووا)
* یک صلیب در کلیسای سانتا کروچه، در مونگلیا.
* یک مجسمه چوبی مریم مقدس از سن جورجیو در بورمیدا (استان ساونا) (که به‌طور قطع به او نسبت داده نشده است).
* صلیب انجمن سلطنتی و محترم برادری مقدس مافرا - مافرا، پرتغال

## منابع

رده:درگذشتگان ۱۷۳۹ (میلادی)
رده:زادگان ۱۶۶۴ (میلادی)
رده:مجسمه‌سازان باروک اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان سده ۱۷ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان سده ۱۸ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان مرد اهل ایتالیا
رئیس ستاره ناتالی

*رئیس کل ناتاله*فیلم کمدی جنایی ایتالیایی محصول سال ۲۰۱۵ به نویسندگی و کارگردانی ولفانگو د بیاسی به نام «***ناتاله کول باس***» محصول سال ۲۰۱۵ است. این فیلم در گیشه ایتالیا ۸٬۵۲۸٬۸۰۵ دلار فروش داشت.

## طرح
در ناپل، یک رئیس مافیا متوجه می‌شود که هویتش لو رفته و پلیس چهره‌اش را می‌شناسد؛ بنابراین او با جراحان لیلو و گرگ تماس می‌گیرد تا به او کمک کنند تا چهره‌اش را تغییر دهد و شبیه لئوناردو دی‌کاپریو شود. اما این دو جراح اشتباه متوجه می‌شوند و او را به پپینو دی‌کاپری تبدیل می‌کنند! در همین حال، دو پلیس ناشی در مسیر رئیس قرار می‌گیرند، اما این مبادله با پپینو دی‌کاپری واقعی که در تور کنسرت ناپل است، انجام می‌شود!

## بازیگران
* لیلو در نقش الکس
* گرگ در نقش دینو
* پائولو روفینی در نقش کوزیمو
* فرانچسکو ماندلی در نقش لئو / ماما سانتیسیما
* جولیا بویلاکوا در نقش سارا
* پپینو دی کاپری در نقش رئیس سالواتوره فونتباسو با نام مستعار اسکاوافوسه / خودش
* انریکو گوارنری به عنوان کمیسر پلیس زاگانتی
* جووانی اسپوزیتو در نقش برادرزاده ماما سانتیسیما
* میکلا آندرئوزی در نقش آزورا
* فرانچسکو دی لوا در نقش فِفه
* فرانچسکو پناسیلیکو در نقش ماریو
* آنتونیو پنارلا در نقش اسکاساکاپا
* جیانفلیس ایمپاراتو در نقش خبرچین کور
* گوئه پکوئنو در نقش خودش

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:فیلم با ۱ تاریخ اکران
رده:فیلم‌های ۲۰۱۵ (میلادی)
رده:فیلم‌های ایتالیایی دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های ایتالیایی‌زبان دهه ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های کارگردانی‌شده توسط ولفانگو د بیازی