مسیحیت در ایتالیا

[بندانگشتی|کلیسای کاتولیک سنت فرانسیس در [آسیزی . سنت فرانسیس یکی از قدیسان حامی ایتالیا است.]]
**[[مسیحیت]] در [[ایتالیا]]** از زمان جدایی شرق و غرب، از نظر تاریخی با تسلط کلیسای کاتولیک مشخص شده است. با این حال، این کشور همچنین محل زندگی اقلیت‌های قابل توجه مسیحی، به ویژه مسیحیان ارتدکس شرقی، پروتستان‌ها و شاهدان یهوه است.

قدیسان حامی این کشور فرانسیس آسیزی و کاترین سینا هستند.

## نمای کلی
بر اساس یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۳ توسط مؤسسهٔ پژوهشی ایپسوس (مستقر در فرانسه)، ۶۸٪ از ساکنان کشور به مسیحیت پایبند بودند، که شامل ۶۱٪ کاتولیک، ۴٪ پروتستانتیسم و ۳٪ سایر مسیحیان می‌شد. همچنین ۲۸٪ بی‌دین بودند، ۲٪ ترجیح دادند اظهار نظر نکنند، ۱٪ مسلمان و ۱٪ به سایر ادیان پایبند بودند.

دربارهٔ شهروندان ایتالیایی در ایتالیا، بر اساس نظرسنجی یوروبارومتر سال ۲۰۰۵ (که به نمایندگی از کمیسیون اروپا انجام شد)، ۸۵٫۶٪ از جمعیت ایتالیا مسیحی بودند (۷۸٫۹٪ کاتولیک، ۴٫۶٪ ارتدکس، ۰٫۶٪ پروتستان و ۱٫۵٪ سایر مسیحیان)، در حالی که ۲٫۶٪ به سایر ادیان تعلق داشتند و ۱۱٫۷٪ بی‌دین بودند (۷٫۵٪ خداناباور و ۴٫۲٪ آگنوستیک). یوروبارومتر سال ۲۰۲۱ تخمین زد که ۸۴٫۴٪ جمعیت مسیحی هستند (که ۷۹٫۲٪ آن‌ها کاتولیک بودند)، ۱۱٫۶٪ آگنوستیک یا خداناباور و ۳٫۲٪ به سایر ادیان پایبند بودند.

## کلیسای کاتولیک
[بندانگشتی|[کلیسای سن پیترو|کلیسای جامع سنت پیتر، از رودخانه تیبر، تپه واتیکان در پشت و قلعه سنت آنجلو در سمت راست، رم (هم کلیسای جامع و هم تپه بخشی از ایالت مستقل شهر واتیکان، مقر مقدس کلیسای کاتولیک، هستند).]]
پیش از اتحاد ایتالیا، بخش بزرگی از شبه جزیره ایتالیا بخشی از ایالات پاپی بود. پس از اتحاد در سال ۱۸۶۰، به دلیل کمک فرانسه، پاپ کنترل رم و لاتزیو را حفظ کرد. این امر در ۲۰ سپتامبر ۱۸۷۰، اندکی پس از شکست ناپلئون سوم، پایان یافت. پادشاهی ایتالیا پایتخت خود را به رم منتقل کرد و کلیسای کاتولیک هرگونه قدرت دنیوی باقی مانده را از دست داد.

شکست پاپ توسط پادشاهی ایتالیا منجر به دوره‌ای طولانی از خصومت بین قدرت‌های کلیسایی و ایتالیایی شد. این امر منجر به این شد که کلیسای کاتولیک به پیروان خود پیشنهاد دهد که در امور کشور شرکت نکنند و در نتیجه سیاست ایتالیا سکولاریزه شود. پادشاهی ایتالیا و کلیسای کاتولیک با انعقاد پیمان لاتران، دوباره به ایتالیای فاشیست نزدیک شدند. از جمله موارد دیگر، این پیمان امکان تأسیس شهر واتیکان، یک کشور کوچک که مقر مقدس بر آن صلاحیت کامل دارد، را فراهم کرد. پیمان لاتران پس از سقوط فاشیسم و تأسیس جمهوری پابرجا ماند و در سال ۱۹۸۴ به‌طور قابل توجهی اصلاح شد.

به همین دلایل تاریخی و جغرافیایی، بسیاری از پاپ‌ها در ایالت‌های پیش از وحدت ایتالیا یا در پادشاهی ایتالیا متولد شدند. پاپ فرانسیس از آرژانتین، پس از ژان پل دوم (۱۹۷۸–۲۰۰۵) از لهستان و بندیکت شانزدهم (۲۰۰۵–۲۰۱۳) از باواریا، آلمان، سومین پاپ غیر ایتالیایی متوالی بود. اکثر فرقه‌های مذهبی برجسته کاتولیک، از جمله فرانسیسکن‌ها (از جمله فرقه راهبان صغیر، فرقه راهبان صغیر کاپوچین و فرقه راهبان صغیر صومعه‌ای)، سیلسیان‌ها، یسوعیان، بندیکتین‌ها، مبلغان کلام الهی، دومینیکن‌ها، رستگاری‌خواهان، کارملیت‌های بی‌روح و مریم معصوم، نیز دفتر مرکزی خود را در رم دارند.

قلمرو ایتالیا به ۲۲۵ اسقف‌نشین کاتولیک تقسیم شده است (که اسقف‌های آنها از سال ۱۹۵۲ در کنفرانس اسقفی ایتالیا، CEI که از نظر سیاسی تأثیرگذار است، سازماندهی شده‌اند)، حال حاضر توسط کاردینال ماتئو زوپی رهبری می‌شود. طبق آمار کلیسا (که اعضای فعال فعلی را در نظر نمی‌گیرد)، ۵۷٬۶۶۵٬۰۰۰ ایتالیایی، یعنی ۹۶٫۶٪ از جمعیت کشور، به عنوان کاتولیک غسل تعمید داده شده‌اند. زندگی کلیسایی تا حدودی پر جنب و جوش است و با وجود سکولاریزاسیون، برخی از فعال‌ترین جنبش‌ها و انجمن‌ها، کاتولیک هستند، از جمله سازمان‌های متنوعی مانند اقدام کاتولیک (AC)، انجمن راهنمایان و پیشاهنگان کاتولیک ایتالیا (AGESCI)، انجمن عشای ربانی و آزادی (CL)، راه نئوکاتکومنال، جنبش فوکولار، انجمن‌های مسیحی کارگران ایتالیایی (ACLI)، جامعه سنت اجیدیو و غیره که اکثر آنها در فعالیت‌های اجتماعی مشارکت داشته‌اند و اغلب اعضای خود را در سیاست ایتالیا عرضه کرده‌اند. از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۴، سیاست ایتالیا تحت سلطه حزب دموکراسی مسیحی بود، حزبی با الهام از کاتولیک اما رسماً غیر فرقه‌ای که اکثر رؤسای جمهور و تمام نخست وزیران ایتالیا به جز دو نفر را در آن دوره زمانی از آن خود کرد. رئیس‌جمهور فعلی ایتالیا، سرجو ماتارلا، دموکرات مسیحی سابق، و نخست‌وزیر سابق ، ماتئو رنزی به ترتیب رهبران AC و AGESCI بوده‌اند، در حالی که رئیس سابق CEI، کاردینال آنجلو باگناسکو، مدت‌ها دستیار AGESCI بود.

## سایر فرقه‌های مسیحی
گذشته از کلیسای لاتین کلیسای کاتولیک، ایتالیا دو نهاد مهم مسیحی دیگر نیز دارد که بومی شبه جزیره هستند: کلیسای کاتولیک ایتالیایی-آلبانیایی، یکی از بیست و سه کلیسای کاتولیک شرقی که با پاپ در ارتباط هستند، و کلیسای انجیلی والدنسی، یک جنبش مسیحی که در اواخر قرن دوازدهم از لیون سرچشمه گرفت و اندکی پس از شروع اصلاحات، الهیات کالوینیستی را پذیرفت (همچنین به والدنسی‌ها مراجعه کنید). این دو کلیسا به ترتیب اکثریت جمعیت را در پیانا دلی آلبانیزی، سیسیل و لونگرو، کالابریا و به اصطلاح «دره‌های والدنسی» (وال پلیسه، وال کیسونه و واله ژرماناسکا) در پیمونت غربی شامل می‌شوند.

بیشتر پروتستان‌های اصلی تاریخی، از جمله والدوسیان‌ها (۳۰۰۰۰ عضو)، باپتیست‌ها (اتحادیه مسیحیان انجیلی باپتیست ایتالیا، ۱۵۰۰۰ عضو)، لوتری‌های عمدتاً آلمانی زبان (کلیسای لوتری انجیلی در ایتالیا، ۷۰۰۰ عضو)، متدیست‌ها (کلیسای انجیلی متدیست در ایتالیا، ۵۰۰۰ عضو) و جوامع کوچک کالوینیستی و پرسبیتری، به همراه بخش ایتالیایی ارتش نجات (۲۰۰۰ عضو) و برخی از فرقه‌های کوچک انجیلی و پنطیکاستی، به فدراسیون کلیساهای انجیلی در ایتالیا وابسته هستند. در زمینه پروتستان، همچنین شایان ذکر است که کلیسای مسیحی انجیلی برادران (۱۹۰۰۰ عضو) و بخش ایتالیایی کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم (۱۸۰۰۰ عضو) نیز در این فدراسیون عضویت دارند.

مهاجرت، اقلیت‌های مسیحی، به ویژه ارتدکس شرقی و ارتدکس شرقی را تقویت کرده است. طبق آمار، در سال ۲۰۲۳ این کشور تقریباً ۱٫۸ مسیحی ارتدکس را در خود جای داده بود. در میان موارد اخیر، کلیسای ارتدکس رومانیایی، که دارای اسقف‌نشین ایتالیا است، و کلیسای ارتدکس یونان از طریق کلیسای اسقفی قسطنطنیه، که اسقف‌نشین ایتالیا و اسقف‌نشین اروپای جنوبی آن در ونیز قرار دارد، به ویژه مرتبط هستند. ماسیمو اینتروویگن، بنیانگذار و مدیر سسنور (یک سازمان غیرانتفاعی متمرکز بر مطالعه تکثرگرایی مذهبی) زمانی پیش‌بینی کرد که به لطف مهاجرت مداوم از اروپای شرقی، مسیحیان ارتدکس می‌توانند به زودی به دومین گروه مذهبی بزرگ کشور تبدیل شوند و از مسلمانان پیشی بگیرند.

همچنین پروتستانتیسم، به‌ویژه در اشکال اوانجلیکال و پنتکاستال، در حال رشد است: اینتروویگنه یادآوری می‌کند که جرجیو بوشارد، یک کشیش والدنی، به او گفته بود که «زمانی که او متولد شد، پروتستان ایتالیایی معمولی مرد بود، در پیمونت زندگی می‌کرد، نام خانوادگی‌اش مانند بوشارد بود و والدنی بود»، در حالی که «امروزه، مؤمن پروتستان ایتالیایی معمولی زن است، در کامپانیا یا سیسیل زندگی می‌کند، نام خانوادگی‌اش اسپوزیتو است و پنتکاستال است». جای تعجب نیست که «مجمع خداوند در ایتالیا» (۱۵۰٬۰۰۰ عضو)، «فدراسیون کلیساهای پنتکاستال» (۵۰٬۰۰۰ عضو) و چندین فرقهٔ اوانجلیکال/پنتکاستال کوچک‌تر اکثریت جوامع خود را در جنوب کشور دارند. علاوه بر این، چندین کلیسای مهاجر، به‌ویژه کلیساهای پنتکاستال آفریقایی و کلیساهای آفریقایی‌تبار، که عمدتاً اوانجلیکال و/یا پنتکاستال هستند، در کشور ریشه می‌دوانند، به‌ویژه در شمال، جایی که اکثر ساکنان خارجی زندگی می‌کنند.

در میان سریع‌ترین فرقه‌های مذهبی نوظهور در ایتالیا، جایگاه ویژه‌ای برای **شاهدان یهوه** وجود دارد که حدود ۴۲۰٬۰۰۰ نفر از جمله اعضا و دیگر افرادی که به‌طور منظم در جلسات جماعت شرکت می‌کنند، پیرو دارند. از سوی دیگر، **مورمون‌ها** اکنون حدود ۲۸٬۵۰۰ نفر هستند، که این امر عمدتاً به فعالیت‌های مبلغین آنان از ایالات متحده مربوط می‌شود. بر اساس آمار **کاریتاس ایتالیا** (شاخهٔ خیریهٔ کنفرانس اسقف‌های ایتالیا)، در سال ۲۰۲۳ جمعیت مهاجران ۴۸٫۲٪ مسیحی بوده است که از این میان ۲۶٫۸٪ ارتدکس، ۱۶٫۵٪ کاتولیک، ۴٫۳٪ پروتستان و ۰٫۷٪ به سایر ادیان تعلق داشتند. بر اساس همان منبع، در سال ۲۰۱۲، ایتالیا میزبان ۸۵۰ «کلیسای نو-پنتکاستال آفریقایی»، ۷۵۰ جامعهٔ کاتولیک با زبان خارجی و ۳۵۵ پاریش ارتدکس بوده است.

## منابع