کاترین گودی ولف

**کاترین گودی ولف** (۲۵ مهٔ ۱۹۴۷ – ۷ فوریهٔ ۲۰۱۸) روان‌شناس آمریکایی و کارشناس در زمینهٔ تعامل انسان و رایانه بود. او نویسندهٔ بیش از ۱۰۰ مقالهٔ پژوهشی بود و شش ثبت اختراع در حوزه‌های تعامل انسان و رایانه، هوش مصنوعی و همکاری به نام خود داشت. ولف به‌ویژه برای فعالیت‌هایش در مرکز پژوهشی توماس جی. واتسون آی‌بی‌ام در یورک‌تاون هایتس، نیویورک شناخته می‌شد؛ جایی که به مدت ۱۹ سال پژوهشگر ثابت بود.

در اواخر دههٔ ۱۹۹۰، ولف به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) مبتلا شد که بیشتر با نام بیماری لو گریک شناخته می‌شود. با وجود روند سریع ناتوانی جسمانی، او همچنان می‌توانست از طریق تجهیزات الکترونیکی حسی با جهان ارتباط برقرار کند؛ از جمله یک رابط مغز و رایانه پیشرفته. شگفت‌انگیز آن‌که، با وجود باقی‌ماندن اندکی از کارکردهای ارادی جسمی، او پژوهش‌های تازه‌ای دربارهٔ توانایی‌های دقیق بیماران ALS منتشر کرد.

## تحصیلات
ولف دورهٔ کارشناسی خود را در دانشگاه تافتس گذراند و در رشتهٔ روان‌شناسی تخصص گرفت. او در سال ۱۹۶۷ با همسر آینده‌اش، جوئل ولف، آشنا شد؛ زمانی که جوئل دانشجوی مؤسسه فناوری ماساچوست بود. هر دو به تحصیلات تکمیلی در دانشگاه براون ادامه دادند؛ جایی که کاترین پژوهش خود را بر نحوهٔ درک گفتار توسط کودکان متمرکز کرد. پس از پایان تحصیل در براون، ولف مطالعات تکمیلی دیگری را در MIT انجام داد و سپس به‌عنوان پژوهشگر تمام‌وقت وارد عرصهٔ کار شد.

## حرفه
تمرکز حرفه‌ای ولف بر تعامل انسان و رایانه بود. او در سال ۱۹۷۷ به بل لبز پیوست و به‌عنوان مدیر عوامل انسانی مشغول به کار شد. هشت سال بعد، فعالیت خود را به‌عنوان روان‌شناس پژوهشی در مرکز پژوهشی توماس جی. واتسون، مقر پژوهشی آی‌بی‌ام، آغاز کرد. در دوران حضورش در آی‌بی‌ام، ولف به‌ویژه به بررسی شیوهٔ تعامل انسان‌ها با نرم‌افزار در محیط کار علاقه‌مند بود. او بر اساس رفتارهایی که مشاهده می‌کرد، سامانه‌های رابط تازه‌ای طراحی و آزمایش کرد که در آن‌ها گفتار و نوشته‌های دست‌نویس به داده‌های دیجیتال تبدیل می‌شدند. از جمله فناوری‌هایی که ولف بر روی آن‌ها کار کرد، سامانه‌ای با نام «ماشین گفتگو» بود که نمونهٔ اولیهٔ سامانه‌های بانکداری تلفنی امروزی محسوب می‌شود: کاربران می‌توانستند با یک سامانهٔ صوتی خودکار گفتگو کنند و به حساب‌هایشان دسترسی یابند. او همچنین مقالاتی در زمینهٔ به‌اشتراک‌گذاری اطلاعات در محیط کار و جستجو در بستر پشتیبانی فنی منتشر کرد.

در مجموع، ولف شش ثبت اختراع و بیش از ۱۰۰ مقالهٔ پژوهشی داشت. در سال ۱۹۹۷، او به بیماری ALS (بیماری لو گریک) مبتلا شد؛ بیماری‌ای که در نهایت انجام وظایف عادی کاری را برایش ناممکن ساخت. او در سال ۲۰۰۴ به مرخصی بلندمدت از کار رفت و در سال ۲۰۱۲ رسماً از آی‌بی‌ام بازنشسته شد. با این‌حال، حتی پس از از دست دادن تقریباً همهٔ توانایی‌های عضلانی، ولف همچنان در پژوهش‌های مرتبط با تعامل انسان و رایانه مشارکت می‌کرد. او همچنین با مرکز وادسورث، که بخشی از ادارهٔ سلامت ایالت نیویورک است، به‌عنوان آزمایش‌کنندهٔ سامانه‌های گوناگون همکاری داشت. در سال ۲۰۰۹، ولف مقاله‌ای پژوهشی منتشر کرد که مقیاس پرکاربردی برای سنجش پیشرفت ALS را بسط می‌داد تا توانایی‌های بیماران در مراحل پیشرفتهٔ بیماری با دقت بیشتری ارزیابی شود. این مقاله سهم مهمی در درک توانایی‌های احتمالی بیماران ALS حتی پس از از دست رفتن بیشتر کارکردهای عضلانی آنان داشت.

## زندگی با اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS)
ولف نخستین نشانه‌های بیماری ALS را در سال ۱۹۹۶ احساس کرد، زمانی که پایش به‌درستی خم نمی‌شد. یک سال بعد، تشخیص قطعی ALS برای او داده شد.

در سال ۲۰۰۱، ولف تصمیم گرفت عمل تراکئوتومی انجام دهد؛ فرایندی جراحی که در آن لوله‌ای تنفسی به‌طور دائمی در گردنش قرار داده شد و به او امکان می‌داد بدون استفاده از بینی یا دهان نفس بکشد.

ولف سرانجام استفاده از تمام ماهیچه‌های بدن خود را، به‌جز چند ماهیچه در صورت و چشمانش، از دست داد. برای ارتباط برقرار کردن، او از سامانه‌ای رایانه‌ای استفاده می‌کرد که حرکت ابروهایش را به متن تبدیل می‌کرد. او در این روش مهارت داشت، حتی اگر تنها می‌توانست یک یا دو واژه در دقیقه «تایپ» کند. او شعر می‌نوشت، ایمیل می‌فرستاد، گاهی مصاحبه انجام می‌داد، و برای نشریه‌هایی مانند *مغز و اعصاب اکنون* مقاله می‌نوشت. او حتی توانست در فیس‌بوک نیز فعال بماند.

همزمان با از دست دادن کنترل عضلات، ولف به‌طور فزاینده‌ای به کارشناس رابط مغز و رایانه (BCI) بدل شد و به دیگر پژوهشگران کمک کرد تا درک بهتری از چگونگی کارکرد این سامانه‌ها به‌دست آورند. او می‌دانست ممکن است توانایی ارتباط با ابروهایش را نیز از دست بدهد، بنابراین با دانشمندان بر روی سامانه‌ای مبتنی بر الکتروانسفالوگرافی (EEG) کار کرد تا در صورت لزوم بتواند از آن بهره گیرد. EEG نوسان‌های ولتاژی را که در امتداد پوست سر و در نتیجهٔ فعالیت نورون‌های مغز ایجاد می‌شوند، اندازه‌گیری می‌کند. ولف امیدوار بود با چنین سامانه‌ای بتواند تنها با تمرکز ذهنی روی یک حرف در هر زمان، واژه‌ها را منتقل کند. او بازخوردهای مهمی دربارهٔ رابط‌های مغز و رایانه در اختیار پژوهشگران گذاشت، زیرا این سامانه‌ها همیشه بی‌نقص کار نمی‌کردند.

## زندگی شخصی
ولف با جوئل ولف، ریاضی‌دان در مرکز پژوهشی تی.جی. واتسون آی‌بی‌ام، ازدواج کرده بود. آن‌ها دو دختر به نام‌های لورا و اریکا و چند نوه داشتند.

در ۲۶ آوریل ۲۰۰۳، ولف به پاس «نمونهٔ آرمانی شهروندی و خدمت عمومی» از سوی دانشگاه محل تحصیلش، دانشگاه تافتس، مفتخر به دریافت جایزهٔ خدمات برجسته شد.

در ۷ فوریهٔ ۲۰۱۸، ولف در خانه‌اش در کاتونا، نیویورک در سن ۷۰ سالگی درگذشت.

## پانویس

## منابع

رده:دانشمندان رایانه اهل ایالات متحده آمریکا
رده:دانشمندان زن سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:دانشمندان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:دانشمندان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه براون
رده:درگذشتگان ۲۰۱۸ (میلادی)
رده:روان‌شناسان زن اهل ایالات متحده آمریکا
رده:زادگان ۱۹۴۷ (میلادی)
رده:کارکنان آی‌بی‌ام
رده:محققان تعامل انسان و کامپیوتر
رده:روانشناسان آمریکایی سده بیستم (میلادی)