معراخ

**معراخ** (، **هَمَعَراخ**، به معنای «اتحاد»؛ ) نام دو ائتلاف سیاسی در اسرائیل بود که هر دو سرانجام در حزب کارگر اسرائیل ادغام شدند. اتحاد نخست در سال ۱۹۶۵ از ائتلاف ماپای و اخدوت هاآودا شکل گرفت و در ژانویه ۱۹۶۸ با ادغام در حزب کارگر منحل شد. اتحاد دوم در سال ۱۹۶۹ میان حزب کارگر و ماپام تشکیل شد و تا اکتبر ۱۹۹۱ ادامه یافت.

معراخ در زمان تشکیل اتحاد دوم در سال ۱۹۶۹ با ۶۳ کرسی از ۱۲۰ کرسی کنست، تنها گروه پارلمانی در تاریخ اسرائیل بود که اکثریت مطلق پارلمان را در اختیار داشت. هرچند این اکثریت در انتخابات ۱۹۶۹ از دست رفت، ۵۶ کرسی به‌دست‌آمده در آن انتخابات همچنان بالاترین تعداد کرسی کسب‌شده در یک انتخابات پارلمانی اسرائیل باقی مانده‌است. معراخ از نظر ایدئولوژیک بر پایهٔ سوسیال دموکراسی و صهیونیسم کارگری استوار بود و عضو انترناسیونال سوسیالیست به‌شمار می‌رفت.

## اتحاد نخست

نخستین نسخه از معراخ با نام کامل **هَمَعَراخ لِاَحدوت پوعالِی اِرِتص ییسراِئل** (، به معنای «اتحاد برای یگانگی کارگران سرزمین اسرائیل») ائتلافی میان ماپای و اخدوت هاآودا بود که برای شرکت در انتخابات پارلمانی ۱۹۶۵ تشکیل شد. تشکیل این ائتلاف واکنشی به ادغام دو حزب بزرگ راست‌گرای اسرائیل یعنی حروت و حزب لیبرال بود که گاحال را پدیدآوردند و هدف آن حفظ سلطهٔ جناح چپ بر سیاست اسرائیل بود.

در این انتخابات، معراخ ۳۶٫۷ درصد آرا و ۴۵ کرسی از ۱۲۰ کرسی کنست را به دست آورد که برای شکست گاحال با ۲۶ کرسی کافی بود، هرچند کمتر از تعداد کرسی‌هایی بود که ماپای در انتخابات ۱۹۵۱ و ۱۹۵۹ کسب کرده بود. رهبر معراخ، لوی اشکول، دولت ائتلافی خود را با حزب ملی مذهبی، ماپام، لیبرال‌های مستقل، پوعالِی آگودات اسرائیل و دو حزب عرب اسرائیلی وابسته به معراخ یعنی پیشرفت و توسعه و همکاری و برادری تشکیل داد.

در ۲۳ ژانویهٔ ۱۹۶۸، ماپای و اخدوت هاآودا همراه با رافی در حزب کارگر اسرائیل ادغام شدند و معراخ نخست منحل گردید. رهبر رافی، داوید بن گوریون، از پیوستن به حزب کارگر امتناع کرد و پیش از ادغام رافی را ترک و حزب «فهرست ملی» را تأسیس نمود.

## اتحاد دوم

حزب کارگر در ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۶۹ ائتلافی با ماپام تشکیل داد و نام معراخ را که هنوز شناخته‌شده بود برای این اتحاد جدید به کار برد. در آن زمان حزب کارگر ۵۵ کرسی و ماپام ۸ کرسی داشتند که به معراخ جدید اکثریت ۶۳ کرسی در کنست ۱۲۰ نفره می‌داد.

با درگذشت لوی اشکول در ۲۶ فوریهٔ ۱۹۶۹، گلدا مئیر جانشین او شد و نخستین و تاکنون تنها زن نخست‌وزیر اسرائیل گردید که اسرائیل را به یکی از نخستین کشورهای جهان با رهبری زن تبدیل کرد.

موفقیت اسرائیل در جنگ شش‌روزه به محبوبیت حزب کمک کرد و به پیروزی چشمگیر آن در انتخابات ۱۹۶۹ انجامید. هرچند اکثریت مطلق از دست رفت، ۴۶٫۲ درصد آرا و ۵۶ کرسی بهترین عملکرد انتخاباتی در تاریخ سیاسی اسرائیل بود و باقی مانده‌است. مئیر دولت وحدت ملی شامل گاحال، حزب ملی مذهبی، لیبرال‌های مستقل، پیشرفت و توسعه و همکاری و برادری را ادامه داد تا اینکه در ۱۹۷۰ گاحال پس از آنکه دولت اصولاً طرح راجرز را پذیرفت از ائتلاف خارج شد.

### دههٔ ۱۹۷۰

دورهٔ هفتمین کنست رویدادی را دربرگرفت که نقشی اساسی در سقوط حزب ایفا کرد. در ۶ اکتبر ۱۹۷۳، در حالی که اسرائیلی‌ها مراسم یوم‌کیپور را برگزار می‌کردند، مصر و سوریه حملهٔ غافلگیرانه‌ای آغاز کردند که به جنگ یوم کیپور منجر شد. هرچند اسرائیل سرزمین‌های ازدست‌رفته را بازپس گرفت، این جنگ به‌طور عمومی شکست تلقی شد و دولت با انتقادات گسترده‌ای مواجه گردید. کمیسیون آگرانات برای بررسی شرایط منتهی به جنگ تشکیل شد.

پیش از انتشار نتایج کمیسیون، انتخاباتی برگزار شد. خشم عمومی علیه دولت چندان محسوس نبود زیرا معراخ همچنان ۳۹٫۶ درصد آرا و ۵۱ کرسی را به دست آورد. با این حال لیکود با ۳۹ کرسی فاصلهٔ خود با معراخ را به شدت کاهش داده بود. مئیر ائتلافی با حزب ملی مذهبی و لیبرال‌های مستقل تشکیل داد، اما ده روز پس از انتشار گزارش کمیسیون آگرانات در ۱ آوریل ۱۹۷۴ استعفا داد، هرچند گزارش او و وزیر دفاع موشه دایان را از هرگونه مسئولیتی تبرئه کرده بود.

اسحاق رابین رهبری حزب کارگر را با شکست شیمون پرز در انتخابات درون‌حزبی به دست گرفت. این رقابت به اختلاف دیرپایی میان آن دو انجامید، به‌ویژه پس از آنکه رابین در زندگی‌نامهٔ خود پرز را «دسیسه‌چین خستگی‌ناپذیر» توصیف کرد. رابین دولت جدیدی با حزب راتز، لیبرال‌های مستقل، پیشرفت و توسعه و فهرست عربی بدوی‌ها و روستاییان تشکیل داد. حزب ملی مذهبی اندکی بعد به ائتلاف پیوست، هرچند ورود آن موجب خروج حزب سکولار راتز شد.

اختلافات درونی حزب نیز نمایان شد. ماپام از ائتلاف خارج شد و همچنین پیشرفت و توسعه و فهرست عربی بدوی‌ها و روستاییان که در دورهٔ رابین زیر چتر معراخ آمده بودند نیز جدا شدند. هرچند ماپام اندکی بعد بازگشت، دو حزب عرب پیوندهای خود با معراخ را برای همیشه قطع کردند و فهرست عربی متحد را تأسیس نمودند.

در ۱۹۷۶ دولت معراخ با رسوایی یادلین دربارهٔ تراکنش‌های مالی غیرقانونی اعضای ارشد حزب، از جمله آشر یادلین و آبراهام اوفر، ضربه خورد. سال بعد رابین گرفتار رسوایی مضاعفی شد: فاش شد که همسرش لیا حساب بانکی ارزی خارجی دارد که در آن زمان در اسرائیل غیرقانونی بود (ماجرایی که بعدها به «رسوایی حساب دلاری» معروف شد). رابین استعفا داد و پرز اندکی پیش از انتخابات بعدی نخست‌وزیر شد.

اندکی پیش از انتخابات، معراخ ضربهٔ دیگری خورد: رابین اعلام کرد که رئیس‌جمهور آمریکا جیمی کارتر از ایدهٔ اسرائیلی مرزهای دفاعی حمایت می‌کند. پرز حزب را به انتخابات ۱۹۷۷ برد که نقطهٔ عطفی تاریخی بود: برای نخستین بار جناح چپ شکست خورد. معراخ تنها ۲۴٫۶ درصد آرا و ۳۲ کرسی کسب کرد، در حالی که لیکود به رهبری مناخم بگین ۴۳ کرسی به دست آورد. بگین ائتلاف راست‌گرایی با شلومتصیون، حزب ملی مذهبی، آگودات اسرائیل و دش تشکیل داد.

علاوه بر فاجعهٔ جنگ یوم کیپور، اتهامات فساد و خویشاوندسالاری و خشم از تبعیض ادعایی حزب به نفع یهودیان اشکنازی در برابر یهودیان مزراحی نیز در شکست سنگین حزب نقش داشتند.

مایهٔ شرمساری بیشتر معراخ آن بود که بگین به موشه دایان پست وزارت خارجه را پیشنهاد داد، هرچند حزب دایان در ائتلاف نبود. دایان پیشنهاد را پذیرفت و از حزب اخراج شد و سپس حزب تلم را تأسیس کرد.

با وجود این، معراخ نقش مهمی در تصویب پیمان کمپ دیوید و پیمان صلح اسرائیل و مصر در کنست ایفا کرد، زیرا بسیاری از نمایندگان لیکود از جمله آریل شارون و اسحاق شامیر از رأی‌دادن خودداری یا از حزب جدا شده بودند.

### دههٔ ۱۹۸۰

حزب در انتخابات ۱۹۸۱ به‌خوبی بازیابی کرد و با ۳۶٫۶ درصد آرا و ۴۷ کرسی پیشرفت چشمگیری داشت. با این حال لیکود با ۴۸ کرسی توانست دولت تشکیل دهد. حزب راتز به‌طور موقت در معراخ ادغام شد اما دوباره جدا گردید. لیبرال‌های مستقل نیز در ۱۹۸۴ به ائتلاف پیوستند.

انتخابات ۱۹۸۴ به بن‌بست انجامید. معراخ ۴۴ کرسی و لیکود ۴۱ کرسی گرفتند، اما هیچ‌کدام نتوانستند حمایت کافی از احزاب کوچک‌تر برای تشکیل دولت جلب کنند (دو حزب چپ‌گرای هدش و فهرست ترقی‌خواه صلح شریک ائتلافی محسوب نمی‌شدند). نتیجه تشکیل ائتلاف بزرگ معراخ، لیکود، حزب ملی مذهبی، آگودات اسرائیل، شاس، موراشا، شینوی و اومتس با ۹۷ کرسی بود که بزرگ‌ترین ائتلاف در تاریخ سیاسی اسرائیل به‌جز دولت‌های وحدت ملی محسوب می‌شد.

پرز و رهبر جدید لیکود اسحاق شامیر توافق کردند که قدرت را تقسیم کنند: پرز دو سال نخست و شامیر دو سال پایانی نخست‌وزیری را برعهده داشت. ماپام این توافق را نپذیرفت و پس از ۱۵ سال معراخ را ترک کرد. حزب همچنین یوسی سرید (به راتز)، اسحاق آرتزی (به شینوی) و عبدالوهاب دراوشه (به حزب دموکراتیک عربی) را از دست داد، اما با ادغام حزب سه‌نفرهٔ یاحاد به رهبری عزر وایزمن این کاهش را جبران کرد.

نتیجهٔ انتخابات ۱۹۸۸ نیز مبهم بود: لیکود ۴۰ و معراخ ۳۹ کرسی گرفتند. توافق دیگری برای تقسیم قدرت حاصل شد و ائتلاف ۹۷ نفره‌ای شامل لیکود، معراخ، حزب ملی مذهبی، شاس، آگودات اسرائیل و دگل هتورا تشکیل گردید.

اما در ۱۹۹۰، پرز تلاش کرد با ایجاد ائتلاف باریک ۶۱ کرسی با احزاب فراسنتی شاس، آگودات اسرائیل و دگل هتورا و احزاب چپ‌گرای ماپام، راتز و شینوی به‌تنهایی قدرت را به دست گیرد. این تلاش شکست خورد و معراخ از ائتلاف حاکم برای دو سال باقیماندهٔ دوره اخراج شد. این ماجرا بعدها در اسرائیل به «ترفند کثیف» شهرت یافت.

در ۷ اکتبر ۱۹۹۱ لیبرال‌های مستقل رسماً در حزب کارگر اسرائیل ادغام شدند. از آنجا که لیبرال‌های مستقل آخرین عضو باقیماندهٔ معراخ بودند، ائتلاف به‌طور رسمی منحل شد.

## میراث
حزب کارگر اسرائیل و میرتس (جانشین ماپام) در سال ۲۰۲۰ ائتلاف انتخاباتی جدیدی به نام کارگر-گشر-میرتس تشکیل دادند و سرانجام در ۲۰۲۴ در حزب واحدی به نام دموکرات‌ها ادغام شدند.

حزب کارگر مدت‌ها پس از خروج و انحلال ماپام همچنان از نماد انتخاباتی معراخ، ، استفاده می‌کرد. این نماد اکنون نشان حزب دموکرات‌هاست.

نام عبری معراخ () هرگز مجدداً استفاده نشده، اما نام عربی آن (التجمع) اکنون توسط حزب غیرمرتبط بلد به کار می‌رود.

## فهرست روسای معراخ

## ترکیب

## نتایج انتخاباتی

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* معراخ در تارنمای کنست

رده:حزب کارگر اسرائیل
رده:حزب‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۶۵ (میلادی)
رده:حزب‌های منحل‌شده در ۱۹۶۸ (میلادی)
رده:حزب‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۶۹ (میلادی)
رده:حزب‌های منحل‌شده در ۱۹۹۱ (میلادی)
رده:حزب‌های صهیونیست در اسرائیل
رده:صهیونیسم کارگری
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۶۹ (میلادی) در اسرائیل
رده:انحلال‌های ۱۹۶۸ (میلادی) در اسرائیل