open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
جلیا

**جلیا** روستایی عرب‌نشین فلسطینی در بخش رمله در دوره قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود. رومیان از این روستا با نام «گالا» (به انگلیسی: ) یاد می‌کردند. جلیا در ۱۷ کیلومتری جنوب رمله واقع بود و در جریان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در نخستین مرحله عملیات دانی توسط تیپ ۸۴ گیواتی در ۹ ژوئیه ۱۹۴۸ از سکنه تخلیه شد.

روستای جلیا بر روی زمینی هموار تا موج‌دار در دشت ساحلی و در نزدیکی دامنه‌های غربی کوه‌های قدس قرار داشت و ارتفاع آن در حدود ۱۳۵ متر از سطح دریا بود. بر پایه سرشماری سال ۱۵۹۶ میلادی جمعیت آن ۹۴ نفر و طبق آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت آن به ۳۳۰ نفر رسیده بود.

## پیشینه
بررسی فلسطین غربی که توسط صندوق اکتشاف فلسطین انجام شد، جلیا را همان «گالا» () ذکرشده در اونوماستیکون اوسبیوس دانست که به‌عنوان شهرکی نزدیک عقرون () یاد شده بود.

گمان می‌رود نام جلیا از واژه آرامی «جال» به معنای «توده سنگ» یا از واژه سریانی «جالا» به معنای دیوار یا تپه گرفته شده باشد.

### دوره عثمانی
جلیا همچون سراسر سرزمین فلسطین در سال ۱۵۱۷ میلادی به امپراتوری عثمانی ملحق شد. در دفاتر مالیاتی سال ۱۵۹۶ میلادی، جلیا روستایی کاملاً مسلمان‌نشین در ناحیه غزه از لوای غزه ثبت شده بود و ۱۷ خانوار با جمعیتی برآوردشده در حدود ۹۴ نفر داشت. ساکنان مالیاتی ثابت به نرخ ۳۳٫۳ درصد بر فراورده‌های کشاورزی شامل گندم، جو، محصولات تابستانه، تاکستان‌ها، بزها و کندوهای عسل و نیز درآمدهای گاه‌به‌گاه می‌پرداختند که مجموع آن ۲٬۲۰۰ آقچه بود.

در سال ۱۸۸۲ میلادی، بررسی فلسطین غربی جلیا را «روستایی معمولی از خشت و سنگ» توصیف کرد.

### دوره قیمومت بریتانیا
در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین که به‌دست مقامات قیمومت بریتانیا انجام شد، جلیا ۲۶۹ نفر جمعیت داشت که همگی مسلمان بودند. در سرشماری ۱۹۳۱ فلسطین این رقم اندکی افزایش یافت و به ۲۷۱ نفر مسلمان در ۶۳ خانه رسید.

بر پایه آمار سال ۱۹۴۵ جمعیت روستا به ۳۳۰ مسلمان رسیده بود و مساحت کل زمین‌های آن ۱۰٬۳۴۷ دونوم بود. از این مقدار ۷٬۶۷۷ دونوم به کشت غلات اختصاص داشت، ۴۰ دونوم آبیاری می‌شد یا به باغ‌کاری می‌رسید و ۷ دونوم بخش ساخته‌شده روستا بود.

روستا دارای مسجد، چند دکان و یک مدرسه ابتدایی بود که در سال ۱۹۴۵ بنیان‌گذاری شده بود.

### جنگ ۱۹۴۸ و پیامدهای آن
جلیا در ۹ تا ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۸ تخلیه شد. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۸ و در جریان عملیات آن‌فار، ستاد تیپ ۸۴ گیواتی به ستاد فرماندهی کل اطلاع داد که «نیروهای ما وارد روستاهای قزازه، خیمه، جلیا، ادنبه و مغلس شده‌اند، ساکنان را بیرون رانده و شماری از خانه‌ها را منفجر و آتش زده‌اند. منطقه هم‌اکنون از اعراب پاکسازی شده‌است.» در ۱۹ ژوئیه نیروهای اسرائیلی به آوارگان نزدیک جلیا هشدار دادند که در صورت بازگشت به روستایشان کشته خواهند شد.

در سال ۱۹۹۲ دربارهٔ محل روستا نوشته شد: «منطقه حصارکشی شده و دسترسی به آن ممکن نیست».

## منابع

* 
* 
* 

## کتاب‌شناسی

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* صفحه جلیا در پایگاه Palestine Remembered
* جلیا در ذاکرات
* جلیا در مرکز فرهنگی خلیل سکاکینی
* 

رده:شهرها و روستاهای خالی از سکنه شده در جریان جنگ ۱۹۴۹–۱۹۴۷ فلسطین
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:شرح مختصر یکسان با ویکی‌داده
رده:صفحه‌های دارای تابع تجزیه‌گر آرایش‌عدد با آرگومان غیرعددی
سنت ابرهارد

**ابرهارد زیتلینگ و بیبورگ** یا *ابرهارد اول زالتسبورگ* ( به آلمانی: Eberhard von Sittling und Biburg, یا Eberhard I. von Salzburg)؛ (زادهٔ حدود ۱۰۸۵ در زیتلینگ؛ درگذشتهٔ ۲۲ ژوئن ۱۱۶۴ در صومعه سیسترسی راین)، اسقف اعظم زالتسبورگ در سده ۱۲ میلادی بود. او حتی در زمان حیاتش به عنوان یک قدیس مورد احترام بود و به دلیل سبک زندگی زاهدانه و توانایی استثنایی‌اش در سخنوری ستایش می‌شد.

## دوران جوانی
ابرهارد از خانواده اشرافی باواریایی «بارون‌های زیتلینگ و بیبورگ» بود. او از طریق مادرش، برتا فون راتزنهوفن، با اسقف اعظم کنراد یکم ویتلسباخ و همچنین با برتولد موسبورگ (اسقف اعظم رقیب در زالتسبورگ) خویشاوندی داشت. ابرهارد ابتدا در مدرسه کلیسای جامع بامبرگ آموزش دید و سپس در پاریس به تحصیل پرداخت؛ جایی که دانش عمیق و همه‌جانبه‌ای کسب کرد و پس از آن به عنوان عضو هیئت امنای کلیسا در بامبرگ مشغول به کار شد.

## فعالیت‌ها تا سال ۱۱۴۷
در سال ۱۱۲۵، ابرهارد به عنوان راهب در صومعه بندیکتین «پروفنینگ» در نزدیکی رگنسبورگ سوگند یاد کرد. در سال ۱۱۳۱ او به مقام نایب صومعه (Prior) رسید و در سال ۱۱۳۸ رئیس دیر (Abt) در صومعه بیبورگ شد. او این صومعه را بر اساس جنبش اصلاحی کلونی سازماندهی مجدد کرد. مقام ریاست او به‌طور شخصی توسط پاپ اینوسنت دوم تنفیذ شد که نشان‌دهنده احترام والای او فراتر از محدوده صومعه بود.

## دوران اسقفی اعظم
در سال ۱۱۴۷، ابرهارد که در آن زمان ۶۰ سال داشت، به عنوان اسقف اعظم زالتسبورگ انتخاب شد. او به فعالیت‌های خیریه شهرت داشت و برای بهبود اخلاق روحانیون تلاش بسیاری کرد. ابرهارد علاوه بر سخنوری، مهارت دیپلماتیک فوق‌العاده‌ای داشت که از آن برای رفاه ایالت زالتسبورگ و قلمرو اسقفی خود استفاده می‌کرد. هنگامی که دیر ادمونت در سال ۱۱۵۲ طعمه حریق شد، ابرهارد نقش مهمی در بازسازی سریع آن ایفا کرد. او از سفرهای طولانی و دشوار برای تقدیس شخصی کلیساها، محراب‌ها و دیدار با راهبان واهمه‌ای نداشت.

«راهوین»، تاریخ‌نگار آن دوران، ابرهارد را به دلیل تحصیلات عالی، پایداری در ایمان، انسان‌دوستی، بخشندگی و توجه ویژه به فقرا و بیماران ستایش کرده است.

## رهبری الکساندرین‌ها در امپراتوری مقدس روم
در جریان نزاع تفویض بین پاپ الکساندر سوم و امپراتور فریدریش بارباروسا، ابرهارد آشکارا از پاپ حمایت کرد؛ با این حال، به دلیل اعتبار بالای اجتماعی، نزد امپراتور نیز به عنوان یک میانجی مورد احترام باقی ماند. او در حمایت از الکساندر سوم و مخالفت با پاپِ برگزیده امپراتور (ویکتور چهارم)، تا مرزهای خطرناکی پیش رفت و چندین دستور اکید امپراتور را نادیده گرفت، اما محبوبیت و اعتبارش مانع از مجازات‌های سخت امپراتوری علیه او شد.

## سال‌های پایانی و مرگ
او در سنین پیری یک بار دیگر به اشتایرمارک سفر کرد تا به یک اختلاف پایان دهد. قلعه لایبنیتس (متعلق به زالتسبورگ) توسط مارگراف اتوکار سوم محاصره شده بود. تنها پس از مذاکرات طولانی ابرهارد بود که محاصره پایان یافت. او در راه بازگشت، در صومعه سیسترسی «راین» درگذشت. پیکر او در کلیسای جامع زالتسبورگ به خاک سپرده شد. مقبره او در سال ۱۹۵۷ طی حفاری‌های کلیسای جامع کشف شد.

## منابع

رده:قدیسان
رده:قدیسان مسیحی
رده:تاریخ اتریش
رده:کاتولیک
رده:تاریخ آلمان
رده:مسیحیت در آلمان
فهرست جزیره‌های عراق

**فهرست جزیره‌های عراق** فهرستی است از جزیره‌های شناخته‌شده در عراق. عراق دارای ساحلی کوتاه و باریک در خلیج فارس است که درازای آن از ۶۰ کیلومتر فراتر نمی‌رود و جزیره‌ای در خلیج فارس ندارد؛ اما جزیره‌های گوناگونی در میان رودهای این کشور از جمله فرات، دجله و اروندرود جای گرفته‌اند.

## جزیره‌های رودخانه‌ای

این فهرست ناکامل است و جزیره‌های بیشتری در رودهای عراق وجود دارند که در منابع ثبت نشده‌اند.

## یادداشت‌ها
* شبه‌جزیره فاو در جنوب عراق نیز گاه در فهرست جزیره‌های عراق آورده می‌شود، هرچند از نظر جغرافیایی شبه‌جزیره به‌شمار می‌آید.
* حُفیض () جزیره‌ای افسانه‌ای است که در برخی منابع به عراق نسبت داده شده‌است.

## جستارهای وابسته
* جغرافیای عراق
* اروندرود
* گردشگری در عراق

## منابع

* 
* 
* 

رده:جزیره‌های عراق
رده:فهرست‌های جزیره‌ها بر پایه کشور
کلیسای سنت گئورگ، اکسن‌هاوزن

**کلیسای باروک سنت گئورگ** (به آلمانی: Klosterkirche St. Georg) تا پیش از سکولاریزاسیون در سال ۱۸۰۳، کلیسای صومعه بندیکتین در اکسن‌هاوزن بود. امروزه این بنا به عنوان کلیسای محله‌ای کاتولیک رومی در منطقه بیبراخ در *اوبرشوابن* فعالیت می‌کند.

## تاریخچه
نخستین کلیسای این صومعه، یک بازیلیکای ستون‌دار به سبک رومانسک بود که در سال ۱۰۹۳ توسط اسقف گبهارد سوم به قدیس گئورگ تقدیم شد. جهت‌گیری این کلیسا ۱۷ درجه به سمت شمال نسبت به جهت شرقی استاندارد انحراف دارد؛ این امر به این دلیل است که در ۲۳ آوریل (روز یادبود قدیس گئورگ)، نور خورشید مستقیماً بر محراب اصلی می‌تابد.

کلیسای جدیدی بین سال‌های ۱۴۸۹ تا ۱۴۹۵ به سبک پساگوتیک ساخته شد. فرآیند باروک‌سازی این کلیسا از سال ۱۶۶۰ آغاز شد و هشت دهه به طول انجامید. نمای باروک فعلی در سال ۱۷۲۵ توسط کریستین ویدمان ساخته شد. نقاشی‌های سقفی شبستان اصلی توسط *یوهان گئورگ برگ‌مولر* بین سال‌های ۱۷۲۷ تا ۱۷۲۹ خلق شدند که گذار از باروک به نئوکلاسیسیسم را نشان می‌دهند.

در سال ۲۰۱۹، پاپ فرانسیس این کلیسا را به مقام بازیلیکای صغیر (Basilica minor) ارتقا داد.

## معماری

### نما
بخش مرکزی و برآمده نما توسط ستون‌های دوتایی احاطه شده است. بالای درگاه اصلی، مجسمه قدیس گئورگ قرار دارد که در میان یک سنتوری شکسته واقع شده است. چهار گلدان تزیینی تنها عناصر تزیینی دیگر در بخش بالایی نما هستند.

### فضای داخلی
نقشه بنا ساختار میان‌سده‌ای یک بازیلیکای بدون بازویی (تالار عرضی) را حفظ کرده است. در فضای داخلی، معماری باروک با ستون‌های کورینتی غالب است. ابعاد داخلی بنا شامل ۷۷٫۵ متر طول، ۲۱٫۳ متر عرض و ۱۸٫۳ متر ارتفاع است.

## تزیینات و تجهیزات
بندانگشتی|تمثیل پاکدامنی در شبستان

### نقش‌برجسته‌ها و مجسمه‌ها
بالای طاق‌های شبستان و محراب، شانزده نقش‌برجسته وجود دارد که مسیح، مریم و چهارده رسول را نشان می‌دهند. نکته استثنایی این است که یهودا اسخریوطی نیز در میان آن‌ها با نماد کیسه پول به تصویر کشیده شده است. همچنین شانزده مجسمه فضیلت در میان پنجره‌ها قرار دارند که مفاهیمی چون ایمان، امید، عشق، عدالت و پاکدامنی را بازنمایی می‌کنند.

### دیوارنگاره‌ها
یوهان جوزف آنتون هوبر تصاویری مربوط به دوازده بندِ «اعتقادنامه رسولان» را در شبستان‌های جانبی نقاشی کرده است. همچنین فرسکوی ( نقاشی دیواری) زیر بالکن ارگ که موضوع اخراج بازرگانان از معبد را دارد، اثر اوست.


St. Georg Ochsenhausen-pjt3.jpg|نمای کلی شبستان
St. Georg Ochsenhausen-pjt1.jpg|تزیینات سقف باروک
St. Georg Ochsenhausen-pjt2.jpg|محراب اصلی


## ارگ‌ها
در این کلیسا دو ارگ تاریخی وجود دارد: ارگ بزرگ ساخته *یوزف گابلر*  در بالکن غربی و ارگ «هوس» در بخش گروه کر.

## منابع

رده:کلیساهای باروک در آلمان
رده:کلیساهای کاتولیک در آلمان
رده:بناهای فهرست شده در بادن-وورتمبرگ
نخست‌وزیر مالت

**نخست‌وزیر مالت** () رئیس دولت است و بالاترین مقام اجرایی در مالت به‌شمار می‌رود. نخست‌وزیر ریاست نشست‌های کابینه را بر عهده دارد و وزیران را برای تصدی مسئولیت‌های مربوط به حوزه‌های خود برمی‌گزیند. نخست‌وزیر تا زمانی در مقام خود باقی می‌ماند که بتواند اعتماد پارلمان را حفظ کند؛ از این‌رو، خود نیز به‌عنوان یکی از نمایندگان پارلمان فعالیت می‌کند.

نخست‌وزیر توسط رئیس‌جمهور منصوب می‌شود؛ رئیس‌جمهور در این فرایند فردی را برمی‌گزیند که به نظر می‌رسد بیشترین توانایی را برای کسب حمایت اکثریت مجلس نمایندگان داشته باشد. معمولاً این فرد رهبر یک حزب سیاسی یا ائتلافی از احزاب است که بیشترین کرسی‌ها را در مجلس نمایندگان در اختیار دارند.

نخست‌وزیر به‌طور خودکار (به‌موجب سمت خود) به درجهٔ «همراه افتخار» در نشان ملی شایستگی مالت (K.U.O.M. ؛ ) منصوب می‌شود.

## جستارهای وابسته
* فهرست نخست‌وزیران مالت
* رئیس‌جمهور مالت
* پارلمان مالت

## منابع

رده:دولت مالت
رده:نخست‌وزیران مالت
عملیات حورب

**عملیات حورب** (به عبری: ، آوانویسی: میوتسا حورِو) یک تهاجم گسترده نظامی اسرائیل علیه ارتش مصر در غرب نگو در پایان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل بود. هدف این عملیات محاصره ارتش مصر در نوار غزه بود. عملیات از ۲۲ دسامبر ۱۹۴۸ آغاز شد و در ۷ ژانویه ۱۹۴۹ پس از تهدید بریتانیا به مداخله نظامی پایان یافت. با وجود آنکه اسرائیل به همه اهداف خود دست نیافت، عملیات از نظر نظامی پیروزی اسرائیل به‌شمار می‌رود.

واژه «حورب» نام کوه سینا در کتاب مقدس است که بنی‌اسرائیل به مدت یک سال در آنجا اردو زدند (سفر خروج ۳:۱ و مزامیر ۱۰۶:۱۹). این کوه امروزه به نام «جبل موسی» (به عربی: کوه موسی) شناخته می‌شود.

## اهداف

هدف نخست این تهاجم، یگان‌های ارتش مصر بود که از عوجه در مرز فلسطین و مصر دفاع می‌کردند. پس از آن، حمله اصلی به سوی پایگاه‌های ارتش مصر در العریش هدایت می‌شد تا بخش عمده ارتش مصر در نوار غزه به دام بیفتد.

فرماندهی عملیات بر عهده یگال آلون بود و پنج تیپ اسرائیلی در آن شرکت داشتند: تیپ ۸ زرهی به فرماندهی اسحاق سده، تیپ نگب، تیپ گولانی، تیپ هارئیل و تیپ الکساندرونی. وظیفه آنها حفظ محاصره تیپ ۴٬۰۰۰ نفری مصر در الفالوجه بود. مصریان همچنین دو تیپ دیگر در منطقه غزه و یک تیپ در نزدیکی العریش در آن سوی مرز داشتند. بر پایه برآوردها، نیروهای اسرائیلی نزدیک به ۱۷٬۰۰۰ و نیروهای مصری نزدیک به ۲۰٬۰۰۰ نفر بودند.

## روند عملیات

در ۲۲ دسامبر، یک گردان از تیپ گولانی حمله انحرافی خود را به مواضع نزدیک جاده غزه–رفح آغاز کرد. در آماده‌سازی برای تهاجم، ارتش اسرائیل مسیری را از میان بیابان باز کرده بود که استحکامات دفاعی جاده بئرشبع به عوجه را دور می‌زد. در ۲۷ دسامبر ۱۹۴۸، تیپ ۸ زرهی از این جهت غیرمنتظره به عوجه حمله برد. پس از ۲۴ ساعت نبرد، مصریان در هم‌ریختگی تسلیم شدند.

با این پیروزی، آلون دریافت که دفاع قابل‌توجهی از سوی مصر در غرب العریش باقی نمانده و آماده تصرف کل شبه‌جزیره سینا شد. تیپ نگب در شب ۲۸ دسامبر به دنبال تانک‌های تیپ ۸ از مرز مصر گذشت و به سوی العریش پیشروی کرد. تا ۳۰ دسامبر ۱۹۴۸ آنان به حومه فرودگاه شهر رسیدند و هم‌زمان یگان‌هایی از تیپ هارئیل بیشتر به غرب سینا پیش رفتند. در ۲۹ دسامبر، شورای امنیت سازمان ملل متحد دستور آتش‌بس صادر کرد.

## پیامد

پیش از آنکه آلون بتواند به هدف خود دست یابد، نخست‌وزیر اسرائیل داوید بن گوریون به او دستور داد فوراً از خاک مصر عقب‌نشینی کند. دولت بریتانیا تهدید کرده بود که معاهده دوستی بریتانیا و مصر (۱۹۳۶) را اجرا خواهد کرد و مستقیماً وارد جنگ خواهد شد. آلون با وجود اعتراض، به اصرار بن‌گوریون تمکین کرد و نیروهای اسرائیلی عقب نشستند.

در ۳ ژانویه ۱۹۴۹، نیروهای اسرائیلی حمله‌ای به استحکامات مصری در رفح آغاز کردند با همان هدف محاصره ارتش مصر. پس از سه روز درگیری پیرامون رفح، دولت مصر در ۶ ژانویه ۱۹۴۹ آمادگی خود را برای ورود به مذاکرات آتش‌بس اعلام کرد. در همان روز، نیروی هوایی اسرائیل پنج فروند هواپیمای اسپیت‌فایر نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا را که در منطقه گشت‌زنی می‌کردند سرنگون کرد؛ دو خلبان کشته شدند و دو تن دیگر به اسارت درآمدند. عزر وایزمن یکی از این هواپیماها را ساقط کرد. بریتانیا نیروهای تقویتی به عقبه اعزام کرد. با وجود مخالفت فرماندهان ارتش، اسرائیل آتش‌بس را در ۷ ژانویه پذیرفت.

در پیمان‌نامه آتش‌بس نهایی، عوجه منطقه غیرنظامی اعلام شد.

## جستارهای وابسته
* عملیات یوآو
* عملیات عوبدا

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:نبردها و عملیات‌های جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل
رده:روابط بریتانیا و مصر
رده:روابط اسرائیل و بریتانیا
راه زائر

[بندانگشتی|250px|یک دسته از زائران در [کرنتن|کارینتیا در اتریش]]

**راه زائر** یا **مسیر زیارتی** ( به انگلیسی: pilgrims' way or pilgrim way)، یک مسیر استاندارد است که زائران هنگام رفتن به یک زیارت برای رسیدن به مقصد خود – که معمولاً یک مکان مقدس یا پرستشگاه است – طی می‌کنند. این مکان‌ها ممکن است شهرک‌ها یا شهرهایی با اهمیت ویژه مانند اورشلیم، رم، سانتیاگو د کومپوستلا، فاتیما، لوردز یا اینسیدلن باشند، اما همچنین می‌توانند نقاط خاصی در طبیعت مانند یک تپه، چشمه، چاه، غار یا زیارتگاه باشند. در طول مسیر، ایستگاه‌هایی وجود دارد که زائران می‌توانند در آنجا توقف و استراحت کنند، دعا بخوانند یا مراسم‌های مذهبی را به جا آورند.

## تاریخچه
در قرون وسطی، سه مکان اصلی زیارتی مسیحیت وجود داشت: اورشلیم، رم و سانتیاگو د کومپوستلا در اسپانیا. مکان‌های بزرگ زیارتی اغلب آرامگاه‌های حواریون مهم بودند. مشهورترین راه زائر امروزی، مسیری است که به سانتیاگو د کومپوستلا در اسپانیا ختم می‌شود و به نام راه سانتیاگو نیز شناخته می‌شود. مسیر بسیار قدیمی دیگری به نام ویا فرانچیگنا از کنتربری در انگلستان آغاز شده و از طریق فرانسه و سوئیس به رم می‌رسد.

این مسیرها همچنین از طریق «راه اورشلیم» به اورشلیم متصل می‌شدند. برای مثال، بخش‌های جداگانه ممکن است هم به عنوان راه سانتیاگو و هم به عنوان راه زائر به مکانی دیگر نگریسته شوند. این مسیرهای اصلی به همراه راه‌های فرعی مختلف، شبکه‌ای از راه‌های قدیمی زائر را تشکیل می‌دهند که سراسر اروپا را در می‌نوردند. امروزه در تقریباً تمام کشورهای اروپایی انجمن‌های سانتیاگو وجود دارند که به تحقیق و نگهداری از راه سانتیاگو اختصاص یافته‌اند. در آلمان، راه‌های تاریخی زائر توسط «انجمن سانتیاگوی آلمان» مورد پژوهش قرار می‌گیرند. در سوئیس، این کار توسط «اتحادیه دوستان راه سانتیاگو» (Vereinigung der Freunde des Jakobsweges) انجام می‌شود.

از آنجا که مسیحیان خود را همواره «در سفر» می‌دانند، مفاهیم توسعه بخش‌ها و اسقف‌نشین‌ها اغلب به عنوان زیارت یا راه‌های زائر توصیف می‌شوند. یک نمونه مشهور، موسوم به «زیارت اعتماد بر روی زمین» متعلق به جامعه تایزه است. «کلیسای انجیلی-لوتری هانوفر» پروژه‌ای را با نام «راه زائر لوکوم–فولکن‌رودا» توسعه داده است. در سال ۱۹۸۷ در طول *راهپیمایی صلح اولوف پالمه*، به پیشنهاد «*سرویس اقدام آشتی برای صلح*»، یک زیارت چندروزه در امتداد راه زائری از اردوگاه کار اجباری راونسبروک به اردوگاه کار اجباری زاکسن‌هاوزن انجام شد. این مسیر یادآور پیاده‌روی‌های مرگ سال ۱۹۴۵ بود.
## منابع

رده:مسیحیت
رده:کاتولیک
رده:قدیسان
رده:تاریخ اروپا
رده:کلیساها
رده:زیارت
رده:مسیرهای زیارتی
رده:پیاده‌روی
رده:سفر زیارتی
رده:مسیرهای سفر زیارتی
عملیات باراک

**عملیات باراک** (به عبری: ، *میوتسا باراک*، به معنای «عملیات آذرخش») یک عملیات نظامی تهاجمی بود که از سوی هاگانا درست پیش از پایان قیمومت بریتانیا بر فلسطین آغاز شد. این عملیات بخشی از نقشه دالت بود و هدف آن تصرف روستاهای شمال غزه در پیش‌بینی ورود ارتش مصر بود. عملیات باراک از سوی تیپ تازه‌تأسیس گیواتی به فرماندهی شیمعون آویدان انجام شد.

عملیات باراک از ۴ مه ۱۹۴۸ آغاز شد و تا ۱۵ مه همان سال ادامه یافت. در جریان این عملیات دست‌کم ۱۶ روستای فلسطینی تصرف و ویران شد و هزاران نفر آواره شدند. این عملیات یکی از مجموعه عملیات‌های نظامی هاگانا در جنگ ۱۹۴۸ فلسطین به‌شمار می‌رود.

## پیش‌زمینه
دستورهای عملیاتی، اهداف تیپ گیواتی را چنین بیان می‌کرد: «دشمن را از پایگاهش محروم کنید… هراس همگانی ایجاد کرده و روحیه‌اش را بشکنید… موجب فرار ساکنان آبادی‌های کوچک‌تر منطقه شوید.» دستورهای فرمانده آویدان نیز چنین بود: «شما به‌تنهایی و با رایزنی با مشاوران امور عرب و افسر سرویس اطلاعاتی خود، روستاهای منطقه تحت فرماندهی‌تان را که باید اشغال، پاک‌سازی یا نابود شوند، تعیین خواهید کرد.» به گفتهٔ مورخ بنی موریس، آویدان گزینهٔ اخیر (نابودی) را ترجیح می‌داد.

به‌عنوان مقدمه، نخستین اقدام تیپ گیواتی در ۴ مه ۱۹۴۸ صورت گرفت؛ هنگامی که تیپ روستای عاقر را در جنوب غربی الرمله با جمعیتی در حدود ۲٬۴۸۰ نفر اشغال کرد.

## عملیات
آفند اصلی در ۹ مه آغاز شد و روستای بیت دراس پیش از اشغال، زیر آتش خمپاره قرار گرفت. پس از آن، خانه‌های روستا منفجر شدند. دور دوم حملات در ۱۵ مه آغاز شد.

## پیامدها
دو ماه پس از عملیات باراک، تیپ گیواتی عملیات دیگری در همین منطقه انجام داد که طی آن دست‌کم ۱۶ روستا تصرف شد و بیش از ۲۰٬۰۰۰ آواره به وجود آمد.

## روستاهای تصرف‌شده در عملیات باراک

ارقام جمعیت بر پایهٔ سرشماری سال ۱۹۴۵ است.

## جستارهای وابسته
* نقشه دالت
* جنگ ۱۹۴۸ فلسطین
* نکبت (فلسطین)

## کتاب‌شناسی
* 
* 

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:نبردها و عملیات‌های جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
کشتار اسحاقی

**کشتار اسحاقی** به کشتار جمعی گزارش‌شدهٔ غیرنظامیان عراقی گفته می‌شود که به‌گفتهٔ منابع عراقی نیروهای ایالات متحده آمریکا در شهرک اسحاقی در ۱۵ مارس ۲۰۰۶ مرتکب آن شدند. پلیس عراق نیروهای آمریکایی را متهم کرد که ۱۱ نفر از جمله پنج کودک و چهار زن را پس از جمع‌آوری عمداً به گلوله بسته و سپس خانه‌شان را منفجر کرده‌اند. ارتش آمریکا این ادعاها را رد کرد و مدعی شد ساختمان در جریان درگیری مسلحانه فروریخته و چهار نفر کشته شده‌اند.

این رویداد در ژوئن ۲۰۰۶ پس از انتشار نواری ویدئویی توسط بی‌بی‌سی که ادعاهای پلیس عراق را تأیید می‌کرد، بار دیگر مورد توجه قرار گرفت. بازرسی ارتش آمریکا سربازان را تبرئه کرد، اما دولت عراق نتایج را نپذیرفت و تحقیقات خود را آغاز کرد. در سپتامبر ۲۰۱۱ با انتشار اسناد دیپلماتیک محرمانهٔ آمریکا توسط ویکی‌لیکس، دولت عراق تحقیقات خود را بازگشایی کرد.

## پیش‌زمینه و رویداد
در ۱۵ مارس ۲۰۰۶ نیروهای آمریکایی به خانه‌ای در شهرک اسحاقی واقع در شهرستان بلد در استان صلاح‌الدین یورش بردند. مقامات آمریکایی اعلام کردند که سربازان بر پایهٔ اطلاعاتی مبنی بر حضور یکی از هواداران القاعده در آن خانه وارد عمل شده‌اند. به‌گفتهٔ آمریکایی‌ها ساختمان زیر آتش سنگین فروریخت و چهار نفر شامل یک مظنون، دو زن و یک کودک کشته شدند.

در مقابل، پلیس عراق در گزارشی نیروهای آمریکایی را متهم کرد که ۱۱ نفر را از جمله پنج کودک و چهار زن پس از جمع‌کردن آنها عمداً به گلوله بسته و سپس خانه را منفجر کرده‌اند. سخنگوی ارتش آمریکا در واکنش گفت «بسیار بعید است که این ادعاها درست باشند».

## انتشار نوار ویدئویی و بازرسی آمریکا
در ژوئن ۲۰۰۶ بی‌بی‌سی نواری را از «یک گروه سنی تندرو» به دست آورد که به نظر می‌رسید شامل مدارکی در تأیید ادعاهای پلیس عراق باشد. پس از انتشار این نوار، ایالات متحده اعلام کرد که بار دیگر رویداد را بررسی خواهد کرد.

بازرسی ارتش آمریکا به این نتیجه رسید که نظامیان آمریکایی رویه‌ها و قواعد درگیری مناسب را رعایت کرده‌اند و مرتکب تخلفی نشده‌اند. دولت عراق بی‌درنگ نتایج بازرسی آمریکا را رد کرد و اعلام کرد که تحقیقات خود را ادامه خواهد داد.

## واکنش دولت عراق
بلافاصله پس از بسته‌شدن بازرسی آمریکایی، دولت عراق تحقیقات مستقل خود را آغاز کرد. عدنان الکاظمی، مشاور نخست‌وزیر عراق نوری مالکی، اعلام کرد که گزارش آمریکایی «نسبت به مردم عراق و کودکانی که کشته شدند منصفانه نبود».

## افشای اسناد ویکی‌لیکس و بازگشایی تحقیقات
در سپتامبر ۲۰۱۱ ویکی‌لیکس تلگرام دیپلماتیک محرمانه‌ای را منتشر کرد که نشان می‌داد فیلیپ آلستون، گزارشگر ویژهٔ سازمان ملل متحد دربارهٔ اعدام‌های فراقانونی، اختصاری یا خودسرانه، بلافاصله پس از رویداد در مارس ۲۰۰۶ پرسش‌هایی را دربارهٔ آن مطرح کرده بود.

آلستون چند هفته پس از رویداد تلگرامی به وزارت امور خارجهٔ آمریکا ارسال کرده و در آن بیان داشته بود که نیروهای آمریکایی در ۱۵ مارس ۲۰۰۶ دست ساکنان یک خانه را بسته و آنان را اعدام کرده‌اند. در میان ساکنان پنج کودک زیر پنج سال بودند. کالبدشکافی‌های انجام‌شده بعداً تأیید کردند که «همهٔ اجساد از ناحیهٔ سر مورد اصابت گلوله قرار گرفته و دست‌هایشان بسته بوده‌است».

به‌نظر می‌رسید آلستون در تلگرام خود روایت ساکنان اسحاقی را تأیید می‌کند. پس از انتشار این سند، دولت عراق بار دیگر تحقیقات خود را بازگشایی کرد.

## جستارهای وابسته
* جنایات جنگی ایالات متحده آمریکا
* کشتار جشن عروسی مقر الدیب
* جنگ عراق
* افشای اسناد دیپلماتیک آمریکا

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:روابط بین‌الملل در ۲۰۰۶ (میلادی)
رده:پنهان‌کاری‌ها
رده:روابط ایالات متحده آمریکا و عراق
بهائیان فلسطینی

**بهائیان فلسطینی** فلسطینیان عرب‌تباری هستند که پیرو آیین بهائیت هستند. بهائیان فلسطینی از نخستین پیروان این آیین به‌شمار می‌روند، زیرا دو شهر مقدس بهائیان یعنی حیفا و عکا در سرزمینی واقع شده‌اند که پیش از اخراج و فرار ۱۹۴۸ فلسطینیان اکثریت جمعیت آن را فلسطینیان تشکیل می‌دادند.

در دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین، بهائیان فلسطینی یکی از هشت گروه دینی بودند که در سرشماری‌های انجام‌شده توسط حکومت قیمومتی بریتانیا به عنوان گزینه درج می‌شد. در دوران معاصر، بهائیان فلسطینی در کنار فلسطینیان پیرو دیگر ادیان زندگی می‌کنند و گزارش‌هایی از حضور آنان در کرانه باختری نیز وجود دارد.

## پیشینه
بهائیان فلسطینی از نخستین گروه‌های پیرو آیین بهائیت به‌شمار می‌آیند. دلیل این امر آن است که دو شهر حیفا و عکا که از مقدس‌ترین شهرهای بهائیان هستند، در سرزمینی قرار دارند که پیش از سال ۱۹۴۸ میلادی اکثریت ساکنان آن فلسطینی بودند. ممنوعیت کنونی تبلیغ دینی در میان اسرائیلی‌ها در اصل به صورت ممنوعیت تبلیغ در میان فلسطینیان شکل گرفته بود.

در دوران قیمومت بریتانیا بر فلسطین، بهائیان فلسطینی یکی از هشت دسته‌بندی دینی بودند که در سرشماری‌های حکومت قیمومتی بریتانیا به عنوان گزینه گنجانده می‌شد.

## وضعیت معاصر
به گفتهٔ نعیم اتیک، در دوران معاصر بهائیان فلسطینی در کنار فلسطینیان پیرو دیگر باورهای دینی زندگی می‌کنند. آلن برایسون نویسنده نیز از وجود بهائیان فلسطینی در کرانه باختری گزارش داده‌است. در برخی موارد، بهائیان فلسطینی افرادی هستند که در یکی از ادیان ابراهیمی پرورش یافته و سپس به آیین بهائی گرویده‌اند.

## بهائیان فلسطینی سرشناس
* ملیحه افنان
* سهیل محسن افنان
* سهیل بشروئی
* لیلا شهید (خود بهائی نیست، اما از خانواده‌ای با پیشینهٔ بهائی است)
* منیب شهید

## جستارهای وابسته
* خانواده بهاءالله
* بهائیت

## منابع

* 

رده:بهائیان اهل فلسطین
رده:مقاله‌های خرد خاورمیانه
اور هانر

**اور هانر** (، به معنای «نور شمع») یک کیبوتص در جنوب اسرائیل است. این کیبوتص در نزدیکی سدروت و در حدود ۶ کیلومتری شمال آن و در مجاورت نوار غزه قرار دارد و زیر نظر شورای منطقه‌ای شعار هنگو اداره می‌شود. کیبوتص همسایه شرقی آن برور حایل است و این دو کیبوتص ایستگاه اتوبوس مشترکی در جاده بئرشبع به عسقلان دارند.

اور هانر میان سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۷ به‌عنوان مزرعه‌ای وابسته به شرکت ییتصور اوفیتوآح پایه‌گذاری شد. بنیان‌گذاران آن مهاجرانی از آرژانتین و شیلی بودند که به جنبش‌های گوردونیا، درور و هحالوتص وابسته بودند. این کیبوتص بر زمین‌های روستای تخلیه‌شده فلسطینی نجد بنا شده‌است.

## ریشه‌شناسی نام
نام این کیبوتص از رساله سنهدرین در تلمود بابلی برگرفته شده‌است.

## پیشینه
اور هانر میان سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۷ به‌صورت مزرعه‌ای متعلق به شرکت ییتصور اوفیتوآح تأسیس شد. بنیان‌گذاران آن از گروه‌های گارعین (گروه‌های مهاجران سازمان‌یافته) جنبش‌های گوردونیا، درور و هحالوتص بودند که بیشتر آن‌ها مهاجرانی (عولیم) از آرژانتین و شیلی بودند. شمار زیادی از آنان پیش‌تر در کیبوتص گیووت زاید زندگی می‌کردند. کیبوتص بر زمین‌هایی بنا شد که به روستای تخلیه‌شده فلسطینی نجد تعلق داشت و در شمال شرقی محل روستای نجد قرار گرفته بود.

از سال ۲۰۰۷ اور هانر در محدوده به‌اصطلاح «کمربند غزه» قرار دارد؛ منطقه مرزی در امتداد خط سبز که هدف اصابت‌های متعدد از نوار غزه بوده و مشمول حمایت‌های مالیاتی ویژه دولت اسرائیل است.

### یافته‌های باستان‌شناختی
در این مکان یک غار تدفین متعلق به سده چهارم میلادی به همراه کتیبه‌ای تدفینی به زبان یونانی کشف شده‌است.

### بازدید مقامات آمریکایی
در سال ۲۰۱۶ توماس شانون، معاون امور سیاسی وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا، از کیبوتص بازدید کرد و از کارخانه اورنیت واقع در کیبوتص دیدن نمود. شرکت اورنیت که در سال ۱۹۷۵ پایه‌گذاری شده، پرچ‌های کور () تولید می‌کند.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:کیبوتص
رده:کیبوتص‌های اسرائیلی
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۷ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۷ (میلادی) در اسرائیل
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
عوتسم

**عوتسم** () یک موشاو در جنوب اسرائیل است. این روستا در منطقهٔ حِوِل لاخیش واقع شده و از نظر اداری زیر نظر شورای منطقه‌ای لاخیش قرار دارد.

عوتسم در سال ۱۹۵۵ میلادی توسط مهاجران یهودی مراکشی بنیان‌گذاری شد. نام این روستا از آیه‌ای در کتاب تثنیه گرفته شده و نمادی از شدت نبردهایی است که در این منطقه در جریان جنگ استقلال اسرائیل با ارتش مصر رخ داده بود. روستا در غرب شهر کریات‌گات جای گرفته و ارتفاع آن از سطح دریا حدود ۸۸ متر است.

## پیشینه
موشاو عوتسم در ۲۲ مه ۱۹۵۵ توسط مهاجرانی از بوغامزا در رشته‌کوه اطلس مراکش پایه‌گذاری شد. این روستا نخستین شهرک از مجموعه شهرک‌هایی بود که بر پایهٔ طرح بزرگ سکونت‌گزینی در منطقهٔ حوِل لاخیش ایجاد شدند و به همین دلیل نام موقت آن «لاخیش ۱» بود.

نام روستا برگرفته از آیه‌ای در کتاب تثنیه (باب ۸، آیه‌های ۱۷–۱۸) است: «و در دل خود نگویی که نیروی من و توانایی دست من این ثروت را برایم فراهم کرده‌است؛ بلکه خداوند خدای خود را به یادآور زیرا اوست که تو را نیرو می‌بخشد.» این نام‌گذاری نمادی از شدت نبردهای میان ارتش اسرائیل و ارتش مصر در این منطقه در جریان جنگ ۱۹۴۸ بود.

موشاو دارای ۸۹ مزرعهٔ اصلی است. افزون بر کشاورزی، بیشتر ساکنان در بیرون از روستا کار می‌کنند و بسیاری از آنان به حرفه‌های آزاد می‌پردازند. سرشت آغازین موشاو دینی بود؛ اما امروزه افراد دین‌دار، فرادینی و سکولار در کنار یکدیگر زندگی می‌کنند.

روستا دارای یک کنیسه، یک کودکستان و یک خواربارفروشی است و میزبان برنامه‌های فرهنگی و آموزشی گوناگون می‌باشد. همچنین موشاو یک نگهبان تمام‌وقت برای باغبانی و رسیدگی به نیازهای سالمندان به کار گرفته‌است.

در سال ۲۰۱۴ شعبه‌ای از مدرسهٔ دینی (یشیوا) «ارحوت تورا» در این روستا دایر شد.

## باستان‌شناسی
در سال ۱۹۵۶ یک کلیسای کوچک با کف‌های موزاییکی و کتیبه‌هایی به زبان یونانی در این مکان کاوش شد که قدمت آن به سده‌های پنجم تا ششم میلادی بازمی‌گردد.

## منابع

* 
* 
* 

رده:موشاو
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۵ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۵ (میلادی) در اسرائیل
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:مقاله‌های خرد جغرافیای اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:شورای منطقه‌ای لاخیش
شورای منطقه‌ای لاخیش

**شورای منطقه‌ای لاخیش** () یک شورای منطقه‌ای در منطقه جنوبی اسرائیل است که در شمال نگب جای دارد. این شورا پیرامون شهر باستانی لاخیش و شهر نوین کریات گت گسترده شده‌است. شورای منطقه‌ای لاخیش در سال ۱۹۵۶ بنیان‌گذاری شد و اکنون ۱۵ موشاو و چند شهرک اجتماعی را دربرمی‌گیرد.

اقتصاد منطقه بر پایه کشاورزی استوار است و به‌ویژه پرورش میوه و گل در آن اهمیت دارد. همچنین تولید شراب از دیگر بخش‌های اقتصادی این منطقه به‌شمار می‌رود. در حوزه این شورا چندین پارک ملی و منطقه حفاظت‌شده قرار دارد.

## پیشینه
### شهر کنعانی
در هزاره دوم پیش از میلاد، شهری کنعانی در این منطقه بنیاد نهاده شد که با باروی دفاعی، دژ و خندق مستحکم شده بود. در بالاترین بخش شهر کاخی وجود داشت که محل اقامت پادشاه لاخیش بود. بر پایه نامه‌های آمارنا، لاخیش مرکز شهری پراهمیتی بود و پایگاه فرماندار مصری در جنوب کنعان به‌شمار می‌رفت. بر اساس نظریه‌های پذیرفته‌تر، این شهر سرانجام در سده دوازدهم پیش از میلاد به دست بنی‌اسرائیل ویران شد.

### شهر اسرائیلی
شهر در دوران پادشاهی یهودا بازسازی شد. رحبعام آن را همراه با شهرهای اَدورایم و عزیقا مستحکم ساخت. از آنجا که لاخیش شهر مرزی بود، با دو ردیف بارو از آجرهای گلی بر پی‌های سنگی استحکام یافت. دیوار نزدیک به شش متر ضخامت داشت و دروازه شهر در بخش جنوب‌غربی از بزرگ‌ترین و نیرومندترین دروازه‌های آن دوره بود.

شهر نوین به‌طور کامل به دست ارتش آشوری سناخریب میان سال‌های ۷۱۳ و ۷۰۱ پیش از میلاد ویران شد. نقش‌برجسته‌هایی در کاخ سناخریب در نینوا یافت شده که صحنه‌های این نبرد را نشان می‌دهد. در دوره پادشاهی یوشیا (۶۳۹–۶۰۹ پیش از میلاد)، شهر دوباره بازسازی شد اما ساده‌تر از پیش. لاخیش بار دیگر به دست بابلیان به فرماندهی نبوکدنصر دوم در حدود ۵۸۷–۵۸۵ پیش از میلاد تصرف و ویران گردید. شهر در سده پنجم پیش از میلاد در دوره هخامنشی دوباره آباد شد و در سال ۳۳۲ پیش از میلاد به تصرف اسکندر مقدونی درآمد و سرانجام در سده دوم پیش از میلاد به‌طور قطعی متروک شد.

### دوره نوین
موشاو لاخیش در سال ۱۹۵۵ در نزدیکی محوطه باستان‌شناسی بنیاد نهاده شد و نام خود را از آن برگرفت. شورای منطقه‌ای لاخیش در سال ۱۹۵۶ رسماً تأسیس شد و سپس مرکز اداری موشاویم پیرامون خود گردید. این شورا الگویی برای شهرک‌های مشابه در نیجریه، زامبیا و نپال در دهه ۱۹۶۰ شد. از سال ۲۰۰۸ سه شهرک جدید در بخش شرقی لاخیش در دست ساخت بوده و برخی شهرک‌های قدیمی نیز گسترش یافته‌اند.

## جمعیت
جمعیت شورای منطقه‌ای لاخیش در سال ۲۰۱۶ برابر ۱۰٬۹۵۳ نفر بود. بر پایه آمار سال ۲۰۲۰، نزدیک به ۹۸٫۹ درصد ساکنان یهودی هستند. مساحت این شورا بیش از ۳۷۸٬۶۰۰ دونام (حدود ۳۷۸٫۶ کیلومتر مربع) است.

## فهرست شهرک‌ها

شهرک‌های زیر زیر نظر شورای منطقه‌ای لاخیش قرار دارند. همه آن‌ها موشاو هستند مگر بنی‌دکالیم، الیاو و نتا که شهرک‌های اجتماعی‌اند.

### موشاوها
* آحوزام
* اماتسیا
* حاروو
* لاخیش
* نهورا
* نوگا
* نیرحن
* زوهر
* سْده‌داوید
* سْده‌موشه
* شَهَر
* شِکِف
* تلامیم
* یاد ناتان
* منوحا

### شهرک‌های اجتماعی
* بنی‌دکالیم
* الیاو
* کَرمی‌قطیف
* نتا

## پارک‌ها و مناطق حفاظت‌شده
در قلمرو شورای منطقه‌ای لاخیش چندین پارک ملی و منطقه حفاظت‌شده قرار دارد از جمله بیت‌گوورین-مرشا، پارک ملی تل‌لاخیش و بیترونوت‌روحاما.

## پیوند به بیرون
*  وبگاه رسمی شورای منطقه‌ای لاخیش

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:منطقه‌های آماری در اسرائیل
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۶ (میلادی) در اسرائیل
شورای منطقه‌ای شعار هنگو

**شعار هنگو** (، به معنای «دروازهٔ نِگِو») یک شورای منطقه‌ای در شمال باختری نگو در منطقهٔ جنوبی اسرائیل است. قلمرو این شورا در میانهٔ راه بئرشبع و اشکلون جای گرفته و از سوی باختر با نوار غزه هم‌مرز است. شهر سدروت یک برون‌بوم در درون شعار هنگو را تشکیل می‌دهد.

جمعیت این منطقه بیش از ۶٬۰۰۰ نفر است و گستره‌ای در حدود ۱۸۰ کیلومتر مربع (نزدیک به ۴۵٬۰۰۰ فدان) را دربرمی‌گیرد. میانگین بلندای منطقه نزدیک به ۱۸۰ متر از سطح دریا است. شورای منطقه‌ای شعار هنگو از سال ۱۹۵۰ پایه‌گذاری شده و دارای ۱۱ زیستگاه شامل ۱۰ کیبوتص و یک موشاو است.

شعار هنگو با شهر سن دیگو در ایالت کالیفرنیای ایالات متحده پیوند خواهرخواندگی دارد و همکاری نزدیکی با فدراسیون یهودیان سن دیگو برقرار کرده‌است.

## موقعیت جغرافیایی
شورای منطقه‌ای شعار هنگو در شمال باختری بیابان نگو میان شهرهای اشکلون و بئرشبع واقع شده‌است. مرز باختری آن با نوار غزه هم‌جوار است و مرز خاوری آن به شورای منطقه‌ای بنی شیمعون می‌رسد. شهر سدروت به‌صورت یک برون‌بوم کاملاً درون محدودهٔ این شورا جای دارد. مساحت منطقه نزدیک به ۱۸۰ کیلومتر مربع و میانگین ارتفاع آن در حدود ۱۸۰ متر بالاتر از سطح دریا است.

به دلیل نزدیکی به نوار غزه، این منطقه بارها هدف پرتاب موشک‌های قسّام و دیگر پرتابه‌ها قرار گرفته‌است.

## پیشینه

شورای منطقه‌ای شعار هنگو در سال ۱۹۵۰ بنیان‌گذاری شد. چشم‌انداز منطقه عمدتاً کشاورزی است و شامل زمین‌های زراعی و باغ‌های میوه می‌شود. صنایع کوچک در زمینه‌های پلاستیک، فلزکاری و فنّاوری ارتباطات و اطلاعات نیز در این ناحیه فعال هستند.

از نهادهای برجستهٔ منطقه «پردیس شعار هنگو» است که سه مرکز آموزشی در آن جای دارد: مجتمع آموزشی با نزدیک به ۲٬۰۰۰ دانش‌آموز، کالج آکادمیک ساپیر (بزرگ‌ترین کالج دولتی آکادمیک اسرائیل) و کالج نِگِو با دانشجویانی از سراسر اسرائیل. همچنین یک مرکز اجتماعی برای سالمندان و یک مرکز آب‌درمانی در این پردیس قرار دارد.

در پایان سال ۲۰۱۸، اوفیر لیبشتاین به ریاست شورای منطقه‌ای برگزیده شد. در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، لیبشتاین در جریان حملهٔ حماس به اسرائیل کشته شد.

### رؤسای شورا
* ۲۰۱۰–۲۰۱۸: آلون شوستر
* ۲۰۱۸–۲۰۲۳: اوفیر لیبشتاین
* از ۲۰۲۴: یوسی کرن (سرپرست)

## زیستگاه‌ها
شورای منطقه‌ای شعار هنگو دارای ۱۱ زیستگاه شامل ۱۰ کیبوتص و یک موشاو است.

### کیبوتص‌ها
* برور حایل
* دوروت
* ارز
* گویم
* کفار عزه
* مفالسیم
* ناحال عوز
* نیر عام
* اور هنر
* روحاما

### موشاو
* یاخینی

### نهادهای آموزشی
* ایبیم (محل کالج آکادمیک ساپیر)

### جاهای دیدنی تاریخی
* شیکمیم

## خواهرخواندگی و همکاری‌های بین‌المللی
شعار هنگو با شهر سن دیگو در کالیفرنیای ایالات متحده پیوند خواهرخواندگی دارد و همکاری نزدیکی با فدراسیون یهودیان شهرستان سن دیگو برقرار کرده‌است.

همچنین این شورا از سال ۱۹۹۲ دوستی و همکاری با شهرستان کارلسروهه در آلمان دارد که به ابتکار بِرنهارد دیتِنای، فرماندار وقت، آغاز شد. این همکاری در ۱۳ نوامبر ۲۰۰۹ رسماً امضا شد. از جمله برنامه‌های این همکاری می‌توان به تبادل جوانان آلمانی-اسرائیلی (از سال ۱۹۹۵)، همکاری در زمینهٔ مدیریت بحران و حفاظت شهروندان و برنامه‌های مراقبت از سالمندان اشاره کرد.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* 
* وبگاه رسمی شورای منطقه‌ای شعار هنگو

رده:منطقه‌های آماری در اسرائیل
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۰ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقاله‌های خرد جغرافیای اسرائیل
سازمان جوامع ایرانیان آمریکا

**سازمان جوامع ایرانیان آمریکا** (به انگلیسی: ؛ به اختصار OIAC) سازمانی ایرانی-آمریکایی با دفتر مرکزی در واشینگتن دی.سی. است که خود را پشتیبان استقرار دموکراسی و حقوق بشر در ایران معرفی می‌کند. این سازمان در سال ۲۰۱۲ با پیوستن گروه‌های ایرانی-آمریکایی از ۴۰ ایالت آمریکا تأسیس شد، هرچند پیشینه آن به سال ۱۹۹۷ بازمی‌گردد.

سازمان جوامع ایرانیان آمریکا مدعی بی‌طرفی حزبی است، اما منتقدان آن را متحد سازمان مجاهدین خلق ایران دانسته‌اند. این سازمان از طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی برای ایران دموکراتیک پشتیبانی می‌کند و هر ساله تجمع‌های اعتراضی در برابر ساختمان سازمان ملل متحد و گاه در مقابل کاخ سفید برگزار می‌کند. مجید صادق‌پور مدیر سیاسی این سازمان است.

## پیشینه
سازمان جوامع ایرانیان آمریکا نخست در سال ۱۹۹۷ پایه‌گذاری شد و در سال ۲۰۱۲ با همگرایی گروه‌های ایرانی-آمریکایی از ۴۰ ایالت آمریکا بازسازماندهی گردید. این سازمان خود را بزرگ‌ترین تشکل ایرانیان آمریکا می‌داند و هدف خود را پیگیری تغییر دموکراتیک و مسالمت‌آمیز در ایران اعلام کرده‌است.

هرچند سازمان در اساسنامه خود جایگاه غیرحزبی دارد، منتقدان آن را وابسته به سازمان مجاهدین خلق ایران دانسته‌اند.

### کنش‌ها و رویدادها
سازمان جوامع ایرانیان آمریکا هرساله تجمع‌های اعتراضی در برابر ساختمان سازمان ملل متحد علیه رئیسان جمهور ایران برگزار می‌کند. همچنین در جریان اعتراضات دی ۱۳۹۶ ایران تظاهراتی در مقابل کاخ سفید «در همبستگی با معترضان ایرانی» ترتیب داد.

این سازمان از طرح ده‌ماده‌ای مریم رجوی برای ایران دموکراتیک پشتیبانی می‌کند و مخالف جنگ خارجی و همچنین سیاست مماشات با نظام جمهوری اسلامی ایران است.

به گفته جوآن استاکر، «سازمان جوامع ایرانیان آمریکا نقشی کلیدی در جلب پشتیبانی گسترده و فراحزبی در ایالات متحده برای گروه اپوزیسیون ایفا کرده و آن را به‌عنوان جایگزینی دموکراتیک و حامی حقوق بشر در برابر نظام کنونی معرفی کرده‌است.»

### هدف‌گیری توسط جمهوری اسلامی
رویدادهای سازمان جوامع ایرانیان آمریکا هدف نظارت و جاسوسی عوامل جمهوری اسلامی ایران قرار گرفته‌است. دادگاهی در آمریکا مردی از کالیفرنیا را به اتهام فعالیت به‌عنوان عامل ایران و نظارت بر شهروندان آمریکایی بازداشت کرد.

## رهبری
مدیر سیاسی سازمان مجید صادق‌پور است. ساختار سازمان شامل هیئت‌مدیره‌ای با ۳ عضو، هیئت مشاوران با ۸ عضو و نهاد حاکمیتی با ۷ عضو است.

## جستارهای وابسته
* ایرانیان آمریکا
* ایرانیان مقیم خارج
* روابط ایالات متحده آمریکا و ایران
* سازمان مجاهدین خلق ایران
* شورای ملی ایرانیان آمریکا

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:سازمان‌های ایرانی آمریکایی
رده:روابط ایران و ایالات متحده آمریکا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۲۰۱۲ (میلادی) در واشینگتن، دی.سی.
رده:سازمان مجاهدین خلق ایران
فهرست جنگ‌های عراق

**فهرست جنگ‌های عراق** دربرگیرندهٔ جنگ‌ها و درگیری‌هایی است که عراق و دولت‌های پیشین آن از دوران امپراتوری عثمانی تا جمهوری کنونی عراق در آن‌ها شرکت داشته‌اند. نیروهای مسلح عراق از سال ۱۹۲۱ میلادی پس از پایه‌گذاری دولت نوین عراق شکل گرفتند و از آن زمان در درگیری‌های گوناگون داخلی و بین‌المللی حضور داشته‌اند.

عراق در بیشتر جنگ‌های مربوط به ستیز اعراب و اسرائیل از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۳ مشارکت داشت. همچنین جنگ ایران و عراق (۱۹۸۰–۱۹۸۸)، حمله عراق به کویت (۱۹۹۰)، جنگ خلیج فارس (۱۹۹۱) و جنگ عراق (۲۰۰۳–۲۰۱۱) از مهم‌ترین جنگ‌های این کشور بوده‌اند. پس از سرنگونی حکومت صدام حسین در سال ۲۰۰۳ ارتش عراق منحل شد و سپس بازسازی گردید و در نبرد با گروه‌های شبه‌نظامی و داعش نقش اساسی ایفا کرد.

## پادشاهی عراق و پیش از آن

## جمهوری عراق (۱۹۵۸–۱۹۶۸)

## عراق بعثی (۱۹۶۸–۲۰۰۳)

## جمهوری عراق (از ۲۰۰۳)

## جستارهای وابسته
* نیروهای مسلح عراق
* تاریخ عراق
* کردستان عراق
* جنگ ایران و عراق
* جنگ خلیج فارس

## منابع

* 
* 
* 
* 

رده:فهرست‌های جنگ‌ها بر پایه کشور
رده:جنگ‌های عراق
رده:تاریخ نظامی عراق
فهرست نخست‌وزیران مالت

**نخست‌وزیر مالت** () رئیس دولت است و بالاترین مقام اجرایی در مالت به‌شمار می‌رود. نخست‌وزیر مالت ریاست نشست‌های کابینه را بر عهده دارد و وزیران را برای تصدی مسئولیت‌های مربوط به حوزه‌های خود انتخاب می‌کند. نخست‌وزیر به‌واسطهٔ توانایی خود در جلب اعتماد پارلمان در این سمت باقی می‌ماند و از این‌رو خود نیز به‌عنوان نمایندهٔ مجلس فعالیت می‌کند.

نخست‌وزیر توسط رئیس‌جمهور منصوب می‌شود؛ رئیس‌جمهور در این فرایند فردی را برمی‌گزیند که به نظر می‌رسد بیشترین توانایی را برای کسب اکثریت در مجلس نمایندگان مالت داشته باشد. معمولاً این فرد رهبر یک حزب سیاسی یا ائتلافی از احزاب است که بیشترین تعداد کرسی‌ها را در مجلس نمایندگان در اختیار دارند.

از زمان تأسیس این منصب در سال ۱۹۲۱، چهارده نفر به‌عنوان نخست‌وزیر مالت خدمت کرده‌اند. این سمت در دورهٔ میان سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۷ و نیز در دورهٔ ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲ وجود نداشت. جوزف هوارد نخستین دارندهٔ این مقام بود و روبرت آبلا دارندهٔ کنونی آن است. تا سال ۲۰۲۲، ۵ نخست‌وزیر از حزب ملی‌گرا، ۶ نخست‌وزیر از حزب کارگر، ۲ نخست‌وزیر وابسته به اتحاد سیاسی، ۱ نخست‌وزیر از حزب قانون اساسی و ۱ نخست‌وزیر وابسته به حزب کارگران بوده‌اند.

## فهرست دارندگان منصب
;احزاب سیاسی

;نمادها
 در زمان تصدی درگذشت

## جستارهای وابسته
* نخست‌وزیر مالت
* رئیس‌جمهور مالت
* دولت مالت
* پارلمان مالت

## منابع

مالت
رده:فهرست‌های وزیران دولت مالت
*
یوسف پزشکیان

**یوسف پزشکیان** (متولد ۱۳۶۰) پسر رئیس‌جمهور ایران، مسعود پزشکیان، و مشاور رسانه‌ای دفتر رئیس‌جمهور است.

## تحصیل و کار
یوسف پزشکیان دانش‌آموختهٔ دکترای فیزیک از دانشگاه صنعتی شریف است.

پزشکیان پس از فارغ‌التحصیلی، به‌عنوان استادیار در دانشکدهٔ علوم پایهٔ مهندسیِ دانشگاه صنعتی تبریز مشغول به فعالیت بوده است.

او از وقتی دانشجو بوده در وبلاگ و در شبکه‌های اجتماعی مینویسه و کاربر در تلگرام، اینستاگرام و توئیتر دارد.

## دیدگاه سیاسی
یوسف پزشکیان در ۴ بهمن ۱۴۰۴ در واکنش به قطع سراسری اینترنت در ایران از مقام‌های جمهوری اسلامی خواسته است محدودیت‌های اینترنتی را بردارند و هشدار داده ادامه خاموشی دیجیتال می‌تواند نارضایتی عمومی را عمیق‌تر کند، به گفته یوسف «این یعنی کسانی که ناراضی نبودند و نیستند، به فهرست ناراضیان اضافه خواهند شد.»

در جریان جنگ جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران یوسف پزشکیان یک دفترچهٔ روزانه از جنگ نگه داشته است که در آن تأملاتی شخصی و سیاسی را با هم درآمیخته است. او از ترسی که پشت این ظاهر پنهان شده می‌نویسد، چرا که چندین رهبر در بمباران‌های اسرائیل هدف قرار گرفته و کشته شده‌اند. او در ششمین روز جنگ نوشت: «فکر می‌کنم برخی چهره‌های سیاسی دچار وحشت شده‌اند. مردم قوی‌تر و مقاوم‌تر از تحلیل‌گران و رهبران سیاسی ما هستند. باید دائماً به خودمان یادآوری کنیم که شکست تنها زمانی رخ خواهد داد که خودمان احساس شکست کنیم.» او از بابت پدرش نگرانی دارد و نوشته است که او و خواهر و برادرش نمی‌توانند صبر کنند تا دو سال باقی‌مانده ریاست‌جمهوری به پایان برسد تا «همهٔ ما بتوانیم به زندگی عادی خود بازگردیم.» در ۲۸ اسفند او ادعا کرد «تک و توک پیغام‌هایی به من می‌رسد که مثلا تسلیم شوید و حکومت را به مردم برگردانید.» 

## خانواده
یوسف پزشکیان فرزند مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، است. پدر او پزشک و جراح قلب و مادرش، فاطمه مجیدی، متخصص زنان و زایمان بود که در یک سانحهٔ رانندگی درگذشت. در این سانحه، یکی از برادران او نیز جان باخت و در نتیجه در خانواده دو برادر به نام‌های یوسف و مهدی و یک خواهر به نام زهرا باقی ماندند.

## پانویس
رده:مسعود پزشکیان

رده:استادان دانشگاه تبریز
رده:مشاوران اهل ایران
لایلا پرناسکا

**لایلا پِرناسْکا**  عضو مجلس جمهوری آلبانی از سوی حزب دموکراتیک آلبانی در فاصلهٔ سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۳ بود. او از شهرستان تیرانا انتخاب شد.

او در دانشگاه تیرانا در رشتهٔ کودکان (پدیاتری) تحصیل کرد و سپس در دانشگاه دکارت پاریس و دانشگاه آنری پوانکاره در فرانسه تخصص گرفت. او در انتخابات سراسری سال ۲۰۰۵ از شهرستان تیرانا به‌عنوان نمایندهٔ مجلس انتخاب شد و عضو کمیتهٔ سیاست خارجی و نیز کمیتهٔ کار، امور اجتماعی و بهداشت بود.

## منابع

رده:اعضای پارلمان آلبانی
رده:افراد زنده بدون سال تولد
رده:افراد زنده
رده:زنان سیاستمدار سده ۲۱ (میلادی) اهل آلبانی
رده:زنان عضو پارلمان آلبانی
رده:سیاستمداران حزب دموکراتیک آلبانی
رده:سیاستمداران سده ۲۱ (میلادی) اهل آلبانی
موزه هنر مدرن ایروان

**موزهٔ هنر مدرن ایروان** (MAMY، ارمنی: ) یک موزهٔ هنری در ایروان، ارمنستان است. این موزه در خیابان ماشتوتس در ناحیهٔ کنترون مرکزی پایتخت ارمنستان قرار دارد.

این موزه در سال ۱۹۷۲ با تلاش‌های نقاش هنریک ایگیتیان تأسیس شد؛ او به‌مدت ۳۷ سال مدیر موزه بود و از حمایت گریگور هاسراتیان، شهردار وقت ایروان، برخوردار بود.

## تاریخ
موزهٔ هنر مدرن ایروان نخستین موزه‌ای بود که در اتحاد جماهیر شوروی به‌طور تخصصی به هنر معاصر و هنر نوگرا پرداخت. نخستین نمایشگاه آن شامل آثاری از دههٔ ۱۹۶۰ بود که توسط هنرمندانی از ارمنستان و جماعت ارمنیان پراکنده خلق شده بودند. از جملهٔ این هنرمندان می‌توان به میناس آوتیسیان، آشوت هوهانیسیان، مارتین پتروسیان، هاکوب هاکوبیان، گایانه خاچاتوریان، ورویر گالستیان، هنری الیبکیان، روبرت الیبکیان، هاروتیون گالنتس، رودولف خاچاتریان و آشوت بایاندور اشاره کرد. این موزه در حال حاضر بسیاری از آثار این مجموعه را که به‌صورت اهدا از سوی هنرمندان دریافت شده‌اند، به نمایش می‌گذارد.

این موزه در دههٔ ۱۹۸۰ با افزودن آثار نسل بعدی هنرمندان گسترش یافت؛ از جمله: سارگیس هامالباشیان، آرتور سارگسیان، آرارات سارگسیان، مارینه دیلانیان، آلبرت هاکوبیان، سامول باغداساریان، آرویک آروِشاتیان، روبن گریگوریان، کامو نیگاریان، آرمن گئورگیان، تیگران ماتولیان، تنی واردانیان، گابریل مانوکیان، نینا کچمچیان و آیواز آوویان.

از زمان تأسیس، بسیاری از هنرمندان و چهره‌های سرشناس از این موزه بازدید کرده‌اند؛ از جمله مدیر موزه ارمیتاژ بوریس پیوتروفسکی، نویسنده چنگیز آیتماتوف، شاعر و فیلم‌نامه‌نویس ایتالیایی تونینو گوئرا، نقاش مکزیکی داوید آلفارو سیکیروس، کارگردان ایتالیایی میکل‌آنجلو آنتونیونی، هنرمند ایتالیایی رناتو گوتوزو، ویلیام سارویان، تیگران مانسوریان و آغاسی آیوازیان.

در سال‌های اخیر، این موزه آثار بسیاری از هنرمندان معاصر ارمنی و بین‌المللی را نیز به مجموعهٔ خود افزوده است؛ از جمله تالینه زابونیان (فرانسه)، سام گریگوریان (آلمان)، هاروتیون جینانیان «جینو» (روسیه)، واتچه دمیرجیان (فرانسه)، لوران نیسو سون (فرانسه)، کریستین هاگوپیان (فرانسه)، دیباسار (فرانسه)، شاریس گارابدین (فرانسه)، سباستیانو (ایالات متحده)، زیبا افشار (ایالات متحده)، مایکل گورمن (ایالات متحده)، نارینه ایساجانیان (ایالات متحده)، گری جان (ایالات متحده)، جولین مارگارت جانسون (ایالات متحده)، کارن بیستدت و کریس براون (ایالات متحده)، هایک مسروپیان (سوئیس) و اونیک آتامیان (انگلستان).

## نگارخانه

File:Museum of Modern Art in Armenia 1.jpg|
File:Museum of Modern Art in Armenia 2.jpg|
File:Museum of Modern Art in Armenia 3.jpg|
File:Museum of Modern Art in Armenia 4.jpg|
File:Museum of Modern Art in Armenia 5.jpg|
File:Museum of Modern Art in Armenia 6.jpg|
File:Vodern Art Museum, Erevan 12.jpg|


## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۷۲ (میلادی) در ارمنستان
رده:موزه‌ها و نگارخانه‌های هنری بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۷۲ (میلادی)
رده:موزه‌های هنر در ایروان
نرگیز ابسلامووا

**نرگیز اَبسَلامووا** (نام کامل: **نرگیز فضایل قیزی ابسلامووا**،  (زادهٔ ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۹۸ در باکو، جمهوری آذربایجان) روزنامه‌نگار و زندانی سیاسی اهل آذربایجان است؛ او خبرنگار ابزس مدیا بوده است و در سال ۲۰۲۵ برندهٔ  جایزهٔ رسانهٔ آزاد شد.

در ۳۰ نوامبر ۲۰۲۳، او در چارچوب یک پروندهٔ کیفری علیه مدیران و روزنامه‌نگاران ابزس مدیا که توسط ادارهٔ تحقیق ادارهٔ کل پلیس شهر باکو آغاز شده بود، متهم شد و در ۱ دسامبر ۲۰۲۳ با حکم دادگاه منطقهٔ ختایی بازداشت گردید. در ۱۶ اوت ۲۰۲۴، اتهامات در پروندهٔ کیفری که توسط ادارهٔ کل پلیس باکو بررسی می‌شد، تشدید شد. نرگیز ابسلامووا و دیگر افراد بازداشت‌شده در این پرونده تحت هفت ماده از قانون کیفری متهم شدند. اتهامات جدید بر اساس مواد ۱۹۲٫۳٫۲، ۱۹۳–۱٫۳٫۱، ۱۹۳–۱٫۳٫۲، ۲۰۶٫۴، ۳۲۰٫۱ و ۳۲۰٫۲ قانون کیفری جمهوری آذربایجان مطرح شد. این اتهامات شامل کارآفرینی غیرقانونی با سود کلان، پول‌شویی توسط گروه سازمان‌یافته، قاچاق توسط گروه سازمان‌یافته، جعل اسناد و استفاده از اسناد جعلی بر اساس قانون کیفری جمهوری آذربایجان بود.

شماری از سازمان‌های حقوق بشری داخلی و بین‌المللی بازداشت نرگیز ابسلامووا را محکوم کرده و آن را دارای انگیزهٔ سیاسی دانستند و از مقامات آذربایجان خواستند او را فوراً آزاد کنند.

در ۲۰ ژوئن ۲۰۲۵، دادگاه جرائم سنگین باکو او را به ۸ سال حبس محکوم کرد.
او از نوامبر ۲۰۲۳ تا سپتامبر ۲۰۲۵ دوران بازداشت خود را در بازداشتگاه موقت باکو (منطقهٔ زبرات) گذراند و از سپتامبر ۲۰۲۵ به مجتمع ندامتگاهی لنکران در شهر لنکران منتقل شد.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:اهالی جمهوری آذربایجان در سده ۲۱ (میلادی)
رده:روزنامه‌نگاران اهل جمهوری آذربایجان
رده:روزنامه‌نگاران زن سده ۲۱ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۹۵ (میلادی)
رده:زنان سده ۲۱ (میلادی) اهل جمهوری آذربایجان
رده:زندانیان عقیدتی عفو بین‌الملل زندانی‌شده توسط جمهوری آذربایجان
رده:فعالان دموکراسی اهل جمهوری آذربایجان
رده:روزنامه‌نگاران زندانی‌شده
رده:زندانیان سیاسی در جمهوری آذربایجان
رده:زندانیان و بازداشت‌شدگان اهل جمهوری آذربایجان
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه دولتی باکو
رده:برندگان جوایز رسانه‌های آزاد
والداک

**والدک-پیرمونت** (به آلمانی: Waldeck und Pyrmont) نام یک ایالت تاریخی در آلمان امروزی بود که از سده‌های میانی تا اوایل قرن بیستم به عنوان یک شاهزاده‌نشین مستقل شناخته می‌شد. این ایالت که بخشی از امپراتوری مقدس روم بود، در دوران‌های مختلف تحت حاکمیت دودمان والدک قرار داشت و مرکز اداری آن شهر باد آرولزن بود.

## تاریخچه و شکل‌گیری
ریشه‌های والدک به قلعه‌ای به همین نام در نزدیکی رودخانه «ادر» بازمی‌گردد که در حدود سال ۱۱۸۰ میلادی بنا شد. شاخه‌ای از خاندان «شوالنبرگ» با استقرار در این قلعه، عنوان کنت‌های والدک را برای خود برگزیدند. در سال ۱۶۲۵، کنت‌نشین پیرمونت نیز از طریق ارث به این خاندان رسید و این دو سرزمین به صورت یکپارچه درآمدند. در سال ۱۷۱۲، امپراتور چارلز ششم، این ایالت را به مقام شاهزاده‌نشین (Fürstentum) ارتقا داد.

## دوران امپراتوری و اتحاد با پروس
در دوران جنگ‌های ناپلئونی، والدک به کنفدراسیون راین پیوست و پس از آن عضو کنفدراسیون آلمان شد. به دلیل کوچک بودن ایالت و مشکلات مالی، در سال ۱۸۶۸ قراردادی با پادشاهی پروس امضا شد که بر اساس آن، اداره امور اداری و دفاعی ایالت به پروس واگذار شد، هرچند والدک استقلال اسمی خود را حفظ کرد. این وضعیت تا زمان تأسیس امپراتوری آلمان در سال ۱۸۷۱ ادامه یافت و والدک به یکی از ایالت‌های تشکیل‌دهنده این امپراتوری تبدیل شد.

## انحلال و وضعیت کنونی
با پایان جنگ جهانی اول و وقوع انقلاب آلمان، نظام سلطنتی در این ایالت فروپاشید و والدک به «ایالت آزاد والدک-پیرمونت» در قالب جمهوری وایمار تغییر یافت. در نهایت در سال ۱۹۲۹، بخش باقی‌مانده والدک نیز رسماً در ایالت پروس ادغام گردید. امروزه سرزمین‌های سابق این شاهزاده‌نشین بخشی از ایالت‌های هسن و نیدرزاکسن در آلمان مدرن هستند.

## منابع

رده:ایالت‌های سابق آلمان
رده:انحلال‌های ۱۹۱۸ (میلادی) در آلمان

رده:تاریخ آلمان
رده:امپراتوری مقدس روم
رده:سرزمین‌های امپراتوری مقدس روم
رده:دودمان هسن
رده:آلمان
رده:پروتسان‌ها
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۱۸۰ (میلادی) در اروپا
رده:درون‌بوم‌های پیشین
رده:ایالت‌ها و قلمروهای پیشین نیدرزاکسن
رده:ایالت‌ها و قلمروهای منحل‌شده در ۱۹۱۸ (میلادی)
رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۱۸۰ (میلادی)
رده:ایالات کنفدراسیون آلمان
رده:ایالات امپراتوری آلمان
مسابقات قهرمانی ملی کیریباتی

**مسابقات قهرمانی ملی کیریباتی** بالاترین سطح فوتبال رقابتی در کشور کیریباتی است که در سال ۱۹۸۴ توسط اتحادیه فوتبال جزایر کیریباتی، نهاد حاکم بر فوتبال این کشور، تأسیس شد. این انجمن و مسابقات قهرمانی ملی در پایتخت، تاراوای جنوبی، مستقر هستند. این رقابت‌ها فقط تیم‌های موقت شورا (یک تیم شورا در هر جزیره، دو تیم شورا در تابیتوئیا و ۳ تیم در تاراوا) را گرد هم می‌آورد و در طول *ته رونگا*، بازی‌های ملی که هر دو سال یکبار برگزار می‌شود، مورد بحث قرار می‌گیرد. پیش از این، این رقابت‌ها شامل ۲۳ تیم بود که به چهار گروه تقسیم می‌شدند. در حال حاضر، این لیگ به مسابقات قهرمانی ملی کیریباتی و لیگ دوم کیریباتی تقسیم شده است. ۱۶ تیم در این سطح در بالاترین سطح با هم رقابت می‌کنند.

## قهرمانان

## منابع
رده:لیگ‌های برتر فوتبال در اقیانوسیه
مسجد ابوخضره

**مسجد ابوخضره** () یکی از مساجد تاریخی نوار غزه بود که در محلهٔ صبره در مرکز شهر غزه در فلسطین جای داشت. این مسجد دارای یک مناره و دو گنبد بود و در سال ۲۰۱۲ میلادی از سوی نیروهای اسرائیلی به‌طور کامل ویران شد.

مسجد ابوخضره در فاصلهٔ نزدیک به ۱٬۶۶۰ کیلومتری مکه قرار داشت و پیش از تخریب، یکی از مساجد شناخته‌شدهٔ بخش مرکزی شهر غزه به‌شمار می‌رفت.

## جایگاه
مسجد ابوخضره در محلهٔ صبره در مرکز شهر غزه واقع شده بود. این مسجد در فاصلهٔ نزدیک به ۱٬۶۶۰ کیلومتر از مکه جای داشت.

## تخریب
مسجد ابوخضره در سال ۲۰۱۲ میلادی در جریان حملات نیروهای اسرائیلی به‌طور کامل تخریب شد. بر پایهٔ گزارش‌ها، نیروهای اسرائیل در این دوره سه مسجد را به‌طور کامل ویران کردند و به ۶۴ مسجد دیگر نیز آسیب رساندند.

## جستارهای وابسته
* اسلام در فلسطین
* مسجد جامع غزه
* تخریب میراث فرهنگی در جریان تهاجم اسرائیل به نوار غزه

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:ساختمان‌ها و سازه‌های تخریب‌شده در ۲۰۱۲ (میلادی)
رده:نوار غزه در ۲۰۱۲ (میلادی)
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مقاله‌های خرد فلسطین
رده:همه مقاله‌های خرد
رده:مقاله‌های خرد ساختمان‌ها و سازه‌ها در خاورمیانه
رده:صفحه‌هایی که از افزونه نقشه‌نگار استفاده می‌کنند
رده:پیوند رده انبار از ویکی‌داده
رده:جعبه اطلاعات ساختمان مذهبی با وابستگی نامعلوم
پلاخور برگه‌دار

**پلاخور برگه‌دار**  نام یک گونه (زیست‌شناسی) از سردهٔ پیچ امین‌الدوله است. این گیاه به‌صورت درختچه‌ای چوبی در ارتفاعات البرز و زاگرس می‌روید و به دلیل شکل خاص برگ‌هایش که به سکه شباهت دارد، به این نام شناخته می‌شود.
## جستارهای وابسته

* گیاگان ایران
* پیچ امین‌الدوله (سرده)
* پلاخور سمنانی
* پلاخور البرزی

## پانویس

## منابع

* 

رده:گیاگان ایران
رده:پیچ امین‌الدوله
پلاخور بوته‌ای

**پلاخور بوته‌ای**  یا **پلاخور گرجستانی**  نام یک گونه (زیست‌شناسی) از سردهٔ پیچ امین‌الدوله است. این گونه به‌صورت درختچه‌ای با گل‌های صورتی روشن یا سفید شناخته می‌شود که بومی مناطق مرکزی آسیا و بخش‌هایی از ایران است.

## جستارهای وابسته
*گیاگان ایران
*پیچ امین‌الدوله (سرده)
* پلاخور برگه‌دار
* پلاخور البرزی

## پانویس

## منابع

رده:پیچ امین‌الدوله
رده:گیاگان ایران
پلاخور بویراحمدی

**پلاخور بویراحمدی**   نام یک گونه (زیست‌شناسی) از سردهٔ پیچ امین‌الدوله است. این گونه درختچه‌ای بومی ایران (به‌ویژه مناطق کوهستانی جنوب غربی مانند بویراحمد) و قفقاز است که گل‌های فراوان و کوچکی تولید می‌کند.

## جستارهای وابسته
* گیاگان ایران
* پلاخور برگه‌دار

## پانویس

## منابع
* 

رده:پیچ امین‌الدوله
رده:گیاگان ایران