رسانه‌های گروهی در ایالات متحده

انواع مختلفی از رسانه‌های جمعی در ایالات متحده وجود دارد: تلویزیون، رادیو، سینما، روزنامه‌ها، مجلات، کتاب‌ها، و وب‌سایت‌ها. ایالات متحده همچنین دارای یک صنعت موسیقی قدرتمند است. نیویورک، به ویژه منهتن، و به میزان کمتر لس آنجلس، به عنوان مراکز رسانه‌های آمریکایی در نظر گرفته می‌شوند. نظریه‌هایی برای توضیح موفقیت چنین شرکت‌هایی شامل اتکا به سیاست‌های خاص دولت فدرال آمریکا یا تمایل به انحصارات طبیعی در این صنعت، با سوگیری رسانه‌ای شرکتی است.

بسیاری از نهادهای رسانه‌ای توسط شرکت‌های بزرگ انتفاعی کنترل می‌شوند که از تبلیغات، اشتراک، و فروش مطالب دارای کپی‌رایت درآمد کسب می‌کنند. شرکت‌های بزرگ رسانه‌ای آمریکایی تمایل دارند بازیگران پیشرو جهانی باشند و درآمدهای کلانی و همچنین مخالفت زیادی در بسیاری از نقاط جهان ایجاد کنند. با تصویب قانون مخابرات ۱۹۹۶، مقررات‌زدایی بیشتر و همگرایی فناوری در حال انجام است که منجر به ابرادغام‌ها، تمرکز مالکیت رسانه‌ها بیشتر، و ظهور شرکت‌های بزرگ رسانه‌ای چندملیتی می‌شود. این ادغام‌ها کنترل دقیق‌تری بر اطلاعات را امکان‌پذیر می‌سازند. در اوایل دهه‌های قرن بیست و یکم، تعداد انگشت‌شماری از شرکت‌ها اکثریت قریب به اتفاق رسانه‌های دیجیتال و سنتی را کنترل می‌کنند. منتقدان ادعا می‌کنند که محلی‌گرایی، اخبار محلی، و سایر محتواها در سطح جامعه، هزینه‌کرد و پوشش خبری رسانه‌ها، و تنوع مالکیت و دیدگاه‌ها در نتیجه این فرآیندهای تمرکز رسانه‌ها آسیب دیده‌اند.

سازمان گزارش‌گران بدون مرز یک رتبه‌بندی سالانه از کشورها را بر اساس ارزیابی این سازمان از سوابق آزادی مطبوعات آنها تهیه و منتشر می‌کند. در سال ۲۰۲۳–۲۴، ایالات متحده در رتبه ۵۵ از میان ۱۸۰ کشور قرار گرفت (سقوط ده پله‌ای نسبت به سال قبل) و رتبه «مشکل‌دار» را دریافت کرد. یک نظرسنجی گالوپ در سال ۲۰۲۲ نشان داد که تنها ۱۱٪ از آمریکایی‌ها به اخبار تلویزیون و ۱۶٪ به روزنامه‌ها اعتماد دارند. در مورد آینده رسانه‌های اسپانیایی‌زبان در ایالات متحده، آلبرتو آوندانیو، مدیر سابق *[[ال تیمپو لاتینو]]*/*[[واشینگتن پست]]*، ادعا کرد که پوشش خبری «آمریکایی‌های هیسپانیک» در رسانه‌های انگلیسی‌زبان «کاملاً اسفناک» است، اما او خوش‌بین بود و استدلال کرد که تغییرات جمعیتی ناگزیر رسانه‌های لاتین را به حضوری قابل توجه در زمینه رسانه‌های آمریکایی تبدیل خواهد کرد. بر اساس نظرسنجی مه ۲۰۲۳ AP-NORC، ۷۴٪ از پاسخ‌دهندگان گفتند که رسانه‌ها مقصر افزایش قطبی‌سازی سیاسی در ایالات متحده هستند. در سال ۲۰۲۵، یک نظرسنجی گالوپ نشان داد که تنها ۲۸٪ از آمریکایی‌ها «اعتماد و اطمینان زیاد/متوسطی» به رسانه‌های جمعی در گزارش کامل، دقیق و منصفانه اخبار ابراز می‌دارند. با ۶۲٪ از جمهوری‌خواهان اظهار داشتند که هیچ اعتمادی به رسانه‌های جمعی ندارند. نظر مستقل‌ها ترکیبی بود از نداشتن اعتماد، اعتماد نه چندان زیاد، و اعتماد زیاد/متوسط، و ۵۱٪ از دموکرات‌ها اعتماد «زیاد/متوسط» به رسانه‌ها را ابراز کردند که کاهش ۱۹٪ از ۷۰٪ در سال ۲۰۲۲ داشت. همچنین نشان داد که افراد بالای ۶۵ سال عموماً اعتماد بیشتری به رسانه‌های جمعی نسبت به سایر گروه‌های سنی دارند.

## روزنامه‌ها

پس از موفقیت گسترده در قرن بیستم، روزنامه‌ها در طول سال‌ها نفوذ و نفوذ خود را در خانواده‌های آمریکایی کاهش داده‌اند. ایالات متحده روزنامه ملی ندارد. *[[نیویورک تایمز]]*، *[[وال استریت ژورنال]]*، و *[[یواس‌ای تودی]]* پرمخاطب‌ترین روزنامه‌های ایالات متحده هستند و در اکثر شهرهای ایالات متحده فروخته می‌شوند.

اگرچه مخاطب اصلی *نیویورک تایمز* در ابتدا ساکنان نیویورک و منطقه شهری اطراف آن بود، NYT، ملقب به «بانوی خاکستری» و که بیشترین جوایز پولیتزر را در بین هر نشریه‌ای دریافت کرده است، به تدریج به «روزنامه مرجع» غالب برای رسانه‌های ایالات متحده تبدیل شده است. جدای از توزیع روزانه سراسری آن، این اصطلاح به این معنی است که شماره‌های گذشته بر روی میکروفیلم توسط هر کتابخانه عمومی با اندازه مناسب در کشور بایگانی می‌شود، و مقالات تایمز اغلب توسط مورخان و قضات به عنوان شواهدی برای وقوع یک رویداد تاریخی مهم در یک تاریخ مشخص ذکر می‌شوند. *[[واشینگتن پست]]* و *وال استریت ژورنال* نیز به میزان کمتری روزنامه‌های مرجع هستند. اگرچه *[[یواس‌ای تودی]]* سعی کرده است خود را به عنوان یک روزنامه ملی تثبیت کند، توسط جامعه دانشگاهی به عنوان «مک‌پیپر» به‌طور گسترده مورد تمسخر قرار گرفته است و توسط اکثر کتابخانه‌ها مشترک یا بایگانی نمی‌شود.

جدای از روزنامه‌های مذکور، تمام مناطق عمده شهری روزنامه‌های محلی خود را دارند. اکثر مناطق شهری معمولاً از یک یا دو روزنامه بزرگ پشتیبانی می‌کنند، با بسیاری از نشریات کوچک‌تر که برای مخاطبان خاص هدف‌گذاری شده‌اند. اگرچه هزینه انتشار در طول سال‌ها افزایش یافته است، قیمت روزنامه‌ها به‌طور کلی پایین باقی مانده است و روزنامه‌ها را مجبور کرده است بیشتر به درآمد تبلیغاتی و مقالات ارائه‌شده توسط یک سرویس خبری بزرگ آژانس، مانند آسوشیتد پرس، بلومبرگ، و رویترز، برای پوشش ملی و جهانی خود تکیه کنند.

با استثناهای بسیار نادر، تمام روزنامه‌های ایالات متحده به صورت خصوصی اداره می‌شوند، یا توسط زنجیره‌های بزرگ مانند گنت یا مک‌کلاتچی، که ده‌ها یا حتی صدها روزنامه را در اختیار دارند؛ توسط زنجیره‌های کوچک که تعداد انگشت‌شماری روزنامه دارند؛ یا در موقعیتی که به‌طور فزاینده‌ای نادر است، توسط افراد یا خانواده‌ها. اکثر روزنامه‌های عمومی یا یک بار در هفته، معمولاً پنجشنبه یا جمعه، چاپ می‌شوند، یا روزانه چاپ می‌شوند. روزنامه‌های هفتگی تمایل به تیراژ بسیار کمتری دارند و در جوامع روستایی یا شهرهای کوچک رایج‌تر هستند. شهرهای بزرگ اغلب دارای «هفته‌نامه‌های جایگزین» برای تکمیل روزنامه‌های روزانه主流 هستند، به عنوان مثال، *[[ویلیج ویس]]* نیویورک یا *[[ال‌ای ویکلی]]* لس آنجلس، برای نام بردن از دو مورد از شناخته‌شده‌ترین‌ها. شهرهای بزرگ ممکن است همچنین یک مجله تجاری محلی، نشریات تجاری مرتبط با صنایع محلی، و نشریاتی برای گروه‌های قومی و اجتماعی محلی داشته باشند.

از آنجایی که رقابت از سوی سایر رسانه‌ها افزایش یافته است، تعداد روزنامه‌های روزانه در ایالات متحده در طول نیم قرن گذشته کاهش یافته است، طبق گزارش *[[ادیتور اند پابلیشر]]*، مجله تجاری روزنامه‌های آمریکایی. به‌طور خاص، تعداد روزنامه‌های عصرانه تقریباً به نصف کاهش یافته است از سال ۱۹۷۰، در حالی که تعداد نسخه‌های صبح و نسخه‌های یکشنبه افزایش یافته است. برای مقایسه، در سال ۱۹۵۰، ۱۷۷۲ روزنامه روزانه وجود داشت (و ۱۴۵۰ – یا حدود ۷۰ درصد – از آنها روزنامه‌های عصرانه بودند) در حالی که در سال ۲۰۰۰، ۱۴۸۰ روزنامه روزانه وجود داشت (و ۷۶۶ – یا حدود نیمی – از آنها روزنامه‌های عصرانه بودند) تیراژ روزنامه‌های روزانه نیز به آرامی در آمریکا در حال کاهش است، تا حدی به دلیل نزدیک شدن به پایان شهرهای دو روزنامه‌ای، زیرا روزنامه‌های ضعیف‌تر در اکثر شهرها تعطیل شده‌اند:

منبع اصلی درآمد روزنامه تبلیغات است – در قالب «آگهی‌های طبقه‌بندی‌شده» یا ضمائم تبلیغاتی درج‌شده – به جای درآمد حاصل از تیراژ. با این حال، از اواخر دهه ۱۹۹۰، این منبع درآمد به‌طور مستقیم توسط وب‌سایت‌هایی مانند ای‌بی (برای فروش اجناس دست دوم)، مانستر.کام (مشاغل)، و کریگزلیست (همه چیز) به چالش کشیده شده است. علاوه بر این، با کاهش روزنامه‌نگاری تحقیقی در روزنامه‌های بزرگ روزانه در دهه ۲۰۰۰، بسیاری از خبرنگاران اتاق‌های خبری تحقیقاتی غیرانتفاعی خود را تشکیل دادند. به عنوان مثال می‌توان به پروپابلیکا در سطح ملی، تگزاس تریبیون در سطح ایالتی و وویس آو اوسی در سطح محلی اشاره کرد. بزرگ‌ترین روزنامه‌ها (بر اساس تیراژ) در ایالات متحده عبارتند از *[[یواس‌ای تودی]]*، *[[وال استریت ژورنال]]*، *[[نیویورک تایمز]]*، و *[[لس آنجلس تایمز]]*.

در اوت ۲۰۱۹، اعلام شد که نیو مدیا اینوستمنت گروپ موافقت کرده است گنت را خریداری کند و عملیات تحت نام گنت ادامه خواهد یافت نه گیت‌هاوس، در دفتر مرکزی گنت اما تحت مدیرعامل نیو مدیا. خرید گنت توسط نیو مدیا اینوستمنت گروپ در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۹ تکمیل شد و شرکت ترکیبی را به بزرگ‌ترین ناشر روزنامه در ایالات متحده تبدیل کرد. بلافاصله پس از نهایی شدن ادغام، تمام URLهای گیت‌هاوس مدیا شروع به هدایت مجدد به Gannett.com کردند. *[[لا اوپی‌نیون]]* پربازدیدترین وب‌سایت روزنامه در ایالات متحده است که ماهانه به بیش از ۶ میلیون خواننده می‌رسد. این بزرگ‌ترین روزنامه اسپانیایی‌زبان در ایالات متحده و دومین روزنامه پرمخاطب در لس آنجلس (پس از *لس آنجلس تایمز*) است.

## مجلات

به دلیل اندازه عظیم بازار رسانه‌ای انگلیسی‌زبان آمریکای شمالی، ایالات متحده دارای صنعت مجلات بزرگی است با صدها مجله که تقریباً هر علاقه‌ای را پوشش می‌دهند، همان‌طور که با نگاهی به هر دکه روزنامه‌فروشی در هر شهر بزرگ آمریکا می‌توان تشخیص داد. اکثر مجلات متعلق به یکی از شرکت‌های بزرگ رسانه‌ای یا به یکی از برادران منطقه‌ای کوچک‌تر آنها هستند. انجمن سردبیران مجلات آمریکا جوایز سالانه جوایز مجله ملی را برای تقدیر از برتری برگزار می‌کند.

ایالات متحده سه مجله خبری هفتگی پیشرو دارد: *[[تایم]]*، *[[نیوزویک]]*، و *[[یواس نیوز اند ورلد ریپورت]]*. *تایم* و *نیوزویک* چپ‌گرا هستند در حالی که *یواس نیوز اند ورلد ریپورت* تمایل به راست‌گرا دارد. *تایم* به خاطر نام بردن از «شخص سال» هر سال شناخته می‌شود، در حالی که *یواس نیوز* رتبه‌بندی سالانه کالج‌ها و دانشگاه‌های آمریکایی را منتشر می‌کند. ایالات متحده همچنین بیش از دو مجله سیاسی بزرگ دارد، از جمله *[[آتلانتیک]]*، *[[نیویورکر]]*، *[[هارپرز مگزین]]* و *[[فارن پالیسی]]* در میان دیگران. در سرگرمی، مجلات ورایتی، هالیوود ریپورتر، رولینگ استون، ال‌ای رکورد و بیلبورد بسیار محبوب هستند. در هنر، مجلات اسمیتسونین و آرت این آمریکا از مجلات مهم هستند.

سرانجام، علاوه بر صدها مجله تخصصی که به علایق گوناگونی مانند ونتی فر، پیپل، مکسیم، کانسیومر ریپورتس، اسپورتس ایلاستریتد، و مجلات مد مانند وگ، گلمور، جیکیو، این‌استایل، کاسموپولیتن و سرگرمی‌های مردم آمریکا، مانند موتور ترند، هلث، ای‌ای‌آرپی د مگزین، گود هاوسکیپینگ، بُن اپتیت، و ساویر خدمت می‌کنند، ده‌ها مجله نیز توسط سازمان‌های حرفه‌ای برای اعضای خود منتشر می‌شود، مانند *[[ساینتیفیک آمریکن]]* برای دانشمندان، *[[کامیونیکیشنز آو د ای‌سی‌ام]]* (برای متخصصان علوم کامپیوتر)، *[[آی‌تریپل‌ای اسپکتروم]]* (برای مهندسان)، *[[ای‌بی‌ای ژورنال]]* (برای وکلا)، بیزنس‌ویک و فوربز برای تجارت، آرکیتکچرال دایجست و آرکیتکچرال رکورد برای معماران.

ال نوئوو کوجو (لس آنجلس)، و تو موندوس مگزین (میامی) دو مجله سبک زندگی و سرگرمی دو زبانه (انگلیسی/اسپانیایی) هستند. این یک خروج هماهنگ برای مجلات در ایالات متحده نیست، بلکه انتقال از برتری چاپ به دیجیتال است که در آغاز قرن شروع شده است.

## رادیو

پخش رادیویی آمریکایی در دو باند است: اف‌ام و آام. برخی از ایستگاه‌ها فقط رادیو گفتگو هستند – با مصاحبه‌ها و بحث‌ها – در حالی که ایستگاه‌های رادیو موسیقی یک نوع خاص از موسیقی را پخش می‌کنند: تاپ ۴۰، هیپ هاپ، کانتری، و غیره. شرکت‌های پخش رادیویی در سال‌های اخیر به‌طور فزاینده‌ای تلفیق شده‌اند. رادیوی عمومی ملی شبکه اصلی رادیوی عمومی کشور است، اما اکثر ایستگاه‌های رادیویی تجاری و سودمحور هستند. رادیو گفتگو به عنوان یک رسانه سیاسی نیز در طول دهه ۱۹۹۰ محبوبیت انفجاری پیدا کرد، به دلیل لغو دکترین انصاف در سال ۱۹۸۷، که به این معنی بود که ایستگاه‌ها دیگر مجبور نبودند روز خود را با برنامه‌ریزی دیدگاه‌های جایگزین «متوازن» کنند.

کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) در سال ۱۹۷۰ تعداد ایستگاه‌های رادیویی را که یک شخص یا شرکت می‌توانست مالک شود را به ۱ ایستگاه AM و ۱ ایستگاه FM محلی، و ۷ ایستگاه AM و ۷ ایستگاه FM ملی محدود کرده بود. اما به دلیل تمرکز مالکیت رسانه‌ها گسترده ناشی از قانون مخابرات ۱۹۹۶، شرکت‌های رادیویی می‌توانستند بیش از ۸ ایستگاه محلی در هر منطقه مالک نباشند. اکثر ایستگاه‌ها اکنون متعلق به شرکت‌های رادیویی بزرگ مانند آی‌هارت‌مدیا (که قبلاً Clear Channel Communications بود)، کامولوس مدیا، تاون‌اسکوئر مدیا و آداکی (که قبلاً Entercom بود) هستند. نگاه کنید به IBOC و رادیوی اچ‌دی.

شکل جدیدی از رادیو که در حال محبوبیت است، رادیوی ماهواره‌ای است. دو سرویس بزرگ مبتنی بر اشتراک عبارتند از سیریوس ستلایت رادیو و ایکس‌ام ستلایت رادیو، که اخیراً برای تشکیل سیریوس ایکس‌ام رادیو ادغام شده‌اند. برخلاف کانال‌های موسیقی رادیوی زمینی بدون تبلیغات هستند و سایر کانال‌ها تبلیغات کمی دارند. رادیوی ماهواره‌ای همچنین توسط FCC تنظیم نمی‌شود.

در طول ظهور اینترنت در قرن بیست و یکم، رادیوی اینترنتی و خدمات پخش دیجیتال ظهور کرده‌اند. از جمله برندهای محبوب می‌توان به پاندورا، اسپاتیفای و آی‌هارت‌رادیو اشاره کرد. اگرچه، صنعت ضبط نیز رادیوی اینترنتی را یک تهدید می‌بیند و سعی کرده است نرخ‌های حق امتیاز بالا را برای استفاده از موسیقی ضبط‌شده برای دلسرد کردن ایستگاه‌های مستقل از پخش آهنگ‌های محبوب اعمال کند. شنوندگان اسپاتیفای می‌توانند آهنگ‌هایی را که می‌خواهند پخش کنند، زمانی که می‌خواهند آنها را پخش کنند، انتخاب کنند. … پاندورا راهی برای کاربران برای کشف موسیقی جدیدی است که با سلیقه آنها مطابقت دارد، در حالی که اسپاتیفای – حتی اگر ایستگاه‌های رادیویی نیز ارائه می‌دهد – برای پخش جریانی و اشتراک‌گذاری موسیقی که کاربران از قبل می‌شناسند و دوست دارند، مناسب‌تر است.

نیلسن آدیو، که قبلاً با نام Arbitron شناخته می‌شد، یک شرکت تحقیقاتی مصرف‌کننده است که رتبه‌بندی‌هایی (مشابه رتبه‌بندی نیلسن) برای ایستگاه‌های رادیویی ملی و محلی در ایالات متحده ارائه می‌دهد. پخش صوتی دیجیتال هدفش جایگزینی پخش FM و تبدیل شدن به آینده رادیو است. برخی از کارشناسان صنعت نسبت به این روش جدید انتقال محتاط هستند. … با این حال، این روش انتقال می‌تواند به نفع ایستگاه‌های رادیویی اینترنتی باشد که می‌خواهند پوشش محلی ایجاد کنند و با سرعت ایستگاه‌های رادیویی FM هماهنگ شوند.

## تلویزیون

نود و نه درصد از خانواده‌های آمریکایی حداقل یک تلویزیون دارند و اکثر خانواده‌ها بیش از یک تلویزیون دارند. چهار پخش‌کننده اصلی در ایالات متحده عبارتند از شرکت پخش ملی (ان‌بی‌سی)، سی‌بی‌اس (که قبلاً Columbia Broadcasting System بود)، شرکت پخش آمریکایی (ای‌بی‌سی) و شرکت پخش فاکس (فاکس). در ۱۳ اوت ۲۰۱۹، سی‌بی‌اس و ویاکوم به‌طور رسمی قصد خود را برای ادغام اعلام کردند، و شرکت ترکیبی به نام ویاکوم‌سی‌بی‌اس نام‌گذاری شد. این ادغام در ۴ دسامبر ۲۰۱۹ تکمیل شد. این شرکت ۵۰٪ سود در سی‌دبلیو خواهد داشت.

چندین شبکه پخش (و همچنین کابلی) اسپانیایی‌زبان وجود دارد که رایج‌ترین شکل پخش تلویزیونی غیرانگلیسی هستند. این شبکه‌ها به اندازه همتایان انگلیسی‌زبان خود به‌طور گسترده از طریق آنتن پخش نمی‌شوند و عمدتاً در بازارهایی با جمعیت قابل توجه لاتینو و هیسپانیک در دسترس هستند؛ چندین مورد از این شبکه‌های آنتن به‌طور جایگزین به‌طور مستقیم به ارائه‌دهندگان کابل، ماهواره و IPTV در بازارهایی که یا در دسترس نبودن یا تقاضا برای ایستگاه وابسته یا مالک و اداره‌شونده محلی وجود ندارد، تغذیه می‌شوند.

بزرگ‌ترین این شبکه‌ها، یونیویژن، در سال ۱۹۸۶ به عنوان جانشین شبکه بین‌المللی اسپانیا راه‌اندازی شد. رقیب اصلی آن تلموندو (تأسیس ۱۹۸۶)، یک شبکه خواهر ان‌بی‌سی (که تلموندو را در سال ۲۰۰۱ خریداری کرد) است. تأسیس: ۲۰۰۹ استرلا تی‌وی یکی دیگر از شبکه‌های تلویزیونی پخش اسپانیایی‌زبان است.

تلویزیون عمومی نقشی بسیار کوچک‌تر از اکثر کشورهای دیگر دارد. با این حال، تعدادی از ایالت‌ها، از جمله ویرجینیای غربی، مریلند، کنتاکی، و کارولینای جنوبی، در میان دیگران، دارای مقامات پخش عمومی دولتی هستند که تمام ایستگاه‌های تلویزیون عمومی در ایالت‌های مربوطه خود را اداره و تأمین مالی می‌کنند. درآمد دریافتی از دولت برای پوشش هزینه‌ها کافی نیست و ایستگاه‌ها همچنین به حمایت‌های مالی شرکتی و مشارکت بینندگان متکی هستند. دایرکت‌تی‌وی و دیش نت‌ورک ارائه‌دهندگان اصلی تلویزیون ماهواره‌ای هستند که تا فوریه ۲۰۱۴ به ترتیب ۲۰ و ۱۴ میلیون مشتری دارند. در همین حال، ارائه‌دهندگان اصلی تلویزیون کابلی عبارتند از کامکست با ۲۲ میلیون مشتری، چارتر کمیونیکیشنز با ۱۷ میلیون، و کاکس کمیونیکیشنز، ای‌تی اند تی یو-ورس و ورایزن فیوس با ۵–۶ میلیون هر کدام.

## تصاویر متحرک

در قرن بیستم، صنعت فیلم‌های متحرک به یکی از موفق‌ترین و قدرتمندترین صنایع ایالات متحده تبدیل شد. همراه با سایر صنایع دارایی فکری، اهمیت نسبی آن برای اقتصاد آمریکا با کاهش اهمیت تولید و کشاورزی (به دلیل جهانی‌شدن) تقویت شده است.

### ظهور بازار ویدئوی خانگی (دهه‌های ۱۹۸۰–۱۹۹۰)
دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ شاهد توسعه قابل توجه دیگری بود. پذیرش کامل ویدئوی خانگی توسط استودیوها یک تجارت جدید عظیم را برای بهره‌برداری باز کرد. فیلم‌هایی مانند *[[شوگرلز]]*، *[[راز نیمه]]*، و *[[رستگاری در شاوشنک]]*، که ممکن است در اکران سینمایی خود عملکرد ضعیفی داشته باشند، اکنون می‌توانستند در بازار ویدئو موفق شوند. همچنین شاهد ظهور اولین نسل از فیلمسازان با دسترسی به نوارهای ویدئویی بود. کارگردانانی مانند کوئنتین تارانتینو و پل توماس اندرسن توانسته بودند هزاران فیلم را تماشا کنند و فیلم‌هایی با تعداد زیادی ارجاع و ارتباط به آثار قبلی تولید کردند. تارانتینو همکاری‌های متعددی با کارگردان رابرت رودریگز داشته است. رودریگز فیلم اکشن ۱۹۹۲ *[[ال ماریاچی]]* را کارگردانی کرد که با فروش ۲ میلیون دلاری در مقابل بودجه قبل از تولید ۷۰۰۰ دلاری یک موفقیت تجاری بود. در سال ۲۰۱۱، *ال ماریاچی* به کتابخانه کنگره وارد شد تا به عنوان بخشی از ثبت ملی فیلم برای «اهمیت فرهنگی، تاریخی یا زیبایی‌شناختی» حفظ شود. این فیلم همچنین توسط رکوردهای جهانی گینس به عنوان کم‌هزینه‌ترین فیلمی که تاکنون ۱ میلیون دلار در گیشه فروخته است، جاودانه شده است. این به لطف انفجار فیلم مستقل که با کاهش همیشگی هزینه‌های فیلمسازی امکان‌پذیر شد، ممکن بود. با ظهور دی‌وی‌دی در قرن بیست و یکم، دی‌وی‌دی‌ها به سرعت برای استودیوها حتی سودآورتر شدند و منجر به انفجار بسته‌بندی صحنه‌های اضافی، نسخه‌های گسترده، و پیست‌های تفسیری همراه با فیلم‌ها شدند.

### ظهور توزیع دیجیتال
فروش دی‌وی‌دی و بلوری با وضوح بالا با ظهور ویدئو بر اساس تقاضا، به ویژه خدمات پخش مستقیم به مصرف‌کننده، به‌طور قابل توجهی کاهش یافته است. دامنه دستگاه‌های مشاهده با رواج تبلتها و تلفن هوشمندها دستخوش گسترش گسترده دیگری شد.

در طول همه‌گیری کووید-۱۹، سینمای درایو-این افزایش غیرمنتظره‌ای در تعداد تماشاگران در چندین ایالت ایالات متحده گزارش کردند، زیرا برخلاف سینماهای سرپوشیده که به دلیل ممنوعیت اجتماعات جمعی قادر به فعالیت نبودند، این‌ها مجاز به فعالیت بودند.

## بازی‌های ویدئویی

ایالات متحده بزرگ‌ترین حضور بازی‌های ویدئویی در جهان را از نظر کل کارکنان صنعت دارد. در سال ۲۰۱۷، صنعت بازی ایالات متحده به عنوان یک کل ۱۸٫۴ میلیارد دلار ارزش داشت و از حدود ۲۴۵۷ شرکت تشکیل شده بود که در مجموع حدود ۲۲۰۰۰۰ نفر را استخدام کرده بودند. پیش‌بینی می‌شود درآمد بازی‌های ویدئویی ایالات متحده تا سال ۲۰۲۲ به ۲۳۰ میلیارد دلار برسد، که آن را به بزرگ‌ترین بازار بازی‌های ویدئویی در جهان تبدیل می‌کند. بیش از ۱۵۰ میلیون آمریکایی بازی‌های ویدئویی انجام می‌دهند، با میانگین سنی ۳۵ و تفکیک جنسیتی ۵۹ درصد مرد و ۴۱ درصد زن. در سال ۲۰۱۱، یک گیمر متوسط آمریکایی به‌طور متوسط ۱۳ ساعت در هفته را صرف بازی‌های ویدئویی می‌کرد.

## اینترنت

اینترنت وسیله‌ای را برای روزنامه‌ها و سایر سازمان‌های رسانه‌ای برای ارائه اخبار و نگهداری آرشیوهای عمومی فراهم کرده است. درآمد از طریق تبلیغات یا پرداخت‌های اشتراک ایجاد می‌شود. جدای از درگاه‌های وب و موتورهای جستجو، پربازدیدترین وب‌سایت در ایالات متحده شامل طیف گسترده‌ای از وب‌سایت‌های محبوب است.

### پخش آنلاین
پخش آنلاین تماشای طیف گسترده‌ای از گزینه‌های ویدئو بر اساس تقاضا را امکان‌پذیر کرده است. همه چیز از اخبار زنده و ورزش گرفته تا فیلم‌های کلاسیک تا برنامه‌های تلویزیونی مورد علاقه مدرن در خارج از سینماهای معمولی، و از هر دستگاهی. شرکت‌های کابلی و پهنای باند مجبور هستند برای رقابت در این بازار دیجیتال ۶۵۵ میلیارد دلاری پیشنهادات خود را گسترش دهند. در اوایل قرن بیست و یکم بسیاری از محبوب‌ترین خدمات پخش مستقیم به مصرف‌کننده ویدئو بر اساس تقاضا راه‌اندازی شدند.

ارائه‌دهنده چندکاناله برنامه‌ریزی ویدئویی مجازی به سبک انتخابی، سرویس‌های پخش زنده ویدئویی مستقیم به مصرف‌کننده هستند که خدمات بسته‌بندی‌شده کابلی و «تلویزیون همه جا» را منعکس می‌کنند و با نرخ‌های ماهانه پایین‌تر از بسته‌های ارائه‌شده توسط اپراتورهای سیستم تلویزیون سنتی قیمت‌گذاری می‌شوند. اسلینگ تی‌وی، پلی‌استیشن ویو و فوبوتی‌وی در سال ۲۰۱۵ راه‌اندازی شدند. دایرکت‌تی‌وی ناو در سال ۲۰۱۶ و فیلو در سال ۲۰۱۷ دنبال شد. مجله نیویورک یک راهنمای پخش Vulture برای برنامه‌های تلویزیونی و فیلم‌های موجود برای پخش در نتفلیکس، آمازون، اچ‌بی‌او و هولو دارد. اصطلاح «جنگ‌های پخش» برای بحث در مورد عصر جدید رقابت بین سرویس‌های پخش ویدئو مانند نتفلیکس، دیزنی+، اپل تی‌وی+، آمازون پرایم، اچ‌بی‌او مکس، فانیمیشن، کرانچی‌رول و غیره ابداع شد.

## مالکیت متقابل پخش و سرگرمی
اکثر استودیوهای بزرگ فیلم فعلی بخشی از شرکت‌های بزرگ شرکتی شده‌اند که همچنین شامل شبکه‌های پخش تلویزیونی بزرگ و برخی از محبوب‌ترین کانال‌های تلویزیونی کابلی خبری و سرگرمی هستند. سونی پیکچرز یک استثنا بوده است، و فاکس دارایی‌های فیلم خود را در سال ۲۰۱۹ به دیزنی فروخت و عملیات پخش تلویزیونی و رادیویی خود را حفظ کرد. تمام شرکت‌های بزرگ سرگرمی با مواجهه با رقابت از شرکت‌های رسانه‌ای جدید، سرویس‌های پخش را راه‌اندازی کرده‌اند. آمازون مترو-گلدوین-مایر، یکی از «پنج بزرگ» استودیو در عصر طلایی هالیوود، را در سال ۲۰۲۲ خریداری کرد. کامکست همچنین یک ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی بزرگ است که نشان‌دهنده درجه بالایی از ادغام عمودی است.

این تلفیق به مالکان توانایی استفاده مجدد از محتوای مشابه بین سینماها، پخش و پخش جریانی، و استفاده از دارایی فکری از فرنچایز رسانه‌ای که دارند، در سراسر مشاغل بدون نگرانی در مورد مجوز را می‌دهد. برخی از مالکان فرنچایزهای خود را به پارک‌های تفریحی حضوری و بازی‌های ویدئویی گسترش داده‌اند. شرکت‌های بزرگ سرگرمی که دائماً به دنبال منبع تازه‌ای برای مطالب هستند، اغلب برای خرید حقوق اقتباس از کتاب‌ها و فیلم‌های مستقل با یکدیگر رقابت می‌کنند؛ دیزنی و وارنر برادرز دیسکاوری دو ناشر برتر کتاب‌های کمیک کشور را در اختیار دارند. برخی فرنچایزهای رسانه‌ای نیز دارای مجوز متقابل هستند، به ویژه برای پخش جریانی و پارک‌های تفریحی.

## جستارهای وابسته

* ارتباطات در ایالات متحده
* کمیسیون ارتباطات فدرال
* روزنامه‌نگاری در فیلم و تلویزیون آمریکایی
* فهرست جوایز روزنامه‌نگاری آمریکایی
* سوگیری رسانه‌ای در ایالات متحده
* تولید رضایت: اقتصاد سیاسی رسانه‌های جمعی، کتابی از ادوارد اس. هرمن و نوآم چامسکی در سال ۱۹۸۸.
* رسانه در نیویورک
* اداره ملی مخابرات و اطلاعات
* رسانه‌های خبری در ایالات متحده
* سیاست مخابراتی ایالات متحده
* رسانه‌های غربی

## منابع

## برای مطالعهٔ بیشتر
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* 
*  
*  


United States
United States
رده:رسانه‌ها بر پایه کشور
رده:رسانه‌ها در آمریکای شمالی بر پایه کشور
رده:رسانه‌های ایالات متحده آمریکا