open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
لا پرسورانزا

بندانگشتی|«لا پرسِورانزا» روزنامه‌ای روزانه
***«لا پرسِورانزا»*** روزنامه‌ای روزانه بود که در ۲۹ نوامبر ۱۸۵۹ در میلان، پایتخت لومباردی، تأسیس شد و تا ۲۰ مه ۱۹۲۲ منتشر می‌شد. این روزنامه عموماً نمایندهٔ تشکیلات سیاسی راست میانه بود، هرچند مواردی وجود داشت که نشان می‌داد بیش از حد قادر به اتخاذ موضعی مستقل است.

## تاریخچه و مشخصات
این روزنامه توسط گروهی از لیبرال‌ها و سلطنت‌طلبان، چند روز پس از الحاق لومباردی به پیمونت-ساردینیا در چارچوب گسترده‌تر اتحاد ایتالیا تأسیس شد. بنیانگذاران آن اعضای ثروتمند خانواده‌های برجسته شهر بودند که از نظر سیاسی از استراتژی اتحاد وزیر اول پیمونت، کنت کاوور، حمایت می‌کردند. سه نفر از برجسته‌ترین آنها، جیووانی ویسکونتی ونوستا، گائتانو نگری و استفانو جاسینی، اعضای «انجمن مشروطه» بودند. سرمایه اولیه پرداخت شده ۳۰۰۰۰۰ لیر در آن زمان سخاوتمندانه تلقی می‌شد. در زیر عنوان آن، نسخه‌های اولیه لا پرسِورانزا شعار «Usque ad finem» (*«به سوی تکمیل» / «به سوی پایان»*) را داشتند.

*روزنامه «لا پرسورانزا»* در قطع بزرگ و با قیمت روی جلد ۲۰ سنت منتشر می‌شد که چهار برابر قیمت اکثر روزنامه‌های رقیب بود. این روزنامه که برای حمایت از اتحاد ایجاد شده بود، به سرعت به روزنامه مرجع میانه‌روهای طبقه متوسط و حامیان سلطنت‌طلبی ملی‌گرا در طبقه حاکم میلان تبدیل شد.

اولین سردبیر، که تا سال ۱۸۶۶ در این سمت باقی ماند، والوسی اقیانوس آرام بود. والوسی کنترل را به روگرو بونگی واگذار کرد، که گاهی ظرفیت فوق‌العاده‌ای برای روزنامه‌نگاری جدلی از خود نشان می‌داد و پس از سال ۱۸۷۸ احترام زیادی برای امبرتو اول ایتالیا قائل نبود بونگی دوره‌ای از گسترش را رهبری کرد و تیراژ را به ده هزار نسخه رساند.

پس از جنگ فرانسه و پروس، در سال ۱۸۷۰، بونگی *از «پشتکار»* استفاده کرد تا اصرار کند که ساکنان آلزاس-لورن باید قبل از هرگونه تصمیمی برای انتقال سرزمین‌ها از فرانسه به آلمان، اجازه رأی دادن در یک همه‌پرسی را داشته باشند. در جبهه داخلی، او ناظر تیزبین روندهای سیاسی ایتالیا بود و در ستون‌های روزنامه تلاش می‌کرد تا با سرکوب جناح راست سیاسی در منطقه که بین سال‌های ۱۸۶۲ تا ۱۸۶۴ توسط درگیری بین «حزب پیت‌مونتس» *بورژوای متعصب* و «حزب توسکانی» با محوریت اشرافی‌تر در فلورانس تهدید می‌شد، و همچنین با تمایل به واکنش به بحران‌های خارج از پارلمان، به شیوه‌هایی که به اعتقاد او آسیب بزرگی به نهادهای نمایندگی جدید قانون اساسی ایتالیا وارد می‌کرد، مخالفت کند. از این نظر، «پشتکار» به محافظه‌کاری معتدل‌تر و مدرن‌تر لومباردی کمک کرد تا به‌طور کلی در محافظه‌کاری ایتالیا جریان اصلی‌تری پیدا کند و درک نیاز به غلبه بر اختلافات داخلی مبتنی بر تاریخ را تقویت کند.

*«لا پرسِورانزا»* همچنین به هنر و فرهنگ توجه زیادی داشت. از جمله همکاران او می‌توان به دیه‌گو سنت آمبروجیو (نقد هنری) و فرانچسکو نواتی (نقد ادبی) اشاره کرد.

## منابع

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۸۵۹ (میلادی) در ایتالیا
رده:روزنامه‌های ایتالیایی‌زبان
رده:روزنامه‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۵۹ (میلادی)
رده:روزنامه‌های میلان
لا نووا ونیز

**لا نووا ونیز** یک روزنامه منطقه‌ای ایتالیایی زبان است که در ونیز ایتالیا منتشر می‌شود و از سال ۱۹۸۴ در حال انتشار است.

## تاریخچه و مشخصات
لا نووا ونیز برای اولین بار در سال ۱۹۸۴ منتشر شد. این روزنامه بخشی از گروه انتشاراتی لسپرسو است و در ونیز واقع شده است. روزنامه عمدتاً روزنامه‌های ویرایشگر و اخبار محلی را ارائه می‌دهد.

تیراژ لا نووا ونیز در سال ۲۰۰۷، ۱۳۰۰۰ نسخه بود. این روزنامه ادعا کرد که تیراژ آن در سال ۲۰۱۳، ۱۵۴۱۹ نسخه بوده است ادعا شد که در سال ۲۰۱۴، ۱۴۵۰۰ نسخه و در اکتبر ۲۰۲۰، ۷۳۷۶ نسخه بوده است این روزنامه در مارس ۲۰۲۱، ۶۴۶۵ نسخه فروخته و تیراژ آن ۶۸۰۵ نسخه بوده است.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
* 

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۸۴ (میلادی) در ایتالیا
رده:روزنامه‌های ایتالیایی‌زبان
رده:روزنامه‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۸۴ (میلادی)
جیاچینتو بوسکو

**جیاچینتو بوسکو** (۲۵ ژانویهٔ ۱۹۰۵ – ۱۱ اکتبر ۱۹۹۷) حقوقدان، دانشگاهی و سیاستمدار ایتالیایی از حزب مسیحیان دموکرات بود. او از ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۲ پست‌های مختلف وزارتی داشت. پس از بازنشستگی از سیاست، بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۸ قاضی دیوان دادگستری اتحادیه اروپا بود.  

## زندگی و تحصیلات
بوسکو در ۲۵ ژانویه ۱۹۰۵ در کازرتا به دنیا آمد و در سال ۱۹۲۵ دکترای حقوق را از دانشگاه ناپل دریافت کرد.  

## فعالیت حرفه‌ای
او در سال‌های ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۲ به‌عنوان معاون دبیر در وزارت امور خارجه ایتالیا کار می‌کرد. سپس استاد حقوق بین‌الملل در دانشگاه رم و رئیس دانشکده حقوق دانشگاه اوربینو شد. بوسکو استاد تمام حقوق بین‌الملل در دانشگاه فلورانس (۱۹۳۳–۱۹۴۰) و دانشگاه رم (۱۹۴۰–۱۹۷۵) بود.  

بوسکو عضو حزب مسیحیان دموکرات بود و متحد نزدیک امینتوره فانفانی محسوب می‌شد. در دهه ۱۹۶۰ هر دو در یک جناح حزبی فعالیت داشتند. او بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۲ سناتور حزب مسیحیان دموکرات بود.  

او از ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۸ دبیر دولت در وزارت دفاع بود، سپس بین ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۰ نایب رئیس سنا شد. از ۱۹۶۰ به بعد، چندین سمت وزارتی برعهده داشت: وزیر آموزش (۱۹۶۰–۱۹۶۲)، وزیر دادگستری (۱۹۶۲–۱۹۶۳)، وزیر کار و تأمین اجتماعی (۱۹۶۳–۱۹۶۴ و ۱۹۶۶–۱۹۶۸)، وزیر بی‌پرتفوی در امور سازمان ملل متحد (۱۹۶۸–۱۹۶۹ و ۱۹۷۰)، وزیر دارایی (۱۹۶۹–۱۹۷۰) و وزیر پست و مخابرات (۱۹۷۰–۱۹۷۲). او از ۷ اکتبر ۱۹۷۶ تا ۶ اکتبر ۱۹۸۸ به‌عنوان قاضی دیوان دادگستری اتحادیه اروپا خدمت کرد.  

## درگذشت
بوسکو در ۱۱ اکتبر ۱۹۹۷ در رم در ۹۲ سالگی درگذشت.  

## منابع

رده:استادان دانشگاه اوربینو
رده:اعضای هیئت علمی دانشگاه فلورانس
رده:اهالی کازرتا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه فدریکو دوم
رده:درگذشتگان ۱۹۹۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۵ (میلادی)
رده:وزیران آموزش و پرورش ایتالیا
رده:وزیران دادگستری ایتالیا
رده:وزیران دارایی ایتالیا
رده:وزیران کار ایتالیا
ارمنگارد آنژو (مرگ ۱۱۴۶)

**ارمنگارد آنژو** (; c. 1068 – ۱ ژوئن ۱۱۴۶) همسر آلن چهارم، دوک بریتانی، اهل فرانسه بود.

## زندگی
### سالهای اولیه
متولد آنژه او فرزند ارشد کنت فولک چهارم، کنت آنژو و هیلدگارد از Beaugency بود. او که مادرش را در سال ۱۰۷۰، در سن دو سالگی از دست داده بود، احتمالاً در صومعه رونسرای، آموزش دید و به فردی پرهیزگار و دغدغه‌مند در مورد اصلاحات مذهبی، به ویژه مبارزه با تصرف سکولار املاک کلیسا، تبدیل شد. در جوانی، ارمنگارد به خاطر هوش و زیبایی‌اش در شعری از ماربود رن که در آن به او راهنمایی و نصیحت معنوی نیز ارائه می‌دهد، مورد توجه قرار گرفت.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:افراد دارای بیماری‌های روانی
رده:اهالی فرانسه در سده ۱۱ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۱۴۶ (میلادی)
رده:دوشس‌های آکیتن
رده:زادگان دهه ۱۰۶۰ (میلادی)
رده:سال تولد مشکوک
پیترو کامپیلی

**پیترو کامپیلی** (۱۸۹۱–۱۹۷۴) اقتصاددان و سیاستمدار ایتالیایی بود که در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ چندین سمت وزارتی برعهده داشت. او نخستین رئیس بانک سرمایه‌گذاری اروپا بود و بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۵۹ در این پست خدمت کرد.  

## زندگی و تحصیلات
کامپیلی در ۳۰ نوامبر ۱۸۹۱ در فراساتی به دنیا آمد. او دارای دیپلم حسابداری و مدرک اقتصاد و بازرگانی بود. به‌عنوان اقتصاددان، او به همراه لوییجی اینائودی، اپیکارمو کوربینو و گوستاوو دل وچیو عضو مکتب کلاسیک اقتصاد بود.  

## فعالیت حرفه‌ای
کامپیلی عضو حزب مردمی ایتالیا بود، اما در دورهٔ حکومت فاشیستی در فعالیت سیاسی شرکت نکرد و به عنوان بانکدار مشغول به کار شد و مدیرکل فدراسیون بانکی ایتالیا شد. سپس به مسیحیان دموکرات پیوست و عضو کمیته آزادسازی رم در جریان مقاومت علیه فاشیست‌ها شد. پس از سقوط رژیم فاشیستی، او به شورای ملی و سپس به مجمع موسس ایتالیا انتخاب شد و دو دوره در آن خدمت کرد.  

کامپیلی چندین بار عضو کابینه بود. او وزیر تجارت خارجی در دولت دوم آلچیده د گاسپری بین ۱۹۴۶ و ۱۹۴۷ و وزیر دارایی و خزانه در دولت بعدی دولت د گاسپری سوم در سال ۱۹۴۷ بود. پیش از انتصاب او، وزارت دارایی و خزانه از طریق ادغام دو وزارتخانه بازطراحی شد.  

او همچنین وزیر بدون پورتفوی و سپس وزیر حمل‌ونقل در دولت د گاسپری ششم (۱۹۵۰–۱۹۵۱)، وزیر صنعت و بازرگانی در دولت د گاسپری هفتم (۱۹۵۱–۱۹۵۳)، وزیر بدون پورتفوی در دولت د گاسپری هشتم (۱۹۵۳) و دولت پلا (۱۹۵۳–۱۹۵۴) بود. همین پست را در کابینه‌های دولت فانفانی اول (۱۹۵۴)، دولت اسچلبا (۱۹۵۴–۱۹۵۵)، دولت سگنی اول (۱۹۵۵–۱۹۵۷) و دولت زولی (۱۹۵۷–۱۹۵۸) نیز برعهده داشت.  

او از فوریه ۱۹۵۸ تا مه ۱۹۵۹ رئیس بانک سرمایه‌گذاری اروپا بود و در مه ۱۹۵۹ به ریاست شورای ملی اقتصاد و کار منصوب شد که این سمت را تا ۱۹۷۰ حفظ کرد. او همچنین رئیس انجمن داوری ایتالیا در اواخر دهه ۱۹۶۰ بود.  

## درگذشت
کامپیلی در ۸ ژوئیه ۱۹۷۴ در رم درگذشت.  

## منابع
 
رده:درگذشتگان ۱۹۷۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۹۱ (میلادی)
رده:سیاستمداران اهل رم
رده:سیاستمداران حزب مردم ایتالیا (۱۹۱۹)
رده:ضدفاشیست‌های اهل ایتالیا
رده:وزیران ترابری ایتالیا
رده:وزیران دارایی ایتالیا
رده:وزیران دولت ایتالیا
سرنوشت (فیلم ۲۰۲۳)

***سرنوشت*** یا **بخت**  فیلمی اسپانیایی-فرانسوی محصول سال ۲۰۲۳ و به کارگردانی جولیان گالینانس است. در این فیلم بازیگرانی همچون لوئیس تسار، آلکس گارسیا، ارون پیپر، لوئیسا مایول و النا آنایا ایفای نقش کرده‌اند.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:فیلم‌های واقع‌شده در قمارخانه‌ها
رده:فیلم‌های جنایی مهیج فرانسه
رده:فیلم‌های جنایی هیجانی اسپانیایی
گادهیلد توسنی

**گادهیلد توسنی** (; –  ۱۵ اکتبر ۱۰۹۷) یک نورمن اشراف‌زاده‌ای از خاندان توسنی و همسر اول بودوئن یکم اورشلیم بود. او دختر رائول دوم توسنی، از همراهان ویلیام فاتح، و ایزابل کونچز بود.  شوهرش او را در نخستین جنگ صلیبی با خود برد که منجر به مرگ نابهنگام او شد.

## جستارهای وابسته
* زنان در جنگ‌های صلیبی

## منابع

* 
* 
* 

رده:بدون سال تولد
رده:درگذشتگان ۱۰۹۷ (میلادی)
رده:زنان سده ۱۱ (میلادی)
رابرت اس. آدلر

**رابرت اس. آدلر** یک وکیل حقوق مصرف‌کنندگان در ایالات متحده است. او عضو کمیسیون ایمنی محصولات مصرفی ایالات متحده (CPSC) بود و اخیراً از اکتبر ۲۰۱۹ تا اکتبر ۲۰۲۱به عنوان رئیس موقت آن خدمت کرد. او یک دموکرات است و به دلیل یک رأی غافلگیرکننده و خارج از خطوط حزبی از سوی رئیس موقت سابق، آن ماری بورکل، به سِمت ریاست موقت منصوب شد.

## پیوند به بیرون
* نمایه به عنوان رئیس در کمیسیون ایمنی محصولات مصرف‌کننده
* نمایه در دانشگاه کارولینای شمالی

رده:افراد زنده
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پنسیلوانیا
رده:دانش‌آموختگان مدرسه حقوق دانشگاه میشیگان
رده:وکیلان اهل ایالات متحده آمریکا

## منابع

رده:هیئت علمی دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل
مفخم جاه

**صاحب‌زاده [[میر]] کرامت علی خان صدیقی مفخم جاه** یا **مفخم جاه** (متولد ۲۷ فوریه ۱۹۳۹) یک عضو خاندان آصف جاه است. او پسر شاهزاده اعظم جاه و شاهدخت درشهوار سلطان است. او نوه میر عثمان علی خان، هفتمین نظام حیدرآباد، و عبدالمجید دوم، آخرین خلیفه عثمانی است.

## زندگی شخصی و خانواده
او با شاهدخت اسین اینجعلمداراوغلو ازدواج کرده است. آنها دو پسر به نام‌های رفعت جاه و فرحت جاه دارند و در بیزواتر، لندن زندگی می‌کنند.مفخم جاه یک برادر بزرگتر به نام مکرم جاه داشت.

## جستارهای وابسته
* نظام حیدرآباد
* دودمان آصف جاه

## منابع

رده:اهالی نیس
رده:دانش‌آموختگان کالج بالیول، آکسفورد
رده:زادگان ۱۹۳۶ (میلادی)
رده:نیکوکاران اهل هند
سد خسویه

**سد خسویه** نام سدی ساخته شده در شهرستان زرین‌دشت در استان فارس است. این سد در نزدیکی روستای خسویه در کیلومتر ۲۸ جاده حاجی‌آباد به داراب واقع شده و علت نامگذاری آن، نزدیکی به این روستا می‌باشد.

شبکه آبیاری این سد به روستاهای شهرستان زرین‌دشت سال ۱۴۰۲ افتتاح شد. این سد در فاصله ۵ کیلومتری روستای خسویه مرکز دهستان خسویه شهرستان زرین‌دشت قرار دارد. این سد در محلی به نام تنگ خسویه بنا شده است.

## منابع

رده:سدهای استان فارس
رده:شهرستان زرین‌دشت
سانچوی سوم، پادشاه کاستیا

**سانچوی سوم، پادشاه کاستیا** ;(حدود ۱۱۳۴–۳۱ اوت ۱۱۵۸)، ملقب به «مطلوب»، به مدت یک سال، از ۱۱۵۷ تا ۱۱۵۸، کاستیا و تولدو بود. او پسر آلفونسوی هفتم، پادشاه کاستیا و لئون و همسرش برنگاریا بارسلون بود که پسرش آلفونسوی هشتم جانشین او شد. لقب او به دلیل موقعیتش به عنوان اولین فرزند والدینش بود که پس از هشت سال ازدواج بدون فرزند به دنیا آمد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:پسران امپراتورها
رده:درگذشتگان ۱۱۵۸ (میلادی)
رده:زادگان دهه ۱۱۳۰ (میلادی)
رده:سال تولد مشکوک
نورمن دی. گلدن دوم

**نورمن دی. گلدن دوم**  (متولد ۷ آوریل ۱۹۸۴) بازیگر سابق آمریکایی است که بیشتر به خاطر بازی در فیلم «یک پلیس و نصفی» در نقش دوون باتلر در سال ۱۹۹۳ شناخته می‌شود.

در سال ۱۹۹۲، گلدن به یکی از بازیگران ثابت سریال «رنگ‌های واقعی» شبکه فاکس تبدیل شد. این سریال کمدی، دربارهٔ یک خانواده چند نژادی و یادگیری همزیستی مسالمت‌آمیز آنها، اندکی پس از ورود گلدن در فصل دوم، ساخت سریال لغو شد. در سال ۱۹۹۳، گلدن در فیلم سینمایی «یک پلیس و نصفی» در کنار برت رینولدز بازی کرد. آخرین کار بازیگری شناخته‌شده او بازسازی تلویزیونی «موبی دیک» در سال ۱۹۹۸ بود، زیرا می‌خواست تمرکز بیشتری بر تحصیلاتش داشته باشد.

برای مدتی، او به عنوان یک رپر با نام مستعار «انورموس» فعالیت می‌کرد. با این حال، در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۲۴، او از دوره خود به عنوان یک رپر حرفه‌ای به عنوان «مرحله‌ای» یاد کرد که دیگر به صورت حرفه‌ای آن را دنبال نمی‌کند و اکنون به جای آن یک «سرگرمی» را حفظ کرده است.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
* نورمن دی. گلدن دوم در فیس‌بوک

رده:افراد زنده
رده:اهالی ریسین، ویسکانسین
رده:بازیگران مرد اهل شارلوت، کارولینای شمالی
رده:بازیگران مرد اهل لس آنجلس، کالیفرنیا
رده:بازیگران مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران مرد کودک اهل ایالات متحده آمریکا
رده:خوانندگان رپ اهل ایالات متحده آمریکا
رده:خوانندگان رپ سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:زادگان ۱۹۸۴ (میلادی)
پرواز (فیلم ۱۹۹۷)

***پرواز***  و  فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی آسرانی است. در این فیلم بازیگرانی همچون ریکا، سیف علی خان، مادهو، پریم چوپرا، دالیپ تاهیل، دنی دنزونگپا، سعید جعفری، دون ورما، موهنیش باهل، هریش پتل، آسرانی، آنو کاپور و ماکاراند دشپانده ایفای نقش کرده‌اند.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* 

رده:فیلم‌های هندی‌زبان دهه ۱۹۹۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های هندی دهه ۱۹۹۰ (میلادی)
رده:فیلم با آهنگ‌سازی آناند-میلیند
حتی-عا

«**حتی-عا**» یک رتبه و عنوان مصری باستان بود که به شاهزادگان، شهرداران یا فرمانداران محلی داده می‌شد. هیچ ترجمه استانداردی برای «حتی-عا» وجود ندارد و اغلب در ادبیات علمی به صورت آوانگاری باقی می‌ماند.

در فهرست رتبه بندی عنوان‌های دولتی و حکومتی، حتی-عا اغلب بین عناوین ایری-پت و مهرکننده سلطنتی (*ختمتی-بوتی-ḫtmty-bỉty*) نمایان می‌شود، بنابراین نشانه‌ای از جایگاه بسیار بالا در رتبه‌بندی مقامات در مصر باستان بود. به عنوان شهردار، این عنوان اغلب به تنهایی در کتیبه جلوی نام شخص می‌آید، اما گاهی با عناوین *ناظر کاهنان* یا *ناظر خانه خدا* نیز ترکیب می‌شد، که نشان می‌دهد فرمانداران محلی، رئیس امور مذهبی محلی نیز بودند.

## منابع
اتاویانو دل تورکو

**اتاویانو دل تورکو** (۷ نوامبر ۱۹۴۴ – ۲۲ اوت ۲۰۲۴) سیاستمدار ایتالیایی بود.  

## زندگی‌نامه
### تولد و تحصیلات
دل تورکو در ۷ نوامبر ۱۹۴۴ در کوللونگو به دنیا آمد.  

### فعالیت حرفه‌ای
پس از فعالیت در اتحادیه کارگری کنفدراسیون کل کار ایتالیا (CGIL)، دل تورکو به رده‌های بالای بتینو کراکسی در حزب سوسیالیست ایتالیا (PSI) رسید، پیش از آنکه این حزب در رسوایی‌های تانجنتوپولی بین ۱۹۹۲–۱۹۹۴ از صحنه سیاسی کنار برود. دل تورکو رئیس کمیسیون ضدمافیا از دسامبر ۱۹۹۶ تا مه ۲۰۰۰ بود. او همچنین وزیر دارایی در دولت آماتو دوم به رهبری نخست‌وزیر وقت جولیانو آماتو بین ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱ بود.  

در سال ۲۰۰۴ به پارلمان اروپا از فهرست سوسیالیست‌های دموکراتیک ایتالیا (SDI) انتخاب شد و در گروه حزب سوسیالیست‌های اروپایی فعالیت کرد. در ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۴، به ریاست کمیته اشتغال و امور اجتماعی پارلمان اروپا انتخاب شد.  

در ۴ آوریل ۲۰۰۵، او به‌عنوان نامزد ائتلاف چپ میانه در انتخابات ریاست آبروتسو پیروز شد و در ۱ مه ۲۰۰۵ کرسی خود در پارلمان اروپا را برای آغاز این سمت ترک کرد.  

در سال ۲۰۰۷، او جنبش *ائتلاف اصلاح‌طلب* (Alleanza Riformista) را درون SDI تأسیس کرد و با این حرکت از SDI جدا شد و در ۱۴ اکتبر ۲۰۰۷ به حزب دموکراتیک (PD) پیوست.  

او در ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۸ از ریاست آبروتسو استعفا داد و همچنین از شورای ملی PD خارج شد.  

### درگذشت
دل تورکو در ۲۲ اوت ۲۰۲۴ در کوللونگو درگذشت.  

### مسائل حقوقی
در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۸، دل تورکو به اتهام دخالت در یک فساد مالی به مبلغ ۱۲٫۸ میلیون یورو در تأمین مالی نظام سلامت عمومی منطقه خود بازداشت شد. او متهم به فساد و مشارکت در جرم شد، اما جرم خاصی به او تفهیم نشد.  

دل تورکو به ۹ سال و نیم زندان برای مشارکت در تبادل رشوه در بخش سلامت محکوم شد. حکم توسط دادگاهی در پِسکارا در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۳ صادر شد. علاوه بر حبس، بیش از ۳ میلیون یورو غرامت و ممنوعیت همیشگی از تصدی مناصب عمومی برای او تعیین شد.  

## تاریخچه انتخاباتی

## منابع
 

رده:اهالی استان لاکویلا
رده:درگذشتگان ۲۰۲۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:زندانیان ایتالیا
رده:سیاستمداران حزب سوسیالیست ایتالیا
رده:سیاستمداران محکوم‌شده به جرم اهل ایتالیا
رده:نمایندگان ایتالیا در پارلمان اروپا ۰۹–۲۰۰۴
رده:وزیران دارایی ایتالیا
نشان ملی جامائیکا

300px|بندانگشتی
**نشان ملی جامائیکا** یک نماد heraldic (سِپَر و نشان اشرافی) است که برای نمایندگی کشور جامائیکا به‌کار می‌رود. این نشان ریشه‌ای تاریخی دارد و نخستین بار در سال ۱۶۶۱، با فرمان سلطنتی برای مستعمرهٔ جامائیکا طراحی شد. طراح آن ویلیام سنکرافت، اسقف اعظم کانتربری بود. پس از استقلال جامائیکا در سال ۱۹۶۲، نسخهٔ امروزی این نشان با تغییرات جزئی پذیرفته شد.

## منابع
* Wikipedia contributors, 'Coat of arms of Jamaica', Wikipedia, The Free Encyclopedia, 21 May 2025, 18:04 UTC,  [accessed 21 September 2025]

رده:آرم‌های ملی
رده:نشان‌های دولتی با صلیب
رده:نمادهای ملی جامائیکا
وینچنزو ویسکو

**وینچنزو آلفونسو ویسکو** (زاده ۱۸ مارس ۱۹۴۲) سیاستمدار و اقتصاددان ایتالیایی است که به عنوان وزیر در دولت‌های ایتالیا خدمت کرده است.  

## زندگی‌نامه
ویسکو مدرک کارشناسی ارشد اقتصاد را در دانشگاه یورک در ۱۹۶۹ دریافت کرد و در ۲۰۰۴ درجه افتخاری از همین دانشگاه دریافت نمود.  

ویسکو در ۱۹۸۳ به پارلمان ایتالیا از گروه *چپ مستقل* انتخاب شد و در ۱۹۹۱ به حزب دموکراتیک چپ (PDS) پیوست، سپس در ۱۹۹۸ به دموکرات‌های چپ (DS) و در ۲۰۰۷ به حزب دموکراتیک ملحق شد. او برای چند روز در ۱۹۹۳ وزیر دارایی ایتالیا بود و دوباره بین ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰ همین سمت را بر عهده داشت و از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ وزیر خزانه‌داری و بودجه بود. در ۲۰۰۶ به عنوان معاون وزیر اقتصاد بازگشت و در این نقش جنجال‌آفرین شد. وی متهم شد که از نفوذ سیاسی خود برای منافع یونی‌پول در تصاحب بانکی استفاده کرده است، هرچند از هر گونه فعالیت غیرقانونی تبرئه شد.  

ویسکو همچنین با بیان اینکه بدهی عمومی کشور «فاجعه‌ای» است، توجه رسانه‌ها را جلب کرد. یکی از اقدامات نهایی او انتشار جزئیات مالیاتی همه شهروندان ایتالیایی برای سال ۲۰۰۵ بود که آن را «اقدامی برای شفافیت و دموکراسی مشابه سایر نقاط جهان» توصیف کرد.  

## منابع

رده:استادان دانشگاه ساپینزا رم
رده:افراد زنده
رده:اقتصاددانان اهل ایتالیا
رده:اهالی فوجا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه یورک
رده:زادگان ۱۹۴۲ (میلادی)
رده:وزیران دارایی ایتالیا
ارمنگارد، ویسکنتس ناربون

**ارمنگارد نایب‌کنت ناربون** (؛ ۱۱۲۷ یا ۱۱۲۹ – ۱۴ اکتبر ۱۱۹۷) نایب‌کنت ناربون از سال ۱۱۳۴ تا ۱۱۹۲ میلادی بود. او دختر ایمری دوم ناربون و همسر اولش بود که او نیز ارمنگارد نام داشت.

## جوانی
ایمری دوم در نبرد فراگا در ۱۷ ژوئیه ۱۱۳۴ کشته شد،  در حالی که به همراه آلفونسوی یکم، پادشاه آراگون علیه مرابطون می‌جنگید. ایمری تنها دو دختر زیر سن قانونی را به عنوان وارث خود به جا گذاشت، ارمنگارد و خواهر ناتنی‌اش ارمسینده (دختر همسر دوم ایمری که او نیز ارمسینده نام داشت). ایمری حداقل یک پسر داشت که او نیز ایمری نام داشت و در منشور (قانون)های متعدد به او اشاره شده است، اما این پسر قبل از او درگذشت (حدود ۱۱۳۰). بنابراین، ارمنگارد تقریباً پنج ساله پس از مرگ پدرش، ویسکونت ناربون را به ارث برد، که جایگاه استراتژیکی در سیاست لانگداک داشت: مورد توجه کنت‌های تولوز، کنت‌های بارسلونا، ترنکاول ویسکونت‌های کارکاسون و اربابان مون‌پلیه بود.

## جستارهای وابسته
* زنان در جنگ‌های صلیبی

## منابع

* 

رده:درگذشتگان دهه ۱۱۹۰ (میلادی)
رده:زادگان دهه ۱۱۲۰ (میلادی)
کاهن سرود خوان

بندانگشتی|298x298پیکسل|سردر معبد رای، سنگ یادبود آهکی کاتب پادشاه، کاهن اعظم و اولین خدمتگزار خدای سوپدو ناخت. هر دو چهره در مقابل اوزیریسِ بر تخت نشسته ایستاده‌اند. دودمان نوزدهم. از مصر. موزه باستان‌شناسی مصر پتری، لندن.
**کاهنِ سرود خوان**، کاهن ورد خوان یا کاهن سخنران، کاهنی در مصر باستان بود که در مراسم معبد و مراسم رسمی، طلسم‌ها و سرودهای مذهبی را می‌خواند. چنین کاهنانی خدمات خود را به مردم عادی نیز ارائه می‌دادند و در مراسم خصوصیِ دعا یا در مراسم تشییع جنازه، متون دعا و طلسم را می‌خواندند. به همین ترتیب، آنها از برجسته‌ترین متخصصان «جادو» (*هِکو*) در مصر باستان بودند. در ادبیات مصر باستان، کاهنان سخنران اغلب به عنوان حافظان دانش مخفی و انجام دهندگان شاهکارهای جادویی شگفت‌انگیز به تصویر کشیده می‌شوند. کاهن سرود خوان ارشد -که بالاترین مقام کهانت سرود خوانی در معبد را داشت- مسئول رسیدگی و مدیریت بایگانی متون آیینی و مذهبی معبد بود. 

اصطلاح «کاهنِ سرود خوان» معمولاً برای ترجمه عنوان مصری، خری-حَب (*kheri-hab*)، به کار می‌رود که به معنای تحت‌اللفظی «حامل کتاب آیین» است. 

اصطلاح مربوط به کاهن اعظم (*ẖrj-ḥꜣb ḥrj-tp*) چنان با موضوع جادو مرتبط بود که در زبان مصری متأخر، شکل کوتاه‌شده‌ی *ḥrj-tp* به یک اصطلاح عمومی برای واژه «*جادوگر*» تبدیل شد. کاهنان سرود خوان، شال یا تکه پارچه‌ای روی سینه می‌بستند که جایگاه اجتماعی آنها را نشان می‌داد.

## منابع


رده:عنوان‌های مصر باستان
آگوستو فانتوتزی

**آگوستو فانتوتزی** (۲۴ ژوئن ۱۹۴۰ – ۱۳ ژوئیه 2019) وکیل، متخصص مالیاتی، استاد دانشگاه، بازرگان و سیاستمدار ایتالیایی بود که به عنوان وزیر اقتصاد و دارایی و سپس وزیر بازرگانی خارجی خدمت کرد.

## زندگی‌نامه
### تولد و تحصیلات
فانتوتزی در رم متولد شد. وی در سال ۱۹۶۲ از دانشگاه لا ساپینزا فارغ‌التحصیل شد و مدرک حقوق دریافت کرد.

### فعالیت حرفه‌ای
فانتوتزی از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۰ به عنوان استاد تمام حقوق مالیاتی در دانشگاه لا ساپینزا فعالیت کرد. وی در سال ۱۹۷۵ مؤسسه حقوقی Fantozzi & Associati را تأسیس کرد. همچنین مشاور مالیاتی گروه بنه‌تون بود. در سال ۱۹۹۰ به عنوان استاد تمام حقوق مالیاتی در دانشگاه LUISS رم منصوب شد.

وی از ۱۷ ژانویه ۱۹۹۵ تا ۱۸ مه ۱۹۹۶ به عنوان وزیر اقتصاد و دارایی در کابینه لامبرتو دینی خدمت کرد. در سال ۱۹۹۶ به عنوان نماینده ائتلاف ائتلاف زیتون انتخاب شد. در مه ۱۹۹۶، فانتوتزی به عنوان وزیر بازرگانی خارجی در دولت ائتلافی رومانو پرودی منصوب شد و تا اکتبر ۱۹۹۸ در این سمت باقی ماند.

پس از ترک کابینه، فانتوتزی به عنوان رئیس کمیته بودجه، خزانه و برنامه‌ریزی اقتصادی فعالیت کرد. در مه ۲۰۰۵ به هیئت مدیره انل منصوب شد. همچنین در ژوئن ۲۰۰۵ به عنوان رئیس هیئت مدیره بانکا آنتونونتا منصوب شد و اواخر ۲۰۰۶ از سمت خود استعفا داد. وی همچنین عضو هیئت مدیره گروه بنه‌تون و عضو کونسلتا، مرجع مشورتی واتیکان، بود.

در اوت ۲۰۰۸، فانتوتزی به عنوان مدیر فوق‌العاده یا کمیسر شرکت آلیتالیه منصوب شد و فرایند ورشکستگی شرکت را مدیریت کرد.

## منابع
پیرو فاسینو

**پیرو فرانکو رودولفو فاسینو** (زادهٔ ۷ اکتبر ۱۹۴۹) سیاستمدار ایتالیایی است. او از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۶ شهردار تورین بود.

## زندگی و تحصیلات
فاسینو در آویگلینا، پیدمونت (استان تورین) در خانواده‌ای سنتی سوسیالیست متولد شد. پدرش اوجنیو از مقاومت ایتالیاییها بود و فرماندهٔ ۴۱ام تیپ گاریبالدی بود. پدربزرگ پدری‌اش، پیرو، در ۱۹۴۴ توسط فاشیست‌های ایتالیایی کشته شد زیرا از افشای محل پنهان شدن پسرش خودداری کرده بود. پدربزرگ مادری‌اش، چزاره گریسا، یکی از بنیانگذاران حزب سوسیالیست ایتالیا بود. فاسینو در رشته علوم سیاسی فارغ‌التحصیل شد.

## فعالیت سیاسی
### دوران اولیه
فاسینو در ۱۹۶۸ به فدراسیون جوانان کمونیست ایتالیا در تورین پیوست. در ۱۹۷۵، به عضویت شورای شهر پایتخت منطقه‌ای پیدمونت انتخاب شد و این سمت را ده سال حفظ کرد. از ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۰ نیز به عنوان مشاور استانی در تورین فعالیت داشت. او از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ دبیر فدراسیون استانی PCI بود و سپس به دفتر دبیرکل ملی حزب انتخاب شد، ابتدا به عنوان هماهنگ‌کننده دفتر دبیرکل و سپس مسئول سازماندهی، در دوره‌ای که حزب از PCI به PDS تبدیل شد.

از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۶، فاسینو دبیر بین‌الملل حزب جدید بود و در ۱۹۹۴ برای نخستین بار به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. در ۱۹۹۸ به عنوان وزیر بازرگانی خارجی در دولت ماسیمو دالما منصوب شد و بین ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ وزیر دادگستری در دولت جولینو آماتو بود. او به عنوان نامزد معاون نخست‌وزیر در ائتلاف درخت زیتون در کنار شهردار سابق رم فرانچسکو روتلی در انتخابات عمومی ۲۰۰۱ شرکت کرد و با وجود پیروزی ائتلاف رقیب خانه آزادی‌ها، دوباره به مجلس نمایندگان انتخاب شد.

### دبیر دموکرات‌های چپ
در ۲۰۰۱، در کنگره ملی حزب، فاسینو به عنوان دبیر (رهبر حزب) انتخاب شد و در فوریه ۲۰۰۵ دوباره به این سمت برگزیده شد. در ۲۰۰۳، او و سایر اعضای ارشد حزب – از جمله رومانو پرودی، لامبرتو دینی و والتر ولترونی – به دریافت رشوه هنگفت در خرید ۲۹٪ از سهام تله‌کوم صربستان توسط شرکت دولتی تله‌کام ایتالیا در ۱۹۹۷ متهم شدند. همچنین وی در دوران دبیرکلی خود مدعی شد که روزنامه راست‌گرا *[[ایل جورنال]]* پیش از انتخابات ۲۰۰۶، مکالمات محرمانه او را منتشر کرده تا القا شود که وی در تلاش برای تصاحب بانکا نازیناله دل لاورو توسط شرکت بیمه یونیپول اعمال فشار کرده است. در ۲۰۱۳ دادگاه مبلغ ۸۰٬۰۰۰ یورو به فاسینو بابت این موضوع اعطا کرد.

### شهردار تورین
فاسینو از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۶ شهردار تورین بود. در انتخابات ۲۰۱۶، او توسط کیارا اپندینو شکست خورد که پس از دور اول با اختلاف ۱۱ امتیازی، ۵۵٪ آرا را کسب کرد.

### بازگشت به مجلس
فاسینو از ۲۰۱۸ عضو هیئت نمایندگی ایتالیا در مجلس پارلمانی شورای اروپا است. او به عنوان عضو PD در گروه سوسیالیست‌ها، دموکرات‌ها و سبزها فعالیت می‌کند و در کمیته پایبندی کشورهای عضو شورای اروپا (از ۲۰۱۸)، کمیته امور سیاسی و دموکراسی (از ۲۰۱۸)، و زیرکمیته خاورمیانه و جهان عرب (از ۲۰۱۹) خدمت می‌کند. همچنین گزارشگر مشترک شورا برای صربستان و لیبی است.

## افتخارات
فاسینو در ۲۰۱۰ جایزه *آمریکا* از بنیاد ایتالیا-آمریکا دریافت کرد.

## فعالیت‌های دیگر
* شورای اروپایی روابط خارجی (ECFR)، عضو شورا
* بنیاد ایتالیا-آمریکا، عضو (از ۲۰۱۸)

## زندگی شخصی
فاسینو با آنا ماریا سرافینی ازدواج کرده است که در ۲۰۰۶ به سنای ایتالیا انتخاب شد. او خود را کاتولیک رومی می‌داند.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه تورین
رده:زادگان ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب کمونیست ایتالیا
رده:شهرداران تورین
رده:کاتولیک‌های رومی اهل ایتالیا
رده:وزیران دادگستری ایتالیا
رده:وزیران دولت ایتالیا
رینو فورمیکا

**سالواتوره فورمیکا** (زادهٔ ۱ مارس ۱۹۲۷)، که بیشتر با نام **رینو فورمیکا** شناخته می‌شود، سیاستمدار پیشین ایتالیایی است.

وی سابقه خدمت در سمت‌های وزارت راه و وزارت اقتصاد و دارایی و همچنین نماینده پارلمان ایتالیا را دارد.

## زندگی‌نامه
فورمیکا در باری به دنیا آمد و تحصیلات خود را در رشته‌های علوم سیاسی و حقوق ادامه داد. او در دوران رهبری بتینو کراکسی به یکی از چهره‌های ملی مهم حزب سوسیالیست ایتالیا تبدیل شد و به عنوان یکی از نظریه‌پردازان و چهره‌های پارلمانی این حزب شناخته می‌شد. از سال ۱۹۸۰ چندین بار به عنوان وزیر در دولت‌های جمهوری ایتالیا خدمت کرد. وی در دولت دوم جووانی اسپادولینی وزیر بودجه بود؛ دولتی که سقوط آن به دلیل درگیری میان فورمیکا و وزیر اقتصاد دیگر، بنیامینو آندراتا رخ داد و این موضوع در حافظه سیاسی ایتالیا به‌عنوان یکی از جدی‌ترین اختلافات میان دو وزیر اقتصادی باقی ماند.  

فورمیکا به شدت نسبت به تغییر ماهیت حزب سوسیالیست، از حزبی مردمی و اجتماعی به حزبی درگیر در فساد و رسوایی‌های اداری تحت رهبری کراکسی، انتقاد داشت. او اعلام کرد: «صومعه فقیر است، اما راهبان ثروتمند هستند» (اشاره به مشکلات مالی حزب که در مقابل، اعضایش روزبه‌روز ثروتمندتر می‌شدند) و مجمع ملی حزب را «دادگاهی از کوتوله‌ها و بالرینها» توصیف کرد. این سخنان نشان‌دهندهٔ صراحت گفتار و انتقادهای بی‌پردهٔ او از هم‌حزبی‌هایش بود.  

او یکی از اعضای حزب سوسیالیست بود که در رسوایی مانی پولیته اوایل دهه ۱۹۹۰ درگیر شد، هرچند در دو دادگاهی که علیه او تشکیل شد تبرئه گردید. پس از استعفای کراکسی از دبیرکلی حزب در سال ۱۹۹۳، او از کلودیو مارتلی به عنوان جانشینش حمایت کرد. فورمیکا در انتخابات ۱۹۹۴ برای نخستین بار از دهه ۱۹۷۰ به بعد به پارلمان ایتالیا راه نیافت و این امر به نوعی پایان یک دوره طولانی فعالیت مستمر پارلمانی او محسوب شد.  

در سال ۲۰۰۳، او حزبی با نام «سوسیالیسم و آزادی» تأسیس کرد که هدفش احیای ارزش‌های کلاسیک سوسیالیستی در برابر بحران احزاب سنتی بود و بعدها به حزب سوسیالیست ایتالیا (۲۰۰۷) پیوست؛ حزبی کوچک متشکل از سوسیالیست‌هایی که نه به حزب دموکرات (ایتالیا) در جناح چپ میانه و نه به حزب نوین سوسیالیست ایتالیا در جناح راست میانه نپیوستند.

## تاریخچه انتخاباتی

## منابع

رده:افراد زنده
رده:اهالی باری
رده:زادگان ۱۹۲۷ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب سوسیالیست ایتالیا
رده:وزیران ترابری ایتالیا
رده:وزیران دارایی ایتالیا
رده:وزیران دولت ایتالیا
رود نسا

**رود نسا** یا **نسا رود** یا **نیاسه رود** رودخانه‌ای در نزدیکی روستای جواهرده شهرستان رامسر استان مازندران می‌باشد.
این رودخانه از آب‌های زیرزمینی و چشمه‌سارهای کوه‌های البرز سرچشمه می‌گیرد و پس از عبور از جنگل‌های هیرکانی به سد میجران می‌ریزد و در نهایت به دریای خزر منتهی می‌شود. عمق این رودخانه بسته به فصل بین ۰٫۵ تا ۲ متر متغیر است.

## جغرافیا
رود نسا از ارتفاعات جولابن که پایین‌تر از گرسماسر قرار دارد سرچشمه می‌گیرد.  
این رودخانه پس از عبور از باغ‌های مرکبات و زمین‌های کشاورزی مسیر خود را به سمت شمال طی کرده و در نهایت به دریای خزر می‌ریزد.  
آبادی‌های مسیر این رودخانه شامل روستاهای اطراف سد میجران و بخش‌های کوهستانی رامسر می‌باشند.

## شاخه‌ها
رودخانه نسا دارای چندین چشمه و شاخهٔ فرعی است که از دامنه‌های البرز سرچشمه گرفته و به مسیر اصلی رود می‌پیوندند.

## پانویس

## منابع
* رزم‌آرا، علی: *جغرافیای نظامی ایران: گیلان و مازندران*. تهران: چاپخانه ارتش، ۱۳۲۳.
* خبرگزاری مهر: «سد میجران رامسر و رودخانه نسا».  

رده:رشته‌کوه البرز
رده:رودهای استان مازندران
رده:ریزابه‌های دریای خزر
رابطه معماری و مجسمه‌سازی در کلیساهای گوتیک اروپا

**رابطهٔ معماری و مجسمه‌سازی در کلیساهای گوتیک اروپا** یکی از شاخصه‌های هنری سده‌های میانه است. در این دوره، معماری و مجسمه‌سازی پیوندی تنگاتنگ یافتند و کلیساها به‌عنوان فضاهای مذهبی، اجتماعی و فرهنگی، بستر اصلیِ شکوفایی این ترکیب هنری بودند.

## زمینهٔ تاریخی
سبک معماری گوتیک در سدهٔ دوازدهم میلادی در شمال فرانسه پدید آمد و به‌سرعت در سراسر اروپا گسترش یافت. نوآوری‌هایی مانند قوسِ جناغی، طاق‌بندی مشبک و استفادهٔ گسترده از شیشه رنگین، امکان ساخت فضاهای مرتفع و نورگیر را فراهم کرد. در همین بستر، مجسمه‌سازی به‌عنوان جزئی جدانشدنی از معماری کلیساها رشد کرد.

## نقش مجسمه‌سازی در معماری گوتیک

* **تزئین نماها:** سردرها، طاق‌نماها و برج‌ها با تندیس‌های سنگی پوشانده می‌شدند که اغلب روایت‌های کتاب مقدس را بازنمایی می‌کردند.
* **کارکرد آموزشی:** با توجه به بی‌سوادی بخش بزرگی از جامعه، تندیس‌ها نقش «کتاب سنگی» را داشتند و داستان‌های دینی و اخلاقی را تصویری منتقل می‌کردند.
* **هماهنگی با سازه:** مجسمه‌ها صرفاً الحاقی نبودند؛ بلکه در ترکیب‌بندی و یکپارچگی بصری بنا نقش داشتند.

## نمونه‌های برجسته

* **[[کلیسای جامع شارتر]]** (Chartres): ایوانِ سلطنتیِ آن (*Royal Portal*) نمونه‌ای شاخص از روایت تصویریِ کتاب مقدس است.
* **[[کلیسای نوتردام پاریس]]** (Notre-Dame de Paris): نمای غربی با تندیس‌های مریم مقدس، مسیح و فرشتگان، پیوند شکوه معماری و غنای پیکرتراشی را نشان می‌دهد.
* **[[کلیسای جامع رنس]]** (Reims): به‌سبب پیکرتراشی‌های پویا و ظریف، از جمله «فرشتهٔ خندان»، شاخصِ گوتیک متأخر به‌شمار می‌رود.

## کارکرد مذهبی و اجتماعی
تندیس‌های گوتیک تنها کارکرد زیبایی‌شناختی نداشتند؛ بلکه:

* باورهای دینی را تقویت می‌کردند،
* شکوه و اقتدار کلیسا را نمایش می‌دادند،
* و پیام‌های اخلاقی و اجتماعی را به مخاطب منتقل می‌کردند.

## میراث
ترکیب معماری و مجسمه‌سازی در کلیساهای گوتیک اثری ماندگار بر هنر اروپا گذاشت. این پیوند در رنسانس با گرایش به واقع‌گرایی ادامه یافت و هنوز یکی از اوج‌های هنر دینیِ اروپا تلقی می‌شود.

## پانویس

## منابع

* 
* 
* 
*
تحول واقع‌گرایی در مجسمه‌های رنسانس با تمرکز بر آثار میکل‌آنژ

**تحول واقع‌گرایی در مجسمه‌های رنسانس با تمرکز بر آثار میکل‌آنژ** یکی از موضوعات کلیدی در هنر رنسانس است. در این دوره، بازگشت به انسان‌گرایی، مطالعهٔ بدن انسان و تأثیر هنر کلاسیک یونان و روم باعث شد واقع‌گرایی (رئالیسم) در مجسمه‌سازی اروپایی دگرگون شود.

## زمینهٔ تاریخی
رنسانس در ایتالیا سدهٔ پانزدهم و شانزدهم میلادی با شعار بازگشت به «عظمت باستان» پدید آمد. هنرمندان این دوره با بهره‌گیری از دانش کالبدشناسی، هندسه و پرسپکتیو کوشیدند بازنمایی دقیق‌تری از بدن انسان و طبیعت ارائه دهند.

## واقع‌گرایی در مجسمه‌سازی رنسانس

* **مطالعهٔ کالبدشناسی:** هنرمندان با کالبدشکافی و مشاهدهٔ بدن انسان به درک عمیق‌تری از عضلات و تناسبات دست یافتند.
* **الهام از کلاسیک:** آثار یونانی و رومی همچون مجسمه‌های پارتنون و لااوکون، الگوی بسیاری از هنرمندان شد.
* **بیان احساسات:** واقع‌گرایی تنها در تناسبات نبود، بلکه در نمایش حالات روانی و عاطفی چهره‌ها نیز نمود یافت.

## میکل‌آنژ و تحول واقع‌گرایی
**[[میکل‌آنژ]]** (۱۴۷۵–۱۵۶۴) از برجسته‌ترین مجسمه‌سازان رنسانس، واقع‌گرایی را به اوج تازه‌ای رساند:

* **مجسمهٔ داوود:** نمایش دقیق تناسبات بدنی، با تأکید بر عضلات و آمادگی روانی قهرمان.
* **پی‌یتا:** ترکیب واقع‌گرایی جسمانی با بار عاطفی عمیق در نمایش مریم و مسیح.
* **بردگان (Slaves):** پیکره‌هایی نیمه‌تمام که پویایی بدن و رهایی از قید سنگ را تداعی می‌کنند.

## تأثیر و میراث
میکل‌آنژ با بهره‌گیری از دانش کالبدشناسی و مهارت در تراش سنگ مرمر، الگویی برای نسل‌های بعدی هنرمندان شد. واقع‌گرایی او بر مجسمه‌سازان باروک مانند برنینی و حتی بر هنر مدرن نیز اثرگذار بود.

## پانویس

## منابع

* هارت، فردریک. *تاریخ هنر رنسانس ایتالیا*. Thames & Hudson، ۲۰۱۱.
* وازاری، جورجو. *زندگی هنرمندان*. آکسفورد، ۱۵۶۸.
* سیمور، چارلز. *مجسمه داوود میکل‌آنژ: جست‌وجوی هویت*. University of Pittsburgh Press، ۱۹۶۷.
* هال، جیمز. *میکل‌آنژ و بازآفرینی بدن انسان*. Faber & Faber، ۲۰۰۵.
رده:رنسانس
رده:هنر در دوره رنسانس
رده:میکل‌آنژ
نقش مجسمه‌سازی در آیین‌های مذهبی مصر و یونان باستان

**نقش مجسمه‌سازی در آیین‌های مذهبی مصر و یونان باستان** بخشی مهم از تاریخ هنر باستان است. در این دو تمدن، مجسمه‌ها نه تنها به‌عنوان آثار هنری، بلکه به‌عنوان ابزاری آیینی و دینی برای ارتباط با خدایان، حفظ باورهای مذهبی و نمایش قدرت سیاسی به کار می‌رفتند.

## مصر باستان
مجسمه‌سازی در مصر باستان پیوندی عمیق با مذهب و آیین‌های تدفینی داشت.  
* **تندیس‌های خدایان:** مجسمه‌های ایزدان همچون آمون، ایزیس و اوزیریس در معابد نگهداری می‌شدند و محور اصلی آیین‌های مذهبی بودند.  
* **مجسمه‌های فرعون‌ها:** فرعون به‌عنوان «فرزند خدای خورشید» شناخته می‌شد و تندیس‌های عظیم او نماد قدرت الهی و سیاسی به‌شمار می‌رفتند (مانند ابوالهول و تندیس‌های رامسس دوم).  
* **آیین‌های تدفینی:** مجسمه‌های کوچکی به نام «اوشابتی» (Ushabti) در مقبره‌ها قرار داده می‌شدند تا در جهان دیگر خدمتگزار متوفی باشند.  
* **ویژگی هنری:** سبک مجسمه‌ها بر جاودانگی و ثبات تأکید داشت و به همین دلیل حالت‌های ایستا و تقارن در آن‌ها غالب بود.  

## یونان باستان
در یونان باستان، مجسمه‌سازی نقش محوری در آیین‌های دینی و جشنواره‌های مذهبی داشت.  
* **تندیس‌های خدایان:** پیکره‌های مرمرین و برنزی خدایان همچون زئوس، آتنا و آپولون در معابد نصب می‌شدند. مجسمه زئوس در المپیا یکی از عجایب هفت‌گانهٔ جهان باستان بود.  
* **نذورات مذهبی:** در جشنواره‌ها و آیین‌ها، شهروندان مجسمه‌های کوچک یا تندیس‌های یادمانی را به معابد اهدا می‌کردند.  
* **ترکیب هنر و ورزش:** پیکره‌های ورزشکاران پیروز در مسابقات المپیک به‌عنوان تقدیم به خدایان ساخته می‌شدند.  
* **ویژگی هنری:** برخلاف مصر، یونانیان به پویایی و واقع‌گرایی بدن انسان توجه داشتند و این امر با باور به «زیبایی بدن» پیوند داشت.  

## مقایسه
* در مصر، مجسمه‌ها بیشتر حالت نمادین، آیینی و جاودانه داشتند، در حالی‌که در یونان بر نمایش پویایی و زیبایی انسان تأکید می‌شد.  
* در هر دو تمدن، مجسمه‌سازی بخشی جدانشدنی از معابد و آیین‌های مذهبی بود و ارتباطی مستقیم با باورهای مردم برقرار می‌کرد.  
* این آثار تأثیری عمیق بر هنر بعدی اروپا و خاور نزدیک گذاشتند.  

## میراث
میراث مذهبی مجسمه‌سازی مصر و یونان، بعدها الهام‌بخش هنر رومی و سپس رنسانس شد. بسیاری از فرم‌ها و مفاهیم این تمدن‌ها همچنان در هنر دینی و یادمانی جهان تکرار می‌شوند.  

## پانویس

## منابع
* جانسن، جان. *The Complete Gods and Goddesses of Ancient Egypt*. Thames & Hudson، ۲۰۰۳.  
* دیوید، روزالی. *Religion and Magic in Ancient Egypt*. Penguin Books، ۲۰۰۲.  
* پولیت، جان. *Greek Art and Archaeology*. Cambridge University Press، ۱۹۹۰.  
* بوردمن، جان. *Greek Sculpture: The Classical Period*. Thames & Hudson، ۱۹۸۵.  

رده:مجسمه‌سازی یونان باستان
فرانچسکو فورت

**فرانچسکو فورت** (۱۱ فوریه ۱۹۲۹ – ۱ ژانویه ۲۰۲۲) سیاستمدار، استاد دانشگاه و اقتصاددان ایتالیایی بود. او عضو حزب سوسیالیست ایتالیا بود.  

## زندگی سیاسی
فورت بین سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۳ وزیر دارایی ایتالیا بود و در دولت‌های بتینو کراکسی و آمینتوره فانفانی خدمت کرد.  

او از ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۷ نماینده مجلس نمایندگان ایتالیا بود و سپس از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۴ به عنوان سناتور در سنای ایتالیا حضور داشت. فورت همچنین از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ به عنوان معاون وزیر امور خارجه خدمت کرد و از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۶ وزیر امور اروپایی بود.  

## زندگی شخصی و درگذشت
فورت در ۱۱ فوریه ۱۹۲۹ در بوستو آرسیتزیو، ایتالیا به دنیا آمد. او در ۱ ژانویه ۲۰۲۲ در تورین درگذشت و هنگام مرگ ۹۲ سال داشت.  

## منابع

رده:استادان دانشگاه تورین
رده:اقتصاددانان اهل ایتالیا
رده:اهالی بوستو آرسیتسیو
رده:درگذشتگان ۲۰۲۲ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۹ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب سوسیالیست ایتالیا
رده:وزیران امور خارجه ایتالیا
رده:وزیران دارایی ایتالیا
نقش هنر در شکل‌گیری هویت ملی در قرن نوزدهم اروپا

**نقش هنر در شکل‌گیری هویت ملی در قرن نوزدهم اروپا** به بررسی تأثیر جنبش‌های هنری، معماری، ادبیات و موسیقی بر فرایند ملت‌سازی و شکل‌گیری هویت‌های ملی در کشورهای اروپایی می‌پردازد. در این دوره، هنر ابزاری برای تقویت همبستگی اجتماعی، بازنمایی تاریخ مشترک و مشروعیت‌بخشی به دولت‌های ملی نوظهور بود.

## زمینهٔ تاریخی
قرن نوزدهم اروپا شاهد ظهور ملی‌گرایی و تلاش برای ایجاد دولت-ملت‌های مدرن بود. انقلاب‌های ۱۸۴۸، جنگ‌های استقلال و اتحادهای سیاسی (مانند اتحاد ایتالیا و آلمان) بستری فراهم کردند تا هنر به ابزاری برای بیان ایدهٔ «ملت» و هویت جمعی تبدیل شود.

## نقاشی

* **بازنمایی تاریخ ملی:** نقاشانی چون فرانسیسکو گویا در اسپانیا و اوژن دلکروا در فرانسه، وقایع تاریخی و صحنه‌های قهرمانانه را به تصویر کشیدند. تابلوهایی مانند *آزادی مردم را رهبری می‌کند* دلکروا، به نماد مبارزهٔ ملی تبدیل شدند.
* **سبک رمانتیسیسم:** این سبک با تأکید بر احساسات، طبیعت و آزادی، ارتباط نزدیکی با روح ملی‌گرایی پیدا کرد.

## معماری

* **احیای سبک‌های تاریخی:** استفاده از معماری نئوگوتیک و نئورمانس در ساخت کلیساها و ساختمان‌های دولتی، پیوندی میان هویت ملی و گذشتهٔ تاریخی برقرار کرد. نمونهٔ شاخص آن، بازسازی کاخ وست‌مینستر در بریتانیا است.
* **یادمان‌های ملی:** بناهایی چون ستون پیروزی در برلین، نماد وحدت و قدرت ملی به‌شمار می‌رفتند.

## موسیقی

* **اپرا و موسیقی ملی‌گرایانه:** آهنگسازانی چون جوزپه وردی در ایتالیا و ریچارد واگنر در آلمان، موسیقی خود را با مضامین ملی و تاریخی درآمیختند. اپراهای وردی به نماد اتحاد ایتالیا بدل شدند.
* **فولکلور و موسیقی محلی:** گردآوری و استفاده از نغمه‌های محلی در آثار موسیقیدانانی مانند فردریک شوپن در لهستان، نقش مهمی در تقویت هویت فرهنگی داشت.

## ادبیات و تئاتر

* نویسندگان رمانتیک مانند ویکتور هوگو و آدام میتسکیه‌ویچ با آثار ادبی خود روح ملی‌گرایی را تقویت کردند.
* تئاترهای ملی در کشورهایی چون لهستان، چک و مجارستان به مراکز بازنمایی فرهنگ و زبان ملی تبدیل شدند.

## تأثیر اجتماعی
هنر در قرن نوزدهم اروپا با بازنمایی گذشتهٔ تاریخی، اسطوره‌های ملی و فرهنگ مردمی، احساس تعلق مشترک ایجاد کرد. این امر به مشروعیت سیاسی دولت‌های نوپا کمک کرد و مردم را حول نمادهای ملی گرد آورد.

## میراث
نقش هنر در شکل‌گیری هویت ملی در قرن نوزدهم تأثیری ماندگار بر فرهنگ اروپا گذاشت. بسیاری از نمادهای ملی امروز، مانند سرودها، بناهای یادبود و نقاشی‌های تاریخی، ریشه در این دوره دارند و هنوز در حافظهٔ جمعی ملت‌ها زنده‌اند.

## پانویس

## منابع

* Smith, Anthony D. *Nationalism and Modernism*. Routledge، ۱۹۹۸.
* Breuilly, John. *Nationalism and the State*. University of Chicago Press، ۱۹۹۴.
* Honour, Hugh. *Romanticism*. Penguin Books، ۱۹۷۹.
* Kohl, Karl-Heinz. *Nationalism and Monuments in 19th Century Europe*. Oxford University Press، ۲۰۰۱.
* Bohlman, Philip. *The Music of European Nationalism*. ABC-CLIO، ۲۰۰۴.
* Hobsbawm, Eric. *Nations and Nationalism since 1780*. Cambridge University Press، ۱۹۹۰.
رده:هویت ملی
نقش هنر خیابانی در تحولات سیاسی و فرهنگی شهرهای بزرگ

**نقش هنر خیابانی در تحولات سیاسی و فرهنگی شهرهای بزرگ** به بررسی تأثیر هنر خیابانی، از جمله گرافیتی، نقاشی‌های دیواری، چیدمان‌های موقت و اجراهای شهری، بر جریان‌های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی در کلان‌شهرهای معاصر می‌پردازد. هنر خیابانی از نیمهٔ دوم قرن بیستم به یکی از ابزارهای مهم بیان عمومی و اعتراضات سیاسی تبدیل شد.

## زمینهٔ تاریخی
هنر خیابانی در دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی در شهرهایی چون نیویورک و فیلادلفیا رواج یافت. ابتدا گرافیتی بیشتر جنبهٔ هویتی و فردی داشت، اما به‌مرور به ابزاری برای بیان جمعی، نقد اجتماعی و مقاومت سیاسی تبدیل شد.

## نقش سیاسی

* **اعتراضات اجتماعی:** نقاشی‌های خیابانی در بسیاری از شهرها به زبان اعتراض مردم علیه نژادپرستی، تبعیض جنسیتی و فساد سیاسی تبدیل شدند.
* **انقلاب‌ها و جنبش‌ها:** در جریان بهار عربی، جنبش وال‌استریت و اعتراضات هنگ‌کنگ، گرافیتی و هنر خیابانی نقش محوری در انتقال پیام‌های سیاسی داشتند.
* **نمادهای مقاومت:** تصاویر چهره‌هایی چون چه گوارا و نلسون ماندلا بارها در هنر خیابانی به‌عنوان نمادهای جهانی مبارزه بازنمایی شده‌اند.

## نقش فرهنگی

* **بازآفرینی فضاهای شهری:** هنر خیابانی به زیباسازی محلات فرودست و تبدیل آن‌ها به مراکز فرهنگی کمک کرده است (مانند منطقه شورن‌دیچ لندن یا کراکو در برلین).
* **هویت شهری:** آثار خیابانی به نمادهای فرهنگی شهرها بدل شده‌اند و در جذب گردشگران فرهنگی نقش داشته‌اند.
* **ارتباط با نسل جوان:** هنر خیابانی بستری برای بیان خلاقیت و هویت جوانان در برابر ساختارهای رسمی هنر و فرهنگ ایجاد کرده است.

## هنرمندان برجسته

* **[[بنکسی]]:** هنرمند ناشناس بریتانیایی که آثارش با مضامین ضدجنگ و ضدسرمایه‌داری شهرت جهانی دارد.
* **ژان-میشل باسکیا:** هنرمند نیویورکی که از گرافیتی به دنیای هنر معاصر راه یافت.
* **بلک له‌رات (Blek le Rat):** از پیشگامان استنسیل در فرانسه.

## تأثیر جهانی
هنر خیابانی از مرزهای جغرافیایی عبور کرده و امروز در شهرهایی چون سائوپائولو، قاهره، تهران و استانبول نیز به بخشی از فرهنگ سیاسی و اجتماعی تبدیل شده است. این هنر به‌عنوان زبانی جهانی شناخته می‌شود که می‌تواند پیام‌های عدالت، آزادی و تغییر اجتماعی را به‌سرعت منتقل کند.

## میراث
هنر خیابانی که زمانی «وَندالیسم» محسوب می‌شد، امروز به‌عنوان بخشی جدی از تاریخ هنر معاصر و فرهنگ شهری شناخته می‌شود. بسیاری از موزه‌ها و گالری‌ها آثار هنرمندان خیابانی را گردآوری کرده‌اند و پژوهش‌های دانشگاهی جایگاه آن را در تحولات سیاسی و فرهنگی شهرهای بزرگ تثبیت کرده‌اند.

## پانویس

## منابع

* Young, Alison. *Street Art, Public City: Law, Crime and the Urban Imagination*. Routledge، ۲۰۱۴.
* Ganz, Nicholas. *Graffiti World: Street Art from Five Continents*. Harry N. Abrams، ۲۰۰۴.
* Chaffee, Lyman. *Political Protest and Street Art*. Greenwood Press، ۱۹۹۳.
* Riggle, Nicholas. *Street Art and the Politics of Urban Space*. Oxford University Press، ۲۰۱۰.
* Lewisohn, Cedar. *Street Art: The Graffiti Revolution*. Tate Publishing، ۲۰۰۸.
* Bengtsen, Peter. *The Street Art World*. Almendros de Granada Press، ۲۰۱۴.
رده:هنر خیابانی
تأثیر استعمار بر هنر بومی آفریقا و آسیا

**تأثیر استعمار بر هنر بومی آفریقا و آسیا** به بررسی پیامدهای سلطهٔ استعماری اروپاییان بر سنت‌های هنری و فرهنگی این دو قاره می‌پردازد. استعمار نه تنها اقتصاد و سیاست را دگرگون کرد، بلکه هنر بومی را نیز از طریق تحمیل سبک‌های غربی، مصادرهٔ آثار و بازنمایی نابرابر در موزه‌ها تحت تأثیر قرار داد.

## زمینهٔ تاریخی
از قرن شانزدهم تا بیستم، استعمار اروپایی در آفریقا و آسیا گسترش یافت. قدرت‌های استعماری همچون بریتانیا، فرانسه، هلند و پرتغال نه تنها منابع طبیعی را کنترل کردند، بلکه هنر و فرهنگ بومی را نیز در معرض تغییر قرار دادند.

## در آفریقا

* **مصادرهٔ آثار:** بسیاری از اشیای آیینی و هنری، مانند برنزهای بنین، توسط استعمارگران غارت و به موزه‌های اروپا منتقل شدند.
* **تحمیل سبک‌های غربی:** آموزش‌های هنری استعماری باعث تضعیف سنت‌های بومی و جایگزینی آن با نقاشی و پیکرتراشی به سبک اروپایی شد.
* **بازنمایی کلیشه‌ای:** هنر آفریقا در نمایشگاه‌های استعماری و موزه‌های اروپایی بیشتر به‌عنوان «هنر بدوی» معرفی می‌شد تا میراثی اصیل و پیچیده.

## در آسیا

* **معماری استعماری:** در هند، اندونزی و ویتنام، سبک‌های معماری اروپایی در ساختمان‌های دولتی و شهری رواج یافت و بر بافت شهری مسلط شد.
* **هنرهای سنتی:** بسیاری از هنرهای بومی مانند خوشنویسی اسلامی، نقاشی مینیاتور و تئاتر سنتی تحت فشار فرهنگ استعماری به حاشیه رانده شدند.
* **ترکیب و تلفیق:** در برخی مناطق، هنرمندان محلی عناصر بومی و اروپایی را ترکیب کردند و گونه‌های تازه‌ای از هنر «هیبریدی» پدید آمد (مانند نقاشی‌های کمپانی در هند).

## بازتاب در اروپا
هنر بومی آفریقا و آسیا که از طریق استعمار به اروپا منتقل شد، بر بسیاری از هنرمندان مدرن اروپایی تأثیر گذاشت. پابلو پیکاسو، هانری ماتیس و دیگران از نقاب‌ها و پیکره‌های آفریقایی الهام گرفتند و سبک‌هایی چون کوبیسم را شکل دادند.

## پیامدهای معاصر

* **بحث بازگرداندن آثار:** بسیاری از کشورهای آفریقا و آسیا خواستار بازگرداندن آثار هنری غارت‌شده‌اند.
* **بازاندیشی موزه‌ها:** موزه‌های اروپایی در سال‌های اخیر در حال بازنگری در چگونگی نمایش و تفسیر آثار مستعمراتی هستند.
* **احیای هنر بومی:** هنرمندان معاصر در کشورهای مستعمرهٔ پیشین، با تکیه بر میراث بومی، به بازآفرینی و بازتعریف هویت فرهنگی می‌پردازند.

## میراث
تأثیر استعمار بر هنر بومی آفریقا و آسیا همچنان موضوعی زنده در پژوهش‌های تاریخی و فرهنگی است. این میراث هم نشانه‌ای از سرکوب و سلطه استعماری است و هم منبع الهام برای جنبش‌های فرهنگی و هنری معاصر در این دو قاره.

## پانویس

## منابع

* Phillips, Ruth B. *Representing Africa in the Western Museum*. Indiana University Press، ۱۹۹۹.
* Thomas, Nicholas. *Colonialism’s Culture: Anthropology, Travel and Government*. Princeton University Press، ۱۹۹۴.
* Clifford, James. *The Predicament of Culture: Twentieth-Century Ethnography, Literature, and Art*. Harvard University Press، ۱۹۸۸.
* Metcalf, Thomas R. *An Imperial Vision: Indian Architecture and Britain’s Raj*. Oxford University Press، ۱۹۸۹.
* Vogel, Susan. *Africa Explores: 20th Century African Art*. The Center for African Art، ۱۹۹۱.
* Enwezor, Okwui. *The Short Century: Independence and Liberation Movements in Africa, 1945–1994*. Prestel، ۲۰۰۱.
رده:استعمار اروپایی در آسیا
رده:استعمار اروپا در آفریقا
فرانکو گالو

**فرانکو گالو** (؛ زادهٔ ) قاضی، سیاستمدار، وکیل، و حقوق‌دان اهل ایتالیا است.

او همچنین به عنوان وزیر دارایی ایتالیا و رئیس دادگاه قانون اساسی ایتالیا خدمت کرده‌است. او عضو بنیاد ایتالیا-ایالات متحده و آکادمی لینچئی است.  

## زندگی‌نامه
گالو در رم و در خانواده‌ای با اصالت اهل فلوریدیا در سیسیل به دنیا آمد. او پس از فارغ‌التحصیلی در رشته حقوق از دانشگاه ساپینتزا رم، به تدریس حقوق مالیاتی در دانشکده حقوق دانشگاه لوئیجی کارلی لوئیس و دانشگاه رم تور ورگاتا پرداخت و همچنین در دانشکده علوم سیاسی دانشگاه ناپل فدریکو دوم نیز تدریس کرد.  

او در دولت کارلو آزلیو چیامپی از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ وزیر دارایی ایتالیا بود. گالو یکی از چهار وزیر «فنی» (غیرحزبی) در آن کابینه بود. اقدام مهم دوران وزارت او ساده‌سازی گسترده فرم‌های اظهارنامه مالیاتی بود. همچنین برای نخستین بار «مطالعات بخشی» معرفی شد؛ ابزارهایی که به وسیله آن مأموران مالیاتی درآمد آزادکاران و خوداشتغالان را برآورد می‌کردند.  

وی در ۱۴ سپتامبر ۲۰۰۴ به پیشنهاد رئیس‌جمهور کارلو آزلیو چیامپی به عنوان قاضی قانون اساسی منصوب و در ۱۶ سپتامبر همان سال سوگند یاد کرد. در ۶ دسامبر ۲۰۱۱ از سوی رئیس آلفونسو کوارانتا به عنوان نایب‌رئیس دادگاه قانون اساسی برگزیده شد.  

در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۳، گالو به عنوان رئیس دادگاه قانون اساسی ایتالیا انتخاب شد و جانشین آلفونسو کوارانتا گردید. او تا ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۳ در این سمت باقی ماند.  

در ۱۶ فوریه ۲۰۱۴، گالو به عنوان رئیس مؤسسه دانشنامه ایتالیایی تریکانی منصوب شد.  

## منابع

رده:افراد زنده
رده:زادگان ۱۹۳۷ (میلادی)
رده:وزیران دارایی ایتالیا
رده:وکیلان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
آنتونیو گاوا

**آنتونیو گاوا** (۳۰ ژوئیه ۱۹۳۰ – ۸ اوت ۲۰۰۸) سیاستمدار ایتالیایی و عضو دموکراسی مسیحی (DC) بود. او فرزند سیلویو گاوا، وزیر سیزده‌بارهٔ دولت ایتالیا بود. آنتونیو گاوا در طول ۲۵ سال، از ۱۹۶۸ تا ۱۹۹۳، یکی از چهره‌های بانفوذ حزب دموکراسی مسیحی در کامپانیا به‌شمار می‌رفت، تا زمانی که به اتهام عضویت در سازمان جنایی تحت پیگرد قرار گرفت. به همراه آرنالدو فورلانی و وینچنزو اسکوتی، او رهبری جناحی موسوم به «ائتلاف مردمی» یا «مرکز بزرگ دوروتئو» را برعهده داشت.

## زندگی‌نامه
گاوا در کاستلاماره دی استابیا در استان ناپل به دنیا آمد و در رشته حقوق فارغ‌التحصیل شد. پدر او سیلویو گاوا بود. او پس از تصدی سمت‌های استانی و منطقه‌ای برای دموکراسی مسیحی در کامپانیا، نخستین بار در ۱۹۷۲ به پارلمان ایتالیا راه یافت. در ۱۹۸۰ به‌عنوان وزیر روابط با پارلمان در دولت آرنالدو فورلانی منصوب شد. بعدها سه بار وزیر پست و مخابرات و دو بار وزیر کشور شد (۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰). او در پی ابتلا به سکته مغزی مجبور به کناره‌گیری از این سمت شد.

در ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۴ او به اتهام همدستی با کامورا، سازمان جنایی ناپلی، دستگیر شد. گاوا متهم بود که در برابر آرای بسیج‌شدهٔ کامورا، امتیازاتی را مبادله کرده است. بنا بر شهادت توبه‌کرده‌ای به نام پاسکواله گالاسو، گاوا و پدرش روابط نزدیکی با آلفونسو روزانووا داشتند که از چهره‌های بانفوذ کامورا و حامی رافائله کوتولو محسوب می‌شد.

او به همراه وینچنزو اسکوتی در ماجرای آزادی چیرو چیریلو، سیاستمدار ربوده‌شده به دست بریگاد سرخ در ۱۹۸۱ نیز نقشی جنجالی داشت. هرچند دموکراسی مسیحی در ظاهر از مذاکره با تروریست‌ها خودداری کرد، اما سیاستمداران و مأموران امنیتی در خفا از رافائله کوتولو، رئیس کامورا، خواستند برای آزادی گروگان مذاکره کند. برای آزادی چیریلو مبلغ هنگفتی به‌عنوان باج پرداخت شد.

با وجود اتهامات فراوان، گاوا پس از ۱۳ سال دادرسی از همه اتهامات ارتباط با کامورا تبرئه شد. او سپس اعلام کرد از دولت به دلیل خسارات مالی و معنوی شکایت خواهد کرد.

گاوا در ۸ اوت ۲۰۰۸ در رم و در ۷۸ سالگی درگذشت. او را به دلیل نفوذ طولانی‌اش در سیاست محلی «نایب‌السلطنه ناپل» لقب داده بودند. کلاه لبه‌دار بزرگ، عصای دسته‌عاجی، حلقهٔ طلایی و سیگار از مشخصه‌های ظاهری او بود.

## منابع
* Behan, Tom (1996). *[https://books.google.com/books?id=XZA9AAAAIAAJ The Camorra]*, لندن: Routledge, 
* استیله، الکساندر (۱۹۹۵). *جسدهای عالی: مافیا و مرگ نخستین جمهوری ایتالیا*، نیویورک: Vintage 

رده:اهالی کاستلاماره دی استابیا
رده:درگذشتگان ۲۰۰۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۳۰ (میلادی)
رده:سیاستمداران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:کاتولیک‌های رومی اهل ایتالیا
رده:وزیران دارایی ایتالیا
رده:وزیران کشور ایتالیا
سیلویو گاوا

**سیلویو گاوا** (;  – ) سیاستمدار، و وکیل اهل پادشاهی ایتالیا بود.

## زندگی
سیلویو گاوا در سال ۱۹۴۴ به عضویت هیئت مدیره ملی حزب دموکراسی مسیحی درآمد. این عضویت نشان‌دهنده نقش مهم او در سیاست ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم بود و موقعیت او را به عنوان یکی از چهره‌های کلیدی حزب تثبیت کرد. در سال ۱۹۴۸، گاوا موفق شد به سنای ایتالیا راه یابد. حضور او در سنا آغازگر دوره‌ای طولانی و فعال در عرصه سیاست ملی بود.

بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۵، گاوا در مجموع ۱۳ بار سمت‌های دولتی مختلفی را برعهده گرفت که شامل برخی از مهم‌ترین وزارتخانه‌های کشور می‌شد. از جمله این سمت‌ها می‌توان به وزیر دادگستری، وزیر خزانه‌داری و وزیر صنایع و بازرگانی اشاره کرد. در این مدت، او نقش مهمی در تصمیم‌گیری‌های اقتصادی و قضایی کشور داشت و با بهره‌گیری از تجربه و تخصص خود، تلاش کرد تا سیاست‌های حزب دموکراسی مسیحی را در راستای توسعه ملی و ثبات سیاسی اعمال کند.

از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴، سیلویو گاوا ریاست گروه سناتوری حزب دموکراسی مسیحی را برعهده داشت. این مسئولیت نه‌تنها قدرت و نفوذ او در حزب را افزایش داد، بلکه به او امکان داد تا در تدوین سیاست‌ها و تصمیم‌گیری‌های کلیدی سنای ایتالیا مشارکت فعال داشته باشد و بر روند قانون‌گذاری نظارت کند.

پسر او، آنتونیو گاوا، نیز مسیر پدر را ادامه داد و به یکی از سیاستمداران برجسته حزب دموکراسی مسیحی تبدیل شد. آنتونیو در سمت‌های وزارتی مختلف خدمت کرد و تأثیر قابل توجهی بر سیاست‌های داخلی و خارجی ایتالیا داشت. 

سیلویو گاوا علاوه بر فعالیت سیاسی، نویسندهٔ چندین کتاب بود. یکی از آثار برجسته او، خاطرات شخصی‌اش بود که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد. این کتاب نمایانگر دیدگاه‌ها و تجربه‌های او در طول بیش از سه دهه فعالیت سیاسی است و به پژوهشگران و علاقه‌مندان تاریخ معاصر ایتالیا امکان می‌دهد تا با جزئیات بیشتری از دوره‌های حساس سیاسی و نقش او در حزب دموکراسی مسیحی آشنا شوند.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:اهالی ویتوریو ونه‌تو
رده:درگذشتگان ۱۹۹۹ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۱ (میلادی)
رده:کاتولیک‌های رومی اهل ایتالیا
رده:نویسندگان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:وزیران دادگستری ایتالیا
رده:وزیران دولت ایتالیا
رده:وکیلان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا