کریستینا آلبرینی

**کریستینا ماریا آلبرینی** یک دانشمند علوم اعصاب ایتالیایی است که مکانیسم‌های بیولوژیکی حافظه بلندمدت را مطالعه می‌کند. او استاد علوم اعصاب در مرکز علوم عصبی دانشگاه نیویورک و استادیار در بخش‌های علوم اعصاب، روان‌پزشکی و زیست‌شناسی ساختاری و شیمیایی در دانشکده پزشکی ایکان در مونت سینای در نیویورک است.

تحقیقات او بر درک سازوکارهای سلولی و مولکولی‌ای متمرکز است که در تثبیت، ذخیره‌سازی و تحکیم حافظه‌های بلندمدت نقش دارند—فرایندهایی پیچیده که در قلب عملکرد شناختی انسان قرار دارند. این پژوهش‌ها به بررسی نحوهٔ تغییرات سیناپسی، تنظیم پروتئین‌ها، و فعالیت ژن‌ها در مغز می‌پردازند؛ عواملی که حافظه را از یک تجربهٔ گذرا به یک ساختار پایدار تبدیل می‌کنند. بخش دیگری از مطالعات او به بازیابی حافظه و *بازتحکیم* اختصاص دارد—فرایندی که طی آن، حافظه پس از بازیابی، دوباره در مغز تثبیت می‌شود و ممکن است دستخوش تغییراتی شود. این حوزه، نه‌تنها برای فهم انعطاف‌پذیری حافظه، بلکه برای درمان اختلالاتی چون PTSD، اعتیاد، و فراموشی‌های آسیب‌زا اهمیت دارد. پژوهش‌های او در مرزهای علوم اعصاب، روان‌شناسی شناختی، و زیست‌شناسی مولکولی قرار دارند و به روشن شدن چگونگی شکل‌گیری، حفظ، و تغییر حافظه در مغز انسان کمک می‌کنند—دانشی که می‌تواند مسیر درمان‌های نوین و بهبود عملکرد شناختی را هموار سازد.

در سال ۲۰۱۷، او به عضویت اتحادیه دانا برای ابتکارات مغزی انتخاب شد و در سال ۲۰۱۹ جایزه رزا کامونا منطقه لومباردی را دریافت کرد. در سال ۲۰۲۲، او به عنوان عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا منصوب شد.

## زندگی‌نامه
او در رشته زیست‌شناسی تحصیل کرد و با افتخار از دانشگاه پاویا در ایتالیا فارغ‌التحصیل شد. تحقیقات کارشناسی او بر مطالعه آنتی‌بادی‌ها *در شرایط آزمایشگاهی متمرکز بود.* او مدرک دکترای خود را در علوم ایمونولوژی از دانشگاه جنوا دریافت کرد، جایی که به مطالعه گیرنده‌های آنتی‌ژن سلول T پرداخت.

در سال ۱۹۸۵، او یک بورسیه تحقیقاتی پسادکترا برای کار در موسسه سرطان دانا-فاربر در دانشکده پزشکی هاروارد دریافت کرد. بعداً، او یک بورسیه پسادکترای دیگر برای کار در دانشگاه کلمبیا دریافت کرد و از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ در آزمایشگاه اریک کندل مشغول به کار شد، جایی که او به عنوان یک متخصص نوروبیولوژی آموزش دید. در این مدت، تحقیقات او بر مطالعه نقش تنظیم بیان ژن در طول انعطاف‌پذیری سیناپسی بلندمدت متمرکز بود.

کریستینا در سال ۱۹۹۷ به‌عنوان استاد یار علوم اعصاب به دانشگاه براون پیوست—آغازی برای یک مسیر علمی برجسته در حوزهٔ پژوهش‌های عصبی. چند سال بعد، در سال ۲۰۰۱، او به مدرسه پزشکی آیکان در مانت ساینای منتقل شد، جایی که تا سال ۲۰۱۰ به‌عنوان استاد یار فعالیت کرد و سپس به مقام استاد تمام ارتقاء یافت. این ارتقاء نشان‌دهندهٔ اعتبار علمی و پژوهشی او در یکی از معتبرترین مراکز پزشکی ایالات متحده بود.

در سال ۲۰۱۱، کریستینا به مرکز علوم عصبی دانشگاه نیویورک (NYU) پیوست و در آن‌جا نیز به‌عنوان استاد تمام در رشتهٔ علوم اعصاب مشغول به کار شد. این انتقال، نه‌تنها گامی مهم در مسیر حرفه‌ای او بود، بلکه نشان‌دهندهٔ جایگاه برجستهٔ او در جامعهٔ علمی بین‌المللی است. حضور او در NYU، که یکی از مراکز پیشرو در پژوهش‌های شناختی و عصبی است، به او امکان داد تا تحقیقات خود را در زمینهٔ حافظه، بازیابی شناختی، و سازوکارهای مولکولی مغز گسترش دهد. مسیر علمی کریستینا، از براون تا مانت ساینای و سپس NYU، بازتابی از تعهد، تخصص، و نوآوری در یکی از پیچیده‌ترین و حیاتی‌ترین حوزه‌های علوم زیستی است.

از سال ۲۰۰۲، او آموزش روان‌کاوی را در انجمن ملی پیشرفت روان‌کاوی (NPAP) در نیویورک آغاز کرد—نهادی معتبر که بر پایهٔ سنت‌های فرویدی و رویکردهای معاصر روان‌کاوی فعالیت می‌کند. پس از یک دهه آموزش و تجربه، در سال ۲۰۱۲ موفق به دریافت مجوز رسمی روان‌کاوی در ایالت نیویورک شد، و از آن زمان به‌طور فعال در پیوند دادن علوم اعصاب با روان‌کاوی مشارکت داشته است. هدف او از این تلفیق، ایجاد رویکردی جامع و چندرشته‌ای برای مطالعهٔ مغز و ذهن است—رویکردی که نه‌تنها به فهم بهتر سازوکارهای روانی و عصبی کمک می‌کند، بلکه زمینه‌ساز توسعهٔ روش‌های روان‌درمانی علمی و مبتنی بر شواهد نیز هست. او با بهره‌گیری از دانش زیست‌شناسی عصبی، روان‌کاوی بالینی، و روان‌شناسی شناختی، تلاش می‌کند تا درمان‌های روانی را از حالت صرفاً نظری خارج کرده و آن‌ها را بر پایهٔ داده‌های تجربی و سازوکارهای مغزی بنا نهد.

این مسیر، که در تقاطع علم و روان‌درمانی قرار دارد، نشان‌دهندهٔ تعهد او به درک عمیق‌تر انسان و بهبود روش‌های درمانی است—تلاشی برای آشتی دادن ناخودآگاه روان‌کاوی با نورون‌های علوم اعصاب، و ساختن پلی میان تجربهٔ درونی و واقعیت زیستی.

او در سال ۲۰۲۰ شرکت بیوتکنولوژی را با هدف بررسی درمان‌های جدید برای بیماری‌های نورودژنراتیو و اختلالات عصبی-رشدی با هدف قرار دادن مکانیسم‌های جدید تنظیم متابولیسم پروتئین مغز تأسیس کرد.

## تحقیق
تحقیقات او بر سازوکارهای سلولی و مولکولی‌ای متمرکز است که در فرآیندهای یادگیری و حافظه نقش دارند—به‌ویژه در تثبیت، ذخیره‌سازی، و تقویت حافظه‌های بلندمدت. آزمایشگاه او با بررسی مراحل بازیابی و *بازتحکیم* حافظه، به دنبال درک دقیق‌تری از نحوهٔ پایداری و تغییر حافظه در مغز است.

برای دستیابی به این هدف، تیم پژوهشی او از مدل‌های پستانداران مانند موش‌ها و بی‌مهرگانی چون (نوعی حلزون دریایی با سیستم عصبی ساده و قابل‌بررسی) استفاده می‌کند. این مدل‌ها امکان مطالعهٔ دقیق برهم‌کنش‌های سیناپسی، بیان ژن‌ها، و مسیرهای مولکولی را فراهم می‌سازند—عواملی که در شکل‌گیری و حفظ حافظه نقش کلیدی دارند. دستاوردهای این پژوهش‌ها می‌توانند به توسعهٔ روش‌های درمانی نوین برای اختلالات حافظه منجر شوند، از جمله در مواردی چون پیری، بیماری آلزایمر، و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD). با شناخت دقیق‌تر از نحوهٔ عملکرد حافظه، امید می‌رود بتوان مداخلاتی طراحی کرد که حافظه را تقویت کرده، از زوال آن جلوگیری کند، یا حتی خاطرات آسیب‌زا را بازسازی و تعدیل نماید.

این تحقیقات در مرز علوم اعصاب، روان‌درمانی، و پزشکی بازساختی قرار دارند و می‌توانند مسیر درمان‌های آینده را به‌سوی رویکردهایی علمی، هدفمند، و شخصی‌سازی‌شده هدایت کنند.

در نتیجه تحقیقات او، نشان داده شده است که تجربیات اولیه زندگی بر عملکرد بیولوژیکی و رشد مغز تأثیر می‌گذارد. برای انجام این کار، تیم تحقیقاتی کریستینا جنبه‌های بیولوژیکی مرتبط با خاطرات اپیزودیک را بررسی کرده است. او و همکارانش در یکی از انتشارات خود نتیجه می‌گیرند:رشد حافظه برای تفکر، یادگیری آینده، برنامه‌ریزی، تصمیم‌گیری، حل مسئله، تأمل، تخیل و ظرفیت کلی برای شکل‌گیری حس خود مهم است. ما پیشنهاد می‌کنیم که تنظیم یادگیری نوزادی، به ویژه در دوره‌های بحرانی یادگیری و حافظه، ابزاری بسیار مؤثر برای پیشگیری از آسیب‌های روانی متعدد است.

## جوایز و افتخارات
از سال ۲۰۰۴ او عضو فعال شورای انجمن شناخت مولکولی و سلولی بوده است. در این انجمن، او از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ به عنوان خزانه‌دار و از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ به عنوان رئیس فعالیت داشته است. او رئیس مشترک انجمن بین‌المللی نوروسایکوآنالیز است و در شورای انجمن هاروی خدمت می‌کند. در سال ۲۰۲۲ عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا.

در طول دوران حرفه‌ای خود، کارهای تحقیقاتی او توسط موسسات مختلف با جوایز متعددی مورد تقدیر قرار گرفته است، از جمله:
* جایزه NIH MERIT (روش گسترش تحقیقات در طول زمان).
* جایزه دانشمند حرفه‌ای هیرشل-ویل
* Premio ATENEA در سال ۲۰۰۶ اعطا شد.
* جایزه مدال کامیلو گلژی. اعطا شده در سال ۲۰۱۱.
* جایزه اختلالات شناختی و حافظه بنیاد مک‌نایت. این جایزه برای دوره زمانی ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ به خاطر تحقیقاتش با عنوان *«نقش آستروسیت‌ها در حافظه و اختلالات شناختی»* دریافت شد.
* جایزه روابط آمریکایی-ایتالیایی. دریافت شده در سال ۲۰۱۶.
* در سال ۲۰۱۷ او به عنوان عضوی از شورای انجمن هاروی انتخاب شد.
* در سال ۲۰۱۷، او به عنوان عضوی از اتحاد دانا برای ابتکارات مغزی انتخاب شد.
* در سال ۲۰۱۸ او به عنوان استاد مدعو جیکوب کی. جاویتس فعالیت کرد. بعداً در همان سال، او موفق به دریافت مدرک نقره‌ای استادی دانشگاه نیویورک شد.
* جایزه رزا کامونا منطقه لومباردی. دریافت شده در سال ۲۰۱۹.
* در سال ۲۰۲۳، انجمن نوروسایکوآنالیز جایزه اسلون-منینگر-شِورین را به عنوان یک محقق برجسته به او اهدا کرد.

## منابع

رده:استادان دانشگاه براون
رده:استادان دانشگاه نیویورک
رده:افراد زنده بدون سال تولد
رده:افراد زنده
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پاویا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه جنوا
رده:عصب‌پژوهان اهل ایتالیا