open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
لایحه رفع مسئولیت (در دولت پروس)

**لایحه‌ی غرامت یا مصونیت یا رفع مسئولیت یا سلب تعقیب** (به آلمانی: Indemnitätsvorlage) پیشنهادی بود که دولت بیسمارک آن را به مجلس داد و پس از تصویب *به صورت* **قانون** **مصونیت یا رفع مسئولیت** (به آلمانی: Indemnitätsgesetz) درآمد. عنوان این قانون به صورت زیر بود:

«... دربارهٔ اعطای *Indemnität* (غرامت / سلب مسئولیت / معافیت از پیگرد) در ارتباط با اداره‌ی بودجه دولتی از سال ۱۸۶۲ به بعد و نیز اعطای اجازه برای مخارج دولتی در سال ۱۸۶۶، مورخ ۱۴ سپتامبر ۱۸۶۶».

در سپتامبر ۱۸۶۶، دولت پروس (به ریاست بیسمارک) این لایحه را تنظیم و از طریق وزیر جنگ آلبرشت فُن رون به مجلس نمایندگان فرستاد. این قانون در ۲۶ سپتامبر ۱۸۶۶ تصویب شد (GS. S. 563). هدف این بود که مجلس *به‌طور عطف‌به‌ماسبق* همه‌ی هزینه‌های نظامی سال‌های ۱۸۶۲ تا ۱۸۶۶ را تأیید کند و بدین‌ترتیب رفتار سابق دولت در دور زدن پارلمان، مشروعیت قانونی پیدا کند.

مجلس نمایندگان پروس با تصویب این لایحه، حتی پیش از تأسیس *[[کنفدراسیون آلمان شمالی|کنفدراسیون شمال آلمان]] در ۱۸۶۷*، به دولت پروس (به‌ویژه اتو فون بیسمارک) در ماجرای کشمکش قانون اساسی۱۸۶۲ (Preußischer Verfassungskonflikt)به طور پسینی غرامت و مصونیت بخشید. «کشمکش قانون اساسی۱۸۶۲» نزاعی بود میان مجلس نمایندگان پروس و دولت بیسمارک: مجلس بودجه مورد نظر دولت برای اصلاحات نظامی (گسترش و نوسازی ارتش پروس) را تصویب نمی‌کرد، اما بیسمارک بدون موافقت پارلمان همچنان هزینه‌ها را انجام داد. این کار نقض قانون اساسی به‌شمار می‌رفت. برای رفع این بن‌بست، در سال ۱۸۶۶ قانون رفع مسئولیت تصویب شد که گذشته‌ی دولت را مشروعیت بخشید و عملاً بیسمارک را از هرگونه مسئولیت حقوقی و سیاسی مبرا کرد.

پس از آنکه پروس در سال ۱۸۶۶ اتریش را در جنگ شکست داد (جنگی که بیسمارک برخلاف خواست پادشاه و در نتیجه از دیدگاه حقوقیِ یادشده به‌طور غیرقانونی پایان داد)، توانست لیبرال‌های ملی‌گرا را که در جهت ایجاد آلمان واحد می‌کوشیدند، به جانب خود جلب کند. او با ارائه «لایحه رفع مسئولیت»، می‌خواست بودجه گذشته را به‌طور پسینی به تصویب برساند و مخارجی که کرده بود، از سوی پارلمان پرداخت شود.

تصویب این لایحه سازشی بود میان بیسمارک و پارلمان: با تأیید آن، لیبرال‌های ملی‌گرا در واقع از نخست‌وزیر به‌خاطر فراهم‌کردن زمینه‌ی تأسیس دولت ملی آلمان قدردانی کردند، و بیسمارک در عوض به‌طور ضمنی برتری مالی (حق بودجه‌ای) پارلمان را به رسمیت شناخت.

## منبع
نظریه خلا (سیاست)

فریدریش جولیوس اشتال

به‌کارگیری **نظریهٔ خلأ** (*Lückentheorie*) که ریشه در اندیشه‌های حقوقدان و سیاستمدار «فریدریش جولیوس اشتال» داشت، کوششی بود از سوی اتو فون بیسمارک برای حل کشمکش قانون اساسی پروس به سود پادشاه.

پس از آنکه مجلس ایالتی پروس (*Landtag*) در سال ۱۸۶۲ اجازهٔ اجرای اصلاحات ارتشی ویلهلم یکم، پادشاه پروس (که بعدها امپراتور آلمان شد)، را به زیان نیروی ذخیرهٔ ملی (*Landwehr*) صادر نکرد، پادشاه، بیسمارک را به مقام نخست‌وزیری منصوب کرد. بیسمارک به پادشاه پیشنهاد داد که در صورت لزوم، حتی خودسرانه و بر ضد پارلمان نیز کشور را اداره کند.

چون پارلمان و تاج سلطنتی حتی با وساطت بیسمارک به توافق نرسیدند، اشتال و بیسمارک بر این نظر بودند که در همهٔ مواردی که قانون اساسی حکم صریحی ندارد، این پادشاه است که به‌عنوان حاکمیت عالی ــ و نه پارلمان ــ اختیار پر کردن این خلأ را دارد. در نتیجه، حق بودجه‌ای که طبق قانون اساسی به پارلمان داده شده بود، عملاً بی‌اعتبار شد زیرا در صورت اختلاف، قدرت به سمت پادشاه منتقل می‌گشت. این امر به معنای سلب کامل قدرت از پارلمان و در واقع نقض قانون اساسی بود.

بیسمارک استدلال می‌کرد چون قانون اساسی پیش‌بینی نکرده است که در صورت اختلاف میان پادشاه و دو مجلس چه باید کرد، او به‌عنوان رئیس دولت و نماینده‌ی پادشاه ناچار است اقدام کند تا حیات دولتی متوقف نشود.بیسمارک بر پایهٔ «نظریهٔ خلأ» استدلال می‌کرد که اگر حق بودجه‌ای پارلمان واقعاً قدرت الزام‌آور داشت، باید با رد کردن بودجه می‌توانست اصلاحات ارتش را متوقف کند. اما چون قانون اساسی راهکاری برای بن‌بست میان پادشاه و مجلس پیش‌بینی نکرده بود، او نتیجه گرفت که اختیار نهایی از آنِ پادشاه است. بنابراین، بیسمارک سرمایهٔ لازم را خود فراهم کرد و اصلاحات نظامی را بدون تصویب بودجهٔ پارلمان، یک‌جانبه به اجرا گذاشت.

در این زمینه جملهٔ مشهور بیسمارک ادا شد:

«مسائل بزرگ زمان نه با سخنرانی‌ها و تصمیمات اکثریت −که همان اشتباه بزرگ سال‌های ۱۸۴۸ و ۱۸۴۹ بود− بلکه با آهن و خون حل خواهند شد.»

پس از آنکه پروس در سال ۱۸۶۶ اتریش را در جنگ شکست داد (جنگی که بیسمارک برخلاف خواست پادشاه و در نتیجه از دیدگاه حقوقیِ یادشده به‌طور غیرقانونی پایان داد)، توانست ملی‌لیبرال‌ها را که به سوی ایجاد آلمان واحد می‌کوشیدند، به جانب خود جلب کند. او از طریق «لایحه رفع مسئولیت» (*Indemnitätsvorlage*)، بودجهٔ گذشته را به‌طور پسینی به تصویب رساند و مخارجی که کرده بود، بعداً از سوی پارلمان پرداخت شد.

تصویب این لایحه سازشی بود میان بیسمارک و پارلمان: با تأیید آن، ملی‌لیبرال‌ها در واقع از نخست‌وزیر به‌خاطر فراهم‌کردن زمینهٔ تأسیس دولت ملی آلمان قدردانی کردند، و بیسمارک در عوض به‌طور ضمنی برتری مالی (حق بودجه‌ای) پارلمان را به رسمیت شناخت.

## منبع
رده:پروس در دهه ۱۸۶۰ (میلادی)
رده:پادشاهی‌خواهی
رده:اتو فون بیسمارک
کشمکش قانون اساسی۱۸۶۲ پروس

**کشمکش قانون اساسی پروس** (به آلمانی: Preußischer Verfassungskonflikt) که با نام‌های «کشمکش بودجه‌ای» یا «کشمکش ارتش» نیز شناخته می‌شود، نزاعی بود بر سر اصلاح ارتش و تقسیم قدرت میان پادشاه و پارلمان در سال‌های ۱۸۵۹ تا ۱۸۶۶ در دولت پروس. در ماجرای نزاع قانون اساسی پروس  بیسمارک پس از سال‌ها اداره‌ی کشور بدون بودجه‌ی مصوب، برای پایان‌دادن به بحران، در تابستان ۱۸۶۶  لایحه رفع مسئولیت را به مجلس نمایندگان داد.

در طول این مناقشه، پادشاه ویلهلم یکم در برابر مجلس نمایندگان ــ که تحت سلطهٔ لیبرال‌ها بود ــ قرار گرفت. این مجلس از جمله بودجه لازم برای سازمان‌دهی مجدد ارتش پروس و نیروهای نظامی ملی/ایالتی (Landwehr) را به او نداد. در اوج بحران، پادشاه در ۱۱ مارس ۱۸۶۲ پارلمان را منحل کرد که تنها در دسامبر ۱۸۶۱ انتخاب شده و از ژانویهٔ ۱۸۶۲ آغاز به کار کرده بود؛ علت این اقدام، تصمیم نمایندگان به پایان دادن به تأمین مالی اصلاحات نظامی بود. هفت روز بعد، وی اعضای لیبرال کابینه را برکنار کرد و دولتی جدید با گرایش محافظه‌کار به ریاست آدولف تسو هوهنلوهه-اینگلفینگن تشکیل داد. با این حال، در انتخابات ماه مه همان سال، حزب لیبرال «حزب ترقی آلمان» (Deutsche Fortschrittspartei) بار دیگر پیروزی قاطعی به دست آورد. در سپتامبر ۱۸۶۲، تلاشی برای یافتن راه‌حلی به منظور برون‌رفت از بن‌بست میان تاج و پارلمان ناکام ماند، و ویلهلم یکم به فکر کناره‌گیری به نفع پسرش افتاد.

در ۲۲ سپتامبر ۱۸۶۲، ویلهلم یکم سرانجام اتو فون بیسمارک را مأمور تشکیل دولت کرد. نخست‌وزیر جدید کشمکش را با توسل به یک خلأ در قانون اساسی پروس حل کرد (که بعدها «نظریه خلا» نام گرفت). او استدلال کرد که قانون اساسی تصریح نکرده است در صورت اختلاف میان کابینه و پارلمان چه باید کرد، پس پادشاه می‌تواند اراده خود را پیش ببرد.

پایان سیاسی این مناقشه در سال‌های ۱۸۶۶/۱۸۶۷ رقم خورد؛ زمانی که جناح راست لیبرال‌ها حزبی تازه بنیان گذاشت و پیشنهاد بیسمارک برای تصویب «لایحه رفع مسئولیت (Indemnitätsvorlage)» ــ که اقدامات او را موجه می‌ساخت ــ پذیرفته شد.

## منبع
رودولف فون بنینگسن

بندانگشتی|رودولف فون بنینگسن
**کارل ویلهلم رودولف فون بنینگسن** (متولد ۱۰ ژوئیه ۱۸۲۴ در لونبورگ؛ متوفی ۷ اوت ۱۹۰۲ در بنینگسن نزدیک اشپرینگه) یک سیاستمدار لیبرال آلمانی در قرن نوزدهم بود. او به عنوان یک نماینده‌ی مجلس، روند وحدت امپراتوری آلمان را همراهی کرد و با اوتو فون بیسمارک همکاری داشت. این همکاری از سوی برخی به عنوان برخورد عمل‌گرایانه با واقعیت‌ها و از سوی دیگران به عنوان خیانت به آرمان‌های لیبرالیسم تلقی می‌شد. بنینگسن جزو آن دسته از لیبرال‌هایی بود که در سال ۱۸۶۷ از لایحه رفع مسئولیت (Indemnitätsvorlage) حمایت کردند. متعاقباً، او یکی از بنیان‌گذاران حزب لیبرال ملی شد.

## منبع
مارفوریو

مارفوریو (  قرون وسطی، ) یکی از مجسمه‌های سخنگو در رم است. مارفوریو رقابت دوستانه‌ای با برجسته‌ترین رقیب خود، پاسکوئین، داشت. همانند پنج «مجسمه سخنگو»، پاسکوئینادها - هجویه‌های بی‌ادبانه‌ای که چهره‌های عمومی را مسخره می‌کردند - در قرن‌های ۱۶ و ۱۷ در کنار مارفوریو نصب می‌شدند.

## مجسمه و محل قرارگیری آن
مارفوریو یک مجسمه مرمری بزرگ رومی مربوط به قرن اول میلادی از یک خدای رودخانه ریش‌دار یا اوکئانوس است، که در گذشته به طرق مختلف به عنوان تصویری از مشتری، نپتون یا تیبر شناخته شده است. آندره‌آ فولویو، انسان‌شناس و عتیقه‌شناس، اولین کسی بود که در سال ۱۵۲۷ آن را به عنوان یک خدای رودخانه شناسایی کرد. *مارفوی* از اواخر قرن دوازدهم میلادی یک بنای تاریخی در رم بود. پوجیو براچولینی از آن به عنوان یکی از مجسمه‌های بازمانده از دوران باستان یاد کرده است، و در اوایل قرن شانزدهم هنوز در نزدیکی طاق سپتیموس سوروس قرار داشت، جایی که نویسندگان مختلف آن را گزارش کرده‌اند.

ریشه نام آن محل بحث است. این مجسمه با یک حوضچه گرانیتی که کتیبه *دریا در سوراخ* روی آن حک شده بود، کشف شد اما ممکن است نام خود را از نام لاتین منطقه‌ای که در آن کشف شده یا از خانواده ماریولی (یا مارفولی) که مالک املاکی در نزدیکی زندان مامرتین، همچنین در نزدیکی همین فروم بودند، گرفته باشد، جایی که مجسمه تا سال ۱۵۸۸ در آنجا قرار داشت.

پاپ سیکتوس پنجم در سال ۱۵۸۸ این مجسمه را به میدان سن مارکو (در رم) و سپس در سال ۱۵۹۲ به میدان کامپیدوگلیو منتقل کرد، جایی که این مجسمه، فواره‌ای را که توسط جیاکومو دلا پورتا طراحی شده بود، بر روی دیوار کلیسای سانتا ماریا در آرا کوئلی، روبروی کاخ کنسرواتوار، تزئین می‌کند. بخشی از صورت، پای راست و دست چپ که صدفی را در دست دارد، در سال ۱۵۹۴ مرمت شدند. در سال ۱۶۴۵، ساختمان کاخ نوئوو، فواره را در حیاط خود محصور کرد.

## منابع

## کتابشناسی
* رندینا، سی. «مجسمه سخنگو پاسکینو»، رم دیروز، امروز، فردا، شماره ۲۰ فوریه ۱۹۹۰.

## پیوند به بیرون
* Roma Segreta: Marforio 
* مارفوریو
* ''راهنمای خودی‌ها به رم'' ، صفحه ۷۳
* ''مجله ادینبورگ چمبرز'' ، صفحه ۱۰۶
* مارفوریو

رده:فواره در رم
رده:قاب نقشه جعبه اطلاعات بدون شناسه مرتبط OSM در ویکی‌داده
بنای یادبود دانته

بندانگشتی|مجسمه دانته
**مجسمه دانته آلیگیری** () بنای یادبود دانته آلیگیری در میدان سانتا کروچه، بیرون از کلیسای سانتا کروچه، در فلورانس، ایتالیا است. این بنا که در سال ۱۸۶۵ ساخته شده، اثر مجسمه‌ساز انریکو پاتزی است.

## تاریخچه
در اوایل دهه ۱۸۵۰، پروژه‌ای برای ساخت مجسمه دانته در میدانی در راونا رد شد. پاتزی با پروژه‌های خصوصی کوچک برای بناهای آرامگاهی و تزئینات خانه امرار معاش می‌کرد. او سفارشی برای جووانی دوپره برای یک صحنه میلاد مسیح تکمیل کرد که قرار بود برای سینیورا بیانکی از سینا ساخته شود؛ با این حال، او در دریافت دستمزد مشکل داشت.

در سال‌های ۱۸۵۷–۱۸۵۹، اقدامی برای تکمیل مجسمه دانته انجام شد، اما این بار برای فلورانس. پازی میهن‌پرست، ماجرای ناگواری را به یاد می‌آورد که در آن شاهزاده لئوپولد، کنت سیراکوز (برادر پادشاه ناپل) به همراه وزیر کشور لئوپولد دوم، دوک بزرگ توسکانی، از کارگاه دانته بازدید کردند. شاهزاده بازدیدکننده پرسید که چرا دانته توسط حیوانات احاطه شده است. پازی اشاره کرد که شیرها، *مارزوکی* هستند که مدت‌ها نماد مدیچی فلورانس بود. با این حال، وقتی از او پرسیده شد که چرا عقاب دو سر ندارد، نماد سلسله هابسبورگ، پازی با گستاخی پاسخ داد که این یک عقاب رومی است که از خاکستر امپراتوری سقوط کرده روم برخاسته است. با این کار، همراهان آنجا را ترک کردند. تقریباً نیم دهه طول کشید تا مجسمه پازی در میدان نصب شود.

این مجسمه در سال ۱۸۶۵ به مناسبت ششصدمین سالگرد تولد دانته ساخته شد. پایه آن توسط لوئیجی دل سارتو طراحی شده بود. ساخت مجسمه‌ای از یک فلورانسی مشهور توسط یک مجسمه‌ساز اهل راونا، سر و صداهایی را برانگیخت. فلورانس و راونا سال‌ها بر سر اینکه چه کسی باید بقایای دانته را در خود جای دهد، اختلاف نظر داشتند: شهر زادگاهش یا شهر تبعیدش. کلیسای سانتا کروچه، که در همان میدان این مجسمه قرار دارد، یک بنای یادبود مقبره‌ای باشکوه اما خالی برای این شاعر دارد.

این پایه دارای چهار شیر *مارزوکو* با سپرهایی است که نام آثار فرعی دانته و نمادهای شهرهای مختلف ایتالیا که در هزینه ساخت مجسمه مشارکت داشته‌اند را در خود جای داده‌اند.

مجسمه‌ای که در ابتدا در مرکز میدان قرار داشت، پس از سیل نوامبر ۱۹۶۶ به موقعیتی در جلوی نمای کلیسا منتقل شد.

## منابع

## پیوند به بیرون

* مجسمه دانته، فلورانس، در حال حذف زبان ایتالیایی، اثر دیردره پیرو، ۲۷ ژانویه ۲۰۱۱

رده:تندیس‌های بیرونی در فلورانس
رده:قاب نقشه جعبه اطلاعات بدون شناسه مرتبط OSM در ویکی‌داده
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:نمودهای فرهنگی دانته الیگیری
رده:یادبودها و یادواره‌ها در فلورانس
حزب ناسیونال لیبرال (پروس)

**حزب لیبرال ملی** (به آلمانی: *[[:de:Nationalliberale_Partei|Nationalliberale Partei]] – NLP*) حزبی لیبرال در دوران کنفدراسیون شمال آلمان و امپراتوری آلمان بود که در سال‌های ۱۸۶۶/۱۸۶۷ از انشعاب جناح راست «حزب ترقی آلمان» (*[[:de:Deutsche_Fortschrittspartei|Deutsche Fortschrittspartei]]*) پدید آمد و در سال ۱۹۱۸ در حزب خلق آلمان (*[[:de:Deutsche_Volkspartei|Deutsche Volkspartei]]*) ادغام شد.

## برنامه سیاسی
محورهای اصلی برنامه حزب، وحدت ملی بود ــ که نمایندگان حزب برای دستیابی به آن حتی روی همکاری با بیسمارک حساب می‌کردند ــ همچنین ایجاد یک دولت حقوقیِ پارلمانی و مشروطه، و تبدیل امپراتوری آلمان به یک کشور مدرن صنعتی.

حزب لیبرال ملی عمدتاً نمایندهٔ منافع طبقهٔ متوسط تحصیل‌کرده و مالکِ پروتستان با گرایش‌های ملی و/یا لیبرال، و نیز بورژوازی بزرگ صنعتی بود.

به‌عنوان ارگان رسمی، نشریه‌ای با عنوان **Nationalliberale Correspondenz** منتشر می‌شد.

## تاریخچه
حزب ملی‌لیبرال در سال‌های ۱۸۶۶/۱۸۶۷ در آغاز به‌عنوان یک انشعاب از حزب ترقی آلمان پدید آمد، اما خیلی زود از مناطق تازه‌ضمیمه‌شده‌ی پروس مانند هانوفر یا کورهِسِن، و همچنین از ایالات غیرپروسیِ کنفدراسیون تازه‌تأسیس آلمان شمالی، پشتیبانی و اعضای تازه جذب کرد. همچنین «کنگرهٔ اقتصاددانان آلمانی» در براونشوایگ در اوت ۱۸۶۶ در شکل‌گیری حزب ملی‌لیبرال مشارکت داشت.انگیزهٔ انشعاب، «لایحه رفع مسئولیت» (*Indemnitätsvorlage*) اتو فون بیسمارک بود. پس از آنکه بخش‌های بزرگی از اپوزیسیون لیبرال بر حق پارلمانیِ تصویب بودجه پافشاری کردند، آن دسته از لیبرال‌ها که می‌خواستند به‌طور پسینی به بیسمارک بابت حکمرانی‌اش بدون بودجهٔ قانونی «مصونیت» بدهند، در ۱۷ نوامبر ۱۸۶۶ در مجلس نمایندگان پروس به‌عنوان «فراکسیون حزب ملی» با ۱۹ عضو (از جمله کارل توستن، ادوارد لاسکر و فریدریش هاماخر) تشکیل جلسه دادند. هدف آن‌ها همکاری با بیسمارک برای تحقق وحدت آلمان با بیشترین عناصر لیبرال ممکن بود.

در پایان فوریهٔ ۱۸۶۷ بیش از هفتاد نماینده در «رایشستاگ شمال آلمان» به «فراکسیون حزب لیبرال ملی» پیوستند. برنامهٔ رسمی تأسیس حزب در ۱۲ ژوئن ۱۸۶۷ تصویب شد.

## منبع
زکی کاشغری

لطیف الدین زکی کاشغری شاعر ایرانی سده ششم بود. با این که اصالت او به مراغه می‌رسید ولی در کاشغر زاده شده بود.

## نمونه‌هایی از اشعار

## منابع

رده:شاعران اهل ایران
رده:اهالی کاشغر
رود تیویوت

**رود تیویوت** () رودخانه‌ای در منطقهٔ شورایی اسکاتیش بوردرز در جنوب اسکاتلند است و بزرگ‌ترین شاخهٔ رود توئید به‌شمار می‌رود. این رود از دامنه‌های تپهٔ کامب (Comb Hill) در مرز میان مناطق دامفریس و گالووی و اسکاتیش بوردرز سرچشمه می‌گیرد و سپس در جهت شمال‌شرق در دره‌ای به نام تیویوت‌دیل (Teviotdale) جریان می‌یابد. رود تیویوت در مسیر خود از شهرک‌های مهمی همچون هاویک، دنهولم و روستای آنکروم می‌گذرد و سرانجام در نزدیکی جنوب‌غربی شهر کلسو به رود توئید می‌پیوندد. طول این رودخانه حدود ۶۰ کیلومتر (۳۷ مایل) است و شاخه‌های اصلی آن شامل رودهای جِد واتر (Jed Water)، بورثویک واتر (Borthwick Water) و اسلیتریگ واتر (Slitrig Water) می‌شوند. رود تیویوت برای حیات‌وحش، به‌ویژه آزادماهی اطلس، اهمیت زیادی دارد و به دلیل زیبایی دره و مسیرش شناخته شده است.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:رودهای مرزهای اسکاتلند
عدنان البرش

**عدنان البرش** (۱۷ سپتامبر ۱۹۷۴ ۱۹ آوریل ۲۰۲۴) یک جراح ارتوپد فلسطینی و رئیس بخش ارتوپدی در بزرگترین مرکز پزشکی نوار غزه، بیمارستان الشفا، بود. او پس از چهار ماه بازداشت در طول جنگ غزه، پس از شکنجه در زندان اسرائیل درگذشت.

در جریان حمله اسرائیل به نوار غزه، البرش توسط ارتش اسرائیل دستگیر و در زندان عوفر اسرائیل در کرانه باختری اشغالی نگهداری شد. برخی از زندانیانی که او را می‌شناختند و بعداً آزاد شدند، گفته‌اند که البرش پیش از مرگ در بازداشت، تحت شکنجه‌های شدید قرار داشت و از گرسنگی رنج می‌برد. مقامات فلسطینی و گروه‌های حقوق بشری مرگ او را نتیجه شکنجه و بدرفتاری در زندان دانسته‌اند و دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر هم تأیید کرده که آثار شکنجه بر بدن او دیده می‌شود.

## منابع
رده:جنایت‌های جنگی اسرائیل در جنگ غزه
رده:فلسطینی‌ها در جنگ غزه
رده:جراحان ارتوپدی
رده:غیرنظامیان کشته‌شده در جنگ غزه
رده:درگذشتگان ۲۰۲۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۷۴ (میلادی)
داستان‌های ایران باستان

***داستان‌های ایران باستان*** کتابی است از احسان یارشاطر که سالِ ۱۳۳۶ در ایران منتشر شد.

این کتاب در ۱۱ بخش مختلف بوده و اصل داستان­‌ها به زبان­‌هایی است که پس از حملهٔ اعراب به ایران دیگر رایج نیستند.

## منابع

رده:کتاب‌های ۱۳۳۶
رده:کتاب‌های احسان یارشاطر
رده:کتاب‌های فارسی سده ۱۴ (قمری)
المقلوبه

**المَقلوبه** به معنای «واژگون» یا «وارونه»، یک فروچاله با مساحت حدود ۴۷۶۵ متر مربع است که در روستای قرندی در مالت قرار دارد. المقلوبه یک منطقۀ ویژۀ حفاظتی و بخشی از سایت‌های ناتورا ۲۰۰۰ در اتحادیۀ اروپا است و همچنین عنوان «مقصد برتر اروپایی» را از کمیسیون گردشگری اتحادیۀ اروپا دریافت کرده است. ورود بازدیدکنندگان به پایین‌ترین سطح فروچاله ممنوع است، اما تماشا از سکوی نیمه‌راه ممکن است.

## تشکیل زمین‌شناختی
این حفره در نتیجۀ فروریختن یک کفۀ سنگ آهکی که بالای حفره‌ای در محیط کارستی قرار داشت، شکل گرفت. قطر آن حدود ۵۰ متر، ژرفا ۱۵ متر و پیرامون آن ۳۰۰ متر است. فروچاله از رس آبی و سنگ آهک گلوبیژرینا روی سنگ آهک مرجانی «زونقور» ساخته شده است. در دهۀ ۱۹۳۰ پس از بارندگی شدید تقریباً پر از آب می‌شد، اما آب پس از چند روز به کارست زیرزمینی نفوذ می‌کرد.

## پدید آمدن حفره
این فروچاله به‌طور ناگهانی در ۲۳ نوامبر ۱۳۴۳ در جریان یک طوفان شدید یا احتمالاً زمین‌لرزه پدید آمد.

## افسانه‌ها
بر اساس یک افسانه، مردمی که در این مکان زندگی گناه‌آلودی داشتند، پس از هشدار بی‌توجه ماندند و خداوند دهکده را بلعید و تنها همسایۀ درستکار را نجات داد. سپس فرشتگان قطعه‌ای را به دریا انداختند و جزیرۀ فیلفلا پدید آمد. روایت دیگر از نجات یک راهبه در کلیسای کوچک سان ماتئو سخن می‌گوید.

## کلیسای کوچک
کلیسای کوچک سنت متیو (ایز-زغیر) در لبهٔ فروچاله ساخته شده و دست‌کم از سدۀ چهاردهم وجود داشته و احتمالاً پیشینۀ آن به سدۀ یازدهم بازمی‌گردد.

## گیاهان و جانوران
درختان غالب عبارتند از برگ بو، انجیر، انار، خرنوب، زالزالک، نی و تمشک. درخت سندروس تنها در مقلوبه، ایجیه‌باء و ملیها در مالت یافت می‌شود. همچنین گیاهانی مانند گزنه، علف هفت‌بند، علف شور مالتی، کبر و گلابی خاردار در این منطقه روییده‌اند. در میان جانوران می‌توان به گونه‌های بومی سوسک، لیسه، مورچه‌های کمیاب، یک گونه خرخاکی کمیاب و همچنین خفاش گوش‌دراز خاکستری و خفاش‌های دم‌آزاد اشاره کرد.

## محیط طبیعی
این تنها فروچالهٔ مالت است که با رسوبات پوشیده نشده و در فهرست ناتورا ۲۰۰۰ ثبت شده است. پوشش گیاهی آن شامل برگ بو، سندروس و علف شور مالتی است. همچنین مکان آشیانه‌سازی طرقه کبود، پرندۀ ملی مالت، به شمار می‌رود.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:جغرافیای مالت
لازاروس (انیمه)

یک مجموعه انیمه تلویزیونی است ساختهٔ استودیو ماپا و سولا انترتینمنت است که از کارتون نتورک پخش شد. شینیچیرو واتانابی کارگردان این اثر بوده است. این مجموعه تقریباً همزمان در ژاپن در تی‌وی توکیو از آوریل تا ژوئن ۲۰۲۵ پخش شد.

## خلاصه داستان
در سال فرضی ۲۰۴۹، دکتر اسکینر، دانشمند برجسته علوم اعصاب، موفق به کشف داروی مسکنی خارق‌العاده با نام «هاپنا» شد؛ دارویی که می‌توانست هر نوع دردی را به‌طور کامل تسکین دهد. اندکی پس از این کشف، اسکینر به شکلی اسرارآمیز از صحنه روزگار ناپدید شد. سه سال بعد، در اکتبر ۲۰۵۲، او دوباره در یک ویدیوی اینترنتی ظاهر شد و حقیقت هولناکی را آشکار کرد: «هاپنا» دارای نیمه‌عمر سه‌ساله است و به زودی تمام مصرف‌کنندگان آن با مرگ مواجه خواهند شد.

به دنبال افشای تکان‌دهنده دکتر اسکینر در اکتبر ۲۰۵۲، دولت‌ها و نهادهای بین‌المللی در بحبوحه بحرانی جهانی به سرعت دست به کار شدند. در واکنش به تهدید قریب‌الوقوع مرگ میلیون‌ها نفر از مصرف‌کنندگان «هاپنا»، گروهی ویژه متشکل از پنج مأمور نخبه با نام رمز «لازاروس» تشکیل شد. مأموریت آنان روشن و بی‌رحمانه بود: تنها ظرف سی روز باید اسکینر را پیدا کنند و او را وادار سازند تا پیش از آغاز نخستین موج مرگ، واکسنی برای خنثی کردن اثرات دارو ارائه کند.

## منابع

## پیوند به بیرون
*  در ادالت سویم
*  
* 
* 
رده:ادبیات داستانی در ۲۰۵۲ (میلادی)
رده:ال‌جی‌بی‌تی در انیمه و مانگا
رده:انیمه با فیلم‌نامه‌های غیراقتباسی
رده:انیمه و مانگا اکشن
رده:انیمه و مانگا علمی تخیلی
رده:برنامه‌های تی‌وی توکیو
رده:ماپا (استودیو)
رده:مجموعه‌های تلویزیونی انیمه آغازشده در ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:مجموعه‌های تلویزیونی واقع‌شده در دهه ۲۰۵۰ (میلادی)
رده:مقاله‌های دارای واژگان به زبان ژاپنی
رده:یادکردهای دارای عنوان به خط ژاپنی (کد ja)
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان ژاپنی
دانیله آرکیبوجی

**دانیله آرکیبوچی** (زادهٔ ۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۵۸ در رم) نظریه‌پرداز ایتالیایی در حوزهٔ اقتصاد و سیاست است.  
او در زمینهٔ نوآوری، تغییرات فناورانه، روابط بین‌الملل و جهانی‌شدن سیاسی و فناورانه پژوهش کرده‌است.

## زندگی
آرکیبوچی کارشناسی اقتصاد را در دانشگاه ساپینزا رم زیر نظر فدریکو کافه گذراند و سپس دکترای خود را در واحد سیاست علمی دانشگاه ساسکس (SPRU) نزد کریستوفر فریمن و کیت پاویت دریافت کرد.  
او در دانشگاه‌های ساسکس، ناپل، کمبریج، ساپینزا، لوئیز رم، مدرسه اقتصاد لندن و هاروارد تدریس کرده‌است. همچنین در ژاپن و چین نیز به‌عنوان استاد مهمان فعالیت داشته‌است.  

وی سال‌ها در شورای ملی پژوهش‌های ایتالیا فعالیت می‌کرد و اکنون استاد دانشگاه مرکاتوروم و بیرکبک، دانشگاه لندن است.
## دموکراسی کیهانی
بندانگشتی|چپ|۲۹۰px|آرکیبوچی در دوسالانه ونیز، ۲۰۲۲
آرکیبوچی از چهره‌های اصلی در توسعهٔ دموکراسی کیهانی است.  
او پیشنهاد کرده که ارزش‌ها و هنجارهای دموکراسی باید در سطح جهانی به‌کار گرفته شوند.  
وی منتقد نشست‌های جی۷، جی۸ و جی۲۰ به‌دلیل غیر دموکراتیک بودنشان است و از اصلاح ساختاری سازمان ملل متحد دفاع می‌کند.

## عدالت جهانی
آرکیبوچی از حامیان دادگاه کیفری بین‌المللی است و در پروژه‌های مربوط به مسئولیت جنایتکاران جنگی همکاری داشته‌است.
## خانواده
دانیله آرکیبوچی فرزند فرانکو آرکیبوچی (برنامه‌ریز شهری و اقتصادی) و موتسی اپیفانی (نویسنده) است.  
او برادر فرانچسکا آرکیبوچی، کارگردان فیلم، و ماتیاس کوئنیگ-آرکیبوچی، دانشمند علوم سیاسی، می‌باشد.

از نیاکان او فرانچسکو آرکیبوچی و الساندرو آرکیبوچی، دو میهن‌پرست رمی، در جمهوری روم (۱۸۴۹) بودند که در دفاع از شهر کشته شدند.
## آثار
### در حوزهٔ روابط بین‌الملل
* (با دیوید هِلد)، *دموکراسی کیهانی: دستور کاری برای نظم نوین جهانی*، پولیتی پرس، ۱۹۹۵.  
* *مشترک‌المنافع جهانی شهروندان: به‌سوی دموکراسی کیهانی*، دانشگاه پرینستون، ۲۰۰۸. 

### در حوزهٔ سیاست علم و فناوری
* (با ماریو پیانتا)، *تخصص فناورانه کشورهای پیشرفته*، کلور، ۱۹۹۲.  
* (با جاناتان میچی)، *فناوری، جهانی‌شدن و عملکرد اقتصادی*، دانشگاه کمبریج، ۱۹۹۷.  
* *راهنمای جهانی نوآوری و علم*، وایلی، ۲۰۱۵. 
## آثار ترجمه‌شده به فارسی
* آرکیبوچی، دانیله. *دموکراسی کیهانی: راه‌هایی به سوی نظم نوین جهانی*، ترجمهٔ محمدجواد غلامرضاکاشی، تهران: نشر نی، ۱۳۸۴.  
* آرکیبوچی، دانیله. *عدالت کیفری جهانی*، ترجمهٔ علی علوی‌نیا، تهران: نشر میزان، ۱۳۹۴.
## منابع

رده:آکادمیک‌های بیربک، دانشگاه لندن
رده:استادان مدرسه اقتصاد لندن
رده:افراد زنده
رده:اقتصاددانان اهل ایتالیا
رده:اقتصاددانان نوآوری
رده:پژوهشگران روابط بین‌الملل
رده:جستارنویسان اهل ایتالیا
رده:دانشمندان علوم سیاسی اهل ایتالیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه ساسکس
رده:زادگان ۱۹۵۸ (میلادی)
رده:کارکنان دانشگاه هاروارد
رده:نظریه‌پردازان سیاست اهل ایتالیا
رده:نویسندگان اهل رم
رده:نویسندگان مرد غیرداستانی اهل ایتالیا
دانیله کارامانی

**دانیله کارامانی** (زادهٔ ۲۶ ژوئن ۱۹۶۸ در میلان) دانشمند علوم سیاسی تطبیقی است.
## زندگی و تحصیلات
کارامانی در میلان و پاریس رشد یافت. او دیپلم بین‌المللی *باکالوره‌آ* را از لیسهٔ بین‌المللی سن‌ژرمن-آن-له دریافت کرد. سپس مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه ژنو گرفت و دکترای علوم سیاسی را در مؤسسه دانشگاهی اروپایی در فلورانس به پایان رساند. او همچنین در مدارس تابستانی روش‌شناسی دانشگاه‌های اسکس و میشیگان شرکت کرد.

## زندگی دانشگاهی
کارامانی در سال ۱۹۹۱ به عنوان دستیار آموزشی در دانشگاه ژنو فعالیت خود را آغاز کرد. او سپس در مرکز پژوهش‌های اجتماعی اروپا در مانهایم، دانشگاه فلورانس و دانشگاه بیرمنگام تدریس کرد. در سال ۲۰۰۶ استاد علوم سیاسی تطبیقی در دانشگاه سنت‌گالن شد و از ۲۰۱۴ به عنوان استاد دانشگاه زوریخ منصوب شد.  
او در سال ۲۰۲۰ به عنوان دارندهٔ کرسی «ارنست بی. هاس» در مؤسسه دانشگاهی اروپایی منصوب شد.

## آثار
کارامانی در حوزهٔ تاریخ تطبیقی، داده‌های آماری انتخابات و شکاف‌های سیاسی تحقیق کرده‌است.  
از آثار مهم او می‌توان به کتاب‌های زیر اشاره کرد:
* *ملی‌سازی سیاست‌ها* (انتشارات دانشگاه کمبریج، ۲۰۰۴) که برندهٔ جایزه استاین روککان شد.
* *اروپایی‌سازی سیاست‌ها* (انتشارات دانشگاه کمبریج، ۲۰۱۵)
* *انتخابات در اروپای غربی از ۱۸۱۵* (انتشارات پالگریو، ۲۰۰۰)
* *سیاست تطبیقی* (کتاب درسی، انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۲۰۲۳).

## افتخارات
* برندهٔ جایزهٔ استاین روککان برای پژوهش در علوم اجتماعی تطبیقی، ۲۰۰۴.  
* جایزهٔ APSA برای آرشیو داده‌های انتخاباتی، ۲۰۱۲.  
* جایزهٔ یادبود وینسنت رایت برای بهترین مقاله در نشریه *سیاست‌های اروپای غربی*، ۲۰۰۶.  

## منابع
 

رده:استادان دانشگاه زوریخ
رده:اعضای هیئت علمی دانشگاه فلورانس
رده:افراد زنده
رده:دانشمندان علوم سیاسی اهل ایتالیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه ژنو
رده:زادگان ۱۹۶۸ (میلادی)
پاسخ سرتکان‌دهی

**پاسخ تکان‌دهی سر** یا **پاسخ سرتکانی** (به انگلیسی: *Head-twitch response* یا HTR) رفتاری است که در موش‌ها یا خرموش‌ها دیده می‌شود و به صورت حرکت سریع و جانبی (به چپ و راست) یا چرخشی سر بروز می‌کند. این پدیده معمولاً در پاسخ به فعال شدن گیرندهٔ سروتونین نوع ۵-HT₂A رخ می‌دهد.

## ویژگی‌ها
* هر تکان سر معمولاً چند میلی‌ثانیه طول می‌کشد و به صورت متوالی قابل شمارش است.
* روش سنتی ثبت HTR مشاهدهٔ مستقیم توسط پژوهشگر بود. در سال‌های اخیر، روش‌های خودکار مبتنی بر حسگرها و الگوریتم‌های یادگیری عمیق نیز معرفی شده‌اند.

## مکانیسم
* حذف ژنی یا مهار دارویی گیرندهٔ 5-HT₂A موجب حذف یا کاهش شدید پاسخ تکان‌دهی سر می‌شود.
* گیرنده‌های دیگر سروتونین (مانند 5-HT₁A و 5-HT₂C) می‌توانند این پاسخ را تعدیل کنند. به‌طور مثال، فعال‌کنندهٔ 5-HT₁A شدت HTR را کاهش می‌دهد.
* گیرنده‌های متابوتروپیک گلوتامات (مانند mGlu₂) نیز در تنظیم این پاسخ نقش دارند.

## کاربرد پژوهشی
* *پاسخ سرتکان‌دهی* به‌طور گسترده به‌عنوان یک شاخص رفتاری در بررسی داروهای توهم‌زا و غربالگری ترکیبات فعال در گیرنده 5-HT₂A استفاده می‌شود.
* از نتایج *پاسخ تکان‌دهی سر* همچنین در مطالعات ساختار–فعالیت (SAR) برای پیش‌بینی میزان توهم‌زایی ترکیبات جدید بهره گرفته می‌شود.

## محدودیت‌ها
* پاسخ تکان‌دهی سر را نمی‌توان معادل مستقیم تجربهٔ ذهنی توهم در انسان دانست.
* برخی داروهای غیرتوهم‌زا نیز می‌توانند پاسخ تکان‌دهی سر را القا کنند، بنابراین این پاسخ تنها یک شاخص تقریبی است.

## جستارهای وابسته
* سروتونین
* توهم‌زا

## پانویس

## منابع

رده:آزمایش‌های روان‌شناسی
رده:ال‌اس‌دی
رده:پژوهش درباره داروهای روان‌پزشکی
رده:تکنیک‌های آزمایش جانوران
رده:واژگان پزشکی
استفانو کازرتانو

**استفانو کازرتانو** کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده و خالق رسانه‌های تعاملی ایتالیایی است.  

در سال ۲۰۲۵، کازرتانو فیلم *جنگ النا* را نوشت و کارگردانی کرد، یک درام دربارهٔ جنگ جهانی دوم با بازی میکائلا راماتزوتی و تهیه‌کنندگی تیتانوس و رای سینما. او همچنین هم‌تهیه‌کنندهٔ فیلم *[[مافیا دیگر آنچه بود نیست]]* ساختهٔ فرانکو مارسکو بود که در جشنوارهٔ فیلم ونیز ۲۰۱۹ موفق به دریافت شیر نقره‌ای به‌عنوان جایزه ویژه هیئت داوران شد.  

فیلم تعاملی «داستان‌های راهپیمایی» به کارگردانی او در بخش «ونیز اینمرسیو» جشنوارهٔ ونیز ۲۰۲۳ انتخاب شد. کازرتانو فارغ‌التحصیل کالج بینال ونیز در حوزهٔ واقعیت مجازی است. او دارای دکترای علوم سیاسی (Magna cum Laude) از دانشگاه پوتسدام و مدرک MBA از دانشگاه کلمبیا در نیویورک است.

## زندگی حرفه‌ای
نخستین مستند او با عنوان «آخرین روزهای تاخلس» جایزهٔ تقدیر ویژهٔ جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم برلین را دریافت کرد.  

فیلم مستند-داستانی *مردمان عشق و خشم* (۲۰۱۶) برندهٔ جشنوارهٔ داک‌فید در آیندهوون شد و همچنین تقدیر ویژهٔ هیئت داوران جشنوارهٔ فیلم مستقل رم را دریافت کرد.  

کازرتانو همچنین در حوزهٔ فیلم واقعیت مجازی فعالیت دارد و پروژه‌های او از سوی مدین‌بورد برلین-براندنبورگ پشتیبانی مالی دریافت کرده‌اند.  

## فیلم‌شناسی
* *جنگ النا* (۲۰۲۵) – کارگردان و نویسنده  
* *داستان‌های راهپیمایی* (۲۰۲۳) – کارگردان  
* *مردمان عشق و خشم* (۲۰۱۶) – کارگردان و نویسنده  
* *آخرین روزهای تاخلس* (۲۰۱۴) – کارگردان  

## منابع

رده:افراد زنده
رده:برندگان جایزه انجمن ملی فیلم ایتالیا
رده:برندگان جایزه دیوید دی دوناتلو
رده:تهیه‌کنندگان فیلم اهل ایتالیا
رده:دانشمندان علوم سیاسی اهل ایتالیا
رده:روزنامه‌نگاران مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۷۸ (میلادی)
آلبرتو کوادریو کورزیو

**آلبرتو کوادریو کورزیو** (زادهٔ ۲۵ دسامبر ۱۹۳۷ در تیرانو) اقتصاددان ایتالیایی است. او استاد ممتاز اقتصاد سیاسی در دانشگاه کاتولیک قلب مقدس میلان و رئیس افتخاری آکادمی ملی لینچه است.

## زندگی‌نامه

### دوران دانشگاهی
کوادریو کورزیو در سال ۱۹۶۱ در رشتهٔ علوم سیاسی از دانشگاه کاتولیک قلب مقدس فارغ‌التحصیل شد. سیرو لومباردینی استاد راهنمای پایان‌نامهٔ او بود. سپس دوره‌ای پژوهشی را در کالج سنت جان، کمبریج گذراند. او در دانشگاه کالیاری (۱۹۶۵) و دانشگاه بولونیا (۱۹۶۸–۱۹۷۵) تدریس کرد و در آن‌جا استاد رسمی و رئیس دانشکده علوم سیاسی شد.  

از سال ۱۹۷۶ تا ۲۰۱۰ استاد تمام اقتصاد سیاسی در دانشگاه کاتولیک میلان بود و ریاست دانشکده علوم سیاسی (۱۹۸۹–۲۰۱۰) و مرکز پژوهش تحلیل اقتصادی و توسعه بین‌المللی (CRANEC) (۱۹۷۷–۲۰۱۰) را برعهده داشت.  

### نقش‌های علمی و مدیریتی
او از ۱۹۹۶ عضو آکادمی لینچه است و بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ ریاست آن را برعهده داشت. همچنین بین ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ ریاست بنیاد بین‌المللی بالزان را برعهده داشت.  

## افتخارات

* نشان لیاقت در فرهنگ و هنر ایتالیا (۲۰۰۰)  
* آمبروژینو دورو (۲۰۱۱)  
* نشان صلیب بزرگ شوالیه نشان شایستگی جمهوری ایتالیا (۲۰۱۹)  
* نشان سنت گریگوری کبیر (۱۹۹۴، ۲۰۱۴)  
* نشان شوالیه پاپ پیوس نهم (۲۰۱۷)  

## منابع

رده:اعضای هیئت علمی دانشگاه بولونیا
رده:افراد زنده
رده:اقتصاددانان اهل ایتالیا
رده:اهالی استان سوندریو
رده:دانشمندان علوم سیاسی اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۳۷ (میلادی)
ایلوو دیامانتی

**ایلوو دیامانتی** (زادهٔ ۴ سپتامبر ۱۹۵۲) دانشمند علوم سیاسی ایتالیایی است.  

## زندگی و تحصیلات
دیامانتی در کونه‌ئو زاده شد و از دانشگاه پادووا در رشتهٔ علوم سیاسی فارغ‌التحصیل شد. سپس دکترای خود را در جامعه‌شناسی و پژوهش اجتماعی از دانشگاه ترنتو دریافت کرد. او مدتی استادیار روش‌شناسی پژوهش اجتماعی در دانشکده آمار دانشگاه پادووا بود و سپس به‌عنوان دانشیار جامعه‌شناسی سیاسی در دانشگاه اوربینو کارلو بو به تدریس پرداخت.  

## فعالیت حرفه‌ای
دیامانتی در سال ۱۹۹۵ تدریس دورهٔ «نظام‌های سیاسی تطبیقی» را در دانشگاه پانتئون-آساس آغاز کرد. او مدیر علمی بنیاد نورد-اِست در ونیز (۱۹۹۹–۲۰۰۳) و بنیان‌گذار لابراتوار مطالعات سیاسی و اجتماعی (لاپولیس) در دانشگاه اوربینو کارلو بو است. وی همچنین مدیر علمی دموس و پی، مؤسسه‌ای پژوهشی دربارهٔ جامعهٔ ایتالیا، است.  

## حوزه‌های پژوهش
پژوهش‌های دیامانتی شامل تحولات نسلی در ایتالیا، بحران احزاب سیاسی جمهوری اول، هویت محلی و ملی، منطقه‌گرایی و سیاست‌های محلی است. همچنین او دربارهٔ شهروندی، هویت اروپایی و مشارکت سیاسی در روند ادغام اروپایی پژوهش می‌کند.  

## آثار برگزیده
* *[[لا لِگا: جغرافیا، تاریخ و جامعه‌شناسی یک بازیگر سیاسی جدید]]* (۱۹۹۳، ویرایش به‌روز شده ۱۹۹۵)  
* *[[بیماری شمال: لِگا، محلی‌گرایی، جدایی‌طلبی]]* (۱۹۹۶)  
* *[[نسل نامرئی]]* (۱۹۹۹)  
* *[[نقشه‌ها و رنگ‌های سیاست ایتالیا]]* (۲۰۰۳)  
* *[[جامعه و احزاب در اروپا پس از سقوط دیوار]]* (۲۰۰۷)  

## منابع

رده:دانشمندان علوم سیاسی اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۵۲ (میلادی)
رده:افراد زنده
حملات هوایی به یمن

**حملات هوایی به یمن**، ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
* حملات هوایی آمریکا به یمن، حملات هوایی آمریکا به یمن در ۲۰۰۲ و از ۲۰۰۹–اکنون
* حملات هوایی به رهبری عربستان سعودی به یمن، ۲۰۱۵–۲۰۱۹
* حملات هوایی آمریکا و بریتانیا به یمن، ۲۰۲۴–۲۰۲۵
** حملات ۳۰ مه ۲۰۲۴ به یمن
** حملات ایالات متحده آمریکا به یمن (مارس–مه ۲۰۲۵)
* حمله ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۴ اسرائیل به یمن
* حملات ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۴ اسرائیل به یمن
* حملات هوایی دسامبر ۲۰۲۴ اسرائیل به یمن
** حمله ۲۶ دسامبر ۲۰۲۴ اسرائیل به یمن
* حملات اسرائیل به یمن (مه ۲۰۲۵–اکنون)
* حملات ۲۸ اوت ۲۰۲۵ اسرائیل به یمن
* حملات سپتامبر ۲۰۲۵ اسرائیل به یمن

رده:جنگ داخلی یمن (۲۰۱۴–اکنون)
فابیو فرانکینو

**فابیو فرانکینو** (زادهٔ ۳ دسامبر ۱۹۶۹) دانشمند علوم سیاسی ایتالیایی و استاد دانشگاه میلان است. او سردبیر نشریه *[[مرور علوم سیاسی ایتالیا]]* و دبیر تحریریه *[[سیاست اتحادیه اروپا]]* است. حوزه‌های تخصصی او شامل سیاست و سیاست‌گذاری اتحادیه اروپا، سیاست تطبیقی و تحلیل سیاست‌گذاری است.

## زندگی و فعالیت علمی
فرانکینو در دانشگاه برایتون کارشناسی گرفت و سپس کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه بازرگانی لوئیجی بوکونی در میلان دریافت کرد. او در سال ۲۰۰۰ از مدرسه اقتصاد و علوم سیاسی لندن دکترای علوم سیاسی گرفت. پایان‌نامهٔ او با عنوان «سیاست‌های اجرایی و بوروکراتیک در اتحادیه اروپا: ترجیحات بوروکراتیک، اختیار اجرایی و کنترل رویه‌ای کمیسیون اروپا» زیر نظر شریل شونهارت-بیلی انجام شد.  

او از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ در مدرسه اقتصاد و علوم سیاسی لندن به‌عنوان دستیار آموزشی و مدرس فعالیت کرد. سپس به یونیورسیتی کالج لندن رفت و تا ۲۰۰۷ به‌عنوان مدرس و سپس دانشیار در آن‌جا بود. از سال ۲۰۰۷، او کرسی استادی خود را در دانشگاه میلان دریافت کرد.

## فعالیت‌های علمی
فرانکینو بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ رئیس انجمن علوم سیاسی اروپا بود. او همچنین خزانه‌دار گروه دائمی اتحادیه اروپا در کنسرسیوم اروپایی پژوهش‌های سیاسی است.

## آثار برگزیده
* *قدرت‌های اتحادیه: واگذاری اختیار در اتحادیه اروپا*. کمبریج: انتشارات دانشگاه کمبریج (۲۰۰۷)، ص ۳۵۵. این کتاب برنده جایزه EUSA برای بهترین کتاب در سال‌های ۲۰۰۷–۲۰۰۸ شد.

## منابع

رده:استادان مدرسه اقتصاد لندن
رده:اعضای هیئت علمی دانشگاه میلان
رده:افراد زنده
رده:دانشگاهیان کالج دانشگاهی لندن
رده:دانشمندان علوم سیاسی اهل ایتالیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه برایتون
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه بوکونی
رده:دانش‌آموختگان مدرسه اقتصاد لندن
رده:زادگان ۱۹۶۹ (میلادی)
حملات ۳۰ مه ۲۰۲۴ به یمن

در ۳۰ مهٔ ۲۰۲۴، آمریکا و بریتانیا مجموعه‌ای از حملات هوایی مشترک را در صنعا و حدیده در یمن انجام دادند که منجر به کشته شدن ۱۶ نفر و زخمی شدن ۴۲ نفر شد. ایالات متحده و بریتانیا ادعا کردند که این حملات اعضای گروه شورشی حوثی را هدف قرار داده است؛ با این حال، حوثی‌ها ادعا کردند که همه کشته‌شدگان یا زخمی‌شدگان در این حملات غیرنظامی بوده‌اند.

## پیشینه
جنبش حوثی‌های مورد حمایت ایران که در طول جنگ داخلی یمن کنترل بخش بزرگی از این کشور را به دست گرفت، حملاتی را علیه کشتیرانی بین‌المللی آغاز کرد و خواستار توقف عملیات اسرائیل در غزه شد که در جریان آن بیش از ۳۶۰۰۰ فلسطینی کشته شدند. در طول مبارزات انتخاباتی آنها، بیش از ۵۰ کشتی مورد حمله قرار گرفت، یک کشتی توقیف شد و سه ملوان کشته شدند. این حملات باعث کاهش کشتیرانی در دریای سرخ و خلیج عدن شد.

در ژانویه ۲۰۲۴، آمریکا و بریتانیا حملات تلافی‌جویانه‌ای را علیه حوثی‌ها در یمن آغاز کردند و به دنبال تضعیف توانایی‌های آنها بودند. به گفته حوثی‌ها، این حملات منجر به کشته شدن ۴۰ نفر و زخمی شدن ۳۵ نفر دیگر شد.

## حملات
آمریکا اعلام کرد که این حملات تأسیسات زیرزمینی، سکوهای پرتاب موشک، سایت‌های فرماندهی و کنترل، یک کشتی حوثی‌ها و سایر سایت‌ها را هدف قرار داده است. چت‌های بوئینگ اف/ای-۱۸ سوپر هورنت از ناو هواپیمابر  به پرواز درآمدند. حملات در خارج از صنعا و نزدیک فرودگاه آن و در تعز انجام شد، جایی که تجهیزات ارتباطی هدف قرار گرفتند. در یکی از حملات از یک بمب ۵۰۰۰ پوندی جی‌بی‌یو-۷۲ برای تخریب یک تأسیسات زیرزمینی استفاده شد. جنگنده‌های یوروفایتر تایفون نیروی هوایی سلطنتی، با استفاده از بمب‌های هدایت‌شونده پی‌وی‌وی ۴، حملاتی را به دو مرکز کنترل و انبار زمینی پهپاد در نزدیکی حدیده و یک مرکز فرماندهی و کنترل در غلیفقه انجام دادند. در مجموع، ۱۳ هدف در یمن مورد اصابت قرار گرفتند.

حوثی‌ها گفتند که حملات در حدیده دو خانه غیرنظامی، دفتر مرکزی رادیو حدیده در شهرستان الحوک، اردوگاه غلیفه و بندر صلیف را هدف قرار داده است. بنا به گزارش‌ها، حمله به ساختمان رادیو دو کشته و ده زخمی برجای گذاشته است. حوثی‌ها ادعا کردند که همه تلفات در حدیده غیرنظامی بوده‌اند، با این حال، یک کارمند بیمارستان در این شهر گفت که بسیاری از شبه‌نظامیان در میان تلفات بوده‌اند، اما تعداد دقیقی را ارائه نکرد. تلویزیون المسیره، تحت مدیریت حوثی‌ها، شش حمله هوایی در صنعا را گزارش کرد: سه حمله در کوه النهدین، دو حمله در منطقه جربان در شهرستان سنحان و یک حمله در نزدیکی فرودگاه بین‌المللی صنعا.

## پیامدها
حوثی‌ها پس از این حملات تهدید کردند که حملات به کشتی‌ها را تشدید خواهند کرد. یحیی سریع، سخنگوی حوثی‌ها، مدعی حملات موشکی و پهپادی به ناو هواپیمابر یواس‌اس دوایت آیزنهاور شد، اما مقامات آمریکایی این ادعا را رد کردند. محمد عبدالسلام، سخنگوی حوثی‌ها، این حملات را «تجاوز وحشیانه» به یمن به دلیل حمایت و پشتیبانی از غزه در جنگ غزه خواند.

رسانه‌های دولتی ایران این حملات را نقض قوانین بین‌المللی و حقوق بشر برای به حداقل رساندن «حاکمیت و تمامیت ارضی یمن» خواندند، در حالی که ناصر کنعانی، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران، اظهار داشت: «دولت‌های متجاوز آمریکا و بریتانیا مسئول عواقب این جنایات علیه مردم یمن هستند.»

## جستارهای وابسته
* حملات ایالات متحده آمریکا به یمن (مارس–مه ۲۰۲۵)

## منابع

رده:بحران خاورمیانه (۲۰۲۳–اکنون)
رده:بحران دریای سرخ
رده:حمله‌های هوایی ۲۰۲۴ (میلادی)
رده:حمله‌های هوایی انجام شده توسط ایالات متحده آمریکا
رده:حمله‌های هوایی انجام شده توسط بریتانیا
جورجیو گالی

**جورجیو گالی** (۱۰ فوریهٔ ۱۹۲۸ – ۲۷ دسامبر ۲۰۲۰) دانشمند علوم سیاسی، تاریخ‌نگار و دانشگاهی ایتالیایی بود.

## زندگی‌نامه
گالی در میلان در ۱۰ فوریهٔ ۱۹۲۸ زاده شد. او در رشتهٔ حقوق فارغ‌التحصیل شد و به‌عنوان استاد تاریخ آموزه‌های سیاسی در دانشگاه میلان تدریس کرد. وی یکی از برجسته‌ترین دانشمندان علوم سیاسی ایتالیا به‌شمار می‌رفت و بخش بزرگی از پژوهش‌هایش را به تحلیل نظام سیاسی ایتالیا اختصاص داد و در این راه از روش‌شناسی‌های علوم اجتماعی بهره گرفت.

پژوهش‌های تاریخی او عمدتاً بر تاریخ معاصر ایتالیا، به‌ویژه دوره پس از جنگ جهانی دوم متمرکز بود. او در بسیاری از نوشته‌هایش به موضوعات جامعه‌شناختی با دقت علمی پرداخت و توجه ویژه‌ای به پیوند میان تاریخ رسمی و غیب‌باوری داشت. آثارش همچنین به جنبه‌های پنهان تاریخ اندیشه‌های سیاسی می‌پرداخت، از جمله ریشه‌های «جادویی» یا غیرعقلانی که در جذب توده‌ها به ایدئولوژی‌های خاص – به‌ویژه از نوع تمامیت‌خواهانه – نقش داشتند.

گالی همکاری گسترده‌ای با مجله *Panorama* داشت و در ماهنامهٔ *Linus* ستونی با عنوان *Le divergenze convergenti* می‌نوشت. او در کامولی در ۲۷ دسامبر ۲۰۲۰ درگذشت.

## منابع

رده:اعضای هیئت علمی دانشگاه میلان
رده:تاریخ‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:تاریخ‌نگاران فاشیسم
رده:دانشمندان علوم سیاسی اهل ایتالیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه میلان
رده:درگذشتگان ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۸ (میلادی)
مارکو مارتینیلو

**مارکو مارتینیلو** (زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۹۶۰) جامعه‌شناس و دانشمند علوم سیاسی ایتالیایی-بلژیکی است. او جامعه‌شناسی مهاجرت و روابط قومی را در دانشگاه لی‌یژ تدریس می‌کند. مارتینیلو هم‌اکنون مدیر پژوهش در صندوق ملی پژوهش علمی بلژیک (F.R.S.–FNRS) و مدیر مرکز مطالعات قومی و مهاجرتی (CEDEM) است. او همچنین معاون پژوهشی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه لی‌یژ است.  

مارتینیلو مدرک کارشناسی جامعه‌شناسی را از دانشگاه لی‌یژ و دکترای علوم اجتماعی و سیاسی را از مؤسسه دانشگاهی اروپا در فلورانس دریافت کرد. حوزهٔ تخصصی او مطالعات مهاجرت، قومیت، چندفرهنگ‌گرایی، نژادپرستی و شهروندی در اتحادیه اروپا و بلژیک است. او نویسنده، ویراستار یا هم‌ویراستار شمار زیادی مقاله، فصل کتاب، گزارش و کتاب در این زمینه‌ها است. پژوهش‌های اخیرش بر ادغام مهاجران، مشارکت سیاسی و بسیج اقلیت‌های مهاجر از راه هنر در شهرهای «فرا-تنوع‌مند» جهان (بلژیک، ایتالیا، آفریقای جنوبی، استرالیا و ایالات متحده) متمرکز است.  

او در طول زندگی حرفه‌ای خود سمت‌های مهمی در دانشگاه نیویورک، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه مالمو، دانشگاه شهری نیویورک، دانشگاه ژنو، دانشگاه کووازولو-ناتال و دانشگاه کوئینزلند داشته است.  

علاوه بر دستاوردهای علمی، مارتینیلو در سال ۲۰۱۵ شهروندی افتخاری لی‌یژ را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۷ به‌عنوان شوالیه نشان ستاره ایتالیا منصوب شد.  

## آثار برگزیده
* *رهبری و قدرت در جوامع مهاجر*، L'Harmattan، ۱۹۹۲.  
* *خروج از گتوهای فرهنگی*، پرس دو سیانس پو، ۱۹۹۷.  
* *مطالعات منتخب در مهاجرت بین‌المللی و ادغام مهاجران* (با یان رات، ویراستاران مشترک)، انتشارات دانشگاه آمستردام، ۲۰۱۰.  
* *دموکراسی چندفرهنگی: شهروندی، تنوع، عدالت اجتماعی*، پرس دو سیانس پو، ۲۰۱۱.  
* *مقدمه‌ای بر مطالعات بین‌المللی مهاجرت* (با یان رات، ویراستاران مشترک)، انتشارات دانشگاه آمستردام، ۲۰۱۲.  
* *اندیشیدن به قومیت: هویت، فرهنگ و روابط اجتماعی*، انتشارات دانشگاهی لی‌یژ، ۲۰۱۳.  
* *چندفرهنگ‌گرایی و هنرها در شهرهای اروپایی*، راتلج، ۲۰۱۴.  

## منابع

رده:استادان دانشگاه لیژ
رده:افراد زنده
رده:جامعه‌شناسان اهل ایتالیا
رده:دانشمندان علوم سیاسی اهل ایتالیا
رده:دانشمندان علوم سیاسی اهل بلژیک
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه لیژ
رده:زادگان ۱۹۶۰ (میلادی)
محسن محمد الداعری

**محسن محمد حسین الداعری** (زادهٔ ۱۹۶۵)، یک افسر نظامی یمنی و وزیر دفاع است؛ او در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۲ به این سمت منصوب و به درجه سپهبدی ارتقا یافت. او پیش از این به عنوان معاون رئیس عملیات مشترک نظامی یمن خدمت می‌کرد.

## اوایل زندگی و تحصیلات
محسن الداعری در سال ۱۹۶۵ در الشعیب، روستایی در شهرستان جحاف در استان ضالع متولد شد. او تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در استان ضالع گذراند. تحصیلات عالی خود را در استان لحج ادامه داد. او در سال ۱۹۸۳ وارد دانشکده نظامی عدن شد و در سال ۱۹۸۵ با درجه ستوان فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۹۸۸ دیپلم علوم اجتماعی خود را از دانشگاه عدن دریافت کرد.

## آموزش نظامی
* کارشناسی ارشد علوم نظامی، دانشکده فرماندهی و ستاد، صنعا، ۲۰۰۰
* بورسیه تحصیلات تکمیلی کالج جنگ، ۲۰۰۸
* دوره فرماندهان تیپ، مؤسسه نظامی ثلایا، عدن، ۱۹۹۶
* دوره فرماندهان گردان، مؤسسه نظامی ثلایا، عدن، ۱۹۹۳
* لیسانس علوم نظامی، دانشکده نظامی، عدن، ۱۹۸۵

## سوابق مهم
* وزیر دفاع یمن، ۲۰۲۲–اکنون
* رئیس ستاد عملیات مشترک نیروهای مسلح یمن، ۲۰۱۹
* فرمانده تیپ زرهی چهاردهم، مارب، ۲۰۱۲–۲۰۱۹
* فرماندهان تیپ ۱۲۲ پیاده‌نظام، صعده، ۲۰۱۰–۲۰۱۲
* رئیس ستاد تیپ ۱۳۵ پیاده‌نظام، منطقه نظامی شمال غرب، ۲۰۱۰
* رئیس عملیات تیپ پدافند هوایی، منطقه نظامی شمال غربی، ۲۰۰۳–۲۰۱۰

## منابع

رده:افراد زنده
رده:اهالی استان ضالع
رده:زادگان ۱۹۶۵ (میلادی)
رده:ژنرال‌های اهل یمن
رده:پرسنل نظامی یمن در جنگ داخلی یمن (۲۰۱۴–اکنون)
مدیریت الگوریتمی

**مدیریت الگوریتمی** (به انگلیسی: **Algorithmic Management**) شکلی از نظارت، کنترل و مدیریت نیروی کار است که در آن، وظایف مدیریتی سنتی که توسط انسان‌ها انجام می‌شد، به سیستم‌های فناورانه و الگوریتم‌ها واگذار می‌شود. این سیستم‌ها از طریق جمع‌آوری مستمر داده‌ها، عملکرد کارگران را در لحظه رصد کرده و بر اساس قواعد از پیش تعیین‌شده، تصمیماتی مانند تخصیص وظایف، ارزیابی کیفیت کار، و حتی اعمال اقدامات انضباطی را به صورت خودکار اتخاذ می‌کنند. این شیوه مدیریتی به ویژه در اقتصاد گیگ (مانند شرکت‌های اوبر و اسنپ) و در محیط‌هایی مانند انبارهای شرکت آمازون رواج یافته است، جایی که سرعت و کارایی در اولویت قرار دارد.

## ویژگی‌های کلیدی
مدیریت الگوریتمی بر چند ستون اصلی استوار است. نخست، **نظارت مستمر و جمع‌آوری داده** است که در آن، حسگرها، GPS و اپلیکیشن‌ها به طور مداوم داده‌های مربوط به موقعیت مکانی، سرعت، زمان انجام کار و تعاملات کارگر را جمع‌آوری می‌کنند. دوم، **ارزیابی عملکرد خودکار** است که در آن کیفیت کار کارگران نه توسط یک مدیر انسانی، بلکه از طریق سیستم‌های امتیازدهی (مانند امتیاز مشتریان) و معیارهای عملکردی (مانند تعداد سفارش در ساعت) سنجیده می‌شود. سومین ویژگی، **تخصیص کار پویا** است که به وسیله آن، الگوریتم‌ها وظایف را بر اساس متغیرهایی مانند موقعیت مکانی، امتیاز کارگر و سطح تقاضا، به صورت بهینه و خودکار به افراد تخصیص می‌دهند. در نهایت، **اقدامات انضباطی خودکار** وجود دارد که در آن، نادیده گرفتن یا رد کردن مکرر وظایف، یا کسب امتیاز پایین می‌تواند به طور خودکار منجر به محدودیت یا «غیرفعال شدن» (Deactivation) حساب کاربری فرد شود که معادل اخراج است.

## پیامدها و نقدها
حامیان مدیریت الگوریتمی آن را راهی برای افزایش چشمگیر کارایی، کاهش هزینه‌ها و حذف سوگیری‌های انسانی در مدیریت می‌دانند. با این حال، این رویکرد با انتقادات جدی مواجه است. یکی از مهم‌ترین نقدها، **عدم شفافیت** یا پدیده «جعبه سیاه» است؛ کارگران اغلب نمی‌دانند که الگوریتم‌ها دقیقاً بر چه اساسی تصمیم‌گیری می‌کنند و راهی برای اعتراض یا درخواست بازبینی برایشان وجود ندارد. همچنین، **افزایش استرس و کنترل** ناشی از نظارت مداوم و فشار برای برآورده کردن معیارهای کمی، منجر به فرسودگی شغلی در کارگران می‌شود. از سوی دیگر، این سیستم به **کاهش استقلال و مهارت‌زدایی** منجر می‌شود، زیرا کار به مجموعه‌ای از دستورالعمل‌های ساده و الگوریتمی تبدیل شده و قدرت تصمیم‌گیری از کارگر سلب می‌شود. در نهایت، این مدل مدیریتی به **قدرت نامتقارن** دامن می‌زند، به طوری که تمام قدرت در دست پلتفرم متمرکز است و کارگران، به عنوان افراد اتمیزه و پراکنده، قدرت چانه‌زنی جمعی اندکی دارند.

## جستارهای وابسته
* اقتصاد گیگ
* کار پرخطر
* سرمایه‌داری نظارتی
* هوش مصنوعی
* نظریه کنترل

## منابع

رده:هوش مصنوعی
رده:مدیریت
یادبود ساونارولا در پیاتسا ساونارولا

**بنای یادبود ساوونارولا در میدان ساوونارولا**، یک مجسمه مرمری در فضای باز است که به افتخار راهب دومینیکن قرن پانزدهم، گیرولامو ساوونارولا، بر روی یک پایه قرار گرفته است؛ این بنا در میدانی به همین نام، چند بلوک خارج از ویالی دی سیرکونوالازیونه، در شمال شرقی فلورانس، منطقه توسکانی، ایتالیا واقع شده است.

این بنای تاریخی، تاریخچه‌ای رنگارنگ از مهاجرت‌ها دارد. این مجسمه حدود سال ۱۸۷۵ توسط انریکو پاتزی، اهل راونا، در زمانی که احساسات ضد پاپی در ایتالیا بالا گرفته بود، تکمیل شد. با این حال، ساوونارولا همیشه یک شخصیت تاریخی تفرقه‌انگیز، دیوانه در ایمان و عامل اصلی *آتش‌سوزی غرور* بوده است. الهیات او با اندیشه لیبرال معاصر سازگار نبود.

این مجسمه در سال ۱۸۶۱ توسط پاتزی طراحی شد، کسی که معمولاً قبل از مصادره، بناهای عمومی می‌ساخت. در سال ۱۸۶۹ کمیته‌ای برای سفارش ساخت بنای یادبود ساوونارولا تشکیل شد که قرار بود در صومعه سن مارکو قرار گیرد. با این حال، آنها مدل پاتزی را انتخاب نکردند، بلکه مدلی از جیووانی دوپره، مربی سابق پاتزی، را انتخاب کردند. این امر منجر به درگیری شدیدی بین این دو مجسمه‌ساز شد. در سال ۱۸۷۰، کمیته دیگری به ریاست شاهزاده فردیناندو استروزی، سفارش ساخت مجسمه باشکوه‌تر و ضد پاپی‌تر پاتزی را داد و از کمون اجازه گرفت تا مجسمه را در اولین صومعه صومعه فلورانس قرار دهد. با این حال، کاهش درآمد ناشی از انتقال پایتخت ایتالیا از فلورانس به رم، این پروژه را لغو کرد.

تا سال ۱۸۷۳، دوپره کار خود را تکمیل کرد: یک پلاک ساده و یک نیم‌تنه نقش‌برجسته که در سلول راهب در سن مارکو قرار داده شد. اثر پاتزی که تنها در سال ۱۸۷۵ تکمیل شد، به تعداد کافی مشتری پیدا نکرد و در نهایت به تالار شهر اهدا شد. این اثر تا سال ۱۸۸۲ در استودیو باقی ماند، تا اینکه با وجود انتقادات فراوان، در طاقچه انتهای جنوبی سالن پنج‌چنتو در کاخ وکیو نصب شد. یکی از توجیهات برای این مکان این بود که ساوونارولا در سال ۱۴۹۷ دستور ساخت این تالار بزرگ را داده بود. هنوز شایعاتی وجود داشت مبنی بر اینکه در آینده به محوطه سن مارکو منتقل خواهد شد. این مجسمه جایگزین مجسمه میکل‌آنژ شده بود که توسط وازاری در اینجا قرار داده شده بود.

حتی در این جایگاه، آرمان‌های شهرستانی و آن‌جهانی ساوونارولا با ملی‌گرایی ایتالیایی که پس از جنگ جهانی اخیر مورد تقاضا بود، همخوانی نداشت. علاوه بر این، بسیاری از منتقدان فلورانسی هرگز از حذف اثر قهرمانانه نابغه پیروزی توسط میکل‌آنژ راضی نبودند. در نهایت، حتی اگر ناتمام بود، اثر ظریف میکل‌آنژ توانست مجسمه صیقل‌خورده کشیش تا حدودی غیرقابل تحمل و دیوانه‌وار را شکست دهد. در سال ۱۹۲۱، مجسمه ساوونارولا به این پارک حومه شهر که پر از گرافیتی بود تبعید شد. از برخی جهات، کشیش فراری هرگز کاملاً در فلورانس احساس راحتی نمی‌کرد.

ساوونارولا بر روی پایه‌ای که توسط اولینتو ریمدوتی طراحی شده، ایستاده است. ساوونارولا با دست راست خود در حالی که صلیبی را بالا برده است، به تصویر کشیده شده است که یادآور اعلامیه او در یک خطبه عمومی در سال ۱۴۹۵ است که مسیح *پادشاه جدید فلورانس* است. دست چپ لباس او از مارزوکو، نماد جمهوری فلورانس، محافظت می‌کند یا شاید آن را خفه می‌کند. مرمت این بنای تاریخی برنامه‌ریزی شده است.

این مجسمه فاقد آن جلوهٔ گیرا و مسحورکنندهٔ بنای *یادبود برنزی جیرولامو ساوونارولا* در فرارا اثر استفانو گالتی است.

## منابع

رده:تندیس‌های بیرونی در فلورانس
رده:تندیس‌های مردان در ایتالیا
رده:قاب نقشه جعبه اطلاعات بدون شناسه مرتبط OSM در ویکی‌داده
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:یادبودها و یادواره‌ها در فلورانس
یادبود آل ایندیانو، فلورانس

**بنای یادبود هندیان** *یا* به‌طور خاص «بنای یادبود مهاراجه مراتا از کولهاپور، راجارام چاتراپاتی» متشکل از یک *[[چتر (معماری)|چاتری]]* یا گنبد کوچک برجسته، در اصطلاح ایتالیایی بالداچینو، بر فراز نیم تنه شاهزاده هندی، در انتهای غربی پارکو دله کاسکینا در فلورانس، توسکانی، ایتالیا.

## توضیحات
این یک بنای یادبود غیرمعمول است که به یک رویداد غیرمعمول متصل شده است. در سال ۱۸۷۰، مهاراجه راجارام دوم ۲۰ ساله، پس از ادای احترام به ملکه ویکتوریا، از لندن بازگشت و در اتاق هتل خود در «هتل لا پیس» بر اثر تب و بیماری درگذشت. درباریان او درخواست کردند که مراسم سوزاندن جسد یا مراسم آنتیستی را در محل تلاقی دو رودخانه برگزار کنند. آنها توانستند مراسمی را در محل تلاقی آرنو و نهر موگنون، در نزدیکی این مکان در پارک، برگزار کنند. این رویدادها و مراسم کنجکاوی زیادی را در بین مردم برانگیخت.

عمل سوزاندن اجساد که در فلورانس ممنوع شده بود، منجر به بحث شدیدی بین پزشکان و دانشمندان در مورد شایستگی‌ها و اصول اخلاقی این روش تشییع جنازه شد. هزینه‌های این بنای یادبود توسط دولت بریتانیا، بخشی از آن توسط شورای سلطنتی کولهاپور که مجسمه‌سازی چارلز فرانسیس فولر را استخدام کرده بود، تأمین شد. چارلز مانت معمار این بنا بود که از یک فرم هندی در نسخه‌ای از معماری هندو-ساراسنیک استفاده کرد. پایه بنا دارای کتیبه‌هایی به زبان‌های انگلیسی، ایتالیایی و مراتی است.

در سال ۱۹۷۲، یک پل مدرن در نزدیکی این مکان ساخته شد و نام پونته آل ایندیانو را به خود گرفت.

## منابع

رده:تندیس‌های بیرونی در فلورانس
رده:قاب نقشه جعبه اطلاعات بدون شناسه مرتبط OSM در ویکی‌داده
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:یادبودها و یادواره‌ها در فلورانس
رده:تندیس‌های مردان در ایتالیا
بنای یادبود سوارکاری کوزیمو اول

بندانگشتی|284x284پیکسل|بنای یادبود کوزیمو اول (۱۵۹۴) اثر جیامبولونیا
**بنای یادبود سوارکاری کوزیمو اول،** یک مجسمه برنزی سوارکاری است که توسط جامبولونیا از سال ۱۵۸۷ تا ۱۵۹۴ ساخته و در سال ۱۵۹۴ در میدان سینیوریا در فلورانس، توسکانی، ایتالیا نصب شد.

## تاریخچه
این مجسمه از سنت کلاسیک رومی مجسمه‌های سوارکار به عنوان بنای یادبود قدرت یک حاکم پیروی می‌کند، که از *مجسمه مارکوس اورلیوس* در روم باستان و *[[ریگیزوله|رگیزوله]]* در پاویا مشهود است، و در رنسانس با نمونه‌هایی مانند *[[مجسمه سوارکاری گاتاملاتا|گاتاملاتا]]* (۱۴۵۳) اثر دوناتلو در پادوا و *مجسمه بارتولومئو کولئونی (۱۴۸۸) اثر* وروکیو در ونیز ادامه یافت.

این بنای یادبود به سفارش پسر کوزیمو، فردیناندو اول، به مجسمه‌ساز جامبولونیا ساخته شد، کسی که همچنین مجسمه *[[تجاوز به زنان اهل سابین|«تجاوز به سابین‌ها»]]* را در ایوان مجاور «لانتزی» تکمیل کرده بود. مجسمه کوزیمو در مقابل گوشه شمالی کاخ سینیوریا، شمالی‌ترین مجسمه از ردیف مجسمه‌ها، در مجاورت *فواره نپتون* (۱۵۶۳) اثر آماناتی، که به سفارش خود کوزیمو ساخته شده بود، قرار دارد. این دو مجسمه با هم، جاه‌طلبی‌های زمینی و دریایی کوزیمو را جشن می‌گیرند. پایه مجسمه دارای نقش برجسته‌هایی با صحنه‌هایی از زندگی کوزیمو است، از جمله تاجگذاری او در رم به عنوان دوک بزرگ در سال ۱۵۷۰ و ورود او به سیه‌نا به عنوان حاکم (۱۵۵۷) پس از پیروزی بر آن جمهوری.
بندانگشتی|بنای یادبود از شمال دیده می‌شود
حالت اسب در حال یورتمه در این مجسمه مشابه مجسمه‌های قبلی است، با پای راست بلند شده؛ با این حال، برخلاف مارکوس اورلیوس، کوزیمو از رکاب استفاده می‌کند و اسبش مهار افسار را نشان می‌دهد، البته بدون کشش زیاد. کوزیمو، مانند گاتاملاتا، یک باتوم نظامی، زره و شمشیر غلاف شده در دست دارد.

برخی منابع اظهار می‌کنند که مرد و اسب جداگانه ریخته‌گری شده‌اند و وزن ترکیبی این دو ۲۳ هزار پوند بوده است. چند دهه بعد، فردیناندو اول بنای یادبود سوارکاری خود را در میدان دل آنونزیاتا ساخت.

## منابع


رده:تندیس‌های بیرونی در فلورانس
رده:یادبودها و یادواره‌ها در فلورانس
اتریش در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵

ورزشکاران کشور اتریش از تاریخ ۱۳ تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در توکیو ، ژاپن، به رقابت پرداخت.

## نتایج
اتریش ۱۰ ورزشکار را به مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵اعزام کرد: ۵ زن و ۵ مرد.   

### مردان

; رویدادهای دو و میدانی و جاده‌ای

; رویدادهای میدانی

### زنان

; رویدادهای میدانی

## منابع

## پیوند به بیرون
* مسابقات جهانی دو میدانی ۲۰۲۵ | توکیو، ژاپن

رده:کشورها در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵