رامون فرایر

**رامون ساتورنینو آندرس فریر ای سرانو** (به اسپانیایی آمریکای لاتین: [raˈmoɱ ˈfɾejɾe]؛ ۲۹ نوامبر ۱۷۸۷–۹ دسامبر ۱۸۵۱) یک شخصیت سیاسی شیلیایی بود. او در چندین نوبت رئیس دولت بود و تا زمان جنگ کنفدراسیون از پیروان بی‌شماری برخوردار بود. رامون فریر یکی از رهبران اصلی جنبش لیبرال *پیپیولو* بود.

## اوایل زندگی
او در ۲۹ نوامبر ۱۷۸۷ در سانتیاگو، فرزند فرانسیسکو آنتونیو فریر ای پاز و گرترودیس سرانو ای آرخئا، متولد شد. او از کودکی یتیم بود و در مزرعه‌ای در نزدیکی شهر کولینا توسط عموهایش بزرگ شد. در ۱۶ سالگی دوباره یتیم شد و به شهر کنسپسیون نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان کارمند در یک فروشگاه و بعداً به عنوان شاگرد در یک کشتی تجاری مشغول به کار شد.

## جنگ استقلال
در آغاز مبارزات استقلال در سال ۱۸۱۰، او به‌طور فعال در جلسات عمومی که با تأسیس اولین خونتا همراه بود، شرکت کرد. در سال ۱۸۱۱، او به عضویت گروه دراگون ال فونتس درآمد و در نبردهای , ال روبل و ال کوئیلو در طول جنگ استقلال شیلی شرکت کرد.

در زمان فاجعه رانکاگوا و پایان پاتریا ویخا، او قبلاً کاپیتان شده بود. او به همراه بسیاری دیگر از آند عبور کرد و به بوئنوس آیرس تبعید شد. در سال ۱۸۱۶ به ارتش آند پیوست و به عنوان فرمانده گردان از طریق گذرگاه پلانچون (در جنوب شیلی) به شیلی بازگشت و در ۱۱ فوریه ۱۸۱۷ شهر تالکا را اشغال کرد.

او در نبرد مایپو جنگید، به خاطر خدماتش به استقلال به درجه سرهنگی ارتقا یافت و در زمان حکومت اوهیگینز به عنوان مباشر کنسپسیون منصوب شد. دوستی او با اوهیگینز به تدریج شروع به ترک خوردن کرد، تا اینکه در سال ۱۸۲۲ به دلیل اختلاف نظر از سمت خود استعفا داد. نام او به نقطه عطفی برای نارضایتی‌ها از اوهیگینز تبدیل شد، اما این دو هرگز به درگیری مسلحانه نرسیدند.

## به عنوان مدیر عالی
پس از استعفای او'هیگینز، او به عنوان مدیر عالی جدید منصوب شد، سمتی که از ۴ آوریل ۱۸۲۳ (زمانی که توسط شورای نمایندگان جایگزین او'هیگینز منصوب شد) تا ۹ ژوئیه ۱۸۲۶ در اختیار داشت. پس از یک وقفه کوتاه، او در ۲۵ ژانویه ۱۸۲۷ به دفتر بازگشت. استعفای جدید او در ۵ فوریه ۱۸۲۷ پذیرفته نشد و او در ۱۵ فوریه همان سال به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. او دوباره در ۵ مه ۱۸۲۷ استعفا داد.

او در دوران حکومتش ابتکاراتی با تأثیرات عظیم، مانند لغو برده‌داری، سازماندهی مجدد سیستم دفاعی بندر والپارایسو و گشودن بازارهای شیلی به روی تجارت جهانی را ترویج داد. او همچنین بر آزادی مطبوعات تأکید کرد و به همه صومعه‌ها و دیرها دستور داد مدارس رایگان افتتاح کنند.

در ۲۹ دسامبر ۱۸۲۳، او قانون اساسی جدیدی را بر اساس طرح ارائه شده توسط خوان اگانا منتشر کرد. این قانون که سندی بسیار اخلاق‌گرا محسوب می‌شد، منعکس‌کننده این ایده بود که جوهره مردم را می‌توان با قوانین آن تغییر داد. این قانون سعی داشت رفتار عمومی و خصوصی شهروندان را تنظیم کند. چنین رویکردی خیلی زود غیرعملی از آب درآمد و قانون اساسی تنها پس از شش ماه کنار گذاشته شد.

از آنجایی که خزانه شیلی در اثر جنگ‌های استقلال ته کشیده بود و به شدت در گرو اولین وام خارجی منعقد شده با بانک‌های بریتانیایی بود، فریره یک انحصار دولتی (استانکو) بر تنباکو، الکل، کارت‌های اعتباری و اوراق مالیاتی ایجاد کرد، همان چیزی که به پورتالس، سیئا و شرکا واگذار شد و به یک شکست مفتضحانه بزرگ منجر شد. این ماجرا اولین دخالت دیه‌گو پورتالس، وزیر آینده اتحادیه اروپا، در حکومت عمومی را رقم زد.

او همچنین با تصرف جزیره چیلوئه که هنوز در دست اسپانیا بود، استقلال کل قلمرو را تکمیل کرد. پس از لشکرکشی‌های نظامی ناموفق در سال ۱۸۲۴ که به شکست در موکوپولی انجامید و نبردهای پودتو و بلاویستا در سال ۱۸۲۶، او پیمان تانتائوکو را امضا کرد که در آن اسپانیا به‌طور قطعی از ادعاهای خود نسبت به آن منطقه صرف نظر کرد.

### مأموریت موزی
تقریباً در همان زمان، یک هیئت رسولی به رهبری مونسینور خوان موزی از سوی پاپ به شیلی رسید. هدف این هیئت، اصلاح روابط بین شیلی و واتیکان بود. به زودی درگیری ایجاد شد زیرا شیلی احساس می‌کرد که حقوق سرپرستی تاج و تخت اسپانیا را به ارث برده است و واتیکان احساس متفاوتی داشت. در این میان، دولت اقدامات متعددی را برای اعمال کنترل خود بر کلیسا اتخاذ کرده بود، مانند اصلاح فرقه‌های رهبانی، مصادره اموال کلیسا و تبعید اسقفی که به‌طور فعال با استقلال مخالفت کرده بود. مونسینور موزی در امتناع خود پافشاری کرد و گذرنامه‌های خود را درخواست کرد و روابط بین دو کشور را قطع کرد.

در عرصه داخلی، درگیری‌ها، به ویژه با هواداران اوهیگینز، به حدی وخیم‌تر شد که فریره در جریان یک کارزار در سال ۱۸۲۵ برکنار شد و پس از بازگشت دوباره به کار خود بازگشت. با این وجود، درگیری‌های متعدد، فریره را مجبور به استعفا در ۹ ژوئیه ۱۸۲۶ کرد و قدرت را به دریاسالار مانوئل بلانکو انکالادا واگذار کرد که با عنوان جدید «رئیس‌جمهور جمهوری» به قدرت رسید.

## به عنوان رئیس‌جمهور
انقلابی جدید او را در ۲۵ ژانویه ۱۸۲۷ به عنوان رئیس‌جمهور موقت به قدرت بازگرداند. پس از برقراری نظم، او دوباره در ۵ فوریه استعفا داد، اما استعفای او توسط کنگره رد شد و در ۱۵ فوریه او را به عنوان رئیس‌جمهور تأیید کردند. او سرانجام در ۵ مه ۱۸۲۷ استعفا داد.

در دوره او، به رهبری خوزه میگل اینفانته، تلاشی برای ایجاد یک سیستم حکومتی فدرال صورت گرفت. در واقع، کنگره شیلی تعدادی قانون در این راستا وضع کرد. ایده این بود که یک جمهوری فدرال بر اساس الگوی ایالات متحده تشکیل شود. درگیری‌های زیادی بین ایالت‌ها-استان‌های جدید رخ داد که باعث فروپاشی سریع سیستم جدید شد.

## زندگی بعدی
در ابتدا او به کوچا-کوچا هاسیندا رفت و بازنشسته شد، اما اندکی پس از آن به درگیری‌های سیاسی در جنگ داخلی شیلی در سال ۱۸۲۹ بازگشت. شکست نهایی او در نبرد لیرکای رخ داد. سپس او زندانی و بعداً به پرو تبعید شد. در پرو، و با کمک مارشال آندرس د سانتا کروز، او یک لشکرکشی کوچک را تجهیز کرد و تلاش کرد تا جزیره چیلوئه را تصرف کند. پس از شکست در هدفش، دوباره در بندر والپارایسو زندانی، محاکمه نظامی و ابتدا به جزیره خوان فرناندز و سپس به تاهیتی تبعید شد و در سال ۱۸۳۷ به‌طور موقت در استرالیا اسکان داده شد.

در سال ۱۸۴۲ به او اجازه بازگشت به شیلی داده شد، جایی که تا زمان مرگش در ۹ دسامبر ۱۸۵۱ در آرامش زندگی کرد.

## جستارهای وابسته
* جنگ داخلی شیلی

## منابع

رده:سیاست در شیلی
رده:سیاستمداران اهل شیلی