پیترو سکچیا

**پیترو سچیا** (۱۹ دسامبر ۱۹۰۳–۷ ژوئیه ۱۹۷۳) سیاستمدار ایتالیایی، رهبر پارتیزان ضد فاشیست و از رهبران برجسته حزب کمونیست ایتالیا بود.

## زندگی‌نامه
### اوایل زندگی
سچیا در یک خانواده کارگر متولد شد. پدرش عضو حزب سوسیالیست ایتالیا بود. در سال ۱۹۱۹، او به فدراسیون جوانان سوسیالیست پیوست و پس از شرکت در اعتصابات و اقدامات ضد فاشیستی در «دوشنبه سرخ» (Biennio Rosso)، به سرعت در صفوف آن پیشرفت کرد. سچیا که یک فعال سیاسی فعال و شناخته شده بود، در سال ۱۹۲۱، همزمان با تشکیل حزب کمونیست ایتالیا (پی سی آی)، به آن پیوست.

### مقاومت ضد فاشیستی
در سال ۱۹۲۴، سچیا به کمیته مرکزی فدراسیون جوانان کمونیست انتخاب شد و در کار پنجمین کنگره انترناسیونال کمونیستی شرکت کرد. از سال ۱۹۲۶، او یکی از رهبران جنبش زیرزمینی کمونیستی در ایتالیای فاشیست بود. در سال ۱۹۲۸، او به عضویت کمیته مرکزی حزب کمونیست ایتالیا و سپس به عضویت دفتر سیاسی آن درآمد. در آوریل ۱۹۳۱، او دستگیر و توسط دادگاه ویژه به ۱۸ سال زندان محکوم شد. تا سال ۱۹۴۳، او در زندان و تبعید بود و از آنجا توسط پارتیزان‌ها آزاد شد. سچیا در جنبش مقاومت ایتالیا شرکت کرد و کمیسر کل تیپ‌های بریگاد گاریبالدی شد.

### پس از جنگ جهانی دوم
در فوریه ۱۹۴۸، پس از ششمین کنگره ملی حزب کمونیست ایتالیا، او به عنوان معاون دبیرکل انتخاب شد، سمتی که تا سال ۱۹۵۵ در اختیار داشت. در سال ۱۹۴۶ به عنوان معاون مجلس مؤسسان انتخاب شد و در سال ۱۹۴۸ به عنوان سناتور در صفوف جبهه دموکراتیک مردمی انتخاب شد و تا زمان مرگش در سنا باقی ماند. علیرغم خط مشی حزب، سِکیا گروهی از رفقای وفادار از گروه‌های پارتیزانی سابق را که سلاح‌های خود را تحویل نداده بودند، در کنار خود نگه داشت تا در صورت *کودتای نافرجام جناح راست، از آنها حمایت کند*.

سچیا که اغلب با سیاست پالمیرو تولیاتی همسو نبود و گاهی به عنوان جایگزین احتمالی او در نظر گرفته می‌شد، در سال ۱۹۵۴ موقعیتش در حزب شروع به تضعیف کرد: در واقع، ابتدا به او پیوستند و سپس جورجیو آمندولا در جهت سازمانی جایگزین او شد؛ بنابراین سچیا و دیگر عناصر به دلیل موضع رادیکال‌تر و مخالفتشان با روند «اصلاح‌طلبانه» در حزب کمونیست ایتالیا به تدریج به حاشیه رانده شدند. علاوه بر این، مرگ استالین و محکومیت کنگره بیستم حزب کمونیست ایتالیا توسط او، موقعیت اجزایی را که به دیدگاه مارکسیستی-لنینیستی ارگانیک‌تری (که سچیا نماینده اصلی آن بود) مرتبط بودند، به ویژه در حزب و در میان رأی‌دهندگان گسترده‌تر حزب کمونیست ایتالیا ناخوشایند کرده بود.

سرانجام، در نتیجه سرقت از بودجه مخفی حزب توسط یکی از نزدیکان سِکیا، او از سمت‌های مهم ملی ناپدید شد. او از نقش خود در سازمان ملی برکنار شد و در عوض، از سال ۱۹۵۵ تا آغاز ۱۹۵۷، به عنوان رئیس دبیرخانه منطقه‌ای لومباردی منصوب شد. او متعاقباً تا پایان سال ۱۹۶۲، مدیریت انتشارات حزب را بر عهده داشت.

### زندگی بعدی
بندانگشتی|سچیا در سال ۱۹۶۸
او در بیشتر اوایل دهه شصت، مشغول مطالعه تاریخ حزب کمونیست ایتالیا و جنبش مقاومت بود و کتاب‌ها و خاطرات متعددی منتشر کرد.

از پایان دهه شصت میلادی، او خود را وقف سیاست بین‌الملل کرد. او از رهایی و استقلال آفریقا حمایت می‌کرد و در ژوئیه-اوت ۱۹۶۷ از مصر و سوریه، در اکتبر-نوامبر همان سال از شمال آفریقا؛ اردن و دوباره در دسامبر ۱۹۶۹ از سوریه؛ و در اکتبر ۱۹۷۱ از سودان، اتیوپی و سومالی بازدید کرد. در ژانویه ۱۹۷۲، او به شیلی سفر کرد و در آنجا از دولت سالوادور آلنده حمایت کرد و به این ترتیب آخرین رهبر غربی بود که قبل از ظهور دیکتاتوری آگوستو پینوشه از این کشور آمریکای لاتین بازدید کرد. در بازگشت به ایتالیا، او دچار بیماری شد که او را برای چند ماه بین مرگ و زندگی نگه داشت. ماهیت غیرمعمول این بیماری باعث شد سچیا، با وجود نداشتن هیچ مدرکی، باور کند که توسط سیا مسموم شده است. سچیا در ژوئیه ۱۹۷۳ درگذشت.

## منابع

## پیوند به بیرون
* آرشیو پیترو سکیا در marxists.org

رده:افراد کمینترن اهل ایتالیا
رده:تاریخ‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:خاطره‌نویسان اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۹۷۳ (میلادی)
رده:روزنامه‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۰۳ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب کمونیست ایتالیا
رده:ضدفاشیست‌های اهل ایتالیا