open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
مرحله پلی‌آف مقدماتی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۱

**مرحله پلی‌آف مقدماتی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۱** از ۷ آوریل تا ۱۵ اوت ۲۰۲۱ برگزار شد. در مجموع هفت تیم در مرحله پلی‌آف مقدماتی برای تعیین تکلیف سه تیم از ۳۸ تیم حاضر در مرحله گروهی ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۱ به رقابت پرداختند.

## تیم‌ها
۷ تیم زیر که به پنج منطقه (منطقه غرب آسیا، منطقه آسیای مرکزی، منطقه جنوب آسیا، منطقه آسه‌آن، منطقه شرق آسیا) تقسیم شده‌اند، وارد پلی‌آف مقدماتی شدند که شامل سه دور بود:

* ۴ تیم وارد دور ۱ مقدماتی شدند.
* ۳ تیم وارد دور ۲ مقدماتی شدند.

## فرمت
در مرحله پلی‌آف مقدماتی، هر مسابقه به صورت تک‌بازی برگزار می‌شد. در صورت لزوم، وقت اضافه و ضربات پنالتی برای تعیین برنده به کار گرفته می‌شد.

## برنامه
برنامه مسابقات به شرح زیر بود.

## نمودار
نمودار مرحله پلی‌آف مقدماتی برای هر منطقه بر اساس رتبه‌بندی فدراسیون هر تیم تعیین شد و تیم فدراسیون با رتبه بالاتر میزبان بازی برگشت بود. برنده دور دوم مقدماتی (از منطقه آسه‌آن) و برنده دور پلی‌آف (از منطقه جنوب) به مرحله گروهی راه یافتند تا به جمع ۳۵ شرکت‌کننده مستقیم بپیوندند.

### پلی‌آف غرب آسیا

* **هردو تیم** به گروه C صعود کردند.

### پلی‌آف جنوب آسیا

* **[[باشگاه فوتبال بنگالورو|بنگالورو]]** به گروه D صعود کرد.

### پلی‌آف آسه‌آن ۱

* **برنده دور ۲ مقدماتی** به گروه G صعود می‌کرد.

### پلی‌آف آسه‌آن ۲

* **[[باشگاه فوتبال پرسیپورا جایاپورا|پرسیپورا جایاپورا]]** به گروه H صعود کرد، درحالی که **[[باشگاه فوتبال ویساخا|ویساخا]]** و **[[باشگاه فوتبال لالنوک یونایتد|لالنوک یونایتد]]** به گروه I صعود کردند.

## دور ۱ مقدماتی

### خلاصه
در مجموع چهار تیم در دور ۱ مقدماتی بازی کردند.
|+منطقه جنوب آسیا

### منطقه جنوب آسیا

----

## دور ۲ مقدماتی

### خلاصه
در مجموع هشت تیم در دور ۲ مقدماتی بازی کردند: شش تیم که در این دور وارد شدند و دو تیم برنده دور ۱ مقدماتی.
|+منطقه جنوب آسیا

|+منطقه آسه‌آن

### منطقه جنوب آسیا

----

### منطقه آسه‌آن

----

## دور پلی‌آف

### خلاصه
در مجموع هشت تیم در دور پلی‌آف بازی کردند: چهار تیم که در این دور وارد شدند و چهار تیم برنده دور ۲ مقدماتی.
|+منطقه غرب آسیا

|+منطقه جنوب آسیا

|+منطقه آسه‌آن

### منطقه غرب آسیا

### منطقه جنوب آسیا

### منطقه آسه‌آن

----

## نکات


## منابع
رده:ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۱


## پیوند به بیرون

* 
* AFC Cup 2021 , stats.the-AFC.com
جینو پاوسی

**جینو پاوسی** (۹ مه ۱۸۸۸ – ۳ فوریه ۱۹۶۰) دریاسالار ایتالیایی بود که در جنگ جهانی دوم خدمت کرد.

## زندگی و آغاز کار

پاوسی در ۱۸۸۸ در پیزا متولد شد و در ۱۹۰۶ وارد آکادمی دریایی در لیورنو شد و در ۱۹۰۹ به درجهٔ ستوان دوم فارغ‌التحصیل گردید. در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ با درجهٔ ستوان سوم در جنگ ایتالیا–ترکیه شرکت کرد و بر عرشهٔ ناو زرهی ''جوزپه گاریبالدی'' خدمت نمود. در جنگ جهانی اول، در ناو جنگیها (از جمله ''آممیرالیو دی سنت بون'') و ناوشکنها (از جمله ) خدمت کرد.

بین ۱۹۲۵ و ۱۹۲۶، با درجهٔ سرهنگ دوم، به عنوان افسر اجرایی ناو سبک ''آنکونا'' خدمت کرد؛ پس از ترفیع به درجهٔ فرمانده، بین ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۷ فرماندهی ناوشکن‌های  و  را بر عهده داشت. بین ۱۹۳۳ و ۱۹۳۵، پس از ترفیع به درجهٔ کاپیتان، فرماندهی ناوشکن‌های  و  و اسکادران مربوطه را بر عهده داشت؛ بین ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷ فرماندهی ناو سبک ''لویجی کادورنا'' را بر عهده گرفت. او همچنین مأموریت‌های ساحلی، عمدتاً در ستاد عالی ''سپاه خدمهٔ سلطنتی دریایی'' در وزارت نیروی دریایی داشت. پس از ترفیع به درجهٔ معاون دریاسالار در ژانویهٔ ۱۹۴۰، پاوسی فرماندهی عالی سپاه خدمهٔ سلطنتی را بر عهده گرفت.
## جنگ جهانی دوم

با شروع جنگ جهانی دوم و پس از ترفیع به معاون دریاسالار، پاوسی در بازرسى آماده‌سازی و آزمون کشتی‌های جدید خدمت می‌کرد. در فوریهٔ ۱۹۴۱، بازرس مدارس تحت فرماندهی عالی سپاه خدمه شد و در نوامبر همان سال خود فرماندهی آن را بر عهده گرفت. او در سپتامبر ۱۹۴۲ به درجهٔ معاون دریاسالار کامل ارتقاء یافت و در مارس ۱۹۴۳ فرماندهی منطقهٔ دریایی پانتلریا را بر عهده گرفت.

جزیرهٔ پانتلریا دارای استحکامات فراوان، با فرودگاهی در غار (با استقرار ۶۰ جنگنده) و هشت باتری ضد کشتی، چهارده باتری ضدهوایی و مجموعاً ۷۶ توپ ۷۶ میلی‌متری بود. جمعیت نظامی ۱۱۴۲۰ نفر بود و ذخایر غذایی تنها برای ۲۰ تا ۵۰ روز کافی بود. در ۸ مه ۱۹۴۳، عملیات کورکس‌اسکریو آغاز شد و جزیره بیش از یک ماه مورد بمباران هوایی مداوم قرار گرفت تا مقاومت آن کاهش یافته و فرود متفقین آماده شود. در ۱۱ ژوئن ۱۹۴۳، پاوسی بدون انتظار اجازهٔ روم، تسلیم جزیره را اعلام کرد.

پاوسی در اردوگاه اسیران جنگی در بریتانیا نگهداری شد و در نوامبر ۱۹۴۴ به وطن بازگردانده شد. در ایتالیا، او مورد انتقاد شدید حکومت فاشیستی و جمهوری سالو قرار گرفت و در مه ۱۹۴۴، توسط دادگاه فاشیستی در پارما غیابی به حکم اعدام محکوم شد. پس از جنگ، خدمت خود را از سر گرفت و در ۱۹۴۸ بازنشسته شد و در ۱۹۵۷ به درجهٔ دریاسالار کامل در بازنشستگی نائل آمد. وی در ۳ فوریهٔ ۱۹۶۰ در رم درگذشت.

## منابع


رده:امرای نیروی دریایی ایتالیا
رده:اهالی پیزا
رده:درگذشتگان ۱۹۶۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۸ (میلادی)
رده:محکومان به اعدام غیابی
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
عمان در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵

ورزشکار کشور عمان از تاریخ ۱۳ تا ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۵ در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ در توکیو، ژاپن، به رقابت پرداخت.

## نتایج
عمان تنها یک نماینده و ورزشکار مرد در مسابقات جهانی دو و میدانی ۲۰۲۵ داشت که در صلاحیت اولیه مقام چهار در مسابقات دو ۱۰۰ متر را کسب و از رسیدن به نیمه نهایی بازماند.

## منابع
پلگرینو ماتئوچی

**پلگرینو ماتئوچی** (بولونیا, ۲۶ دسامبر ۱۸۸۷ – ۱۸ اوت ۱۹۷۱) دریاسالار ایتالیایی بود که در جنگ جهانی دوم خدمت کرد.

## زندگی‌نامه

وی در ۱۸۸۷ در بولونیا متولد شد و در سال ۱۹۰۵ وارد آکادمی دریایی لیورنو شد و در ۱۹۰۹ با درجهٔ افسر نوپا فارغ‌التحصیل شد. در ۱۹۰۸، هنگامی که هنوز دانشجوی افسر بود، در امدادرسانی به زلزلهٔ مسینا شرکت کرد و به همین دلیل مدال شایستگی دریافت نمود. در ۱۹۱۱–۱۹۱۲ در جنگ ایتالیا–ترکیه با درجهٔ ستوان دوم سوار بر ناو جنگی ناو جنگی ناپلی و سپس بر روی کشتی توپ‌دار *ولتورنو* شرکت داشت و برای شرکت در عملیات توبروک صلیب جنگ برای شجاعت نظامی دریافت کرد. در طول جنگ جهانی اول ابتدا روی ''دیولیو'' و سپس دوباره روی *ناپلی* خدمت کرد، و پس از آن فرماندهی یک قایق تندرو به وی سپرده شد و برای عملیاتی در ساحل درِس صلیب جنگ دیگری دریافت نمود.

در ۱۹۲۲ به درجهٔ ستوان فرمانده ارتقا یافت و به عنوان اتشه دریایی در بوخارست منصوب شد و تا ۱۹۲۵ در آنجا باقی ماند؛ دو سال بعد به درجهٔ فرمانده ارتقا یافت و فرماندهی کشتی پایگاه زیردریایی *آنتونیو پاتسینوتی* و سپس ناوشکن لانزرُتو مالوسِلو را بر عهده گرفت. در ۱۹۳۳ به درجهٔ کاپیتان ارتقا یافت و مدتی را در مأموریت‌های ساحلی در ادارهٔ دریایی لا اسپزیا و سپس در وزارت نیروی دریایی ایتالیا گذراند، پیش از آنکه فرماندهی ناو سنگین زارا را از ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ بر عهده گیرد. در پایان ۱۹۳۷ به دریاسالار ارتقا یافت و به عنوان فرماندهٔ نیروی دریایی شرق آفریقا ایتالیا منصوب شد و تا ۱۹۳۹ در این سمت باقی ماند.

در ژانویه ۱۹۴۰، پس از ارتقا به دریاسالار ناوگان، فرماندهی «1st Naval Division» را بر عهده گرفت که تا زمان ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در آن سمت باقی ماند؛ او سپس در نبرد نبرد پونتا استیلو و نبرد کیپ اسپارتیونتو شرکت کرد. در دسامبر ۱۹۴۰ فرماندهی این دیویژن را ترک کرد و در آوریل سال بعد به عنوان فرماندهٔ نیروی دریایی ایتالیا در شمال آفریقا منصوب شد و یک سال در آن سمت باقی ماند، و توسط مقامات آلمانی نشان عالی شایستگی با ستاره و شمشیر از نشان عقاب آلمان دریافت کرد. در نوامبر ۱۹۴۲، پس از اشغال کُرسی توسط محور، فرماندهی نیروهای دریایی ایتالیا در این جزیره را بر عهده گرفت تا می ۱۹۴۳، زمانی که فرمانده عالی نیروهای دریایی ایتالیا در فرانسه (Mariprovenza) و همچنین فرماندهی منطقهٔ دریایی تولون شد. او در هنگام اعلام آتش‌بس کازیبله در این منطقه حضور داشت و در شب بین ۱۰ و ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۳ توسط نیروهای آلمانی اسیر شد و ابتدا به لیون و سپس به اردوگاه بازداشت ویتل منتقل گردید. در فوریه ۱۹۴۴ به مقامات جمهوری اجتماعی ایتالیا تحویل داده شد و به اتهام «خیانت» به دلیل رویدادهای آتش‌بس توسط دادگاه ویژه دفاع از کشور در جریان به اصطلاح محاکمه دریاسالارها مورد پیگرد قرار گرفت، اما این اتهامات در پایان تحقیقات مقدماتی کنار گذاشته شد.

وی در ۱۹۴۵ از خدمت فعال بازنشسته شد و در ۱۹۵۲ به درجهٔ دریاسالار ناوگان ذخیره ارتقا یافت. او در ۱۹۷۱ در بولونیا درگذشت.
## منابع

رده:امرای نیروی دریایی ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۹۷۱ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۷ (میلادی)
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی دوم اهل ایتالیا
پریامو لئوناردی

**پریامو لئوناردی** (۲ اکتبر ۱۸۸۸ – ۱۶ مارس ۱۹۸۴) دریاسالار ایتالیایی بود که در جنگ جهانی دوم خدمت کرد.

## زندگی‌نامه و دوران خدمت

لئوناردی در ۱۸۸۸ در بورگوتارو، نزدیک پارما متولد شد و در ۱۹۰۷ وارد آکادمی دریایی ایتالیا در لیورنو شد. در ۱۹۱۱ با درجهٔ افسر نوپا فارغ‌التحصیل شد و در همان سال در جنگ ایتالیا–ترکیه بر روی ناو زرهی ''امالفی'' خدمت نمود.

پس از ارتقا به ستوان، لئوناردی در جنگ جهانی اول شرکت کرد؛ ابتدا بر روی ''فرانچسکو فروچیو'' و سپس ''دیولیو'' خدمت نمود و بعداً در فرماندهی عالی نیروی دریایی آلبانی فعالیت داشت. در ۱۹۲۰ نخستین فرماندهی خود را بر یک قایق تندرو دریافت کرد. بین ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸، پس از ارتقا به ستوان فرمانده، فرماندهی ناوشکن‌های *مونفالکونه* و *فرانچسکو کریسپی* را بر عهده داشت؛ در ۱۹۲۸ به درجهٔ فرمانده ارتقا یافت و به دفتر اطلاعات ستاد نیروی دریایی منصوب شد. بین ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۴ فرماندهی ناوشکن *تیگره* در دریای سرخ را بر عهده داشت و بین ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۵ فرماندهی مین‌گذار لپانتو، مستقر در شانگهای را بر عهده گرفت.

در ۱۹۳۶ لئوناردی به درجهٔ کاپیتان ارتقا یافت و فرماندهی ''بارتولومئو کولئونی'' را بر عهده گرفت. وی تا ۱۹۳۸ در این فرماندهی باقی ماند و در جنگ داخلی اسپانیا شرکت کرد؛ در ۱۹۳۸ فرماندهی کشتی استعماری اریتره در دریای سرخ را بر عهده گرفت.

## جنگ جهانی دوم و پس از آن

در آغاز جنگ جهانی دوم، لئوناردی معاون فرماندهٔ اسلحه‌خانه لا اسپزیا بود. سپس رئیس ستاد بخش دریایی شمال آدریاتیک شد و در ۱۹۴۲ به درجهٔ معاون دریاسالار ارتقا یافت. در ژانویهٔ ۱۹۴۳، پس از اشغال ویشی فرانسه توسط محور، فرماندهی فرماندهی نیروی دریایی ایتالیا در تولون و همچنین رئیس ستاد بخش دریایی پرووانس شد.

در ۸ ژوئن ۱۹۴۳ لئوناردی به فرماندهی منطقهٔ دریایی آگوستا-سیراکوزه منصوب شد. این مستحکم‌ترین دژ در سیسیل بود که دارای شش باتری ساحلی بزرگ و متوسط، ۱۷ باتری ضد هوایی و دو پانتون مسلح در سمت دریا بود. هنگام تهاجم متفقین به سیسیل در ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۳، هیچ فرود آبی-خاکی علیه آگوستا انجام نشد؛ ستون ارتش هشتم بریتانیا بین آولا و پاکینو پیاده شد و سپس سیراکوزه را از سمت خشکی ضعیف مورد حمله قرار داد. لئوناردی با نیروهای پراکنده تلاش کرد پیشروی بریتانیایی‌ها را متوقف کند اما موفق نشد؛ بسیاری از نیروهای مستقر در دفاع ساحلی آگوستا به خانه‌های خود بازگشتند و باتری‌ها را منفجر کردند. وی پس از اطلاع از این امر، مجدداً برخی واحدها را سازمان‌دهی نمود اما سردرگمی‌ها ادامه یافت. نهایتاً، هم آگوستا و هم سیراکوزه تا ۱۳ ژوئیه سقوط کردند و لئوناردی توسط نیروهای بریتانیا شش روز بعد اسیر شد و تا نوامبر ۱۹۴۴ در اردوگاه اسرا در بریتانیا باقی ماند.
پس از پایان جنگ، در نوامبر ۱۹۴۵ بررسی رسمی رفتار لئوناردی در جریان تهاجم سیسیل انجام شد؛ نتیجه‌گیری این بود که دریاسالار تمام تلاش خود را کرده و در ۱۹۴۷ مدال نقره شجاعت نظامی دریافت نمود.

با ارتقا به آمریگلیو دی دیویزیونه (معادل «معاون دریاسالار») در ۱۹۴۵، لئوناردی در سال بعد در ذخیره قرار گرفت و در ۱۹۵۸ به درجهٔ کامل آمریگلیو دی اسکوادرا (معادل «دریاسالار نیروی رزرو») ارتقا یافت. او در ۱۶ مارس ۱۹۸۴ در پارما درگذشت.

## منابع
 

رده:امرای نیروی دریایی ایتالیا
رده:اهالی امیلیا-رومانیا
رده:درگذشتگان ۱۹۸۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۸ (میلادی)
رده:محکومان به اعدام غیابی
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
محاکمه ورونا

**محاکمه ورونا** () یک دادگاه نمایشی بود که در ژانویهٔ ۱۹۴۴ در جمهوری اجتماعی ایتالیا (RSI) برگزار شد تا ۱۹ عضو شورای عالی فاشیسم را که به بنیتو موسولینی رأی به برکناری از قدرت در پادشاهی ایتالیا داده بودند، مجازات کند. شش نفر از آن‌ها توسط نیروهای موسولینی دستگیر شده و برای محاکمه حاضر بودند. پنج نفر از آن‌ها به اعدام محکوم شدند و نفر ششم به ۳۰ سال حبس محکوم شد. اعضای باقی‌مانده که دستگیر نشده بودند، همه به غیاب محکوم به اعدام شدند.

## رویداد
پس از تهاجم متفقین به سیسیل، شورای عالی فاشیسم در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ با ۱۹ رأی مخالف، ۸ رأی موافق و یک ممتنع، تصمیم گرفت موسولینی را از مقام دوچه برکنار کند. وقتی موسولینی این تصمیم و برکناری توسط پادشاه را نپذیرفت، دستگیر شد. در سپتامبر ۱۹۴۳، چتربازان آلمانی موسولینی را از اسارت آزاد کردند (عملیات گرن ساسو) و او به عنوان رهبر جمهوری اجتماعی ایتالیا، که عملاً دولت عروسکی آلمان نازی بود، مستقر شد.

با فشار مقامات آلمانی، RSI شش نفر از توطئه‌گران دستگیرشده را محاکمه کرد: جیووانی مارینلی، کارلو پارسکی، لوسیانو گوتاردی، گالئاتسو چانو، وزیر امور خارجه پیشین ایتالیا و داماد موسولینی، امیلیو د بونو، مارشال ایتالیا و تولیو چیانتی. همهٔ شش متهم دستگیرشده مجرم شناخته شدند و همه، به جز چیانتی که به ۳۰ سال حبس محکوم شد، به اعدام محکوم شدند. سایر سیزده نفر از نوزده رأی‌دهنده علیه موسولینی، *به غیاب* محاکمه و محکوم به اعدام شدند، از جمله دینو گراندی که مسئول دستور جلسهٔ ۲۵ ژوئیه بود.

محاکمه بین ۸ تا ۱۰ ژانویه ۱۹۴۴ برگزار شد. وینچنزو چر سوزیمو به عنوان قاضی بازپرسی منصوب شد، سرهنگ آلدو وکی به عنوان رئیس دادگاه و آندریا فورتوناتو به عنوان دادستان حضور داشتند. قضات عبارت بودند از: انریکو وزالینی، فرانز پاگلیانی، چلسو ریوا، ژنرال‌های دومنیکو میتیکا و رنزو مونتانا، سرهنگ ویتو کازالینوو و سرگرد اوتلو گادی. اعدام پنج متهم دستگیرشده در صبح ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴ توسط جوخهٔ آتش انجام شد. متهمان به صندلی بسته شده و توسط جوخهٔ پیاده‌نظام سیاه‌پوش به فرمان نیکولا فولووتی از پشت تیراندازی شدند، تحت نظارت افسران SS که این رویداد را فیلم‌برداری و عکس‌برداری کردند. چیانو برای مواجهه با جلادانش در صندلی چرخید.

## نظر معاصر
ویکتور کلِمپرر، استاد ادبیات و خاطره‌نویس اهل درسدن که یهودی بود اما سال‌های حکومت هیتلر را زنده مانده بود، در یادداشت روزانهٔ ۱۵ ژانویه ۱۹۴۴ نوشت: «برای من مسلم است که این محاکمه یک نمایش بود، اعدام توسط آلمانی‌ها انجام شد، موسولینی تقریباً هیچ دخالتی نداشت—او اکنون تقریباً نامرئی است، سایهٔ یک عروسک—و بالاتر از همه اینکه هدف از این کار، عمدتاً ترساندن مخالفان داخلی بود.»

## فیلم
فیلمی به کارگردانی کارلو لیتزانی در سال ۱۹۶۳، *Il processo di Verona* ("محاکمه ورونا")، به تصویر کشیدن محاکمه می‌پردازد و سرنوشت چیانو را برجسته می‌کند.

## منابع

* جورجیو بوکا, *La Repubblica di Mussolini*, Ed. Mondadori. (it.)

رده:ایتالیا در ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:تصفیه‌های سیاسی و فرهنگی
رده:جمهوری سوسیال ایتالیا
رده:قانون در ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:محاکمه‌ها در ایتالیا
رده:محاکمه‌های افراد سیاسی
جیووانی مارینلی

**جیووانی مارینلی** (۱۸ اکتبر ۱۸۷۹ – ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴) یک رهبر سیاسی فاشیست اهل ایتالیا بود.

## زندگی‌نامه
مارینلی در آدریا, ونتو به دنیا آمد.

او فردی ثروتمند بود و با تأمین مالی راهپیمایی به رم به موفقیت فاشیست‌ها کمک کرد. به عنوان دبیر حزب ملی فاشیست (PNF)، سازمان مخفی *[[چکا]]* را ایجاد کرد که بر اساس مدل شوروی چکا ساخته شده بود. این سازمان به سرعت به یک گروه تروریسم تبدیل شد و مسئول ترور جیاکومو ماتئوتی، یکی از اعضای برجستهٔ مخالفان رژیم فاشیستی بود.

در نوامبر ۱۹۲۵ به عنوان مسبب قتل ماتئوتی محاکمه شد، اما با دفاع روبرتو فاریناتچی و با توجه به دوستی نزدیکش با بنیتو موسولینی، مجازات سبک دریافت کرد و دوران محکومیت کامل را سپری نکرد. در طول دو دههٔ بعدی حکومت فاشیستی، عمدتاً از صحنهٔ عمومی دور ماند و در سرکوب مخالفان داخلی موسولینی نقش داشت. وی در ۱۹۲۹ و ۱۹۳۴ به مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد و از نوامبر ۱۹۳۹ تا فوریه ۱۹۴۳ معاون دولتی ارتباطات بود.

به عنوان عضو شورای عالی فاشیسم، او در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ در *[[کودتای ۲۵ ژوئیه]]* به رهبری دینو گراندی علیه موسولینی شرکت کرد تا پادشاهی ایتالیا از محور به سوی متفقین در جنگ جهانی دوم تغییر جهت دهد. وقتی آلمان نازی موسولینی را در شمال ایتالیا دوباره به قدرت رساند، مارینلی در محاکمه ورونا ۱۹۴۴ به خیانت محکوم و همراه با گالئاچو چیانو، امیلیو د بونو، کارلو پارسکی و لوسیانو گوتاردی توسط جوخه آتش اعدام شد.

همسلولی مارینلی، تولیو چیانتی، تنها متهمی که در محاکمه ورونا مجازات اعدام نشد و ۳۰ سال حبس گرفت، دربارهٔ ماه‌های آخر مارینلی گفت. او مارینلی را در سه ماه پایانی عمرش خسته و افسرده توصیف کرد. پس از صدور حکم اعدام، مارینلی سردرگم بود و چیانو مجبور شد برایش توضیح دهد که قرار است اعدام شوند. هنگام خروج از سلول برای اعدام، دو افسر او را همراهی کردند.

## در رسانه
در فیلم سال ۱۹۷۳ فلورستانو وانچینی با عنوان *[[ترور ماتئوتی]]*، اورازیو استراچوتزی نقش مارینلی را بازی می‌کند.

## افتخارات و نشان‌ها
### ایتالیایی
* عضو شورای عالی فاشیسم حزب ملی فاشیست
* نشان شوالیه بزرگ صلیب فرمان سنت موریس و لازاروس (۱۱ ژانویه ۱۹۴۰)
* نشان عالی تاج ایتالیا
* مدال یادبود راهپیمایی به رم (طلا)
* گروهبان افتخاری میلیشیا داوطلب امنیت ملی

### خارجی
* فرمانده فرمان ایزابلا کاتولیک (اسپانیا)
* شوالیه بزرگ صلیب فرمان سنت آگاتا 

## منابع


رده:درگذشتگان ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۷۹ (میلادی)
رده:شهروندان کشته‌شده در جنگ جهانی دوم اهل ایتالیا
کارلو پارسکی

**کارلو پارسکی** (۱۹ اوت ۱۸۹۸ – ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴) سیاستمدار فاشیست ایتالیایی، عضو شورای عالی فاشیسم و وزیر کشاورزی پادشاهی ایتالیا از ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ بود.

## زندگی‌نامه
پارسکی، کشاورز و متخصص برجستهٔ کشاورزی، در جنگ جهانی اول به عنوان ستوان در هنگ ششم توپخانه سنگین خدمت کرد و مدال برنز شجاعت نظامی دریافت نمود. پس از جنگ، او در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ به حزب ملی فاشیست پیوست. از ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۲ دبیرکل کنفدراسیون فاشیست کشاورزان بود و در ۱۹۳۳ به عضویت شورای عالی فاشیسم درآمد، اگرچه در دههٔ ۱۹۳۰ شخصاً در جلسات شرکت نمی‌کرد. در سال ۱۹۴۱، طی جنگ جهانی دوم، او داوطلب جبهه شد و به آفریقای شمالی با درجهٔ کاپیتان توپخانه اعزام گردید، اما پس از چند ماه برای تصدی ریاست کنفدراسیون فاشیست کشاورزان و سپس وزارت کشاورزی فراخوانده شد.

او برای اولین بار در ۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ در شورای عالی فاشیسم شرکت کرد و به تصویب اعتماد‌زدایی از موسولینی رأی داد، تحت تأثیر دینو گراندی. وقتی به او گفته شد که تصویب دستور جلسه گراندی منجر به کناره‌گیری دوچه خواهد شد، پارسکی پاسخ داد: «این‌ها تنها کلمات‌اند، همانند همیشه هیچ چیز تغییر نخواهد کرد». حتی پس از دستگیری موسولینی، او خود را یک «فنی‌کار» می‌دانست که به اجبار در سیاست وارد شده است و در رم ماند. او در اوایل اکتبر ۱۹۴۳ پس از آتش‌بس کاسیبیله و اشغال آلمان توسط مقامات جمهوری اجتماعی ایتالیا بازداشت شد.

در محاکمه ورونا به جرم خیانت محکوم و در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴، همراه با گالئاچو چیانو، امیلیو د بونو، لوسیانو گوتاردی و جیووانی مارینلی توسط جوخه آتش اعدام شد.

## منابع

رده:درگذشتگان ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۹۸ (میلادی)
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:وزیران کشاورزی ایتالیا
لوسیانو گوتاردی

**لوسیانو گوتاردی** (۱۸ فوریه ۱۸۹۹ – ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴) سیاستمدار و فعال اتحادیه‌های کارگری فاشیست ایتالیایی بود.

## زندگی‌نامه
او فرزند یک کشاورز کوچک بود و در جنگ جهانی اول ابتدا به عنوان سرباز در تیپ تلگراف ارتش سلطنتی ایتالیا و سپس به عنوان سروان دوم در سواره‌نظام خدمت کرد. پس از جنگ در دانشکده علوم اقتصادی و تجاری دانشگاه تریسته ثبت‌نام کرد، اما موفق به اتمام تحصیلات نشد. در سال ۱۹۲۰ به جنبش فاشیستی پیوست و در اعتراضات در تریسته علیه مداخله ارتش ایتالیا در دولت کارنارو شرکت کرد (در جریان آن کمی زخمی و دستگیر شد) و بعداً در راهپیمایی به رم حضور داشت. پس از استقرار رژیم فاشیست، در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ چندین سمت در سندیکاهای کارگری فاشیست در شهرهای مختلف ایتالیا از جمله تریسته، باری، رم، کومو، فلورانس، ترویزو و کالتانیستتا داشت. این فعالیت‌ها گاهی موجب برخورد او با کارفرمایان می‌شد؛ او آنان را به طمع‌ورزی و فرصت‌طلبی متهم می‌کرد.

در سال ۱۹۳۹ عضو مجلس فاسک‌ها و شرکت‌ها شد، و در سال ۱۹۴۲ رئیس شرکت معدنی کاربونساردا شد، اما به دلیل اختلاف با شرکت دولتی Azienda Carboni Italiani استعفا داد. در مه ۱۹۴۳ به ریاست کنفدراسیون کارگران صنعتی منصوب شد که عضویتش در شورای عالی فاشیسم را تضمین می‌کرد. او در جلسه ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳ شورای عالی شرکت کرد و به تصویب دستور روز که به سقوط رژیم منجر شد، رأی مثبت داد. در ۱۶ اوت ۱۹۴۳ از ریاست کنفدراسیون برکنار شد.

پس از آتش‌بس کاسیبیله، در سپتامبر ۱۹۴۳ در رم باقی ماند و درخواست عضویت در حزب جمهوری‌خواه فاشیست را ارائه کرد. با وجود "توبه" دیرهنگام، در اوایل اکتبر ۱۹۴۳ توسط جمهوری اجتماعی ایتالیا دستگیر شد و ابتدا در زندان رجینا کوئیلی زندانی شد. او سپس به زندان پادووا منتقل شد، در محاکمه ورونا به جرم خیانت محاکمه و به اعدام با جوخه آتش محکوم شد و در ۱۱ ژانویه ۱۹۴۴ در ورونا همراه با گالازو چانو، امیلیو د بونو، کارلو پارسکی و جیووانی مارینلی اعدام شد. گوتاردی در طول محاکمه و جلوی جوخه آتش، آرام و شجاع باقی ماند و درست پیش از فرمان آتش، از صندلی که به آن بسته شده بود برخاست، سلام فاشیستی داد و فریاد زد: «زنده باد دوچه، زنده باد ایتالیا!».

## منابع

رده:درگذشتگان ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۹۹ (میلادی)
رده:شهروندان کشته‌شده در جنگ جهانی دوم اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
بمب‌گذاری در ستاد پلیس میلان

در ساعت ۱۱ صبح ۱۷ مه ۱۹۷۳، یک بمب دستی به ستاد پلیس میلان در لمباردی، ایتالیا پرتاب شد. این حادثه در جریان مراسم یادبود افسر پلیس لوئیجی کالابرزی رخ داد که یک سال پیش در میلان به ضرب گلوله کشته شده بود. چهار شهروند در این انفجار کشته شدند و ۴۵ نفر دیگر زخمی شدند.

مهاجم، «جیانفرانکو برتولی» (۳۰ آوریل ۱۹۳۳ – ۱۷ دسامبر ۲۰۰۰) بود. با اینکه برتولی خود را آنارشیست معرفی می‌کرد، بعدها مشخص شد که سال‌ها به عنوان خبرچین برای سرویس اطلاعات نظامی ایتالیا فعالیت داشته و ارتباطات طولانی‌مدتی با گروه‌های ضدکمونیسم و نئو-فاشیسم، از جمله اوردینه نوو، داشته است که با شبکه «عملیات گلادیو» مرتبط بوده و بخشی از استراتژی تنش محسوب می‌شود. او در صحنه بازداشت شد و در سال ۱۹۷۵ به دلیل این حمله محکوم و به حبس ابد محکوم شد. این حمله تقریباً بلافاصله توسط سازمان‌های آنارشیستی مختلف، از جمله فدراسیون آنارشیست‌های ایتالیا، محکوم شد.

## منابع

رده:ایتالیا در ۱۹۷۳ (میلادی)
رده:پرچم دروغین
رده:سال‌های سرب (ایتالیا)
رده:محاکمه‌ها در ایتالیا
رده:میلان در دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
باشگاه ورزشی کلاب ایگلز

**کلاب ایگلز**، که قبلاً با نام **ایگلز ماله** شناخته می‌شد، یک باشگاه ورزشی مستقر در ماله، مالدیو است. این باشگاه بیشتر به خاطر تیم فوتبال خود شناخته می‌شود. این تیم در سال ۲۰۰۶ به لیگ دیوهی صعود کرد و فصل بعد به لیگ دسته دوم سقوط کرد. آنها پس از چند سال، دوباره در سال ۲۰۱۱ به لیگ برتر صعود کردند.

## تاریخچه
باشگاه ایگلز در ۲۲ ژوئن ۱۹۸۹ تأسیس شد و در سال ۲۰۰۶ به لیگ برتر دیوهی صعود کرد.

پس از پیروزی در دور مقدماتی مقابل تیمفو سیتی در اولین حضور خود در ای‌اف‌سی کاپ در آوریل ۲۰۲۱، در ۱۵ اوت آنها در پلی‌آف مقدماتی به مصاف تیم بنگالورو هند رفتند، اما بازی را با نتیجه ۱–۰ واگذار کردند.

## منابع

رده:باشگاه‌های فوتبال مالدیو
رده:باشگاه‌های فوتبال بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۸۹ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۸۹ (میلادی) در مالدیو
باشگاه فوتبال هانتاروادی یونایتد

**باشگاه فوتبال هانتاروادی یونایتد** یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مستقر در باگو، میانمار است و نماینده ناحیه باگو می‌باشد. این باشگاه در سال ۲۰۰۹ یکی از اعضای بنیانگذار لیگ ملی میانمار بود. این باشگاه در اولین دوره مسابقات جام حذفی این لیگ، جام حذفی میانمار ۲۰۰۹، در جایگاه ششم قرار گرفت. در سال ۲۰۱۲، این باشگاه نام خود را از **اوکتا یونایتد** به هانتاروادی یونایتد تغییر داد. این باشگاه با نام اوکتا یونایتد، اولین جام بزرگ خود را با قهرمانی در جام حذفی میانمار در سال ۲۰۱۰ به دست آورد.

## منابع

رده:باشگاه‌های فوتبال بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۰۹ (میلادی)
رده:باشگاه‌های لیگ ملی میانمار
رده:بنیان‌گذاری‌های ۲۰۰۹ (میلادی) در میانمار
قتل لورنزو کوتونیو

**قتل لورنزو کوتو‌نیو** در تورین، ایتالیا در تاریخ ۱۱ آوریل ۱۹۷۸ رخ داد. قربانی یکی از اعضای پلیس زندان ایتالیا بود که در زندان‌های تورین خدمت می‌کرد و در جریان سال‌های سرب در کمینی از سوی بریگاد سرخ به قتل رسید.

## تاریخچه
بندانگشتی|پلاک یادبود کمین در منطقه لونگو دورا ناپولی، تورین
صبح روز ۱۱ آوریل ۱۹۷۸، کوتو‌نیو در حال خروج از ساختمانی در آدرس لونگو دورا ناپولی ۶۰ برای رفتن به محل کار خود بود. زمانی که او از آسانسور خارج شد، دو عضو بریگاد سرخ، *کریستوفورو پیانکونه* و *نادیا پونتی*، چندین بار به پای او شلیک کردند تا وی را زانو بزنند. هرچند زخمی شده بود، کوتو‌نیو خود را به بیرون از ساختمان کشاند و با شلیک به سوی تروریست‌ها، موفق شد هر دو را هدف قرار دهد.

*پاتریتسیو پچی*، تروریست سابق بریگاد سرخ که بعدها به خبرچین تبدیل شد، نوشت که کوتو‌نیو ابتدا تنها به پیانکونه، مهاجم مرد، شلیک کرد و او را به شدت زخمی نمود. هنگامی که پونتی آماده شلیک دوباره به کوتو‌نیو شد، هر دو همزمان آتش گشودند و کوتو‌نیو پونتی را از ناحیه دست و ران زخمی کرد. در این هنگام، تروریست سوم *وینچنزو آچلا* که در خودرویی سرقتی منتظر بود، مداخله کرده و با شلیک از پشت، گلوله‌ای به قلب و سر کوتو‌نیو زد که باعث مرگ او شد. پچی در خاطرات خود نوشت: «باید بگویم که آن کوتو‌نیو نشان داد که شجاعت بزرگی دارد».

پیانکونه که از سوی همدستانش در بخش اورژانس بیمارستان رها شد، دستگیر و به جرم شش قتل و دو اقدام به قتل محکوم گردید. او نخستین عضو بریگاد سرخ در تورین بود که در جریان کمپین تروریستی گسترده‌شان شناسایی و بازداشت شد.

## جستارهای وابسته
* تروریسم در ایتالیا

## منابع

## پیوند به بیرون
*
*
*

رده:ترورها در ایتالیا
رده:سال‌های سرب (ایتالیا)
رده:تورین در دهه ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۷۸ (میلادی)
رده:مرگ و میر بر پایه شخص در ایتالیا
رده:مرگ‌ها به وسیله اسلحه گرم در ایتالیا
رده:مرگ‌های مرتبط با سال‌های سرب (ایتالیا)
رائد سعد

**رائد سعد** (۱۹۷۲ – ۱۳ دسامبر ۲۰۲۵)، شبه‌نظامی فلسطینی و از فرماندهان ارشد گردان‌های قسام، شاخه نظامی حماس بود. او سمت رئیس بخش عملیات را بر عهده داشت و بر زیرساخت‌های حیاتی نظامی، از جمله تولید موشک، شبکه‌های تونلی و پست‌های فرماندهی مخفی در غزه نظارت داشت.

## حرفه نظامی
رائد سعد در درجه اول به خاطر نقش رهبری‌اش در شاخه نظامی حماس شناخته می‌شد، او بر جنبه‌های حیاتی مانند ساخت سلاح و عملیات تونل نظارت داشت. او اغلب به عنوان یک برنامه‌ریز عملیاتی کلیدی در بخش‌های جنوبی و شهر غزه خدمت می‌کرد.

به‌طور گسترده وی به عنوان نفر چهارم در سلسله مراتب نظامی حماس پس از محمد ضیف، مروان عیسی و یحیی سنوار شناخته می‌شد.

او به عنوان «**چهار قلب»** در کارت‌های بازی تحت تعقیب حماس شناخته می‌شد.

## حمله ناموفق
در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۴، نیروی هوایی اسرائیل حمله هوایی بزرگی را به اردوگاه پناهندگان الشاطی در شهر غزه انجام داد و به‌طور خاص سعد را هدف قرار داد. هیچ تأیید فوری از وضعیت او منتشر نشد، اگرچه گزارش‌های متعدد حاکی از آن بود که او احتمالاً کشته شده است.

## مرگ
در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۵، سعد در حمله هوایی اسرائیل به خودرویی که در جاده الرشید، غرب شهر غزه در حال حرکت بود، هدف قرار گرفت. در این حمله پنج نفر از جمله دستیار سعد و یک مقام پایین رتبه حماس کشته شدند و حداقل ۲۵ نفر دیگر زخمی شدند. *[[جروزالم پست]]* گزارش داد که سعد حدود یک ساعت پس از خروج از تونلی که ماه‌ها در آن فعالیت داشت، هدف قرار گرفت. ارتش اسرائیل بعداً مرگ او را تأیید کرد و گفت که او «رهبری تقویت نیروهای حماس را بر عهده داشت» و مرگ او به تلاش‌های این گروه برای تجدید تسلیحات آسیب خواهد رساند. بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل و یسرائیل کاتس، وزیر دفاع، سعد را معمار حملات ۷ اکتبر خواندند و گفتند که قتل او در پاسخ به انفجاری بود که پیش از آن در جنوب غزه رخ داده بود و دو سرباز ارتش اسرائیل را زخمی کرده بود. در ۱۴ دسامبر ۲۰۲۵، حماس مرگ او را تأیید کرد. همچنین گفت که او «در کنار برادرانش که با او بودند» کشته شده است. خلیل الحیه، معاون رئیس دفتر سیاسی حماس، این حمله را نقض آتش‌بس اعلام کرد.

آکسیوس گزارش داد که این حمله خشم مقامات آمریکایی را برانگیخت و آمریکا به طور خصوصی به نتانیاهو اطلاع داد که این قتل را نقض طرح صلح غزه می‌داند.

## جستارهای وابسته
* حملات ۷ اکتبر

## منابع

رده:اعضای نظامی حماس
رده:افراد زنده بدون سال تولد
رده:افراد زنده
رده:اهالی فلسطین در سده ۲۱ (میلادی)
رده:اهالی نوار غزه
رده:شبه‌نظامیان اهل فلسطین
باشگاه فوتبال کاسوکا

**باشگاه فوتبال کاسوکا** یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای از برونئی مستقر در بندر سری بگاوان است که در حال حاضر در سوپر لیگ برونئی بازی می‌کند.

## منابع

رده:باشگاه‌های فوتبال بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۹۳ (میلادی)
رده:باشگاه‌های فوتبال برونئی
لیچو جورجیری

**لیچو جورجیری** (۱ ژوئن ۱۹۲۵ – ۲۰ مارس ۱۹۸۷) یک ژنرال نیروی هوایی ایتالیا بود که به دست شاخه‌ای از سازمان بریگاد سرخ ترور شد.

## زندگینامه
جورجیِری در تریسته زاده شد.  

او در سال ۱۹۴۹ در رشته مهندسی دریایی و مکانیک از دانشگاه تریسته فارغ‌التحصیل گردید و سپس در سال ۱۹۵۰ به عنوان افسر سپاه مهندسی نیروی هوایی ایتالیا مشغول خدمت شد. در سال ۱۹۸۳ به سمت ژنرال بازرس ارتقا یافت و فرماندهی سپاه و مدیریت اداره تسلیحات هوایی نیروی هوایی را بر عهده گرفت. او همچنین در دانشگاه‌های تریسته و رم دروس مربوط به موشک‌ها و پیشرانش فضایی را تدریس می‌کرد.

در ۲۰ مارس ۱۹۸۷، جورجیِری در رم در کمینی از سوی واحدی از بریگاد سرخ با نام «اتحاد کمونیست‌های رزمنده» هدف قرار گرفت. موتورسیکلتی با دو سرنشین به خودرو او نزدیک شد و پنج گلوله شلیک کرد که منجر به کشته شدن وی گردید. او پیش‌تر در دسامبر ۱۹۸۶ از یک سوءقصد نافرجام جان سالم به در برده بود، اما تدابیر حفاظتی‌اش افزایش نیافت.

تروریست‌های عامل ترور، *کلودیو ناستی* و *دانیله منلا*، در سال ۱۹۹۱ به ۱۰ سال زندان محکوم شدند.  

یک لاکهید اف-۱۰۴ که در فرودگاه تریسته به نمایش گذاشته شده، به یاد او نام‌گذاری شده‌است.

## منابع

## پیوند به بیرون
*زندگینامه در وبگاه قربانیان تروریسم

رده:زادگان ۱۹۲۵ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۸۷ (میلادی)
رده:بریگاد سرخ
رده:مهندسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:قربانیان تروریسم اهل ایتالیا
رده:مرگ‌های مرتبط با سال‌های سرب (ایتالیا)
رده:مرگ‌ها به وسیله اسلحه گرم در ایتالیا
باشگاه فوتبال ویساخا

**باشگاه فوتبال ویساخا** یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مستقر در پنوم پن است. این باشگاه که در سال ۲۰۱۶ تأسیس شد، در لیگ برتر کامبوج رقابت می‌کند. ویساخا از سال ۲۰۲۰ تاکنون ۳ بار متوالی قهرمان جام هون سن شده است و به دور پلی‌آف ۲۰۲۱ و ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۲ راه یافته است. بخش زنان این باشگاه در لیگ زنان کامبوج بازی می‌کند.

## منابع

رده:باشگاه‌های فوتبال بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۱۶ (میلادی)
رده:باشگاه‌های فوتبال کامبوج
رده:بنیان‌گذاری‌های ۲۰۱۶ (میلادی) در کامبوج
مرگ جورجانا مازی

**جورجانا مازی** (۶ اوت ۱۹۵۸ – ۱۲ مه ۱۹۷۷) دانشجو و فعال ایتالیایی بود که در جریان یک اعتراض در رم در ۱۲ مه ۱۹۷۷ کشته شد. شرایط مرگ او همچنان نامشخص باقی مانده‌است.

## پیش‌زمینه

### فضای سیاسی
فضای سیاسی خشونت‌آمیز که ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ تجربه می‌کرد، در رم به‌ویژه محسوس بود. در ۱۷ فوریه ۱۹۷۷، در دانشگاه ساپینزا درگیری‌هایی رخ داد؛ زمانی که جنبش دانشجویی (شامل اعضای هندی‌های متروپولیتن و اتونومیا اوپرایا) با خشونت به سخنرانی سی‌جی‌ال به دبیرکلی لوچانو لاما اعتراض کردند. 

در ۱۲ مارس ۱۹۷۷، طی یک راهپیمایی اعتراضی گسترده، تیراندازی میان پلیس و تظاهرکنندگان به‌سختی جلوگیری شد. در ۲۱ آوریل ۱۹۷۷، دانشجویان اتونومیست دوباره کوشیدند دانشگاه ساپینزا را اشغال کنند. پلیس برای تخلیه وارد عمل شد و دانشجویان با کوکتل مولوتف و تیراندازی پاسخ دادند. در این درگیری‌ها افسر پلیس «ستیمیو پاسمونتی» کشته و سه مأمور دیگر زخمی شدند.
```0 روز بعد، وزیر کشور ایتالیا فرانچسکو کوسیگا ممنوعیت سراسری تجمعات عمومی در شهر را اعلام کرد که تا پایان ماه ادامه داشت.

### قربانی
جورجانا مازی در ۶ اوت ۱۹۵۸ به دنیا آمد و همراه والدین و خواهر بزرگ‌ترش در ویاتریونفاله رم، نزدیک بیمارستان سان فیلیپو نری زندگی می‌کرد. او در سال ۱۹۷۷ سال آخر تحصیل خود در دبیرستان علمی «ل. پاستور» را می‌گذراند. مازی عضو حزب رادیکال و فعال فمینیست بود. او در ۱۲ مه ۱۹۷۷ به همراه دوست‌پسرش جیانفرانکو پاپینی در تحصن رادیکال‌ها شرکت داشت که در همان‌جا کشته شد.

## رویداد

در ۱۲ مه ۱۹۷۷، حزب رادیکال و سازمان چپ افراطی لوتا کونتینوا تحصنی در میدان ناوونا رم برگزار کردند. این تظاهرات برای اعتراض به ممنوعیت برگزاری سالگرد همه‌پرسی طلاق و جمع‌آوری امضا برای همه‌پرسی‌های پیش‌ِرو در مورد تأمین مالی احزاب و نظم عمومی شکل گرفته بود. در کنار فعالان رادیکال، دانشجویان جنبش ۱۹۷۷ و اعضای اتونومیا اوپرایا (برخی مسلح) نیز حضور داشتند. حدود ۵٬۰۰۰ نیروی امنیتی نیز در محل حاضر بودند که بخشی از آنان در لباس شخصی در میان جمعیت قرار داشتند.

درگیری‌ها از بعدازظهر آغاز شد. حوالی ساعت ۲ بعدازظهر، میدان ناوونا بسته شد و بمب‌های آتش‌زا، گاز اشک‌آور و گلوله شلیک شد. تا ساعت ۷ عصر، تلاش نمایندگان پارلمان ایتالیا برای تخلیه امن تظاهرکنندگان از طریق پل گاریبالدی به سمت تراستوره ظاهراً موفق بود. اما با آغاز خروج، شدت خشونت بیشتر شد. پلیس در سوی شمالی پل صف کشید و معترضان به سمت میدان بلی عقب می‌رفتند. در ساعت ۷:۵۵ عصر، در میان هرج‌ومرج، شاهدان دیدند که مازی ناگهان بر زمین افتاد و سپس با خودرو به بیمارستان منتقل شد، جایی که مرگ او بر اثر اصابت گلوله کالیبر .۲۲ از پشت تأیید شد.

عامل تیراندازی تا امروز ناشناس مانده‌است. مارکو پانلا و حزب رادیکال بارها فرانچسکو کوسیگا وزیر کشور وقت را به مسئولیت اخلاقی در مرگ مازی متهم کردند و بر حضور مأموران مسلح لباس‌شخصی در میان جمعیت تأکید داشتند. کوسیگا نیز در پاسخ پانلا را مقصر برگزاری تجمع با وجود خطرات آشکار دانست.

## منابع

رده:درگذشتگان ۱۹۷۷ (میلادی)
رده:مرگ‌های مرتبط با سال‌های سرب (ایتالیا)
رده:فعالان زن اهل ایتالیا
فدریکو آلدرواندی

**فدریکو آلدرواندی** (۱۷ ژوئیه ۱۹۸۷ در فرارا – ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۵ در فرارا) دانشجوی ایتالیایی بود که توسط چهار پلیس کشته شد.
 
## رویدادهای ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۵
این حادثه در نزدیکی ویاله ایپودرومو در فرارا رخ داد. شب هنگام، آلدرواندی در حال پیاده‌روی بود که توسط دو پلیس، انزو پونتانی و لوکا پولاستری، متوقف شد. علت توقف گزارش‌هایی دربارهٔ ایجاد مزاحمت شبانه بود. پلیس با خودروی گشت Alfa 3 مسیر او را مسدود کرد. آلدرواندی آن شب مقداری مواد مخدر مصرف کرده بود.

دو پلیس، مدعی حمله بدون دلیل شدند و درخواست کمک کردند. دو افسر دیگر، پائولو فورلانی و مونیکا سگاتو، با خودروی گشت Alfa 2 رسیدند. چهار پلیس با هم، آلدرواندی را دست‌بسته و به زمین فشار دادند. سپس حملهٔ خشنی صورت گرفت. فشردن سینه و ضربات متعدد باعث مرگ نوجوان شد.

پس از پنج ساعت خانواده از مرگ او مطلع شدند. او بیش از پنجاه جراحت، کبودی و زخم در بخش‌های مختلف بدن داشت. مرگ او ناشی از شوک تشخیص داده نشد.

پیشنهاد اولیهٔ رسمی این بود که مرگ آلدرواندی ناشی از مصرف مواد مخدر باشد. پس از سکوت و انحراف طولانی، در نوامبر ۲۰۰۸ عکسی از پروندهٔ دادگاه نشان داد که یک هماتوم قلبی در ناحیه دسته هیس عامل اصلی مرگ بوده است. همچنین، فشار روی سینه در حالت دست‌بسته باعث خفگی شد. آلدرواندی همچنین دچار شکستگی صورت و جمجمه بود.

اولین محاکمه در ۶ ژوئیه ۲۰۰۹ با محکومیت چهار پلیس به پایان رسید؛ آن‌ها به «افراط» و عمل «بی‌احتیاط» با توجه به برتری عددی و ضربات باتوم محکوم شدند.

حکم اولیه سه سال و شش ماه بود که به دلیل عفو جنجالی ۲۰۰۶ توسط پارلمان ایتالیا کاهش یافت. حکم محکومیت توسط دادگاه عالی ایتالیا در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۲ تأیید شد.

دادگاه عالی نوشت که شرایط هیجان عصبی نوجوان «نیازمند گفت‌وگو و مداخلهٔ کنترل‌شده بود» اما چهار پلیس «با بی‌توجهی به درخواست کمک آلدرواندی چندین ضربه وارد کردند».

## میراث
* تا ۱۳ فوریه ۲۰۱۴، پلیس‌ها به کار بازگشتند. خانوادهٔ آلدرواندی در ۱۵ فوریه ۲۰۱۴ در فرارا تجمع کردند و خواستار اخراج آن‌ها شدند.
* در ۲۹ آوریل ۲۰۱۴ یک اتحادیه بزرگ پلیس در ایتالیا به سه افسر محکوم به قتل ایستاده پنج دقیقه تشویق کردند.
* مستندی دربارهٔ داستان او در ۲۰۱۰ منتشر شد با عنوان "یک جوان در وضعیت مرگ" ().
* در ژوئیه ۲۰۱۹، خانواده تصمیم گرفتند انجمن غیرانتفاعی *Associazione Federico Aldrovandi* را ببندند.
* پرچمی با تصویر فدریکو در هر بازی تیم فوتبال محلی S.P.A.L. که او از هوادارانش بود، برافراشته می‌شود.

## منابع
 

رده:درگذشتگان ۲۰۰۵ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۸۷ (میلادی)
رده:قربانیان وحشی‌گری پلیس
رده:محاکمه‌ها در ایتالیا
امیرحسین قیاسی

**امیرحسین قیاسی** (زادهٔ ۲۸ آبان ۱۳۷۱) کمدین، مجری و نویسنده اهل ایران است. او با حضور در مسابقهٔ *[[خنداننده شو]]* (۱۳۹۶) در برنامه *[[خندوانه]]* شناخته شد و بعدها با تولید تاک‌شوها و اجرای برنامه‌های طنز به شهرت رسید.

## زندگی و حرفه
قیاسی در اوایل دههٔ ۱۳۹۰ فعالیت خود را در زمینهٔ طنز در فضای مجازی آغاز کرد. او با شرکت در بخش «خنداننده‌شو» از برنامهٔ تلویزیونی «خندوانه» در سطح ملی شناخته شد. او سپس وارد عرصهٔ تولید محتوای اینترنتی شد و در کنار «ابوطالب حسینی» برنامه‌هایی با سبک تاک‌شو و استندآپ در فضای دیجیتال تولید کرد. او به همراه ابوطالب حسینی از چهره‌های شاخص موج جدید طنز اینترنتی در ایران شناخته می‌شوند.

### ازدواج امیرحسین قیاسی و همسرش
قیاسی در تابستان ۱۴۰۴ در برنامه اینترنتی خود اعلام کرده بود که متأهل است ولی تا پیش از حضور او در جشن حافظ، هیچ اطلاعات و عکسی از همسرش منتشر نشده بود تا اینکه با همسرش در این مراسم و شرکت کرد تا خیلی زود عبارت عکس همسر واقعی امیرحسین قیاسی در فضای مجازی منتشر شود.

## سبک کاری
طنز قیاسی بیشتر بر مشاهدات اجتماعی و روایت‌های روزمره استوار است. منتقدان او را نمایندهٔ نسلی می‌دانند که طنز را از قالب‌های سنتی تلویزیون به بستر دیجیتال و رسانه‌های نوین منتقل کرده‌اند. سبک او ترکیبی از طنز موقعیت و استندآپ است که او را از سایر کمدین‌ها متمایز کرد.

## نیمه‌شب
برنامهٔ اینترنتی *نیمه‌شب با امیرحسین قیاسی* با پوشش طنز اخبار و رویدادهای روز از سال ۱۴۰۰ در اینستاگرام آغاز شد. پخش رسمی *نیمه‌شب* در پلتفرم‌های فیلیمو و تماشاخونه ادامه یافت و اکنون نماوا بستر اصلی پخش آن است. این تاک‌شو ترکیبی از آیتم‌های طنز و گفت‌وگو با مهمانان است و در ۱۴۰۴ به فصل پنجم رسیده است.

قیاسی برای اجرای برنامه‌ی "*نیمه‌شب"*، جایزهٔ بهترین چهره تلویزیونی را از بیست‌وچهارمین جشن حافظ دریافت کرد.

## انتقادها
بندانگشتی|ابوطالب حسینی در کنار امیرحسین قیاسی

### شوخی با زنان
روزنامهٔ *[[وطن امروز]]* در نقدی به امیرحسین قیاسی، شوخی‌های او در مورد زنان را «ضد زن» دانست؛ چراکه مخاطبان او منطقاً باید بیشتر مذکر فرض شوند تا ادبیات عامه‌پسند و مردانهٔ او را متوجه شوند و حتی دفاعیه‌ها و احترام او به زنان نیز آشکارا به خواص جنسیتی زنانه اشاره می‌کند.

### مواجهه با ممیزی
طنز قیاسی با «هجو ممیزی» چارچوب‌های ممیزی را دستکاری می‌کند؛ مثلاً در «نیمه‌شب» یکی از مضمون‌های ثابت شوخی، «خارجی‌ن دیگه! خارجیا، مشروب می‌خورن، دوست دختر دارن، خیانت می‌کنن»، به خط قرمزی اشاره می‌کند که مایل است، صحبت از این مسائل را به اشارات مستقیم و رو‌‌در‌رو محدود کند.

## آثار

## جوایز

## جستارهای وابسته
* خنداننده شو
* فهرست استندآپ کمدین‌های ایرانی

## منابع

## پیوند به بیرون
* 
* 
* ویدئوی اجرای اول استندآپ کمدی امیرحسین قیاسی از گروه رامبد جوان در برنامه خندوانه

رده:استندآپ کمدین‌های اهل ایران
رده:افراد زنده
رده:اهالی تهران
رده:تهیه‌کنندگان تلویزیونی اهل ایران
رده:زادگان ۱۳۷۱
رده:زادگان ۱۴۱۳ (قمری)
رده:زادگان ۱۹۹۲ (میلادی)
رده:شخصیت‌های تلویزیونی اهل ایران
رده:طنزپردازان اهل ایران
رده:مجریان تاک شوی تلویزیونی اهل ایران
رده:مجریان تلویزیونی اهل ایران
لئاندرو وری

**لئاندرو وری** (سن ویتو کتینو، ۱۰ نوامبر ۱۹۰۳ – لایوگلیا، ۱۳ دسامبر ۱۹۳۸) کارابینیه ایتالیایی بود.

## زندگی‌نامه
وری در سن ویتو کتینو، کیتی به دنیا آمد. او از آوریل تا سپتامبر ۱۹۲۳ در مدرسهٔ رم دورهٔ آموزشی دانشجویان کارابینیری را گذراند. پس از انتصاب به عنوان کارابینیه، به لشکر کیتی منصوب شد. در دسامبر ۱۹۲۶ به لشکر تره‌ویزو منتقل شد و سال بعد به لشکر پادووا رفت و در مه ۱۹۳۰ به لشکر رم انتقال یافت. در دسامبر ۱۹۳۱ به لشکر جنوا، شرکت نورو انتقال یافت. شش سال بعد به رتبهٔ *[[Gefreiter|اپونتاتو]]* ارتقا یافت و به ایستگاه آلاسیو اعزام شد.

وری در ۱۳ دسامبر ۱۹۳۸، هنگام خدمت در لایوگلیا، ساونا، طی درگیری شبانه با یک جنایتکار خطرناک به شدت زخمی شد و جان سپرد. به پاس این عملیات، پس از مرگ با مدال طلای شجاعت نظامی توسط فرمان ۱۸ اوت ۱۹۳۹ تجلیل شد.

## افتخارات

## یادبودها
* آرما دی کارابینیری، دورهٔ ۶۷ دانشجویان کارابینیری را به نام وری در سال ۱۹۸۲ نامگذاری کرد.
* دوره‌های بعدی دانشجویان کمکی کارابینیری ۱۳۳ و ۲۴۶ و دورهٔ آموزشی ۱۲۴ کارابینیری نیز به نام او شد (سال ۲۰۰۹).
* دورهٔ دوم دانشجویان بریگادیر در Scuola marescialli e brigadieri dei carabinieri (مدرسهٔ مارشال‌ها و بریگادیرهای کارابینیری) در ولتری، از ۱ سپتامبر تا ۵ دسامبر ۱۹۹۷.
* شهرداری سان ویتو کیتینو یک میدان کوچک در مرکز تاریخی به نام او نامگذاری کرده است.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:اهالی استان ساونا
رده:اهالی استان کییتی
رده:درگذشتگان ۱۹۳۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۳ (میلادی)
رده:کشته‌شدگان اهل ایتالیا
رده:مرگ‌ها به وسیله اسلحه گرم در ایتالیا
رده:نظامیان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
آنجلو واسالو (سیاستمدار)

**آنجلو واسالو** (;  – ) سیاستمدار ایتالیایی بود که به عنوان شهردار پولیکا خدمت می‌کرد. او در سال ۲۰۱۰ به قتل رسید.

## زندگی‌نامه
### فعالیت سیاسی
آنجلو واسالو شهردار پولیکا در سه دوره بود (۱۹۹۵–۱۹۹۹، ۱۹۹۹–۲۰۰۴ و ۲۰۰۵–۲۰۱۰). در سال ۲۰۱۰ برای دوره چهارم نامزد شد و به عنوان تنها نامزد، در ۳۰ مارس با ۱۰۰٪ آرای معتبر و مشارکت ۷۶٫۵۵٪ از واجدان شرایط (۱۲۸۶ رای از ۱۶۸۰ واجد شرایط، با ۳۹۴ رای نامعتبر شامل سفید) انتخاب شد. مشارکت‌کنندگان ۷۲٫۴٪ از واجدان شرایط بودند. او از اعضای PD بود و پیشتر نیز به عنوان عضو شورای استانی سالرنو از حزب La Margherita فعالیت می‌کرد. علاوه بر سمت شهرداری، او رئیس جامعه پارک، مرجع مشورتی و پیشنهاددهنده پارک ملی چیِلنتو، واله دی دِیانو و آلبورنی نیز بود. او به عنوان «شهردار ماهیگیر» شناخته می‌شد و در سیاست به دلیل گرایش قوی به محیط زیست متمایز بود.

واسالو که شهرداری‌اش محل مطالعات رژیم‌های غذایی مدیترانه‌ای بود (دانشمندان مطالعه *Seven Countries Study* مانند انسل کیز، جریمایا استاملر، فلامینیو فیدانزا و مارتتی کاروونن تابستان‌ها در Pioppi اقامت داشتند)، در ۲۰۰۷ پیشنهاد ثبت رژیم غذایی مدیترانه‌ای در میراث فرهنگی ناملموس بشر را مطرح کرد. پس از سه سال مذاکره، این نامزدی در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۰ توسط یونسکو تأیید شد. هیئت ایتالیایی در کنیا این تقدیرنامه را به واسالو اختصاص داد و باعث شور و احساس همدردی نمایندگان بین‌المللی شد.

### قتل
شب ۵ سپتامبر ۲۰۱۰، حوالی ساعت ۲۲:۱۵ در اکیارولی، هنگام بازگشت به خانه با خودرو آئودی A4 Avant، واسالو توسط ۹ گلوله هدف قرار گرفت که ۷ گلوله به هدف خورد. منشأ این حمله ناشناخته بود، اما دادستان لوئیجی روکّو احتمال داد که این اقدام توسط کامورا برای مجازات یک نماینده نهادهای دولتی که در برابر فعالیت‌های غیرقانونی مقاومت کرده بود، انجام شده باشد. ارتباط احتمالی به اقدامات محیط‌زیستی واسالو بود که مانع کنترل بندر تفریحی توسط کامورا و تجارت غیرقانونی مواد مخدر می‌شد.
## مرگ
در ۵ سپتامبر ۲۰۱۰، واسالو در شهر زادگاهش اکیارولی در ساعت حدود ۲۲:۱۵ توسط فرد یا افرادی ناشناس با **نه گلوله** به قتل رسید. وی از خود یک همسر و دو فرزند به جای گذاشت.

## میراث
فیلم *شهردار ماهی‌گیر* (*Il sindaco pescatore*، ۲۰۱۶) به طور آزاد بر اساس داستان زندگی واسالو ساخته شده است.

## منابع

رده:اهالی استان سالرنو
رده:درگذشتگان ۲۰۱۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۵۳ (میلادی)
رده:سیاستمداران ترورشده اهل ایتالیا
رده:مرگ‌ها به وسیله اسلحه گرم در ایتالیا
پیزله

## مقدمه
پیزله (Pizzelle) نوعی شیرینی ایتالیایی است که به شکل وافل نازک و ترد تهیه می‌شود. مواد اصلی ساخت پیزله آرد، تخم‌مرغ، شکر، کره یا روغن گیاهی و طعم‌دهنده‌هایی مانند بذر بادیان (انیس)، آنیسِت، وانیل یا پوست لیمو هستند. در برخی مناطق ایتالیا، این شیرینی با اسامی مختلفی همچون فرّاتله، نووله یا کاترته شناخته می‌شود و در مناطق لازیو و مولیز نیز این نام‌ها متفاوت است.

## تاریخچه
پیزله یکی از قدیمی‌ترین شیرینی‌ها به شمار می‌رود که احتمالاً ریشه در شیرینی‌های رومی باستان به نام کرستولوم دارد. این شیرینی ابتدا در شهرداری اورتونا در منطقه آبروتسو تهیه می‌شد و به مرور به مناطق اطراف مولیز و لازیو گسترش یافت. فرهنگ‌های مختلف در سراسر جهان نسخه‌های مشابه این نوع شیرینی دارند.

## طرز تهیه
خمیر یا مایه شیرینی در قالبی به نام قالب پیزله ریخته می‌شود که شبیه قالب وافل است. در گذشته این قالب دارای دسته بلند بود و روی شعله اجاق گاز استفاده می‌شد، اما امروزه اکثراً قالب‌های برقی استفاده می‌شود. معمولاً قالب الگوی گل‌برف روی هر دو طرف شیرینی می‌زند که شیرینی پس از پختن به رنگ طلایی و با بافتی ترد تبدیل می‌شود.

## سرو و مصرف
یکی از روش‌های مرسوم سرو پیزله، قرار دادن دو شیرینی در کنار هم و استفاده از کرم کانولی (مخلوط پنیر ریکوتا و شکر) یا کرم فندق است. همچنین پیزله‌ها در حالت گرم قابل رول شدن به شکل لوله با کمک میله چوبی هستند تا پوسته‌های کانولی ساخته شود. پیزله مخصوصاً در ایام کریسمس و عید پاک بسیار محبوب است و اغلب در جشن‌های عروسی ایتالیایی به همراه شیرینی‌های سنتی دیگر مانند کانولی سرو می‌شود.

## منابع

## پیوند به بیرون

* ویکی‌پدیا: پیزله - ویکی‌پدیا انگلیسی
* گالری تصاویر پیزله - ویکی‌مدیا
رده:انیسون
رده:غذاهای کریسمس
رده:خوراک‌های عید پاک
رده:وافل‌ها
رده:غذاهای عروسی
ریچارد دل تورکو

**ریچارد دل تورکو** (؛ زادهٔ ۷ سپتامبر ۱۹۳۹) خواننده، ترانه‌سرا و تهیه‌کننده موسیقی اهل ایتالیا است. وی از سال ۱۹۵۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.

## زندگی و حرفه
دل تورکو در تاریخ ۷ سپتامبر ۱۹۳۹ در فیزوله متولد شد و در سنین جوانی به تحصیل آهنگسازی و آواز پرداخت و در سال ۱۹۵۷ وارد ارکستر ریکاردو رائوچی شد.

پس از چند تک‌آهنگ ضعیف که دل تورکو با آهنگسازان مطرحی مانند جینو پائولی، سرجیو اندریگو و جیانی مکیا نوشت، اولین موفقیت‌های خود را در سال ۱۹۶۶ با «Figlio unico» و در سال ۱۹۶۷ با «Uno tranquillo» به دست آورد. در سال ۱۹۶۸،  با آهنگ «Luglio» به موفقیت بزرگ خود دست یافت، که در ژوئیه ۱۹۶۸ به مدت دو هفته در صدر جدول تک‌آهنگ‌های هیت پاراد ایتالیا قرار گرفت و بیش از ۵۰۰ هزار نسخه فروخت. این آهنگ در سراسر اروپا به بازار عرضه شد و توسط جو داسین بازخوانی شد. او در سال ۱۹۶۹، با آهنگ «Cosa hai messo nel caffè» در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد، اما این آهنگ و تک‌آهنگ‌های بعدی نتوانستند موفقیت «Luglio» را تکرار کنند و منجر به تصمیم دل تورکو برای بازنشستگی نسبی در سال ۱۹۷۳ و وقف خود به مدیریت یک بار در فلورانس شد.

دل تورکو در اوایل دهه ۸۰ میلادی با شرکت در دو دوره از جشنواره موسیقی سانرمو، در سال ۱۹۸۲ با آهنگ «Non voglio ali» و در سال ۱۹۸۴ با آهنگ «Serena alienazione» بازگشت و سپس به همراه جیمی فونتانا، نیکو فیدنکو و جیانی مکیا گروه سوپرکواترو را تأسیس کرد.

دل تورکو همچنین به عنوان ترانه‌سرا برای هنرمندان دیگر فعال بود و برای آندره‌آ بوچلی، مینا، اورنلا وانونی، پتی پراو و ریکاردو فوگلی و دیگران آهنگ نوشت.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* 
* 

رده:افراد زنده
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خوانندگان راک اهل ایتالیا
رده:خواننده-ترانه‌پردازان مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۳۹ (میلادی)
گرازیا دی میکله

**ماریا گرازیا دی میکله** (؛ زادهٔ ) خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا است.

## زندگی و حرفه
دی میکله که در تاریخ ۹ اکتبر ۱۹۵۵ در رم از والدینی اهل آبروتسو متولد شد، در سنین بسیار کم به همراه کیارا اسکاتی و کلیا لامورگس گروه موسیقی «زنبور شیشه‌ای» را تأسیس کرد که پس از چند سال منحل شد.

او در سال ۱۹۷۷ به عنوان خواننده تک‌نفره در فولک‌استودیو، یک مکان موسیقی در رم، فعالیت خود را آغاز کرد. در آن سال‌ها او در یک باشگاه فرهنگی در رم به نام «یوهان سباستین» کار می‌کرد و به عنوان دی‌جی در رادیو فعالیت داشت.

اولین آلبوم او *با نام* *«Cliché»* که با اشعار تحریک‌آمیز درباره مضامین فمینیستی و اجتماعی مشخص میشد، در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. در سال ۱۹۸۳، او آلبوم «*Ragiona col cuore»* را منتشر کرد که آهنگ عنوان آن داستان عشق یک زن همجنسگرا را روایت می‌کند، سپس در سال ۱۹۸۶ اولین و بزرگترین موفقیت تجاری خود را با تک آهنگ «Le ragazze di Gauguin» و آلبومی با همین نام به دست آورد. بین  سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۵، او چهار بار در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و در سال ۱۹۹۳ با آهنگ «Gli amori diversi» رتبه سوم را کسب کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* 
* گرازیا دی میکله در دیسکاگز
* 

رده:آهنگسازان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:آهنگسازان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:افراد زنده
رده:خوانندگان اهل رم
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خواننده-ترانه‌پردازان زن اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۵۵ (میلادی)
رده:موسیقی‌دانان اهل رم
رده:موسیقی‌دانان فمینیست
دوناتلو (خواننده)

**جولیانو ایلیانی** (؛ زادهٔ ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۷) که بیشتر با نام هنری **دوناتِلو** شناخته می‌شود، خواننده اهل ایتالیا است که عمدتاً در نیمه اول دهه ۷۰ میلادی فعالیت داشت.

## زندگی و حرفه
ایلیانی که در تاریخ ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۷ در تورتونا ایتالیا متولد شد، فعالیت موسیقی خود را به عنوان عضوی از گروه «Wanted's» بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۶ آغاز کرد و در سال ۱۹۶۸ به عنوان گیتاریست در گروه پشتیبان جیانی موراندی مشغول به کار شد.

در سال ۱۹۷۰، نام هنری دوناتلو را برای خود برگزید و با آهنگ «Io mi fermo qui» که در یک اجرای دوگانه با گروه دیک دیک بود، در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. در همان سال، دوناتلو اولین موفقیت تجاری خود را با آهنگ «Malattia d'amore» به دست آورد که در جدول آهنگ‌های پرفروش ایتالیا در رتبه دهم قرار گرفت.

بین سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳، او سه بار دیگر در رقابت‌های اصلی جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد و همیشه فینالیست بود. در همان سال‌ها، او دو آهنگ از ده آهنگ برتر را با آهنگ‌های «Com'è dolce la sera» و «Ti voglio» به دست آورد. پس از تک‌آهنگ «Irene» در سال ۱۹۷۴، او  «Dischi Ricordi» را ترک کرد و شروع به دنبال کردن یک مسیر موسیقی شخصی‌تر کرد که با بازیابی صداهای سنتی مشخص می‌شود.

## ترانه‌شناسی
**آلبوم**

* ۱۹۷۰ - *دوناتلو*
* ۱۹۷۵ - *ایل تمپو دلی دی*
* ۱۹۷۸ - *یک آمبولانس میلیونی*

**آهنگ**

* ۱۹۷۰ - من فرمو کی هستم
* ۱۹۷۰ - ۱۰۰ ولت لی
* ۱۹۷۰ - مالاتیا دِ آمور
* ۱۹۷۰ - تو عشق منی
* ۱۹۷۱ - کام شیرین
* ۱۹۷۱ - آلیس کامبیاتا
* ۱۹۷۱ - آنیما میا
* ۱۹۷۲ - تی وگلیو
* ۱۹۷۲ - کفی جیر جیر
* ۱۹۷۴ - ایرنه
* ۱۹۷۵ - شهر
* ۱۹۷۶ - یک دختر در مزرعه

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* 
* 

رده:افراد زنده
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خوانندگان فولک اهل ایتالیا
رده:خوانندگان مرد اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۴۷ (میلادی)
استیون گولد

**استیون چارلز گولد** (به ؛ زادهٔ )، معروف به **استیون گولد**، نویسندهٔ داستان‌های علمی-تخیلی اهل ایالات متحده آمریکا است. او ده رمان نوشته است. فیلم ''جهنده'' (۲۰۰۸) اقتباسی از رمانی از اوست.
گولد همچنین داستان‌های کوتاه فراوانی نوشته است.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افراد زنده
رده:رمان‌نویسان اهل ایالت آریزونا
رده:رمان‌نویسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:رمان‌نویسان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:رمان‌نویسان مرد اهل ایالات متحده آمریکا
رده:زادگان ۱۹۵۵ (میلادی)
رده:نویسندگان داستان کوتاه سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان داستان کوتاه سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان داستان کوتاه مرد اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان علمی-تخیلی اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
باشگاه فوتبال اتلتیک ۲۲۰

**باشگاه فوتبال اتلتیک ۲۲۰** یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مغولستانی مستقر در اولان‌باتور بود که در لیگ برتر مغولستان رقابت می‌کرد. این باشگاه در سال ۲۰۱۶ تأسیس شد و پس از نایب قهرمانی در لیگ دسته اول مغولستان در همان سال، به لیگ برتر مغولستان ارتقا یافت. در اوت ۲۰۲۲ اعلام شد که با وجود موفقیت‌های متوالی از جمله دو حضور در ای‌اف‌سی کاپ، این باشگاه به دلیل مشکلات مالی از لیگ برتر مغولستان کناره‌گیری کرده است.

## منابع

رده:باشگاه‌های فوتبال اولان‌باتور
رده:بنیان‌گذاری‌های ۲۰۱۶ (میلادی) در مغولستان
رده:باشگاه‌های فوتبال بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۱۶ (میلادی)
باشگاه ورزشی السلط

**باشگاه ورزشی السلط** یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای مستقر در السلط، اردن است. السلط که در سال ۱۹۶۵ تأسیس شد، برای اولین بار در فصل ۱۹–۲۰۱۸ در لیگ برتر اردن شرکت کرد.

## تاریخچه
پس از قهرمانی در لیگ دسته اول اردن در فصل ۱۸–۲۰۱۷، السلط برای اولین بار در تاریخ خود به لیگ برتر اردن صعود کرد. در اولین حضور خود در لیگ برتر، السلط در فصل ۱۹–۲۰۱۸ در جایگاه پنجم قرار گرفت. فصل بعد، در سال ۲۰۲۰، آنها چهارم شدند؛ آنها به ای‌اف‌سی کاپ ۲۰۲۱ راه یافتند زیرا تنها یکی از سه تیم اردنی بودند که توانستند مجوز ای‌اف‌سی را کسب کنند.

## منابع

رده:باشگاه‌های فوتبال اردن
رده:باشگاه‌های فوتبال بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۶۵ (میلادی)
باشگاه فوتبال سایگون

**باشگاه فوتبال سایگون** یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای ویتنامی بود که توسط شرکت سهامی توسعه فوتبال سایگون اداره می‌شد. پس از سقوط از فصل ۲۰۲۲ و مشکلات مربوط به مالکیت باشگاه، پیشنهاد شد که این تیم منحل شود. در آخرین لحظه تلاش شد تا مجوز در فصل ۲۰۲۳ به باشگاه فوتبال لام دونگ واگذار شود، با این حال، این معامله شکست خورد.

تشکیل این باشگاه در نتیجه نقل مکان تیم B باشگاه فوتبال هانوی به شهر هوشی‌مین در جنوب ویتنام و تغییر نام آن در سال ۲۰۱۶ به باشگاه فوتبال سایگون صورت گرفت.

## تاریخچه
### همکاری با باشگاه فوتبال توکیو
در فوریه ۲۰۲۰، سایگون از توافق‌نامه همکاری با باشگاه ژاپنی باشگاه فوتبال توکیو خبر داد که شامل برنامه‌هایی برای راه‌اندازی یک آکادمی فوتبال مشترک در ویتنام است.

## منابع

رده:باشگاه‌های فوتبال بنیان‌گذاری‌شده در ۲۰۱۶ (میلادی)
رده:باشگاه‌های فوتبال منحل‌شده در ۲۰۲۳ (میلادی)
رده:باشگاه‌های فوتبال منحل‌شده در ویتنام
رده:بنیان‌گذاری‌های ۲۰۱۶ (میلادی) در ویتنام
مرکز بلاطه

**مرکز شباب بلاطه** () یک تیم فوتبال حرفه‌ای مستقر در اردوگاه پناهندگان بلاطه در نابلس، فلسطین است که در لیگ برتر کرانه باختری بازی می‌کند. این تیم که در سال ۱۹۵۴ تأسیس شد، در سال ۲۰۱۰ به لیگ برتر صعود کرد.

## منابع
رده:باشگاه‌های فوتبال بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۴ (میلادی)