قانون عمومی ۱۰۰-۱۱۳

**قانون عمومی ۱۱۳–۱۰۰** قانونی است که «سفیر جدید ایران در سازمان ملل متحد را که با یک گروه تروریستی ارتباط دارد، از ورود به ایالات متحده منع می‌کند.» حضور حمید ابوطالبی، سفیر پیشنهادی ایران در آن زمان، به دلیل مشارکتش در بحران گروگان‌گیری ایران، که در آن تعدادی از دیپلمات‌های آمریکایی سفارت ایالات متحده در تهران از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ به اسارت گرفته شدند، بحث‌برانگیز بود. ابوطالبی گفت که او خودش در تصرف سفارت ایالات متحده آمریکا شرکت نداشته است، اما پس از اشغال برای ترجمه و مذاکره به آنجا آورده شده است. رئیس‌جمهور باراک اوباما به ایران گفت که امکان انتخاب ابوطالبی وجود ندارد. کنگره هم با تصویب این قانون برای ممنوعیت حضور او در ایالات متحده واکنش نشان داد.

از آنجا که دفتر مرکزی سازمان ملل متحد در شهر نیویورک ایالات متحده آمریکا است، ابوطالبی برای ورود و زندگی در ایالات متحده آمریکا به روادید نیاز دارد.

در اصل  در ۱۶ آوریل ۲۰۱۴ با امضای رئیس‌جمهور باراک اوباما به قانون تبدیل شد.

## پیشینه

**بحران گروگانگیری ایران** که در فارسی به عنوان «لانه جاسوسی آمریکا» شناخته می‌شود (و به انجام آن «فتح لانه جاسوسی آمریکا» می‌گویند)، بحرانی دیپلماتیک بین ایران و ایالات متحده آمریکا بود. پنجاه و دو دیپلمات و شهروند آمریکایی به مدت ۴۴۴ روز (از ۴ نوامبر ۱۹۷۹ تا ۲۰ ژانویه ۱۹۸۱) پس از آنکه گروهی از دانشجویان ایرانی طرفدار انقلاب ایران سفارت ایالات متحده آمریکا در تهران را تصرف کردند، به گروگان گرفته شدند. رئیس‌جمهور کارتر گروگان‌ها را «قربانیان تروریسم و هرج و مرج» نامید و افزود که «ایالات متحده تسلیم باج‌گیری نخواهد شد.»

رسانه‌های غربی این بحران را به عنوان درهم‌تنیدگی «انتقام و عدم درک متقابل» توصیف کردند. در ایران، گروگان‌گیری به‌طور گسترده به عنوان ضربه‌ای علیه ایالات متحده آمریکا و نفوذ آن در ایران، تلاش‌های فرضی آن برای تضعیف انقلاب ایران و حمایت دیرینه‌اش از محمدرضا پهلوی، شاه سرنگون‌شده اخیر ایران، تلقی می‌شد. پس از سرنگونی شاه از حکومت، به او اجازه داده شد تا برای درمان پزشکی به ایالات متحده آمریکا برود. ایرانی‌ها می‌خواستند که ایالات متحده آمریکا شاه را برای محاکمه به خاطر جنایاتی که در دوران سلطنتش علیه شهروندان عادی با کمک پلیس مخفی خود، ساواک، مرتکب شده بود، به آنها بازگرداند. در ایران، پناهندگی اعطا شده ایالات متحده آمریکا به شاه به عنوان همدستی آمریکا در جنایاتی که شاه علیه مردم ایران مرتکب شده بود، تلقی می‌شد. در ایالات متحده آمریکا، گروگان‌گیری به عنوان تجاوزی ناقض اصل حقوق بین‌الملل مبنی بر اعطای مصونیت دیپلمات‌ها از دستگیری و مصونیت از تعرض به اماکن دیپلماتیک تلقی می‌شد.

این ماجرا زمانی به اوج خود رسید که پس از تلاش‌های ناموفق برای آزادی گروگان‌ها از راه مذاکره، ارتش ایالات متحده آمریکا اقدام به عملیات نجات از طریق کشتی‌هایی مانند یواس‌اس نیمیتز و یواس‌اس کورال سی (سی‌وی-۴۳) کرد که در آب‌های نزدیک ایران گشت‌زنی می‌کردند. در ۲۴ آوریل ۱۹۸۰، عملیات پنجه عقاب منجر به مأموریتی شکست‌خورده، مرگ هشت نظامی آمریکایی، یک غیرنظامی ایرانی و انهدام دو هواپیما شد.

در ۲۷ ژوئیه ۱۹۸۰، شاه سابق ایران درگذشت؛ سپس، در ماه سپتامبر، عراق به ایران حمله کرد. این دو رویداد باعث شد دولت ایران با ایالات متحده آمریکا وارد مذاکره شود و الجزایر به عنوان میانجی عمل کند. گروگان‌ها یک روز پس از امضای توافق‌نامه الجزایر، تنها چند دقیقه پس از انجام سوگند ریاست جمهوری رونالد ریگان، رسماً به ایالات متحده آمریکا تحویل داده شدند.

تحلیلگران سیاسی، این بحران را رویدادی محوری در تاریخ روابط ایران و ایالات متحده آمریکا در نظر می‌گیرند، که به شدت بر ریاست جمهوری جیمی کارتر و نامزدی او برای انتخاب مجدد در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۸۰ تأثیر گذاشت. در ایران، این بحران اعتبار آیت‌الله روح‌الله خمینی و قدرت سیاسی کسانی را که از حکومت دینی حمایت می‌کردند و با هرگونه عادی‌سازی روابط با غرب مخالف بودند، تقویت کرد. این بحران همچنین آغاز اقدام قانونی ایالات متحده آمریکا برای تحریم‌های اقتصادی علیه ایران بود.

## مفاد قانون
*این خلاصه عمدتاً بر اساس خلاصه‌ای است که [[دفتر خدمات پژوهشی کنگره|سرویس تحقیقات کنگره]]، در قالب منبعی [[مالکیت عمومی|عمومی،]] ارائه داده است.*

این قانون، قانون مجوز روابط خارجی، سال‌های مالی ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ را اصلاح می‌کند تا به رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا دستور دهد تا از پذیرش هر نماینده سازمان ملل متحد که: (۱) مشخص شده باشد که در فعالیت‌های جاسوسی یا تروریستی علیه ایالات متحده آمریکا یا متحدان آن دست داشته است، و (۲) ممکن است تهدیدی برای منافع امنیت ملی ایالات متحده آمریکا باشد، خودداری کند.

## تاریخچه رویه ای
لایحه شماره 113 S.۲۱۹۵ را در تاریخ ۱ آوریل ۲۰۱۴ سناتور تد کروز (جمهوری‌خواه از تگزاس) به سنای ایالات متحده آمریکا ارائه کرد. این لایحه به کمیته قضایی سنای ایالات متحده ارجاع داده شد. در ۷ آوریل ۲۰۱۴، سنا با اکثریت آرا به تصویب این لایحه رأی داد، و مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا هم سه روز بعد به همین ترتیب رأی داد. این لایحه را ۱۶ آوریل ۲۰۱۴ رئیس‌جمهور باراک اوباما به قانون تبدیل کرد.

## بحث و گفتگو
لایحه مشابهی را نماینده داگ لمبورن (جمهوری‌خواه از کلرادو) در مجلس نمایندگان ارائه کرد. طبق این لایحه انتخاب ابوطالبی توسط ایران به عنوان سفیرشان در سازمان ملل «غیرمنطقی و غیرقابل قبول» است. او استدلال کرد که این لایحه برای دادن «اختیار لازم به رئیس‌جمهور برای رد ویزای این فرد» لازم است.

در ۱۰ آوریل ۲۰۱۴، هنوز مشخص نبود که آیا باراک اوباما این لایحه را امضا می‌کند یا آن را وتو خواهد کرد. جی کارنی، سخنگوی مطبوعاتی کاخ سفید، گفت: «ما به روشنی به ایرانی‌ها اطلاع داده‌ایم که گزینه‌ای که ارائه داده‌اند، عملی نیست و ما همچنان در تلاشیم تا این موضوع را به آنها تفهیم کنیم.» اما هیچ نظری در مورد اینکه رئیس‌جمهور در مورد این قانون چه کاری باید انجام دهد، نداد. روزنامه *[[هیل (روزنامه)|هیل]]* احتمال وتوی این لایحه را «از نظر سیاسی غیرقابل تصور» توصیف کرد. موضع رئیس‌جمهور اوباما پیچیده بود چون او در آن زمان در حال مذاکره با ایران در مورد برنامه هسته‌ای آنها بود.

مشکل دیگر این بود که ممانعت از ورود ابوطالبی به ایالات متحده آمریکا، ناقض توافقنامه معاهده ۱۹۴۷ بود که پیش‌نیاز استقرار مقر سازمان ملل متحد در شهر نیویورک بود.

## جستارهای وابسته
* فهرست لوایح در صد و سیزدهمین کنگره ایالات متحده آمریکا
* مقر سازمان ملل متحد
* مصوبات صد و سیزدهمین کنگره ایالات متحده آمریکا
* روابط ایران و ایالات متحده در دوران ریاست جمهوری اوباما

## منابع

## پیوند به بیرون
* کتابخانه کنگره - توماس اس. ۲۱۹۵
* congress.gov S. 2195
* GovTrack.us S. 2195
* OpenCongress.org صفحه ۲۱۹۵
* WashingtonWatch.com س. ۲۱۹۵

رده:تحریم‌های علیه ایران
رده:تد کروز
رده:روابط ایران و ایالات متحده آمریکا