جنگ ماهواره‌ها

**جنگ ماهواره‌ها** () یک فیلم مستقل آمریکایی در سبک سیاه‌وسفید، علمی تخیلی و درام محصول سال ۱۹۵۸ به تهیه‌کنندگی و کارگردانی راجر کورمن است. در این فیلم ریچارد دوون، دیک میلر و سوزان کابوت به ایفای نقش پرداخته‌اند. این فیلم توسط مونوگرام پیکچرز در ایالات متحده و بریتانیا توزیع شد. در ایالات متحده، این فیلم در ۱۸ مه ۱۹۵۸ به صورت دو فیلم با یک بلیت همراه با فیلم *[[حمله زن ۵۰ فوتی]]* منتشر شد.

این فیلم کم‌بودجه به‌سرعت طراحی، فیلم‌برداری و منتشر شد تا از جنجال رسانه‌ای بین‌المللی پیرامون پرتاب ماهواره روسی اسپوتنیک-۱ (اولین ماهواره در فضا) بهره‌کشی کند.

در این فیلم، یک «نیروی ناشناخته» علیه زمین اعلام جنگ می‌کند، زیرا سازمان ملل متحد از هشدارهای آن مبنی بر عدم تجمیع و پرتاب اولین ماهواره به فضا سرپیچی می‌کند.

## داستان
ده ماهواره سرنشین‌دار در «پروژه سیگما» متعلق به برنامه فضایی سازمان ملل، پس از برخورد با یک مانع فضایی مرموز نابود می‌شوند. مدتی بعد، یک شیء کوچک موشک‌مانند روی زمین فرود می‌آید و به مقامات تحویل داده می‌شود. پس از بررسی کپسول، سازمان ملل جلسه‌ای تشکیل می‌دهد و پیامی را از داخل کپسول با صدای بلند می‌خواند که اعلام می‌کند از سوی «اربابان سحابی مارپیچی غنا» فرستاده شده است؛ بیگانگانی که از تلاش‌های مکرر زمین برای کاوش در فضا ناخشنود هستند. بیگانگان با «بیماری» خواندن انسان‌ها، اعلام می‌کنند که برای محافظت از جهان، یک قرنطینه ایجاد خواهند کرد.

کپسول در برابر تمام تحلیل‌ها مقاومت کرده و منشأ آن ناشناخته باقی می‌ماند. یک شب، دکتر ون پاندر، رئیس پروژه سیگما، در حالی که برای شرکت در جلسه سازمان ملل رانندگی می‌کرد، مورد حمله یک گوی نوری مرموز قرار می‌گیرد. این گوی او را از جاده منحرف کرده و باعث مرگش می‌شود.

بعداً ون پاندر در سازمان ملل حاضر می‌شود. بدون اطلاع شورا، بیگانگان ظاهر ون پاندر را به خود گرفته‌اند تا در پروژه نفوذ کنند. ون پاندر در نهایت به دو کپی مشابه از خود تقسیم می‌شود تا توانایی‌اش در مختل کردن پروژه سیگما را گسترش دهد. پس از آن، بلایای طبیعی مختلفی در سراسر جهان رخ می‌دهد. این گمانه زنی به وجود می‌آید که این بلایا ممکن است بخشی از هشدار بیگانگان از فضای بیرونی باشد.

سرانجام دیوید بویرِ منجم متوجه می‌شود که ون پاندر نشانه‌های یکسانی روی هر دو بازوی خود دارد. بعداً، ون پاندر در حالی که با مهندس نجوم، جان کامپو، در آزمایشگاه ملاقات می‌کند، متوجه نمی‌شود که دستش توسط یک مشعل در حال سوختن است. در حالی که جان برای آوردن دکتر هاوارد لازار می‌دود، ون پاندر زخم را التیام می‌بخشد. وقتی جان با لازار می‌رسد، دست ون پاندر سالم است.

دیوید خودروی تخریب شده ون پاندر را بررسی می‌کند و متوجه می‌شود که هیچ‌کس نمی‌توانسته از آن تصادف جان سالم به در ببرد. دیوید بعداً متوجه می‌شود که پرتاب سیگما به جلو افتاده و قرار است تا چند ساعت دیگر انجام شود. پیش از پرتاب، ون پاندر متوجه می‌شود که جان نیز بخشی از خدمه است. دیوید در حالی که به سمت پست خود عجله می‌کند، می‌بیند که ون پاندر از خود یک نسخه کپی تولید می‌کند.

پس از پرتاب موفقیت‌آمیز ماهواره، ون پاندر جان را فلج کرده و فاش می‌کند که یک بیگانه است. هشدار فضایی از سوی موجودات قدرتمندی صادر شده که توانایی تبدیل انرژی به ماده و بالعکس را دارند. ون پاندر به جان پیشنهاد می‌دهد که اگر به او کمک کند، او را نیز متحول کند. وقتی جان امتناع می‌کند، ون پاندر او را می‌کشد.

زمانی که سیبیل کارینگتونِ محقق وارد اتاق کنترل می‌شود و آن‌ها را پیدا می‌کند، ون پاندر توضیح می‌دهد که جان از فرایند شتاب سریع فضاپیما جان سالم به در نبرده است. وقتی دیوید از هاوارد دربارهٔ مرگ جان می‌پرسد، دکتر تأکید می‌کند که جان کاملاً سالم بوده است. پس از اینکه دیوید می‌گوید ون پاندر جان را به قتل رسانده چون او چیزی را کشف کرده بود که ون پاندر سعی در پنهان کردنش داشت، هاوارد موافقت می‌کند که ون پاندر را معاینه کند. پیش از ملاقات با هاوارد، ون پاندر برای خود ضربان قلب ایجاد می‌کند، اما ناگهان از غلیان احساسات خود نسبت به سیبیل شوکه می‌شود. در حالی که سیبیل با دیوید ملاقات می‌کند تا رفتار غیرعادی ون پاندر را گزارش دهد، ون پاندر هاوارد را به قتل می‌رساند و سپس دیوید را به کشتن جان متهم می‌کند. دیوید بازداشت می‌شود.

سیبیل که از مرگ هاوارد بی‌خبر است، به جستجوی او می‌رود و ون پاندر را می‌بیند. او سپس در اتاق تشعشعات خورشیدی پناه می‌گیرد. ون پاندر او را تعقیب می‌کند، اما وقتی اعلانی می‌شنود مبنی بر اینکه دیوید از دست نگهبانان فرار کرده است، در مقابل چشمان سیبیل از خود یک نسخه کپی می‌سازد. در حالی که یکی از نسخه‌ها به دنبال دیوید می‌رود، دیگری سعی می‌کند سیبیل را اغوا کند. با نزدیک شدن ماهواره به مانع فضایی، ون پاندر به خلبانان دستور می‌دهد به سمت آن بروند. دیوید با یکی از نسخه‌ها روبرو شده و او را با شلیک گلوله زخمی می‌کند. پس از یک نزاع، دیوید ون پاندر را می‌کشد و پس از آن، نسخه‌ای که نزد سیبیل بود نیز می‌میرد. دیوید دستور می‌دهد که ماهواره یک انفجار تشعشعی ایجاد کند که باید آن‌ها را از میان مانع به بیرون پرتاب کند. دیوید درست قبل از انفجار، سیبیل را از اتاق تشعشعات نجات می‌دهد. نقشه دیوید موفق می‌شود و ماهواره سیگما با سرعت نور از میان کهکشان آندرومدا عبور می‌کند.

## بازیگران
* دیک میلر در نقش دیو بویر
* سوزان کابوت در نقش سیبیل کارینگتون
* ریچارد دوون در نقش دکتر پل ون پاندر
* اریک سینکلر در نقش دکتر هاوارد لازار
* مایکل فاکس در نقش جیسون بن آکاد
* رابرت شاین در نقش کول هاچکیس
* جرد بارکلی در نقش جان کامپو
* جان برینکلی در نقش عضو خدمه

## تولید
### توسعه
جک رابین، از خبرگان جلوه‌های ویژه، ایده ساخت این فیلم را در زمانی که موضوع ماهواره‌های فضایی هنوز در سرخط خبرها داغ بود، به راجر کورمن پیشنهاد داد. کورمن در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۹، دیدارش با استیو بروییدی از مونوگرام پیکچرز را چنین به یاد آورد: «گفتم: استیو، اگر بتوانی ۸۰٬۰۰۰ دلار به من بدهی، من فیلمی دربارهٔ ماهواره‌ها خواهم داشت که تا ۹۰ روز دیگر آماده اکران در سینماها باشد. او پرسید: داستان چیست؟ و من گفتم: هیچ ایده‌ای ندارم، اما فیلم را آماده خواهم کرد. و او گفت: قبوله. و پول را به من داد.» بروییدی در مصاحبه‌هایی ادعا کرد که وقتی کورمن محصول نهایی را به موقع تحویل داد، «او ۵۰۰ دلار به کورمن داد تا یک جشن برای بازیگران و عوامل بگیرد. آن‌ها هنوز منتظر آن جشن هستند…»

انتخاب سوزان کابوت در نوامبر ۱۹۵۷ اعلام شد. او پیش از این فیلم‌های *[[دختر انجمن دانش‌آموزی]]*، *[[کارناوال راک]]* و *[[حماسه زنان وایکینگ و سفرشان به آب‌های مار دریایی بزرگ]]* را برای کورمن بازی کرده بود.

### فیلم‌برداری
فیلم‌برداری در ۹ دسامبر ۱۹۵۷ آغاز شد.

دانیل هالر مدیر هنری کورمن در این فیلم بود و در مصاحبه‌ای فاش کرد که دکور داخلی سفینه چقدر کم‌هزینه بوده است؛ دکور تنها از «چهار طاق برای ساخت راهروهای سفینه… و دو صندلی راحتی تشکیل شده بود. کل سفینه همان بود».

دیک میلر با قد ۱۶۵ سانتی‌متر، کمی تحت تأثیر قد ۱۹۰ سانتی‌متری ریچارد دوون قرار گرفته بود. در فیلمنامه آمده بود که میلر قرار است با او مبارزه کند. در آن زمان، او احساس می‌کرد که نقش او باید به بازیگری با ظاهر قدرتمندتر مانند «ویلیام لوندیگان یا ریچارد کارلسن» می‌رسید. او گفت: «من به دیک دوون نگاه کردم… و گفتم خدای من، من باید او را کتک بزنم؟» میلر اضافه کرد که این نقش «خیلی به من نمی‌نشست. این یک نقش کاملاً کلیشه‌ای از تیپِ بازیگر نقش اول بود و قد من برای آن نقش ۳۰ سانتی‌متر کوتاه بود.»

میلر گفت که فیلم‌برداری طی ۱۰ روز و با «فراغ بال» انجام شد.
ما دو تا از بهترین صندلی‌های راحتی را که می‌شد با پول خرید، برای پرتاب به سمت ماه داشتیم. از همان نوعی که وقتی به کناره‌هایش ضربه می‌زنی، صندلی به حالت خوابیده در می‌آید. در آن زمان، آن‌ها خیلی خوب به نظر می‌رسیدند، جز اینکه واقعاً شبیه صندلی‌های راحتی (خانگی) بودند. ما با آن‌ها خیلی سرگرم شدیم. برای راهروهای سفینه… فقط چهار طاق داشتیم، کل دکور همان طاق‌ها بود. می‌توانستی آن‌ها را نزدیک به هم بگذاری تا یک راهروی کوتاه بسازی یا آن‌ها را دورتر بگذاری و یک راهروی بلند درست کنی. در انتهای راهرو یک دیوار کاذب بود که باید می‌پیچیدی؛ بنابراین در سفینه فضایی ما، شما همیشه تا انتهای راهرو می‌دویدید و می‌پیچیدید. کل سفینه همان بود.

سوزان کابوت به یاد می‌آورد که مجذوب لباس‌ها شده بود و آرزو می‌کرد کورمن می‌توانست داستان را گسترش دهد. ریچارد دوون گفت که این فیلم یکی از معدود فیلم‌هایی بود که به دلیل کیفیت نقشش، از ساختن آن با کورمن لذت برد.

## انتشار
[بندانگشتی|آگهی ۱۸ مه ۱۹۵۸ برای «جنگ ماهواره‌ها» و فیلم همراه آن، «[حمله زن ۵۰ فوتی|حمله زن ۵۰ فوتی»]]

این فیلم در ۱۸ مه ۱۹۵۸ در یک برنامه دو فیلم با یک بلیت همراه با فیلم *حمله زن ۵۰ فوتی* اکران شد.

## بازخورد
بروس ادر، منتقد آل‌مووی، در نقد خود بر این فیلم نوشت: «فیلم بسیار سرگرم‌کننده است و داستان آن‌قدر سریع پیش می‌رود که فرد به سختی وقت می‌کند دربارهٔ مضحک‌ترین جنبه‌های آنچه می‌بینیم سؤال بپرسد.» او همچنین اضافه کرد: «آدم باید به برخی از ارزش‌های تولید بخندد و در مقابل برخی دیگر شگفت‌زده شود» و اینکه فیلم شامل «یکی از بلندپروازانه‌ترین موسیقی‌های متنی است که تا به حال توسط والتر گرین نوشته شده است.» گلن اریکسون، منتقد فیلم، در دی‌وی‌دی تاک این فیلم را به عنوان اثری توصیف کرد که «به یک درام بسیار کوچک تبدیل شده که در چند دکور بسیار کوچک اجرا می‌شود» با «تعداد نسبتاً زیادی از نماهای جلوه‌های ویژه (برای یک محصول کورمن) که هرگز به نظر نمی‌رسد به‌طور خاص با داستان ادغام شده باشند» و اینکه «فیلم با مهارت محض بازیگران اصلی‌اش سرپا مانده است.»

### منابع عمومی
* بیل وارن. *Keep Watching the Skies: American Science Fiction Movies Vol. II 1958–1962*. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, 1986. .

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:فیلم‌ها به کارگردانی راجر کورمن
رده:فیلم‌های ۱۹۵۸ (میلادی)
رده:فیلم‌های آمریکایی دهه ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های انگلیسی‌زبان دهه ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های به تهیه‌کنندگی راجر کورمن
رده:فیلم‌های درباره فضانوردان
رده:فیلم‌های سیاه‌وسفید آمریکایی
رده:فیلم‌های علمی تخیلی آمریکایی