جوزپه مارک آنتونیو بارتی

**جوزپه مارک آنتونیو بارتی** (۲۴ آوریل ۱۷۱۹، تورین، پیمونت - ۵ مه ۱۷۸۹، لندن) منتقد ادبی، شاعر، نویسنده، مترجم، زبان‌شناس ایتالیایی و نویسنده دو فرهنگ لغت تأثیرگذار ترجمه زبان بود. در طول سال‌های اقامتش در انگلستان، او اغلب با نام **جوزف بارتی** شناخته می‌شد. زندگی بارتی با جنجال‌هایی همراه بود، تا جایی که مجبور شد ایتالیا را به مقصد انگلستان ترک کند، جایی که تا آخر عمر در آنجا ماند.

## زندگی‌نامه
پدرش بارتی را برای حرفه وکالت در نظر گرفته بود، اما در شانزده سالگی از تورین گریخت و به گواستالا رفت، جایی که مدتی در یک تجارتخانه مشغول به کار شد. او خود را وقف مطالعه ادبیات و نقد کرد و در این زمینه متخصص شد، اگرچه نوشته‌هایش چنان بحث‌برانگیز بود که مجبور به ترک ایتالیا شد. سال‌های زیادی زندگی سرگردانی داشت و عمدتاً از طریق نوشته‌هایش امرار معاش می‌کرد.

در سال ۱۷۳۷، او در دانشگاه تورین ثبت نام کرد و در آنجا در سخنرانی‌های ژیرولامو تاگلیازوکی شرکت کرد. سال بعد، بارتی به ونیز نقل مکان کرد و در آنجا با گاسپارو گوتزی جوان آشنا شد. در سال ۱۷۴۰ به میلان نقل مکان کرد. در آنجا به عضویت آکادمی برجستهٔ حمل و نقل درآمد و با پیترو وری و جوزپه پارینی آشنا شد. در میلان، او لاتین آموخت و *«عشق* و *عاشق»* اثر اووید را به ایتالیایی ترجمه کرد که بیش از ده سال بعد، در سال‌های ۱۷۵۲ و ۱۷۵۴ منتشر کرد.

در ژانویه ۱۷۵۱، بارتی ایتالیا را برای اقامتی نه ساله در لندن ترک کرد و در طی آن به تدریس زبان ایتالیایی پرداخت. یکی از شاگردان او شارلوت لنوکس بود که او را با محافل روشنفکری بریتانیا آشنا کرد. در این دوره، بارتی با چندین روشنفکر برجسته انگلیسی از جمله هنری فیلدینگ، سر جاشوا رینولدز (که بعدها پرتره بارتی را نقاشی کرد)، دیوید گریک و ساموئل جانسون که بارتی بسیار آنها را تحسین می‌کرد، دوست شد. در میان آثار مرتبط با تدریس او، *فرهنگ لغت موفق زبان‌های انگلیسی و ایتالیایی* (۱۷۶۰) به او امکان داد تا از طریق پرتغال، اسپانیا و فرانسه به ایتالیا بازگردد. دو جلد اول روایت زنده و صریح او از سفر با عنوان *«نامه‌های آشنا به برادران»* در سال‌های ۱۷۶۲ و ۱۷۶۳ منتشر شد، اما انتشار دو جلد آخر توسط سانسور ونیز ممنوع شد. در سال‌های ۱۷۶۳–۱۷۶۴ او در ونیز مجله ادبی *«لا فراستا لتراریا»* را منتشر کرد که از طریق آن قصد داشت ادبیات ایتالیا را با انتقاد تند از کتاب‌های بی‌اهمیت یا منسوخ رایج، مدرن کند.

وقتی *روزنامه «لا فروستا»* نیز در ژانویه ۱۷۶۵ توقیف شد، بارتی به انگلستان بازگشت و در آنجا مورد استقبال دوستان قدیمی‌اش، به ویژه ساموئل جانسون، که در طول اقامتش در ایتالیا با او مکاتبه داشت، قرار گرفت. جانسون او را با الیور گلداسمیت، جیمز بازول و ادموند برک آشنا کرد. در سال ۱۷۷۳، بارتی معلم زبان ایتالیایی هتی، یکی از دختران هستر ترال، شد. او در سال ۱۷۷۵ برای شاگردش *کتاب «عبارات آسان برای استفاده خانم‌های جوان که قصد یادگیری زبان ایتالیایی دارند»* را نوشت. او به‌طور مکرر به خانه هستر ترال رفت و آمد می‌کرد و نامش بارها در *کتاب «زندگینامه* باسول» آمده است.

برای پاسخ به تهمت‌های ساموئل شارپ *به کتاب «نامه‌هایی از ایتالیا»*، او *کتاب «شرح آداب و رسوم ایتالیا، به همراه مشاهداتی دربارهٔ اشتباهات برخی از مسافران، با توجه به آن کشور*» (۱۷۶۸) را منتشر کرد. این کتاب چنان محبوب شد که چاپ دوم آن در سال ۱۷۶۹ منتشر شد. بارتی در این اثر و آثار دیگرش، علاقه و درک ادبیات و فرهنگ ایتالیا را برانگیخت.

در سال ۱۷۶۹، بارتی پس از وارد کردن جراحتی مهلک با چاقوی میوه‌خوری خود به مردی که در خیابان به او حمله کرده بود، به جرم قتل محاکمه شد. بسیاری از دوستان بریتانیایی او در دادگاه به نفع او شهادت دادند و به شخصیت خوب و سبک زندگی آرام بارتی شهادت دادند. آقای بوکلرک محترم او را مردی ادیب و اهل مطالعه توصیف کرد. سر جاشوا رینولدز گفت که او مردی با انسانیت فراوان و «بسیار فعال در کمک به دوستانش» بود، او خلق و خوی هوشیار او را شرح داد و گفت که هرگز بیش از سه لیوان با او ننوشیده است و افزود: «من هرگز نشنیده‌ام که او در حال شور و شوق یا نزاع باشد». دکتر جانسون او را بسیار کوشا و صلح‌جو توصیف کرد. ادموند برک ادعا کرد که او مردی مبتکر، «مردی با انسانیت قابل توجه؛ مردی کاملاً خوش‌خلق» بود، در حالی که دیوید گریک در مورد او گفت که او مردی با پاکدامنی و اخلاق عالی بود.

دادگاه در نهایت منجر به تبرئه بارتی به دلیل دفاع از خود شد. بارتی از نتیجه دادگاه بسیار راضی بود، به ویژه از ابراز محبتی که از دوستانش دریافت می‌کرد، آنقدر که خود را حتی بیشتر از قبل با انگلستان، کشوری که به او عدالت و دوستی واقعی داده بود، مرتبط می‌دانست. او بعداً به دوستش لرد چارلمونت فاش کرد که «کسانی که در اطرافم بودند، آنقدر خوب عمل کردند که مرا برای همیشه یک انگلیسی کردند».

در همان سال او به عنوان دبیر آکادمی سلطنتی هنر منصوب شد.  او ترجمه‌ای از کل *«نامه‌های آشنا» را* با عنوان *«سفری از لندن به جنوا، از طریق انگلستان، پرتغال، اسپانیا و فرانسه»* (۱۷۷۰) و ویرایشی از آثار نیکولو ماکیاولی را با مقدمه‌ای مهم (۱۷۷۲) منتشر کرد. پخته‌ترین آثار او «*گفتار دربارهٔ شکسپیر و دربارهٔ آقای ولتر»* (۱۷۷۷) بودند که در آن، با پیروی از ایده‌های جانسون، به طرز درخشانی از ابداعات آزاد و نبوغ قدرتمند شکسپیر در برابر انتقادات کوته‌بینانه ولتر دفاع کرد، و *«نامه‌های آشنا برای استفاده از استودیوهای زبان ایتالیایی»* (۱۷۷۹) - نامه‌هایی منسوب به نویسندگان خیالی که فراتر از هرگونه هدف آموزشی، نوعی زندگینامه فکری هستند و نشان دهنده روی آوردن یک محافظه‌کار ایتالیایی به ایده‌های لیبرال‌تر و مدرن‌تر انگلیسی هستند.

*انتقادهای بارتی از انتشار نامه‌های جانسون (۱۷۸۸) توسط سینیورا پیوتزی،* او را به محتمل‌ترین نویسندهٔ *«مادر احساساتی»*، یک کمدی ناشناس که تراله پیوتزی را به سخره می‌گیرد و درست پس از مرگش منتشر شد، تبدیل می‌کند.

بارتی در ماه مه ۱۷۸۹ در لندن درگذشت. او در کلیسای مریلبون با بنای یادبودی از توماس بنکس به خاک سپرده شد.

## آثار
بندانگشتی|صفحه عنوان ''فرهنگ لغت زبان‌های انگلیسی و ایتالیایی'' بارتی
اولین اثر قابل توجه بارتی «*کتابخانه ایتالیا»* (۱۷۵۷) بود، فهرستی مفید از زندگی و آثار چندین نویسنده ایتالیایی. «*نامه‌های خانوادگی»* که شرح سفرهای او به انگلستان، پرتغال، اسپانیا و فرانسه در طول سال‌های ۱۷۶۱ تا ۱۷۶۵ را ارائه می‌دهد، با استقبال خوبی روبرو شد و هنگامی که بعداً به زبان انگلیسی (۴ جلد، ۱۷۷۰) منتشر شد، توسط جانسون بسیار مورد تحسین قرار گرفت.

بارتی دشمن جان بول، اسپانیایی‌تبار انگلیسی، بود و حمله‌ای تند و شخصی به او منتشر کرد: *تولوندرون.* *سخنرانی‌هایی خطاب به جان بول دربارهٔ ویرایش او از دن کیشوت، همراه با شرحی از ادبیات اسپانیا*.

بارتی در طول سفرهایش در ایتالیا، مجله‌ای در نقد ادبی با عنوان «بلای ادبی» (*Frusta letteraria*) راه‌اندازی کرد. این نشریه با مشکلات قابل توجهی روبرو شد و خیلی زود متوقف شد. آثار فراوان دیگر او شامل «فرهنگ لغت و دستور زبان ایتالیایی»، یک فرهنگ لغت مشابه از زبان اسپانیایی، و رساله‌هایی دربارهٔ شکسپیر و ولتر است. مجموعه آثار او در سال ۱۸۳۸ در میلان منتشر شد.

*فرهنگ زبان ایتالیایی* بارتی فوق‌العاده موفق بود و به مرجع استاندارد در نوع خود تبدیل شد. این کتاب بارها تجدید چاپ و ویرایش شد. آثار او به ایجاد علاقه‌ای تازه به زبان و ادبیات ایتالیایی در بریتانیا کمک کرد و مطالعه آثار نویسندگان انگلیسی را در کشور زادگاهش تشویق نمود.

عبارات توبه‌نامه منسوب به گالیله، «و هنوز در حرکت است» (به معنی «با این وجود حرکت می‌کند»)، اولین بار توسط بارتی در *کتابخانه ایتالیایی* او ثبت شد.  این نوشته حدود ۱۲۵ سال پس از آن منتشر شد که گفته می‌شود گالیله این جمله را *[[صدای سوتو|یواشکی]]* (زیر لب) گفته است.

## منابع

## منابع

* Hitchcock T. , Shoemaker R. , (2007),*Tales from the Hanging Court*, Hodder Education
* Old Bailey Proceedings Online (accessed 1۲ اکتبر ۲۰۱۵), Trial of Joseph Baretti. (t17691018-9, ۱۸ اکتبر ۱۷۶۹).
* 
* 

## پیوند به بیرون

** Guide to Giuseppe Marco Antonio Baretti letters at Houghton Library, Harvard University
* Account of the full trial on the Old Bailey Online
* Locating London's Past website: to locate places of eighteenth-century London

رده:درگذشتگان ۱۷۸۹ (میلادی)
رده:زادگان ۱۷۱۹ (میلادی)
رده:شاعران ایتالیایی‌زبان
رده:شاعران سده ۱۸ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:نویسندگان سده ۱۸ (میلادی) اهل بریتانیا
رده:ایتالیایی‌های مهاجرت‌کرده به پادشاهی بریتانیا