نسل ایتالیا

**نسل ایتالیا** (*Generazione Italia* , GI) یا ***فینیانی*** انجمنی بود که با حزب سیاسی آینده و آزادی (FLI)، و پیش از آن با حزب مردم آزادی (PdL)، مرتبط بود.

اگرچه بیشتر اعضای آن از حزب محافظه‌کار اتحاد ملی (AN) بودند و پیش از این عضو جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) نیز بودند، GI یک جناح سوسیال لیبرال در حزب PdL بود. اعضای این جناح خود را به عنوان حامیان نزدیک جانفرانکو فینی، رهبر سابق MSI/AN و منتقد مکرر سیلویو برلوسکونی از سمت ریاست مجلس نمایندگان معرفی می‌کردند. در طول این سال‌ها، رهبر سابق پسافاشیست، مواضع بحث‌برانگیزی در مورد تحقیقات سلول‌های بنیادی، مسائل مربوط به پایان عمر، دستورالعمل مراقبت‌های بهداشتی پیشرفته و مهاجرت اتخاذ کرده بود. فینی همچنین از حامیان صریح اصل جدایی کلیسا و دولت و یک سازمان حزبی ساختاریافته‌تر بود. اگرچه اکثر *فینیانی‌ها*، مانند بوچینو، آدولفو اورسو، فابیو گراناتا، کارملو بریگوگلیو، فلاویا پرینا و جولیا بونجورنو، در مورد مسائل اخلاقی و مهاجرت کاملاً با فینی همسو بودند، بسیاری دیگر، از جمله آندره‌آ رونچی، رویکرد بسیار متفاوتی در مورد این مسائل داشتند. در واقع، اکثر *فینیانی‌ها* محافظه‌کاران جنوبی بودند که با رهبری برلوسکونی، اتحاد محکم او با حزب سابقاً جدایی‌طلب لگا نورد، سیاست اقتصادی حزب و اصلاحات فدرال مخالف بودند.

## تاریخچه
«نسل ایتالیا» در دسامبر ۲۰۰۹ توسط ایتالوی بوکینو، نایب‌رئیس PdL در مجلس نمایندگان، راه‌اندازی شد تا دیدگاه‌های فینی را بهتر درون حزب نمایندگی کند و برای سازمان‌دهی متفاوت حزب تلاش کند، سازمانی که به عقیدهٔ آن‌ها بیش از حد وابسته به شخصیت برلسکونی بود. بوکینو توضیح داد که قصد او یا فینی تخریب حزب نیست، بلکه هدفشان ترویج دموکراسی داخلی از طریق بحث و تقویت حزب بود، به ویژه در شمال کشور، جایی که حزب در انتخابات منطقه‌ای ۲۰۱۰ ضربهٔ سنگینی از لیگای شمال متحمل شده بود. با این حال، این جناح به‌زودی باعث ایجاد ناآرامی بزرگی در درون حزب شد. در ۱۵ آوریل، فینی نوعی اخطار نهایی به برلسکونی داد و به تشکیل گروه‌های پارلمانی جداگانه از PdL در مجلس اشاره کرد. برخی از فینیانی‌ها حتی پیشنهاد تأسیس یک حزب جدید خارج از PdL را مطرح کردند. پس از چند روز پرتنش، به نظر می‌رسید که فینی و گروهش به‌عنوان یک جناح اقلیت در حزب باقی بمانند.

در ۲۰ آوریل، ۵۲ نماینده مجلس (۳۹ نماینده و ۱۳ سناتور) سندی را در حمایت از فینی و تزهای او امضا کردند، در حالی که ۷۴ نماینده سابق حزب AN، از جمله ایگناتسیو لا روسا، مائوریتزیو گاسپاری، آلترو ماتئولی و جورجیا ملونی، به همراه شهردار رم، جیانی آلمانو، سند جایگزینی را امضا کردند که در آن وفاداری خود را به حزب و برلوسکونی مجدداً اعلام کردند. این پایان وحدت اعضای سابق حزب AN در حزب PdL بود و اکثر چهره‌های مهم آن حزب به رهبر سابق خود پشت کردند. فینی، به نوبه خود، شروع به جذب برخی از اعضای PdL از پیشینه‌های سیاسی مختلف، از رادیکال سابق، بندیتو دلا ودووا گرفته تا دموکرات مسیحی‌های سابق مانند جوزپه پیسانو، به جناح خود کرد. در ۲۲ آوریل، کمیته ملی PdL برای اولین بار در یک سال در رم تشکیل جلسه داد. درگیری فینی و برلوسکونی به صورت زنده از تلویزیون پخش شد. در پایان روز قطعنامه پیشنهادی رهبری حزب به مجمع گذاشته شد. *فینیانی* که به این قطعنامه رای منفی دادند، ۱۳ نفر از ۱۷۲ عضو کمیته بودند: روبرتا آنجلیلی، آندریا اوجلو، ایتالو بوچینو، کارملو بریگوگلیو، چزاره کورسی، فابیو گراناتا، دوناتو لامورته، سیلوانو موفا، فلاویا رودولورونینا، آندره آئوجلو، آندره آئوجلو، فلاویا رودولونیا، پاسکواله ویسپولی

در ۳ مه، فینی رسماً از «نسل ایتالیا» (GI) از طریق یک پیام ویدیویی در وب‌سایت جناح حمایت کرد و پیروان خود را تشویق کرد تا شبکه‌ای از محافل GI در سراسر ایتالیا تشکیل دهند. در همین حال، گروهی از فینیانی‌های میانه‌رو به رهبری آوژلو و مافا گروهی به نام «فضای باز» (Open Space) تشکیل دادند که شامل برخی از حامیان نزدیک برلسکونی از حزب پیشین فورزا ایتالیا نیز بود، تا خود را از سخت‌گیران به رهبری بوکینو جدا کنند و با برلسکونی وارد گفتگو شوند، در حالی که حامیان محافظه‌کار فینی دوباره خود را در قالب «منطقه ملی» (National Area) به رهبری روبرتو منیا و مافا سازمان‌دهی کردند. با این حال، اکثر فینیانی‌ها، از جمله مافا و منیا، تصمیم گرفتند که به GI نیز بپیوندند.

از آن زمان، درگیری‌ها بین فینی و برلسکونی به‌طور فزاینده‌ای افزایش یافت و در اواخر ژوئیه به اوج خود رسید، زمانی که فینی اخلاق برخی از سران حزب که تحت تحقیق کیفری بودند را زیر سؤال برد. در ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۰، هیئت اجرایی حزب سندی منتشر کرد (که با رأی ۳۳ عضو از ۳۷ عضو تصویب شد) که در آن فینی «ناسازگار» با خط سیاسی PdL توصیف شده و ناتوان از انجام وظایف خود به‌عنوان رئیس مجلس نمایندگان به‌صورت بی‌طرفانه اعلام شده بود. برلسکونی از فینی خواست تا از سمت خود کناره‌گیری کند و هیئت اجرایی پیشنهاد تعلیق عضویت سه تن از سخت‌گیران فینیانی (ایتالو بوکینو، فابیو گراناتا و کارملو بریگوگیو) را ارائه داد که به شدت برلسکونی را مورد انتقاد قرار داده و برخی اعضای حزب را به ارتکاب جرایم متهم کرده بودند. برای هر دو طرف، این نقطه‌ای بود که دیگر بازگشتی نداشت.

در ۳۰ ژوئیه، فینی و پیروانش (در آن زمان ۳۳ نماینده و ۱۰ سناتور) گروه‌های جداگانه‌ای را هم در مجلس و هم در سنا تحت عنوان «آینده و آزادی» (FLI) سازماندهی کردند. تنها اقلیتی از نمایندگان و سناتورهای عضو اتحاد ملی، فینی، رهبر سابق و قدیمی خود را به حزب جدید ملحق کردند، اما این تعداد برای حفظ تعادل در مجلس نمایندگان کافی بود. GI هسته اصلی گروه‌های پارلمانی جدید بود.

در انتخابات عمومی ۲۰۱۳، FLI تنها ۰٫۴ درصد آرا را به دست آورد و هیچ کرسی در مجلس نمایندگان نداشت. هر دو حزب FLI و GI اندکی پس از آن منحل شدند.

## جستارهای وابسته
* آینده و آزادی

## منابع

رده:حزب‌ها در ایتالیا