لئوناردو موریالدو

**لئوناردو موریالدو** (;  – ) یک کشیش کاتولیک ایتالیایی و هم‌بنیان‌گذار انجمن یوسف مقدس – که همچنین با نام موریالدینی‌ها شناخته می‌شود – بود (که او آن را همراه با اوژن رفو بنیان گذاشت). 

دعوت موریالدو به کشیشی تا اواخر دوران تحصیلش در ساوونا آشکار نشد؛ او تحصیلات کلیسایی خود را ادامه داد و در سال ۱۸۵۱ دستگذاری شد و سپس خود را وقف کارهای اجتماعی در کنار فقرا و جوانان کرد. این موضوع او را با کشیشان دیگر آن دوران مانند یوحنای بوسکو و جوزپه کافاسو در تماس قرار داد که موریالدو را بسیار گرامی می‌داشتند. شور او برای دغدغه‌های اجتماعی باعث شد بارها خواستار پایان دادن به بهره‌کشی کارگران و اعطای حقوق بیشتر به کارگران کارخانه‌ها شود.

موریالدو در سال ۱۹۰۰ در عطر قدیسیت درگذشت و به‌خاطر قداست شخصی عمیق شهرت داشت. این موضوع در شهرهای شمال ایتالیا که موریالدو و انجمن مذهبی‌اش فعالیت می‌کردند، بیشتر آشکار شد. روند قدیس‌خواندن او در سال ۱۹۲۱ در دوران پاپ بندیکت پانزدهم آغاز شد و پاپ ژان بیست‌وسوم بعدتر فضیلت قهرمانانه او را تأیید کرد و در سال ۱۹۶۱ موریالدو را «قابل احترام» اعلام نمود. پاپ پل ششم موریالدو را در اواخر ۱۹۶۳ تبرک کرد و کمتر از یک دهه بعد، در سال ۱۹۷۰ او را قدیس اعلام کرد.

## زندگی
### تحصیلات
لئوناردو موریالدو در ۲۶ اکتبر ۱۸۲۸ در تورین به عنوان هفتمین فرزند از نه فرزند خانواده به دنیا آمد. پدرش لئوناردو فرانچینو موریالدو (۱۷۷۶ یا ۱۷۷۷-۱۵ ژوئن ۱۸۳۳) از طبقه متوسط بالا و مادرش ترزا رو (حدود ۱۷۹۵-۹ ژوئیه ۱۸۴۹) بودند. پدرش - یک کارگزار بورس - در سال ۱۸۳۳ در دوران کودکی او درگذشت. لقب کودکی او "نادینو" بود. قبل از او شش خواهر و بعد از او یک برادر و یک خواهر به دنیا آمدند؛ ترتیب فرزندان به شرح زیر است:

بزرگ‌تر -
* المپیا
* اورلیا
* دیونیزیا
* امیلیا
* کلمنتین (در کودکی درگذشت)
* دومیتلیا

کوچک‌تر -
* ارنستو
* دلفینا (۱۸۳۰-؟؟؟)

موریالدو در ۲۷ اکتبر غسل تعمید خود را در کلیسای محلهٔ سن دالماتسو دریافت کرد.

در سال ۱۸۳۶، او و برادرش ارنستو به مدرسه شبانه‌روزی پیاریست (کالج اسکولوپیان) در ساوونا فرستاده شدند که تا سال ۱۸۴۳ در آنجا تحصیل کردند؛ این دو در ۲۷ اکتبر عصر از تورین حرکت کرده و با کالسکه رسیدند. تحصیلات اولیه او تا ۱۸۳۸ ادامه یافت و تحصیلات دبیرستان او از ۱۸۳۸ تا ۱۸۴۳ بود. او در رشته علوم انسانی و دستور زبان تحصیل کرد و دو مربی او کشیشان آتانازیو کاناتا و جووانی سولاری بودند. اما از ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۳ به دلیل رفتارهای نامناسب همکلاسی‌ها، بحران شخصی شدیدی تجربه کرد. او و برادرش در سپتامبر ۱۸۴۳ به تورین بازگشتند و اولین اعتراف خود را به ابوت پولینی انجام دادند. در ۳ نوامبر ۱۸۴۳، او برای آغاز دوره فلسفی به ساوونا بازگشت اما همچنین علوم تاریخی باستان را انتخاب کرد تا از هم‌صحبتان بد که باعث ترک مدرسه شده بودند، دور بماند. در بهار ۱۸۴۴، او به وعظ کاپوچین وینچنزو اولیوا درباره جهنم گوش داد که تأثیر عمیقی بر موریالدو گذاشت تا جایی که تصمیم گرفت خود را وقف خدا کند. او تصمیم گرفت کاپوچین شود اما کانن لورنزو رنالدی – دوست نزدیک – او را منصرف کرد و پیشنهاد داد کشیش دیویکانی شود.

موریالدو در ساوونا تحت هدایت مارکانتونیو دوراندو بود؛ دوراندو او را در یک سکوت روحانی برای آماده‌سازی دستگذاری راهنمایی می‌کرد. او دوره فلسفی خود را در ۶ نوامبر ۱۸۴۵ به پایان رساند و پس از آن برای اولین بار لباس قبا پوشید و ابوت پولینی قبا را در کلیسای سانتا کیارا تقدیس کرد. موریالدو بعدها نوشت که "هرگز فکر کشیش شدن به ذهنش خطور نکرده بود". پس از بازگشت به تورین، در ۱۸۴۵ تحصیلات کلیسایی خود را در کالج به عنوان دانشجوی خارجی آغاز کرد.

او هرگز فکر نمی‌کرد کشیش شود و تصور می‌شد برادرش ارنستو این مسیر را طی کند. در کودکی قصد داشت به ارتش بپیوندد و در ساوونا به تحصیل حقوق مدنی علاقه‌مند بود. در دوره فلسفی قصد داشت مهندس شود. او از ۱۸۴۵ تا ۱۸۵۰ دوره الهیات را به عنوان دانشجوی خارجی گذراند و دو استاد او آگوستو برتا و پیه‌ترو باریچو بودند. دوره تحصیلی او در ۸ مه ۱۸۵۰ پایان یافت و نتایج عالی کسب کرد.

### کشیشی
او در ۲۰ سپتامبر ۱۸۵۱ در کلیسای ویزیتاسیون توسط مونسیگنور جووانی دومنیکو چرتی کشیشی شد؛ او همچنین در ۲۱ سپتامبر ۱۸۵۰ زیرشماس شد و در ۵ آوریل ۱۸۵۱ دیاکون گردید. او اولین مراسم عشای ربانی خود را در کلیسای سن دالماتسو با همراهی ابوت ماکسیمو پولینی و کانن لورنزو رنالدی برگزار کرد. نخستین تمرکز او پس از دستگذاری خدمت به محله فقیرنشین وانیلیا نزدیک اوراتوریم فرشته نگهبان بود که توسط پسرعمویش روبرتو موریالدو اداره می‌شد. این یکی از نخستین اوراتوری‌ها در تورین بود که به کودکان فقیر و رهاشده خدمت می‌کرد. از ۱۸۵۷ تا ۱۸۶۵ – بنا به درخواست یوحنای بوسکو – مدیر اوراتوری دی سان لوئیجی بود. موریالدو با دون بوسکو و جوزپه کافاسو همکاری داشت.

در ۲۸ سپتامبر ۱۸۶۵، او تورین را ترک کرد و به کلیسای سن-سولپیس در پاریس رفت تا تحصیلات الهی خود در امور اخلاقی و حقوق کلیسایی را ادامه دهد. در این زمان در کنفرانسی از انجمن سنت وینسنت د پول شرکت کرد و بعداً به لندن سفر کرد. در پاریس قصد داشت سولپیسین شود اما سرپرست آن، آنری ایکارد، او را منصرف کرد. موریالدو در اکتبر ۱۸۶۶ به تورین بازگشت و مسئول مدرسه شبانه‌روزی آرتیجیانلی شد که جوانان آموزش می‌دیدند و حرفه‌ای یاد می‌گرفتند. در ۱۸۷۰ مدیر اوراتوری دی سان مارتینو شد و در ۱۸۷۱ اتحادیه کارگران کاتولیک را برای حمایت از زنان و دیگر کارکنان کارخانه‌ها تأسیس کرد. همچنین از بنیان‌گذاران کتابخانه‌های کاتولیک مردمی بود. در ۱۸۵۸ با پاپ پیوس نهم دیدار خصوصی داشت.

در ۱۸۷۳ انجمن یوسف مقدس را به افتخار سن جوزپه بنیان گذاشت تا الگویی برای کارگران باشد و در این مسیر اوژن رفو همکار او بود. او با پدر ایکارد و الهیدان ویلیام بلنجیو مشورت کرد و همچنین با اسقف آلبا اوژن روبرتو گالتی و اسقف اعظم تورین آلساندرو ریکاردی دی نترو و جانشین او لورنزو گاستالدی مشورت نمود. هدف حمایت از کارآموزان و افراد حرفه‌ای بود. او مدرسه کشاورزی و مرکز جوانان بزهکار نیز تأسیس کرد. در ۱۸۷۶ انجمن مطبوعات نیکوکار را تأسیس و همراه با پیو پائولو پرازو روزنامه *صدای کارگر* که بعدها به *صدای مردم* تغییر نام یافت را بنیان گذاشت.

موریالدو در ۱۸۷۷ دچار بیماری شدید شد اما دوستش دون بوسکو گفت عمر طولانی خواهد داشت و از بیماری نخواهد مرد. در ۱۸۷۸ مرکز کشاورزی در ریولی تأسیس و در ۱۸۹۲ – در روحیه پاپ لئو سیزدهم و Rerum Novarum – نامه‌ای به شورا نوشت و استثمار کارگران را محکوم کرد. طرح اصلاحاتی از جمله تحصیل تا ۱۴ سالگی و لغو کار شیفت شب ارائه کرد. آخرین خواهر و برادر بازمانده او اورلیا و ارنستو در ۱۸۹۰ درگذشتند و باعث غم شدید موریالدو شدند.

### سلامتی در حال کاهش و مرگ
در ۱۸۸۵ دچار برونشیت شدید شد که از ۱ ژانویه تا ۱۷ فوریه ادامه داشت؛ موریالدو معتقد بود به دلیل شدت بیماری خواهد مرد. دون بوسکو او را زیارت و برکت داد.

موریالدو در ۳۰ مارس ۱۹۰۰ در تورین بر اثر ذات‌الریه درگذشت؛ آخرین سخن او این بود: "منتظرم". پیکر او پس از تشییع دفن شد اما بعدها به کلیسای سانتا باربارا در تورین منتقل گردید.

## قدیسیت
روند رسمی قدیس‌خواندن او تحت پاپ بندیکت پانزدهم در ۲۳ نوامبر ۱۹۲۱ آغاز شد و لقب خدمت‌گزار خدا به او اعطا شد. فرآیند تحقیقات اسقفی درباره زندگی و شهرت او برای قداست در تورین از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۳ انجام شد. نوشته‌های او در ۱۳ دسامبر ۱۹۱۶ تأیید الهی دریافت کردند؛ مجمع آیین‌ها تحقیقات اسقفی را در ۲ مارس ۱۹۳۲ تأیید کرد. این فرآیند با اعلام زندگی فضیلت قهرمانانه او در ۲۶ آوریل ۱۹۶۱ به پایان رسید و پاپ ژان بیست‌وسوم او را «قابل احترام» اعلام کرد. پاپ پل ششم در ۳ نوامبر ۱۹۶۳ او را تبرک و کمتر از یک دهه بعد در ۱۹۷۰ قدیس اعلام کرد.

### دیدار عمومی
در ۲۸ آوریل ۲۰۱۰ – طی دیدار عمومی – پاپ بندیکت شانزدهم درباره موریالدو در سال کشیشان صحبت کرد. او به "پاسخ عاشقانه به خدا" در انجام اراده او و "اطمینان به عشق رحیمانه خدا" اشاره کرد. پاپ ادامه داد که موریالدو دارای "آگاهی آرام از محدودیت‌های خود" از دوران تحصیل تا کشیشی و فعالیت‌های اجتماعی بود که پاپ آن را "شور خستگی‌ناپذیر عمل" نامید.

بندیکت شانزدهم نتیجه گرفت که موریالدو "با اعتماد به تدبیر الهی خود را رها کرد" که زندگی او را هدایت کرد و تأثیر عمیقی بر فعالیت اجتماعی او در تورین گذاشت.

## اسامی یادبود
موریالدو محور چند مکان و سازمان شد، مانند:
* پاریش سان لئوناردو موریالدو در میلان. 
* موسسه لئوناردو موریالدو در آلبانو لازیو؛ موریالدینی‌ها آن را برای آموزش کودکان مدیریت می‌کنند.
* اوراتوریو دی سان لئوناردو موریالدو در پاپستی لیوردنی برای نوجوانان.
* کلیسای سان لئوناردو موریالدو در خیابان سالواتوره پینسرله ۱۴۴ در رم که در ۱۹۷۸ ساخته و یک دهه بعد در ۱۹۸۸ تقدیس شد.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:اصلاح‌گران اجتماعی
رده:بنیان‌گذاران جوامع مذهبی کاتولیک رومی
رده:درگذشتگان ۱۹۰۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۲۸ (میلادی)
رده:فعالان اهل ایتالیا
رده:قدیسان کاتولیک رومی اهل ایتالیا
رده:قدیسان مسیحی در سده ۱۹ (میلادی)
رده:مسیحیان ستایش‌شده سده ۱۹ (میلادی)