open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
خیابان عمر مختار

**خیابان عمر مختار** (به عربی: ) خیابان اصلی شهر غزه در فلسطین است که از میدان فلسطین تا بندر غزه در محلهٔ ریمال کشیده شده و محله‌های الدرج و الزیتون در بخش قدیمی شهر را از یکدیگر جدا می‌کند. نوار هتل‌های غزه بخشی از این خیابان را تشکیل می‌دهد و بیشتر ساختمان‌های مهم شهر غزه در امتداد آن قرار دارند.

این خیابان در دوران جنگ جهانی اول به فرمان جمال پاشا، والی عثمانی، ساخته شد و نخست به نام او خوانده می‌شد. پس از اخراج نیروهای عثمانی از سرزمین فلسطین در سال ۱۹۱۷، شورای شهر غزه به ریاست فهمی بک حسینی نام خیابان را به افتخار عمر مختار، رهبر انقلابی لیبیایی، تغییر داد. دولت قیمومت بریتانیا در سال ۱۹۳۷ با بهره‌گیری از طرح پهنه‌بندی هنری کندل، طراح شهری، این خیابان را به شاهراه اصلی شهر تبدیل کرد.

## پیشینه و نام‌گذاری
در اواخر دوران عثمانی و در آغاز سدهٔ بیستم میلادی، جمال پاشا فرمان داد خیابانی در دل شهر غزه احداث شود. این خیابان در آغاز «شارع الکبیر» (خیابان بزرگ) نامیده می‌شد و سپس در جریان جنگ جهانی اول به نام جمال پاشا تغییر نام یافت.

پس از بیرون رانده شدن نیروهای عثمانی از فلسطین در سال ۱۹۱۷، فهمی بک حسینی، رئیس شورای شهر غزه، نشستی برگزار کرد و در آن تصمیم گرفته شد نام خیابان به عمر مختار، مبارز نامدار لیبیایی که به دست نیروهای اشغالگر فاشیست ایتالیا اعدام شده بود، تغییر یابد. کنسول ایتالیا در قدس به‌شدت با این نام‌گذاری مخالفت کرد و دولت قیمومت بریتانیا نیز آن را نپذیرفت؛ اما حسینی بر تصمیم خود پافشاری کرد و نام عمر مختار بر خیابان ماندگار شد.

در سال ۱۹۳۷ دولت قیمومت بریتانیا بر پایهٔ طرح پهنه‌بندی هنری کندل، خیابان عمر مختار را به خیابان اصلی شهر تبدیل کرد. همچنین در سال ۱۹۴۶ خیابان که تا آن زمان باریک و پرپیچ‌وخم بود، پهن‌تر شد و بخشی از «باب خان الزیت» تخریب گردید.

## ساختمان‌ها و بناهای مهم

خیابان عمر مختار دربرگیرندهٔ شماری از مهم‌ترین بناهای تاریخی و نهادهای شهر غزه است:
* مسجد جامع غزه — از کهن‌ترین مساجد شهر
* مسجد کاتب الولایه — نمونه‌ای از همزیستی دینی در غزه
* کتابخانهٔ عمومی غزه (در ۲۷ نوامبر ۲۰۲۴ توسط اسرائیل ویران شد)
* مرکز حقوق بشر فلسطین
* تالار شهرداری غزه
* کلیسای قدیس پورفیریوس
* سوق القیصاریه (بازار طلا)
* حمام السمره — حمام تاریخی بازمانده از دوران عثمانی
* مرکز فرهنگی رشاد الشوا — نخستین مرکز فرهنگی ساخته‌شده در فلسطین که ساخت آن در سال ۱۹۸۸ به پایان رسید

## میدان مطبوعات
در ژوئن ۲۰۲۱ شهرداری غزه و انجمن خبرنگاران فلسطینی، میدان مطبوعات را در تقاطع خیابان‌های الجلاء و وحده (چهارراه معروف به «ضبیط») در باختر شهر گشودند. این میدان به پاس قدردانی از خبرنگاران شهید و نقش رسانه‌ها در پوشش حملات اسرائیل به نوار غزه نام‌گذاری شد. از جمله خبرنگارانی که در بمباران‌های اسرائیل کشته شدند، یوسف ابوحسین بود که در مه ۲۰۲۱ با بمباران خانه‌اش جان باخت.

## اشغال اسرائیل و رویدادها
پس از اشغال نوار غزه توسط اسرائیل در سال ۱۹۶۷، خیابان عمر مختار که از محلهٔ شجاعیه در خاور شهر تا بندر ماهیگیری در باختر کشیده شده بود، صحنهٔ رویارویی‌های مردمی با نیروهای اشغالگر و اعتصاب‌های بازاری شد؛ به‌ویژه در جریان انتفاضهٔ نخست فلسطین (۱۹۸۷–۱۹۹۳).

## بمباران‌های اسرائیل
در دسامبر ۲۰۲۳ نیروهای اسرائیل خیابان عمر مختار را در منطقهٔ «الساحه» بمباران کردند. این حملات به ساختمان‌های تاریخی از جمله قصر الباشا و مسجد عمری بزرگ آسیب جدی وارد ساخت. کتابخانهٔ عمومی غزه نیز در ۲۷ نوامبر ۲۰۲۴ توسط اسرائیل ویران شد.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:خیابان‌های شهر غزه
رده:خیابان‌ها در فلسطین
یفتاح (کیبوتص اسرائیلی)

**یفتاح** (به عبری: ، به معنای «او خواهد گشود») یک کیبوتص در شمال اسرائیل است. این کیبوتص در کوه‌های نفتالی در منطقه جلیل علیا و نزدیک مرز لبنان واقع شده و زیر نظر شورای منطقه‌ای جلیل علیا اداره می‌شود.

یفتاح در ۱۸ اوت ۱۹۴۸ توسط سربازان ترخیص‌شده پالماخ که اعضای تیپ ۱۱ یفتاح بودند بنیان‌گذاری شد و نام خود را از همین تیپ گرفته‌است. این کیبوتص در نزدیکی روستای تخلیه‌شده فلسطینی جاحولا و بر زمین متعلق به محوطه باستانی تل‌قادش قرار دارد.

## پیشینه

کیبوتص یفتاح در ۱۸ اوت ۱۹۴۸ در جریان دومین آتش‌بس جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل توسط سربازان ترخیص‌شده پالماخ که اعضای تیپ ۱۱ یفتاح بودند بنیان‌گذاری شد. نام کیبوتص از نام همین تیپ نظامی گرفته شده‌است. یفتاح در نزدیکی روستای تخلیه‌شده فلسطینی جاحولا واقع شده اما بر زمین متعلق به محوطه باستانی تل‌قادش قرار دارد. دژ متصودات کوآخ نیز در نزدیکی این کیبوتص واقع است.

در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ کیبوتص از نفوذ مرزی، سرقت محصولات کشاورزی، دزدیده شدن گوسفندان و دیگر دام‌ها و همچنین عملیات خرابکارانه فتح آسیب دید.

از سال ۱۹۹۹ کیبوتص اصلاحاتی در چارچوب تعاونی و برابری‌طلبانه خود آغاز کرد و در سال ۲۰۰۶ بخش گسترش‌یافته‌ای به نام «بت‌یفتاح» در کیبوتص ایجاد شد. جمعیت کیبوتص نیمی از تبار اشکنازی و نیمی از تبار سفاردی هستند.

### جنگ غزه
در جریان جنگ غزه، جوامع مرزی شمال اسرائیل از جمله یفتاح هدف حملات حزب‌الله لبنان و گروه‌های فلسطینی مستقر در جنوب لبنان قرار گرفتند و تخلیه شدند. در ۵ نوامبر ۲۰۲۳ راننده‌ای که تانکر آب ارتش اسرائیل را هدایت می‌کرد در نزدیکی کیبوتص بر اثر اصابت موشک ضدزره شلیک‌شده توسط نیروهای حزب‌الله کشته شد. در ۱۹ دسامبر ۲۰۲۳ حزب‌الله گلوله‌های توپخانه‌ای به سمت یفتاح شلیک کرد.

## اقتصاد
### کشاورزی
در طول پیشینه کیبوتص، کشت‌ها و دامپروری‌های گوناگونی آزموده شده‌است؛ از جمله پرورش گوسفند، تولید عسل، کشت گندم، آبزی‌پروری، میوه‌کاری شامل تاکداری، کشاورزی در نقب، پرورش بوقلمون، اردک و مارماهی. کارخانه شرکت «برشیت» که به بسته‌بندی و بازاریابی میوه می‌پردازد در کیبوتص مستقر است.

### صنعت
کیبوتص یفتاح به همراه کیبوتص‌های هتسریم و مگال مالک مشترک شرکت چندملیتی «نتافیم» پیشرو در سامانه‌های آبیاری است. کارخانه اصلی نتافیم در یفتاح قرار دارد. کیبوتص همچنین دارای معدن سنگ مرمر، کارگاه فلزکاری و سردخانه است.

### گردشگری
کیبوتص یفتاح علاوه بر پذیرایی از گردشگران، جوایز کشاورزی و زیبایی‌شناختی متعددی کسب کرده‌است؛ از جمله جایزه جو (۱۹۶۳)، شیر گوسفند (۱۹۵۷) و جوایز کیفیت میوه (۱۹۶۱ و ۱۹۶۴).

## نگارخانه

File:Yiftah ii.jpg|یفتاح در حال ساخت، ۱۹۴۸
File:Yiftah.jpg|گشایش سالن غذاخوری با نمای کوه هرمون در پس‌زمینه، ۱۹۴۸
File:Yiftah vi.jpg|خانه‌ها در یفتاح، ۱۹۴۹
File:120474 kibbutz yiftah PikiWiki Israel.jpg|کارگاه ابزار کشاورزی در یفتاح، ۱۹۴۹
File:102370 kibbutz yiftah will open PikiWiki Israel.jpg|مزارع یفتاح، ۱۹۵۲
File:102383 kibbutz yiftah will open PikiWiki Israel.jpg|سالن غذاخوری یفتاح، ۱۹۵۲
File:KibuzYiftah.jpg|عکس از فریتس شلزینگر


## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

* تارنمای رسمی

رده:کیبوتص
رده:کیبوتص‌های اسرائیلی
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۸ (میلادی)
رده:مناطق مسکونی در استان شمال (اسرائیل)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۴۸ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
یینون

**یینون** (به عبری: ، به معنای «شکوفا خواهد شد») یک موشاو در جنوب اسرائیل است. این روستا در نزدیکی شهر کریات ملاخی قرار دارد و در حوزه اداری شورای منطقه‌ای بیر توفیا جای می‌گیرد.

یینون در سال ۱۹۵۲ میلادی توسط مهاجران یهودی یمنی بنیان‌گذاری شد. نام این روستا از آیه ۱۷ مزمور ۷۲ از کتاب مزامیر برگرفته شده‌است. جمعیت این موشاو بر پایه آمار سال ۲۰۱۴ برابر با ۱۱۰۳ نفر بوده‌است.

## جغرافیا
یینون در جلگه ساحلی اسرائیل و در منطقه شفلا در ارتفاع ۶۵ متر از سطح دریا واقع شده‌است. این روستا در فاصله ۱۵ کیلومتری از ساحل دریای مدیترانه، نزدیک به ۳۷ کیلومتری جنوب‌جنوب‌شرقی مرکز تل‌آویو و نزدیک به ۴۳ کیلومتری جنوب‌غربی بخش تاریخی اورشلیم قرار دارد. فاصله آن تا کریات ملاخی ۳ کیلومتر به سمت شمال‌شرقی است. یینون از راه بزرگراه شماره ۳ (که همزمان بزرگراه شماره ۴۰ نیز نامیده می‌شود) به شبکه حمل‌ونقل متصل است.

## پیشینه
موشاو یینون در ۴ سپتامبر ۱۹۵۲ توسط گروهی از یهودیان مهاجر از شمال یمن بنیان‌گذاری شد. این مهاجران پیش از استقرار در یینون در اردوگاه مهاجران در روش هاعین اقامت داشتند. موشاو بر زمین‌هایی ساخته شد که پیش‌تر به روستای تخلیه‌شده فلسطینی المسمیه الکبیره تعلق داشت. نام نخست روستا «مسمیه گیمل» (به عبری: ) بود که سپس به یینون تغییر یافت.

نام یینون از آیه ۱۷ مزمور ۷۲ کتاب مزامیر برگرفته شده‌است: «نام او تا ابد پایدار باشد، تا آفتاب هست نام او شکوفا بماند».

اقتصاد روستا در آغاز بر پایه کشاورزی استوار بود. موشاو دربرگیرنده نزدیک به ۱۱۰ مزرعه کشاورزی و نزدیک به ۵۰ خانه خصوصی در بخش گسترش‌یافته‌است. در سال‌های اخیر ساخت‌وسازهای جدید مسکونی در این روستا افزایش یافته‌است.

## جمعیت
یینون یک روستای کوچک با جمعیتی رو به رشد است. بر پایه آمار پایان سال ۲۰۱۴ میلادی، ۱۱۰۳ نفر در این موشاو زندگی می‌کردند و جمعیت آن در طی سال ۲۰۱۴ رشدی ۲٫۱ درصدی داشت.

## نگارخانه

File:Yinon_Synagoge_2.JPG|کنیسه نخست
File:Yinon_Synagoge_3.JPG|کنیسه دوم
File:Yinon_Synagoge.JPG|کنیسه سوم
File:Yinon_street_2.JPG|خیابانی در موشاو
File:Yinon_street.JPG|خیابانی دیگر در موشاو


## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* وبگاه رسمی شورای منطقه‌ای بیر توفیا

رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۲ (میلادی)
رده:مناطق مسکونی در استان جنوب (اسرائیل)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۲ (میلادی) در اسرائیل
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند
ترزا برکلی

**ترزا برکلی** (؛  درگذشت سپتامبر ۱۸۳۶) یک دامیناتریکس بریتانیایی در قرن نوزدهم بود که روسپی‌خانه‌ای را در خیابان هالام، درست در شرق پورتلند پلیس، ماریلبونِ لندن اداره می‌کرد و در زمینه شلاق‌زنی تخصص داشت. او به عنوان مخترع «شواله» یا اسب برکلی، که یک دستگاه بی‌دی‌اس‌ام است، شهرت دارد.

## دوران حرفه‌ای به‌عنوان دامیناتریکس

ترزا برکلی یک فاحشه‌خانه سطح‌بالا برای شلاق‌زنی را در خیابان شارلوت، شماره ۲۸ (که امروزه خیابان هالام، شماره ۸۴–۹۴ است) اداره می‌کرد. او یک «حاکمه» بود، به این معنی که در تنبیه، شلاق‌زنی، تازیانه‌زنی و موارد مشابه تخصص داشت. او «اسب برکلی» را اختراع کرد؛ دستگاهی که طبق گزارش‌ها، از طریق تازیانه زدن به مردان و زنان ثروتمند آن زمان، ثروتی را برای او به ارمغان آورد. 

هیچ اثر هنری که چهره ترزا برکلی را به تصویر بکشد وجود ندارد و توصیفات پراکنده معمولاً گزارش می‌دهند که او جذاب و دارای طبعی قوی بوده است. او که در کار با تمام ابزارهای شکنجه خبره بود، استعدادهایش به شدت مورد تقاضای اشراف آن روزگار قرار گرفت. او در هنرِ تحمیلِ درد برای لذت استاد بود و برای محافظت از مشتریان خود، رازداری مطلق را تمرین می‌کرد. گفته می‌شد مشتریان او هم مردان و هم زنان ثروتمند بودند و دوران حرفه‌ای او از نظر مالی سودآور بود. شهرت برکلی به حدی بود که رمان پورنوگرافیک *[[جلوه‌گری زنان تازیانه‌زن]]* به او نسبت داده شد، که احتمالاً صحت ندارد.

نویسنده‌ای دربارهٔ او گفته است:

طبق گفته یک منبع نامشخص که توسط هنری اسپنسر اشبی نقل شده است، او از طیف وسیعی از ابزارهای شکنجه استفاده می‌کرد، از جمله شلاق نه‌رشته، تسمه‌های چرمی، شاخه‌های خارش‌دار خاس، گزنه‌های تازه، و یک قلاب و قرقره. برکلی از مقدار معینی شکنجه که توسط مشتریانش بر او تحمیل می‌شد لذت می‌برد، مشروط بر اینکه آن‌ها مایل به پرداخت بهای او باشند؛ اما او همچنین تعدادی زن را برای این کار استخدام کرده بود، در صورتی که مشتریانش می‌خواستند دردی بیش از آنچه او مایل به تحملش بود، تحمیل کنند.

## پس از مرگ
مدت کوتاهی پس از مرگ او در سال ۱۸۳۶، برادرش که به مدت ۳۰ سال در استرالیا مبلغ مذهبی بود، به انگلستان آمد. هنگامی که او از منبعی که اموالِ به‌جامانده از خواهرش از آن به‌دست آمده بود مطلع شد، از تمام ادعاهای خود چشم‌پوشی کرد و بلافاصله به استرالیا بازگشت. در غیاب او، اموال به دکتر ونس، پزشک معالج و وصی او، واگذار شد؛ اما او از ادارهٔ آن امتناع کرد و تمام دارایی، که ارزش آن ۱۰۰٬۰۰۰ پوند استرلینگ (معادل حدود ۹٬۴۵۱٬۲۹۰ پوند در سال ۲۰۲۳) برآورد می‌شد، به نفع دولت ضبط گردید.

دکتر ونس به مکاتبات او، که شامل چندین صندوق بود، دست یافت؛ گفته می‌شد این صندوق‌ها حاوی نامه‌هایی از عالی‌رتبه‌ترین اشراف کشور، اعم از زن و مرد، بوده است. این نامه‌ها در نهایت نابود شدند.

## منابع

رده:اهالی سوهو، لندن
رده:درگذشتگان ۱۸۳۶ (میلادی)
رده:سال زادروز نامشخص
رده:کارآفرینان سده ۱۹ (میلادی) اهل انگلستان
رده:مخترعان اهل انگلستان
اسب برکلی

**اسب برکلی** () یک دستگاه بی‌دی‌اس‌ام است که در سال ۱۸۲۸ توسط و برای ترزا برکلی طراحی شد. او از آن با عنوان «شواله» یاد می‌کرد.

بنا بر گزارش هنری اسپنسر اشبی:
:ماشین بدنامی در بهار ۱۸۲۸ برای خانم برکلی اختراع شد تا آقایان را روی آن شلاق بزند. این دستگاه قابلیت باز شدن تا حد قابل توجهی را دارد، به‌طوری که بدن را در هر زاویه‌ای که مطلوب باشد قرار می‌دهد. در شرح حال خانم برکلی تصویری وجود دارد که مردی را کاملاً برهنه روی آن نشان می‌دهد. زنی در صندلی دقیقاً زیر آن نشسته، در حالی که پستان، شکم و موهای شرمگاهی‌اش نمایان است: او در حال لمس آلت مرد است، در حالی که خانم برکلی با ترکه‌های توس بر نشیمنگاه او می‌کوبد.

او ادامه می‌دهد:
:هنگامی که ماشین شلاق‌زنی جدید اختراع شد، طراح به او گفت که این دستگاه او را سر زبان‌ها می‌اندازد و پس از مرگش به نام او شناخته خواهد شد؛ و در واقع باعث شد که دربارهٔ او صحبت شود و مشتریان زیادی را برایش به ارمغان آورد. [...] اسب اصلی در میان مدل‌های انجمن هنر در اَدلفی است و توسط دکتر ونس، وصی او، اهدا شد.

در یکی از نامه‌های به‌جا مانده، مشتری‌ای که دربارهٔ اسب برکلی شنیده بود، این قیمت‌گذاری را برای خدمات ترزا برکلی پیشنهاد داد: «یک پوند استرلینگ برای اولین قطره خونی که ریخته شود، دو پوند استرلینگ اگر خون تا پاشنه‌هایم جاری شود، سه پوند استرلینگ اگر پاشنه‌هایم در خون غوطه‌ور شوند، چهار پوند استرلینگ اگر خون به کف زمین برسد، و پنج پوند استرلینگ اگر موفق شوید مرا از هوش ببرید.»

انجمن هنر در اَدلفی اکنون انجمن سلطنتی هنر است: آن‌ها در سال ۱۸۳۷ مالکیت «اسب برکلی» را در اختیار گرفتند و نمایش عمومی آن توسط ناشر رادیکال، جرج کَنن، ترویج شد. تصویری از این دستگاه در نسخه اصلی دهه ۱۸۸۰ کتاب «فهرست کتاب‌های ممنوعه» اثر اشبی بازنشر شده، اما در چاپ مجدد سال ۱۹۶۹ حذف شده است. مشخص نیست که آیا دستگاه اصلی توسط انجمن سلطنتی هنر حفظ شده است یا خیر.

## منابع

رده:تجهیزات بی‌دی‌اس‌ام
رده:در کونی زدن
طومار پادشاهی متعالی

**طومار پادشاهی متعالی** (به مندایی کلاسیک: ، ) یک متن دینی مندائی است. این متن به شکل طوماری بزرگ و مصور نوشته شده و شامل ۱۳۶۳ سطر است. طومار شرحی بر آیین آغازین مقام ترمیدا (کشیش جوان) به‌شمار می‌رود.

از دیگر متن‌های مرتبط با این طومار می‌توان به تاجگذاری شیشلام بزرگ که آن نیز شرحی بر آیین آغازین ترمیدا است و همچنین دو متن رازورزانهٔ آلما ریشایا زوطا اشاره کرد.

## دست‌نوشته‌ها و ترجمه‌ها
ترجمهٔ انگلیسی این متن بر پایهٔ دست‌نوشتهٔ شمارهٔ ۳۴ از مجموعهٔ دراور (که به اختصار **DC 34** خوانده می‌شود) در سال ۱۹۹۳ توسط یورون یاکوبسن باکلی منتشر شد. نسخهٔ حروف‌چینی‌شدهٔ مندائی DC 34 در سال ۲۰۰۲ توسط منتشر گردید.

دست‌نوشتهٔ دیگری با نشان **RRC 2O** در سال ۱۰۷۷ هجری قمری (۱۶۶۶–۱۶۶۷ میلادی) در هویزه کتابت شده‌است. این نسخه با آنکه بخش بزرگی متناظر با سطرهای ۹۱۲ تا ۱۱۳۱ نسخهٔ DC 34 را ندارد، در بسیاری موارد دقیق‌تر از DC 34 است.

## درونمایه
آغاز طومار (سطرهای ۷ تا ۲۲۷) به ۱۰۳ نیایش از قلستا ارجاع می‌دهد که دربرگیرندهٔ آیین مسبوتا، آیین مسقتا، نیایش‌های ستایش و عنیاناها است. طومار شرح می‌دهد که با خواندن هر نیایش قلستا چه رویدادهایی در جهان نور رخ می‌دهد. همچنین طومار دارای نمودار مصوری از چشمه‌ای (*عیناً*) با ۹ درخت است که از آن برمی‌خیزند و شامل ۶ حرف نخست الفبای مندائی و ۱۴ بخش نام‌گذاری‌شده‌است.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* متن آوانویسی‌شده (واژگان جامع آرامی)
* متن مندائی طومار (شبکهٔ مندائی)

رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:شرح مختصر یکسان با ویکی‌داده
رده:مندائیان عراق
رده:عراقی‌های مهاجرت‌کرده به استرالیا
رده:نویسندگان اهل عراق
رده:افراد زنده
رده:نویسندگان اهل سیدنی
پیمان مرسن

**پیمان مرسن** () توافق‌نامه‌ای بود که در ۸ اوت ۸۷۰ میلادی در شهر مرسن (در هلند امروزی) میان شارل تاس (پادشاه فرانک غربی) و برادرش لوئی ژرمن (پادشاه فرانک شرقی) منعقد شد. این پیمان برای تقسیم قلمرو پادشاهی لوتار دوم (لوتارینگیا) که بدون وارث قانونی درگذشته بود، به امضا رسید.

## پیش‌زمینه و فروپاشی فرانک میانی
پس از پیمان وردون (۸۴۳)، امپراتوری شارلمانی به سه بخش تقسیم شده بود. بخش میانی که در اختیار لوتار یکم بود، پس از او طبق پیمان پروم (۸۵۵) میان پسرانش تقسیم شد. با مرگ لوتار دوم در سال ۸۶۹، قلمرو او (لوتارینگیا) بدون وارث ماند. عموهای او، شارل تاس و لوئی ژرمن، از فرصت استفاده کرده و پیش از آنکه برادر لوتار (امپراتور لوئی دوم) بتواند ادعایی مطرح کند، برای تقسیم این سرزمین وارد مذاکره شدند.

## مفاد پیمان و مرزهای جدید
بر اساس این پیمان، پادشاهی لوتارینگیا تقریباً از میانه و در امتداد رودخانه‌های موز و موزل تقسیم شد:

* فرانک شرقی (آلمان آینده): بخش‌های شرقی لوتارینگیا شامل شهرهای مهمی چون آخن، متز و استراسبورگ را به دست آورد.
* فرانک غربی (فرانسه آینده): بخش‌های غربی لوتارینگیا را ضمیمه خاک خود کرد.

این تقسیم‌بندی باعث شد که دو پادشاهی بزرگ فرانک، مستقیماً با یکدیگر هم‌مرز شوند و نفوذ امپراتور مقیم ایتالیا در شمال آلپ عملاً از بین برود.

## اهمیت تاریخی
پیمان مرسن گام مهمی در شکل‌گیری نقشه‌ سیاسی اروپای غربی بود. مرزهای تعیین شده در این پیمان، شباهت زیادی به مرزهای مدرن میان آلمان و فرانسه دارد. اگرچه این مرزها در دهه‌های بعد (به‌ویژه با پیمان ریبمون) دوباره تغییر کردند، اما مرسن نشان‌دهنده شکل‌گیری هویت‌های سیاسی مجزا در شرق و غرب امپراتوری کارولنژی بود.

## جستارهای وابسته

* تاریخ آلمان
* گاه‌شمار تاریخ آلمان

## منابع

رده:تاریخ
رده:تاریخ اروپا
رده:تاریخ آلمان
رده:تاریخ فرانسه
رده:تاریخ آلمان بر پایه دوره
رده:فرانک خاوری
رده:فرانک خاوری در سده ۹ (میلادی)
رده:تاریخ فرانسه بر پایه دوره
رده:تاریخ ایتالیا بر پایه دوره
رده:انحلال‌های سده ۱۰ (میلادی) در اروپا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۸۴۳ (میلادی)
رده:۸۷۰ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌ها در سده نهم (میلادی) در اروپا
رده:معاهده‌های سده ۹ (میلادی)
رده:فرانسه در سده ۹ (میلادی)
رده:آلمان در سده ۹ (میلادی)
رده:فرانک باختری در سده ۹ (میلادی)
رده:کشورهای پیشین در اروپا
رده:پادشاهی‌های پیشین
رده:تاریخ لیمبورخ (هلند)
رده:لوتارنژی
رده:اتریش در قرون وسطی
رده:آلمان قرون وسطی
رده:سوئیس قرون وسطی
رده:میرسن (هلند)
رده:تجزیه (سیاست)
رده:ایالت‌ها و قلمروهای منحل‌شده در دهه ۹۶۰ (میلادی)
رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در دهه ۸۴۰ (میلادی)
رده:معاهده‌های امپراتوری مقدس روم
پیمان ریبمون

**پیمان ریبمون** () که در فوریه ۸۸۰ میلادی منعقد شد، آخرین تقسیم‌بندی قلمرو امپراتوری فرانک میان نوادگان شارلمانی بود. این پیمان میان لوئی جوان (پادشاه فرانک شرقی) و نوادگان شارل تاس، یعنی لوئی سوم و کارلمان دوم (پادشاهان فرانک غربی) به امضا رسید و هدف آن پایان دادن به منازعات بر سر قلمرو لوتارینگیا بود.

## پیش‌زمینه و بحران در فرانک غربی
پس از مرگ لوئی لکنتی در سال ۸۷۹، پادشاهی فرانک غربی با بحران جانشینی و بی‌ثباتی روبرو شد. لویی جوان، پادشاه فرانک شرقی، از این فرصت استفاده کرد تا بخش غربی لوتارینگیا را که بر اساس پیمان مرسن (۸۷۰) به فرانک غربی واگذار شده بود، به تصرف خود درآورد. پادشاهان جوان فرانک غربی برای جلوگیری از جنگ و مقابله با مدعیان داخلی دیگر (مانند *بوسوی پرووانس*)، تصمیم به مذاکره و واگذاری قلمرو گرفتند.

## مفاد پیمان و مرزهای جدید
در این پیمان که در شهر ریبمون (در فرانسه امروزی) منعقد شد، لویی سوم و کارلمان دوم پذیرفتند که از تمام ادعاهای خود بر لوتارینگیا چشم‌پوشی کنند. در مقابل، لویی جوان متعهد شد که در امور داخلی فرانک غربی دخالت نکند. با این توافق، مرز میان فرانک شرقی و غربی به سمت غرب رانده شد و تقریباً تمام قلمرو لوتارینگیا (شامل مناطقی که امروزه هلند، بلژیک، لوکزامبورگ و بخش‌هایی از شمال فرانسه و غرب آلمان را تشکیل می‌دهند) به فرانک شرقی پیوست.

## اهمیت و پیامدهای تاریخی
پیمان ریبمون اهمیت تاریخی بسیاری دارد زیرا مرز تعیین شده در آن میان پادشاهی فرانسه (فرانک غربی) و امپراتوری مقدس روم (فرانک شرقی) برای حدود ششصد سال (تا سده‌های ۱۴ و ۱۵ میلادی) تقریباً ثابت ماند. این پیمان همچنین نقطه پایانی بر تلاش‌های مستقیم کارولنژی‌ها برای تقسیم چندباره لوتارینگیا بود و لورن را به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از قلمرو آلمان در دوران قرون وسطی تثبیت کرد.

## جستارهای وابسته

* تاریخ آلمان
* گاه‌شمار تاریخ آلمان

## منابع

رده:تاریخ
رده:تاریخ اروپا
رده:تاریخ آلمان
رده:تاریخ فرانسه
رده:تاریخ آلمان بر پایه دوره
رده:فرانک خاوری
رده:فرانک خاوری در سده ۹ (میلادی)
رده:تاریخ فرانسه بر پایه دوره
رده:تاریخ ایتالیا بر پایه دوره
رده:۸۸۰ (میلادی)
رده:معاهده‌های سده ۹ (میلادی)
رده:تاریخ حقوق فرانسه
رده:لوتارنژی
رده:تجزیه (سیاست)
سامگونگ بون‌پوری

***سامگونگ بون‌پوری*** () یک روایت شمن‌باورانه کره‌ای است که در جنوب جزیره ججو خوانده می‌شود و با الهه‌ای به نام سامگونگ پیوند دارد. این روایت یکی از مهم‌ترین دوازده «بون‌پوری عمومی» است؛ روایاتی که همهٔ شامن‌های ججو آن‌ها را می‌شناسند.

اسطورهٔ مرکزی این روایت دربارهٔ دختری به نام گامئونجانگ‌آگی است، سومین و کوچک‌ترین دختر دو گدا. خانوادهٔ او پس از تولدش بسیار ثروتمند می‌شود. روزی پدر و مادر از دخترانشان می‌پرسند که علت خوشبختی‌شان چیست. گامئونجانگ‌آگی به‌جای سپاسگزاری از والدین، خط سیاه شکمش را علت می‌داند و از خانه رانده می‌شود. او سرانجام با پسر کوچک یک خانوادهٔ فقیر ازدواج می‌کند و در مزرعهٔ سیب‌زمینی چینی شوهرش طلا و نقره می‌یابد. پس از ثروتمند شدن دوباره، ضیافتی برای گدایان برپا می‌کند که والدین نابینایش نیز در آن شرکت می‌کنند و سرانجام هویتش را آشکار ساخته و بینایی آنان را بازمی‌گرداند. گامئونجانگ‌آگی به‌عنوان الههٔ «جئونسانگ» — مفهومی نزدیک به سرنوشت و تقدیر انسانی — پرستش می‌شود.

## زمینهٔ آیینی و دینی
سامگونگ بون‌پوری یکی از سه روایت مهم در میان دوازده بون‌پوری عمومی است و در «گوت بزرگ» (به کره‌ای: )، مقدس‌ترین مجموعه آیین‌های دین ججو، خوانده می‌شود. الهه‌ای که از راه این روایت فراخوانده می‌شود، گامئونجانگ‌آگی است که با عنوان سامگونگ () پرستش می‌شود و بر مفهوم «جئونسانگ» فرمان می‌راند. جئونسانگ به‌طور کلی به معنای اصولی است که بر پایهٔ آن همهٔ امور جهان — از جمله شغل داشتن، ثروتمند شدن یا بیمار شدن — رقم می‌خورد.

در آیین سامگونگ‌ماجی روایت شمنی بازنمایی شده‌است: دو شمن با لباس گدایی و چشمان بسته وارد می‌شوند و نابینایی والدین گامئونجانگ‌آگی را بازسازی می‌کنند. هنگامی که شراب به آنان تقدیم می‌شود، چشمانشان را می‌گشایند. سپس با چوبدست اطرافیان و پرستشگران را می‌زنند و جئونسانگ نامبارک را از خانه بیرون می‌رانند.

## تفسیرها
پژوهشگران این روایت را بازتاب جهان‌بینی شامونیسم کره‌ای دانسته‌اند. از دیدگاه برخی پژوهشگران، روایت بر اهمیت کنش فعالانه و نه صرفاً بخت ذاتی تأکید دارد. همچنین بسیاری از پژوهشگران به رویکرد فمینیستی این اسطوره اشاره کرده‌اند؛ گامئونجانگ‌آگی الگوهای پدرسالارانهٔ سنتی را به چالش می‌کشد و ارزش ذاتی زن را مستقل از مردان نشان می‌دهد.

روایتی مشابه در کرهٔ سرزمین اصلی نیز به‌صورت افسانهٔ عامیانه وجود دارد، هرچند فاقد بار دینی است. داستان‌های مشابهی در اسطوره‌شناسی بودایی و میان اقوم میائو، ژوانگ و دای در جنوب چین نیز شناخته شده‌است.

## منابع

* 

رده:صفحه‌های دارای محتوای کره‌ای
رده:یادکردهای دارای عنوان به خط کره‌ای (کد ko)
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده
نبرد لوون ۸۹۱

**نبرد لوون** () نبردی بود که در سپتامبر ۸۹۱ میلادی میان ارتش فرانک شرقی به رهبری پادشاه آرنولف کرنتنی و مهاجمان وایکینگ در نزدیکی رودخانه *دایل* (در لوون امروزی) رخ داد. این نبرد به پیروزی قاطع فرانک‌ها و توقف تهاجمات گسترده وایکینگ‌ها به این منطقه انجامید.

## پیش‌زمینه و تهاجم نورمن‌ها
در اواخر سده ۹ میلادی، وایکینگ‌ها (نورمن‌ها) حملات ویرانگری را به قلب امپراتوری کارولنژی آغاز کرده بودند. آن‌ها با استفاده از رودخانه‌ها، به عمق خاک فرانک‌ها نفوذ کرده و شهرها و صومعه‌ها را غارت می‌کردند. در سال ۸۹۱، لشکری بزرگ از وایکینگ‌ها در نزدیکی لوون اردوگاهی مستحکم بنا کردند تا از آنجا به مناطق اطراف حمله کنند. آرنولف کرینتیا که به تازگی قدرت را در فرانک شرقی به دست گرفته بود، تصمیم گرفت برای پایان دادن به این تهدید مستقیماً وارد عمل شود.

## شرح نبرد و استراتژی آرنولف
نیروهای آرنولف با رسیدن به لوون، متوجه شدند که وایکینگ‌ها توسط رودخانه و خندق‌های دفاعی محافظت می‌شوند. آرنولف که فرماندهی سواره‌نظام سنگین فرانک را بر عهده داشت، برخلاف سنت معمول، به سربازانش دستور داد از اسب پیاده شده و به صورت پیاده‌نظام به استحکامات دشمن یورش ببرند. این تاکتیک غافلگیرانه باعث فروپاشی خطوط دفاعی وایکینگ‌ها شد. مهاجمان در حالی که سعی داشتند از رودخانه دایل عبور کرده و فرار کنند، هزاران نفر از آن‌ها غرق یا توسط نیروهای فرانک کشته شدند. هر دو رهبر بزرگ وایکینگ‌ها، زیگفرید و گوتفرید، در این نبرد جان باختند.

## پیامدها و اهمیت تاریخی
پیروزی در لوون اعتبار سیاسی آرنولف کرینتیا را به عنوان مدافع جهان مسیحیت به شدت افزایش داد و راه را برای تاج‌گذاری او به عنوان امپراتور هموار کرد. اگرچه حملات پراکنده وایکینگ‌ها به اروپا ادامه یافت، اما نبرد لوون به تهدیدات بزرگ و استقرار دائمی آن‌ها در مناطق داخلی پادشاهی فرانک شرقی پایان داد. این نبرد همچنین در "وقایع‌نامه فولدا" به عنوان یکی از بزرگترین پیروزی‌های مسیحیان بر کافران ثبت شده است.

## جستارهای وابسته

* تاریخ آلمان
* گاه‌شمار تاریخ آلمان

## منابع

رده:تاریخ
رده:تاریخ آلمان
رده:تاریخ آلمان بر پایه دوره
رده:فرانک خاوری
رده:نبردها
رده:نبردها بر پایه کشور
رده:نبردها بر پایه سال
نبرد پرسبورگ

**نبرد پرس‌بورگ** (؛ ) نبردی سرنوشت‌ساز بود که از ۴ تا ۶ ژوئیه ۹۰۷ میلادی میان ارتش فرانک شرقی و نیروهای مجار در نزدیکی قلعه برتاسلاوسپورک (احتمالاً براتیسلاوای امروزی) رخ داد. این نبرد با پیروزی قاطع مجارها به پایان رسید و منجر به نابودی بخش بزرگی از اشراف زادگان باواریا و تثبیت حاکمیت مجارها در *حوضه کارپات* شد.

## پیش‌زمینه و تهاجم فرانک‌ها
پس از آنکه مجارها در اواخر سده ۹ میلادی حوضه کارپات را تصرف کردند، تهدیدی جدی برای مرزهای شرقی فرانک شرقی به شمار می‌رفتند. لوئی کودک، پادشاه فرانک شرقی، به تحریک نجیب‌زادگان باواریا تصمیم گرفت با لشکری عظیم و مجهز به فرماندهی *لویتپولد، مارگراف باواریا*، مجارها را از منطقه بیرون براند. هدف این لشکرکشی نابودی کامل توان نظامی مجارها و بازپس‌گیری اراضی شرقی بود که پیش‌تر در اختیار کارولنژی‌ها قرار داشت.

## شرح نبرد و تاکتیک‌های مجارها
ارتش فرانک به سه ستون تقسیم شده بود که به صورت موازی در دو طرف رودخانه دانوب حرکت می‌کردند. مجارها با استفاده از تاکتیک‌های جنگی استپی، از جمله شبیخون‌های پی‌درپی و عقب‌نشینی‌های تاکتیکی، موفق شدند هماهنگی میان ستون‌های ارتش فرانک را از بین ببرند. در طول سه روز نبرد، کمانداران سواره‌نظام مجار با باران تیر، پیاده‌نظام سنگین فرانک را زمین‌گیر کرده و در نهایت آن‌ها را در نزدیکی رودخانه محاصره و نابود کردند. در این نبرد، لویتپولد و بسیاری از رهبران مذهبی و سیاسی باواریا جان باختند.

## پیامدها و اهمیت تاریخی
نبرد پرس‌بورگ به معنای واقعی کلمه پایان تسلط کارولنژی‌ها بر منطقه باواریا و اتریش کنونی بود. مرز میان پادشاهی آلمان و مجارستان برای بیش از ۵۰ سال بر روی رودخانه انز تثبیت شد. این پیروزی به مجارها اجازه داد تا دهه‌ها به حملات غارتگرانه خود در اروپای غربی ادامه دهند و تا زمان نبرد لشفلد (۹۵۵ میلادی)، هیچ نیرویی در اروپا قادر به توقف کامل آن‌ها نشد. این نبرد در تاریخ‌نگاری مجارستان به عنوان لحظه تثبیت وطن (Honfoglalás) شناخته می‌شود.

## جستارهای وابسته

* تاریخ آلمان
* گاه‌شمار تاریخ آلمان

## منابع

رده:تاریخ آلمان
رده:فرانک خاوری
رده:فرانک‌ها
رده:تاریخ مجارستان
رده:تاریخ مجارستان بر پایه دوره
رده:نبردها بر پایه کشور
رده:نبردها بر پایه دوره
رده:نبردها بر پایه کشور قدیم
رده:مجارستان در سده ۱۰ (میلادی)
رده:درگیری‌های دهه ۹۰۰ (میلادی)
رده:۹۰۷ (میلادی)
رده:نبردهای بایرن
رده:نبردهای امپراتوری مقدس روم
بافه توس

***بافهٔ توس*** () اثری در حوزه پورنوگرافی است که نخستین بار در حدود سال ۱۷۷۰ منتشر شد، در سال ۱۸۲۶ توسط جرج کَنن، در سال ۱۸۶۰ توسط ویلیام داگ‌دیل و مجدداً در سال ۱۸۸۱ توسط ویلیام لازنبی (زمانی که گفته می‌شد در برچینگتون آن سی به چاپ رسیده است) تجدید چاپ گردید. این اثر شامل مجموعه‌ای از داستان‌های شلاق‌زنی است، که عمدتاً به موضوع تازیانه زدنِ زنان توسط زنان می‌پردازد، و برخی از آن‌ها از *[[مجله خانگی زن انگلیسی|مجلهٔ خانگی زن انگلیسی]]* برگرفته شده‌اند (مارکوس به این واقعیت عجیب اشاره می‌کند که برخی مطالبِ این مجلهٔ مد، عیناً در آثار پورنوگرافیک بازنشر می‌شدند). هنری اسپنسر اشبی آن را «بسیار معمولی و بی‌مزه» توصیف کرده و از تجدید چاپ‌های مکرر آن ابراز شگفتی نموده است.

## منابع

* 
* 

رده:آثار نخستین‌بار منتشرشده در مجله‌های بریتانیایی
رده:پورنوگرافی بریتانیا
رده:کتاب‌های پورنوگرافی
رده:کتاب‌های دهه ۱۷۷۰ (میلادی)
نبرد ریاده

**نبرد ریاده** () نبردی بود که در ۱۵ مارس ۹۳۳ میلادی میان ارتش فرانک شرقی به رهبری پادشاه هاینریش مرغ‌گیر و نیروهای مجار در مکان نامعلومی در شمال تورینگن رخ داد. این نبرد نخستین پیروزی بزرگ نظامی آلمانی‌ها بر مجارها پس از دهه‌ها شکست و غارت بود و نتیجه مستقیم اصلاحات نظامی هاینریش مرغ‌گیر محسوب می‌شد.

## پیش‌زمینه و آتش‌بس نه‌ساله
در اوایل سده ۱۰ میلادی، مجارها تهدیدی همیشگی برای آلمان بودند. هاینریش مرغ‌گیر در سال ۹۲۴، پس از اسارت یکی از شاهزادگان مجار، موفق شد آتش‌بسی نه‌ساله را بخرد. او از این فرصت برای بازسازی قدرت نظامی خود استفاده کرد؛ قلعه‌های متعددی بنا کرد و سواره‌نظام سنگین کارآمدی را آموزش داد که قادر به مقابله با سواران سبک‌اسلحه و سریع مجار باشد. در سال ۹۳۲، هاینریش با اطمینان از قدرت ارتش جدید خود، از پرداخت خراج سالانه به مجارها خودداری کرد و عملاً آن‌ها را به جنگ فراخواند.

## شرح نبرد و استراتژی هاینریش
مجارها با لشکری بزرگ برای تنبیه هاینریش وارد تورینگن شدند. هاینریش که می‌دانست وادار کردن مجارها به نبرد رودررو دشوار است، از پیاده‌نظام سبک خود برای فریب آن‌ها استفاده کرد. هنگامی که مجارها به تصور یک پیروزی آسان به صفوف پیاده‌نظام حمله کردند، هاینریش ناگهان سواره‌نظام سنگین و زره‌پوش خود را که در جناحین پنهان شده بودند، وارد میدان کرد. مجارها که انتظار چنین نیروی منظمی را نداشتند، پیش از آنکه نبرد به کشتار وسیعی تبدیل شود، با وحشت از میدان گریختند. تلفات جانی در این نبرد برای هر دو طرف ناچیز گزارش شده، اما تأثیر روانی آن بسیار عظیم بود.

## پیامدها و اهمیت تاریخی
نبرد ریاده به افسانه شکست‌ناپذیری مجارها پایان داد و اتحاد میان قبایل آلمانی (ساکسون‌ها، باواریایی‌ها و تورینگی‌ها) را تحت رهبری خاندان اوتونی تثبیت کرد. این پیروزی به هاینریش اجازه داد تا موقعیت پسرش، اوتوی بزرگ، را به عنوان پادشاه بعدی آلمان مستحکم کند. اگرچه تهدید مجارها تا نبرد قطعی لخ‌فلد در سال ۹۵۵ به طور کامل از بین نرفت، اما ریاده نقطه عطفی بود که نشان داد آلمان دیگر طعمه‌ای آسان برای مهاجمان استپی نیست.

## جستارهای وابسته

* تاریخ آلمان
* گاه‌شمار تاریخ آلمان

## منابع

رده:تاریخ آلمان
رده:تاریخ آلمان بر پایه دوره
رده:۹۳۳ (میلادی)
رده:تاریخ آلمان در سده ۱۰ (میلادی)
رده:نبردهای مجارستان
رده:نبردهای فرانک شرقی
رده:درگیری‌های سده ۱۰ (میلادی)
رده:فرانک خاوری در سده ۱۰ (میلادی)
رده:درگیری‌های دهه ۹۳۰ (میلادی)
رده:نبردهای امپراتوری مقدس روم
نبرد اندرناخ ۹۳۹

**نبرد آندرناخ** () در ۲ اکتبر ۹۳۹ میلادی میان نیروهای وفادار به پادشاه اوتوی بزرگ و دو دوک شورشی، *ابرهارد [[دوک‌نشین فرانکن|فرانکن]]* و *گیلبرت [[دوک‌نشین لورن|لورن]]* رخ داد. این نبرد با پیروزی قاطع نیروهای پادشاه و کشته شدن هر دو دوک شورشی به پایان رسید که منجر به تثبیت قدرت خاندان اوتونی در آلمان شد.

## پیش‌زمینه و شورش علیه اوتو
پس از مرگ هاینریش مرغ‌گیر، پسرش اوتوی بزرگ به تخت نشست اما با مخالفت جدی نجیب‌زادگان درجه اول مواجه شد. ابرهارد، دوک فرانکن، و گیلبرت، دوک لورن، با حمایت لوئی چهارم پادشاه فرانک غربی، علیه اوتو دست به شورش زدند. آن‌ها قصد داشتند استقلال دوک‌نشین‌های خود را حفظ کرده و نفوذ پادشاه مرکزی را محدود کنند.

## شرح نبرد و کمین وفاداران
در حالی که شورشیان پس از غارت مناطق اطراف در حال عبور از رودخانه راین در نزدیکی آندرناخ بودند، توسط نیروهای وفادار به اوتو تحت فرماندهی *کنراد کورزبولد* و *اودو وترائو* غافلگیر شدند. در حالی که بخش بزرگی از ارتش شورشی از رود عبور کرده بود، فرماندهان شورشی هنوز در ساحل غربی مانده بودند. در این شبیخون، ابرهارد در میدان نبرد کشته شد و گیلبرت لورن در حین فرار و تلاش برای عبور از رودخانه غرق شد.

## پیامدها و اقتدار پادشاه
مرگ گیلبرت و ابرهارد به معنای فروپاشی کامل جبهه متحد شورشیان بود. اوتوی بزرگ با استفاده از این موقعیت، دوک‌نشین‌های لورن و فرانکن را تحت کنترل مستقیم یا غیرمستقیم خود درآورد. این پیروزی راه را برای تمرکز قدرت در دستان پادشاه و در نهایت تشکیل امپراتوری مقدس روم هموار کرد. از آن زمان به بعد، اوتو اعضای نزدیک خانواده خود را به ریاست دوک‌نشین‌ها منصوب کرد تا مانع از تکرار چنین شورش‌هایی شود.

## جستارهای وابسته

* تاریخ آلمان
* گاه‌شمار تاریخ آلمان

## منابع

رده:تاریخ
رده:تاریخ آلمان
رده:تاریخ آلمان بر پایه دوره
رده:نبردها بر پایه کشور
رده:نبردها
رده:فرانک خاوری در سده ۱۰ (میلادی)
رده:آلمان در سده ۱۰ (میلادی)
رده:درگیری‌های دهه ۹۳۰ (میلادی)
رده:۹۳۹ (میلادی)
رده:نبردهای امپراتوری مقدس روم
رده:تاریخ راین‌لند
مارگراف‌نشین اتریش

**مارگراف‌نشین اتریش** (به لاتین: ؛ به آلمانی سنتی: ) که با نام مارک شرقی () نیز شناخته می‌شود، یکی از قلمروهای مرزی امپراتوری مقدس روم در سده‌های ۱۰ تا ۱۲ میلادی بود. این قلمرو که در ابتدا به عنوان منطقه‌ای حائل در برابر تهاجمات مجارها در جنوب شرقی دوک‌نشین باواریا ایجاد شده بود، هسته اصلی کشور اتریش امروزی را شکل داد.

## تاریخچه و خاندان بابنبرگ
پس از پیروزی اوتوی بزرگ در نبرد لشفلد (۹۵۵ میلادی) و دفع تهدید مجارها، امنیت در مرزهای شرقی امپراتوری برقرار شد. در حدود سال ۹۷۶ میلادی، امپراتور اوتوی دوم، اداره این منطقه مرزی را به لئوپولد یکم از دودمان بابنبرگ واگذار کرد. خاندان بابنبرگ برای بیش از ۲۷۰ سال بر این سرزمین حکومت کردند و با گسترش قلمرو خود به سمت شرق و تثبیت قدرت سیاسی، اتریش را از یک منطقه جنگ‌زده مرزی به یکی از قدرتمندترین ایالت‌های امپراتوری تبدیل کردند.

## اهمیت نام اوستاریچی
نخستین بار در سندی متعلق به سال ۹۹۶ میلادی که توسط امپراتور اوتوی سوم صادر شد، از نام *اوستاریچی* () برای اشاره به این منطقه استفاده شده است. این واژه در زبان آلمانی باستان به معنای «قلمرو شرقی» است که بعدها به کلمه مدرن اوسترایش () یا همان اتریش تبدیل شد. مرکزیت این مارگراف‌نشین در ابتدا در شهر ملک بود و بعدها با قدرت گرفتن بابنبرگ‌ها، کانون قدرت به سمت شرق و شهر **وین** متمایل شد.

## تبدیل به دوک‌نشین
دوران مارگراف‌نشین اتریش در سال ۱۱۵۶ میلادی با صدور فرمان فرمان امتیازات بزرگ () توسط امپراتور فردریک بارباروسا به پایان رسید. بر اساس این سند، جایگاه اتریش از یک منطقه مرزی وابسته به باواریا، به یک دوک‌نشین مستقل ارتقا یافت. هاینریش دوم (ملقب به یازومیرگوت) آخرین مارگراف و نخستین دوک اتریش شد و شهر وین را به عنوان پایتخت رسمی خود برگزید که این واقعه سرآغاز استقلال سیاسی و شکوفایی فرهنگی اتریش در قرون وسطی بود.

## جستارهای وابسته

* تاریخ آلمان
* گاه‌شمار تاریخ آلمان

## منابع

رده:تاریخ آلمان
رده:تاریخ آلمان بر پایه دوره
رده:تاریخ آلمان بر پایه مکان
رده:امپراتوری مقدس روم
رده:تاریخ اتریش
رده:تاریخ اتریش بر پایه دوره
رده:تاریخ امپراتوری مقدس روم بر پایه دوره
تشنه محبت

***تشنه محبت*** (به هندی: Mere Lal) یک فیلم درام هندی محصول سال ۱۹۶۶ به کارگردانی ساتین بوز است. با وجود ترجمه لفظی عنوان آن، «*پسر من»*، در ایران با نام «تشنه محبت» به نمایش درآمد. این فیلم بازسازی فیلم بنگالی *«بادشاه»* محصول سال ۱۹۶۳ است که بر اساس داستان نیهار رنجان گوپتا ساخته شده است.

این فیلم یکی از معدود فیلم‌هایی است که دوبله فارسی آن، ترانه‌های فیلم نیز به فارسی ترجمه شده‌ و اجرا شده‌اند.

## داستان فیلم
بادشاه یک راهزن سنگدل است. در جریان فرار او از پلیس در یکی از سرقتهایش، او دختری به نام جمنا را که ربوده شده و به عنوان رقصنده خیابانی کار می‌کند را نجات می‌دهد و جمنا با وجود آشنایی با حرفه بادشاه، فوراً به او علاقه‌مند می‌شود.

روزی، بادشاه در جریان تعقیب دشمنش در رودخانه غرق می‌شود ولی در نهایت زنده می‌ماند و کودک تنهایی را در ساحل پیدا می‌کند و سرپرستی او را که باچو نام‌گذاشته است، بر عهده می‌گیرد.
بعد از آن بادشاه با خواندن و رقصیدن در خیابان‌ها امرار معاش می‌کند. ده سال بعد، روزی بیمار می‌شود و باچو به تنهایی برای خواندن به خیابان میرود و بطور تصادفی، مادرش مادهو، او را از روی گردنبندش می‌شناسد. 

مادهو و همسرش از بادشاه اجازه می‌گیرند که باچو را با خود ببرند تا او بتواند خانه و تحصیلات بهتری داشته باشد. اما بادشاه و باچو هر دو از جدایی از یکدیگر بسیار ناراحت هستند. بادشاه بیمار می‌شود و حالش به شدت رو به وخامت می‌رود. باچو برای ملاقات با بادشاه از خانه‌اش فرار می‌کند، اما زمانی که می‌رسد، بادشاه از دنیا رفته است.

## بازیگران

* دِو کومار در نقش بادشاه 
* ایندرانی موکرجی در نقش جمنا
* مالا سینها در نقش مادهو

## نمایش فیلم در ایران
فیلم «تشنه محبت» در تاریخ ۲۳ شهریور سال ۱۳۴۶، همزمان در ۱۱ سینمای تهران (سینماهای دنیا، نادر، مراد، رامسر، فلور، ناتالی، شرق، کارون، جهان، جی و ماندانا) به نمایش درآمد و پس از ۷ شب اکران، در تاریخ پنجشنبه ۳۰ شهریور در تمامی این سینماها، با فیلم «قربانی سوم» ساخته ابوالقاسم ملکوتی جایگزین می‌شود.

## موسیقی متن
موسیقی این فیلم توسط گروه دونفره لاکشمی‌کانت - پیارِلال ساخته شده است.  و خواننده تمامی ترانه‌ها بجز ترانه شماره ۴،  لتا منگیشکار و ترانه‌سرای ترانه‌های آن مجروح سلطان پوری بوده است.

ترانه‌های این فیلم توسط بهادر یگانه به فارسی ترجمه شده‌اند و توسط گوگوش و رامین اجرا شدند و به صورت صفحه گرامافون نیز منتشر شدند.

## منابع

## پیوندهای خارجی

رده:فیلم‌های درام هند
رده:فیلم‌های درام به زبان هندی
رده:فیلم با آهنگ‌سازی لاکسمیکانت-پیارلال
رده:فیلم‌های درام ۱۹۶۶ (میلادی)
رده:فیلم با ۱ تاریخ اکران
رده:فیلم‌های ۱۹۶۶ (میلادی)
کنت‌نشین پلاتین توبینگن

**کنت‌نشین پالاتین توبینگن** (به آلمانی: ) یکی از قلمروهای مهم فئودالی در دوران قرون وسطی در منطقه شوابن (جنوب غربی آلمان امروزی) بود. این کنت‌نشین که مرکز آن شهر توبینگن بود، بین سده‌های ۱۱ تا ۱۴ میلادی توسط خاندان بانفوذ توبینگن اداره می‌شد و نقش کلیدی در سیاست‌های منطقه‌ای امپراتوری مقدس روم ایفا می‌کرد.

## تاریخچه و اوج قدرت
ریشه‌های این قلمرو به سال ۱۰۰۷ میلادی بازمی‌گردد، زمانی که هوگوی یکم مالکیت مناطقی چون هولتس‌گرلینگن را به دست آورد. در سال ۱۱۴۶، این خاندان به مقام **کنت پالاتین** (Pfalzgraf) ارتقا یافتند که جایگاهی ویژه و بالاتر از کنت‌های معمولی در سلسله‌مراتب فئودالی بود. در دوران اوج قدرت، آن‌ها صومعه‌های مهمی همچون دیر ببن‌هاوزن (۱۱۸۳) و مارشتال (۱۱۷۱) را تأسیس کردند که به مراکز مذهبی و فرهنگی مهمی در منطقه تبدیل شدند.

## افول و انتقال قدرت به وورتمبرگ
از اواسط سده ۱۳ میلادی، به دلیل تقسیمات مکرر ارثی میان شاخه‌های مختلف خاندان و هزینه‌های گزاف زندگی اشرافی، قدرت اقتصادی و سیاسی کنت‌های توبینگن رو به افول نهاد. آن‌ها به تدریج مجبور شدند بخش‌های بزرگی از املاک خود را به همسایگان قدرتمندتر بفروشند. در نهایت، در سال ۱۳۴۲ میلادی، کنت گوتفرید نهم آخرین باقی‌مانده‌های کنت‌نشین و شهر توبینگن را به کنت‌نشین وورتمبرگ فروخت و به این ترتیب، استقلال این قلمرو به پایان رسید.

## میراث فرهنگی
اگرچه کنت‌نشین توبینگن منحل شد، اما میراث آن در شهر توبینگن و به‌ویژه در **قلعه هورنتوبینگن** (Hohentübingen) که مقر اصلی آن‌ها بود، باقی ماند. همچنین نشان رسمی آن‌ها (درفش سه شاخه قرمز بر روی زمینه طلایی) تا به امروز به عنوان نشان رسمی شهر توبینگن و دانشگاه این شهر استفاده می‌شود.

## پیوند به بیرون

* تاریخ آلمان

* گاه‌شمار تاریخ آلمان

## منابع

رده:امپراتوری مقدس روم
رده:تاریخ آلمان
رده:دوک‌نشین‌های پیشین
رده:دوکن‌نشین‌ها
رده:سرزمینهای امپراتوری مقدس روم
رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در سده ۱۱ (میلادی)
رده:توبینگن
دوک‌نشین شوابن

**دوک‌نشین شوابن** (به آلمانی: ) یکی از پنج دوک‌نشین قبیله‌ای پادشاهی آلمان در قرون وسطی بود. این قلمرو که در جنوب غربی آلمان امروزی، شرق سوئیس و بخش‌هایی از شرق فرانسه (آلزاس) گسترده بود، یکی از ارکان اصلی قدرت سیاسی در امپراتوری مقدس روم به شمار می‌رفت.

## تاریخچه و خاندان هوهن‌شتاوفن
دوک‌نشین شوابن در سال ۹۱۵ میلادی به عنوان جانشین قلمرو قدیمی **آلامانیا** شکل گرفت. در ابتدا خاندان‌های مختلفی بر آن حکومت کردند، اما دوران اوج شکوه آن با به قدرت رسیدن **خاندان هوهن‌شتاوفن** در سال ۱۰۷۹ آغاز شد. پادشاهان و امپراتوران بزرگی چون فریپریش بارباروسا و فریدریش دوم از این خاندان برخاستند و شوابن را به مرکز تپنده سیاست‌های امپراتوری تبدیل کردند.

## انحلال و فروپاشی
با اعدام *کنرادین* (آخرین بازمانده مستقیم هوهن‌شتاوفن‌ها) در سال ۱۲۶۸ میلادی در ناپل، دوک‌نشین شوابن بدون حاکم ماند و عملاً از هم پاشید. اگرچه خاندان هابسبورگ در اواخر سده ۱۳ تلاش کردند این عنوان را احیا کنند، اما هرگز موفق به بازسازی تمامیت ارضی آن نشدند. با مرگ یوهان پاریسیدا در سال ۱۳۱۳، این عنوان برای همیشه منسوخ شد.

## تقسیمات سرزمینی بعدی
پس از فروپاشی شوابن، این قلمرو وسیع به ایالت‌های کوچک‌تر و متعددی تقسیم شد که بعدها هر کدام تاریخ مستقلی پیدا کردند. مهم‌ترین این جانشینان عبارتند از:

* کنت‌نشین وورتمبرگ که بعدها به پادشاهی تبدیل شد.
* مارگراف‌نشین بادن در غرب منطقه.
* کنفدراسیون کهن سوئیس در جنوب.
* کنت‌نشین زولرن که خاستگاه پادشاهان آینده پروس بود.

## پیوند به بیرون

* تاریخ آلمان

* گاه‌شمار تاریخ آلمان

## منابع

رده:تاریخ آلمان
رده:تاریخ امپراتوری مقدس روم
رده:بنیان‌گذاری‌های آلمان در سده ۱۰ (میلادی)
رده:بنیان‌گذاری‌های ۹۱۵ (میلادی)
رده:پادشاهی‌های گذشته در اروپا
رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در دهه ۹۱۰ (میلادی)
بودوآر

***بودوآر*** (؛  ؛  ) یک اتاق نشیمن خصوصی یا سالن متعلق به خانم‌ها در یک اقامتگاه مبله است که معمولاً میان اتاق غذاخوری و اتاق خواب قرار دارد، اما می‌تواند به اتاق خواب خصوصی یک خانم نیز اشاره داشته باشد. این اصطلاح از فعل فرانسوی bouder (به معنی قهر کردن یا پف کردن لب) یا صفت boudeur (به معنی قهرکننده) گرفته شده است؛ این اتاق در اصل فضایی برای خلوت کردن بوده است.

## معماری
از نظر تاریخی، بودوار که هم‌ریشه با واژه انگلیسی «bower» (آلاچیق یا خلوتگاه) است، بخشی از مجموعه اتاق‌های خصوصی یک «بانو» یا زن از طبقه بالا را تشکیل می‌داد که برای استحمام و لباس پوشیدن، در مجاورت اتاق خواب او قرار داشت و همتای زنانه کابینت مردانه محسوب می‌شد. در دوره‌های بعد، بودوار به‌عنوان یک اتاق نشیمن خصوصی مورد استفاده قرار می‌گرفت و برای فعالیت‌های دیگر، از جمله گل‌دوزی یا گذراندن وقت با همسر، به‌کار می‌رفت.

کاربرد این واژه در زبان انگلیسی در کشورهای مختلف متفاوت است و امروزه تا حد زیادی جنبه تاریخی پیدا کرده است. در بریتانیا، در دورانی که این اصطلاح بیشترین کاربرد را داشت (عصر ویکتوریا و اوایل قرن بیستم)، بودوار اتاق نشیمن عصرانه یک بانو بود و از اتاق صبحانه و رختکن او تفکیک می‌شد. همان‌طور که این تعدد اتاق‌ها با عملکردهای هم‌پوشان نشان می‌دهد، بودوارها عموماً تنها در خانه‌های بزرگ یافت می‌شدند. در ایالات متحده، در همان دوره، بودوار اصطلاحی جایگزین برای اتاق لباس بود که توسط کسانی ترجیح داده می‌شد که معتقد بودند واژگان فرانسوی اعتبار بیشتری می‌بخشند.

در انگلیسیِ کارائیبی، بودوار اتاق نشیمن جلوییِ خانه است که در آن زنان از خانواده و دوستان پذیرایی می‌کنند.

## دکوراسیون
اخیراً، اصطلاح بودوار برای توصیف سبکی از دکوراسیون اتاق خواب به کار می‌رود که به‌طور سنتی به عنوان پرزرق‌وبرق یا شلوغ توصیف می‌شود. انبوهی از لینک‌های موجود در اینترنت به سایت‌های دکوراسیونی که از واژه بودوار استفاده می‌کنند، اغلب بر سبک‌های اتاق خواب با الهام از دوره رنسانس و سبک‌های فرانسوی متمرکز هستند. در سال‌های اخیر، از این اصطلاح برای توصیف سبک «کلبه روستایی» با دیوارهایی به سبک سفیدکاری‌شده، مبلمان تختخواب بزرگ و سنگین، و رختخواب‌های حجیم نیز استفاده شده است.

## نگارخانه

File:Boudoir Hôtel de Besenval Paris II.jpg|بودوار در هتل دو بزنوال در پاریس
File:Boudoir.jpg|بودوارِ ماری آنتوانت در کاخ فونتن‌بلو، فرانسه
File:A Boudoir (Louis XVI. Period).jpg|تصویر یک بودوار به سبک دوران لوئی شانزدهم، اثر فردریک لیچفیلد، از کتاب «*تاریخ مصور مبلمان، از بدو پیدایش تا عصر حاضر*» (۱۸۹۳)
File:Boudoir Marija Alexandrowna.JPG|بودوارِ ملکه ماریا الکساندروونا در کاخ زمستانی واقع در موزه ارمیتاژ (سنت پترزبورگ)


## جستارهای وابسته
* حرم‌سرا
* لیدی فینگر

## منابع

رده:اتاق‌ها
رده:اقامتگاه‌های زنانه
سوپر لیگ کالدونیای جدید

**سوپر لیگ کالدونیای جدید** (به فرانسوی: Super Ligue de Nouvelle-Calédonie) بالاترین سطح سیستم لیگ فوتبال کالدونیای جدید است. این لیگ توسط فدراسیون فوتبال کالدونیای جدید اداره می‌شود.

این لیگ به صورت رفت و برگشت دو مرحله‌ای بین ۴ باشگاه برتر از بخش گرند تر و قهرمانان جزایر برگزار می‌شود.

## قهرمانان قبلی

*۱۹۳۳: ایمپسیبل
*۱۹۴۹–۱۹۳۴: *نامشخص*
*۱۹۵۰: ایمپسیبل
*۱۹۵۱: ایمپسیبل
*۱۹۵۲: ایندپندانته
*۱۹۵۳: ایمپسیبل
*۱۹۵۴: ایندپندانته
*۱۹۵۵:  *اعطا نشد*
*۱۹۵۶: ایمپسیبل
*۱۹۵۷: پی‌ال‌جی‌سی
*۱۹۵۸: پی‌ال‌جی‌سی
*۱۹۵۹: پی‌ال‌جی‌سی
*۱۹۶۰: ایمپسیبل
*۱۹۶۱: جزیره پین
*۱۹۶۲: نومئا
*۱۹۶۳: نومئا
*۱۹۶۴: والی دو تیر
*۱۹۶۵: والی دو تیر
*۱۹۶۶: فریگیت
*۱۹۶۷: والی دو تیر
*۱۹۶۸: والی دو تیر
*۱۹۶۹: لو نیکل
*۱۹۷۰: لو نیکل
*۱۹۷۱: استاد فرانسایس د تادین
*۱۹۷۲: سنت جان باپتیست ناتالو
*۱۹۷۳: اوویا
*۱۹۷۴: گایکا
*۱۹۷۵: یاتی
*۱۹۷۶: لو نیکل
*۱۹۷۷: کدک کوماک
*۱۹۷۸: گلیما کانالا
*۱۹۷۹: باکو
*۱۹۸۰: کوماک
*۱۹۸۱: گلیما
*۱۹۸۲: باکو
*۱۹۸۳: سنت لوئیس
*۱۹۸۴: فریگیت
*۱۹۸۵: کونی
*۱۹۸۶: ۶ کیلومتر
*۱۹۸۷: سنت لوئیس
*۱۹۸۸: سنت لوئیس
*۱۹۸۹: وی لوسیلا
*۱۹۹۰: گایکا
*۱۹۹۱: وی لوسیلا
*۱۹۹۲: کونی
*۱۹۹۳: وی لوسیلا
*۱۹۹۴: باکو
*۱۹۹۵: باکو
*۱۹۹۶: تراپوت
*۱۹۹۷: باکو
*۱۹۹۸: پوم
*۱۹۹۹: گایکا
*۲۰۰۰: باکو
*۲۰۰۱: باکو
*۲۰۰۲: مونت دور
*۲۰۰۲–۰۳: مجنتا
*۲۰۰۳–۰۴: مجنتا
*۲۰۰۴–۰۵: مجنتا
*۲۰۰۵–۰۶: مونت دور
*۲۰۰۶–۰۷: باکو
*۲۰۰۷–۰۸: مجنتا
*۲۰۰۸–۰۹: مجنتا
*۲۰۰۹: مجنتا
*۲۰۱۰: مونت دور
*۲۰۱۱: مونت دور
*۲۰۱۲: مجنتا
*۲۰۱۳: گایکا
*۲۰۱۴: مجنتا
*۲۰۱۵: مجنتا
*۲۰۱۶: مجنتا
*۲۰۱۷: هیانگن اسپورت
*۲۰۱۸: مجنتا
*۲۰۱۹: هیانگن اسپورت
*۲۰۲۰: تیگا اسپورت
*۲۰۲۱: هیانگن اسپورت
*۲۰۲۲: تیگا اسپورت
*۲۰۲۳: مجنتا
*۲۰۲۴: *اعطا نشد*
*۲۰۲۵: تیگا اسپورت

## عناوین بر اساس تیم

## منابع
رده:لیگ‌های برتر فوتبال در اقیانوسیه
سفیر روسیه در ایالات متحده آمریکا

**سفیر روسیه در ایالات متحده آمریکا** نماینده رسمی رئیس‌جمهور فدراسیون روسیه و دولت فدرال روسیه نزد رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا و دولت فدرال ایالات متحده آمریکا است. عنوان رسمی این مقام «سفیر فوق‌العاده و تام‌الاختیار فدراسیون روسیه در ایالات متحده آمریکا» است.

سفیر و کارکنان وی در سفارت روسیه در واشینگتن دی.سی. فعالیت می‌کنند. سفیر روسیه در ایالات متحده همزمان به‌عنوان نماینده روسیه در سازمان کشورهای آمریکایی نیز منصوب می‌شود. اقامتگاه سفیر در شماره ۱۱۲۵ خیابان شانزدهم شمال‌غربی واشینگتن واقع است. روسیه همچنین دارای سرکنسولگری‌هایی در نیویورک و هیوستون است. الکساندر دارچیف سفیر کنونی روسیه در ایالات متحده است که از ۶ مارس ۲۰۲۵ در این سمت خدمت می‌کند.

## پیشینه
روابط دیپلماتیک میان روسیه و ایالات متحده پیشینه‌ای طولانی دارد. نخستین هیئت دیپلماتیک روسیه در سال ۱۸۰۸ در فیلادلفیا گشایش یافت و در ماه مه ۱۸۰۹ روابط دیپلماتیک رسمی برقرار شد. در ۳۰ ژانویه ۱۸۹۸ هیئت‌های نمایندگی دو کشور به سطح سفارت ارتقا یافتند. پس از انقلاب اکتبر در ۲۶ اکتبر ۱۹۱۷ روابط دیپلماتیک قطع شد و در ۱۶ نوامبر ۱۹۳۳ در سطح سفارت از سر گرفته شد.

## فهرست سفیران
### امپراتوری روسیه

### دولت موقت روسیه

### اتحاد جماهیر شوروی

### فدراسیون روسیه

## سفارت و اقامتگاه
سفارت روسیه در واشینگتن مقر رسمی سفیر و کارکنان دیپلماتیک روسیه در ایالات متحده است. اقامتگاه سفیر در شماره ۱۱۲۵ خیابان شانزدهم شمال‌غربی واشینگتن قرار دارد. سفیر روسیه همزمان به‌عنوان نماینده این کشور در سازمان کشورهای آمریکایی نیز خدمت می‌کند.

## سفیران شاخص
آناتولی دوبرینین با ۲۴ سال خدمت (۱۹۶۲–۱۹۸۶) طولانی‌ترین دوره مأموریت را در میان سفیران روسیه و شوروی در واشینگتن داشت. ادوارد دو استوکل نقش کلیدی در مذاکرات فروش آلاسکا به ایالات متحده در سال ۱۸۶۷ ایفا کرد. آندری گرومیکو پیش از آنکه به وزیر امور خارجه شوروی تبدیل شود، سفیر این کشور در واشینگتن بود.

## جستارهای وابسته
* سفارت روسیه در واشینگتن
* روابط ایالات متحده آمریکا و روسیه
* روابط اتحاد شوروی و ایالات متحده آمریکا
* فهرست وابسته‌های دیپلماتیک روسیه

## منابع

* 
* 

## کتاب‌شناسی
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* 
* سفیران امپراتوری روسیه در ایالات متحده

رده:سفیران روسیه در ایالات متحده آمریکا
رده:سفیران اتحاد شوروی در ایالات متحده آمریکا
رده:روابط ایالات متحده آمریکا و روسیه
رده:روابط ایالات متحده آمریکا و اتحاد شوروی
پیمان مونزینگن

**پیمان مونزینگن** (به آلمانی: Münsinger Vertrag) قراردادی تاریخی است که در ۱۴ دسامبر ۱۴۸۲ میلادی میان دو شاخه اصلی خاندان وورتمبرگ منعقد شد. این
بندانگشتی|پیمان مونزینگر Münsinger Vertrag
پیمان به دهه‌ها جدایی و تقسیم ارثی در ایالت وورتمبرگ پایان داد و شالوده تشکیل یک دولت متمرکز و قدرتمند را در جنوب غربی آلمان پایه گزاری کرد. اهمیت این پیمان به حدی است که از آن به عنوان «قانون اساسی غیررسمی» وورتمبرگ تا قرن‌ها یاد می‌شد.

## پیش‌زمینه تاریخی و جدایی
ایالت وورتمبرگ در سال ۱۴۴۲ میلادی بر اساس «پیمان نورتینگن» میان دو برادر، لودویگ اول و اولریش پنجم، تقسیم شده بود. این تقسیم باعث ایجاد دو پاره قلمرو با پایتخت‌های مجزا در اشتوتگارت و اوراخ گردید. این جدایی نه تنها قدرت نظامی و اقتصادی منطقه را تضعیف کرد، بلکه باعث دخالت قدرت‌های همسایه از جمله کنت‌نشین پالاتینات در امور داخلی وورتمبرگ شد. با به قدرت رسیدن ابرهارد پنجم (معروف به ابرهارد ریش‌دار) در بخش اوراخ، تلاش‌های دیپلماتیک برای بازگرداندن یکپارچگی آغاز شد، چرا که تقسیم قلمرو تهدیدی برای بقای خاندان در برابر توسعه‌طلبی هابسبورگ‌ها بود.

## مفاد قرارداد و اتحاد دوباره
در ۱۴ دسامبر ۱۴۸۲، پس از رایزنی‌های طولانی با حضور نمایندگان اشراف و کلیسا در شهر مونزینگن، توافقی جامع حاصل شد. طبق این پیمان، ابرهارد پنجم (از شاخه اوراخ) به عنوان حاکم کل وورتمبرگ شناخته شد و ابرهارد ششم (از شاخه اشتوتگارت) به عنوان جانشین وی تعیین گردید. مهم‌ترین بندهای این قرارداد عبارت بودند از:

* **اصل تجزیه‌ناپذیری:** قلمرو وورتمبرگ از آن پس نباید میان وارثان تقسیم می‌شد.
* **پایتخت واحد:** شهر اشتوتگارت به عنوان مرکز اداری و سیاسی کل ایالت تعیین گردید.
* **مشارکت طبقات** ( به آلمانی: Landstände)**:** برای اولین بار، نقش نخبگان و نمایندگان شهرها در تصمیم‌گیری‌های کلان ایالتی به رسمیت شناخته شد تا از استبداد حاکمان آینده جلوگیری شود.

## پیامدها و ارتقا به دوک‌نشین
پیمان مونزینگن نه تنها به درگیری‌های داخلی پایان داد، بلکه مسیر را برای اصلاحات اداری گسترده هموار کرد. با تمرکز قدرت در دستان ابرهارد ریش‌دار، وورتمبرگ به یکی از باثبات‌ترین مناطق امپراتوری مقدس روم تبدیل شد. این استحکام سیاسی باعث شد که در سال ۱۴۹۵ میلادی، در جریان «مجلس امپراتوری» در ورمس، امپراتور ماکسیمیلیان اول ایالت وورتمبرگ را از سطح کنت‌نشین به سطح «دوک‌نشین» ارتقا دهد. این موفقیت دیپلماتیک مستقیماً نتیجه وحدتی بود که سیزده سال قبل در مونزینگر پایه‌گذاری شده بود.

## جایگاه در حافظه تاریخی
امروزه از پیمان مونزینگن به عنوان نمونه‌ای موفق از میانجی‌گری سیاسی در قرون وسطی یاد می‌شود. این سند در بایگانی ایالتی اشتوتگارت نگهداری می‌شود و به عنوان نماد هویت ایالت بادن-وورتمبرگ شناخته می‌شود. مورخان معتقدند که بدون این پیمان، وورتمبرگ احتمالاً در جریان جنگ‌های مذهبی قرن شانزدهم توسط قدرت‌های بزرگتر بلعیده می‌شد. شهر مونزینگن نیز به واسطه این رویداد، جایگاه خاصی در تاریخ آلمان پیدا کرده و تندیس‌های یادبودی از این اتفاق در میدان مرکزی شهر نصب شده است.

## جستارهای وابسته

* تاریخ آلمان
* گاه‌شمار تاریخ آلمان
* امپراتوری مقدس روم

## منابع





رده:امپراتوری مقدس روم در دهه ۱۴۸۰ (میلادی)
رده:اروپا در ۱۴۸۲ (میلادی)
رده:معاهده‌های مرز