ویلیام کنفیک جونز

**ویلیام کنفیک جونز** (به انگلیسی: ؛ ۲۳ اکتبر ۱۹۱۶ – ۱۵ آوریل ۱۹۹۸) یک سپهبد سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا و جانباز سه جنگ بود. دوران خدمت برجسته او دربرمی‌گرفت فرماندهی گردان در جنگ جهانی دوم، فرماندهی هنگ پس از جنگ کره و فرماندهی لشکر در جنگ ویتنام. جونز به دلیل شجاعت در نبرد، صلیب نیروی دریایی، ستاره نقره‌ای، نشان ستاره برنزی و پرپل هارت دریافت کرد.

آخرین مأموریت او فرماندهی نیروی تفنگداران دریایی ناوگان در اقیانوس آرام بود. جونز در سال ۱۹۷۲ پس از ۳۳ سال خدمت فعال بازنشسته شد. او برادر جیمز ال. جونز پدر و عموی جیمز ال. جونز، سی‌ودومین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی بود.

## زندگی‌نامه
ویلیام کنفیک جونز در ۲۳ اکتبر ۱۹۱۶ در جاپلین (میزوری) زاده شد. او در کانزاس‌سیتی (میزوری) بزرگ شد و در سال ۱۹۳۳ از دبیرستان ساوت‌وست فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۳۶ هنگامی که دانشجو بود به نیروی ذخیره سپاه تفنگداران دریایی پیوست و در تابستان‌ها در کلاس فرماندهان دسته در سن‌دیگو شرکت کرد. او در سال ۱۹۳۷ مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه کانزاس دریافت کرد.

### آغاز خدمت در تفنگداران دریایی
جونز در ۳۱ ژانویه ۱۹۳۸ درجه ستوان‌دومی ذخیره دریافت کرد و در ۲۹ سپتامبر ۱۹۳۹ به خدمت فعال فراخوانده شد. او در نوامبر ۱۹۳۹ دوره افسران ذخیره را در کوانتیکو (ویرجینیا) به پایان رساند و سپس به گردان ۱ هنگ ۶ تفنگداران دریایی پیوست. جونز نزدیک به شش سال با این گردان خدمت کرد. در نوامبر ۱۹۴۰ به نیروی ثابت تفنگداران دریایی منتقل شد.

در مه ۱۹۴۱ همراه هنگ ۶ تفنگداران دریایی به عنوان بخشی از تیپ ۱ تفنگداران دریایی به ایسلند اعزام شد و در مارس ۱۹۴۲ به ایالات متحده بازگشت. در بهار ۱۹۴۲ به درجه ستوان‌یکمی و مدت کوتاهی پس از آن به درجه سروانی ارتقا یافت.

### جنگ جهانی دوم
در اکتبر ۱۹۴۲ جونز همراه گردان ۱ هنگ ۶ به جبهه اقیانوس آرام اعزام شد. او به عنوان معاون فرمانده گروهان در نبرد گوادال‌کانال شرکت کرد و سپس فرماندهی گروهان و معاونت گردان را بر عهده گرفت. در مه ۱۹۴۳ به درجه سرگردی ارتقا یافت.

در سپتامبر ۱۹۴۳ فرماندهی گردان ۱ را بر عهده گرفت و جوان‌ترین فرمانده گردان در تفنگداران دریایی شد. در نبرد تاراوا، گردان ۱ هنگ ۶ به فرماندهی سرگرد جونز «بیش از هر یگان دیگری با دشمن در نبرد تن‌به‌تن درگیر شد».

در جریان تمرینات پیش از عملیات تاراوا، گردان ۱ فرود از قایق‌های لاستیکی را تمرین کرد که به همین دلیل جونز لقب «دریاسالار ناوگان کاندوم» را گرفت. در عملیات واقعی، تفنگداران با شناورهای فرود به سوی ساحل حمل شدند و در خط صخره‌ای به قایق‌های لاستیکی منتقل شدند و مسافت نزدیک به ۱۰۰۰ یارد را تا ساحل سبز پارو زدند. پس از رسیدن به ساحل، تفنگداران جونز زیر آتش سنگین دشمن پیشروی خود را آغاز کردند.

جونز به دلیل «شجاعت در عمل» در نوامبر ۱۹۴۳ در تاراوا ستاره نقره‌ای و ارتقای میدانی به درجه سرهنگ‌دومی دریافت کرد. در بخشی از گزارش تقدیرش آمده‌است:
:*... او خود را در معرض آتش مهلک گلوله‌باران قرار داد تا یک دسته خمپاره‌انداز و عناصر گروهان ستاد خود را سازمان‌دهی و هدایت کند و یک ضدحمله درخشان علیه نیروهای ژاپنی که از خطوط گردانش رخنه کرده بودند اجرا نماید.*

او در نبرد سایپن نیز با شجاعت جنگید و صلیب نیروی دریایی دریافت کرد. در گزارش تقدیر او آمده‌است:
:*... هنگامی که گروهان‌های تحت فرماندهی‌اش در سه ساحل جداگانه و خارج از موقعیت تعیین‌شده فرود آمدند، سرهنگ‌دوم جونز زیر آتش سنگین خمپاره، توپخانه و سلاح‌های سبک دشمن از یگانی به یگان دیگر رفت و سازمان‌دهی و استقرار مجدد آنها را برای تصرف هدف تعیین‌شده هدایت کرد. تحت رهبری شایسته او، گردان بارها ضدحملات ژاپنی را دفع کرد و در شب ۱۶ ژوئن حمله تانکی دشمن را که در آن ۲۴ تانک ژاپنی نابود شد متحمل شد…*

پس از تاراوا، جونز در نبردهای تینیان و اوکیناوا نیز جنگید.

### ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۲
جونز در ژوئیه ۱۹۴۵ به ایالات متحده بازگشت و ریاست بخش تاکتیک و فنون مدرسه پایه (به انگلیسی: ) را بر عهده گرفت. از مه ۱۹۴۷ تا ژوئن ۱۹۴۸ رئیس بخش پیاده‌نظام مدرسه جوانان بود. در این دوره پس از جنگ، جونز با نام مستعار «بِیس‌پلیت مک‌گرک» مجموعه مقالاتی برای راهنمایی افسران جوان نوشت که در نشریه  منتشر و در سال ۱۹۴۸ به صورت کتاب گردآوری شد.

از اوت ۱۹۴۸ تا اوت ۱۹۵۰ در سوئد به عنوان وابسته دریایی کمکی برای امور هوایی در سفارت آمریکا در استکهلم خدمت کرد.

از اوت ۱۹۵۰ تا فوریه ۱۹۵۲ رئیس زیربخش عملیات در بخش طرح‌ریزی و سیاست‌گذاری ستاد تفنگداران دریایی بود. در فوریه ۱۹۵۲ رئیس شاخه عملیات و آموزش شد و در اوت ۱۹۵۲ به درجه سرهنگی ارتقا یافت.

### جنگ کره
در سپتامبر ۱۹۵۳ جونز به کره اعزام شد و معاون رئیس ستاد عملیات (G-3) لشکر ۱ تفنگداران دریایی گردید. در فوریه ۱۹۵۴ فرماندهی هنگ ۱ تفنگداران دریایی را بر عهده گرفت و تا ژوئیه ۱۹۵۴ در این سمت باقی ماند. برای خدماتش در کره نشان ستاره برنزی دریافت کرد.

### ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۴
از ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۸ جونز در مدارس تفنگداران دریایی در کوانتیکو مستقر بود. از اوت ۱۹۵۶ تا ژوئیه ۱۹۵۸ فرمانده مدرسه پایه بود.

در ژوئیه ۱۹۵۸ فرماندهی هنگ آموزش نوآموزان در پایگاه پریس آیلند (کارولینای جنوبی) را بر عهده گرفت. در ژوئیه ۱۹۶۰ وارد کالج جنگی نیروی دریایی در نیوپورت (رود آیلند) شد. پس از اتمام دوره، در ژوئیه ۱۹۶۱ به پنتاگون منتقل شد و رئیس بخش عملیات عمومی در ستاد مشترک دفتر روسای ستاد مشترک گردید.

در ۱ اکتبر ۱۹۶۲ به درجه سرتیپی ارتقا یافت و دستیار قانون‌گذاری فرمانده تفنگداران دریایی، ژنرال دیوید شوپ شد. در مارس ۱۹۶۴ فرماندهی نیروهای پشتیبانی ناوگان تفنگداران دریایی اقیانوس آرام و پایگاه تفنگداران دریایی توئنتی‌ناین پالمز (کالیفرنیا) را بر عهده گرفت.

### جنگ ویتنام

جونز در دو دوره رزمی در جنگ ویتنام خدمت کرد. در دسامبر ۱۹۶۵ به ویتنام جنوبی اعزام شد و رئیس مرکز عملیات رزمی ستاد فرماندهی کمک نظامی آمریکا در ویتنام در سایگون گردید. برای خدماتش در این دوره نشان خدمات برجسته دریافت کرد. در نوامبر ۱۹۶۶ به درجه سرلشکری ارتقا یافت.

از ۱ ژانویه ۱۹۶۷ تا ۱ مارس ۱۹۶۹ معاون مدیر پرسنل ستاد تفنگداران دریایی بود و برای خدماتش در این دوره لژیون افتخار دریافت کرد.

در آوریل ۱۹۶۹ به ویتنام بازگشت و فرماندهی لشکر ۳ تفنگداران دریایی را بر عهده گرفت. این لشکر از آوریل تا نوامبر آن سال عملیات رزمی گسترده‌ای در نزدیکی منطقه غیرنظامی ویتنام انجام داد. در نوامبر ۱۹۶۹ لشکر ۳ به اوکیناوا (ژاپن) بازاستقرار یافت. در ژاپن، جونز علاوه بر فرماندهی لشکر، فرماندهی کل نیروی اول تفنگداران دریایی اعزامی و فرماندهی گروه رزمی ۷۹ ناوگان هفتم ایالات متحده آمریکا را نیز بر عهده گرفت.

برای خدمات برجسته‌اش از آوریل ۱۹۶۹ تا آوریل ۱۹۷۰ ستاره طلایی به جای دومین نشان خدمات برجسته دریافت کرد. دولت ویتنام جنوبی نیز او را با نشان ملی ویتنام درجه ۴، صلیب شجاعت ویتنام و مدال چونگ‌می درجه ۱ تقدیر نمود.

### آخرین فرماندهی
جونز در مه ۱۹۷۰ به ایالات متحده بازگشت و دستیار ویژه رئیس ستاد تفنگداران دریایی شد. نامزدی او برای درجه سپهبدی در ۱۲ مه ۱۹۷۰ توسط مجلس سنای ایالات متحده آمریکا تأیید شد و ارتقا از ۱ ژوئیه ۱۹۷۰ اجرایی گردید.

در ۱ ژوئیه ۱۹۷۰ آخرین مأموریت خود را به عنوان فرمانده کل نیروی تفنگداران دریایی ناوگان در اقیانوس آرام آغاز کرد و جانشین سپهبد هنری دبلیو. بیوز جونیور شد. او تا بازنشستگی در ۱ سپتامبر ۱۹۷۲ در این سمت خدمت کرد و برای خدماتش سومین نشان خدمات برجسته را دریافت نمود.

### بازنشستگی و درگذشت
جونز پس از بازنشستگی در ۱۹۷۲ به الکساندریا (ویرجینیا) نقل مکان کرد. در دوران بازنشستگی عضو هیئت مدیره کالج جنگی نیروی دریایی بود.

در سال ۱۹۸۷ کتاب «پیشینه کوتاهی از هنگ ۶ تفنگداران دریایی» را نوشت که توسط بخش تاریخ و موزه‌های سپاه تفنگداران دریایی منتشر شد.

سپهبد جونز در ۱۵ آوریل ۱۹۹۸ در الکساندریا (ویرجینیا) بر اثر سکته مغزی درگذشت. او با تشریفات کامل نظامی در آرامستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شد. همسرش شارلوت جونز، یک دختر و دو پسر از او بازماندند. پسرش هیو ام. جونز پیش از او در سال ۱۹۶۵ درگذشته بود.

## نشان‌ها و مدال‌ها
فهرست کامل نشان‌ها و مدال‌های سپهبد جونز عبارت است از:

## خانواده
ویلیام کی. جونز برادر جیمز ال. جونز پدر و عموی ژنرال جیمز ال. جونز، سی‌ودومین فرمانده سپاه تفنگداران دریایی بود. پسرش چارلز جونز روزنامه‌نگار و نویسنده کتاب «پسران ۶۷» است که داستان سه تفنگدار دریایی را روایت می‌کند که در سال ۱۹۶۷ مدرسه پایه را به پایان رساندند: سرلشکر ری اسمیت، سپهبد مارتین استیل و پسرعموی اولش ژنرال جیمز ال. جونز. جونز همچنین پدر کارول جونز هتن، سرهنگ‌دوم ویلیام کی. جونز جونیور و هیو ام. جونز بود که در سال ۱۹۶۵ درگذشت. او ده نوه داشت.

## منابع

* 
* 

## پیوند به بیرون
* زندگی‌نامه رسمی در دانشگاه تفنگداران دریایی
* مرکز دانشجویان نظامی ویلیام کی. جونز در دانشگاه کانزاس

رده:زادگان ۱۹۱۶ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۹۸ (میلادی)
رده:دریافت‌کننده مدال دلیری نیروهای نظامی ایالات متحده آمریکا
رده:خاک‌سپاری‌ها در گورستان ملی آرلینگتون
رده:ژنرال‌های نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه کانزاس
رده:دریافت‌کنندگان ستاره نقره‌ای
رده:دریافت‌کنندگان نشان خدمات برجسته (نیروی دریایی ایالات متحده)
رده:پرسنل تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا در جنگ کره
رده:مقاله‌های دارای شرح مختصر
رده:شرح مختصر متفاوت با ویکی‌داده