پیشینه ژنگژو

**پیشینه [[ژنگ‌ژوو|ژنگژو]]**، شهری که امروزه مرکز استان هنان چین است، بیش از ۱۰٬۰۰۰ سال را از آغاز آن به عنوان یک سکونتگاه نوسنگی تا ظهور آن به عنوان یک بندر تجاری در سال‌های پایانی سلسله چینگ، در بر می‌گیرد.

پرونده:古塔晴云.jpg|بتکده باستانی چینگیون، ژنگژو 


## دوران باستان تا ژو غربی
توپ‌هایی از محوطه باستانی لیجیاگو که در شینمی، ژنگژو کشف شده‌اند، قدمتی بین ۱۰۵۰۰ تا ۸۶۰۰ سال پیش دارند و شواهدی از ابزارهای سنگی مربوط به دوره‌های اولیه و پایانی نوسنگی را نشان می‌دهند، در زمانی که ساکنان این منطقه از شکار صرف برای امرار معاش به کشت همزمان غلات روی آوردند. در شینژنگ، ژنگژو، آثار ۸۰۰۰ ساله فرهنگ پیلی‌گانگ نشان می‌دهد که در آن زمان مردم محلی با گسترش از پایگاه اصلی خود در حوضه رودخانه زرد برای توسعه پایه‌های فرهنگ چینی، دامپروری می‌کردند و به تولید صنایع دستی مشغول بودند. خرابه‌های بزرگ ژنگژو داهچون نمونه‌ای از فرهنگ یانگشائو را با بسیاری از پایه‌های ساختمانی به خوبی حفظ شده در سبک معماری منحصر به فرد "چوب و استخوان ارائه می‌دهند که منبع مهمی برای تحقیق در مورد روش‌های ساخت و ساز چین باستان است.

از زمانی که پنج امپراتور افسانه‌ای از طریق سلسله شیا تا ظهور سلسله شانگ بر چین حکومت می‌کردند، ژنگژو به عنوان محور تمدن چین عمل می‌کرد. حدود ۵۰۰۰ سال پیش، نخستین فرزند مردم چین، شوان‌یوان که بعدها به عنوان امپراتور زرد شناخته شد، در تپه شوان‌یوان متولد شد. هنگامی که شوان‌یوان ۳۷ ساله بود، پایتخت خود را در سین‌ژنگ تأسیس کرد، در حالی که طبق افسانه، ۲۵ پسر او سلسله‌های شیا و شانگ را تأسیس کردند و همچنین رهبرانی را برای سلسله اولیه ژو تربیت نمودند.

ویرانه‌های قدیمی شیشان نقطه عطف مهمی در توسعه معماری چینی بود و راه را برای ساخت دیوارهای شهری در مقیاس بزرگ و پیشرفت‌های بعدی در تکنیک‌های ساخت و ساز هموار کرد.

بین سال‌های ۲۰۷۰ تا ۱۶۰۰ پیش از میلاد، یو بزرگ، اولین رهبر سلسله شیا، پایتخت خود را در وانچنگ در یانچنگ (که اکنون دنگفنگ نامیده می‌شود) تأسیس کرد. کوه سونگ به مرکز تمدن شیا تبدیل شد که در اطراف حوزه‌های بالایی رودخانه‌های یی، لو و یینگ و همچنین بخش‌هایی از استان شانشی در جنوب غربی مستقر بود.

از زمان چی از شیا تا پادشاه تانگ از شانگ، قبیله شانگ هشت بار مهاجرت کرد. سپس در سال ۱۶۷۵ پیش از میلاد، پادشاه تانگ به فرمان آسمان استناد کرد و به پایتخت شیا در فنگچیو حمله کرد و آن را سرنگون کرد و بدین ترتیب سلسله شیا را نابود کرد و راه را برای دومین سلسله فئودالی چین، شانگ با پایتخت آن در شیبو در منطقه ژنگژو هموار کرد.

شهر شانگ ژنگژو، مکانی مربوط به سلسله شانگ است که در منطقه بیگوان این شهر واقع شده است. بر اساس بررسی خاک دیوارهای این مکان، قدمت آن در حدود ۱۶۰۰ سال پیش از میلاد مسیح تخمین زده می‌شود.

آثار باستانی سلسله شانگ هم در داخل و هم در خارج از دیوار دوگانه شهر ژنگژو یافت شده است. دیوار داخلی به شکل مستطیل ساخته شده است، در حالی که دیوار خارجی گرد است تا منعکس کننده دیدگاه کیهانی دایره‌ای این مردمان باستان از جهان باشد. در آن زمان، این دیوارها از نظر مقیاس از دیوارهای بابل و آشور در خاورمیانه و همچنین دیوارهای موهنجودارو در هند، یکی از سکونتگاه‌های شهری بزرگ جهان باستان، فراتر می‌رفتند.

در سال ۱۰۴۶ پیش از میلاد، پادشاه وو از سلسله ژو، پادشاه ژو از سلسله شانگ را شکست داد و سلسله ژو غربی را با پایتختی در چانگ‌آن (شی‌آن امروزی) تأسیس کرد. او به برادر کوچکترش گوان شو در اطراف ژنگژو، تیول‌داری داد که به ایالت گوان تبدیل شد. سایر سرزمین‌های منطقه ژنگژو که توسط پادشاه وو اعطا شد، شامل ایالت‌های کوای، گوئو شرقی، ژای و می.

پس از نابودی ژو غربی در سال ۷۷۰ پیش از میلاد، دوک وو از ژنگ در اتحاد با ارتش‌های ایالت‌های چین، جین و وی، حمله‌ای از سوی کوچ‌نشینان کوانرونگ را دفع کرد و به عنوان پاداش، مقام *چینگشی* را دریافت کرد و مسئول امور سطح بالای دولتی در لویانگ شد. مدت کوتاهی پس از آن، دوک وو، پادشاه پینگ از ژو را هنگامی که پایتخت خود را به لویانگ منتقل کرد، همراهی کرد و قلمرویی در اطراف گذرگاه هولائو به او داده شد. دوک وو پایتخت خود را در شینگ‌یانگ تأسیس کرد و دومین حاکم ایالت ژنگ شد. اندکی پس از آن، دوک وو ایالت‌های کوای، گوئو شرقی و هو را ضمیمه کرد، سپس در سال ۷۶۵ پیش از میلاد، پایتخت خود را به مکان اصلی خود در ایالت کوای منتقل کرد و برای تمایز آن از قلمرو ژنگ در شهرستان شیهوا، پایتخت هنان خود را سین‌ژنگ نامید.

## دوره بهار و پاییز تا سلسله‌های شمالی و جنوبی
دوره بهار و پاییز شاهد ظهور دولت‌های دست‌نشانده بود که برای کسب هژمونی رقابت می‌کردند و دوره‌ای از بی‌نظمی را ایجاد کردند. دولت ژنگ از طریق ترکیبی از همکاری با سایر دولت‌ها، درگیری‌های گاه‌به‌گاه، دیپلماسی و تصاحب متقابل قلمرو، به حیات خود ادامه داد؛ شرایطی که تا دوره دولت‌های متخاصم ادامه یافت.

وقتی زیچان، سیاستمدار، از حدود سال ۵۴۴ پیش از میلاد در ایالت ژنگ به قدرت رسید، در برابر تهاجمات خارجی مقاومت کرد و حاکمیت قانون را ترویج داد و همچنین اصلاحات کشاورزی را اجرا کرد تا ژنگ را بار دیگر به یک ایالت ثروتمند و قدرتمند تبدیل کند. پس از مرگ او، زیتای شو (子太叔) قدرت را به دست گرفت و در نتیجه حاکمان ژنگ به اشتباه سیاست‌های سختگیرانه‌ای را اجرا کردند که باعث شیوع راهزنی‌های جدی شد.

در سال ۳۷۵ پیش از میلاد، ایالت هان، ژنگ را سرنگون کرد و پایتخت خود را به سین‌ژنگ منتقل کرد. در طول اصلاحات شانگ یانگ در سال ۳۵۵ پیش از میلاد در ایالت چین، هان در مقایسه با سایر دست نشاندگان نسبتاً ضعیف شد، اما هنگامی که مارکی ژائو از هان به تخت نشست، شن بوهای، مقام سابق ژنگ، را به عنوان صدراعظم منصوب کرد. شن ارتش هان را چنان تقویت کرد که به یکی از هفت ایالت متخاصم تبدیل شد، اما به تدریج در اواخر دوره ایالت‌های متخاصم رو به زوال گذاشت و منجر به تصرف پادشاه آن توسط ارتش چین در سال ۲۳۰ پیش از میلاد و نابودی ایالت شد. سین‌ژنگ در طول این دوره ۵۰۰ ساله به عنوان پایتخت ایالت‌های هان و ژنگ عمل کرد.

پس از حمله آنها، ارتش چین قلمرو هان را به یک فرمانداری نظامی تبدیل کرد که به عنوان فرمانداری سانچوان شناخته می‌شد. هنگامی که چین شی‌هوانگ در سال ۲۲۱ پیش از میلاد شش ایالت متخاصم باقی‌مانده را متحد کرد، در مجموع سی و شش فرمانداری ایجاد کرد که فرمانداری سانچوان یکی از آنها بود و مقر قاضی آن ابتدا در لوئویانگ بود و بعداً به شینگ‌یانگ منتقل شد. بخش بزرگی از ژنگژو در فرمانداری سانچوان قرار داشت در حالی که شین‌ژنگ به عنوان بخشی از فرمانداری یینگ‌چوان طبقه‌بندی می‌شد. در سال ۲۰۸ پیش از میلاد، در پایان سلسله چین، قیام دازه‌شیانگ به رهبری چن شنگ و وو گوانگ آغاز شد. وو در جریان محاصره شینگ‌یانگ توسط نیروهای خود کشته شد، در حالی که چن به سمت شیان‌یانگ در شانشی امروزی پیشروی کرد تا حکومت متحد دربار چین را به چالش بکشد، اما در نهایت سرکوب شد. در سال ۲۰۶ پیش از میلاد، لیو بانگ نیروهایی را در شینگ یانگ مستقر کرد و در اولین نبرد نبرد چو-هان با شیانگ یو جنگید. در طول این نبرد، هر دو طرف بارها و بارها جنگیدند تا اینکه پس از بن‌بست چند ماهه، طرفین توافق کردند که کانال هونگ بین رودخانه‌های زرد و هوای، مرز قلمروهای مربوطه آنها را تشکیل دهد. در این دوره، منطقه ژنگهوی مدرن در شینگ یانگ متمرکز بود و به دلیل پیوندهای حمل و نقلی آن، به عنوان یک قطب اقتصادی مهم عمل می‌کرد.

در دوره هان غربی، با تکیه بر منابع غنی کوه داکویی، کوه یی و منطقه کوه سونگ، گونگ یی در غرب ژنگژو و شینگ یانگ هر دو به مراکز مهم ملی ذوب آهن تبدیل شدند. شینگ یانگ یک اداره آهن تأسیس کرد و بسیاری از بقایای ذوب آهن و تولید چدن در مقیاس بزرگ سلسله هان در این منطقه کشف شده است که نشان می‌دهد در آن زمان مردم هان به بالاترین استانداردهای ریخته‌گری فلز رسیده بودند. دوره هان شرقی شاهد شورش‌های پی در پی و تصرف زمین بود که با شورش عمامه زردها در سال ۱۸۴ میلادی آغاز شد. کائو کائو دشت چین مرکزی را اشغال کرد و در سال ۲۰۰ میلادی یوان شائو را در نبرد گواندو، در شمال شرقی شهرستان ژونگمو امروزی، شکست داد. پس از به تخت نشستن امپراتور هوی از جین در سال ۲۹۰ میلادی، قیام‌هایی مانند جنگ هشت شاهزاده و فاجعه یونگجیا به‌طور مکرر رخ داد و تا زمان ژائوی متأخر در دوره شانزده پادشاهی ادامه یافت. در طول این مدت، ژنگژو شاهد ناآرامی‌هایی با رکود کشاورزی و خرابی‌های مکرر محصولات کشاورزی بود. در طول سلسله وی شمالی، بودیدارما، شاگرد بودایی هندی، به معبد شائولین در کوه سونگ آمد و در آنجا به مدت نه سال به دیوار خیره شد و آموزه‌های بودا را به شاگرد چینی چان، دازو هویکه، منتقل کرد.

## سلسله سویی تا سلسله چینگ
اولین امپراتور سویی، امپراتور ون از سویی، سیستم اداری دو لایه *ژو* و *شیان را تأسیس کرد و در سال ۵۸۳ میلادی نام شینگژو* را به ژنگژو تغییر داد و بدین ترتیب نام رسمی شهری را که هنوز هم وجود دارد، تثبیت کرد. پس از آنکه امپراتور یانگ از سویی هم کانال بزرگ و هم امتداد غربی آن، کانال تونگجی، را بهبود بخشید، ژنگژو برای مدتی به یک قطب ملی مهم برای تجارت زمینی و آبی تبدیل شد. در سال ۶۱۸ میلادی، یوون هواجی، ژنرال سویی، امپراتور یانگ از سویی را کشت و پایان سلسله سویی را رقم زد. پس از آن، یانگ تونگ از فرصت استفاده کرد و خود را به عنوان امپراتور در لوئویانگ مستقر کرد. یک سال بعد، ژنرال وانگ شیچونگ انتصاب یانگ را لغو کرد و ایالت ژنگ را که سومین تکرار این نام در تاریخ چین بود، دوباره تأسیس کرد. در سال ۶۲۱، لی شیمین (که بعدها امپراتور تایزونگ از تانگ شد) سه هزار سوارکار زره‌پوش را برای رویارویی با ارتش ۱۰۰٬۰۰۰ نفری دو جیانده در نبرد هولائو رهبری کرد. دو شکست خورد و وانگ شیچونگ بلافاصله لوئویانگ را تسلیم کرد.

در دوران سلسله تانگ در سال ۶۸۰ میلادی، امپراتور گائوزونگ از سلسله تانگ، همسرش وو زتیان را به گشت و گذار در کوه سونگ برد. وو در سال ۶۹۶ میلادی، در دوران سلطنتش به عنوان ملکه، برای اهدای هدایا به راهبان شائولین، دوباره از آنجا بازدید کرد. از آنجایی که این سال، سال سلطنت *وانسوی دنگ‌فنگ* او بود، به یادبود آن، نام شهرستان سونگ‌یانگ را دنگ‌فنگ گذاشت. پس از شورش آن لوشان در اواسط قرن هشتم، تولید در حوضه رودخانه زرد عملاً متوقف شد و کیلومترها از دشت مرکزی بایر ماند. سلسله سونگ شمالی در سال ۱۱۰۵ میلادی پایتخت خود را در بیانجینگ (کایفنگ امروزی) تأسیس کرد و پس از آن ژنگژو به یکی از چهار پایتخت کمکی امپراتوری تبدیل شد و به شیفو معروف شد. از آغاز سلسله سونگ شمالی، آموزش رواج یافت و بسیاری از آکادمی‌های کنفوسیوسی در سراسر کشور پدیدار شدند. در آن زمان در دنگ‌فنگ، آکادمی سونگ‌یانگ در زیر خط‌الرأس جونجی یکی از بزرگ‌ترین آکادمی‌ها در چین بود. رکود اقتصادی در دوران سلسله جین آغاز شد و تنها پیشرفت‌ها در نجوم زمانی رخ داد که گوئو شوجینگ و وانگ شون شبکه‌ای از ۲۷ رصدخانه نجومی را در سراسر چین با مرکزیت دنگ‌فنگ راه‌اندازی کردند.

پس از تأسیس سلسله مینگ در سال ۱۳۶۸ میلادی، دشت مرکزی چین متروک و پوشیده از گیاه شد. به دنبال آن، مهاجرانی از استان‌های ژجیانگ و شانشی از راه رسیدند و هر دو منطقه شینگ‌یانگ و ژونگ‌میو را با ساکنان جدید پر کردند. در پایان سلسله مینگ، شورش در تمام نقاط چین آغاز شد و در سال ۱۶۳۵ در زمان سلطنت امپراتور چونگ‌ژن، ارتش دهقانی شورشی لی زیچنگ مناطقی از جمله سیشوی و شهرستان شینگ‌یانگ را اشغال کرد و سرانجام به سمت گوانگ‌وشان لشکرکشی کرد. شورشیان از میان ارتش مینگ عبور کردند، آنها را محاصره و نابود کردند، سپس بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ دهقان برای بحث در مورد استراتژی در «گردهمایی شینگ‌یانگ» گرد هم آمدند. پس از ۴۰ سال هرج و مرج در پایان سلسله مینگ، آب‌بندهای کنار رودخانه زرد آشفته بودند و بسیاری از قسمت‌های آن شکسته شد. این امر تأثیر جدی بر حمل و نقل آبی داشت و در ژوئن ۱۶۶۲، در زمان سلطنت امپراتور کانگشی از سلسله چینگ، رودخانه زرد طغیان کرد و ژونگمو را به سمت غرب، جنوب و شمال سیل زد. در نتیجه، در سال ۱۶۸۳، کانگشی دستور داد که آب‌بندها با ارتفاع ۴۰ فوت و عرض ۱۰ فوت بازسازی شوند. در سال‌های پایانی سلسله چینگ، راه‌آهن پینگهان و لونگهای در ژنگژو تلاقی کردند و این شهر را به حلقه ارتباطی در شبکه اصلی حمل و نقل ملی شمال-جنوب و شرق-غرب تبدیل کردند. وضعیت اقتصادی به‌طور مداوم بهبود یافت و این شهر را به یک مرکز مهم توزیع محصولات جانبی کشاورزی و یک بندر کوچک برای واردات کالاهای تولیدی تبدیل کرد.

## دوران جمهوری چین و جمهوری خلق چین
پس از تأسیس جمهوری چین، در سال ۱۹۱۳، ژنگژو از منطقه‌ای که مستقیماً از پایتخت اداره می‌شد، به شهرستان ژنگژو تغییر یافت. در سال ۱۹۲۰، مجلس قانونگذاری استان هنان پیشنهاد ایجاد یک بندر تجاری در این شهر را داد، سپس در فوریه ۱۹۲۳، راه‌آهن جینگوان در جریان «۲۷ اعتصاب بزرگ» به رهبری کمونیست‌ها متوقف شد، که از ژنگژو سرچشمه می‌گرفت اما به سرعت حل و فصل شد. در مارس همان سال، کنفرانس امور دولتی دولت بیانگ رسماً ایجاد یک بندر تجاری در ژنگژو را تصویب کرد و یک دفتر تجاری دولتی برای اداره آن تأسیس کرد. تا سال ۱۹۲۷، «مجله مسافرتی» که به تازگی در شانگهای منتشر می‌شد، ژنگژو را به عنوان «کلان‌شهر بزرگ شمالی چین» توصیف می‌کرد. ژنگژو در سال ۱۹۲۸ توسط جنگ‌سالار فنگ یوشیانگ به مقام شهر ارتقا یافت، سپس در سال ۱۹۳۱، پس از درگیری نظامی بین چیانگ کای‌شک، یان شیشان و فنگ در طول جنگ دشت‌های مرکزی، ژنگژو بار دیگر به یک شهرستان تبدیل شد. در طول جنگ دوم چین و ژاپن، در ۹ ژوئن ۱۹۳۸، برای جلوگیری از پیشروی ارتش ژاپن به سمت غرب در امتداد راه‌آهن لونگهای، نیروهای ملی‌گرای کومینتانگ، خاکریزهای امتداد ساحل جنوبی رودخانه زرد در هوایوانکو را منفجر کردند که باعث سیل رودخانه زرد در سال ۱۹۳۸ شد. دولت ملی‌گرا در ژانویه ۱۹۴۶ یک دفتر رسمی مماشات ژنگژو در معبد لوزو تأسیس کرد، سپس در اکتبر ۱۹۴۸ ارتش آزادی‌بخش خلق به شهر حمله و آن را اشغال کرد و دفتر مماشات را تصرف کرد و بدین ترتیب کنترل را از ملی‌گرایان گرفت.

ژنگژو در سال ۱۹۵۳ بار دیگر به شهر تبدیل شد و سپس در ۳۰ اکتبر سال بعد، پایتخت استان هنان از کایفنگ به این شهر منتقل شد. طبق اسناد رسمی، دلیل این جابجایی از کایفنگ، موقعیت بی‌نظیر ژنگژو به عنوان یک قطب ترافیکی استانی در مقایسه با سایر شهرها بود، در حالی که موقعیت مرکزی آن برای مدیریت کل استان در مقایسه با کایفنگ شرقی راحت‌تر بود. در ۵ آگوست ۱۹۵۲، تصمیم به جابجایی پایتخت رسماً توسط دولت خلق استان تصویب شد.

با ارتقای ژنگژو به مرکز استان، این شهر به یکی از ۱۵ شهر ملی تبدیل شد که بر ساخت و ساز تمرکز داشتند. صنعت به سرعت توسعه یافت و شامل ریسندگی و بافندگی، استخراج زغال سنگ، تولید ماشین آلات و ۶۵ صنعت اصلی دیگر شد. همزمان با شروع برنامه ساخت و ساز در سطح شهر توسط ژنگژو، ده کالج حرفه ای و یک مؤسسه تحقیقاتی ساخته شد. در سال ۱۹۹۷، شورای دولتی چین رسماً ژنگژو را به عنوان یکی از سه مرکز آزمایشی تجارت و بازرگانی ملی تصویب کرد.

در آغاز قرن بیست و یکم، ژنگژو به‌طور متوالی جوایزی را به عنوان «شهر باغ ملی»، «شهر گردشگری عالی»، «شهر کنفرانس و نمایشگاهی بهینه»، «شهر رقابتی ملی» و «شهر فرهنگی ملی» در میان سایر جوایز دریافت کرده و خود را به عنوان شهر اصلی و مرکز اقتصادی دشت مرکزی چین تثبیت کرده است.

## جستارهای وابسته
## منابع

رده:تاریخ ژنگ‌ژوو