زبان‌های ایتالیا

**زبان‌های ایتالیا** شامل ایتالیایی، که به عنوان زبان ملی کشور عمل می‌کند، در اشکال استاندارد و منطقه‌ای آن، و همچنین زبان‌های محلی و منطقه‌ای متعددی است که اکثر آنها، مانند ایتالیایی، به گروه وسیع‌تر زبان‌های رومی تعلق دارند. اکثر زبان‌هایی که اغلب به عنوان منطقه‌ای شناخته می‌شوند، در یک زنجیره گویشی در سراسر مرزهای اداری مناطق توزیع شده‌اند، و گویندگان یک منطقه در یک منطقه واحد معمولاً از ویژگی‌هایی که گونه خود را از سایر زبان‌های مجاور متمایز می‌کند، آگاه هستند.

زبان رسمی و رایج در سراسر کشور، ایتالیایی است که بر اساس زبان توسکانی قرون وسطایی فلورانس آغاز شده است. به موازات آن، بسیاری از ایتالیایی‌ها نیز به یکی از زبان‌های محلی ارتباط برقرار می‌کنند که بیشتر آنها، مانند توسکانی، تکامل بومی لاتین عامیانه هستند. با این حال، برخی از زبان‌های محلی از لاتین سرچشمه نمی‌گیرند، بلکه به شاخه‌های دیگر هند و اروپایی مانند سیمبری (ژرمنی)، آربرش (آلبانیایی)، اسلاوومولیسانو (اسلاوی) و گریکو (یونانی) تعلق دارند. سایر زبان‌های غیربومی به دلیل مهاجرت توسط درصد قابل توجهی از جمعیت صحبت می‌شوند.

از میان زبان‌های بومی، دوازده زبان رسماً به عنوان زبان اقلیت‌های زبانی شناخته می‌شوند: آلبانیایی، کاتالان، آلمانی، یونانی، اسلوونیایی، کرواتی، فرانسوی، فرانسوی-پرووانسالی، فریولی، لادین، اکسیتان و ساردینیایی؛ در حال حاضر، ساردینیایی با تقریباً یک میلیون گویشور، بزرگ‌ترین گروه از این زبان‌ها محسوب می‌شود، اگرچه جامعه ساردوفون به‌طور کلی در حال کاهش است. با این حال، چندزبانگی کامل به‌طور قانونی فقط به سه اقلیت ملی که زبان مادری آنها آلمانی، اسلوونیایی یا فرانسوی است اعطا می‌شود و به ترتیب در مناطق ترنتینو-آلتو آدیجه، فریولی-ونتسیا جولیا و واله دائوستا تصویب شده است.

## زبان‌های باستانی ایتالیا
[بندانگشتی|304x304پیکسل|نقشه قوم‌شناسی ایتالیا در [عصر آهن، قبل از گسترش و فتح ایتالیا توسط روم]]
ایتالیایی‌های باستان به زبان‌های متعددی صحبت می‌کردند. این زبان‌ها شامل اتروسکی و شاخه ایتالی زبان‌های هندواروپایی، متشکل از زبان‌های لاتین-فالیسکی و اوسکو-اومبری، بودند. علاوه بر این، در گالینا سیزالپینا به زبان‌های سلتی و در مگنا گراسیا به یونانی باستان صحبت می‌کردند. زبان لاتین از گروه لاتین-فالیسکی مشتق شده و پس از رومی شدن کل شبه جزیره، جایگزین سایر زبان‌های رایج در ایتالیا شد. این زبان، جد تمام زبان‌های رومی، تنها زیرگروه زنده زبان‌های ایتالیایی، است.

## زبان یا گویش
تقریباً تمام زبان‌های رومی که در ایتالیا استفاده می‌شوند، زبان بومی همان منطقه‌ای هستند که در آن منطقه به آن صحبت می‌کنند. این زبان‌ها به غیر از ایتالیایی استاندارد، اغلب به عنوان گویش‌های *دیالتی*، چه در محاوره و چه در کاربرد علمی، شناخته می‌شوند. با این حال ممکن است برخی از آنها را با نام‌های دیگری همچون "زبان‌های اقلیت" یا " زبان‌های محلی " بشناسند. "گویش" ممکن است به اشتباه به این معنی درک شود که زبان‌های بومی که در ایتالیا صحبت می‌شوند، "گویش‌های" ایتالیایی استاندارد به معنای غالب انگلیسی " زبان‌گونه‌ها یا تغییرات یک زبان " هستند. این مورد در ایتالیا صدق نمی‌کند، زیرا تنوع زبانی دیرینه این کشور در واقع از ایتالیایی استاندارد ناشی نمی‌شود. اکثر انواع زبان‌های رومی ایتالیا پیش از ایتالیایی وجود داشته‌اند و به صورت محلی از لاتین عامیانه تکامل یافته‌اند، مستقل از آنچه که به زبان ملی استاندارد تبدیل شد، مدت‌ها قبل از گسترش نسبتاً اخیر ایتالیایی استاندارد در سراسر ایتالیا. در واقع، خود ایتالیایی استاندارد را می‌توان یا ادامهٔ گویش فلورانسی توسکانی یا زبانی دانست که به شدت مبتنی بر آن است.

## منابع