جولیو دوهه

**جولیو دوهه** (;  – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا و نظریه‌پرداز قدرت هوایی ایتالیایی بود. او از طرفداران اصلی بمباران استراتژیک در جنگ هوایی بود. او معاصر والتر ویور، بیلی میچل و هیو ترنچارد، مدافعان جنگ هوایی، بود.

دوهت در مقاله تأثیرگذار خود در سال ۱۹۲۱ با عنوان «فرماندهی هوا»، استدلال کرد که بمباران استراتژیک - به‌ویژه هدف قرار دادن جمعیت غیرنظامی و زیرساخت‌ها - می‌تواند اراده یک ملت را برای جنگیدن در هم بشکند. او معتقد بود که با ایجاد رعب و وحشت و تخریب کافی از هوا، روحیه جمعیت غیرنظامی فرو می‌ریزد و دولت دشمن را مجبور به تسلیم می‌کند.

نظریه‌های دوهت تأثیرگذار بودند، اگرچه اثربخشی استراتژی‌های او همچنان مورد بحث است.

## زندگی‌نامه
او که در کازرتا، کامپانیا، ایتالیا، از خانواده‌ای از تبعیدیان ساووی که پس از واگذاری ساووی به فرانسه به آنجا مهاجرت کرده بودند، متولد شد، در آکادمی نظامی مودنا تحصیل کرد و در سال ۱۸۸۲ به توپخانه ارتش ایتالیا پیوست. بعدها او در مؤسسه پلی تکنیک تورین تحصیل کرد و در آنجا علوم و مهندسی خواند.

دوهت، پس از آغاز قرن جدید، به ستاد کل ارتش منصوب شد و سخنرانی‌هایی در مورد مکانیزاسیون نظامی منتشر کرد. با ورود بالن‌ها و سپس هواپیماهای بال ثابت به ایتالیا، او به سرعت پتانسیل نظامی فناوری جدید را تشخیص داد. دوهت متوجه معایب محدود شدن قدرت هوایی توسط فرماندهان زمینی شد و شروع به حمایت از ایجاد یک نیروی هوایی جداگانه به فرماندهی خلبانان کرد. او با جیانی کاپرونی، مهندس جوان هواپیما، همکاری کرد تا از مزایای قدرت هوایی در سال‌های آینده تمجید کنند.

در سال ۱۹۱۱، ایتالیا برای کنترل لیبی به جنگ علیه امپراتوری عثمانی رفت. در طول جنگ، هواپیماها برای اولین بار در نقش‌های شناسایی، حمل و نقل، شناسایی توپخانه و حتی بمباران محدود فعالیت کردند. دوهت گزارشی در مورد درس‌های آموخته‌شده در هوانوردی نوشت که در آن پیشنهاد کرد بمباران در ارتفاع بالا باید نقش اصلی هواپیما باشد. در سال ۱۹۱۲، دوهت فرماندهی گردان هوانوردی ایتالیا در تورین را بر عهده گرفت و مجموعه‌ای از قوانین استفاده از هواپیماها در جنگ را نوشت - یکی از اولین کتابچه‌های راهنمای دکترین در نوع خود. با این حال، موعظه‌های دوهت در مورد قدرت هوایی، او را به عنوان یک رادیکال معرفی کرد. پس از حادثه‌ای که در آن او دستور ساخت بمب‌افکن‌های کاپرونی را بدون مجوز صادر کرد، به پیاده‌نظام تبعید شد.

با شروع جنگ جهانی اول، دوهت از ایتالیا خواست تا یک تقویت نظامی گسترده، به ویژه در زمینه هواپیما، راه‌اندازی کند. او گفت: «به دست آوردن فرماندهی هوایی به معنای «بی‌ضرر کردن» دشمن است. وقتی ایتالیا در سال ۱۹۱۵ وارد جنگ شد، دوهت از بی‌کفایتی و عدم آمادگی ارتش شوکه شد. او نیرویی متشکل از ۵۰۰ بمب‌افکن را پیشنهاد داد که می‌توانستند روزانه ۱۲۵ تن بمب پرتاب کنند تا بن‌بست خونین با اتریش را بشکنند، اما این پیشنهاد نادیده گرفته شد. او با مافوق‌ها و مقامات دولتی خود مکاتبه کرد و از نحوهٔ جنگ انتقاد کرد و از راه‌حل نیروی هوایی حمایت نمود. دوهت به دلیل انتقاد از رهبران نظامی ایتالیا در یادداشتی به کابینه، به دادگاه نظامی احضار و به یک سال زندان محکوم شد.

دوهت به نوشتن در مورد قدرت هوایی از سلول خود ادامه داد، رمانی در مورد قدرت هوایی را به پایان رساند و در مکاتبات با وزرا، پیشنهاد ایجاد یک ناوگان عظیم از هواپیماهای متفقین را مطرح کرد. او اندکی پس از نبرد فاجعه‌بار کاپورتو در سال ۱۹۱۷ آزاد شد و به خدمت بازگشت. ۶ دوهت در سال ۱۹۱۸ به خدمت فراخوانده شد تا به عنوان رئیس دفتر مرکزی هوانوردی ایتالیا خدمت کند.

او در سال ۱۹۲۰ تبرئه شد و در سال ۱۹۲۱ به درجه افسری ارتقا یافت. در همان سال، او رساله‌ای بسیار تأثیرگذار در مورد بمباران استراتژیک با عنوان «فرماندهی هوا» را به پایان رساند و اندکی پس از آن از خدمت سربازی بازنشسته شد. دوهت به جز چند ماه به عنوان رئیس هوانوردی در دولت بنیتو موسولینی در سال ۱۹۲۲، بخش عمده‌ای از بقیه عمر خود را صرف نظریه‌پردازی در مورد تأثیر قدرت هوایی نظامی کرد.

دوهت در سال ۱۹۳۰ بر اثر حمله قلبی در رم، ایتالیا درگذشت.

## استراتژی هوایی
دوهت در کتاب خود استدلال کرد که قدرت هوایی انقلابی بود زیرا در بُعد سوم عمل می‌کرد. هواپیماها می‌توانستند بر فراز نیروهای سطحی پرواز کنند و آنها را به اهمیت ثانویه تنزل دهند. وسعت آسمان، دفاع را تقریباً غیرممکن می‌کرد، بنابراین جوهره قدرت هوایی، تهاجمی بود. تنها دفاع، تهاجمی خوب بود. نیروی هوایی که می‌توانست با بمباران نیروی هوایی دشمن به فرماندهی هوایی دست یابد، دشمن خود را محکوم به بمباران دائمی می‌کرد. فرماندهی هوایی به معنای پیروزی بود.

دوهت به اثرات روحی بمباران اعتقاد داشت. قدرت هوایی می‌توانست با نابودی «مراکز حیاتی» یک کشور، اراده مردم را در هم بشکند. ارتش‌ها غیرضروری شدند زیرا هواپیماها می‌توانستند بر فراز آنها پرواز کنند و با مصونیت به این مراکز دولتی، نظامی و صنعتی حمله کنند، اصلی که بعدها «بمب‌افکن همیشه نفوذ خواهد کرد» نامیده شد. هدف‌گیری در این استراتژی محوری بود و او معتقد بود که فرماندهان هوایی با انتخاب اهداف خود، خود را ثابت می‌کنند. این موارد از موقعیتی به موقعیت دیگر متفاوت است، اما دوهت پنج نوع هدف اساسی را شناسایی کرد: صنعت، زیرساخت‌های حمل و نقل، ارتباطات، دولت و «اراده مردم».

دسته آخر به ویژه برای دوهت، که به اصل جنگ تمام عیار اعتقاد داشت، مهم بود.

استراتژی اصلی که در نوشته‌های او مطرح شده است، مدل دوهت، در مباحث مربوط به استفاده از نیروی هوایی و بمباران‌ها محوری است. مدل دوهت بر این باور استوار است که در یک درگیری، تحمیل هزینه‌های بالا از بمباران هوایی می‌تواند روحیه غیرنظامیان را در هم بشکند. این امر پایه اجتماعی مقاومت را از بین می‌برد و شهروندان را تحت فشار قرار می‌دهد تا از دولت‌های خود بخواهند تسلیم شوند. منطق این مدل این است که قرار دادن بخش‌های بزرگی از جمعیت غیرنظامی در معرض وحشت نابودی یا کمبود کالاهای مصرفی، روحیه غیرنظامیان را به تسلیم شدن آسیب می‌رساند. دوهت استدلال کرد که با خفه کردن مراکز غیرنظامی دشمن با بمب، جنگ آنقدر وحشتناک خواهد شد که مردم عادی علیه دولت خود قیام می‌کنند، آن را با انقلاب سرنگون می‌کنند و سپس درخواست صلح می‌کنند.

این تأکید بر تهاجم استراتژیک، دوهت را از امکانات دفاع هوایی یا پشتیبانی تاکتیکی ارتش‌ها غافل می‌کرد. او در ویرایش دوم کتاب «فرماندهی هوا» اظهار داشت که چنین هوانوردی «بی‌فایده، زائد و مضر» است. او یک نیروی هوایی مستقل را پیشنهاد کرد که عمدتاً از بمب‌افکن‌های دوربرد باربر تشکیل شده باشد. او معتقد بود که رهگیری این بمب‌افکن‌ها بعید است، اما نیرویی از هواپیماهای اسکورت را برای دفع هواپیماهای رهگیر مجاز می‌دانست. حملات به دقت زیادی نیاز نداشتند. در سطح تاکتیکی، او از استفاده از سه نوع بمب به صورت متوالی و سریع حمایت می‌کرد؛ مواد منفجره برای نابودی هدف، مواد آتش‌زا برای آتش زدن سازه‌های آسیب‌دیده و گاز سمی برای دور نگه داشتن آتش‌نشانان و تیم‌های نجات.

تمام جمعیت در خط مقدم یک جنگ هوایی بودند و می‌توانستند با بمباران شهری آنها را وحشت‌زده کنند. او در کتاب خود «جنگ ۱۹» - یک جنگ خیالی بین آلمان و اتحاد فرانسه و بلژیک را توصیف کرد که در آن آلمانی‌ها حملات بمب‌گذاری تروریستی گسترده‌ای را علیه مردم انجام دادند و شهرهای آنها را قبل از اینکه ارتش‌هایشان بتوانند بسیج شوند، به خاکستر تبدیل کردند. از آنجا که بمباران بسیار وحشتناک بود، دوهت معتقد بود که جنگ‌ها کوتاه خواهند بود. به محض اینکه یکی از طرفین فرماندهی هوایی را از دست بدهد، به جای مواجهه با وحشت حمله هوایی، تسلیم می‌شود. به عبارت دیگر، نیروی هوایی دشمن هدف اصلی بود. یک پیروزی قاطع در اینجا پایان جنگ را تسریع می‌کرد.

## انتقادها
اگرچه واکنش اولیه به کتاب «فرماندهی هوایی» بی‌سروصدا بود، اما چاپ دوم آن باعث حملاتی از سوی همتایان نظامی او، به ویژه در نیروی دریایی و ارتش، شد. دیدگاه دوهت، یک دیدگاه آخرالزمانی بود که تخیل عمومی را به خود جلب کرد. نظریه‌های او تا ۲۰ سال دیگر اثبات نشده باقی ماندند، تا اینکه مشخص شد او منابع مورد نیاز برای بمباران استراتژیک موفق را دست کم گرفته است. او در ژوئیه ۱۹۲۸ در «ریویستا آئروناتیکا» نوشت که معتقد است ۳۰۰ تن بمب بر فراز مهم‌ترین شهرها، جنگ را در کمتر از یک ماه پایان می‌دهد.

## جستارهای وابسته
* جنگ هوایی

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:اهالی کازرتا
رده:درگذشتگان ۱۹۳۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۶۹ (میلادی)
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:نظریه‌پردازان نظامی
رده:نویسندگان نظامی اهل ایتالیا