نئاندرتال‌ها در فرهنگ عامه

**نئاندرتال‌ها در فرهنگ عامه** ()، نئاندرتال از اوایل قرن بیستم در فرهنگ مردمی به تصویر کشیده شده است. تصویرهای اولیه مفاهیم ضرب‌المثلی خام، کم ابرو را منتقل و تداوم بخشیدند غارنشین. از اواخر قرن بیستم، برخی تصاویر، بازسازی‌های دلسوزانه‌تری از سرده «انسان (سرده)» در عصر پارینه‌سنگی میانی را الگوبرداری کردند.

در اصطلاح رایج، مردم گاهی از کلمه «نئاندرتال» به عنوان توهین استفاده می‌کنند - برای این که نشان دهند فردی که چنین تعیین شده ترکیبی از کمبود هوش و تمایل به استفاده از نیروی بی رحم است. این اصطلاح همچنین ممکن است دلالت بر این داشته باشد که یک فرد قدیمی است یا به ایده‌های منسوخ وابسته است، دقیقاً مانند اصطلاحات "دایناسور" یا "یاهو".

تعدادی تصویر ادبی دلسوزانه از نئاندرتال‌ها وجود دارد، مانند رمان ۱۹۵۵ وارثان (رمان طلایی) ویلیام گلدینگ، آیزاک آسیموف در ۱۹۵۸ داستان کوتاه «پسرک زشت»، یا درمان جدی تر توسط دیرینه‌شناس فنلاندی بیورن کورتن (در چندین اثر از جمله "رقص ببر'' (۱۹۷۸)) - آثار غیرداستانی روان‌شناس بریتانیایی استن گوچ را در مورد نظریه منشأ ترکیبی انسان‌ها مقایسه کنید.

## منشأ
220px|بندانگشتی|تصویر یک مرد نئاندرتال توسط جی اف هورابین، ۱۹۲۳
[220px|بندانگشتی|راست|[بازیابی زندگی یک نئاندرتال مودار در یک موزه آمریکایی در دهه ۱۹۳۰.]]

برداشت معاصر از نئاندرتال‌ها و تصویر کلیشه ای آنها در اروپای قرن نوزدهم ریشه دارد. طبیعت‌شناسان و انسان‌شناسان با تعداد فزاینده‌ای از استخوان‌های فسیل‌شده مواجه شدند که با هیچ‌یک از آرایه (زیست‌شناسی) مطابقت نداشتند. کارل لینه' سامانه طبیعت (کتاب) در سال ۱۷۵۸، که در آن «انسان» را به عنوان گونه ای بدون تشخیص و توصیف معرفی کرد، دایرةالمعارف معتبر آن زمان بود. تصور انقراض گونه‌ها، که می‌توانست با پارادایم یک جهان تغییرناپذیر و گونه‌های تغییرناپذیر آن، که همه محصولات خطاناپذیر یک خدای خالق واحد و عمدی هستند، در تضاد باشد، در آن زمان ناشناخته بود. اکثر محققان به سادگی فسیل‌های اولیه نئاندرتال را نمایندگان «نژادهای» اولیه انسان مدرن اعلام کردند. توماس هنری هاکسلی، حامی آینده چارلز داروین فرگشت، در فسیل انگیس ۲ «مردی با درجه پایین تمدن» دید. او نئاندرتال ۱ را در محدوده تنوع انسان‌های مدرن تفسیر کرد.

رودلف ویرشو که بر علوم زیستی آلمان در اواسط قرن ۱۹ تسلط داشت، استخوان‌ها را به عنوان یک "پدیده فردی قابل توجه" و "تغییر شکل فردی قابل قبول" توصیف کرد. این بیانیه منجر به این تصور برای سال‌های متمادی در کشورهای آلمانی‌زبان که ویژگی‌های نئاندرتال‌ها صرفاً نوعی تغییر اسکلت آسیب‌شناختی انسان‌های مدرن آینده است.

آگوست فرانتس یوزف کارل مایر، یکی از همکاران ویرچو، بر بیماری، درد طولانی مدت و مبارزه در مقایسه با ویژگی‌های انسان مدرن تأکید کرد.

او تغییرات راچیتی نئاندرتال در رشد استخوان را تأیید کرد[...]. مایر در میان چیزهای دیگر استدلال کرد که استخوان‌های ران و لگن انسان نئاندرتال مانند کسی است که تمام عمر خود را بر روی اسب گذرانده است. سمت راست شکسته شده است. بازوی فرد فقط به شدت بهبود یافته بود و خطوط نگرانی دائمی ناشی از درد دلیل برجستگی‌های برجسته ابرو بود گمان می‌رود که یک روسی سواره مردم کازاک که در سال ۱۸۱۳/۱۴ در جریان ناآرامی‌های جنگ‌های آزادیبخش از ناپلئون بناپارت در منطقه پرسه می‌زد.

آرتور کیت از بریتانیا و مارسلن بول از فرانسه، هر دو از اعضای ارشد مؤسسات دیرینه‌شناسی ملی مربوط خود و از برجسته‌ترین دیرینه‌انتروپولوژیست‌های اوایل قرن بیستم بودند. هر دو مرد استدلال کردند که این نئاندرتال «ابتدایی» نمی‌تواند جد مستقیم انسان مدرن باشد. در نتیجه، کپی موزه از فسیل تقریباً کامل نئاندرتال لا-شاپل-او-سن به‌طور نادرست در حالتی کج‌نمایی اغراق‌آمیز با ستون فقرات تغییر شکل یافته و به شدت خمیده و پاهای خمیده نصب شد. بول اولین تصویرسازی از نئاندرتال را سفارش داد که در آن او به عنوان یک چهره مودار گوریل مانند با انگشتان پا مخالف شناخته شد، بر اساس اسکلتی که قبلاً به دلیل آرتروز منحرف شده بود.

## فیلم و تلویزیون

## جستارهای وابسته
* داستان پیشاتاریخ

## منابع

رده:مردم پیشاتاریخ در فرهنگ عامه
رده:نئاندرتال‌ها در ادبیات داستانی
رده:نئاندرتال‌ها