نامزدی، ازدواج و طلاق در کامبوج

بندانگشتی|عروس و داماد در یک عروسی کامبوجی
**نامزدی، ازدواج و طلاق در کامبوج** جنبه‌های مهمی از زندگی خانوادگی هستند. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (ژوئن ۲۰۱۶)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D; آداب و رسوم بین مناطق روستایی و شهری متفاوت است، و بسیاری از ساکنان شهر تحت تأثیر ایده‌های غربی قرار دارند. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (ژوئن ۲۰۱۶)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D; انتخاب همسر معمولاً توسط خانواده‌های مردان و زنان جوان، گاهی با کمک یک دلال ازدواج، انجام می‌شود. یک مرد معمولاً بین نوزده تا بیست و پنج سالگی و یک زن بین شانزده تا بیست و دو سالگی ازدواج می‌کند.

پس از انتخاب همسر، یک واسطه پیشنهاد ازدواج را با والدین مطرح می‌کند و آنها باید مطمئن شوند که انتخاب درستی برای فرزندانشان انجام می‌شود. هدایایی رد و بدل می‌شود و در مناطق روستایی، یک مرد جوان ممکن است مجبور شود نذر کند که مدتی به پدرزن جدیدش خدمت کند.

عروسی معمولاً یک روز و نیم طول می‌کشد. مراسم در خانه عروس آغاز می‌شود و پس از آن مراسم مذهبی و تبادل هدایای آیینی انجام می‌شود. لباس‌های عروس و داماد به نشانه احترام به والدین عروس و داماد با جواهرات پوشیده می‌شود و همه اقوام و دوستان زوج حضور دارند. والدین عروس و داماد دعا می‌کنند و زوج برای داشتن یک زندگی شاد به راهبان دعا می‌کنند. در تئوری، یک مرد می‌تواند فقط یک همسر داشته باشد.

طلاق امکان‌پذیر است اما جامعه با دیده تردید به آن می‌نگرد. قاضی می‌تواند طلاق را قانونی کند. هر دو والدین در قبال حمایت مداوم از فرزندان تعهداتی دارند و در صورت تمایل می‌توانند دوباره ازدواج کنند.

## سال‌های اولیه
اگرچه کودکان نوجوان کامبوجی معمولاً با افراد همجنس خود بازی می‌کنند، اما پسران و دختران در طول جشنواره‌ها در بازی‌های گروهی شرکت می‌کنند و این به آنها فرصتی می‌دهد تا به دنبال شریک زندگی آینده خود باشند. بکارت در عروس‌ها بسیار ارزشمند تلقی می‌شود و رابطه جنسی قبل از ازدواج منفی تلقی می‌شود. زنی که خارج از ازدواج باردار می‌شود، مایه ننگ خانواده‌اش تلقی می‌شود.

انتخاب همسر تصمیمی پیچیده است که ممکن است والدین و دوستان زوج بالقوه و همچنین یک واسطه ازدواج را درگیر کند. یک مرد جوان می‌تواند به تنهایی در مورد همسر احتمالی خود تصمیم بگیرد و سپس از والدینش بخواهد که مذاکرات ازدواج را ترتیب دهند، یا والدین فرد جوان ممکن است همسر را انتخاب کنند و به کودک در این انتخاب حرفی برای گفتن نداشته باشند. در تئوری، یک زن می‌تواند همسری را که والدینش انتخاب کرده‌اند، وتو کند. در مناطق روستایی، یک مرد جوان می‌تواند برای مدتی به پدرزن آینده خود خدمت کند.

## معاشقه
الگوهای معاشرت بین خمرهای روستایی و شهری متفاوت است. نگرش‌ها در شهرهای بزرگ تحت تأثیر ایده‌های غربی عشق رمانتیک قرار گرفته است که در مناطق روستایی کاربرد ندارد. یک مرد معمولاً بین ۱۹ تا ۲۵ سالگی ازدواج می‌کند و یک زن معمولاً بین ۱۶ تا ۲۲ سالگی. ازدواج بین خویشاوندان نزدیک رایج است. پس از انتخاب همسر، یک واسطه با والدین ملاقات می‌کند و موضوع ازدواج را مطرح می‌کند.

سپس هر خانواده، خانوادهٔ دیگر را بررسی می‌کند تا مطمئن شود که فرزندش با خانوادهٔ خوبی ازدواج می‌کند. وقتی هر دو طرف با ازدواج موافقت کردند و هدایا رد و بدل و پذیرفته شد، خانواده‌ها برای تعیین تاریخ عروسی با یک آچار مشورت می‌کنند. در مناطق روستایی، نوعی مراسم عروس‌پرستی وجود دارد؛ یعنی مرد جوان ممکن است نذر کند که برای مدتی به پدرزن آینده‌اش خدمت کند.

## عروسی
عروسی سنتی می‌تواند شامل یک جشن طولانی باشد. قبلاً سه روز طول می‌کشید، اما تا دهه ۱۹۸۰ معمولاً یک روز و نیم طول می‌کشید. این مراسم از صبح در خانه عروس آغاز می‌شود و توسط آچار هدایت می‌شود. کاهنان بودایی خطبه کوتاهی می‌خوانند و دعاهای برکت می‌خوانند. بخش‌هایی از این مراسم شامل کوتاه کردن مو و بستن نخ‌های پنبه‌ای خیس شده در آب مقدس به دور مچ دست زوج است.

خمرهای سرخ خانواده‌ها را از هم جدا کردند و مردان را از زنان جدا کردند. پدر، مادر و فرزندان اغلب ماه‌ها از هم جدا می‌شدند. زن و مرد اغلب وقت نداشتند که ازدواج کنند و روابط جنسی به دلیل جدایی‌های طولانی محدود می‌شد. روابط خارج از ازدواج و حتی معاشقه بین جوانان به شدت مجازات می‌شد.

افسانه پره تائونگ و نیانگ نیک بسیاری از آداب و رسوم عروسی خمر را توضیح می‌دهد، که در آن داماد روسری عروس را حمل می‌کند، که نشان می‌دهد او از راه دور آمده و با خانواده عروس ازدواج می‌کند، برخلاف آداب و رسوم عروسی هندی که عروس روسری داماد را در دست دارد. عروس و داماد لباس‌هایی مزین به جواهرات می‌پوشند و خانواده و مهمانان آنها را احاطه کرده‌اند. لباس‌های زوج نشانه احترام به والدین و والدین همسرشان است که هر دو برای زوج دعای خیر می‌کنند.

## چندهمسری
اگرچه چندهمسری از نظر فنی در کامبوج غیرقانونی است، و از سال ۱۹۸۹ وجود داشته است، اما هنوز هم، چه با گواهی ازدواج و چه به صورت غیررسمی، انجام می‌شود. همسر اول می‌تواند ازدواج دوم را وتو کند. صیغه نیز وجود دارد، اگرچه در شهرها رایج‌تر است. در حالی که همسران دوم از حقوق قانونی خاصی برخوردارند، صیغه‌ها از حقوق همسر برخوردار نیستند. زوج‌هایی که تصمیم می‌گیرند در یک قرارداد چندهمسری باشند، ممکن است با انتقاد و انگ اجتماعی مواجه شوند.

## طلاق
دلایل طلاق در کامبوج تحت ماده ۳۹ قانون ازدواج و خانواده شرح داده شده است: «زن یا شوهر تنها در صورتی واجد شرایط درخواست طلاق هستند که دلایل به اندازه کافی ارائه شده باشند تا روشن شود که هر یک از طرفین قادر به حفظ پیوند خانوادگی نیستند.»

دلایل رایج به شرح زیر فهرست می‌شوند:
# ترک مسئولیت‌های خانه، کوتاهی در تهیه غذا، فرزندپروری غیرمسئولانه.
# توهین و خشونت فیزیکی نسبت به همسر.
# رفتارهای غیراخلاقی
# اختلال نعوظ
# جدایی زوجین بیش از یک سال
اکثر پرونده‌های طلاق در کامبوج (۷۰٪) توسط زنان ثبت می‌شود. افراد مطلقه با نوعی عدم پذیرش مواجه می‌شوند و از آنها برای شرکت در مراسم دعای زوج تازه ازدواج کرده دعوت نمی‌شود. هر یک از همسران هر دارایی که در ازدواج به همراه داشته است را حفظ می‌کند. اموالی که به‌طور مشترک به دست آمده است به‌طور مساوی تقسیم می‌شود. افراد مطلقه می‌توانند دوباره ازدواج کنند، اما زن باید ۱۲۰ روز قبل از ازدواج مجدد صبر کند، قانونی که برای محافظت از حقوق پدری شوهر قبلی او در صورت بارداری در نظر گرفته شده است.

حضانت فرزندان خردسال معمولاً به مادر داده می‌شود. هر دو والدین همچنان موظف به کمک مالی برای پرورش و آموزش فرزند هستند، با این حال، رایج است که شوهران نفقه یا کمک هزینه فرزند را پرداخت نمی‌کنند.

## منابع

رده:ازدواج و زندگی مشترک بر پایه کشور
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:فرهنگ در کامبوج
رده:قرار عشقی