پیست پرش با اسکی

بندانگشتی|نمای کلی از تپه پرش با اسکی
**پیست پرش با اسکی**، مکانی ورزشی است که برای پرش با اسکی استفاده می‌شود. اندازه آن‌ها از سازه‌های برفی موقت دست‌ساز تا مکان‌های دائمی مسابقه متغیر است. در بالا، یک مسیر داخلی وجود دارد که در آن، پرش‌کننده قبل از رسیدن به پرش، برای ایجاد سرعت کافی به سمت پایین می‌دود. سپس اسکی‌باز تا زمان فرود روی شیب فرود، در هوا معلق می‌ماند. آخرین بخش تپه، مسیر خروجی است که می‌تواند مسطح یا حتی سربالایی باشد و به پرش‌کننده اجازه می‌دهد تا بایستد. نقطه ساخت (نقطه K) برای تعیین نقاط فاصله برای یک طول خاص استفاده می‌شود. اندازه تپه با واحد اندازه تپه سنجیده می‌شود. تپه‌هایی با اندازه تپه بیش از HS185، تپه‌های مخصوص اسکی‌سواری هستند؛ پنج تپه از این نوع در جهان وجود دارد.

## سازه

بالای تپه، نقطه شروع است. این به هیئت داوران اجازه می‌دهد تا سرعت پرش‌کنندگان را در شرایط باد مختلف، با کوتاه یا بلند کردن مسافت در طول مسیر، تنظیم کنند. سکو دارای میله‌ای در عرض خود است که پرش‌کننده روی آن می‌نشیند. با خم شدن به جلو، پرش‌کننده به‌طور طبیعی شروع به سر خوردن روی مسیرهای آماده شده در طول مسیر می‌کند. مسیر معمولاً زاویه‌ای بین ۳۸ تا ۳۶ درجه دارد که سپس به یک حالت گذار تبدیل می‌شود. آخرین قسمت مسیر، میز پرش، یک بخش کوتاه و مستقیم است که معمولاً زاویه‌ای بین ۷ تا ۱۲ درجه به سمت پایین تپه دارد. سرعت اسکی‌باز معمولاً حدود ۱۰ متر (۳۳ فوت) قبل از پایان پرش اندازه‌گیری می‌شود. پرش‌کنندگان می‌توانند در تپه‌های بزرگ به سرعت ۹۵ کیلومتر در ساعت (۵۹ مایل در ساعت) و در تپه‌های اسکی‌بازی به سرعت ۱۰۵ کیلومتر در ساعت (۶۵ مایل در ساعت) برسند.

شیب فرود دارای یک منحنی صاف است که دقیقاً از نیمرخ پرش اسکی پیروی می‌کند. این بدان معناست که اسکی‌باز هرگز بیش از حدود ۶ متر (۲۰ فوت) از سطح زمین فاصله ندارد. اولین قسمت شیب، تپه نامیده می‌شود. این تپه بین محل برخاستن و محل فرود قرار دارد؛ در اینجا شیب شیب افزایش می‌یابد. پس از تپه، محل فرود اسمی از نقطه نرمال (که به عنوان نقطه P نیز شناخته می‌شود) شروع می‌شود، جایی که شیب بیشترین شیب را دارد. از آنجا، شیب به آرامی کاهش می‌یابد زیرا محل فرود از نقطه ساخت (نقطه K) به سمت پایین و نقطه L امتداد می‌یابد، که فراتر از آن دیگر فرود ایمن تضمین نمی‌شود. فاصله از محل برخاستن تا انتهای محل فرود، اندازه تپه نامیده می‌شود. پس از شیب فرود، نقطه خروج قرار دارد که یا مسطح یا حتی سربالایی است و اسکی‌باز می‌تواند سرعت خود را کاهش دهد.

شیب پرش کلاسیک نوردیک برای مسافت افقی با پرش آزاد کیکر با زاویه بالاتر که بر ارتفاع عمودی تأکید دارد تا امکان چرخش و چرخش هوایی را فراهم کند، متفاوت است.در سال ۲۰۰۴، فدراسیون بین‌المللی اسکی نقطه محاسبه را به عنوان اندازه‌گیری اندازه تپه با اندازه تپه جایگزین کرد. اندازه تپه، طولی از نقطه برخاستن در یک خط مستقیم تا تپه و سپس در امتداد سطح شیب فرود تا نقطه اندازه تپه است. نقطه اندازه تپه بر اساس داده‌های فنی تپه بر اساس شعاع، زاویه شیب و فاصله ثبت شده محاسبه می‌شود. نقطه محاسبه یا نقطه K کمی بالاتر در تپه است و هنوز هم برای محاسبه امتیازات مسافت استفاده می‌شود که همراه با امتیازات سبک، برنده یک رویداد را تعیین می‌کند. برای تپه‌های تا ارتفاع زیاد، سیستم امتیازدهی ۶۰ امتیاز به پرش‌هایی که به نقطه بحرانی می‌رسند، می‌دهد. برای تپه‌های اسکی، ۱۲۰ امتیاز برای طول نقطه بحرانی اعطا می‌شود. بر اساس طول تپه، امتیازات مسافت محاسبه می‌شوند که برای هر متر فراتر از نقطه بحرانی اضافه و برای هر نقطه کوتاه‌تر از نقطه بحرانی کم می‌شوند. یک متر در تپه‌های کوچک‌تر امتیاز مسافت بیشتری دارد. تپه‌ها همچنین دارای خط سقوط هستند. پرش‌کننده‌ای که پس از خط سقوط بیفتد یا به هر نحوی با بدن خود زمین را لمس کند، جریمه نمی‌شود.

اندازه‌گیری مسافت در یک تپه به‌طور سنتی توسط افرادی انجام می‌شد که در امتداد تپه قرار داشتند و محل فرود اسکی‌باز را علامت می‌دادند. این روش با یک سیستم ویدیویی پیشرفته جایگزین شده است که امکان اندازه‌گیری با فواصل ۰٬۵ متری را فراهم می‌کند.

## جستارهای وابسته
* فهرست ورزشگاه‌ها

## منابع

رده:اسکی نوردیک
رده:دوگانه زمستانی
رده:ورزشگاه‌های اسکی پرش
رده:ورزش‌های المپیک
رده:ورزشگاه‌ها بر پایه نوع