لوئیجی تنکو

**لوئیجی تنکو** (؛  – ) خواننده و ترانه‌سرا اهل ایتالیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۷ میلادی فعالیت می‌کرد.

از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به *[[این دنیای دیوانه دیوانه ترانه]]* اشاره کرد.

او در شب ۲۷ ژانویه ۱۹۶۷ پس از اجرایی در جشنواره موسیقی سانرمو درگذشت. مرگ او خودکشی اعلام شد، اما حتی دهه‌ها بعد، شواهد فراوان به نفع قتل، باعث شد تحقیقات دو بار از سر گرفته شود.

## زندگی‌نامه
تنکو در سال ۱۹۳۸ در کاسین متولد شد. او هرگز پدرش را نشناخت. ترزا زوکولا مادر وی با جوزپه تنکو ازدواج کرده بود و آنها پسری به نام والنتینو داشتند، اما این زوج در نهایت از هم جدا شدند و ترزا به کاسین نقل مکان کرد. شایعه شده است که لوئیجی تنکو حاصل یک رابطه خارج از ازدواج بین مادرش و مردی ناشناس از خانواده میکا بوده است که در آن زمان برای آنها کار می‌کرد: احتمالاً پسر شانزده ساله یا پدرش. وقتی زوکولا از بارداری مطلع شد، به کاسین بازگشت. نام خانوادگی شوهرش که تنکو بود به او داده شد. جوزپه تنکو قبل از فارغ شدن همسرش درگذشت.

تنکو دوران کودکی خود را در کاسین و ریکالدون گذراند تا اینکه در سال ۱۹۴۸ به لیگوریا و سپس به جنوا نقل مکان کرد، در آن جا مادرش یک مغازه شراب فروشی به نام *انوس* در محله لا فوچه داشت. او از همان ابتدا به موسیقی علاقه پیدا کرد و به صورت خودآموز گیتار، کلارینت و ساکسیفون را آموخت. در دوران دبیرستان، تنکو گروه جاز «Jelly Roll Morton Boys» را تأسیس کرد که در آن تنکو کلارینت می‌نواخت و برونو لائوزی خواننده دیگری که بعدها مشهور شد، بانجو می‌نواخت. جینو پائولی که بعدها به یکی از مشهورترین خوانندگان و ترانه‌سرایان ایتالیا تبدیل شد، نیز با تنکو در گروهی که بعدها در آن عضویت یافت، یعنی «I Diavoli del Rock» همکاری داشت.

تنکو اولین حضور خود را در دنیای موسیقی حرفه‌ای ایتالیا با گروه آی کاوالیری تجربه کرد که شامل جان پی‌یرو روربری و انتسو یاناچی می‌شد. در این دوره او از نام مستعار جیجی مای استفاده می‌کرد. در سال ۱۹۶۱ تنکو اولین تک‌آهنگ خود را با نام واقعی خود با عنوان «*کواندو»* منتشر کرد.

او دانشگاه را با تحصیل در رشته مهندسی الکترونیک آغاز کرد و سعی داشت خواسته‌های مادر و برادرش را برآورده کند. او دو بار در امتحان هندسه تحلیلی و هندسه تصویری رد شد. بعدها در رشته علوم سیاسی ثبت نام کرد و تنها در دو امتحان شرکت کرد.

تنکو به سینما و ویدئوسازی علاقه‌مند بود. در سال ۱۹۶۲، او یک تجربه کوتاه سینمایی را با فیلم *«لا کوکاگنا»* ساخته لوچیانو سالچه آغاز کرد. او همچنین در ساخت موسیقی متن فیلم همکاری داشت و دوستش فابریزیو د آندره را از طریق آهنگ *«لا بالاتا دلروئه»* معرفی کرد. لوئیجی کومنچینی تنکو را برای نقش بوبه در فیلم *«لا راگازا دی بوبه»* که بر اساس رمان کارلو کاسولا ساخته شده بود، در نظر داشت. او در نهایت جورج چاکیریس، ستاره *[[داستان وست ساید]]* را به جای او انتخاب کرد. در این دوره، تنکو دوستی محکمی با شاعر ریکاردو مانرینی برقرار کرد. با این حال، در سال ۱۹۶۳ دوستی او با جینو پائولی به دلیل رابطه مشکل‌دار با بازیگر استفانیا ساندرلی به هم خورد.

اولین آلبوم تنکو با نام «*Ballate e Canzoni»* در سال ۱۹۶۲ منتشر شد. یکی از آهنگ‌های او با نام «Cara maestra» توسط سانسور رسانه‌های پررونق آن زمان ایتالیا سانسور شد. او به خاطر این آهنگ به مدت دو سال از رای محروم شد. سانسورها در سال بعد دوباره به آهنگ‌های او «Io sì» که بیش از حد صریح جنسی تلقی می‌شدند، و «Una brava ragazza» که در آن تنکو تحسین خود را از یک دختر بد دهه ۶۰ ابراز می‌کند، حمله کردند. در سپتامبر ۱۹۶۴، او آهنگ «Ho capito che ti amo» را منتشر کرد، آهنگی که توسط خودش نوشته شده بود و تنظیم موسیقی آن توسط اتزیو لئونی انجام شد. این آهنگ در شرکت ضبط ایتالیایی «Jolly» منتشر شد.

در سال ۱۹۶۶، پس از گذراندن دوره خدمت اجباری سربازی، او آلبوم «یک *روز پس از دیگری»* را برای آرسی‌ای منتشر کرد. خدمت سربازی مانع از سفر او به همراه جیانفرانکو روربری به آرژانتین برای دیدار با طرفداران آهنگ *«El amor tiene cara de mujer»* نشد. اینکه چگونه او در حالی که گذرنامه‌اش هنوز در اختیار ارتش ایتالیا بود، موفق به ورود به آرژانتین شد، مشخص نیست. علاوه بر این، طبق خدمت سربازی، فرد اجازه خروج از ایتالیا را نداشت و مجازات آن بازداشت بود که طبق دفترچه سوابق خدمتش، او چنین تجربه‌ای نداشت.

در همان سال در رم، او با دالیدا خواننده ایتالیایی-فرانسوی آشنا شد و با او دوست شد. تصور عمومی بر این بود که آنها عاشق و معشوق شده‌اند، با این حال، تنکو نامزدی به نام والریا داشت که یک دهه پس از مرگش نامه‌های زیادی از او کشف شد. مادر تنکو نیز تأیید کرد که او با دالیدا فقط به عنوان یک دوست خوب رفتار می‌کرد. لینو پاترونو، دوست نزدیک تنکو، رابطه خود با دالیدا را یک «ترفند بازاریابی» توصیف کرد.

## مرگ
در ژانویه ۱۹۶۷، تنکو در جشنواره موسیقی سانرمو شرکت کرد. شایعه شده بود که او برخلاف میلش در این جشنواره شرکت کرده است. در ۲۶ ژانویه، او آهنگ «Ciao amore, ciao» را با دالیدا اجرا کرد. ویدیوی این اجرا از بین رفته است؛ با این حال، فایل صوتی ضبط شده از رادیو باقی مانده است. آن شب، تنکو بد و بی‌موقع خواند، احتمالاً به این دلیل که کمی قبل از اجرا برای مقابله با اضطراب، باربیتورات و الکل مصرف کرده بود. پس از اجرا، در عصر ۲۶ ژانویه، او در رستوران نوسترومو به همراه دالیدا، همسر سابقش، دیگر دوستان و همکارانش دیده شد. او زودتر از موعد آنجا را ترک کرد و گروه را پشت سر گذاشت.

تقریباً ساعت ۲ بامداد ۲۷ ژانویه، تنکو توسط دالیدا در اتاقش، شماره ۲۱۹، در هتل ساووی، مرده پیدا شد. تنکو بر اثر اصابت گلوله به سر جان باخت. در نهایت مرگ او خودکشی اعلام شد. با این حال، به دلیل تخلفات متعدد در تحقیقات، پرونده دو بار بازگشایی شد، اما همچنان حکم خودکشی صادر شد.

ظاهراً تنکو پس از اطلاع از حذف آهنگش از مسابقه نهایی ناراحت شد. چندین نفر از نزدیکان تنکو شاهد بودند که او بیشتر از فساد و رشوه‌خواری در جشنواره ناراحت بود و قصد داشت یک کنفرانس مطبوعاتی برای افشای همه چیز برگزار کند.

تنکو در مراسمی کوچک در ریکالدون به خاک سپرده شد، در حالی که مسئولان جشنواره به نمایش ادامه دادند و سعی کردند از رسوایی فرار کنند. تقریباً هیچ یک از همکارانش در مراسم خاکسپاری حضور نداشتند.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:بازیگران مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:خوانندگان پاپ اهل ایتالیا
رده:خوانندگان فولک اهل ایتالیا
رده:خواننده-ترانه‌پردازان مرد اهل ایتالیا
رده:خودکشی با سلاح گرم در ایتالیا
رده:دالیدا
رده:درگذشتگان ۱۹۶۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۳۸ (میلادی)
رده:کلارینت‌نوازان جاز اهل ایتالیا
رده:موسیقی‌دانان جاز اهل ایتالیا
رده:نوازندگان ساکسوفون جاز اهل ایتالیا
رده:هنرمندان فیلیپس رکوردز