همنت شکسپیر

**همنت شکسپیر** (؛  تعمیدیافته در  – خاکسپاری ۱۱ اوت ۱۵۹۶) تنها پسر ویلیام شکسپیر و اَن هتوی، و برادر دوقلوی جودیت شکسپیر بود. همنت در سن ۱۱ سالگی درگذشت. برخی از پژوهشگران آثار شکسپیر دربارهٔ رابطه میان همنت و نمایشنامه بعدی پدرش، *[[هملت]]* و همچنین دربارهٔ پیوندهای احتمالی میان مرگ همنت و نگارش نمایشنامه‌های *[[زندگی و مرگ کینگ جان|کینگ جان]]*، *[[رومئو و ژولیت]]*، *[[ژولیوس سزار (نمایش‌نامه)|ژولیوس سزار]]* و *[[شب دوازدهم]]* گمانه‌زنی می‌کنند.

همنت در آثار قرن بیست و یکمی بازنمایی فرهنگی یافته است؛ آثاری همچون کتاب کمیک *[[سندمن (ورتیگو)|سندمن]]* اثر نیل گیمن، فیلم *[[همه چیز حقیقت دارد]]* محصول ۲۰۱۸، کتاب *[[همنت (رمان)|همنت]]* نوشته مگی اوفارل در سال ۲۰۲۰ و اقتباس سینمایی آن در سال ۲۰۲۵، و همچنین مجموعه درام کمدی *کلاغ نوظهور* (۲۰۱۶–۲۰۲۰).

## زندگی
اطلاعات کمی دربارهٔ زندگی همنت در دست است. همنت و خواهر دوقلویش جودیت در استراتفورد متولد شدند و در ۲ فوریه ۱۵۸۵ در کلیسای تثلیث مقدس توسط ریچارد بارتونِ کاونتری تعمید یافتند. این دوقلوها احتمالاً به نام همنت سدلر، نانوایی که شاهد وصیت‌نامه شکسپیر بود، و همسر نانوا، جودیت، نام‌گذاری شده بودند؛ همنت در انگلستانِ عصر مدرنِ اولیه، نام پسرانۀ غیر رایجی نبود. بر اساس سوابق تعمید او در دفتر ثبت سولیهال، نام این نانوا در زمان غسل تعمید «هملت سدلر» ثبت شده بود.

تا زمانی که همنت چهار ساله شد، پدرش در لندن نمایشنامه‌نویس بود. با رشد محبوبیت شکسپیر، او احتمالاً به‌طور منظم در خانه و نزد خانواده‌اش در استراتفورد حضور نداشت. پارک هونان معتقد است همنت ممکن است مدرسه ابتدایی را تمام کرده باشد، که برای یک کودک یازده‌ساله در آن دوران امری معمول بود.

شرایط دقیق مرگ همنت مشخص نیست، زیرا دفاتر ثبت محلی علت مرگ را ثبت نمی‌کردند. برخی منابع حدس می‌زنند که مرگ همنت ناشی از قحطی یا طاعون خیارکی بوده است، که مورد دوم (طاعون) مورد تردید است. در آن زمان در انگلستان، حدود یک‌سوم تمام کودکان پیش از سن ۱۰ سالگی از دنیا می‌رفتند.

همنت در ۱۱ اوت ۱۵۹۶ در کلیسای تثلیث مقدس در استراتفورد به خاک سپرده شد، احتمالاً پیش از آنکه پدرش (که در اوایل اوت در کنت در تور هنری بود) از مرگ او باخبر شود. مزار او فاقد سنگ قبر یا نشان است.

## پیوند با آثار ویلیام شکسپیر

پژوهشگران مدت‌هاست که دربارهٔ تأثیر احتمالی مرگ همنت بر نوشته‌های ویلیام شکسپیر گمانه‌زنی کرده‌اند. برخلاف هم‌عصرش بن جانسن، که قطعه مفصلی دربارهٔ مرگ پسر خود نوشت، شکسپیر اگر هم چیزی در پاسخ به این واقعه نوشته باشد، بسیار ظریف‌تر عمل کرده است. در زمان مرگ پسرش، شکسپیر عمدتاً در حال نوشتن کمدی بود و این روند تا چند سال پس از مرگ همنت، یعنی زمانی که تراژدی‌های بزرگ او نگاشته شدند، ادامه یافت. این احتمال وجود دارد که تراژدی‌های او از این تجربه عمق یافته باشند.

خوانش‌های زندگی‌نامه‌ای، که در آن منتقدان تلاش می‌کنند بخش‌هایی از نمایشنامه‌ها و سونت‌ها را به رویدادهای خاصی در زندگی شکسپیر پیوند دهند، دست‌کم به دوره رمانتیک بازمی‌گردد. بسیاری از نویسندگان، پژوهشگران و منتقدان از قرن هجدهم تا اوایل قرن بیستم، دربارهٔ پیوند میان مرگ همنت و نمایشنامه‌های شکسپیر اندیشیده‌اند. این پژوهشگران و منتقدان شامل سمیوئل تیلور کلریج، ادوارد دودن و جی. دوور ویلسون و دیگران می‌شدند. در سال ۱۹۳۱، سی.جی. سیسون بیان کرد که چنین تفسیرهایی «بیش از حد فراتر رفته‌اند». در سال ۱۹۳۴، شکسپیرشناس، آر. دبلیو. چمبرز با این نظر موافقت کرد و گفت که شادترین آثار شکسپیر پس از مرگ پسرش نوشته شده‌اند، که این موضوع وجود هرگونه پیوندی را تردیدبرانگیز می‌کند. در میانه تا اواخر قرن بیستم، پیوند دادن رویدادهای زندگی نویسندگان با آثارشان، نه تنها برای شکسپیر بلکه برای تمام نوشته‌ها، به تدریج در میان منتقدان محبوبیت خود را از دست داد. با این حال، اخیراً با کم‌رنگ شدن ایده‌های نقد نو، تفسیرهای زندگی‌نامه‌ای از رابطه همنت با آثار پدرش دوباره شروع به ظهور کرده‌اند.

برخی نظریه‌ها دربارهٔ تأثیر همنت بر نمایشنامه‌های پدرش بر تراژدی هملت متمرکز هستند که بین سال‌های ۱۵۹۹ و ۱۶۰۱ تصنیف شده است، اما همه موافق نیستند که اندوهِ ناشی از مرگ تنها پسرش ممکن است شکسپیر را به نوشتن این نمایشنامه برانگیخته باشد. اگرچه نام‌های هملت (Hamlet) و همنت (Hamnet) عملاً جایگزین‌شدنی تلقی می‌شدند و خود شکسپیر در وصیت‌نامه‌اش نام کوچک همنت سدلر را «هملت» (Hamlett) هجی کرده بود، منتقدان اغلب فرض می‌کنند که نام شخصیت نمایشنامه ریشه کاملاً متفاوتی دارد. جان دوور ویلسون، یکی از معدود ویراستاران هملت که نظر مستقیمی در این باره داشته، خاطرنشان می‌کند: «شاید این یک تصادف باشد که نام [هملت] در واریک‌شر رایج بوده و پسر خود شکسپیر، همنت (متولد ۱۵۸۵)، همنت نامیده شده که گونه‌ای از همان نام است.» با این حال، اریک سامز اشاره می‌کند که به نظر می‌رسد نویسنده «اور-هملت» (نمایشنامه پیش‌نمونه هملت) اولین کسی بوده که حرف «H» را در ابتدای نام این شخصیت قرار داده است و استدلال می‌کند که این موضوع می‌تواند معنادار باشد: «این صرفاً یک معادل‌سازی انگلیسی نبود؛ او می‌توانست در اینجا هم به راحتی «آملت» (Amleth) نامیده شود. او توسط خالق جدیدش عامدانه دوباره تعمید یافته بود.» سامز نام کوچک هملت را «در غیر این صورت در هیچ آرشیو مورد پژوهشی» خارج از استراتفوردِ عصر تودور ثبت‌نشده توصیف می‌کند و استدلال می‌کند که این تغییر نام احتمالاً کار شکسپیر بوده است، زیرا «در میان درام‌نویسان شناخته‌شده، تنها شکسپیر پیوندهای شناخته‌شده‌ای با نام هملت داشت، و پیوند او به سختی می‌توانست صمیمانه‌تر یا شدیدتر از این باشد.» استیون گرینبلات در مورد این نکته آخر موافق است: «همنت و هملت در واقع یک نام هستند که در سوابق استراتفورد در اواخر قرن شانزدهم و اوایل قرن هفدهم کاملاً به جای یکدیگر به کار می‌رفتند.» 

با وجود این، نام شاهزاده هملت اغلب با شخصیت «آملت» در کتاب *ویتا آملتی*(Vita Amlethi) اثر ساکسو گراماتیکوس مرتبط دانسته می‌شود، که یک افسانه قدیمی اسکاندیناویایی و بسیار شبیه به داستان شکسپیر است. پژوهش‌های جدیدتر استدلال کرده‌اند که اگرچه هملت ریشه اسکاندیناویایی دارد و ممکن است به دلایل تجاری به عنوان موضوع نمایشنامه انتخاب شده باشد، اما اندوه شکسپیر برای از دست دادن تنها پسرش ممکن است در قلب این تراژدی نهفته باشد.

گمانه‌زنی‌ها دربارهٔ تأثیر همنت بر آثار شکسپیر به هملت محدود نمی‌شود. ریچارد ویلر این نظریه را مطرح می‌کند که مرگ همنت بر نگارش نمایشنامه *[[شب دوازدهم]]* تأثیر گذاشته است، که داستان آن حول محور دختری می‌چرخد که معتقد است برادر دوقلویش مرده است. در پایان، او درمی‌یابد که برادرش هرگز نمرده و زنده و سلامت است. ویلر همچنین این ایده را مطرح می‌کند که زنانی که در *[[تاجر ونیزی]]*، *[[هر طور شما دوست دارید]]* و *[[شب دوازدهم]]* لباس مردانه می‌پوشند، بازنماییِ ویلیام شکسپیر هستند که پس از مرگ همنت، امیدِ پسرش را در دخترانش می‌بیند. بیل برایسون استدلال می‌کند که سخنرانی کنستانس در پرده سوم نمایشنامه کینگ جان (نوشته شده در اواسط دهه ۱۵۹۰) از مرگ همنت الهام گرفته شده است. او در این سخنرانی، در سوگ از دست دادن پسرش، آرتور، زاری می‌کند. با این حال، ممکن است همنت در زمان نوشته شدن سوگنامه کنستانس هنوز زنده بوده باشد. نظریه‌های دیگری دربارهٔ بسیاری از نمایشنامه‌های دیگر شکسپیر در رابطه با همنت وجود دارد. این‌ها شامل پرسش‌هایی است مبنی بر اینکه آیا صحنه‌ای در *[[ژولیوس سزار (نمایش‌نامه)|ژولیوس سزار]]* که در آن سزار، مارک آنتونی را به عنوان جایگزینی برای پسر مرده‌اش می‌پذیرد با مرگ همنت مرتبط است یا خیر؛ یا اینکه آیا *[[رومئو و ژولیت]]* بازتابی تراژیک از فقدان یک پسر است، یا اینکه آیا احساس گناه آلونزو بابت مرگ پسرش در *[[طوفان (نمایشنامه)|طوفان]]* با این موضوع ارتباط دارد یا خیر. سونت ۳۷ نیز ممکن است در پاسخ به مرگ همنت نوشته شده باشد. شکسپیر در آن می‌گوید: «همان‌گونه که پدری فرتوت لذت می‌برد / از دیدن فرزند فعالش که کارهای جوانی می‌کند / من نیز که با سخت‌ترین کینهٔ روزگار لنگ شده‌ام / تمام تسلای خود را از ارزش و صداقت تو می‌گیرم.» با این حال، اگر این اشاره‌ای به همنت باشد، اشاره‌ای مبهم است. این اندوه همچنین در یکی از دردناک‌ترین بخش‌هایی که شکسپیر تا به حال نوشته، یعنی در پایان *[[شاه لیر]]* طنین‌انداز است؛ جایی که پادشاهِ درهم‌شکسته درمی‌یابد دخترش مرده است: «نه، نه، هیچ زندگی نیست! / چرا سگی، اسبی، موشی باید زندگی داشته باشند / و تو اصلاً نفسی نداشته باشی؟ تو دیگر نخواهی آمد / هرگز، هرگز، هرگز، هرگز، هرگز!»

مایکل وود پیشنهاد می‌کند که سونت ۳۳، که معمولاً در گروه غزل‌های موسوم به *جوان زیبا* شکسپیر دسته‌بندی می‌شود، ممکن است در عوض به مرگ همنت اشاره داشته باشد. در این غزل، یک ایهام (جناس) ضمنی بین «Sun» (خورشید) و «Son» (پسر) وجود دارد: «حتی خورشید (پسر) من نیز صبحگاهی زود درخشید / با تمام شکوه پیروزمندانه بر پیشانی‌ام؛ / اما دریغ و افسوس، او تنها یک ساعت از آنِ من بود / اکنون ابرِ منطقه او را از من پوشانده است». خوان دانیل میلان معتقد است که نه تنها غزل ۳۳ به مرگ همنت اشاره دارد، بلکه تمام غزل‌های «جوان زیبارو» به همنت تقدیم شده‌اند و آن‌ها راه شکسپیر برای کنار آمدن با این فقدان بوده‌اند. او پیشنهاد می‌کند که همنت همان جوان زیبارویی است که اشعار خطاب به اوست.

## در فرهنگ عامه

* ایموجن کلارک کتاب *پسرکِ ویل شکسپیر* را نوشت که روایتی داستانی از زندگی همنت در سال ۱۸۹۷ است.
* همنت در دو کمیک اثر نیل گیمن که فضای مشترکی دارند، ظاهر می‌شود. در شماره ۱۹ مجموعه *[[سندمن (ورتیگو)|سندمن]]* با عنوان «رؤیای شب نیمه تابستان»، او پدرش را همراهی می‌کند و نقش «کودکِ بدل» را در نمایشنامه مذکور ایفا می‌کند؛ در پایان، چنین القا می‌شود که تیتانیا، ملکه پریان، او را به سرزمین پریان برده است. در شماره ۳ «*کتاب‌های جادو*» با عنوان «سرزمین گرگ‌ومیشِ تابستان»، او به عنوان خدمتکار ملکه نشان داده می‌شود.
* او به عنوان یک شخصیت در فیلم «همه چیز حقیقت دارد» محصول ۲۰۱۸، به نویسندگی بن التون، حضور دارد. طرح داستان که عمدتاً تخیلی است، حول محور کنار آمدن ویلیام شکسپیر با مرگ همنت و رابطه‌اش با خانواده‌اش می‌چرخد.
* کتاب *[[همنت (رمان)|همنت]]* محصول ۲۰۲۰ اثر مگی اوفارل، نویسنده ایرلندی، روایتی داستانی از زندگی همنت است.
** در سال ۲۰۲۵، اقتباس سینمایی کلویی ژائو از *همنت* اکران شد. جاکوبی جوپ نقش شخصیت اصلی را ایفا می‌کند.
* همنت شکسپیر شخصیتی در مجموعه درام کمدی بی‌بی‌سی با نام «کلاغ نوظهور» است که دربارهٔ زندگی ویلیام شکسپیر در لندن و استراتفورد است. مرگ همنت در آخرین قسمت از فصل سوم رخ می‌دهد.
* کتاب «*گریگور و نفرین خون‌گرم‌ها*» نوشته سوزان کالینز در سال ۲۰۰۵، که سومین کتاب از مجموعه «*وقایع‌نگاری زیرزمین*» اوست، شخصیتی به نام همنت داشت.
* در رمان پلیسی «*مرگ در دلفین*» نوشته نایو مارش در سال ۱۹۶۶، دستکشی که متعلق به همنت شکسپیر بوده و توسط جان، پدر ویلیام شکسپیر، ساخته شده است، نقش مهمی ایفا می‌کند.

## منابع

رده:اهالی استراتفورد
رده:خانواده شکسپیر
رده:درگذشتگان ۱۵۹۶ (میلادی)
رده:دوقلوهای اهل انگلستان
رده:زادگان ۱۵۸۵ (میلادی)
رده:هملت