ذخیره‌گاه جنگلی حوزه آبخیز آگنو سفلی

**ذخیره‌گاه جنگلی حوزه آبخیز آگنوی سفلی**، یک منطقه حفاظت‌شده فیلیپین است که مناطق کوردیلرا و ایلوکوس را در بر می‌گیرد و شامل زمین‌هایی از استان‌های بنگوئه و پانگاسینان می‌شود. آگنوی سفلی که توسط هیئت مدیریت منطقه حفاظت‌شده دابلیو اف آر آگنوی سفلی تحت نظارت وزارت محیط زیست و منابع طبیعی اداره می‌شود، در امتداد کریدور رودخانه آگنو از روستاهای شمالی ایتوگون تا شمال شهرداری‌های سن مانوئل و سن نیکولاس امتداد دارد. این ذخیره‌گاه که با نام حوزه آبخیز سن روکه نیز شناخته می‌شود، از حوضه میانی رودخانه آگنو با رودخانه پرپیچ‌وخم و شاخه‌های کوتاه آن در یک زمین کوهستانی پوشیده از جنگل‌های کاج در انتهای جنوبی کوردیلرا مرکزی، حدود  محافظت می‌کند. در جنوب شرقی باگیو. این شهر در یک منطقه معدنی مهم واقع شده و شامل مخزن سد سن روکه، بزرگ‌ترین سد کشور و منبع اصلی آب، برق آبی و آبیاری مناطق اطراف در لوزون است.

## تاریخچه
آگنوی سفلی در ابتدا بخشی از ذخیره‌گاه جنگلی مرکزی کوردیلرا به  بود که در ۱۶ فوریه ۱۹۲۹ از طریق اعلامیه شماره ۲۱۷ صادر شده توسط فرماندار کل هنری ال. استیمسون تأسیس شد، که ۸۱٫۸٪ از کل زمین‌های اقلیت ایگوروت در کوردیلرا را به عنوان منطقه حفاظت شده اعلام کرد. در اصلاحیه‌ای در سال ۱۹۳۲، چندین قطعه زمین با مساحت کل  از منطقه حفاظت‌شده جنگلی خارج و پس از تأیید ۱۴۶ ادعای معدنی توسط فرماندار تئودور روزولت جونیور، به مناطق معدنی تبدیل شدند مناطق بیشتری در جنگل‌های غنی از منابع کوردیلرای مرکزی در ایتوگون و توبا در سال‌های بعد توسط رئیس‌جمهور مانوئل ال. کوئزون برای استخراج معدن گشوده شد، از جمله  در محله ایتوگون تالناگ در سال ۱۹۳۸،  در توبا و ایتوگون در سال ۱۹۳۹، و  در محله‌های آکوپان، آنتاموک، چالکنو، گوماتدانگ و ویراک در سال ۱۹۴۱.

برنامه توسعه رودخانه آگنو در سال ۱۹۴۶ به عنوان بخشی از برنامه برق فیلیپین تحت ریاست جمهوری مانوئل روکساس مطرح شد. این برنامه شامل ساخت شش تأسیسات برق آبی در امتداد رودخانه بود که دو مورد اول، سدهای آمبوکلائو (آگنو I) و بینگا (آگنو ۲)، به ترتیب در سال‌های ۱۹۵۶ و ۱۹۶۰ تکمیل شدند. سپس زیرحوضه آمبوکلائو-بینگا در سال ۱۹۶۶ به عنوان یک منطقه حفاظت‌شده جنگلی جداگانه اعلام شد

منطقه حفاظت‌شده آگنوی سفلی در ۲۲ نوامبر ۱۹۸۳ به عنوان بخشی از ساخت سد سوم، سد سن روکه (آگنو وی)، تأسیس شد. در ابتدا  از منطقه حفاظت‌شده جنگلی مرکزی کوردیلرا توسط وزارت منابع طبیعی - دفتر توسعه جنگل‌ها، برای حفاظت و نگهداری منابع آب کنار گذاشته شد و  برای پروژه سد چندمنظوره شرکت ملی برق که در ۵ مه ۱۹۸۱ توسط رئیس‌جمهور فردیناند مارکوس تأیید شد، رزرو شد ساخت سد سن روکه در نهایت در سال ۱۹۹۸ آغاز شد و در ۱ مه ۲۰۰۳ به پایان رسید.

## نگارخانه

پرونده:Riverside_outcrop_of_the_Dalupirip_schist_covered_with_vegetation,_Dalupirip,_Itogon,_Benguet_01.jpg|جایگزین=An outcrop of the Dalupirip schist covered with vegetation, exposed along the Agno riverside, Dalupirip, Itogon, Benguet.| رخنمونی از شیست دالوپیریپ پوشیده از پوشش گیاهی، در امتداد رودخانه آگنو، دالوپیریپ، ایتوگون، بنگه قرار گرفته است.
پرونده:Riverside_outcrop_of_the_Dalupirip_schist_covered_with_vegetation,_Dalupirip,_Itogon,_Benguet_02.jpg|جایگزین=An outcrop of the Dalupirip schist covered with vegetation, exposed along the Agno riverside, Dalupirip, Itogon, Benguet. A jutted outcrop shows distinct deformation in the schist.| رخنمون شیست دالوپیریپ پوشیده از پوشش گیاهی، در امتداد ساحل رودخانه آگنو، دالوپیریپ، ایتوگون، بنگوئت نمایان است. یک رخنمون برآمده، تغییر شکل مشخصی را در شیست نشان می‌دهد.
پرونده:Leucocratic_dike_intruding_schist_outcrop_in_Dalupirip,_Itogon,_Benguet_01.jpg|جایگزین=Diorite dike intruding outcrop of the Dalupirip schist exposed somewhere in the Dalupirip segment of the Agno River.| رخنمون نفوذی دایک دیوریتی از شیست دالوپیریپ که در جایی در بخش دالوپیریپ رودخانه آگنو نمایان شده است.


## منابع

رده:جغرافیای بنگوئه
رده:جغرافیای پانگاسینان
رده:رده V اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:مختصات در ویکی‌داده
رده:مناطق حفاظت‌شده بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۸۳ (میلادی)