برنزهای ریاس

***برنزهای ریاس*** (همچنین با نام **جنگجویان ریاچ** نیز شناخته می‌شوند) دو مجسمه برنزی یونانی در اندازه واقعی از جنگجویان ریش‌دار هستند که حدود ۴۶۰ &#x2013; ۴۵۰ سال قبل از میلاد ریخته‌گری شده‌اند و در سال ۱۹۷۲ در نزدیکی ریاچ، کالابریا، در جنوب ایتالیا در دریا پیدا شدند. این برنزها اکنون در موزه ملی کبیر یونان در شهر رجیو کالابریا در نزدیکی آن قرار دارند. آنها دو مورد از معدود برنزهای یونان باستان در اندازه واقعی باقی مانده هستند (که معمولاً در زمان‌های بعدی ذوب می‌شدند) و به همین ترتیب، مهارت فنی و ویژگی‌های هنری به دست آمده در این زمان را نشان می‌دهند.

این برنزها اکنون در داخل یک اتاق میکروکلیما بر روی سکویی ضد زلزله با نمای مرمر کارارا به نمایش گذاشته شده‌اند. در کنار برنزها، این اتاق همچنین شامل دو مجسمه سر است: تستا دل فیلوسوفو و تستا دی باسیلئا که آنها نیز از قرن پنجم پیش از میلاد هستند.

اگرچه این برنزها در سال ۱۹۷۲ کشف شدند، اما تا سال ۱۹۸۱ از حفاظت خارج نشدند. نمایش عمومی آنها در فلورانس و رم، رویداد فرهنگی آن سال در ایتالیا بود و موضوع اصلی مجلات متعددی را تشکیل می‌داد. این برنزها که اکنون به عنوان یکی از نمادهای کالابریا در نظر گرفته می‌شوند، توسط یک جفت تمبر پستی ایتالیایی گرامی داشته شدند و به‌طور گسترده نیز تکثیر شده‌اند.

این دو مجسمه برنزی به سادگی با نام‌های «مجسمه ای» شناخته می‌شوند که به مجسمه‌ای اشاره دارد که جنگجوی جوان‌تری را به تصویر می‌کشد و «مجسمه ب» که نشان دهنده ظاهر بالغ‌تر آن دو است. هر دو مجسمه با استفاده از تکنیک ریخته‌گری موم از دست رفته ساخته شده‌اند.

## کشف
[راست|بندانگشتی|مجسمه ای، احتمالاً [تودئوس|تیدئوس. ارتفاع (بدون پایه): ۱٫۹۸ متر (۶ فوت و ۶ اینچ)]]
هنوز در مورد اینکه چه کسی این مجسمه‌ها را پیدا کرده است، بحث وجود دارد. یک نظریه بیان می‌کند که استفانو ماریوتینی، که در آن زمان شیمیدانی اهل رم بود، هنگام غواصی در نزدیکی پایان تعطیلات در صومعه، به‌طور اتفاقی به این برنزها برخورد. ماریوتینی هنگام غواصی در حدود ۲۰۰ متری ساحل ریاچ، در عمق شش تا هشت متری، متوجه بازوی چپ مجسمه ای شد که از شن‌ها بیرون آمده بود. در ابتدا فکر کرد که جسد یک انسان مرده را پیدا کرده است، اما با لمس بازو متوجه شد که یک بازوی برنزی است. ماریوتینی شروع به کنار زدن شن‌ها از بقیه مجسمه ای کرد. بعداً متوجه وجود برنز دیگری در همان نزدیکی شد و تصمیم گرفت به اداره فرهنگی رجیو کالابریا اطلاع دهد.

نظریه دیگر که معمولاً کمتر مورد قبول قرار می‌گیرد، این است که این مجسمه توسط چهار نوجوان جوان اهل ریاچ پیدا شده است. آنها پس از یافتن مجسمه‌ها در زیر آب، به دفتر امور مالی دولت در نزدیکی صومعه رفتند و یافته خود را اعلام کردند.

یک هفته بعد، در ۲۱ اوت، مجسمه ب از آب بیرون کشیده شد و مجسمه ای دو روز بعد بیرون کشیده شد. هیچ محل لاشه کشتی مرتبطی شناسایی نشده است، اما در محل نزدیک، که ساحلی در حال فرونشست است، بقایای معماری نیز یافت شده است.

این برنزها و داستان کشف آنها در اولین قسمت از مجموعه مستند تلویزیونی بی‌بی‌سی در سال ۲۰۰۵ *با عنوان «چگونه هنر جهان را ساخت*» به نمایش درآمد که شامل مصاحبه‌ای با استفانو ماریوتینی بود.

جوزپه براگو، متخصص برنز، در کتاب خود با عنوان «چهره برنزی» که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد، فاش کرد که سوابق رسمی کشفیات سال ۱۹۷۲، بر اساس اظهارات ماریوتینی، نه تنها وجود یک کلاهخود و یک سپر، بلکه وجود یک مجسمه برنزی سوم با بازوهای باز را نیز گزارش کرده است که هیچ‌یک از آنها در طول بازیابی رسمی از آب بیرون آورده نشده است. اعتقاد بر این است که این یافته‌های باستان‌شناسی چند روز قبل از بازیابی رسمی به سرقت رفته و به یک مجموعه‌دار در خارج از کشور فروخته شده‌اند. شواهدی مبنی بر اینکه مجسمه ای و مجسمه ب در زمان بازیابی رسمی در موقعیت متفاوتی نسبت به آنچه در زمان کشف گزارش و ثبت شده بود، یافت شده‌اند نیز ارائه شده است که نشان می‌دهد تلاش‌هایی برای انتقال مجسمه‌ها از محل کشف صورت گرفته است.

در تابستان ۲۰۱۹، برنامه تلویزیونی ایتالیایی *[[کفتارها]]* تحقیقاتی را در رابطه با راز گمشده‌های یافته‌های باستان‌شناسی در محوطه ریاچ آغاز کرد و با ماریوتینی مصاحبه‌ای انجام داد و از او در مورد اظهاراتش در زمان کشف توضیحاتی خواست. ماریوتینی از اظهار نظر خودداری کرد.

## تاریخ و خاستگاه
بندانگشتی|برنزهای ریاس موزه باستان شناسی Magna Graecia، رجیو کالابریا.
در زمانی که این مجسمه‌ها ساخته شدند، بخش زیادی از کالابریا (به‌ویژه شهرهای ساحلی) محل سکونت مردمان یونانی‌زبان بود و بخشی از مگنا گراسیا ("یونان بزرگ") محسوب می‌شد، نامی که بعدها به سرزمین‌های "فرادریایی" یونان داده شد. رایج‌ترین نظریه این است که دو هنرمند یونانی جداگانه، این برنزها را با فاصله حدود ۳۰ سال در حدود قرن پنجم پیش از میلاد خلق کرده‌اند. "مجسمه الف" احتمالاً بین سال‌های ۴۶۰ تا ۴۵۰ پیش از میلاد و "مجسمه ب" بین سال‌های ۴۳۰ تا ۴۲۰ پیش از میلاد ساخته شده‌اند. برخی معتقدند که «مجسمه الف» اثر میرون بوده و یکی از شاگردان فیدیاس به نام آلکامنس، «مجسمه ب» را خلق کرده است. مجسمه الف، یک قهرمان یا خدای جنگجوی جوان را با نگاهی مغرور و آگاه به زیبایی و قدرت خود به تصویر می‌کشد. از سوی دیگر، مجسمه ب، یک قهرمان جنگجوی مسن‌تر و بالغ‌تر را با حالتی آرام و نگاهی مهربان و لطیف به تصویر می‌کشد.

برنزهای ریاچ، اضافات عمده‌ای به نمونه‌های باقی‌مانده از مجسمه‌سازی یونان باستان هستند. آن‌ها به دوره گذار از مجسمه‌سازی یونان باستان به سبک کلاسیک اولیه تعلق دارند و هندسه ایده‌آل و آناتومی غیرممکن خود را در زیر یک سطح " واقع‌گرایانه " جذاب و گیج‌کننده پنهان می‌کنند. آن‌ها نمونه‌های خوبی از *[[کج‌ایستایی|کنترپوستو]]* هستند - وزن آن‌ها روی پاهای عقب است و آن‌ها را بسیار واقع‌گرایانه‌تر از بسیاری از حالت‌های باستانی دیگر می‌کند. عضلات آن‌ها واضح است، اما برش نخورده است و به اندازه کافی نرم به نظر می‌رسد که قابل مشاهده و واقع‌گرایانه باشد. سرهای چرخان برنزها نه تنها حرکت را القا می‌کند، بلکه به پیکره‌ها زندگی نیز می‌بخشد. طرح نامتقارن بازوها و پاهای آن‌ها به آن‌ها واقع‌گرایی می‌بخشد. چشمان مجسمه ای از کلسیت (که در ابتدا قرار بود عاج باشد) تشکیل شده است، در حالی که دندان‌های آن‌ها از نقره ساخته شده است. لب‌ها و نوک سینه‌های آن‌ها از مس ساخته شده است. زمانی، آن‌ها نیزه و سپر در دست داشتند، اما این موارد پیدا نشده‌اند. علاوه بر این، جنگجوی ب زمانی کلاهخودی بر سر داشت که بالای سرش قرار می‌گرفت و گمان می‌رود که جنگجوی ای ممکن است تاج گلی بر سر داشته باشد. ضخامت متوسط برنز برای مجسمه A، ۸٫۵ میلی‌متر (۰٫۳۳ اینچ) و برای مجسمه B، ۷٫۵ میلی‌متر (۰٫۳ اینچ) است.

## شناسایی
راست|بندانگشتی|بازسازی برنزهای ریاچ توسط پروژه تحقیقاتی چندرنگی فرانکفورت لیبیگهوس (برینکمن و کخ-برینکمن)
هیچ مدرک روشنی در ادبیات باستانی برای شناسایی ورزشکاران یا قهرمانانی که توسط برنزها به تصویر کشیده شده‌اند، وجود ندارد. به نظر می‌رسد که این دو برهنه در ابتدا بخشی از یک گروه نذری در یک محراب بزرگ بودند. حدس زده می‌شود که مجسمه‌های برنزی ممکن است به ترتیب نمایانگر تیدئوس و آمفیارائوس، دو نفر از جنگجویان هفت‌گانه علیه گروه یادبود تبس در شهر آرگوس باشند، همان‌طور که پوسانیاس اشاره کرده است.
بندانگشتی|تصوری هنری از اینکه مدل‌های اصلی احتمالاً چه شکلی بوده‌اند
با این حال، آنها همچنین ممکن است جنگجویان آتنی از دلفی، بخشی از بنای یادبود نبرد ماراتن، یا ممکن است از المپیا آمده باشند. آرگوس، دلفی و المپیا سه مکان برجسته یونانی برای مجسمه‌سازی اختصاصی با بالاترین کیفیت بودند و هر سه پس از اشغال روم در معرض غارت رسمی قرار گرفتند. شاید این برنزها، مدت‌ها پس از ساخته شدن، به عنوان بخشی از یکی از موج‌های غارت گسترده هنر یونانی که در تاریخ‌های مختلف پس از فتح یونان توسط روم رخ داد، به ایتالیا منتقل می‌شدند.

سالواتوره ستیس و وینزنز برینکمن (پروژه تحقیقاتی چندرنگی لیبیگهوس) این جنگجویان را ارختئوس، پسر آتنا، و اومولپوس، پسر پوزئیدون، معرفی می‌کنند. گروهی از دو مجسمه برنزی که ارختئوس و اومولپوس را در نزدیکی معبد آتنا در آکروپولیس آتن به تصویر می‌کشند، توسط پوسانیاس ۱٫۲۷٫۴ ذکر شده است:

«... پیکره‌های برنزی بزرگی از مردان که برای مبارزه رو در روی یکدیگر ایستاده‌اند، یکی از آنها را ارختئوس و دیگری را اومولپوس می‌نامند…»

## مرمت ۲۰۰۹–۲۰۱۱
در دسامبر ۲۰۰۹، برنزهای ریاچه قبل از شروع کار مرمت در موزه ملی کبیر یونان، به کاخ کامپانلا در رجیو منتقل شدند. در اوایل سال ۲۰۱۰، مرمتگران هنری متخصص، کوزیمو شپیس (که با نام نوچیو شپیس نیز شناخته می‌شود) و پائولا دوناتی، کار مرمت برنزهای ریاچه را آغاز کردند. کار مرمت دو مجسمه برنزی در سال ۲۰۱۱ به پایان رسید.

## منابع

## منابع
* «برونزی دی ریاسه، ریترواتا اونا سیگلیا دلا استاتوا «ب»: عصر آباندوناتا نلو اسکانتیناتو دل موزه. *کوریره دلا کالابریا*. Sviluppo Editoria Calabria Srl، ۲۳ اکتبر ۲۰۱۳.
* کلاینر، فرد اس. *هنر گاردنر در گذر زمان: دیدگاه غربی*، جلد ۱ (Cengage Learning، ۲۰۰۹،
* موزوپاپا، م.آ. گالو، آر.ام. ماتانو، سی. روجیرو، و اف. برونو. «مطالعه کامل ریخت‌شناسی دست راست برونزو «آ» دی ریاچ». (۲۰۱۲): ۵۵–۵۹. انتشارات علوم چندگانه.
* "Nuccio Schepis Respinge Al Mittente Le Polemiche Sul Presunto 'abbandono' Dei Bronzi Di Riace." *شهرت دی سود*. اد. Aliamedia Società Cooperativa Editrice Scarl - Bari. Ermete Limited، ۵ سپتامبر ۲۰۱۳.
* "Trasloco E "tagliando" per I Bronzi Di Riace." *Repubblica.it*. Gruppo Editoriale L'Espresso, nd
* سالواتوره ستیس، مائوریزیو پائولتی، "Sul buono e sul cattivo uso dei bronzi di Riace" (2012).
* Vinzenz Brinkmann, Ulrike Koch-Brinkmann, "The Riace Bronzes Experiment, Aesthetics and Narrative"، در: Ahoros. Gedenkschrift für Hugo Meyer (2018) صص ۱۵–۳۴.
* کاستریزیو، دانیل. برنزهای ریاچ. تحقیقات اخیر و دانش علمی جدید. *مسائل واقعی نظریه و تاریخ هنر: مجموعه مقالات. جلد ۹.* ویرایش: ای.وی. زاخارووا، اس.وی. مالتسوا، ای.یو. استانیوکوویچ-دنیسووا. دانشگاه ایالتی لومونوسوف مسکو / سن پترزبورگ، انتشارات ان. پی، ۲۰۱۹، صفحات ۶۷–۷۴. شابک: ۲۳۱۲–۲۱۲۹

## برای مطالعهٔ بیشتر
* 
* Dafas, K. A. (2019). *Greek Large-Scale Bronze Statuary: The Late Archaic and Classical Periods*, Institute of Classical Studies, School of Advanced Study, University of London, Bulletin of the Institute of Classical Studies, Monograph, BICS Supplement 138 (London), pp. 51-67, pls 41-57.
* Lombardi, Satriani & Paoletti (eds.) *Gli Eroi Venuti Dal Mare Heroes from the Sea: The Photographic Record of the Riace Bronzes.* Gangemi Editore.
* Pedley, John Griffiths (2007). *Greek Art and Archeology* (Fourth ed.). Pearson- Prentice Hall, pp. 234–237.
* Rebaudo, Ludovico; Curtolo, Maria Vittoria (2021). *Le copie dei guerrieri di Riace di Vinzenz e Ulrike Brinkmann. Una discussione*, in E. Greco, A. Salzano, C.I. Tornese (a cura di), Dialoghi sull'Archeologia della Magna Grecia e del Mediterraneo, Atti del IV Convegno Internazionale di Studi, Paestum, Pandemos, pp. 797-821.
* Spivey, Nigel, Dr. (2006). The Riace Warriors are extensively discussed and illustrated in Programme One ("More Human Than Human...") of the five-part series *How Art Made The World*, written and narrated by Dr Nigel Spivey, who offers, in the programme, the opinion that they are the "best statues ever made." *How Art Made The World* is also available as a book (Basic Books, 2006 , ).

## پیوند به بیرون

* "I Bronzi di Riace - Le altre verità" del Prof. Giuseppe Braghò
* نایجل اسپیوی، «اسطوره زیبایی»، ''نیو استیتسمن'' ، ۲ مه ۲۰۰۵
* مصاحبه ماریوتینی 
* برونو جملی، "Vissi d'arte, vissi di code" 
* "Sotto il mare caccia segreta ai "nuovi" bronzi di Riace" 14 سپتامبر ۲۰۰۴

رده:اکتشافات باستان‌شناسی ۱۹۷۲ (میلادی)
رده:اکتشافات باستان‌شناسی در ایتالیا
رده:تندیس‌های برهنه در ایتالیا
رده:تندیس‌های مردان
رده:تندیس‌های یونانی سده ۵ (پیش از میلاد)
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:فرهنگ کالابریایی
رده:هنر مگنا گراسیا