والتر آئودیزیو

**والتر آئودیزیو** ((زاده ۲۸ ژوئن ۱۹۰۹ - درگذشته ۱۱ اکتبر ۱۹۷۳) سیاستمدار پارتیزانی و کمونیست ایتالیایی بود که با *[[نام جنگی|نام مستعار]]* **سرهنگ والریو** نیز شناخته می‌شد. اودوسیو، عضو جنبش مقاومت ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم، در مرگ بنیتو موسولینی دست داشت و طبق روایت عموماً پذیرفته‌شده از این رویداد، شخصاً دیکتاتور و معشوقه‌اش کلارا پتاچی را اعدام کرد.

## زندگی‌نامه
### فعالیت‌های اولیه
راست|بندانگشتی|234x234پیکسل|آئودیو در سال ۱۹۴۵
والتر آئودیسیو در آلساندریا، در منطقه شمال غربی پیدمونت ایتالیا، در خانواده‌ای با وضعیت اقتصادی متوسط متولد شد. او در مدرسه به رتبه اول کلاس خود رسید و اولین شغل خود را در یک کارخانه تولید کلاه‌های بورسالینو پیدا کرد و سپس به عنوان حسابدار مشغول به کار شد. پس از خدمت سربازی، به جنبش زیرزمینی ضد فاشیستی نزدیک شد و در سال ۱۹۳۱ به حزب کمونیست ایتالیا پیوست. در سال ۱۹۳۲ با ارنستینا سریانا، دختر یکی دیگر از مبارزان کمونیست، ازدواج کرد. در ماه مه ۱۹۳۴، گروهی که او عضو آن بود و عمدتاً تبلیغات پخش می‌کرد، توسط پلیس کشف شد و آئودیسیو دستگیر شد. او به پنج سال تبعید داخلی در جزیره پونزا محکوم شد، جایی که توانست با دیگر کمونیست‌های تبعیدی ارتباط برقرار کند و مطالعات خود را در مورد موضوعات سیاسی و نظامی عمیق‌تر کند. در سال ۱۹۳۵، به دلیل شرکت در یک اعتراض عمومی در پونزا، ده ماه را در زندان پوجیورآله گذراند. در ماه مه ۱۹۳۹ به دلیل ذات‌الریه در بیمارستان بستری شد. وضعیت نامناسب سلامتی همسرش او را متقاعد کرد که علناً از «اصول براندازانه» خود دست بکشد و درخواست تخفیف مجازات کند. با این حال، تا سال ۱۹۴۲ او فعالیت زیرزمینی خود را با حزب کمونیست از سر گرفته بود. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (دسامبر ۲۰۲۴)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

در روزهای پس از امضای آتش‌بس کاسیبیله در سپتامبر ۱۹۴۳، او در تلاش‌هایی برای سازمان‌دهی مقاومت ضدآلمانی مشارکت داشت و پس از شکست آن پنهان شد. پس از گذراندن چند هفته در کازاله مونفراتو، جایی که به سازماندهی گروه‌های پارتیزانی کمک کرد، به تورین رسید و با کمیته آزادی ملی (CLN) و رهبری پیدمونتی حزب کمونیست ارتباط برقرار کرد. در ژانویه ۱۹۴۴، او به ویگِوانو، لومباردی، فرستاده شد تا GAP محلی، گروه‌های چریکی شهری زیرزمینی، را راه‌اندازی کند. از ماه مه تا اوت ۱۹۴۴، او بازرس تیپ‌های گاریبالدی برای منطقه وارسه و برگامو بود. سپس فرماندهی نظامی منطقه مانتوا و بخش‌هایی از دره پو به او سپرده شد، جایی که او مسئول حدود هزار پارتیزانی بود و مستقیماً با فرماندهی کل نیروهای مقاومت، موسوم به «سپاه داوطلبان آزادی» (CVL)، در ارتباط بود. در همین دوره بود که استفاده از نام مستعار «سرهنگ والریو» را آغاز کرد. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (دسامبر ۲۰۲۴)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

در دسامبر ۱۹۴۴، جورجو آمندولا که همراه او در پونزا تبعید بود، وی را به لوئیجی لونگو، معاون فرمانده سپاه داوطلبان آزادی‌بخش ملی (CVL) معرفی کرد. پس از آن، اودیزیو در سازمان‌دهی قیام عمومی آوریل ۱۹۴۵ شرکت داشت.

### کشته شدن موسولینی
راست|بندانگشتی|مسلسل دستی MAS-38 که توسط آئودیسیو برای اعدام موسولینی استفاده شد. این مسلسل متعلق به کمیسر سیاسی میشل مورتی بود که پس از گیر کردن سلاح آئودیسیو، آن را به او قرض داد.
در ۲۷ آوریل ۱۹۴۵، فرماندهی عالی CVL اعدام بنیتو موسولینی را که در آن روز توسط پارتیزان‌های کمونیست در نزدیکی دونگو دستگیر شده بود، به او سپرد. او روز بعد در جولینو دی مزگرا، به همراه افسران پارتیزانی دیگر، آلدو لامپردی و میشل مورتی، موسولینی، معشوقه‌اش و تعدادی از فاشیست‌های عالی‌رتبه را اعدام کرد. آئودیسیو همیشه ادعا می‌کرد که او کسی بوده که دیکتاتور را تیرباران کرده است، ادعایی که توسط یک گزارش خصوصی نوشته شده توسط لامپردی نیز تأیید می‌شود.

برخی منابع این روایت را زیر سؤال برده‌اند و در عوض ادعا می‌کنند که اعدام توسط لامپردی، مورتی یا دیگر پارتیزان‌هایی که با او بودند،توسط افسران SOE بریتانیایی، توسط لوئیجی لونگو، یا اینکه موسولینی و پتاچی با کپسول‌های سیانور خودکشی کردند، انجام شده است.

در سال‌های پس از جنگ، آدیزیو درگیر مناقشات گوناگونی شد که پیرامون اسناد محرمانه یا اشیای قیمتی منسوب به موسولینی در زمان دستگیری او، مرگ کلارا پتاچی، و همچنین نمایش عمومی اجساد در میدان پیاتزاله لورتو مطرح بودند. روایت شخصی او از این رویدادها نخستین بار با نام مستعارش در روزنامه حزبی ل‌اونیتا، طی دوره‌ای میان ۱۸ نوامبر تا ۱۵ دسامبر ۱۹۴۵ منتشر شد، سپس بار دیگر در مارس ۱۹۴۷ انتشار یافت، و سرانجام در خاطراتش با عنوان به نام ملت ایتالیا که پس از مرگ او در سال ۱۹۷۵ به چاپ رسید، گردآوری و ارائه شد.

### حرفه پس از جنگ
پس از جنگ، آئودیسیو به همکاری با جنبش کمونیستی ادامه داد. هویت او به عنوان «سرهنگ والریو» در مارس ۱۹۴۷ توسط روزنامه محافظه‌کار *[[ایل تمپو]]* فاش شد و سپس توسط حزب کمونیست تأیید شد. در سال ۱۹۴۸، او به همراه حزب کمونیست ایتالیا، به عنوان بخشی از جبهه دموکراتیک مردمی، اتحادی با حزب سوسیالیست و گروه‌های چپ‌گرای کوچک‌تر، به مجلس نمایندگان ایتالیا از حوزه انتخابیه الساندریا انتخاب شد. او در سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۵۸ مجدداً انتخاب شد و در سال ۱۹۶۳ به مجلس سنا راه یافت در پایان دوره سنا، او سیاست را رها کرد تا برای شرکت نفت ایتالیایی انی کار کند.

آودیزیو به عنوان عضوی از انجمن ملی پارتیزان‌های ایتالیایی (ANPI) و انجمن ملی قربانیان آزار و اذیت سیاسی ضد فاشیست ایتالیایی (ANPPIA) فعال بود. او در سال ۱۹۷۳ در سن ۶۴ سالگی بر اثر حمله قلبی درگذشت.

## فیلم‌شناسی
نقش آودیسیو را فرانکو نرو در فیلم «*[[آخرین روزهای موسولینی|آخرین روزهای موسولینی»]]* محصول ۱۹۷۴ بازی می‌کند.

## تاریخچه انتخابات

## منابع

رده:اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
رده:اهالی آلساندریا
رده:بنیتو موسولینی
رده:درگذشتگان ۱۹۷۳ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۹ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب کمونیست ایتالیا
رده:سیاستمداران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا