کاوجا

[بندانگشتی|یک کاوجا با کارنامه از یک [مرغ|خروس، نوامبر ۲۰۲۰]]
**کاوجا** (pl. کاوجه، : caveje) میله‌ای از آهن فرفورژه است که در سکان گاوآهن یا گاری نصب می‌شد تا از افتادن یوغ گاو در صورت توقف ناگهانی جلوگیری کند. این میله نمادی از منطقه تاریخی رومانیا در شمال ایتالیا است، جایی که به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گرفت. در بقیه ایتالیا، کاوجا بیشتر به عنوان تغییر دهید شناخته می‌شود یا ناخن.

## کاربرد و تزئینات
[بندانگشتی|یک [ارابه|گاری با کاوجا در راس، اکتبر ۲۰۲۳]]
در جوامع کشاورزی رومانیا، یک کاوجا روی سکان یک گاوآهن یا ارابه ثابت شده بود، که توسط دو گاو نر در کنار هم رانده می‌شد. کاوجا یوغ مشترک گاوها را به سکان بست، و از جدا شدن یوغ در صورت توقف ناگهانی جلوگیری کرد. کاوجا همچنین وزن یوغ را از روی گاوها کم کرد.

هر کاوجا روی آن یک طرح برجسته به نام کارنامه قرار دارد کارنامه معمولی شامل تصاویر خروس، هلال ماه، خورشید، عقاب، اژدها، قلب، یا سینه‌های کوچک (نماد رفاه) است. برخی از کارنامه نقوش مذهبی مانند صلیب مسیحی، کبوتر (نماد روح‌القدس در مسیحیت)، یا طاووس (نماد رستاخیز) را پذیرفتند. کمان‌های رنگی را می‌توان برای تزئین بیشتر اضافه کرد.

بین یک تا سه جفت حلقه به کارنامه آویزان است. حلقه‌ها با صداهای زنده‌ای که هنگام راندن گاوها طنین‌انداز می‌شوند، طنین‌انداز می‌شوند، که به کاوجا منتهی می‌شوند نام جایگزین کاوجا کانتونا (). در ابتدا، از یک حلقه برای کمک به مانورها استفاده می‌شد؛ صدای زنگی که از آن ساطع می‌شد، با هشدار دادن به سایر کاربران جاده در مورد گاوها، هدف عملی دیگری را نیز دنبال می‌کرد.

همراه با ناقوس‌های کلیسا، حلقه‌ها بین پنجشنبه مقدس و شنبه مقدس بسته می‌شدند تا به عنوان بخشی از مراسم مذهبی هفته مقدس، آنها را کر کنند. در برخی مناطق رومانیا، کاوجا زنگ غار نام دارد (، منسوب به افسانه‌ای در مورد شهری که موقتاً ناقوس شکسته کلیسای خود را با یک کاوجا جایگزین کرد.

## تاریخچه
[بندانگشتی|در این عکس از سال ۱۹۲۸، یک کاوجا بالای سر یک جفت [ورزا|گاو نر که به مناسبت جشن تزئین شده‌اند، قابل مشاهده است.]]
قدیمی‌ترین نمونه‌های کاوجا پین‌های فلزی بدون تزئین مربوط به قرن‌های ۱۴ و ۱۵ میلادی هستند. پین‌های فلزی نسبت به نمونه‌های چوبی که در اثر سایش با گاوها مستعد ساییدگی و پارگی بودند، برتری داشتند. با گذشت زمان، حلقه‌های دیگری به کاوجا اضافه شد. برای دلنشینی صدای زنگوله‌هایشان. تا اواسط قرن هجدهم، کاوجا به نمادی از جایگاه اجتماعی تبدیل شده بود: خانواده‌های ثروتمندتر با جفت‌های بیشتر حلقه و تزئینات استادانه‌تر متمایز می‌شدند. کاوجا به‌طور ویژه در نمایشگاه‌های روستایی به نمایش گذاشته می‌شدند، و برخی از خانواده‌ها صاحب کاوجا «رژه» بودند. برای مصارف کشاورزی در نظر گرفته نشده بود. این روش برای کاوجا سنتی بود. بخشی از جهیزیه عروس بودن، با حلقه‌ای برنزی در ساقه و قلبی در کارنامه‌ها.

کاوجا در فولکلور رومانیا وجود دارد. در یک آیین، آزدورا، مسن‌ترین زن خانه، می‌توانست با کشیدن علامت صلیب با یک کاوجا، جنسیت جنین را تشخیص دهد سه بار دور زن باردار نشسته چرخید و کاوجا قرار داد روی پایه‌ای کنار شمعی روشن. اگر حلقه‌های سمت چپ زودتر از بقیه زنگ می‌زدند، نشان دهنده تولد یک پسر بود، در حالی که حلقه‌های سمت راست نشان دهنده تولد یک دختر بود و نتیجه نامشخص نشان دهنده سقط خودبه‌خودی بود. کاوجا همچنین در آیین‌هایی برای جلوگیری از طوفان، دعا برای بخشش بدهی‌ها، تبرک خانه‌های تازه عروس و داماد، و گرفتن زنبور عسل استفاده می‌شده است. کاوجا همچنین می‌تواند برای دفع مازاپگول استفاده شود، جن‌های شبگرد موذی، با کاشتن آن در بیرون خانهٔ قربانیِ شکنجه‌شده.

## منابع

رده:ابزار جانوران
رده:امیلیا-رومانیا
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:کشاورزی در ایتالیا
رده:کشاورزی در فرهنگ عامه