سنت‌های ایتالیا

[بندانگشتی|[مسابقهٔ اسب‌سواری پالیو دی سیه‌نا|پالیو دی سینا]]
**سنت‌های ایتالیا** مجموعه‌ای از سنت‌ها، باورها، ارزش‌ها و آداب و رسومی است که به فرهنگ مردم ایتالیا تعلق دارد. این سنت‌ها قرن‌ها بر زندگی در ایتالیا تأثیر گذاشته‌اند و هنوز هم در دوران مدرن اجرا می‌شوند. سنت‌های ایتالیایی مستقیماً با اجداد ایتالیا مرتبط هستند، که این خود گویای تاریخ ایتالیا است.

## نمای کلی
### کریسمس
[بندانگشتی|[پانتونه|پانِتونه]]
[بندانگشتی|[نمایش مولودی‌خوانی|صحنه زنده تولد مسیح در میلاتزو]]
[بندانگشتی|بازار کریسمس در [مرانو]]
بندانگشتی|نی‌انبان در مولیس در طول کریسمس
کریسمس در ایتالیا () یکی از تعطیلات اصلی کشور است و از ۸ دسامبر، با جشن لقاح پاک، روزی که به‌طور سنتی درخت کریسمس نصب می‌شود، آغاز می‌شود و در ۶ ژانویه سال بعد با جشن تجلی مسیح ( به پایان می‌رسد)، و در برخی مناطق، عروسک‌های زن بر روی توده‌ای از هیزم (به نام *[[برپایی آتش|فالو]]*) سوزانده می‌شوند تا علاوه بر پایان دوره کریسمس، نماد مرگ سال کهنه و آغاز سال نو باشند. ۲۶ دسامبر همچنین یک روز تعطیل عمومی در ایتالیا است. اصطلاح ایتالیایی  از واژه لاتین  گرفته شده است که به معنای واقعی کلمه به معنای «تولد» است، و در زبان ایتالیایی به آن کریسمس مبارک می‌گویند.

سنت صحنهٔ میلاد مسیح از ایتالیا می‌آید. اولین صحنهٔ میلاد مسیح فصلی، که به نظر می‌رسد نمایشی بوده تا مجسمه‌سازی، به سنت فرانسیس آسیزی نسبت داده می‌شود. صحنه میلاد مسیح زندهٔ فرانسیس در سال ۱۲۲۳ در جرچیو در تقویم‌های تقویم‌های مذهبی کاتولیک، لوتری و آنگلیکان گرامی داشته می‌شود، و خلق آن توسط سنت بوناونتورا در کتاب *«زندگی سنت فرانسیس آسیزی»* حدود سال ۱۲۶۰ توصیف شده است. صحنه‌های میلاد مسیح از سال ۱۲۲۳ توسط سنت فرانسیس آسیزی رواج یافت و به سرعت در سراسر اروپا گسترش یافت. در ایتالیا، سپس سنت‌های منطقه‌ای ساخت صحنهٔ تولد گسترش یافت، مانند صحنهٔ تولد بولونیا، صحنهٔ تولد جنوآ و صحنهٔ تولد ناپل.

در جنوب ایتالیا، صحنه‌های زندهٔ میلاد مسیح بسیار محبوب هستند. این صحنه‌ها ممکن است نمایش‌های مفصلی باشند که نه تنها صحنهٔ کلاسیک میلاد مسیح، بلکه یک روستای روستاییِ قرن نوزدهمیِ ساختگی را نیز به نمایش می‌گذارند، که در آن صنعتگران با لباس‌های سنتی در حال کار در حرفهٔ خود هستند. این نمایش‌ها بازدیدکنندگان زیادی را به خود جذب می‌کنند و از طریق رای، شرکت رسانه عمومی ملی ایتالیا، پخش تلویزیونی شده‌اند. در سال ۲۰۱۰، شهر قدیمی ماترا در باسیلیکاتا میزبان بزرگ‌ترین صحنهٔ زندهٔ میلاد مسیح در آن زمان بود که در مرکز تاریخی، ساسی دی ماترا، اجرا شد.

سنت درخت کریسمس، که ریشه آلمانی دارد، در قرن بیستم به‌طور گسترده در ایتالیا نیز پذیرفته شد. به نظر می‌رسد اولین درخت کریسمس در ایتالیا به دستور ملکه مارگاریتا، در اواخر قرن نوزدهم در کاخ کوئیرینال برپا شد. در سال ۱۹۹۱، درخت کریسمس گوبیو، با ۶۵۰ متر ارتفاع و تزئین شده با بیش از ۷۰۰ چراغ، به عنوان بلندترین درخت کریسمس جهان در کتاب رکوردهای گینس ثبت شد.

در ایتالیا، قدیمی‌ترین بازار کریسمس، بازار بولونیا در نظر گرفته می‌شود که برای اولین بار در قرن هجدهم برگزار شد و به جشن سنت لوسی مرتبط است. با این حال، سنت بازارها به ویژه از دهه ۱۹۹۰ قرن بیستم، با تولد اولین بازارهای مدرن، در ایتالیا گسترش یافته است: در میان این بازارها، اولین بازار، بازار بولتسانو بود که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد و پس از آن بازارهای دیگری در منطقه آلتو آدیجه، به ویژه در مرانو، برسانونه، ویپیتنو و برونیکو برپا شدند. بازار کریسمس ترنتو، که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد، در ترنتینو مشهور است. در ناپل، جایی که سنت صحنه میلاد مسیح ناپلی قرن‌هاست که مشهور است، نمایشگاه صحنه‌های میلاد مسیح ساخته شده در مغازه‌های صنایع دستی شهر هر ساله در خیابان سن گرگوریو آرمنو برگزار می‌شود. بازارهای کریسمس در میدان ناوونا در رم، در ورونا، در گوبیو، در آلبروبلو، در آئوستا، در تورینو، در آستی، در آرتزو، در فلورانس، در تریست، در لیویگنو، در سانتا ماریا ماجیوره، آرکو، و در چیزون دی ولمرینو و بازارهای کریسمس قابل توجه هستند.

استرنا یا استرنا دی ناتاله هدیه‌ای است که معمولاً در ایتالیا در زمان کریسمس ساخته یا دریافت می‌شود. این رسم از سنت روم باستان سرچشمه می‌گیرد که شامل تبادل هدایایی با آرزوهای خوب در طول جشن ساترنالیا بود، مجموعه‌ای از جشن‌ها که هر ساله بین ۱۷ تا ۲۳ دسامبر، به افتخار خدای اسطوره‌ای ساترن و قبل از روز *ناتالیس سولیس اینویکتی* برگزار می‌شد. این اصطلاح از کلمه لاتین *استرنا*، احتمالاً با ریشه سابینان، به معنای «هدیه خوش‌شانسی» گرفته شده است.

سنت معمول ایتالیایی، در عوض، مربوط به زامپوگناری‌ها (مفرد: زامپوگنارو) است؛ مردانی که لباس چوپانی بر تن دارند و مجهز به زامپوگنا، نوعی ساز نی‌انبان، هستند و از کوه‌ها پایین می‌آیند و موسیقی کریسمس می‌نوازند. این سنت که به قرن نوزدهم بازمی‌گردد، به‌ویژه در جنوب کشور بسیار رایج است. هکتور برلیوزدر سال ۱۸۳۲ توصیفی از زامپوگناری‌های آبروتسو ارائه کرده است.

حاملان معمول هدایای مربوط به دوران کریسمس در ایتالیا عبارتند از سنت لوسی (۱۳ دسامبر)، مسیح کودک، بابانوئل و در روز ظهور و تجلی عیسی، بفانا.

طبق سنت، شام شب کریسمس نباید حاوی گوشت باشد. یکی از غذاهای محبوب روز کریسمس در ناپل و جنوب ایتالیا مارماهی ماده است. که یک مارماهی ماده است. یک غذای سنتی روز کریسمس از شمال ایتالیا، کاپون (مرغ آغشته به ژل) است. آباکیو در مرکز ایتالیا رایج‌تر است. شام روز کریسمس به‌طور سنتی شامل غذاهای کریسمسی معمول ایتالیایی مانند آگنولینی، کاپلتی، آگنولوتی پاوزه، پانتونه، پاندورو، تورونه، پانفورته، استروفولی، موستاچیولی، بیسیولا، کاوالوچی، ونزیانا، پیتزا، زلتن یا غذاهای دیگر، بسته به غذاهای منطقه‌ای، می‌شود. کریسمس در ۲۵ دسامبر با یک ناهار خانوادگی جشن گرفته می‌شود که شامل انواع مختلف پاستا و غذاهای گوشتی، پنیر و شیرینی‌های محلی نیز می‌شود.

### عید پاک
[بندانگشتی|[آباکیو، یک تهیه ایتالیایی از گوشت بره]]
عید پاک در ایتالیا ( (یکی از تعطیلات اصلی این کشور است. در ایتالیا، سنت‌های زیادی مربوط به عید پاک وجود دارد. هفته‌های مقدس شایان ذکر در ایتالیا عبارتند از : اسرار تراپانی، هفته مقدس در بارسلونا پوتزو دی گوتو و هفته مقدس در روو دی پولیا. غذاهای سنتی ایتالیایی برای دوره عید پاک عبارتند از: آباکیو، کاپلو دل پره، کاساتیلو، کلمبا دی پاسکوا، پاستیرا، پنیا، پیتزا دی پاسکوا و پیزل. آباکیو یک غذای ایتالیایی با گوشت بره است که نمونه‌ای از غذاهای رومی است. این محصول توسط اتحادیه اروپا با علامت PGI محافظت می‌شود. خوردن بره در عید پاک معنای مذهبی دارد. بره عید پاک در عهد جدید در واقع، برای مسیحیت، پسر خدا عیسی مسیح است. بره عید پاک، به ویژه، نشان دهنده قربانی عیسی مسیح برای گناهان بشریت است. بنابراین، خوردن گوشت بره در عید پاک، یادبود مرگ و رستاخیز عیسی است. کلمبا دی پاسکوا (به انگلیسی: "کبوتر عید پاک") یک نان سنتی عید پاک ایتالیایی است که همتای عید پاک دو دسر کریسمسی معروف ایتالیایی، پانه‌تونه و پاندورو، محسوب می‌شود.
[بندانگشتی|[عید پاک در ایتالیا|نان عید پاک ایتالیایی که ریشه در میلان دارد، کلمبا دی پاسکوا نام دارد. این نان همتای عید پاک دو دسر کریسمسی معروف ایتالیایی، پانه‌تونه و پاندورو، است.]]
آباکیو یک غذای ایتالیایی با گوشت بره است که از غذاهای رومی محسوب می‌شود. این محصول توسط اتحادیه اروپا با علامت نشان‌های جغرافیایی و خوراک‌های سنتی در اتحادیه اروپا محافظت می‌شود. در گویش رومانسکو، به بچه گوسفندی که هنوز شیر می‌خورد یا اخیراً از شیر گرفته شده است، *آباکیو* می‌گویند، در حالی که به بچه گوسفندی که تقریباً یک سال دارد و دو بار پشم‌چینی شده است، *آنیلو* ("بره") می‌گویند. این تمایز فقط در گویش رومانسکو وجود دارد. در ایتالیا در عید پاک، آباکیو به روش‌های مختلفی پخته می‌شود و دستور پخت آن از منطقه‌ای به منطقه دیگر متفاوت است. در رم آن را کباب می‌کنند، در آپولیا در فر، در ناپل آن را با نخود فرنگی و تخم مرغ می‌پزند، در ساردینیا آن را در فر با سیب‌زمینی، کنگر فرنگی و مورد می‌پزند و در توسکانی به سبک کاچیاتوره می‌پزند. [ بره در عید پاک معنای نمادینی دارد. بره عید پاک در عهد جدید، در واقع، برای مسیحیت، پسر خدا عیسی مسیح است. بره عید پاک، به ویژه، نمایانگر قربانی عیسی مسیح برای گناهان بشریت است. بنابراین، خوردن بره در عید پاک، یادبود مرگ و رستاخیز عیسی است.

### شب سال نو
[بندانگشتی|[کوتچینو، پولنتا و عدس]]
در ایتالیا، شب سال نو ( یا ) با رعایت آیین‌های سنتی، مانند پوشیدن لباس زیر قرمز جشن گرفته می‌شود. یک سنت باستانی در مناطق جنوبی که امروزه به ندرت رعایت می‌شود، دور انداختن وسایل قدیمی یا بلااستفاده با انداختن آنها از پنجره بود. معمولاً عصر با خانواده یا دوستان در یک میدان (جایی که کنسرت‌ها یا مهمانی‌های مختلف برگزار می‌شود) و همچنین در خانه سپری می‌شود. به‌طور کلی، از ۱۰ ثانیه قبل از نیمه‌شب، مرسوم است که تا رسیدن به صفر شمارش معکوس انجام شود و بدین ترتیب سال نو مبارکی آرزو شود، با اسپومانته به سلامتی نوشیده شود و آتش‌بازی تماشا یا روشن شود، ترقه یا تفنگ‌های پر از فشنگ شلیک شود. شام به‌طور سنتی با اقوام و دوستان خورده می‌شود. این شام اغلب شامل زامپونه یا کوتچینو (غذایی که با پاچه یا امعا و احشای خوک تهیه می‌شود)، عدس و (در شمال ایتالیا) پولنتا است. ساعت ۲۰:۳۰، سخنرانی رئیس‌جمهور ایتالیا خطاب به ملت، که توسط رای، پخش‌کننده دولتی، تهیه شده است، از شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی در سراسر کشور پخش می‌شود. در نیمه‌شب، آتش‌بازی در سراسر کشور به نمایش گذاشته می‌شود. امروزه به ندرت از سنتی پیروی می‌شود که شامل خوردن خورش عدس هنگام به صدا درآمدن ناقوس در نیمه‌شب است، به ازای هر ناقوس یک قاشق. این کار گمان می‌رود که خوش‌شانسی می‌آورد؛ عدس‌های گرد نماد سکه هستند.

### جشنواره‌های قدیس حامی
[بندانگشتی|جشن سن جنارو در [لیتل ایتالی (منهتن)|ایتالیای کوچک، نیویورک]]
روز ملی حمایت از کلیسا در ایتالیا، در ۴ اکتبر، به افتخار قدیسان فرانسیس و کاترین گرامی داشته می‌شود. هر شهر یا شهرستان نیز به مناسبت جشن قدیسان حامی محلی، یک روز تعطیل عمومی را جشن می‌گیرد، به عنوان مثال: رم در ۲۹ ژوئن (قدیسان پطرس و پولس)، میلان در ۷ دسامبر (قدیسان آمبروز)، ناپل در ۱۹ سپتامبر (قدیسان ژانواریوس)، ونیز در ۲۵ آوریل (قدیسان مرقس انجیل‌نویس) و فلورانس در ۲۴ ژوئن (قدیسان یحیی تعمیددهنده). از جمله جشن‌های حمایتی سنتی قابل توجه در ایتالیا می‌توان به جشن قدیسان فرانسیس و کاترین، جشن قدیسان آگاتا، جشن قدیسان پیتر و پولس، جشن سن جنارو و جشن بانوی مرغ‌های ما اشاره کرد.

### کارناوال
[بندانگشتی|[کارناوال ونیز]]
کارناوال در ایتالیا نقش بسیار مهمی در فرهنگ عامه ایتالیایی دارد، که به‌طور سنتی با ماسک‌های منطقه‌ای مرتبط است و در بسیاری از شهرها جشن گرفته می‌شود، که برخی از آنها به خاطر جشن‌های ویژه‌ای که برای این مناسبت برگزار می‌کنند در سراسر جهان شناخته شده‌اند.

کارناوال ونیز اولین بار در سال ۱۲۹۶ ثبت شد، با اعلامیه‌ای از سوی سنای ونیز که یک روز قبل از شروع ایام روزه، یک جشنواره عمومی را اعلام کرد. امروزه حدود ۳ میلیون نفر برای شرکت در این کارناوال معروف به ونیز سفر می‌کنند. کارناوال ویارجو دومین کارناوال محبوب در ایتالیا است. اولین رژه کارناوال ویارجو در سال ۱۸۷۳ برگزار شد. هر ساله، کارناوال ویارجو بیش از ۵۰۰۰۰۰ تماشاگر را به خود جذب می‌کند. کارناوال ایوریا به خاطر «نبرد پرتقال‌ها» که با میوه بین مردم پیاده و سربازان ستمگر سوار بر گاری‌ها انجام می‌شد، مشهور است، تا جنگ‌های قرون وسطی را به یاد بیاورد، تمثیلی از مبارزه برای آزادی. این بزرگ‌ترین جنگ غذا در ایتالیا و کشورهای اطراف است. در مورد ریشه‌ها، یک روایت رایج می‌گوید که این نبرد یادبود مقاومت شهر در برابر حاکم ستمگر شهر است که یا عضوی از خانواده رانیری است یا ترکیبی از مارکی ویلیام هفتم مونتفرات در قرن سیزدهم. کارناوال آمبروزی در بیشتر بخش‌های اسقف‌نشین میلان، جایی که آیین آمبروزی برگزار می‌شود، گسترده است و در این منطقه، کارناوال در اولین یکشنبه ایام روزه‌داری به پایان می‌رسد؛ آخرین روز کارناوال، شنبه است، ۴ روز پس از سه‌شنبه‌ای که در آن پایان می‌یابد و آیین رومی برگزار می‌شود.
[بندانگشتی|[کارناوال ویارجو]]
در ساردینیا، کارناوال (به زبان ساردینیایی *Carrasecare* یا *Carrasegare*) با کارناوال سرزمین اصلی ایتالیا بسیار متفاوت است. اکثر جشن‌های ساردینی نه تنها شامل جشن‌ها و رژه‌ها، بلکه شامل آیین‌های باروری خام مانند خونریزی برای بارور کردن زمین، مرگ و رستاخیز شخصیت‌های کارناوال و نمایش خشونت و شکنجه نیز می‌شود. شخصیت‌های معمول کارناوال ساردینی، جانورگونه و/یا آندروجینی هستند، مانند *ماموتونه‌ها و ایسوهادوره‌ها* از مامویادا، *بوئه‌ها و مردوله‌ها* از اوتانا و بسیاری دیگر. این کارناوال با اجراهای خیابانی جشن گرفته می‌شود به معنای تحت‌اللفظی «گریه نوزاد وقتی مادر دیگر نمی‌خواهد به او شیر بدهد» (از کلمه *تیتا* به معنای سینه). از دیگر نمونه‌های خاص و مهم کارناوال در ساردینیا می‌توان به کارناوال سارتیگلیا در اورستانو و کارناوال تمپیو پاوسانیا اشاره کرد.

### ساگر
در ایتالیا، *ساگرا* یک جشنواره محبوب با ماهیت محلی و تناوب سالانه است که به‌طور سنتی از یک جشنواره مذهبی سرچشمه می‌گیرد و به مناسبت تقدیس یا بزرگداشت یک قدیس (معمولاً قدیس حامی) برگزار می‌شود، اما همچنین برای جشن برداشت محصول یا تبلیغ یک محصول غذایی و شراب محلی استفاده می‌شود. در طول یک جشنواره معمولاً نمایشگاه محلی، بازار و جشن‌های مختلف برگزار می‌شود.

### فراگوستو
[بندانگشتی|آتش بازی [فراگوستو در پادوآ]]
فراگوستو یک تعطیلات عمومی است که در ۱۵ آگوست در سراسر ایتالیا جشن گرفته می‌شود. این روز از *فریا آگوستی* ("جشنواره‌های [تعطیلات] امپراتور آگوستوس ") سرچشمه می‌گیرد، جشنواره آگوستوس که پس از هفته‌ها کار سخت در بخش کشاورزی، اول آگوست را روز استراحت قرار داد. از آنجایی که این جشن به دلایل سیاسی ایجاد شد، کلیسای کاتولیک تصمیم گرفت جشن را به ۱۵ آگوست منتقل کند که همان عروج مریم است و به آنها اجازه داد تا این روز را در جشن بگنجانند. غذا و غذا شامل این جشن نمی‌شد، به همین دلیل است که حتی امروزه ایتالیایی‌ها ناهارهای بسته‌بندی شده و کباب‌ها را با این روز مرتبط می‌دانند. به طور مجازی، این روز همچنین دوره تعطیلات تابستانی در حدود اواسط آگوست است که ممکن است یک آخر هفته طولانی (*پونته دی فراگوستو*) یا بیشتر ماه آگوست باشد.

### مسابقات تاریخی
مسابقات تاریخی در سراسر قلمرو ملی ایتالیا گسترده هستند، مانند پالیو، نامی که در این کشور به یک مسابقه ورزشی سالانه داده می‌شود، که اغلب دارای ماهیت تاریخی است و محله‌های یک شهر یا روستاهای یک *[[کومونه]]* را در مقابل یکدیگر قرار می‌دهد. معمولاً این مسابقات با لباس‌های مخصوص برگزار می‌شوند و یادآور یک رویداد یا سنت قرون وسطی هستند و بنابراین اغلب شامل مسابقات اسب‌دوانی، تیراندازی با کمان، نیزه‌بازی، تیراندازی با کمان زنبورکی و ورزش‌های مشابه قرون وسطایی می‌شوند. پالیو دی سینا تنها مسابقه‌ای است که از زمان آغاز به کار خود در دهه ۱۶۳۰ بدون وقفه برگزار شده است و قطعاً مشهورترین آنها در سراسر جهان است.

## رویدادهای سنتی
[بندانگشتی|[جشنواره مارگیران]]

### ابروتزو

* بخشش سلستینیایی () یک رویداد مذهبی و تاریخی سالانه است که در پایان ماه اوت در لاکیلا، ایتالیا برگزار می‌شود. این یک جشن سالگرد کاتولیک است که در سال ۱۲۹۴ توسط پاپ سلستین پنجم با فرمان خود تأسیس شد. (همچنین به عنوان *گاو عفو* یا *گاو بخشش* شناخته می‌شود). از سال ۲۰۱۱، این جشن «میراث ایتالیا برای سنت» است و در سال ۲۰۱۹ در فهرست‌های میراث فرهنگی ناملموس یونسکو ثبت شد.
* جشنواره مارگیران (یا افسونگران مار) ()) جشنواره‌ای سالانه است که در اول ماه مه در کوکولو، ایتالیا به افتخار سنت دومینیک، قدیس حامی محافظت در برابر مارگزیدگی و دندان درد برگزار می‌شود. ریشه‌های آن به بت‌پرستی برمی‌گردد و ریشه در جشنی باستانی به افتخار الهه رومی آنژیتیا دارد. این جشنواره شامل راهپیمایی است که مجسمه سنت دومینیک را که با مارهای زنده پوشانده شده است، از خیابان‌های روستا حمل می‌کند.

### آپولیا

* نوته دلا تارانت (به انگلیسی: شب تارانت) یک جشنواره موسیقی در سالنتو، آپولیا، ایتالیا است. شب تارانت بر پیتزیکا، یک ژانر فولک محبوب در سالنتو، متمرکز است و در شهرداری‌های مختلف استان لچه و یونان سالنتینا، به ویژه در ملپینیانو، برگزار می‌شود. این جشنواره اهمیت زیادی به سنت موسیقی فولک تارانتا و پیتزیکا می‌دهد و منبعی برای گردشگری در آپولیا است. این جشنواره در اطراف سالنتو برگزار می‌شود و معمولاً در ماه اوت با یک کنسرت بزرگ فینال در ملپینیانو به اوج خود می‌رسد که تا اواخر شب ادامه دارد. هر ساله به‌طور متوسط ۲۰۰۰۰۰ تماشاگر در آخرین کنسرت شرکت می‌کنند. این جشنواره در سال ۱۹۹۸ با ابتکار چندین شهرداری سالنتو، که حامی این رویداد بودند، آغاز شد. هر ساله یک مدیر موسیقی جدید انتخاب می‌شود.
* آیین‌های هفته مقدس در روو دی پولیا، رویداد اصلی است که در روو دی پولیا برگزار می‌شود. فرهنگ عامه و سنت‌های مقدس یا کفرآمیز، که نمونه‌ای از سنت رووستین است، جاذبه زیادی برای گردشگران از شهرهای همسایه و بقیه ایتالیا و اروپا دارد، و توسط مؤسسه مرکزی میراث ناملموس در میان رویدادهای میراث ناملموس ایتالیا گنجانده شده است.

[بندانگشتی|[کارناوال ساتریانو دی لوکانیا|کارناوال ساتریانو]]

### باسیلیکاتا

* ساسی دی ماترا پس‌زمینه بزرگ‌ترین صحنه زنده میلاد مسیح در جهان برای کل دوره کریسمس است. تعداد زیادی از شخصیت‌ها از سراسر ایتالیا صحنه‌هایی از میلاد مسیح و سرزمین‌های باستانی فلسطین و اورشلیم، شهری که اغلب با ساسی دی ماترا مقایسه می‌شود، را بازسازی می‌کنند. این مسیر در مجموع حدود یک کیلومتر طول دارد و مجموعه‌ای از حفره‌های غار مانند، بازدیدکنندگان را به صورت گروهی استقبال می‌کنند و به عنوان مکانی برای بازسازی تاریخی مهم‌ترین متون کتاب مقدس مربوط به تولد خداوند عمل می‌کنند.
* کارناوال ساتریانو () که هر ساله در ماه فوریه در ساتریانو دی لوکانیا، ایتالیا برگزار می‌شود، یکی از کارناوال‌های متعدد این کشور است. این کارناوال که در روزهای جمعه، شنبه و یکشنبه قبل از سه‌شنبه چاق (جشنواره *[[ماردی گرا|ماردی گراس]]*) برگزار می‌شود، قرن‌هاست که برگزار می‌شود. این رویداد از جمله مهم‌ترین سنت‌های کارناوال منطقه و ایتالیا است و از این نظر منحصر به فرد است که شرکت‌کنندگان لباس‌ها یا ماسک‌هایی از خرس‌ها، زاهدها یا روزه‌داران می‌پوشند.

## جستارهای وابسته
* فرهنگ عامه ایتالیا
* موسیقی فولکلور ایتالیایی

## منابع

## پیوند به بیرون
* تعطیلات و سنت‌های ایتالیایی
* فرهنگ ایتالیایی: حقایق، آداب و رسوم و سنت‌ها

رده:سنت‌های ایتالیایی