ون بستنی‌فروشی

[بندانگشتی|چپ|کامیون بستنی قیفی هالیوود کن در [تورنتو، انتاریو]]

[بندانگشتی|کامیون بستنی در [میدان سنا، هلسینکی|میدان سنا در هلسینکی، فنلاند]]
[بندانگشتی|کامیون‌های بستنی رنگارنگ در [ژاپن]]
**ون بستنی‌فروشی** () یا **کامیون بستنی** (به انگلیسی آمریکای شمالی: Ice cream truck) یا وانت بستنی‌فروشی، یک وسیله نقلیه تجاری است که محصولات بستنی از داخل آن فروخته می‌شود و معمولاً در طول فصل بهار و تابستان فعالیت می‌کند. کامیون‌های بستنی اغلب برای دست‌فروشی استفاده می‌شوند و در مناطق مسکونی حرکت می‌کنند یا در سواحل، پارک‌ها و سایر مناطقی که مردم در آن تجمع می‌کنند، پارک می‌شوند. این خودروها معمولاً دارای تزئینات، یک پنجره سرو در سمت پیاده‌رو و نمایشی از محصولات موجود و قیمت آن‌ها هستند. بیشتر کامیون‌های بستنی به صورت مستقل مالکیت و مدیریت می‌شوند؛ با این حال، فرنچایزهایی مانند میستر سافتی نیز در این زمینه وجود دارند.

ویژگی متمایز کامیون‌های بستنی (در مقایسه با سایر انواع کامیون‌های غذا) دستگاه‌های صوتی آن‌ها برای جلب توجه است. برخی از زنگ یا مجموعه‌ای از زنگ‌ها استفاده می‌کنند در حالی که بسیاری از آن‌ها از یک بلندگوی شیپوری استفاده می‌کنند که موسیقی تقویت‌شده از آن پخش می‌شود. برخی از کامیون‌ها از هر دو دستگاه صوتی بهره می‌برند. موسیقی پخش شده معمولاً یک نسخه کوتاه موسیقی بی‌کلام از یک موسیقی کودکان در مالکیت عمومی، موسیقی کلاسیک، موسیقی فولکلور یا یک آهنگ پاپ سنتی است که به‌طور مکرر پخش می‌شود و صدایی شبیه به جعبه موسیقی یا طنین‌های سینث‌سایزر دارد. کامیون‌های بستنی اولیه از جعبه‌های موسیقی الکترومکانیکی استفاده می‌کردند، اما سامانه‌های الکترونیکی در اواخر قرن بیستم رایج‌تر شدند.

## تاریخچه
[بندانگشتی|کامیون بستنی قدیمی در [پینهورست (کارولینای شمالی)، ایالات متحده]]
در دورانی که اکثر خانواده‌ها فریزر نداشتند، کامیون‌های بستنی اولیه بستنی‌های ساده حمل می‌کردند. با رایج‌تر شدن فریزرها، این کامیون‌ها به سمت فروش اقلام جدیدتری مانند بستنی‌های تخته‌ای و بستنی‌های یخی حرکت کردند.

در ایالات متحده، کامیون‌های بستنی‌فروشی پس از جنگ جهانی دوم رایج‌تر شدند. پس از توسعه حومه‌نشینی، بستنی‌فروشی‌ها برای دسترسی به مشتریان از کامیون‌ها استفاده کردند. برای تداعی تجربه حضور در یک بستنی‌فروشی سنتی، جعبه‌های موسیقی روی کامیون‌ها نصب شد که به‌طور سنتی ملودی‌های نمایش مینسترل را پخش می‌کردند.

## در بریتانیا
[بندانگشتی|راست|یک ون [مستروییپی (بریتانیا)|مستروییپی بر پایه فورد ترانزیت در کلکتون-آن-سی]]
[بندانگشتی|راست|یک ون بستنی قدیمی «سوپر ویپی» بر پایه فورد ترانزیت در [کولچستر]]
در بریتانیا عمدتاً دو نوع ون بستنی وجود دارد:
* ون سخت (Hard van): که بستنی اسکوپی می‌فروشد و فقط مجهز به فریزر است.
* ون نرم (Soft van): که دارای فریزر و همچنین دستگاه بستنی‌ساز قیفی برای سرو بستنی قیفی است.

این خودروها معمولاً با تغییر ون‌های استاندارد کارخانه ساخته می‌شوند که در آن قسمت عقب حذف شده و با بدنه‌ای از جنس فایبرگلاس (برای کاهش وزن) جایگزین می‌شود.

آهنگ سنتی که توسط ون‌های بستنی‌فروشی در بریتانیا، ایرلند، استرالیا و نیوزیلند پخش می‌شود، «گرین‌اسلیوز» است.

به دلیل آب‌وهوای بریتانیا، اداره سودآور یک ون بستنی در خارج از فصل تابستان بسیار دشوار و تجارتی غیرقابل پیش‌بینی است. یک موج گرما در تابستان می‌تواند برای چند روز ثروت زیادی به همراه داشته باشد، اما با سرد شدن هوا فروش به شدت کاهش می‌یابد. نیاز به بهره‌برداری از فرصت‌های کمیاب و کوتاه‌مدت می‌تواند منجر به رقابت شدید بین فروشندگان در مناطق مشترک شود. این امر همچنین باعث شده برخی فروشندگان به تنوع‌بخشی روی آورده و محصولاتی مانند چیپس سیب‌زمینی، سیب‌زمینی سرخ‌کرده، برگر یا هات‌داگ را در سایر زمان‌های سال بفروشند.

در چندین منطقه، به‌ویژه در مناطق لندن، مقررات تجارت خیابانی ون‌های بستنی را از توقف طولانی در یک مکان ثابت منع می‌کند. قوانین جدید به خودروها اجازه می‌دهد تنها ۱۵ دقیقه در هر خیابان در روز توقف کنند. همچنین یک دستورالعمل کشوری برای استفاده از زنگ‌ها وجود دارد که بلندی صدا را به ۸۰ دسی‌بل و مدت زمان را به دوازده ثانیه محدود می‌کند، اگرچه این قوانین به ندرت رعایت و اجرا می‌شوند.

در اسکاتلند، از ون‌های بستنی برای فروش سیگارهای قاچاق و در دهه ۱۹۸۰ در جریان جنگ‌های بستنی گلاسکو، به عنوان سازمان صوری برای فروش مواد مخدر غیرقانونی استفاده شد.

### تولیدکننده ون بستنی‌فروشی

شرکت ویتبی موریسون (Whitby Morrison)، مستقر در کرو، چشر، توسط برایان ویتبی تأسیس شد که در سال ۱۹۶۵ حق اختراع تجهیزات سیار تولید بستنی را ثبت کرد. امروزه این شرکت بزرگ‌ترین تولیدکننده ون بستنی در بریتانیا است و سالانه حدود ۱۰۰ ون تولید می‌کند که به بیش از ۶۰ کشور صادر شده‌اند.

## در ایالات متحده و کانادا
بندانگشتی|چپ|یک کامیون بستنی‌فروشی بر پایه استپ‌ون، رایج‌ترین نوع در ایالات متحده
بندانگشتی|چپ|یک کامیون بستنی‌فروشی بر پایه اتوبوس مدرسه

در ایالات متحده و کانادا، کامیون‌های بستنی معمولاً از تغییر استپ‌ون‌ها ساخته می‌شوند که طراحی نمادین کامیون‌های آمریکای شمالی را شکل داده است. همچنین تغییراتی روی ون (خودرو) و اتوبوس مدرسه نیز دیده می‌شود. کامیون‌هایی که محصولات بسته‌بندی شده مانند بستنی چوبی، بستنی با نان حصیری و بستنی یخی می‌فروشد، رایج‌تر از انواع بستنی قیفی هستند.

بسیاری از کامیون‌ها دارای یک تابلوی مثلثی زرد یا قرمز با چراغ هستند، مشابه تابلوی ایست اتوبوس مدرسه، که باز می‌شود تا به رانندگان دیگر هشدار دهد سرعت خود را کم کنند، زیرا ممکن است کودکان برای خرید بستنی از خیابان عبور کنند.

آهنگ‌های سنتی پخش شده در ایالات متحده و کانادا شامل «سرگرم‌ساز»، «ملوان زبل»، «دنیای کوچکی است»، «لا کوکارچا»، «میستر سافتی» و «احمق آمریکایی» است.

## در اسکاندیناوی
### نروژ
نروژ دارای دو شرکت پیشرو در زمینه ون بستنی‌فروشی است؛ «Isbilen» و «Diplom-isbilen» که متعلق به شرکت دیپلم-ایز است. این ون‌ها علاوه بر بستنی، ماهی نیز می‌فروشند و با پخش آهنگ معروف «Norge rundt» حضور خود را اعلام می‌کنند.

### سوئد
برند «Hemglass» در سال ۱۹۶۸ در سوئد راه‌اندازی شد. این شرکت محصولات خود را از طریق کامیون‌های بستنی‌فروشی در سوئد و دانمارک توزیع می‌کند.

## جستارهای وابسته

* چرخ بستنی
* کامیون غذای سیار
* کامیون یخچال‌دار
* غذای خیابانی

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

* 

رده:بستنی
رده:خودروهای ون
رده:رستوران‌ها بر پایه نوع
رده:فرهنگ خیابان
رده:کامیون‌های غذای سیار