میکو کامیا

روان‌پزشک برجسته ژاپنی بود که در آسایشگاه ناگاشیما آیسه‌ئن به درمان بیماران مبتلا به جذام می‌پرداخت. وی به‌واسطه ترجمه آثار فلسفی شهرت یافت و پس از جنگ جهانی دوم، به‌عنوان پزشک در بخش روان‌پزشکی دانشگاه توکیو فعالیت داشت. گفته می‌شود او در مقام منشی مسلط به زبان انگلیسی، خدمات شایانی به وزارت آموزش‌وپرورش ژاپن و نیز ستاد فرماندهی کل نیروهای متفقین ـ محل استقرار فرمانده عالی متفقین ـ ارائه کرده است. همچنین به‌عنوان مشاور امپراتریس میچیکو ایفای نقش نمود. کامیا، به‌عنوان فردی فرهیخته و چندزبانه، آثار متعددی تألیف کرد. از میان آن‌ها، کتاب *دربارهٔ معنای زندگی* (با عنوان ژاپنی *ایکیگای نی تسویته*) که بر پایه تجربیات او در کار با بیماران جذامی نگاشته شده است، با استقبال گسترده خوانندگان روبه‌رو شد.

## زندگی
### دوران کودکی
میکو کامیا به‌عنوان دومین فرزند و نخستین دختر از پنج فرزند تامون مائدا و فوساکو مائدا چشم به جهان گشود. پدر او، تامون مائدا، فرزند یک بازرگان اهل اوساکا بود که پیش از جنگ به‌عنوان سفیر ژاپن در سازمان بین‌المللی کار فعالیت داشت و پس از جنگ نیز عهده‌دار سمت وزارت آموزش‌وپرورش شد. وی تحت تأثیر اندیشه‌های کانزو اوچیمورا به آیین مسیحیت گروید.

فوساکو، دختر یک تاجر ابریشم خام در استان گونما، موفق به دریافت بورسیه‌ای پنج‌ساله برای تحصیل در دبیرستان دخترانه مدرسه دوستان (ژاپن) در توکیو شد؛ مدرسه‌ای که به‌وسیله جامعه مذهبی دوستان (کوئیکرها) تأسیس شده بود. او در آنجا آموزش‌های زبان انگلیسی و تعلیمات مسیحی را فراگرفت. فوساکو از طریق اینازو نیتوبه به تامون معرفی شد و سرانجام در سال ۱۹۱۰ با وی ازدواج کرد.

خانواده در ادامه به ناگاساکی نقل مکان کردند و در سال ۱۹۲۰، تامون به سمت معاونت شهردار توکیو منصوب شد. یک سال بعد، در ۱۹۲۱، وی به‌عنوان نماینده ژاپن در سازمان بین‌المللی کار در ژنو، سوئیس، برگزیده شد؛ در همان زمان اینازو نیتوبه نیز به‌عنوان یکی از معاونان دبیرکل جامعه ملل فعالیت می‌کرد. کامیا از سال ۱۹۲۱، در حالی‌که در کلاس دوم مدرسه قلب مقدس در توکیو تحصیل می‌کرد، آموزش زبان انگلیسی را آغاز کرده بود. از این‌رو، خانواده هنگام ورود به ژنو توانایی مکالمه به زبان انگلیسی را داشتند.

کامیا در مؤسسه ژان ژاک روسو (به فرانسوی: *Institut Jean-Jacques Rousseau*، وابسته به آکادمی ژنو) به تحصیل پرداخت؛ در دوره‌ای که ژان پیاژه، روان‌شناس رشد و فیلسوف نامدار ـ که به‌واسطه پژوهش‌های معرفت‌شناختی خود دربارهٔ کودکان شهرت دارد ـ مدیریت آن مؤسسه را بر عهده داشت. وی از سال ۱۹۲۴ تحصیلات خود را در دبیرستان مدرسه بین‌المللی ژنو (به فرانسوی: *École Internationale de Genève*) ادامه داد. او بعدها در نوشته‌هایش اشاره کرده است که زبان فرانسه را در زمینه خواندن و نوشتن بسیار آسان می‌یافت.

در سال ۱۹۲۶، خانواده به توکیو بازگشتند. کامیا در مدرسه جویو گاکوئن نام‌نویسی کرد، اما پس از گذشت چند ماه، محل تحصیل خود را به دبیرستان دخترانه سیجو گاکوئن تغییر داد؛ مؤسسه‌ای که امروزه دارای بخش آموزش عالی بوده و با عنوان دانشگاه سیجو شناخته می‌شود.

### آموزش عالی
در سال ۱۹۳۲، کامیا وارد کالج تسودا شد. دو سال بعد، در ۱۹۳۴، به‌طور اتفاقی به‌عنوان نوازنده ارگ، همراه با یک مبلغ مذهبی، از آسایشگاه تاما زنشون بازدید کرد. مواجهه با بیماران مبتلا به جذام در آن مرکز تأثیری عمیق بر او گذاشت و در همان زمان این احساس در وی شکل گرفت که باید روزی در خدمت آنان باشد. در آن دوره، جذام بیماری‌ای لاعلاج به‌شمار می‌رفت و اطرافیانش به‌شدت با تصمیم او برای پزشک شدن مخالفت می‌کردند. در سال ۱۹۳۵، او به دانشکده پزشکی همان مؤسسه راه یافت. اندکی بعد به بیماری سل مبتلا شد و در دوران درمان، به‌صورت خودآموز به مطالعه ادبیات کلاسیک در زبان‌های گوناگون، از جمله ایتالیایی، فرانسوی، آلمانی و یونانی پرداخت. کتاب محبوب او *[[تأملات]]* اثر مارکوس اورلیوس بود که بعدها آن را به زبان ژاپنی ترجمه کرد. بیماری سل وی سرانجام با روش درمانی پنوموتوراکس بهبود یافت.

در سال ۱۹۳۸، هم‌زمان با وخامت روابط میان ایالات متحده و ژاپن، دولت ژاپن مرکزی فرهنگی در نیویورک تأسیس کرد. پدر کامیا، که از نویسندگان سرمقاله روزنامه آساهی شیمبون بود، به ریاست آن مرکز منصوب شد و خانواده ـ به‌جز برادر بزرگ‌ترش، یوئیچی مائه‌دا، که در پاریس اقامت داشت ـ به نیویورک نقل مکان کردند. کامیا در دانشکده تحصیلات تکمیلی دانشگاه کلمبیا به مطالعه ادبیات یونانی پرداخت و به‌همراه خانواده‌اش در اسکارزدیل، ایالت نیویورک، سکونت گزید. پس از بهبود وضعیت جسمانی‌اش، از فوریه تا پایان ژوئن ۱۹۳۹ در کالج برین مار تحصیل کرد. در آنجا با ماسا اوراگوچی، دانشجوی تحصیلات تکمیلی گیاه‌شناسی در دانشگاه فیلادلفیا، آشنا شد که این آشنایی به دوستی عمیق و مادام‌العمر انجامید. او همچنین با ویلهلم زولمان، روزنامه‌نگار، سیاستمدار و وزیر کشور پیشین جمهوری وایمار آلمان، آشنا شد و تا ۱۶ ژوئن ۱۹۳۹ با او و همسرش روابطی نزدیک داشت. افزون بر این، کامیا با کارولین سی. گریوسون، روان‌شناس انگلیسی، رابطه‌ای صمیمانه برقرار کرد. گریوسون هنگام ترک ایالات متحده، خطاب به کامیا گفت: «آینده‌ات را پیش‌بینی می‌کنم؛ پس از تحصیل در سه رشته پزشکی، ازدواج و مادری، نویسنده خواهی شد.»

### پزشکی
در سال ۱۹۴۰، کامیا با موافقت پدرش تحصیل پزشکی را در دوره پیش‌پزشکی دانشگاه کلمبیا آغاز کرد. با این حال، در سال ۱۹۴۱ و در پی نگرانی از وقوع جنگ قریب‌الوقوع، به ژاپن بازگشت و وارد دانشگاه پزشکی زنان توکیو شد. پدرش نیز پس از آغاز جنگ میان ایالات متحده و ژاپن، از طریق کشتی تبادلی به کشور بازگشت. در اکتبر ۱۹۴۲، کامیا به دیدار ماسائو اوتا ـ که با نام موکوتارو کینوشیتا نیز شناخته می‌شد ـ رفت؛ پژوهشگری در دانشگاه توکیو که در زمینه تحقیقات مربوط به جذام تخصص داشت. او همچنین از آسایشگاه ناگاشیما آیسه‌ئن بازدید کرد و دوازده روز را در آنجا سپری نمود. در این مدت با کنسوکه میتسودا و دیگر کارکنان آن مرکز ملاقات کرد و بار دیگر علاقه و تعهد خود را نسبت به خدمت به بیماران مبتلا به جذام مورد تأکید قرار داد.

در پاییز سال ۱۹۴۴، کامیا از دانشکده پزشکی فارغ‌التحصیل شد و فعالیت خود را در بخش روان‌پزشکی دانشگاه توکیو آغاز کرد. علاقه او به این حوزه به این دلیل شکل گرفت که یکی از دوستان نزدیکش به بیماری اسکیزوفرنی مبتلا شد و این تجربه تأثیری عمیق بر نگرش حرفه‌ای وی گذاشت. در ماه مه ۱۹۴۵، منزل او در پی حوادث جنگی دچار آتش‌سوزی شد و از میان رفت. در پی این واقعه، وی ناگزیر شد در دانشگاه اقامت گزیند و همچنان به درمان بیماران ادامه دهد.

### پس از جنگ
پس از شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم، پدر کامیا به سمت وزیر آموزش و پرورش منصوب شد و از او خواسته شد که به‌عنوان منشی خدمت کند. به دلیل تسلط کامل او به زبان انگلیسی، کامیا توانست مکالمه روان داشته و مقالات متعدد را ترجمه نماید. فعالیت او در این نقش حتی پس از استعفای پدرش در ژانویه ۱۹۴۶ نیز ادامه یافت. در ماه مه همان سال، او به دانشگاه توکیو بازگشت و در بازجویی از شومی اوکاوا، زندانی محکمه بین‌المللی نظامی خاور دور، همکاری کرد.

در ماه مه ۱۹۴۶، کامیا با نوبورو کامیا، مربی بخش تحقیقات گیاه‌شناسی دانشگاه توکیو، ازدواج کرد. در سال ۱۹۴۹، او به مقام استادی در دانشگاه اوساکا منصوب شد و خانواده به اوساکا نقل مکان نمودند. در این دوره، کامیا ترجمه کتاب مارکوس اورلیوس آنتونینوس را به انجام رساند و اثر منتشر شد. با وجود اینکه از همسرش دعوت شده بود تا دانشگاه پنسیلوانیا، جایی که خودش تحصیل کرده بود، تدریس کند، کامیا به همراه دو فرزندشان در اوساکا ماند. او با تدریس زبان فرانسه، هزینه‌های زندگی فرزندانش را که به بیماری سل مبتلا شده بودند، تأمین می‌کرد.

در سال ۱۹۵۱، خانواده کامیا به شهر آشیا نقل مکان کردند. در سال ۱۹۵۷، او تحصیلات خود را در رشته روان‌پزشکی در آسایشگاه ناگاشیما آیسه‌ئن آغاز کرد و در سال ۱۹۶۰ موفق به دریافت درجه دکترا شد. در همان سال، او به‌عنوان استاد کالج کوبه منصوب شد و در سال ۱۹۶۳ نیز به استادی کالج تسودا، دانشگاه محل تحصیلش، رسید. کامیا علاوه بر روان‌پزشکی، به تدریس ادبیات فرانسه نیز می‌پرداخت. در سال ۱۹۶۵، او به مقام روان‌پزشک ارشد آسایشگاه ناگاشیما آیسه‌ئن رسید. مطالعات و پژوهش‌های منحصر به فرد او شامل ملاقات با همسر ویرجینیا وولف و همچنین دیدار با میشل فوکو در سال ۱۹۶۶ بود. در همین دوران، کتاب مشهور او با عنوان *دربارهٔ معنای زندگی* منتشر شد.

### درگذشت
کامیا در تاریخ ۱۲ اکتبر ۱۹۷۹، در سن ۶۵ سالگی، بر اثر بیماری قلبی درگذشت.

## دربارهٔ معنی زندگی (ایکیگای)
شناخته‌شده‌ترین اثر کامیا در مقاله ویکی‌پدیای ژاپنی با عنوان ''دربارهٔ معنای زندگی (ایکیگای)'' توصیف شده است.

به گفته میکو کامیا، واژه ژاپنی ایکیگای دو معنا دارد: نخست، خودِ شیء، و دوم، احساس شخصی که آن ایکیگای را تجربه می‌کند. معنای دوم را می‌توان «ایکیگای-کان» (احساس ایکیگای) نیز نامید. زمانی که فرد به ایکیگای خود می‌اندیشد، احتمالاً سوالات زیر را مورد بررسی قرار می‌دهد:
# وجود من برای چیست؟ آیا برای خدمت به کسی یا چیزی است؟
# هدف از بودن من چیست؟ اگر چنین هدفی وجود دارد، آیا به آن وفادار مانده‌ام؟

ایکِیگای زمانی عمیق‌تر احساس می‌شود که کاری که فرد می‌خواهد انجام دهد، هم‌زمان وظیفه و مسئولیت او نیز باشد؛ یعنی زمانی که پاسخ به دو سؤال قبلی یکسان باشد. با این حال، برای برخی افراد، ایکِیگای آن‌ها با کاری که برای تأمین معاش انجام می‌دهند متفاوت است. تلاش برای تطبیق اجباری این دو، می‌تواند منجر به اضطراب، افسردگی واکنشی یا حتی گرایش به خودکشی شود.

کامیا معتقد بود کسانی که ایکیگای محکمی دارند، افرادی هستند که رسالت یا هدف زندگی خود را درک کرده و آگاهانه در مسیر دستیابی به آن گام برمی‌دارند. این افراد معمولاً افراد برجسته یا مشهور نیستند؛ ممکن است معلمان مدارس متوسطه، مربیان آموزش‌های ویژه یا کارکنان بیمارستان‌ها در مناطق دورافتاده باشند. اگر این افراد بسیار مشغول باشند یا نتوانند به آنچه باید وفادار بمانند، این وضعیت بیشترین آسیب را به ایکیگای آن‌ها وارد می‌کند. نکته کلیدی، پیگیری هدف و مسیر آن است، نه لزوماً رسیدن به هدف نهایی. حتی اگر در حین مسیر درگذشته باشند، تا زمانی که در راه دستیابی به اهداف خود باشند، رضایت خواهند داشت. اما در صورتی که به اهداف خود وفادار نباشند، حتی مرگ نیز نمی‌تواند رضایت واقعی را برای آن‌ها به ارمغان آورد.

به گفته کامیا، زمانی که فرد مضمون یا معنای جدیدی برای زندگی خود کشف می‌کند، این معنا باید با ماهیت واقعی او همخوانی داشته باشد. تصمیم‌گیری در این زمینه اهمیت زیادی دارد و هرگونه خطا یا عدم تطابق در آن می‌تواند به روان‌رنجوری، شکل‌گیری سبک زندگی کاذب یا حتی گرایش به خودکشی منجر شود. مضمون جدید زندگی ممکن است با مضمون قبلی مرتبط باشد یا کاملاً متفاوت باشد. برای نمونه، فرد ممکن است مسیر خود را از عشق به انسان به عشق به خدا تغییر دهد. این نوع تغییر در مضمون وجود را می‌توان «جایگزینی شور و اشتیاق» نامید. نمونه‌ای از چنین تجربه‌ای، پل گوگن است که زندگی حرفه‌ای خود را به‌عنوان دلال سهام آغاز کرد، اما در سن ۳۵ سالگی مسیر خود را به هنر نقاشی تغییر داد.

به گفته کامیا، نقش اساسی دین این است که به فرد معیارها و استانداردهای ارزشی یکپارچه‌ای ارائه دهد و در واقع به او کمک کند تا ایکیگای یا معنای زندگی خود را دریابد.

## آثاری که به ژاپنی ترجمه کرد
* مارکوس اورلیوس: تأملات، ۱۹۵۶.
* گرگوری زیلبورگ: تاریخچه روان‌پزشکی پزشکی، ۱۹۵۸.
* میشل فوکو: تولد کلینیک بیماری‌های روانی و روان‌شناسی، ۱۹۶۹.
* میشل فوکو: بیماری روانی و شخصیت، ۱۹۷۰.
* ویرجینیا وولف: خاطرات یک نویسنده، ۱۹۹۹
* خلیل جبران: اشعار خلیل جبران، ۲۰۰۳.

## پابمد
* ویرجینیا وولف. خلاصه‌ای از یک مطالعه در مورد شخصیت، بیماری و کار او. کامیا ام. روان‌پزشکی کانفین. ۱۹۶۵؛8(3):۱۸۹–۲۰۵.
* وجود مردی که در یک وضعیت محدود قرار گرفته است. تحلیل انسان‌شناختی یک مورد پارانوئید در یک جذام‌خانه. کامیا ام. روان‌پزشکی کانفین. ۱۹۶۳؛ ۶: ۱۵–۵۲.
* مطالعات روان‌پزشکی در مورد جذام. کامیا ام. فولیا روان‌پزشکی مغز و اعصاب ژاپن. ۱۹۵۹ ژوئیه؛ ۱۳:۱۴۳–۷۳.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 神谷美恵子の青春
* みすず書房
* میکو کامیا – مادر ایکیگای

رده:استادان دانشگاه اوساکا
رده:پزشکان سده ۲۰ (میلادی) اهل ژاپن
رده:درگذشتگان ۱۹۷۹ (میلادی)
رده:روانشناسان سده ۲۰ (میلادی)
رده:روان‌پزشکان اهل ژاپن
رده:روان‌شناسان بالینی
رده:زادگان ۱۹۱۴ (میلادی)
رده:مسیحیان اهل ژاپن
رده:مقاله‌های دارای واژگان به زبان ژاپنی