نوما سادول

**نوما سادول** (؛ زادهٔ ) نویسنده، کارگردان نمایش، بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل فرانسه است.

## زندگی‌نامه
نوما سادول در ۷ مهٔ ۱۹۴۷ در برازاویل به دنیا آمد، جایی که پدرش، نوما سادول (همنام با خودش)، فرماندار فرانسهٔ فرامرزی بود. او ۱۹ سال در آفریقا — جمهوری کنگو، گابن، جیبوتی — و ماداگاسکار زندگی کرد، و سپس در سال ۱۹۶۶، هنگامی که پدرش بازنشسته شد، در جنوب فرانسه ساکن شود. از آن زمان، او هرگز از کوت دازور خارج نشده است.

کودکی او در ماداگاسکار باعث شد افتخار میزبانی در نمایشگاه اس‌او بی‌دی ۲۰۲۰ در پاریس را داشته باشد، که بر ادبیات کمیک مالاگاسی تمرکز داشت.

اگرچه موفقیت *[[من و تن‌تن]]* او را نزد عموم بر سر زبان‌ها انداخت، زندگی هنری نوما سادول بیش از پنجاه سال میان دو جهان تقسیم شده است: صحنه‌ها (اپرا، تئاتر …) و نویسندگی (نقد، مطبوعات، مصاحبه با نویسندگان کمیک، رمان)، با دوره‌های طولانی که یکی از این دو زمینهٔ ابراز هنری را رها می‌کرد.

## ادبیات
سادول نویسنده، نمایشنامه‌نویس و روزنامه‌نگار است و اولین اشعار خود را در ۷ سالگی سرود. اشعار و داستان‌های کوتاه او در سن ۱۶ سالگی در روزنامه‌ها منتشر شد و سپس اولین کتاب خود، مجموعه‌ای از نمایشنامه‌ها، را در سال ۱۹۷۰ منتشر کرد. از آن زمان تاکنون بیش از سی کتاب در همهٔ ژانرهای نوشتاری منتشر کرده است.

به‌عنوان دانشجو، سادول با کاریکاتوریست مشهور بلژیکی، هرژه، که به خاطر *[[ماجراهای تن‌تن]]* معروف بود، مصاحبه کرد و دوست شد — کاری غیرمنتظره، زیرا هرژه مصاحبه‌های کمی انجام می‌داد. این مصاحبه‌ها بر روی ۱۴ ساعت نوار ضبط شد و پس از ویرایش‌های گستردهٔ هرژه، به شکل کتابی با عنوان *تن‌تن و من: مصاحبه‌ها با هرژه* در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. در سال ۲۰۰۳، این کتاب مبنای ساخت فیلم مستندی به همین نام شد که توسط اندرس اُستِرگارد کارگردانی شد.

سادول همچنین مصاحبه‌هایی با دیگر هنرمندان برجستهٔ کمیک فرانکو-بلژیکی منتشر کرده است، از جمله آندره فرانکوین (*و فرانکوین اشتباه خلق کرد*، ۱۹۸۶)، ژاک تاردی (*تارْدی*، ۲۰۰۰ و *ویلمن* ۲۰۰۰)، و همچنین کتاب‌هایی دربارهٔ گوتلیب (*گوتلیب*، ۱۹۷۴) و آلبر اودرزو (۲۰۰۰).

به‌ویژه کتاب‌های مصاحبهٔ او با هنرمند کمیک فرانسوی ژان «مُبیوس» ژیرو اهمیت دارند. سادول از اواسط دههٔ ۱۹۷۰ تا زمان مرگ ژیرو در ۲۰۱۲، زندگی حرفه‌ای او را به دقت دنبال کرد و مصاحبه‌های گسترده‌ای با او انجام داد، که منجر به انتشار سه کتاب متوالی مصاحبه شد: *مستر مُبیوس و دکتر ژیرو* (۱۹۷۶)، *مُبیوس: مصاحبه‌ها با نومه سادول* (۱۹۹۱)، و *دکتر مُبیوس و مستر ژیرو* (۲۰۱۵)، که دو کتاب آخر نسخه‌های به‌روز و گسترش‌یافتهٔ کتاب قبلی هستند. به جز بخش‌هایی از کتاب اول (در مجله *اشتروُمف*: دفترچه‌های کمیک، شماره ۲۵، ژوئیه ۱۹۷۴)، هیچ‌یک از مصاحبه‌های بعدی قبلاً در مجله‌ای منتشر نشده بود. نسخهٔ آخر بنابراین گزارشی پس از مرگ ژیرو است که به دو دههٔ آخر زندگی او پرداخته است.

سادول از کودکی به صحنه همان اندازه که به کمیک علاقه داشت، شیفته تئاتر بود. در سن ۲۳ سالگی، گروه تئاتر خود، اورب-ریشرش تئاترال، را در روآن تأسیس کرد. از آن زمان، به‌عنوان سرپرست گروه خود «بچه‌های سرکش»، هر نقشی مرتبط با صحنه را برعهده داشته است: بازیگر، کارگردان، نویسنده، مدیر صحنه و معلم نمایش، علاوه بر سرپرستی مدرسهٔ تئاتر برای کودکان و نوجوانان در شهری در ریویهٔ فرانسه. بعدها، در دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، علاقهٔ او به صحنه همراه با موسیقی آواز باعث شد تا سادول منتقد اپرا شود، پیش از آنکه در سال ۱۹۷۷ به‌عنوان کارگردان اپرا فعالیت رسمی خود را آغاز کند؛ او برای اجرای اپرا و نمایش در معتبرترین صحنه‌های فرانسه از لیل و بوردو تا نیس و مارسی دعوت شده است. این بخش از زندگی او در کتاب سال ۲۰۱۶ با عنوان *چهل سال در اپرا: فرهنگ‌نامهٔ خودنگار هنر آواز* روایت شده است.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:اهالی برازاویل
رده:بازیگران مرد اهل فرانسه
رده:جستارنویسان مرد اهل فرانسه
رده:رمان‌نویسان سده ۲۰ (میلادی) اهل فرانسه
رده:رمان‌نویسان مرد اهل فرانسه
رده:روزنامه‌نگاران مرد اهل فرانسه
رده:زادگان ۱۹۴۷ (میلادی)
رده:شاعران سده ۲۰ (میلادی) اهل فرانسه
رده:شاعران مرد اهل فرانسه
رده:کارگردانان فیلم اهل فرانسه
رده:نمایشنامه‌نویسان اهل فرانسه
رده:نویسندگان داستان کوتاه اهل فرانسه
رده:نویسندگان مرد اهل فرانسه