جنبش سکولاریزاسیون در فیلیپین

بندانگشتی|گومبورزا چهره‌های اصلی جنبش سکولاریزاسیون در سال‌های پایانی آن بودند.
جنبش سکولاریزاسیون در فیلیپین تحت حکومت استعماری اسپانیا از قرن ۱۸ تا اواخر قرن ۱۹، از حقوق بیشتر برای روحانیون کاتولیک بومی فیلیپین حمایت می‌کرد. این جنبش پیامدهای قابل توجهی برای ملی‌گرایی فیلیپینی و انقلاب فیلیپین داشت.

## پیشینه
در دوران استعمار اسپانیا در فیلیپین، کلیسای کاتولیک نفوذ فرهنگی، سیاسی و اقتصادی قوی در مجمع‌الجزایر فیلیپین داشت. در یک جامعه فئودالی، نهادها عمدتاً از *شبه‌جزیره‌های* اسپانیاییِ صاحب زمین (که از شبه‌جزیره ایبری سرچشمه می‌گرفتند) و راهبان کاتولیک حمایت می‌کردند. روحانیونی که به یک فرقه مذهبی وابسته بودند، مانند یسوعیون و دومینیکن‌ها، نفوذ قابل توجهی بر امور جزایر داشتند.

آنها دو گروه کلیدی در میان روحانیون کاتولیک در فیلیپین در رابطه با جنبش سکولاریزاسیون هستند.
* **سکولارها** (*seculares*) - روحانیونی که به هیچ فرقه مذهبی وابسته نیستند. آنها اکثراً بومی فیلیپین هستند. در آن زمان به آنها *اندیوس* گفته می‌شد که اصطلاح *فیلیپینی* منحصر به اسپانیایی‌های متولد فیلیپین (*اینسولاره*) بود. کارهای کلیسا معمولاً مختص سکولارها است، اما دولت استعماری اسپانیا در فیلیپین مجبور بود با این مسئله کنار بیاید که به دلیل نرخ پایین مهاجرت اسپانیایی‌ها به فیلیپین به دلیل فاصله از اسپانیا و اقتصاد ضعیف آن، عملاً هیچ سکولار اسپانیایی وجود ندارد.
* **روحانیون** (*regulares*) – روحانیونی که بخشی از یک فرقهٔ تثبیت‌شده هستند. آنها عمدتاً اسپانیایی هستند.

جنبش سکولاریزاسیون، انتصاب کشیشان بومی فیلیپینی به ریاست کلیساها را تشویق می‌کرد. این جنبش با مخالفت راهبان اسپانیایی که به دلیل تأثیرات منفی آن بر اقتدار و نفوذ سیاسی‌شان در جزایر فیلیپین، از اعضای ثابت کلیسا بودند، مواجه شد. برخی از اعضای ثابت کلیسا، مخالفت خود را با اعطای مسئولیت بیشتر به کشیشان بومی با استدلال نژادپرستانه توجیه می‌کردند و می‌گفتند که بومیان از ابتدا برای کشیش شدن مناسب نیستند. آنها همچنین نگران بودند که روند سکولاریزاسیون ممکن است به جدایی مستعمره جزیره از اسپانیا منجر شود. کشیشان بومی پیش از این در قیام‌های مکزیک و پرو نقش داشتند.

## تاریخچه
### سکولاریزاسیونِ مورد تأیید اسپانیا
چارلز سوم، پادشاه اسپانیا، در سال ۱۷۵۹ سیاستی را وضع کرد که هدف آن مطیع کردن کلیسای کاتولیک به سلطنت اسپانیا بود. فرقه‌های مذهبی در مقابل چنین اقداماتی مقاومت می‌کردند، برخلاف سکولارها که به اسقف‌های منصوب سلطنت گزارش می‌دادند.

جنبش سکولاریزاسیون در دهه ۱۷۷۰ آغاز شد. پس از اخراج یسوعیان در سال ۱۷۶۸ از تمام مستعمرات امپراتوری اسپانیا از جمله فیلیپین، سلطنت اسپانیا در سال ۱۷۷۴ فرمان سلطنتی صادر کرد تا پست‌های خالی روحانیت در کلیساها را با سکولارها پر کند. این فرمان در فیلیپین توسط فرماندار کل سیمون دِ آندا اجرا شد. در فیلیپین، این بدان معنا بود که کشیشان بومی جای خالی را پر می‌کردند که با مخالفت روحانیون عادی اسپانیایی به دلایل مختلف روبرو شد. اکثر کشیشان سکولار بومی نیز برای اداره کلیساها آمادگی لازم را نداشتند. تصاحب سکولارهای کلیساها در پامپانگا از آگوستینی‌ها که توسط خود فرماندار کل آندا نظارت می‌شد، به خشونت انجامید.

در سال ۱۷۸۷، دولت استعماری در فیلیپین از چارلز سوم درخواست کرد تا به سیاست سکولاریزاسیون پایان دهد. دولت اسپانیا در سال ۱۸۲۶، علیرغم موضع منفی واتیکان مقدس در مخالفت با تداوم یک نظام مذهبی در اداره یک بخش، سیاست سکولاریزاسیون خود را لغو کرد. با این حال، رم (واتیکان امروزی) یا پاپ هیچ قدرت مطلقی بر روحانیون کاتولیک در فیلیپین نداشتند. تصمیم پاپ در مورد فیلیپین باید توسط دولت اسپانیا تأیید می‌شد و نظام‌های مذهبی در فیلیپین هنوز بر دولت استعماری نفوذ داشتند و می‌توانستند رم (واتیکان امروزی) را نادیده بگیرند.

## منابع

رده:دوره استعمار اسپانیا در فیلیپین
رده:کلیسای کاتولیک در فیلیپین
رده:مساوات‌خواهی
رده:هند شرقی اسپانیا در سده ۱۸ (میلادی)
رده:هند شرقی اسپانیا در سده ۱۹ (میلادی)