فیورنزو باوا بکاریس

**فیورنزو باوا بکاریس** (;  – ) یک ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا بود که به ویژه به خاطر سرکوب وحشیانه شورش‌های میلان در سال ۱۸۹۸، معروف به قتل‌عام باوا بکاریس، به یاد آورده می‌شود.

در ماه مه ۱۸۹۸، هنگامی که شورش‌های جدی ناشی از قیمت بالای مواد غذایی در میلان رخ داد، دولت ایتالیا تحت رهبری آنتونیو دی رودینی در شهر وضعیت محاصره اعلام کرد. ژنرال باوا بکاریس، به عنوان کمیسر فوق‌العاده شهر، به سربازان خود دستور داد تا به تظاهرکنندگانی که در طول اعتصاب چندین سنگر برپا کرده بودند، شلیک کنند. از توپخانه نیز استفاده شد. طبق آمار رسمی، ۸۰ نفر کشته و ۴۵۰ نفر زخمی شدند. با این حال، مخالفان ادعا کردند که ۴۰۰ نفر کشته و بیش از ۲۰۰۰ نفر زخمی شده‌اند، در حالی که نیویورک تایمز ۳۰۰ کشته و ۱۰۰۰ زخمی را گزارش کرد.

باوا بکاریس به پاس قدردانی از اقدامش، در ژوئن ۱۸۹۸ نشان صلیب بزرگ نشان ساووی را از شاه اومبرتو اول دریافت کرد. او اندکی پس از آن به سنای ایتالیا منصوب شد. در طول سال ۱۹۱۴، او به گرمی از حزب مداخله‌گر در ایتالیا که مایل به شرکت در جنگ جهانی اول بود (همان‌طور که در ۲۵ مه ۱۹۱۵ این کار را کردند) حمایت کرد. در سال ۱۹۲۲، او به شاه ویکتور امانوئل سوم توصیه کرد که قدرت را به بنیتو موسولینی و حزب ملی فاشیست واگذار کند.

## زندگی‌نامه
پسر کارلو ایگناتسیو باوا بکاریس و کوستانزا نیکولیس دی فراسینو، او به یک خانواده اصیل باستانی پیدمونتی تعلق داشت. او شش خواهر و برادر داشت: ماریانا، جوزپا، سوفیا، الساندرو، آلفردو و آنجلا. در سن ۱۴ سالگی وارد آکادمی نظامی تورین شد و در بیست سالگی با درجه ستوان توپخانه فارغ‌التحصیل شد.

پس از شرکت در جنگ کریمه، او با درجه کاپیتانی در دومین جنگ استقلال ایتالیا شرکت کرد و مدال نقره شجاعت نظامی (۲۴ ژوئن ۱۸۵۹) را به دست آورد و در سومین جنگ استقلال ایتالیا، که در آن با درجه سرگردی، فرماندهی یک توپخانه در کاستوزا را بر عهده داشت و عنوان شوالیه نشان نظامی ایتالیا (۶ دسامبر ۱۸۶۶) به او اعطا شد. او بعداً مدیر کل توپخانه و مهندسان در وزارت جنگ شد و فرماندهی سپاه هفتم و سوم ارتش را بر عهده گرفت.

در سال ۱۸۹۴، در آنکونا، او به شدت توسط روزنامه محلی لوردین، که احتمالاً با فرمانداری هماهنگ بود، به دلیل عدم تیراندازی به تظاهرات کارگران بیکار که به شهردار، وکیل وچینی، حمله کرده بودند، مورد انتقاد قرار گرفت.

در ۸ مه ۱۸۹۸، در جریان شورش‌های جدی قیام‌های میلان، که ناشی از افزایش قیمت غلات - و بنابراین نان - بود که توسط پادشاهی ایتالیا تصمیم گرفته شده بود، دولت به رهبری آنتونیو دی رودینی وضعیت محاصره اعلام کرد و ژنرال باوا بکاریس، به عنوان کمیسر فوق‌العاده سلطنتی، مأمور برقراری نظم شد. همان‌طور که مورخ کارلو گِزی می‌نویسد: «گزارش‌های رسمی از ۸۰ کشته، ۴۵۰ زخمی و ۲۰۰۰ دستگیر شده، از جمله فیلیپو توراتی، آنا کولیشوف، لئونیدا بیسولاتی، دون آلبرتاریو، آندره‌آ کوستا و پائولو والرا، حکایت دارند. نسخه‌های معتبرتر دیگر از بیش از ۳۵۰ کشته و تقریباً ۱۰۰۰ زخمی خبر می‌دهند. دو سرباز جان باختند: یکی به‌طور تصادفی به خودش شلیک کرد و دیگری پس از امتناع از آتش گشودن به روی جمعیت، درجا اعدام شد.» دستمزدهای پایین و بیکاری بالا راه را برای نارضایتی هموار کرده بود، نارضایتی‌ای که زمانی فوران کرد که به دلیل برداشت کم محصول، قیمت غلات از ۳۵ به ۶۰ سنت در هر کیلو افزایش یافت.

هزاران معترضی که سنگر ساخته بودند، منجر به درگیری‌های طولانی با سربازان شدند. باوا بکاریس سرانجام به آنها دستور داد تا در منطقه پورتا تیچینزه به سمت جمعیت آتش بگشایند. این حملات چندین روز ادامه یافت و ارتش در جایی که مظنون به پنهان شدن شورشیان بود، توپ شلیک کرد. هزاران نفر دستگیر شدند و سرکوب منجر به تعطیلی بسیاری از روزنامه‌هایی شد که خطرناک یا خرابکار تلقی می‌شدند.

در قدردانی، در ۵ ژوئن ۱۸۹۸، باوا بکاریس عنوان افسر ارشد نشان نظامی ساووی را توسط شاه اومبرتو اول دریافت کرد و در ۱۶ ژوئن به سناتور پادشاهی منصوب شد. در پالازو ماداما، او به گروه راست تاریخی پیوست.

در ۲۹ ژوئیه ۱۹۰۰، در مونزا، اومبرتو اول توسط آنارشیست گائتانو برسکی ترور شد، که صریحاً اعلام کرد که می‌خواهد انتقام مرگ ماه مه دو سال قبل و توهین به باوا بکاریس جنایتکار را بگیرد، که قاتل شاه را «دیوانه‌ای که سزاوار چهار ماه حبس است» خوانده بود. او در سال ۱۹۰۲ بازنشسته شد و مستمری دولتی ۸۰۰۰ لیره دریافت کرد. در سال‌های آخر عمرش، که اکنون ناتوان و بیمار بود، کمتر و کمتر در فعالیت‌های پارلمانی شرکت می‌کرد. او مقالات متعددی در مجلات نظامی نوشت و در سال ۱۹۱۱ کتابی در مورد ریشه‌ها و تاریخ ارتش ایتالیا نوشت.

او به جنبش مداخله‌گرایانه‌ای پیوست که از مشارکت ایتالیا در جنگ جهانی اول حمایت می‌کرد. او که از طرفداران فاشیسم بود، در سال ۱۹۲۲ از جمله ژنرال‌هایی بود که به پادشاه ویکتور امانوئل سوم توصیه کرد حکومت ایتالیا را به بنیتو موسولینی واگذار کند.

او در سال ۱۹۲۴ در سن ۹۳ سالگی در خانه‌اش در رم درگذشت و در مقبره خانوادگی در گورستان زادگاهش، فوسانو، به خاک سپرده شد.

## جستارهای وابسته
* گائتانو برشی

## منابع

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:اعضای سنای پادشاهی ایتالیا
رده:اهالی فوسانو
رده:درگذشتگان ۱۹۲۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۳۱ (میلادی)