تجاوز جنسی در کتاب مقدس عبری

**تجاوز جنسی در کتاب مقدس عبری** ()، کتاب مقدس عبری حاوی تعدادی ارجاع به تجاوز جنسی و سایر اشکال خشونت جنسی، هم در شریعت موسی، و هم در روایات تاریخی و اشعار نبوی آن است.

## تاریخچه پژوهش
تا اوایل قرن بیستم، اکثر مترجمان و مفسران، به جز تجاوز به تامار در دومین سموئیل ۱۳، هیچ متنی را در کتاب مقدس عبری به عنوان متنی حاوی اعمال تجاوز جنسی، یعنی اعمال جنسی که بدون رضایت یا خوشنودی جنسی یک طرف انجام می‌شود، تشخیص نمی‌دادند. برخی از روایت‌ها مانند روایت‌های سامسون و دلیله (داوران ۱۶) و داستان شکیم و دینه (پیدایش ۳۴) حتی به عنوان داستان‌های عاشقانه (مثلاً فرار عاشقانه) تفسیر می‌شدند، نه داستان‌های تجاوز جنسی. یک نمونه از استثنائات نادر در این مورد، ادعای توماس پین است که در کتاب عصر خرد (۱۷۹۵) ادعا کرد که اعداد ۳۱، موسی را به تصویر می‌کشد که به بنی‌اسرائیل دستور می‌دهد همه مدیانیان را به جز دختران باکره بکشند، که می‌توانستند آنها را به خاطر آنچه پین «فسق» می‌نامد، نگه دارند: پین می‌نویسد: «در میان شرورانی که در هر دوره‌ای از جهان نام انسان را لکه‌دار می‌کردند، اگر این روایت درست باشد، یافتن بزرگتری از موسی غیرممکن است. در اینجا دستوری برای قصابی پسران، قتل‌عام مادران و فسق دختران آمده است.» در کتاب «دفاعیات برای کتاب مقدس» (۱۷۹۶)، ریچارد واتسون (اسقف لانداف)، در پی رد استدلال‌های پین برآمد: او نوشت «من در این رویه چیزی جز سیاست خوب، همراه با رحمت نمی‌بینم. [...] زنان-کودکان نه برای عیاشی، بلکه برای بردگی در نظر گرفته شده بودند.»  در هر صورت، پین چندان بر خشونت جنسی به‌طور خاص تمرکز نداشت؛ این مثال بخشی از نقد کلی او از اخلاق مسیحی بود. اثر یوهانس پدرسن با عنوان «اسرائیل، زندگی و فرهنگ آن» (۱۹۲۶، ۱۹۴۰)، که معمولاً توسط محققان برای کسب اطلاعات در مورد آداب و رسوم جنسی بنی‌اسرائیل مورد استناد قرار می‌گیرد، هرگز از تجاوز جنسی نامی نبرده و فقط به «درجات ممنوعه رابطه» اشاره کرده است. چندین بخش از کتاب مقدس، که بعداً به‌طور گسترده به عنوان «متون تجاوز جنسی» شناخته شدند، توسط پدرسن به عنوان «ترتیبات نامناسب ازدواج» مورد اشاره قرار گرفته‌اند.

تا اواخر دهه ۱۹۷۰، با ظهور جنبش ضد تجاوز جنسی به دلیل موج دوم فمینیسم، محققان فمینیست به این اجماع نرسیدند که برخی از متون کتاب مقدس عبری به تجاوز جنسی اشاره دارند، مانند صیغه لاوی و تصرف باکره‌های جابش-گیلعاد و شیلو توسط بنیامینیان به عنوان تجاوز گروهی (داوران ۱۹–۲۱).

با این حال، آنها در ابتدا در مورد اینکه آیا برخی از روایات مانند دینه (پیدایش ۳۴) و هاجر خشونت جنسی را به تصویر کشیده‌اند یا خیر، اختلاف نظر داشتند. برخی از برجسته‌ترین آثار در این دوران شکل‌گیری در مطالعه ادبیات تجاوز در کتاب مقدس عبارتند از:
* فیلیس تریبل *متن‌های وحشت: خوانش‌های ادبی-فمینیستی از روایات کتاب مقدس* (۱۹۸۴)، اولین نشریه علمی فمینیستی که عنوان کرد هاجر (پیدایش ۱۶؛ ۲۱)، تامار (دختر داوود) (سموئل ۲، ۱۳) روایت‌های تجاوز جنسی بودند.
* جی شریل اگزوم *زنان تکه‌تکه: (بخش) نسخه‌های فمینیستی از روایت‌های کتاب مقدس* (۱۹۹۳) در مورد روایت‌های همسر-خواهر در کتاب پیدایش (پیدایش ۱۲؛ ۲۰؛ ۲۶) سامسون و دلیله (داوران 16)، صیغه لاوی (داوران ۱۹)، و بث‌شبع و داوود (دومین سموئیل ۱۱) به عنوان داستان‌های تجاوز جنسی یاد می‌کند.
* رنیتا جی. ویمز *عشق آسیب‌دیده: ازدواج، رابطه جنسی و خشونت در پیامبران عبری* (۱۹۹۵) در مورد خشونت جنسی در استعاره‌های ازدواج در *[[کتاب هوشع]]*، *[[کتاب ارمیا]]* و *[[سفر حزقیال]]*.
* جاناتان کیرش *فاحشه کنار جاده: قصه‌های ممنوعه کتاب مقدس* (۱۹۹۷) در دختران لوط (پیدایش ۱۹)، دینا (پیدایش ۳۴)، و تامار (دومین سموئیل ۱۳) به عنوان سه داستان تجاوز جنسی یاد می‌کند.

در رابطه با نگرش کتاب مقدس عبری به تجاوز جنسی، به ویژه قوانین جنسی در سفر تثنیه فصل‌های ۲۰ تا ۲۲ در رابطه با زن زیبای اسیر، دو مکتب فکری ظهور کرده است. در یک اردوگاه، محققانی مانند ریچارد الیوت فریدمن و شانا دولانسکی قرار دارند که در مورد «جایگاه زنان» در *کتاب مقدس اکنون* (۲۰۱۱) نوشتند: «آنچه نباید در آن شک کرد، دیدگاه کتاب مقدس در مورد تجاوز جنسی است: این عمل وحشتناک است. در داستان‌های کتاب مقدس مورد نکوهش قرار گرفته است. در قوانین کتاب مقدس تحمل نمی‌شود.» در اردوگاه دیگر، محققانی مانند هارولد سی. واشینگتن قرار دارند که در کتاب *مبادا در نبرد بمیرد و مرد دیگری او را بگیرد: خشونت و ساختار جنسیت در قوانین تثنیه ۲۰–۲۲* (۱۹۹۸) نتیجه گرفت: «این قوانین تجاوز جنسی را ممنوع نمی‌کنند؛ بلکه شرایطی را تعیین می‌کنند که تحت آن یک مرد می‌تواند مرتکب تجاوز شود.»

## اصطلاحات
محققانی مانند سوزان شولتز (۲۰۲۱) اشاره کرده‌اند که معانی کلمات در کتاب مقدس عبری همیشه به متن آنها بستگی دارد و مترجمان یا مفسران کتاب مقدس اغلب اصطلاحات را اشتباه تفسیر می‌کنند، نکات ظریف مهم را از دست می‌دهند یا از حسن تعبیر برای خشونت جنسی استفاده می‌کنند. حتی در انگلیسی نو، فعل «تجاوز کردن» لزوماً همیشه به خشونت جنسی اشاره ندارد، اما می‌تواند به صورت استعاری برای توصیف قرار گرفتن در معرض یک تجربه عمیقاً ناخوشایند اما غیرجنسی استفاده شود. به‌طور مشابه، یک فعل عبری مانند   معمولاً به معنای «تجاوز کردن، مجبور کردن/تجاوز جنسی» است، اما در برخی از زمینه‌های غیرجنسی بهتر است به عنوان «سرکوب کردن»، «تضعیف کردن» و غیره ترجمه شود. از سوی دیگر، کلمات معمولاً غیرجنسی ممکن است گاهی چیزی جنسی را توصیف کنند؛ فعلی مانند   معمولاً به معنای «خرد کردن، نابود کردن، ستم کردن» است، اما در یک آیه خاص از کتاب مقدس (اشعیا ۲۳:۱۲) ممکن است در ارتباط با اصطلاح «دختر باکره» به معنای «تجاوز کردن» باشد، زیرا دومی معنای جنسی خاصی دارد. عبری توراتی همچنین پر از حسن تعبیرها و زبان عامیانه جنسی است که ممکن است درک آن برای خوانندگان مدرن دشوار باشد. «دروغ گفتن با»، «دانستن»، «به خود آمدن» و «کشف برهنگی» نمونه‌هایی از این دست هستند که در متن‌های خاص به معنای «رابطه جنسی داشتن» هستند. چنین عباراتی لزوماً به این معنی نیستند که این رابطه جنسی توسط یک شخص به شخص دیگر تحمیل می‌شود، و در واقع می‌توانند خوشنودی جنسی را توصیف کنند، اما به ویژه اگر متن روایت اشکالی از اجبار (مانند خشونت و ارعاب) را بر کسی اضافه کند، یا ادعا کند که این به عنوان یک «مجازات» عمل می‌کند، آنگاه «تجاوز به عنف» ترجمه‌ای قابل قبول می‌شود. به همین ترتیب، اسم‌هایی مانند «دامن»، «برهنگی» و «شرم» می‌توانند حسن تعبیری برای «اندام تناسلی زنان» باشند.

### افعالی که می‌توانند به معنای «تجاوز به عنف» یا «رابطه جنسی» باشند
*   = (*صریح*) تجاوز کردن، مجبور کردن [جنسی]، بی‌حرمت کردن، تجاوز کردن، هتک حرمت کردن، بی‌عفتی کردن، بدرفتاری کردن، رنج دادن، فروتن کردن/تحقیر کردن، ستم کردن، مطیع کردن/فرمانبردار کردن، ضعیف کردن؛ احتمالاً در داوران ۲۰:۵ به معنای «تجاوز کردن» استو دومین سموئیل ۱۳:۱۴.
*    = در هم شکستن، نابود کردن، ستم کردن، (+ باکره) تجاوز کردن؟ (اشعیا ۲۳:۱۲)
*   = آمدن (به)، روی آوردن (اصطلاح عامیانه) رابطه جنسی داشتن، وارد شدن/قرار دادن، آوردن، رفتن، غروب کردن (خورشید
** گاهی ترکیب شده با  *el* = در، به درون ترکیب می‌شود. مثال‌ها: دوم سموئیل ۱۶:۲۱–۲۲.
*   = برهنه کردن (برهنگی)، درآوردن (لباس)، (ضمنی) تجاوز کردن
*   (افعال عبری مدرن) = (*صریح*) به معنای تجاوز جنسی (مثلاً در پیدایش ۳۴:۷، داوران ۱۹–۲۱، دوم سموئیل ۱۳:۱۲، و سوم ناحوم ۶)،بی‌آبرو کردن، رسوا کردن، تحقیرآمیز رفتار کردن، احمق جلوه دادن
*  , **' = اغوا کردن، اغوا کردن، متقاعد کردن، فریب دادن، تحمیق کردن، تملق گفتن؟ (امثال ۲۰:۱۹)، غالب شدن؟ (حزقیال ۱۴:۹)، اغوا کردن؟ (هوشع ۲:۱۴)، (در [[افعال عبری مدرن]] (''نیرو می‌افزاید'')) اغوا کردن/وادار کردن به رابطه جنسی؟ (داوران ۱۴:۱۵، داوران ۱۶:۵، هوشع ۲:۱۴) 
** گاهی ترکیب شده با  ''ḥāzaq'', ''chazaq'' = قوی بودن، نیرومند شدن، غالب آمدن، غلبه کردن، گرفتن، محکم کردن، تقویت کردن (خود، شخص دیگر یا یک شیء مانند قلب فرعون در خروج ۴–۱۴)، تعمیر کردن/مستحکم کردن (یک ساختار دفاعی، دوم پادشاهان ۱۲، دوم تواریخ ۱۱؛ ۲۴؛ ۲۶، نحمیا)، شجاع بودن، تشویق کردن/ترغیب کردن. محققان در مورد اینکه آیا ترکیب  ''pātâ'' و  ''ḥāzaq''، برای مثال در ارمیا ۲۰:۷، باید به عنوان تجاوز جنسی تلقی شود یا خیر، بحث می‌کنند.
*  ''rā'â'' = دیدن (اندام تناسلی نمایان), (''implicit'') تجاوز کردن 
*  ''šāgal'' = (''مبتذل'') تجاوز کردن، تجاوز کردن، هتک حرمت کردن، (''ترجمه حسن تعبیر'') همخوابگی کردن (تثنیه ۲۸:۳۰، اشعیا ۱۳:۱۶، ارمیا ۳:۲، زکریا ۱۴:۲)
*  ''šākab'' = دراز کشیدن (روی زمین)، خوابیدن، (با حسن تعبیر) با کسی خوابیدن/همخوابیدن، (به علاوه) مجبور کردن به تجاوز.
*  ''sur'' = درآوردن/کَندن (لباس یا اشیاء دیگر)، برداشتن/کنار گذاشتن، سر بریدن/جدا کردن، جدا کردن، کنار کشیدن (یا: امتناع کردن)، کناره‌گیری/عقب‌نشینی کردن، رفتن/ترک کردن
*  ''tame''= (''مفعول'') نجس شدن، نجس اعلام شدن، (''معلوم، مجهول یا انعکاسی'') آلوده کردن (کسی، خود) / آلوده شدن، (''ضمنی'') داشتن رابطه جنسی نامشروع با کسی / مورد رابطه جنسی نامشروع کسی قرار گرفتن (از طریق اغوا یا تجاوز)
*  ''tāphaś'' = گرفتن، به دست آوردن، اسیر کردن، قاپیدن/گرفتن، تصاحب کردن، توقیف کردن، دستگیر کردن، اشغال کردن، بی‌حرمتی کردن، دستکاری کردن/به کار بردن/بازی کردن (یک شیء)
*  «tsachaq» = (مثبت) خندیدن، شوخی کردن/مسخره کردن، تفریح کردن، نوازش کردن/عشق‌بازی کردن/رابطه جنسی داشتن (پیدایش ۲۶:۸)، 26:8), بازی کردن
*  ''yada'' = دانستن، (''حسن تعبیر'') رابطه جنسی داشتن با، (''حسن تعبیر'') (+ مجبور کردن) به تجاوز جنسی
** گاهی همراه با  ''miš-kaḇ'' (به معنی «تختخواب»، به‌طور عامیانه «دراز کشیدن») = (به معنای واقعی کلمه) دانستن در رختخواب، (ترجمه‌های قدیمی‌تر کتاب مقدس) دانستن از طریق نزدیکی/جسمانی / خوابیدن با، (ترجمه‌های مدرن کتاب مقدس) داشتن رابطه جنسی (روابط جنسی) با (مثلاً [[اعداد ۳۱]]:۱۸، که در آن عبارت «زنان و کودکانی که در رختخواب با مردی آشنا نشده‌اند» گاهی به سادگی به عنوان «دختران باکره» ترجمه می‌شود)
*  ''zanah'' =(تحقیرآمیز) مثل یک فاحشه رفتار کردن، نقش یک فاحشه را بازی کردن، فاحشه شدن، مرتکب زنا شدن، مرتکب فحشا شدن، بی‌وفا بودن

=== اسم‌های مربوط به اندام تناسلی ===
*  ''beṭen'' = womb, abdomen
*  **erwâ*, *ervah* = nakedness, bare flesh, genitals
*  *ḥerpâ*, *cherpah* = shame, vagina
*  *ma'ar* = nakedness, genitals
*  *pōt* = (*only in Isaiah 3:17, vulgar*) [[cunt]], (*euphemistic translation*) private parts, (fore)head/scalp, (*only in 1 Kings 7:50*) door socket
*  *šō-ḇel* = skirt (*also euphemism for* women's genitals)

=== اسم‌هایی برای تحقیر ===
*  *nebalah* = rape, disgraceful act/thing, folly, villainy, foolishness
*  *qālôn* = disgrace, dishonour, shame (*also euphemism for* women's genitals)
*  *roi* = (*pejorative*) gazingstock, spectacle, appearance

== مثال‌ها ==
=== [[سفر پیدایش]] ===
==== پیدایش ۹ ====

در پیدایش ۹:۲۲، درست پس از [[طوفان نوح]]، نوشته شده است که [[حام]]، پسر [[نوح]]، «برهنگی» پدرش را «دید»، عبارتی که در جای دیگری از کتاب مقدس عبری می‌تواند به معنای «رابطه جنسی با» باشد. برخی از تفاسیر نتیجه می‌گیرند که حام با نوح رابطه جنسی داشته است، شاید حتی «[[لواط]]» در خواب. همین توضیحات در سه ترجمه یونانی کتاب مقدس یافت می‌شود که کلمه «دیدن» را در آیه ۲۲ با کلمه دیگری که نشان دهنده روابط همجنس‌گرایانه است جایگزین می‌کنند. به دلیل آنچه اتفاق افتاد، نوح کنعان، پسرش حام، و نوادگانش، [[کنعان]] را نفرین کرد.

==== پیدایش ۱۶ ====
[[فیلیس تریبل]] (۱۹۸۴) اولین محققی بود که اظهار داشت داستان [[هاجر]] در [[سفر پیدایش]]: ۱–۴ روایتی از تجاوز جنسی بوده است، نتیجه‌ای که بعدها توسط برخی از محققان فمینیست کتاب مقدس مانند [[جی شریل اگزوم]] و سوزان شولتز،  پشتیبانی شد اما توسط دیگران رد شد. برخی حتی این احتمال را در نظر گرفته‌اند که آیه ۱۶:۶ می‌گوید سارا به هاجر نیز «تجاوز» کرده است، زیرا فعل استفاده شده،  *inah* که در این آیه، استفاده می‌شود. در جای دیگری از کتاب مقدس عبری، بسته به متن، به معنای «تجاوز کردن»، «بدرفتاری کردن» یا «سرکوب کردن» (و چیزهای دیگر) آمده است.  تریبل این ایده را رد کرد و استدلال کرد که صرفاً به معنای «سرکوب» است؛ [[الهیات زن‌گرایانه]] [[دلورس اس. ویلیامز]] (۱۹۹۳) آن را به عنوان تجاوز جنسی به تمامیت جسمی خود پذیرفت؛ شولتز نتیجه گرفت که «این داستان پاسخ روشنی ارائه نمی‌دهد».

==== پیدایش ۱۹ ====


پیدایش ۱۹ شامل یک تلاش برای [[تجاوز گروهی]] است. دو فرشته به [[سدوم و عموره]] می‌رسند و [[لوط]] از آنها مهمان‌نوازی می‌کند. با این حال، مردان شهر دور خانه لوط جمع شدند و از او خواستند که دو مهمان را به آنها بدهد تا بتوانند به آنها تجاوز کنند. در پاسخ به این، لوط به جای آنها [[دختران لوط]] خود را به آنها پیشنهاد می‌دهد. مردم پیشنهاد لوط را رد می‌کنند، اما فرشتگان آنها را کور می‌کنند، خدا در نهایت شهر را نابود می‌کند و لوط و خانواده‌اش فرار می‌کنند.

[[گردا لرنر]] (۱۹۸۶) اظهار داشته است که از آنجا که کتاب مقدس عبری حق لوط برای ارائه دخترانش برای تجاوز را بدیهی می‌داند، می‌توانیم فرض کنیم که این امر منعکس کننده واقعیت تاریخی قدرت پدر بر آنها است.

پیدایش ۱۹ در ادامه توضیح می‌دهد که چگونه دختران لوط او را مست می‌کنند و با او رابطه جنسی برقرار می‌کنند. در نتیجه، [[اسطوره اصلی]]های [[موآب]] ( یک پادشاهی باستانی امروزه در جنوب [[اردن]]) و [[عمون]] ( یک پادشاهی سامی باستانی امروزه در شرق [[اردن]])، دشمنان همیشگی اسرائیل، متولد شدند. تعدادی از مفسران اعمال آنها را تجاوز جنسی توصیف می‌کنند. [[استر فیوکس]] (۲۰۰۳) اظهار می‌کند که متن، دختران لوط را به عنوان آغازگران و عاملان «تجاوز به محارم» معرفی می‌کند.

==== پیدایش ۳۴ ====



در پیدایش ۳۴، [[شکیم]] با [[دینه]] رابطه جنسی داشت، اما اینکه این متن چگونه باید دقیقاً ترجمه و فهمیده شود، بحث‌های بسیاری انجام شده است. اکثر محققان مدرن ادعا می‌کنند که این متن تجاوز را توصیف می‌کند، و بسیاری از ترجمه‌های مدرن آن را به عنوان «تجاوز شده» (یا با عبارات مشابه اجبار جنسی) ترجمه می‌کنند. در حالی که برخی از مفسران پیشین [[فرار عاشقانه]] را نیز پیشنهاد می‌کردند.


===== تحلیل زبانی =====

مری آنا بادر (۲۰۰۶) به جدایی بین آیات ۲ و ۳ اشاره می‌کند و می‌نویسد: «برای خواننده مدرن عجیب و ناراحت‌کننده است که افعال «دوست داشتن» و «بی‌آبرو کردن» را در کنار هم ببیند، در حالی که یک مرد فاعل و یک زن مفعول آنهاست.» بعداً می‌نویسد: «راوی هیچ اطلاعاتی در مورد افکار یا احساسات دینه یا واکنش‌های او به آنچه اتفاق افتاده است به خواننده نمی‌دهد. شِکیم نه تنها کانون، بلکه بازیگر اصلی نیز هست و برای راوی هیچ شکی باقی نمی‌گذارد که شِکیم مرکز این آیات است. دینه مفعول (یا مفعول غیرمستقیم) اعمال و خواسته‌های شِکیم است.» [[فرانک ام. یامادا]] (۲۰۰۸) استدلال می‌کند که گذار ناگهانی بین پیدایش ۳۴:۲ و ۳۴:۳ یک تکنیک داستان‌سرایی بوده است. «تجاوز به دینه به گونه‌ای روایت شده است که نشان می‌دهد نیروهای اجتماعی در کار هستند که مهر و موم قضیه را پیچیده می‌کنند. [...] با این حال، گذار ناگهانی از تجاوز به ازدواج، تنشی را در ذهن خواننده ایجاد می‌کند… مسئله حل نشده مجازات، واکنش [[شمعون]] و [[لاوی]] را پیش‌بینی می‌کند.»

با این حال، برخلاف بادر و یامادا، شولتز (۲۰۲۱) ادعا کرد که با وجود مفعول مجهول بودن، دینه به جای شکیم در روایت نقش محوری دارد و افعال آیه ۳ به‌طور گسترده اشتباه ترجمه شده‌اند. *dabaq* که اغلب به عنوان «دوست داشتن (کسی)» ترجمه می‌شود، هرگز در هیچ جای دیگر کتاب مقدس عبری به این شکل ترجمه نشده است، بلکه به عنوان «چسبیدن به (کسی)» (روت 1:14 NRSV)، «نزدیک (کسی) ماندن» (روت 2:23 NRSV)، «نزدیک (کسی) ماندن» (مزمور 101:3 A. A. Anderson)، «حفظ (میراث)»  (اعداد ۳۶:۷،9 NRSV)، یا «نگهداری چیزی (دارایی)» طبق [[ویلهم گزنیوس]] آمده است. شولتز نتیجه گرفت: «... «دوست داشتن» کاملاً نامناسب است. ترجمه بهتر بر نزدیکی مکانی تأکید دارد: «شکیم نزد دینه ماند» یا «شکیم دینه را نگه داشت»، به این معنا که به او اجازه رفتن نداد.» در متن داده شده، فعل میانی  *aheb* بهتر است به «شهوت داشتن به (کسی)» یا «میل داشتن به (کسی)» ترجمه شود تا «دوست داشتن (کسی)»، زیرا این احساس جنسی است نه عاشقانه و کاملاً یک طرفه از یک سوژه کنترل‌کننده به یک مفعول اجباری جنسی. فعل سوم بخشی از یک عبارت است،  *way-ḏab-bêr 'al-lêḇ han-na-'ă-rā*، به معنای واقعی کلمه «و او با قلب زن جوان صحبت کرد». در حالی که بسیاری از ترجمه‌ها این را به عنوان «او با دینه به مهربانی صحبت کرد» (NRSV) ترجمه می‌کنند، شولتز از گئورگ فیشر (۱۹۸۴) پیروی کرد، که اشاره کرد همین عبارت در کتاب مقدس عبری همیشه زمانی ظاهر می‌شود که «وضعیتی اشتباه، دشوار یا خطر در جو موجود باشد»،  طبق گفته گئورگ فیشر (۱۹۸۴). آیه ۳۲:۶  باید به عنوان «سعی در صحبت کردن با کسی که نظر مخالفی دارد» یا «تغییر دادن نظر یک شخص» درک شود؛ بنابراین، شولتز استدلال کرد که شکیم پس از تجاوز سعی کرد دینه را آرام کند و با صحبت کردن با او نظر منفی او را تغییر دهد و بخش آخر آیه ۳ را به این صورت ترجمه کرد: «او سعی کرد زن جوان را آرام کند.»

خاخام و محقق [[برتون ویسوتزکی]] (۲۰۱۰) اظهار داشت که این داستان، [[قوانین ازدواج با متجاوز|حکم ازدواج با متجاوز]] را توصیف می‌کند:

<blockquote> جامعه‌ای بود که در آن شرم قربانی باید مورد توجه قرار می‌گرفت، و ازدواج شرم ناشی از از دست دادن بکارت را از بین می‌برد اما این شرم، حاصل یک ساختار مردانه‌ی همدلانه و به طرز حیرت‌انگیزی فاقد همدردی با قربانی زن است. از افتخار مشکوک ازدواج با متجاوز، آبروی کمی به دست می‌آید.</blockquote> ساندرا ای. راپوپورت (۲۰۱۱) استدلال می‌کند که «متن کتاب مقدس در آیات پس از تجاوز شکیم به دینه، با او همدردی می‌کند، در عین حال که از محکوم کردن رفتار تجاوزکارانه و غیرقانونی نسبت به او شانه خالی نمی‌کند. حتی یکی از «میدراش» در آیه ۳، زبان عشق شکیم را به عشق خدا به بنی‌اسرائیل نسبت می‌دهد.»< او همچنین اظهار داشت که «شخصیت شکیم پیچیده است. او به راحتی به عنوان یک شرور مطلق توصیف نمی‌شود. همین پیچیدگی است که تنش غیرقابل تحملی را برای خواننده ایجاد می‌کند و احساسات قوی و به حق قوی خشم، عصبانیت و احتمالاً دلسوزی را برمی‌انگیزد.» بنابراین، راپوپورت، سفر پیدایش، باب ۳۴، را به عنوان سفری که تجاوز جنسی را به شدت محکوم می‌کند، در نظر می‌گیرد و می‌نویسد: «قتل‌های انتقام‌جویانهٔ برادران و کشتن شکیم و حمور، اگرچه ممکن است خوانندگان مدرن را به یاد عدالت مرزی و خودسری بیندازد، اما در چارچوب خاور نزدیک باستان، عملی [[چشم در برابر چشم|قیاس در برابر قیاس]] قابل درک است.»

===== تحلیل تاریخی-اخلاقی =====
[[پرونده:Shechem seizes Dinah.jpg|thumb|180px|شکیم دینه را تصرف می‌کند. هنرمند ایتالیایی، قرن هفدهم.]]

تجاوز شکیم به دینه در پیدایش ۳۴ در خود متن به عنوان «کاری که نباید انجام شود» توصیف شده است. سوزان شولتز (۲۰۰۰) می‌نویسد: «با این حال، انتقام برادران، دیدگاه‌های متناقض آنها در مورد زنان را نیز نشان می‌دهد. از یک سو آنها از خواهر خود دفاع می‌کنند. از سوی دیگر، آنها در اسیر کردن زنان دیگر تردید نمی‌کنند، گویی این زنان غنیمت آنها هستند. ارتباط تجاوز و انتقام ناشی از آن روشن می‌کند که هیچ راه حل آسانی برای متوقف کردن متجاوزان و رفتارهای مستعد تجاوز در دسترس نیست. در این راستا، پیدایش ۳۴ خوانندگان معاصر را دعوت می‌کند تا از طریق زبان استعاری یک داستان به شیوع تجاوز بپردازند.» در اثری متفاوت، شولتز (۲۰۱۰) می‌نویسد: "در طول تاریخ گسترده تفسیر خود، یهودی و مفسران مسیحی عمدتاً دینه را نادیده گرفتند. [...] در بسیاری از تفاسیر، قتل برادرانه لحظه‌ای مجرمانه است و در سال‌های اخیر، محققان به صراحت علیه احتمال تجاوز شکیم به دینه استدلال کرده‌اند. آنها معتقدند که عشق و پیشنهاد ازدواج شکیم با «رفتار علمی مستند یک متجاوز» مطابقت ندارد. شولتز (۲۰۰۰) استدلال کرد که سکوت دینه به معنای رضایت او نیست: «با این حال، تحلیل ادبی نشان داد که با وجود این سکوت، دینه در سراسر داستان حضور دارد. در واقع، همه چیز به خاطر او اتفاق می‌افتد.» 

==== پیدایش ۳۹ ====
[[پرونده:José y la mujer de putifar de Antonio María Esquivel.JPG|thumb|</ref> معمولاً به صورت تحت‌اللفظی «لباس‌هایت را نیز از تنت بیرون خواهند آورد» (NIV) ترجمه می‌شود) به این نتیجه منجر می‌شود که منظور آنها «آنها (نیز) به تو تجاوز خواهند کرد» است.برخی از استدلال‌های اصلی برای این خوانش شامل این واقعیت است که عبارت بسیار مشابه «کشف برهنگی» یک فرد در [[لاویان] ۱۸]] و [[قدوشیم]] همیشه به فعالیت جنسی اشاره دارد (و معمولاً به این صورت ترجمه می‌شود)، و زنان در حزقیال ۱۶:۳۹ و ۲۳:۲۶ رضایت نمی‌دهند، بلکه با اجبار به عنوان یکی از چندین عمل خشونت‌آمیز (همچنین شامل مثله کردن، سرقت و قتل) به عنوان «مجازات» (حزقیال ۱۶:۳۸٬۴۱؛) به این فعالیت جنسی تن می‌دهند. ۲۳:۲۴٬۴۵٬۴۹) توسط مردان مهاجم خارجی انجام شده است. گراوت اصرار داشت که هر دو روایت فقط یک هشدار استعاری به همه یهودیان و بنی‌اسرائیل (که زنان از طریق شهرهای پایتخت [[اورشلیم]] و [[سامره (شهر باستانی)]] با آنها شناخته می‌شوند، حزقیال ۱۶:۲–۳؛ ۲۳:۴٬۳۳) نیستند که از طریق تبادل جنسی یا فرهنگی با بیگانگان از نظر قومی مخلوط نشوند، بلکه به‌طور خاص‌تر به همه زنان یهودی/بنی‌اسرائیلی هشدار می‌دهد که به شوهران خود خیانت نکنند و درگیر «فحشا» و «زنا» (به ویژه حزقیال ۱۶:۴۰؛ ۲۳:۴۸) نشوند، در غیر این صورت دچار «مجازات» مذکور خواهند شد.

شولتز (۲۰۱۰) به هر دو متن در حزقیال به عنوان «شیءانگاری پورنوگرافیک اورشلیم به عنوان همسر شوهرش، یهوه» اشاره می‌کند. او در مورد حزقیال ۱۶ نوشت: «این سخنان خشونت‌آمیز، دیدگاه زن را مبهم می‌کند و اتهامات صرفاً از طریق چشمان متهم‌کننده، یهوه، ارائه می‌شوند. خدا سخن می‌گوید، همسر او را به زنا متهم می‌کند و مجازات را به شکل برهنه شدن در ملاء عام، تجاوز و قتل تعیین می‌کند. در تخیل نبوی، به زن فرصتی برای پاسخ دادن داده نمی‌شود. [...] خدا از مجازات شدن او ابراز رضایت می‌کند.» در مورد حزقیال ۲۳، داستانی دربارهٔ دو خواهر زناکار که در نهایت کشته می‌شوند، او زبان استفاده شده در این متن، به ویژه حزقیال ۲۳:۴۸ را که به عنوان هشداری برای همه زنان در مورد زنا عمل می‌کند، مورد انتقاد قرار می‌دهد. «استعاره تجاوز نبوی، زنان شکنجه‌شده، مورد تجاوز قرار گرفته و به قتل رسیده را به علامت هشداری برای همه زنان تبدیل می‌کند. این استعاره می‌آموزد که زنان بهتر است از شوهران خود اطاعت کنند، در خانه‌های خود بمانند و از هرگونه نشانه‌ای از استقلال جنسی خودداری کنند. [...] این خیال‌پردازی نبوی، زنان را به عنوان اشیاء، نه هرگز به عنوان سوژه، می‌سازد و زنان را به اشیاء جنسی‌شده‌ای تقلیل می‌دهد که مجازات خدا را بر خود نازل می‌کنند و کاملاً سزاوار آن هستند.»

در مقابل، کورین پاتون (۲۰۰۰) استدلال کرد که «این متن از خشونت خانگی حمایت نمی‌کند؛ و محققان، معلمان و واعظان باید همچنان به خوانندگان ناآگاه یادآوری کنند که چنین تفسیری در واقع یک سوءتفاهم است» و «هدف الهیاتی این متن نجات یهوه از رسوایی شوهر شوهردار بودن، یعنی خدایی شکست‌خورده، ناتوان و بی‌اثر است. [...] این دیدگاهی از خداست که برای او هیچ تجربه‌ای، حتی تجاوز و مثله کردن در زمان جنگ، فراتر از امید برای شفا و رستگاری نیست.»
در مورد حزقیال ۱۶، [[دانیل آی. بلاک]] نوشت که «زمینهٔ داوری الهی را تنها می‌توان در پسِ لطف او درک کرد. اگر متن از آیهٔ ۳۶ شروع می‌شد، می‌شد به‌طور قابل درکی خدا را به ظلم و ستم و شدت بی‌مورد متهم کرد. اما شور و شوق خشم او بازتابی از شدت عشق اوست. خدا عشق خود را بر این زن ریخته بود، او را از مرگ حتمی نجات داده بود، با او پیمان بسته بود، سوگند وفاداری خورده بود و تمام مزایایی را که می‌توانست از آنها بهره‌مند شود، به او ارزانی داشته بود. او به شدت عشق ورزیده بود. او نمی‌توانست تحقیر لطف خود را سبک بشمارد.»

==== ارمیا ۱۳ ====

شولتز (۲۰۱۰) در مورد ارمیا ۱۳ نوشت: «این شعر اعلام می‌کند که زن این سرنوشت را برای خود رقم زده و باید به خاطر آن سرزنش شود، در حالی که پیامبر از عاملان خشونت جنسی جانبداری می‌کند و این حمله را سزاوار و خدا را توجیه‌کننده آن می‌داند. شعر تجاوز جنسی، «اقتدارگرایی مردانه» و «غیرانسانی کردن زنان» را تأیید می‌کند، شاید به ویژه هنگامی که موضوع خدا باشد.»

امی کالمانوفسکی (۲۰۱۵) اظهار داشت که ارمیا ۱۳ با بدن برهنه زن به عنوان یک شیء انزجار رفتار می‌کند: «من نتیجه می‌گیرم که ارمیا ۱۳ نمونه‌ای از برهنگی زننده است که در آن بدن برهنه زن نه به عنوان یک شیء میل، بلکه به عنوان یک شیء انزجار نمایش داده می‌شود. در ارمیا ۱۳، مانند سایر متون نبوی، اسرائیل با آشکار شدن برهنگی‌اش از نظر جنسی برانگیخته نمی‌شود. او شرمسار می‌شود. علاوه بر این، کسانی که شاهد شرمساری اسرائیل هستند، بدن برهنه اسرائیل را نمی‌خواهند. آنها از آن منزجر می‌شوند.»

اف.بی. هوی جونیور (۱۹۹۳)، در اظهار نظری در مورد ارمیا ۱۳، نوشت: «توصیف خام، تحقیر عمومی اعمال شده بر یک فاحشه است، که چهره‌ای مناسب برای یهودای بی‌وفا است (ر.ک. اشعیا ۴۷:۳؛ هوشع ۲:۳٬۱۰؛ نوح ۳:۵). همچنین می‌تواند خشونت اعمال شده بر زنان توسط سربازان یک ارتش فاتح را توصیف کند. [...] ارمیا به [مردم یهودا] یادآوری کرد که قرار است زناکاری‌هایشان برای همه آشکار شود.»

==== [[هوشع ۲]] ====
[[پرونده :Hosea and Gomer (cropped).jpg|thumb|right|[[هوشع]] ([[یهوه]]) [[گومر (همسر هوشع)]] ([[پادشاهی شمالی اسرائیل]]) را در چنگ گرفته است. [[تاریخ کتاب مقدس]] (۱۳۷۲).]]



در فصل ۲ کتاب [[کتاب هوشع]] پیامبر [[هوشع]] (که با خدای یهوه مقایسه می‌شود) در حال خیال‌پردازی در مورد اینکه چگونه همسر سابقش [[گومر (همسر هوشع)]] (که با [[پادشاهی شمالی اسرائیل]] مقایسه می‌شود) را به خاطر ترک او برای مردی دیگر مجازات می‌کند، به تصویر کشیده شده است. در نیمه اول، هوشع می‌ترسد که کنترل رفتار جنسی همسرش را از دست بدهد، و وقتی کنترلش را از دست می‌دهد، او را به «فاحشه» / «زناکار» متهم می‌کند (همان‌طور که یهوه بنی‌اسرائیل را به خاطر پرستش خدایان دیگر مانند «[[بعل]]» متهم می‌کند)، و گومر را با خشونت شدید جسمی و روانی تهدید می‌کند، که به گفته چندین محقق، شامل یک مؤلفه جنسی نیز می‌شود. در نیمه دوم، هوشع تصور می‌کند که چگونه همسر سابقش را با آغوش باز خواهد پذیرفت، گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است و جهان از نو آفریده خواهد شد، با زبانی که به «روایت آفرینش» اشاره دارد؛ یک آشتی کامل. به گفته ویمز (۱۹۹۵)، این شعر ادعا می‌کند که هوشع «قربانی واقعی در ازدواج» است، یعنی «مردی که توسط همسر بی‌وفایش به رفتارهای افراطی سوق داده می‌شود»؛ این آیه به‌طور بلاغی اعمال شوهر را تماماً تقصیر زن معرفی می‌کند و می‌کوشد مخاطب را متقاعد کند که به جای «همسر کتک‌خورده»، طرف «شوهر تحقیرشده» را بگیرد. 

Scholz (2021) بر فعل  *pathah* در هوشع ۲:۱۴ (۲:۱۶ در متون عبری) تمرکز کرد که معمولاً به صورت «فریب دادن/تشویق کردن/ترغیب کردن/اغوا کردن/جذب کردن» یا «فریب دادن/فریب دادن/گمراه کردن» ترجمه می‌شود. اما در این آیه، و همچنین در داوران ۱۴:۱۵ و [[داوران ۱۶]] ۱۶:۵، فعل به صورت [[افعال عبری مدرن|pi'el]] آمده است که نیرو یا اجبار را اضافه می‌کند؛ بنابراین، برخی از ترجمه‌های کتاب مقدس مانند [[نسخه استاندارد اصلاح‌شده جدید]]، [[نسخه بین‌المللی جدید]] و [[نسخه استاندارد بین‌المللی]] در این آیات عبارت «pathah» را در این آیات ترجمه می‌کنند. شولتز استدلال کرد که در هر دو آیه داوران (دربارهٔ سامسون و دلیله) و در خروج ۲۲:۱۶ (دربارهٔ رابطه جنسی قبل از ازدواج؛ مشخص نیست که آیا اجباری بوده یا با رضایت طرفین)،  *پَتَه* به رابطه جنسی اشاره دارد، و بنابراین آیه ۱۴ باید به صورت «بنابراین، اینک من هستم که او را مجبور به رابطه جنسی خواهم کرد» ترجمه شود.


==== ناحوم ۳ ====
طبق تفسیر متمایزی که توسط سوزان شولتز (۲۰۲۱) ارائه شده است، [[کتاب ناحوم]] شرح می‌دهد که چگونه شهر [[نینوا]] در برابر یک حمله نظامی تسلیم می‌شود ([[نبرد نینوا (۶۱۲ پیش از میلاد)]])، خانه‌ها با آتش ویران می‌شوند و شهروندان در معرض قتل با شمشیر، آزار و اذیت جنسی و تجاوز. در آیات ۳:۵–۷، خدای یهوه ظاهراً نینوا (که به صورت زن به تصویر کشیده شده است) را با خشونت جنسی تهدید می‌کند، همان‌طور که شولتز ترجمه می‌کند:
[[پرونده:Fall of nineveh.jpg|thumb|250px| *نبرد نینوا (۶۱۲ پیش از میلاد)*، جان مارتین (۱۸۲۹)]]
: *من علیه تو هستم، یهوه لشکرها می‌گوید.*
: *من دامن‌های تو را از روی صورتت برمی‌دارم.*
: *من اجازه می‌دهم ملت‌ها به اندام تناسلی تو نگاه کنند.*
: *و پادشاهی‌ها به رسوایی تو نگاه کنند.*
: *من پلیدی را به تو خواهم پاشید.*
: *من به تو تجاوز جنسی خواهم کرد.* piel],*
: *من تو را همچون سنگی تماشا خواهم کرد.*
: *آنگاه هر که تو را ببیند از تو رویگردان خواهد شد.*
: *و خواهند گفت:*
: *نینوا ویران شده است.*
: *چه کسی برای او سوگواری خواهد کرد؟*
: *کجا برای تو تسلی دهنده بجویم؟*

آیه ۶ معمولاً به صورت «من پلیدی‌های نفرت‌انگیز را بر تو خواهم ریخت، تو را پست و خوار خواهم ساخت و تو را به منظره‌ای تماشائی تبدیل خواهم کرد» ترجمه می‌شود. شولتز استدلال می‌کند که «جمله «من به تو تجاوز جنسی خواهم کرد» از فعل عبری  در افعال عبری مدرن از (piel) استفاده می‌کند، که در روایت‌های تجاوز مانند دینه، صیغه لاوی و تامار (دختر داوود) نیز ظاهر می‌شود.» علاوه بر این، ناحوم ۳ اشعار نبوی عبری دیگری را منعکس می‌کند که در آنها شهری (که در اینجا نینوا نماینده امپراتوری آشوری نو است) که توسط دشمن خارجی نابود شده است، به عنوان زنی بی‌بندوبار به تصویر کشیده می‌شود که خشونت جنسی و شرم ناشی از آن را به عنوان مجازاتی عادلانه برای گناهانش دریافت می‌کند. اگرچه خدای اسرائیلی یهوه هیچ رابطه قبلی با نینوا نداشت که نینوا بتواند به آن «خیانت» کند، اما به عنوان انتقام جنگ سوریه و افرایم در شمال پادشاهی شمالی اسرائیل و اسارت اسرائیل به وسیله آشوریان در دهه ۷۳۰ ارائه شده است. قبل از میلاد. شولز، فرانسیسکو او. گارسیا-ترتو،  و دانشمندان دیگر اظهار داشته‌اند که این شعر، که در آن خداوند خود را به عنوان یک متجاوز معرفی می‌کند که به‌طور خاص به زن متجاوزی می‌پردازد که به‌طور خاص او را زیر پا می‌گذارد و به او دستور می‌دهد که «زن را زیر پا می‌گذارد. خوانندگان، افزودند که «با این آیات در کتاب ناهوم باید به عنوان سرزمینی خطرناک برخورد کرد».

#### زکریا ۱۴

کتاب زکریا خدای یهوه را به عنوان مدافع و محافظ اورشلیم به تصویر می‌کشد، برای مثال در آیات ۲:۹ و ۹:۸. پترسون (۱۹۹۵) نوشت: «در آیه ۸، نویسنده از زبان اردوگاه نظامی برای توصیف نحوه حضور یهوه در اورشلیم و علیه هر نیروی دشمنی استفاده می‌کند.» تنها استثنا در فصل آخر، زکریا ۱۴ است، جایی که پیشگویی شده است که یهوه همه ملت‌ها را علیه اورشلیم بسیج می‌کند، که به محاصره درآید و زنان آن مورد تجاوز قرار بگیرد. این تغییر ناگهانی موضع یهوه از مدافع به مهاجم اورشلیم، محققان را گیج کرده است. مارک جی. بودا (۲۰۰۴) اظهار داشت که زکریا ۱۴ به این موضوع اشاره نمی‌کند که چرا اورشلیم در معرض این خشونت قرار دارد، «اما باید فرض کرد که این خشونت به اعمال ناشایست مردم شهر مرتبط باشد.» رابرت فاستر (۲۰۱۲) گفت: «استدلال من این است که با دنبال کردن گفتمان عدالت در کتاب زکریا، دلیل ارائه شده برای این داوری بر اورشلیم را در کل زکریا می‌یابیم.» [...] «[وقتی] مردم از اجرای عدالت کوتاهی می‌کنند، داوری‌های گذشتهٔ یهوه، با جنگ‌ها و محاصره‌ها و تجاوزها و تبعیدها، گریبان نسل حاضر را می‌گیرد.»

## شهرهای پایتختِ شخصیت‌پردازی‌شده در معرض خطر تجاوز جنسی
محققان مدت‌هاست که دریافته‌اند بسیاری از کتاب‌های نبوی یا پیشگویی در کتاب مقدس عبری، خدای بنی‌اسرائیل، یهوه، داوری خود را دربارهٔ یک پایتخت بیان می‌کند (از آن به عنوان pars pro toto برای دولتی که بر آن حکومت می‌کند استفاده می‌کند)، و این شهر را به عنوان زنی که گناهان مختلفی مرتکب شده است، به گونه‌ای که به یک «فاحشه»، «فاحشه» یا «زناکار» تبدیل شده است، شخصیت می‌بخشد و بنابراین مستحق مجازات‌های مختلفی است، تقریباً همیشه از جمله اینکه مورد تجاوز قرار می‌گیرد. این داوری و مجازات معمولاً زمانی اعمال می‌شود که شهر در معرض محاصره قرار گرفته و توسط سربازان خارجی فتح شده است. اگرچه این استعاره، که در آن یهوه اغلب شهری را طوری خطاب می‌کند که گویی همسر یا دختر باکره اوست که او و آبروی خود را رها کرده است، اغلب در مورد اورشلیم (و یک بار در مورد سامره) به کار می‌رود، در مورد شهرهای غیر بنی‌اسرائیلی مانند بابل و نینوا نیز به کار می‌رود. گوردون و واشینگتن (۱۹۹۵) اظهار داشتند: «شهر به عنوان هدف خشونت، همیشه یک دیگریِ زنانه است که جایگاه زنانگی را به عنوان امری فرعی تقویت می‌کند و با قرار دادن زن به عنوان قربانی نمونه، شی‌انگاری پورنوگرافی زنان را تسهیل می‌کند.»[۱۴۳]:۳۱۸ شولتز (۲۰۲۱) استدلال کرد که این تهدیدها به تجاوز و سایر مجازات‌ها نه تنها به عنوان هشداری برای بنی‌اسرائیل و یهودیت یا مردمان بیگانه است که مبادا در گناه بیفتند تا مورد قضاوت و مجازات قرار گیرند، بلکه به ویژه برای همه زنان است. حزقیال ۱۶ و ۲۳ به‌طور خاص پیامی دوگانه نه تنها به جامعه بنی‌اسرائیل و یهودیت به‌طور کلی می‌فرستد که به یهوه خیانت نکنند، بلکه به زنان آن جوامع نیز می‌فرستد که به شوهران خود خیانت نکنند (به ویژه با داشتن رابطه جنسی با مردان بیگانه)؛ زنانی که این کار را انجام دهند، توسط سربازان خارجی مورد تجاوز عمومی، تحقیر و اعدام قرار می‌گیرند تا سایر زنان را از خیانت زناشویی بازدارند.  در همین راستا، جی.کی. کیم (۱۹۹۹) در مورد فاحشه بابل اظهار داشت: «استعاره فاحشه صرفاً به شهر امپراتوری روم اشاره ندارد، بلکه به زنانی که در یک زمینه استعماری درگیر روابط جنسی هستند نیز اشاره دارد.»[۱۶۶] در ناحوم ۳، به نظر می‌رسد یهوه تهدید می‌کند که شخصاً به شهر نینوا تجاوز خواهد کرد، نه اینکه سربازان خارجی این کار را به دستور یا با تأیید او انجام دهند. به‌طور مشابه در اشعیا ۳ و ارمیا ۱۳، خود خدای بنی‌اسرائیل تهدید می‌کند که «دختران صهیون» (زنان اورشلیم/یهودا) را مورد تجاوز جنسی یا تجاوز قرار خواهد داد.

## یادداشت

## جستارهای وابسته
* روابط جنسی ممنوع در یهودیت
* قوانین ازدواج با متجاوز
* شوشانا

## منابع

## آثار مورد استناد

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
**  (E-book edition)
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:تجاوزگران در اسطوره‌شناسی
رده:رابطه جنسی در کتاب مقدس
رده:زنان در کتاب مقدس عبری
رده:مسیحیت و زنان
رده:موضوعات کتاب مقدس عبری
رده:یهودیت و زنان