توماس، کنت فلاندرز

**توماس، کنت فلاندرز** (; ۱۱۹۹ – فوریه ۱۲۵۹) از سال ۱۲۳۳ تا زمان مرگش، لرد پیدمونت، از سال ۱۲۳۷ تا ۱۲۴۴ کنت فلاندرز، از سال ۱۲۵۳ تا زمان مرگش، در حالی که برادرزاده‌اش بونیفاس در خارج از کشور می‌جنگید، کنت فلاندرز، و از سال ۱۲۵۳ تا زمان مرگش، نایب‌السلطنه شهرستان ساووی بود. او پسر توماس اول ساووی و مارگارت ژنو بود.

## زندگی‌نامه
توماس به عنوان پسر سوم، وارد حرفه کلیسایی شد؛ سند شماره ۵۸ از پیتر در زوایت، گراف فون ساوین، مارکگراف به زبان ایتالیایی، تأیید می‌کند که در سال ۱۲۲۴، توماس یک روحانی بود. در واقع، او به همراه پدرش، برادر بزرگترش، آمدئو، مادرش و دیگر برادران روحانی‌اش (ایپسه توماس میس، آمدئوس پریموجنیتوس ایلیوس، کومیتیس اوکسور تومِه، اوروم کواتور فیلی روحانی ویدل. ویللموس، توماس، پتروس و بونیفاسیوس)، با اسقف سیون به توافق رسیدند.

از سال ۱۲۲۴ تا ۱۲۲۷، توماس کشیش لوزان، از سال ۱۲۲۷ کشیش والانس و سرانجام کشیش کلیسای جامع لیون بود.

در همان سال پدرش درگذشت؛ توماس اول در اول مارس ۱۲۳۳ درگذشت. برادرش، آمادئوس، پسر ارشد، جانشین توماس اول با عنوان آمادئوس چهارم شد.

در سال ۱۲۳۵، برادرش، آمادئوس چهارم، وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرده بود که در آن تصریح کرده بود که در غیاب وارث مرد، وارث او برادرش توماس است. توماس، اگرچه فرزند سوم بود، اما برادر بزرگتر آمادئوس شده بود، زیرا پسر دومش، اومبرتو، در سال ۱۲۲۳ در مجارستان درگذشته بود.

در سال ۱۲۳۶، خواهرزاده‌اش، النور پرووانس، دختر خواهرش بئاتریس، با پادشاه انگلستان، هنری سوم، ازدواج کرد و بنابراین ملکه انگلستان شد و در سال‌های بعد، موفق شد چندین نفر از پرووانس، به ویژه از ساووی، از جمله سه عمویش، بونیفاس، به همراه برادرانش، پیتر، کنت آینده ساووی، پیتر دوم (۱۲۶۳–۱۲۶۸)، که قبلاً لرد وو (۱۲۳۳–۱۲۶۸)، که کنت ریچموند (۱۲۴۱–۱۲۶۸) شد، و ویلیام (†۱۲۳۹)، اسقف والانس و کشیش وین را به دربار خود راه دهد. بونیفاس اسقف اعظم کانتربری شد، او در سال ۱۲۴۱ به عنوان اسقف اعظم کانتربری منصوب شد، اما این مقام تنها در ۱۷ سپتامبر ۱۲۴۳ توسط پاپ اینوسنت چهارم تأیید شد، همان‌طور که راهب بندیکتی انگلیسی و وقایع‌نگار تاریخ انگلیس، متیو پاریسی، به ما اطلاع می‌دهد.

جوانا برای دومین بار ازدواج کرد، چرا که همسر اولش فردیناند پرتغالی بود. این ازدواج در سال ۱۲۳۷، پس از مرگ دخترش از ازدواج اولش، ماریا، جشن گرفته شد، همان‌طور که توسط سالنامه‌های بلاندینینس تأیید شده است.

در سال ۱۲۳۸، برادرش، آمادئوس چهارم، وصیت‌نامه‌اش را بازنویسی کرد و مقرر داشت که در صورت عدم وجود وارث مرد، وارث او برادرش توماس، سپس فیلیپ و سپس پیتر است، با این شرط که آنها باید بدهی‌های او و پدرشان، توماس اول، را بپردازند.

در سال ۱۲۴۰، آمادئوس چهارم برای سومین بار وصیت‌نامه‌اش را بازنویسی کرد و مقرر داشت که در صورت عدم وجود وارث مرد، وارث او برادرش توماس است، که با این حال، موظف به پرداخت تمام بدهی‌های خود، پدرش و برادر مرحومش، اومبرتو، بود.

توماسو در سال ۱۲۴۴ بیوه شد. همسرش، جوآنا، در آن سال در مارکت درگذشت. در کنار شوهر اولش، فردیناند، به خاک سپرده شد. جوآنا، به عنوان کنتس فلاندر و انو، خواهر کوچکترش، مارگارت دوم، جانشین او شد، در حالی که توماس به ساووا بازگشت.

در سال ۱۲۴۸، توماس وصیت‌نامه‌ای تنظیم کرد که در آن قید شده بود هر پسر یا دختری که از همسر قانونی خود داشته باشد، وارث جهانی او خواهد بود. این وصیت‌نامه به‌طور کامل در کتاب «پیش‌درآمدی بر تاریخ خانوادگی خانه سلطنتی ساووا» نوشته ساموئل گیشنون آمده است. وصیت‌نامه برای نگهداری به برادرش آمادئوس چهارم داده شد.

در همان سال، ۱۲۴۸، توماس برادرش آمادئوس چهارم را همراهی کرد. آنها سفیران امپراتور نزد پاپ اینوسنت چهارم بودند تا به دنبال آشتی بین امپراتوری و دستگاه پاپ باشند، اما بدون موفقیت (شاید آنها حتی موفق به صحبت با اینوسنت چهارم نشدند).

در اواخر سال ۱۲۴۸، توماس از امپراتور فردریک دوم چندین تیول به دست آورد، از جمله شهرداری‌های ایوریا و تورین که مردم تورین اصلاً از آن خوششان نمی‌آمد، و انتصاب به عنوان جانشین امپراتوری برای پیمونت، طبق اسناد مختلف پیتر در زوایت، گراف فون ساوین، مارکگراف به زبان ایتالیایی.

حتی پس از مرگ فردریک دوم، در سال ۱۲۵۰، برادرش، آمادئوس چهارم، همچنان حامی امپراتوری بود، در حالی که توماس به دستگاه پاپ نزدیک‌تر می‌شد.

همان‌طور که متیو پاریسی، راهب بندیکتی انگلیسی و وقایع‌نگار تاریخ انگلستان، در سال ۱۲۵۱ تأیید کرد، توماس پس از لغو تکفیر توماس، طبق گفته برونو گالند، در کتاب «پاپ‌های آوینیون و خانه ساووی: ۱۳۰۹–۱۴۰۹»، با بئاتریس فیشی، خواهرزاده پاپ، ازدواج کرد، در حالی که تکفیر آمادئوس در سال ۱۲۵۲ لغو شده بود.

در سال ۱۲۵۲، پس از دومین انتخاب او به عنوان پادشاه آلمان، که در ۲۵ مارس با لطف پاپ انجام شد، ویلیام دوم هلند به توماس، تیول بروینو را اعطا کرد.

آمادئوس چهارم، پس از تولد پسرش، بونیفاس، وصیت‌نامه چهارمی به تاریخ ۱۲۵۲ تنظیم کرد که در آن بونیفاس را به عنوان وارث جهانی خود معرفی می‌کرد و یک سال بعد وصیت‌نامه پنجمی به تاریخ ۱۲۵۳ تنظیم کرد که در آن بونیفاس را به عنوان وارث خود تحت سرپرستی برادرش توماس تأیید کرد.

برادرش، آمادئوس چهارم، در ۱۳ ژوئیه ۱۲۵۳ درگذشت و بونیفاس، تنها پسرش، در سن ۹ سالگی، با راهنمایی مادرش و تحت نیابت عمویش توماس، ارباب پیمونت، جانشین او شد؛ دو مورخ فرانسوی دیگر، ویکتور فلور دو سنت ژنیس و ژان فرزه، نیز تأیید می‌کنند که بونیفاس در سن ۹/۱۰ سالگی، تحت سلطنت عمویش توماس، به مقام کنت ساووی رسید.

دو تن از برادران توماس و عموهای بونیفاس، پیتر و فیلیپ، پس از مرگ آمادئوس چهارم، خواستار تقسیم املاک شدند، اما مهارت توماس توانست آنها را متقاعد کند که سهمی را که توسط آمادئوس به آنها اعطا شده بود، بپذیرند.

## سوابق
توماس در مونملیان متولد شد. او کار خود را در کلیسا به عنوان عضوی از کلیسای لوزان آغاز کرد و تا سال ۱۲۲۶ به مقام کشیش والانس رسید. در سال ۱۲۳۳، هنگامی که توماس اول ساووی درگذشت، توماس، که پسر کوچکتر بود، تنها فرمانروایی پیدمونت را به ارث برد، که بعداً آن را به وضعیت یک شهرستان ارتقا داد.

در سال ۱۲۳۵، هنگامی که توماس حرفه کلیسایی خود را ترک کرد، در پی تقسیم کامل زمین‌های خود از شهرستان ساووی برآمد. برادر بزرگترش، آمادئوس چهارم، با او مذاکره کرد تا به توماس زمین‌های بیشتری در داخل شهرستان اعطا کند، اما همه زمین‌ها بخشی از شهرستان باقی بمانند. علاوه بر این، توماس مانند سایر برادرانش تشویق شد تا دارایی‌های خود را به خارج از ساووی گسترش دهد.

در سال ۱۲۳۴، توماس و برادرش ویلیام، خواهرزاده‌اش، مارگارت پرووانس، را به عروسی‌اش با لویی نهم فرانسه همراهی کردند. در حالی که توماس امیدوار بود در دربار فرانسه با او بماند، مادر پادشاه، بلانش کاستیل، خواهان کنترل بیشتر بر ملکه جدید بود و بنابراین همه کسانی را که با او آمده بودند، قبل از اینکه این زوج حتی به پاریس برسند، اخراج کرد.

## کنت فلاندر
توماس به اصرار لویی نهم فرانسه، در سال ۱۲۳۷ با جوآنا، کنتس فلاندر و انو، بیوه فردیناند، کنت فلاندر و دختر امپراتور لاتین بالدوین اول، ازدواج کرد.

وفاداری او به عنوان کنت فلاندر بین پادشاهان فرانسه و انگلستان تقسیم شد. در سال ۱۲۳۹، توماس برای ادای احترام به هنری سوم، پادشاه انگلستان، به انگلستان سفر کرد. در آنجا، خواهرزاده‌اش، النور پرووانس، ادوارد را به دنیا آورد. پس از به رسمیت شناختن هنری به عنوان ارباب خود، توماس سالانه ۵۰۰ مارک دریافت می‌کرد. او در حدود عید پاک ۱۲۴۰ برای دیدار با خانواده بازگشت و هدیه‌ای دریافت کرد که هنری سوم انگلستان از سرزمین‌های سیمون دو مونتفورت گرفته بود.

کنت و کنتس نسبت به کلیساهای محلی بسیار سخاوتمند بودند و توماس اغلب در چنین مواردی از همسرش پیروی می‌کرد. توماس همچنین نیازهای طبقه نوظهور بازرگانان را درک می‌کرد و برای تأمین حقوق بهتر برای آنها تلاش می‌کرد. این شامل اعطای منشورهای جدید و بازسازی حکومت در شهرهای کلیدی مانند دام و بروژ بود.

در ژوئیه ۱۲۴۳، توماس و برادرش آمادئوس توسط انزو ساردینیا دستور یافتند تا در محاصره ورچلی، که اخیراً وفاداری خود را از امپراتوری به پاپ تغییر داده بود، بپیوندند. حمله به شهر نه تنها ناموفق بود، بلکه برادران به همین دلیل تکفیر شدند. هنگامی که برادران برای درخواست تجدیدنظر به پاپ جدید اینوسنت چهارم نامه نوشتند، او درخواست آنها را پذیرفت و همچنین خاطرنشان کرد که توماس بدون اجازه پاپ از تکفیر در امان خواهد بود.

توماس و جوآنا فرزندی نداشتند و او در سال ۱۲۴۴ درگذشت.

## سال‌های بعد
در سال ۱۲۵۵، توماس از سرزمین‌های خود در منطقه پیمونت در برابر شهر آستیا محافظت می‌کرد. در نبردی در مونکالیری، او زندانی شد و در تورین نگهداری شد. این دو شهر به دنبال مجبور کردن توماس به پذیرش استقلال خود از کنترل ساووی بودند. در پاسخ، پاپ الکساندر چهارم حکم منع تجارت تورین و آستی را صادر کرد و هنری سوم، پادشاه انگلستان، تمام لومباردها را در قلمرو خود زندانی کرد. لویی نهم فرانسه به اصرار همسرش (و خواهرزاده توماس) مارگارت، ۱۵۰ تاجر آستی را دستگیر کرد. بئاتریس ساووی نیز همین کار را در قلمرو خود در پرووانس انجام داد. برادران توماس، پیتر و فیلیپ، در سال ۱۲۵۶ ارتشی را از ساووی رهبری کردند و توانستند تا پایان سال به یک توافق مذاکره‌ای دست یابند. در آن توافق، شهرها به عنوان مستقل شناخته شدند، اگرچه به مزایای ارضی یا اقتصادی که در ابتدا به دنبال آن بودند، دست نیافتند.

اگرچه او برادر بعدی آمادئوس چهارم بود، اما هرگز کنت ساووی نشد زیرا او پیش از برادرزاده‌اش، بونیفاس، که خود بدون پسری برای جانشینی درگذشت، درگذشت. توماس در سال‌های اولیه سلطنت خود به عنوان نایب‌السلطنه بونیفاس عمل کرد. اگرچه توماس پسرانی از خود به جا گذاشت، اما پس از مرگ بونیفاس، عموهای باقی‌مانده، برادران کوچکتر توماس، بر شهرستان ساووی حکومت کردند. پسر ارشد و وارث توماس، توماس سوم، این را بی‌عدالتی دانست و ادعای مالکیت ساووی را رد کرد. با این حال، اتفاق افتاد که فیلیپ اول، آخرین برادر بازمانده توماس، پسر کوچکتر توماس، آمادئوس، را وارث خود در ساووی کرد و پسر بزرگتر، توماس، و نسل ارشد نسب او را از جانشینی ساووی کنار گذاشت.

## خانواده
در سال ۱۲۵۲، توماس با بئاتریس فیشی ازدواج کرد که در ۱۵ ژوئیه ۱۲۸۳ درگذشت. او تنها دختر تدیسیو فیشی، کنت لاوانیا، از همسر اولش ویگولان دی کاپو کورسو، خواهر ناتنی پاپ آدریان پنجم و خواهرزاده پدری پاپ اینوسنت چهارم بود. توماس و بئاتریس شش فرزند داشتند:
* توماس، جانشین او و مدعی ولایتعهدی در شهرستان ساووی
* آمادئوس، که بعدها ساووی را به ارث برد
* لویی اول (۱۲۵۰ - پس از ۱۰ ژانویه ۱۳۰۲)، بارون وو
* النور (درگذشت ۶ دسامبر ۱۲۹۶)، با لویی اول بوژو (۱۲۷۰) ازدواج کرد
* مارگارت (درگذشت مه ۱۲۹۲)، با بالدوین د ردورز اول، هفتمین ارل دوون و پس از مرگ او با سر رابرت دوم آگیلون ازدواج کرد.
* آلیس (درگذشت ۱ اوت ۱۲۷۷)

او همچنین حداقل سه فرزند نامشروع داشت:
* لانسلوت
* نیکلاس
* فرانسیس، با پرت ازدواج کرد و در سال ۱۲۶۹ زندگی می‌کرد.

## منابع

* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۲۵۹ (میلادی)
رده:زادگان دهه ۱۱۹۰ (میلادی)