دستورالعمل ساخت بمب در اینترنت

دسترسی به **آموزش ساخت [[بمب]] در اینترنت،** به موضوعی مورد توجه در میان قانون‌گذاران و سیاستمدارانی تبدیل شده است که مشتاق هستند با سانسور انواع خاصی از اطلاعات که «خطرناک» تلقی می‌شوند و به صورت آنلاین در دسترس قرار دارند، مرزهای اینترنت را محدود کنند. نمونه‌های «ساده» ای از مواد منفجره ساخته شده از مواد ارزان و در دسترس، ارائه شده است.

اداره تحقیقات فدرال گزارش می‌دهد که ۱۶۹۹ بمب‌گذاری جنایی در سال ۱۹۸۹ و ۳۱۶۳ فقره در سال ۱۹۹۴ رخ داده است. طرح‌های تروریستی با بهره بردن از مواد منفجره دست‌ساز در بوستون، لندن، بالی و اسلو خنثی شده است.

## فلسفه اخلاق
حامیان حقوق دیجیتال استدلال می‌کنند که مدیران ترافیک اینترنت حق بازرسی عمیق بسته‌های اطلاعاتی (سیستم خودکار تجزیه و تحلیل اطلاعات منتقل شده) را ندارند، به عنوان مثال، امتناع از تحویل بسته‌ای با کلمات «دستورالعمل بمب‌گذاری» و هشدار دادن به مقامات به ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی (ISP) که اطلاعات را درخواست کرده است. آنها می‌گویند که «به نظر می‌رسد ما هرگز نمی‌شنویم» که چگونه همین دستورالعمل‌ها، از جمله دستورالعمل‌های ساخت سلاح‌های هسته‌ای، دهه‌هاست که بدون سانسور در کتابخانه‌های عمومی در دسترس است. در اواخر قرن نوزدهم، یوهان موست اسناد نظامی اتریش را در کتابچه‌ای گردآوری کرد که استفاده از مواد منفجره را نشان می‌داد و آن را در گردش‌های گروهی آنارشیستی بدون هیچ عکس‌العملی توزیع می‌کرد.

مایک گادوین، که در آن زمان از بنیاد مرز الکترونیک بود، ادعا کرد که روزنامه‌نگاران نقش کلیدی در پیوند دادن ساخت «بمب» با «اینترنت» در آگاهی عمومی داشته‌اند.

منتقدان پیگرد قانونی شرمن آستین (Sherman Austin)، آنارشیست آمریکایی که به انتشار دستورالعمل‌هایی در اینترنت متهم شده است، خاطرنشان کرده‌اند که مقاله ویکی‌پدیا در مورد کوکتل مولوتف، دستورالعمل‌های دقیق‌تری در مورد ساخت مواد منفجره دست‌ساز نسبت به وب‌سایت آستین در دسترس قرار می‌دهد.

اکثر وب‌سایت‌های آمریکایی که دستورالعمل‌های ساخت بمب ارائه می‌دهند، با مسئولیت مدنی مواجه نخواهند شد، زیرا پرونده *هس علیه ایندیانا* و *[[آزی آزبورن|والر علیه آزبورن]]* مشخص کردند که محدودیت‌های آزادی بیان فقط در صورتی قابل اعمال است که هدف «ایجاد رفتار بی‌قانون قریب‌الوقوع» در میان یک گروه هدف واحد باشد - که در مورد وب‌سایتی که برای بخش بزرگی از جمعیت در دسترس است، صدق نمی‌کند - و این وضعیت را با یک موسیقی که در اشعار خود خشونت یا خودکشی را ترویج می‌کند، همانند می‌کند.

## تاریخچه
در سال ۱۹۸۶، پیش از اینکه اینترنت در حد وسیعی مورد استفاده قرار گیرد، پلیس در مورد به اشتراک گذاشتن یک نسخه چاپی کامپیوتری از یک کتابچه راهنمای دیجیتال با عنوان «کتاب کامل مواد منفجره» که توسط گروهی به نام «نیروی ققنوس» نوشته شده بود، تحقیق کرد، زیرا دانش‌آموزان این فهرست را با همکلاسی‌های خود به اشتراک گذاشته و ساخت بسیاری از بمب‌های فهرست شده در آن را آزمایش می‌کردند.

در سال ۱۹۹۴، کاربری به نام *Warmaster* مطلبی را در تابلوی اعلانات انجمن ملی تفنگ آمریکا منتشر کرد که در آن نحوه ساخت بمب از شیشه غذای کودک شرح داده شده بود.

پس از بمب‌گذاری شهر اکلاهما در سال ۱۹۹۵، پست‌های ناشناس در یوزنت از ساخت بمب انتقاد کردند و پیشنهادهایی در مورد چگونگی غلبه بر عدم موفقیت بمب در ایجاد حداکثر خسارت مورد نظر خود ارائه دادند. در روز ۲۳ مارس ۱۹۹۶، متن کامل *کتابچه راهنمای تروریست‌ها*، شامل دستورالعمل‌های ساخت بمب مورد استفاده در بمب‌گذاری، به همراه ارتقاء پیشنهادی، به صورت آنلاین منتشر شد. وقتی محمد عثمان صدیق در سال ۲۰۰۶ دستگیر شد، به دلیل داشتن یک نسخه از این راهنما روی سی‌دی، به «داشتن سند یا مدرکی حاوی اطلاعاتی از نوعی که احتمالاً برای فردی که مرتکب یا آمادهٔ یک عمل تروریستی می‌شود مفید است» متهم شد.

یک نسخه از مجله آنلاین چپ‌گرای آلمانی *رادیکال* که در سال ۱۹۹۶ روی یک سرور هلندی قرار داده شده بود، دستورالعمل‌های دقیقی در مورد نحوه خرابکاری در خطوط راه‌آهن ارائه می‌داد. در ماه مارس همان سال، پس از گزارش‌هایی مبنی بر آسیب دیدن پسری که هنگام تلاش برای دنبال کردن دستور ساخت بمب به صورت آنلاین، خود را زخمی کرده بود، یکی از نمایندگان مجلس نیو ساوت ولز خواستار تصویب قانونی در مورد نحوه دسترسی جوانان به اینترنت شد.

تا سال ۱۹۹۸، دیدگاه رایج در مورد دستورالعمل‌ها این بود که آنها توسط جوانان کنجکاو مشتاق به ساخت مواد منفجره، صرفاً به عنوان یک آزمایش خطرناک «بدون قصد آسیب رساندن به کسی» مورد استفاده قرار می‌گرفتند.

جنجال بر سر در دسترس بودن این اطلاعات در اینترنت در نتیجه حادثه تیراندازی دبیرستان کلمباین آغاز شد. پلیس ادعا کرد که نسخه‌های چاپی دستورالعمل‌های ساخت بمب را که از اینترنت دانلود شده بود، در اتاق خواب آنتونی «تی.جی.» سولومون، عامل تیراندازی دبیرستان هریتیج در سال ۱۹۹۹، پیدا کرده است.

همچنین در سال ۱۹۹۹، دیوید کوپلند بر اساس روش‌های مطرح شده در *کتاب «راهنمای تروریست»* و *«چگونه بمب بسازیم: بخش دوم»* که از اینترنت دانلود کرده بود، بمب‌های میخی را در لندن کار گذاشت که منجر به کشته شدن ۳ نفر و زخمی شدن ۱۳۹ نفر شد.

جنبش ستیزه‌جوی ضد سقط جنین در آمریکا به نام ارتش خدا نیز در وب‌سایت خود اطلاعاتی در مورد ساخت بمب برای آماده‌سازی خشونت‌های ضد سقط جنین ارائه داد.

در سال ۲۰۰۱، روزنامه‌نگاران پی بردند که اعضای القاعده در افغانستان از اینترنت برای یادگیری روش‌های ساخت بمب استفاده می‌کردند.

در سال ۲۰۰۲ در فنلاند، «RC» در یک وب‌سایت فنلاندی که گرداننده آن تصویری از چهره خودش را روی جسد اسامه بن لادن نشان می‌داد، در مورد روش‌های ساخت بمب در اینترنت بحث کرد و سپس RC بمبی را منفجر کرد که منجر به کشته شدن هفت نفر از جمله خودش شد.

در سال ۲۰۰۲، بروس سیمپسون اهل نیوزیلند، *کتاب «موشک کروز کم‌هزینه؛ یک تهدید قریب‌الوقوع؟»* را منتشر کرد. به خوانندگان نشان می‌دهد که چگونه می‌توانند یک موشک کروز را با کمتر از ۵۰۰۰ دلار بسازند.

در سال ۲۰۰۳، جرمی پارکر از شوالیه‌های جنوبی کو کلاکس کلن در واکنش به روز مارتین لوتر کینگ جونیور، دستورالعمل‌های دقیق ساخت بمب را در اینترنت منتشر کرد و اظهار داشت: «مطمئناً از دیدن هر اتفاقی متنفرم».

گزارش «چگونه همسایه خود را بمباران کنیم: حماس «آکادمی» آنلاین ارائه می‌دهد» یک دوره تعاملی ۱۴ درسی آنلاین حماس برای مسلمانان در مورد ساخت بمب را به عنوان بخشی از کمپینی برای افزایش تعداد سازندگان بمب توصیف می‌کند.

در سال ۲۰۰۴، یک گروه فلسطینی ویدئویی را به صورت آنلاین منتشر کرد که ساختار صحیح جلیقه‌های انتحاری را نشان می‌داد، به این امید که از شورشیان عراقی حمایت کند.

بمب‌گذاران قطار مادرید در سال ۲۰۰۴ که ۱۹۱ نفر را کشتند و ۱۸۰۰ نفر را زخمی کردند، دستورالعمل‌های ساخت بمب خود را از اینترنت دانلود کرده بودند.

سعد خالد کانادایی اعتراف کرد که در سال ۲۰۰۶ مطلب مواد لازم برای ساخت بمب را به صورت آنلاین دانلود کرده بود که منجر به پرونده تروریسم تورنتو در سال ۲۰۰۶ شد.

عیسی ابراهیم دانشجوی بریتانیایی، با استفاده از دستورالعمل‌هایی که به صورت آنلاین پیدا کرده بود، یک جلیقه انتحاری ساخت. او قصد داشت آن را در یک مرکز خرید منفجر کند. او در ژوئیه ۲۰۰۹ به حداقل ده سال زندان محکوم شد.

نجیب‌الله زازی، یکی از اعضای القاعده که در فوریه ۲۰۱۰ به طرح بمب‌گذاری در سیستم متروی نیویورک سیتی اعتراف کرد، در اینترنت به دنبال اطلاعاتی در مورد نحوه ساخت بمب و محل خرید قطعات آن بود.

## قانونگذاری

در سال ۱۹۹۵، داین فاینستاین لایحه‌ای را به مجلس سنای ایالات متحده ارائه کرد که توزیع اطلاعات مربوط به ساخت بمب را غیرقانونی کرده و با جریمه ۲۵۰ هزار دلاری و ۲۰ سال حبس مجازات می‌کرد. دو سال بعد، این نهاد با ۹۴ رأی موافق در مقابل ۰ رأی مخالف، اجرای آن را تصویب کرد. اگرچه اغلب گفته می‌شد که این کار در واکنش به بمب‌گذاری تیموتی مک‌وی در اوکلاهما انجام شده است، اما او در واقع از دو کتاب چاپی سنتی با عنوان‌های *«سی-۴ خانگی، دستور العملی برای بقا»* و *«کتاب بزرگ سلاح‌های خانگی و مواد منفجره دست‌ساز راگنار» استفاده کرده بود* . منتقدان بعداً خاطرنشان کردند که هر دو کتاب هنوز در سایت Amazon.com برای فروش در دسترس هستند، که نشان می‌دهد قانون‌گذاران نگران واقعی انتشار چنین اطلاعاتی نیستند. وقتی دعاوی حقوقی بر سر فناوری DeCSS موجود در اینترنت که به کاربران اجازه می‌دهد رمزگذاری DVD را «کرک» کنند، بالا گرفت، بنیانگذاران این شرکت این سؤال را مطرح کردند که چرا دستورالعمل‌های ساخت بمب قانونی هستند، در حالی که کرک‌های نرم‌افزاری که صرفاً برای شرکت‌ها هزینه دارند، قانونی نیستند.

در سال ۲۰۰۴، مقامات آلمانی یک جوان هفده ساله را مجبور کردند وب‌سایت خود با عنوان *Der Abarisch Sturm* را پس از انتشار دستورالعمل‌های دقیق ساخت بمب، ببندد. در آن سال، پلیس فرانسه همچنین یک دانشجوی کامپیوتر را در آلفورویل دستگیر کرد که ادعا می‌کرد دستورالعمل‌های مشابهی را «برای سرگرمی» منتشر کرده است.

تلاش کمیسیون اروپا در سال ۲۰۰۷ برای تعطیلی وب‌سایت‌های بمب‌سازی با مسئولیت کیفری دادن به ارائه‌دهندگان خدمات اینترنتی (ISP) به دلیل اجازه دادن به کاربر برای مشاهده چنین صفحه‌ای، توسط *[[رجیستر (وبگاه)|رجیستر]]* به عنوان «به طرز باورنکردنی از واقعیت‌های اینترنت بی‌اطلاع» مورد تمسخر قرار گرفت

وب‌سایت‌هایی که در مورد ساخت مواد منفجره مشاوره ارائه می‌دهند، در استرالیا به عنوان «رده‌بندی رد شده» برچسب‌گذاری می‌شوند، زیرا این وب‌سایت‌ها «تمام استانداردهای مورد پذیرش جامعه» را نقض می‌کنند.

## منابع

*Brian Holland's 2005 'Inherently Dangerous: The Potential For An Internet-Specific Standard Restricting Speech That Performs a Teaching Function' in 39 University of San Francisco Law Review 353–406, 
*Liezl Pangilinan's 2005 'When A Nation Is At War: A Context Dependent Theory of Free Speech For the Regulation of Weapon Recipes' in 22 Cardozo Arts & Entertainment Law Journal 683–721 
*Andrianna Kastanek's 2004 'From Hit Man To A Military Takeover of New York City: The Evolving Effects of Rice v Paladin Enterprises on Internet Censorship' in 99 Northwestern University Law Review 383–440.

رده:بمب‌ها
رده:تروریسم
رده:جرایم گفتاری
رده:سانسور اینترنت