جیووانی مانگون

بندانگشتی|کاخ ماسیمو دی پیرو در رم (امروزه در امتداد کورسو ویتوریو امانوئل دوم) تنها ساختمانی است که هنوز باقی مانده است که مطمئناً توسط جیووانی مانگون طراحی شده است.
**جووانی مانگونه** (متولد اواخر قرن پانزدهم، درگذشته ۲۵ ژوئن ۱۵۴۳) یک هنرمند ایتالیایی بود که تقریباً منحصراً در دوران رنسانس در رم فعالیت داشت. مهارت‌های مانگونه متنوع بود: او به عنوان مجسمه‌ساز، معمار، سنگ‌تراش و برآوردگر ساختمان کار می‌کرد. علاوه بر این، او یک عتیقه‌شناس مشتاق و از بنیانگذاران آکادمی هنرهای زیبای پانتئون بود. او به عنوان مهندس نظامی در بین معاصران خود مشهور بود.

## زندگی و آثار
[بندانگشتی|آرامگاه کاردینال ویلم ون انکووارت در [کلیسای سانتا ماریا دل آنیما|سانتا ماریا دل آنیما در رم]]
او که حدود اواخر قرن پانزدهم میلادی توسط فرانچسکو، از اهالی کاراواجو در لمباردی، به دنیا آمد، طبق گفته جورجو واساری، زیر نظر آندره‌آ فروچی، مجسمه‌ساز و معمار اهل فیزوله، آموزش دید. در رم، جایی که در کاخی در ویا دله کوپل، بین سنت آگوستینو و پالازو بالداسینی زندگی می‌کرد، در آغاز کار خود چندین مأموریت داشت؛ از سال ۱۵۲۷ تا ۱۵۳۲ سرپرست چشمه سنت پیتر بود؛ تا سال ۱۵۴۱، متصدی سقف طلایی باسیلیکای سانتا ماریا ماجوره بود؛ از سال ۱۵۲۸ و تا زمان مرگش، معمار تالار حواریون بود. علاوه بر این، در تمام دوران کاری خود به عنوان برآوردگر ساختمان نیز کار کرد.

در سال ۱۵۳۴ همکاری خود را با آنتونیو دا سانگالوی جوان آغاز کرد: آنها با هم *دستگاه‌های* چوبی مخصوص مراسم تاجگذاری پاپ پل سوم (حکومت: &#x2013;) و در سال ۱۵۳۶، مراسم بازدید امپراتور مقدس روم، چارلز پنجم، از رم را آماده کردند.

در سال ۱۵۳۷، مانگون صومعه سرویتس را در نزدیکی کلیسای سن مارچلو آل کورسو اصلاح کرد و آن را تکمیل نمود. با این حال، به دلیل تغییرات بعدی در قرن هفدهم، کار او در صومعه دیگر قابل تشخیص نیست.

شاید از سال ۱۵۳۲ او برای آنجلو ماسیمو کاخی در جنوب میدان ناوونا، در ریونه پاریون طراحی کرد. این ساختمان که در سال ۱۵۳۷ تا زمان *ساخت پیانو نوبل* آن تکمیل شده بود، به اشتباه به نام پادشاه پیروش اپیروس نامگذاری شد، زیرا مجسمه‌ای (در واقع از مارس) زمانی در طاقچه حیاط به نمایش گذاشته شده بود و اکنون در موزه کاپیتولینی قرار دارد. این بنا در مجاورت کاخی به نام پالاتزو ماسیمو آله کولون قرار دارد که در آن سال‌ها توسط بالداساره پروزی ساخته شد و به سفارش برادر آنجلو، پیترو، ساخته شد.

کاخ ماسیمو دی پیرو تنها اثر معماری قطعی مانگونه است که هنوز موجود است. در این ساختمان، الگوی او آنتونیو دا سانگالوی جوان است که از او طرح‌های گونه‌شناختی و &#x2013; تا حدی &#x2013; ویژگی‌های سبکی را اقتباس می‌کند. به هر حال، در چندین عنصر، مانند طراحی حیاط نامنظم، استفاده از ایوان‌های سرپوشیده با معماری، استفاده از عناصر تزئینی به عنوان پیش‌آمدگی، و تعادل نما، او سبکی بدیع را نشان می‌دهد.

بر اساس تحلیل سبک‌شناختی، کاخ آلیکورنی در بورگو وکیو (بعداً پیاتزا روستیکوچی) در بورگو (تخریب شده در سال ۱۹۳۱ و بعداً بازسازی شد) و &#x2013; با شک بیشتر &#x2013; کاخ دی ولیس در میدان سانتا ماریا در تراستور به او نسبت داده شده است.

به عنوان یک مجسمه‌ساز، تنها دو اثر به او نسبت داده شده است: به نظر می‌رسد بنای یادبود تدفین کاردینال ویلم ون انکووارت (درگذشته در سال ۱۵۳۴) در سانتا ماریا دل آنیما، که به خوبی ساخته شده است، تأثیر میکل‌آنژ را در آن می‌توان مشاهده کرد، در حالی که بنای یادبود اسقف کیوسی و فرماندار بولونیا، گرگوریو ماگالوتی، در سانتا چسیلیا در تراستوره، که در سال ۱۵۳۸ حکاکی شده است، حس سردی را ساطع می‌کند.

در سال ۱۵۴۲، مانگون به عنوان یک معمار نظامی، توسط پاول سوم، که می‌خواست استحکامات بورگو را تقویت کند، به همراه دیگر معماران فراخوانده شد و در آن زمان، او پروژه‌ای را ارائه داد. سال بعد، او در سرمونتا فعال بود و در دیوارهای شهر کار می‌کرد. مانگون همچنین یک عتیقه‌شناس مشتاق بود و در کاخ خود تعداد زیادی از قطعات معماری و مجسمه‌سازی را جمع‌آوری کرد. در سال ۱۵۴۳، او با تعریف خود به عنوان یک مجسمه‌ساز، از جمله اعضای بنیانگذار جماعت «سنت جوزف در سرزمین مقدس در روتوندا» بود که بعدها با نام آکادمی هنرهای پانتئون، یکی از مراکز اصلی بحث در مورد آثار باستانی و معماری در رم، شناخته شد.

در ۲۵ ژوئن ۱۵۴۳ او وصیت‌نامه‌اش را نوشت، و شاید در همان روز درگذشت.

## اهمیت
بندانگشتی|کاخ آلیکورنی (اینجا قبل از تخریب آن در سال ۱۹۳۱ و بازسازی بعدی) را می‌توان به دلیل شباهت سبکی‌اش با کاخ دی پیرو، به مانگونه نسبت داد.
مانگون به عنوان یک مجسمه‌ساز، راه آندره‌آ سانسووینو را دنبال کرد و به نتایج متفاوتی رسید.

به عنوان یک معمار، تحصیلات قبلی او به عنوان مجسمه‌ساز و سنگ‌تراش در طراحی قالب‌ها به او اجازه داد تا به تعادل قابل توجهی از تناسبات دست یابد. علاوه بر این، مانگون از اولین کسانی بود که سبک «جدی» را که توسط آنتونیو دا سانگالوی جوان آغاز شده بود، گسترش داد. او با ساخت کاخ دی پیرو، نمونه خوبی از معماری «روزمره» را طراحی کرد که در نیمه دوم قرن شانزدهم مقلدان زیادی پیدا کرد. به عنوان یک معمار نظامی، اگرچه توسط مهندس نظامی فرانچسکو د مارچی مورد ستایش قرار گرفت، اما فقدان آثار باقی مانده‌ای که بتوان به او نسبت داد، ارزیابی سهم واقعی او در این زمینه را دشوار می‌کند.

## منابع

رده:مجسمه‌سازان مرد اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۵۴۳ (میلادی)
رده:زادگان سده ۱۵ (میلادی)
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:مجسمه‌سازان دوره رنسانس اهل ایتالیا
رده:مجسمه‌سازان سده ۱۶ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:معماران ایتالیایی سده ۱۶ (میلادی)
رده:معماران رنسانس اهل ایتالیا