کاترین برشکوسکی

**یِکاترینا کنستانتینونا برشکو-برشکوفسکایا** (؛ زاده  – ۱۲ سپتامبر ۱۹۳۴)، که در منابع انگلیسی با نام **Catherine Breshkovsky** نیز شناخته می‌شود، یکی از شخصیت‌های برجستهٔ جنبش سوسیالیستی روسیه، یک نارودنیک و بعدها یکی از بنیان‌گذاران حزب سوسیالیست انقلابی بود. او به عنوان نخستین زندانی سیاسی زن روسیه توصیف شده است.

او بیش از چهار دهه در زندان و تبعید سیبری به‌خاطر مخالفت مسالمت‌آمیز با یکه‌سالاری تزاری سپری کرد و در سال‌های پایانی عمرش به عنوان یک زندانی سیاسی در سطح بین‌المللی شناخته شد. همچنین به‌طور عام به عنوان * شناخته می‌شد و او «مادر بزرگ» [[انقلاب روسیه]] لقب گرفت.

== زندگی اولیه ==

یِکاترینا کنستانتینونا وریکو در خانواده‌ای اشرافی در روستای ایوانوو، بخش نوولسکی، استان ویتبسک به دنیا آمد و در مالکیت خانواده در [[چرنیهیف]] بزرگ شد و در خانه آموزش دید. پدرش، کنستانتین وریکو، مالک رعایا بود اما – طبق گفتهٔ او – با آن‌ها رفتار خوبی داشت. در سال ۱۸۶۱، در جریان [[Emancipation reform of 1861|اصلاحات آزادی]]، او به پدرش در آزادسازی رعایای ملک خانوادگی کمک کرد و سپس داوطلبانه به آموزش آن‌ها پرداخت. در سال ۱۸۶۸، با نیکولای پتروویچ برشکو-برشکوفسکایا، مالک زمین و قاضی محلی، ازدواج کرد اما پس از دو سال او را ترک کرده و به [[کی‌یف]] رفت و با خواهرش اُلگا (که زود درگذشت) و [[ماریا کولنکینا]] یک «کمون» تشکیل داد. این سه نفر از [[میخائیل باکونین]] پیروی کردند، در حالی که بیشتر انقلابیون کی‌یف در گروهی به رهبری [[پاول آکسلرود]]، پیروان انقلابی مردم‌گرا [[Pyotr Lavrov]] بودند. آکسلرود او را به [[آندره ژلیابوف]] معرفی کرد، پسر یک دهقان که در ترور تزار [[الکساندر دوم، امپراتور روسیه]] در ۱۸۸۱ نقش داشت.

در فوریهٔ ۱۸۷۴، او پسری به نام [[Nikolay Breshko-Breshkovsky]] به دنیا آورد و او را به پرورش نزد اقوام سپرد. تا سن ۲۲ سالگی او را ندید و دریافت که هیچ وجه اشتراکی با او ندارد. پسرش بعدها نویسندهٔ رمان‌های هیجانی و حامی نازی شد. در ژوئیهٔ ۱۸۷۴، او، کولنکینا و [[Yakov Stefanovich]] تصمیم گرفتند که '[[Going to the People|به مردم بروند]]' و با گذرنامه‌های جعلی، به عنوان کارگران سیار به یک روستا رفتند تا ایده‌های انقلابی را در میان دهقانان ترویج کنند. با هشدار نسبت به دستگیری قریب‌الوقوع، کولنکینا به کی‌یف بازگشت، در حالی که برشکوفسکایا و استفانوویچ به روستای دیگری در استان [[خرسون]] رفتند، جایی که با پروتستان‌های انجیلی، معروف به [[Shtundists|استوندیست‌ها]]، آشنا شدند. پس از رد شدن توسط استوندیست‌ها، آن‌ها به [[تولچین]] رفتند. پس از بازگشت استفانوویچ به کی‌یف، برشکوفسکایا زمانی دستگیر شد که یک مأمور پلیس در حال بررسی گذرنامهٔ جعلی او متوجه شد که او رفتاری مطیعانه همانند یک دهقان ندارد.

== زندانی شدن و تبعید ==
برشکوفسکایا به سن پترزبورگ منتقل شد، جایی که در سن ۳۱ سالگی، مسن‌ترین زن از میان ۳۷ زنی بود که در خانهٔ بازداشت مقدماتی نگهداری می‌شدند و همه به اتهامات سیاسی متهم بودند. رفتار جسورانهٔ او در دادگاه در جریان [[Trial of the 193]]، زمانی که از شناسایی صلاحیت دادگاه خودداری کرد و اعلام کرد که به عضویت «حزب سوسیالیستی و انقلابی روسیه» افتخار می‌کند، موجب شد که به پنج سال *katorga* (کار اجباری) محکوم شود، در حالی که سایر متهمان زن، از جمله آیندهٔ قاتل تزار [[سوفیا پروسکایا (انقلابی روس)]], تبرئه شدند.

گفته می‌شود او نخستین زن در روسیه بود که به خاطر جرم سیاسی به *katorga'' محکوم شد،  که باعث احترام سایر انقلابیون شد. دوست او، ماریا کولنکینا، آنقدر خشمگین شد که قصد داشت مردی را که برشکوفسکایا را تعقیب کرده بود بکشد، اما ناکام ماند. سرگئی کراوچینسکی او را «پرشور و پیشگویانه» توصیف کرد، اما گزارش شده که پروسکایا با او «بسیار سرد» رفتار می‌کرد و او را «افراطی» می‌دانست.

در سال ۱۸۷۹، حکم بلاشکوفسکایا به تبعید در منطقه ترابایکال سیبری تبدیل شد. در سال ۱۸۸۱، او فرار کرد، اما دوباره دستگیر شد و به چهار سال دیگر کار در معادن Kara katorga و ۴۰ ضربه شلاق محکوم گردید. اما مقامات محلی جرأت اجرای شلاق را نداشتند، از ترس انتقام. او دوباره به روستای سِلِگینسک، در ترنس‌بایکال تبعید شد، جایی که روزنامه‌نگار و کاشف آمریکایی جورج کنان (اکتشاف‌گر) در سال ۱۸۸۵ با او مصاحبه کرد. او نوشت:

کنان بعدها گفته بود: «تمام استانداردهای شجاعت، استقامت و فداکاری قهرمانانه‌ام برای همیشه بالا رفته و این بالا رفتن به دست یک زن انجام شده است.»

## حزب سوسیالیست انقلابی
بلاشکوفسکایا در سال ۱۸۹۶، پس از ۲۲ سال زندان یا تبعید، تحت عفو به مناسبت تاج‌گذاری نیکلای دوم، آخرین تزار روسیه آزاد شد. با کمی دشواری، او با انقلابیونی که هنوز آزاد بودند تماس گرفت، که بیشترشان سال‌ها از او جوان‌تر بودند. مهم‌ترین آن‌ها Grigory Gershuni بود که ۲۶ سال از او جوان‌تر بود. این دو در سال ۱۸۹۷ رهبری احیای جنبش مردم‌گرایانه در مینسک را برعهده گرفتند، جایی که «بلاشکوفسکایا طرفداران زیادی در میان جوانان دبیرستان‌های مینسک داشت؛ گِرشونی گروه دیگری را رهبری می‌کرد که دربارهٔ مسائل تاکتیکی بحث می‌کرد.»

این یکی از چند گروه بود که در سال ۱۹۰۱ برای تشکیل حزب سوسیالیست انقلابی گرد هم آمدند. او و گِرشونی سپس دو سال در سراسر روسیه به‌طور غیرقانونی سفر کردند و حزب جدید را سازماندهی کردند. «نوعی تقسیم کار میان آن‌ها وجود داشت: بلاشکوفسکایا، مانند «روح‌القدس انقلاب» در سراسر کشور می‌چرخید و شور انقلابی جوانان را برمی‌انگیخت؛ گِرشونی معمولاً پشت سر او حرکت می‌کرد و شور و شوق ایجاد شده توسط او را به عمل تبدیل می‌کرد.» وقتی گِرشونی در مه ۱۹۰۳ دستگیر شد، او از طریق رومانی به ژنو فرار کرد.

## سفر به ایالات متحده
در سال ۱۹۰۴، بلاشکوفسکایا به ایالات متحده سفر کرد، جایی که نامش به دلیل کتاب جورج کنان شناخته شده بود. این سفر او را به یک چهره مشهور تبدیل کرد. در دسامبر ۱۹۰۴، تقریباً ۳۰۰۰ نفر در جلسه‌ای در بوستون که برای استقبال از او برگزار شده بود، شرکت کردند. طبق گزارش یک روزنامه هم‌عصر: «وقتی «بانوی بزرگ» برای سخنرانی برخاست، جمعیت عظیم همگی ایستادند. دستمال‌ها تکان داده شد، کلاه‌ها به هوا پرتاب شد و کلمات محبت‌آمیز به پنج زبان بر سر او باریده شد.» او همچنین از نیویورک و شیکاگو دیدن کرد و توسط فمنیست‌هایی مانند Alice Stone Blackwell, Isabel Barrows و Helena Dudley مورد حمایت قرار گرفت. در همین سفر بود که به او لقب «بابوشکا»، مادربزرگ انقلاب، داده شد. او حدود ۱۰٬۰۰۰ دلار برای حزب سوسیالیست انقلابی جمع‌آوری کرد.

## دستگیری و تبعید دوم
بلاشکوفسکایا درست پیش از آغاز انقلاب ۱۹۰۵ روسیه به روسیه بازگشت. در اوت، جاسوس پلیس Yevno Azef قول داد که پلیس را به او برساند و به همراه یک افسر ارشد به ساراتوف رفت، اما موفق به یافتن او نشد. او تا سال ۱۹۰۸ آزاد بود، زمانی که آزف دوباره او را به پلیس لو داد و او در قلعه پیتر و پاول زندانی شد. با شنیدن خبر دستگیری او، ایزابل باروز به روسیه رفت تا برای آزادی او درخواست کند و توانست نیکولای بلاشکو-بلاشکوفسکایا را متقاعد کند تا علی‌رغم خصومت با عقاید مادرش، به دیدن او در زندان برود.

در سال ۱۹۱۰، او به تبعید ابدی در سیبری محکوم شد و به روستایی در کنار رود لنا منتقل شد و تحت نظارت دائم قرار گرفت.

در نوامبر ۱۹۱۳، در سن تقریباً ۷۰ سالگی، او تلاش به فرار کرد که شامل سفری بیش از ۶۲۰ مایل با اسب به ایرکوتسک بود، اما تنها هفت مایل مانده به شهر دوباره دستگیر شد. او دو سال در زندان ایرکوتسک در انفرادی نگه داشته شد، سپس به یاکوتسک نزدیک مدار قطبی منتقل شد، اما پس از اعتراض حامیان آمریکایی‌اش، دوباره به ایرکوتسک بازگردانده شد.

## پس از انقلاب

یکی از نخستین اقدامات دولت موقت که پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷ روی کار آمد، ارسال دعوتنامه ویژه‌ای برای بازگشت بلاشکوفسکایا به پتروگراد بود، جایی که او شخصاً توسط وزیر دادگستری و نخست‌وزیر آینده، الکساندر فیودورویچ کرنسکی و همچنین جمعیت عظیمی مورد استقبال قرار گرفت.

بلاشکوفسکایا در اکتبر ۱۹۱۷ به پیش‌پارلمان انتخاب شد، پیش از انتخابات سراسری برای مجمع مؤسسان، و به عنوان مسن‌ترین عضو، ریاست نخستین جلسه آن را برعهده گرفت. در این زمان، او به یک شخصیت افسانه‌ای در روسیه تبدیل شده بود. نویسنده آینده برنده جایزه نوبل، ایوان بونین، تابستان ۱۹۱۷ صحبت کشاورزان دربارهٔ او را شنید. یکی از آن‌ها گفت:

در واقع، برخلاف تصور اینکه می‌خواست کشاورزان را از فراخوان به خدمت نظامی معاف کند، او از ادامه جنگ با آلمان حمایت می‌کرد و یکی از حامیان سرسخت و مشهور دولت کرنسکی بود. وقتی دولت کرنسکی در نوامبر توسط بلشویک سرنگون شد، او یک فراخوان به لژیون چکسلواکی برای دخالت جهت بازگرداندن کرنسکی به قدرت با زور نوشت. اواخر سال ۱۹۱۸، او از طریق ولادی‌وستوک به ایالات متحده سفر کرد تا از دولت بخواهد ۵۰٬۰۰۰ سرباز برای حمایت از نیروهای ضد بلشویک در جنگ داخلی روسیه اعزام کند. بعداً به پاریس رفت و سپس در سال ۱۹۲۴ به چکسلواکی نقل مکان کرد، جایی که آخرین تبعید خود را با ماریا کولنکینا شریک شد، دوستی که بیش از ۵۰ سال ادامه داشت.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۹۳۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۴۴ (میلادی)
رده:نارودنایا ولیا
رده:نارودنیک