اما استرادا

**اما استرادا** (۱۸ نوامبر ۱۸۸۴ – ۲۶ سپتامبر ۱۹۷۰) مهندس عمران ایتالیایی بود که نخستین زن دریافت‌کنندهٔ مدرک مهندسی عمران از دانشگاه پلی‌تکنیک تورین شد. او بعدها نخستین رئیس انجمن ایتالیایی زنان مهندس و معمار (AIDIA) نیز بود.

## زندگی نخستین
استرادا در ۱۸ نوامبر ۱۸۸۴ در تورین به دنیا آمد. او از خانواده‌ای مهندسی برخاسته بود: پدرش ارنستو استرادا و برادرش اوجنیو استرادا هر دو مهندس بودند. پدرش یک دفتر مهندسی در تورین داشت.

## مهندسی
### آموزش
در ۱۹۰۳ استرادا دبیرستان لیچه‌ئو کلاسیکو ماسیمو داتزلیو در تورین را به پایان رساند. همان سال او وارد دورهٔ مقدماتی علوم مهندسی در دانشگاه تورین شد که بعداً امکان ورودش به «مدرسهٔ کاربردی مهندسان» (بعدها دانشگاه پلی‌تکنیک تورین) را فراهم کرد. این اتفاقی نادر بود زیرا پیش‌تر تنها مردان اجازهٔ تحصیل در آن دوره‌ها را داشتند. در ۱۹۰۰ کل زنان دانشجو در سراسر ایتالیا تنها ۲۵۰ نفر بودند. او تنها پس از بررسی آیین‌نامه‌ها و نبود منع قانونی برای ورود زنان پذیرفته شد.

استرادا پس از پنج سال تحصیل، در ۵ سپتامبر ۱۹۰۸ با رتبهٔ سوم در میان ۶۲ هم‌کلاسی‌اش و با درجهٔ عالی فارغ‌التحصیل شد. کمیسیون یک ساعت بحث کرد که آیا باید او را «اینگنیه‌ره» (مهندس) یا «اینگنیه‌رسه» (مهندس زن) بنامد. او نخستین زن شد که مدرک مهندسی عمران از دانشگاه پلی‌تکنیک تورین و در کل ایتالیا دریافت کرد. این رویداد نشانه‌ای مهم از دگرگونی در حرفهٔ مهندسی بود. به‌عنوان هدیهٔ فارغ‌التحصیلی و برای جشن گرفتن موفقیتش، یک چراغ برقی در خانهٔ او نصب شد. در آن زمان برق در تورین کمیاب بود و او اغلب با کالسکه در شهر جابه‌جا می‌شد زیرا خودروها نادر بودند و چراغ‌های خیابانی با گاز روشن می‌شدند.
### حرفه
پس از فارغ‌التحصیلی، استرادا به‌عنوان دستیار لوئیجی پالیانی، مدیر «کابینهٔ بهداشت صنعتی» در دانشگاه تورین و استاد دانشگاه پلی‌تکنیک تورین، مشغول به کار شد. او در کنار پدر و برادرش کار می‌کرد و به طراحی و ساخت کارخانه‌ها، تونل‌های آب سطحی، معادن، خطوط راه‌آهن و خانه‌های اجتماعی کمک کرد. از پروژه‌های مهمش، ساخت تونل آب سطحی  در معدن مس اولومونت در استان آوستا بود.

در ۱۹۱۰ دفتر پدرش به کالابریا منتقل شد و استرادا در کاتانزارو به ساخت راه‌آهن کابلی میان کاتانزارو چیتا و کاتانزارو سالا کمک کرد.

او در بخش راه‌آهن موفقیت بسیاری به دست آورد، که در آن زمان حوزه‌ای کاملاً مردانه به‌شمار می‌رفت. طرح‌هایش شامل بخش‌هایی از راه‌آهن در لیگوریا و پیه‌مونته بود. پس از جنگ جهانی دوم با کسب حقوق مدنی، زنان فرصت بیشتری برای ورود به حرفه‌ها یافتند، هرچند بسیاری از مهندسان زن همچنان با تبعیض شغلی روبه‌رو بودند.

### انجمن ایتالیایی زنان مهندس و معمار (AIDIA)
در ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۵۷، گروهی از مهندسان زن شامل اما استرادا، آنا ای. آرمور، اینس دل تتو نوتو، ادل راکلی دومنیگتی، لائورا لانگه، الساندرا بونفانتی ویه‌تی و معمار ویتوریا ایلاردی انجمن ایتالیایی زنان مهندس و معمار را بنیان گذاشتند. ابتکار ایجاد این انجمن به ماریا آرتینی، نخستین زن فارغ‌التحصیل مهندسی برق در ایتالیا، نسبت داده می‌شود. استرادا نخستین رئیس انجمن شد و برای ارتقای جایگاه زنان مهندس و معمار در سطح ملی و بین‌المللی تلاش کرد.

در ۱۹۶۴، در هشتادسالگی، به او مدال طلای «انجمن ملی مهندسان ایتالیا» اهدا شد. در ۱۹۶۸ به سومین کنفرانس بین‌المللی زنان مهندس و دانشمند دعوت شد، اما چند ماه پیش از آن درگذشت.

## جستارهای وابسته
* آدا بورسی

## منابع

رده:درگذشتگان ۱۹۷۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۴ (میلادی)
رده:مهندسان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:مهندسان عمران اهل ایتالیا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پلی‌تکنیک تورین

## پیوند به بیرون
* پایگاه اینترنتی AIDIA