دیوار آبی سکوت

**دیوار آبی سکوت** (به انگلیسی: blue wall of silence), که با نام‌های **کد آبی** (blue code) و **سپر آبی** (blue shield) نیز شناخته می‌شود، اصطلاحاتی هستند که برای اشاره به یک قانون سکوت غیررسمی در میان افسران پلیس در ایالات متحده آمریکا به کار می‌روند. بر اساس این قانون، افسران پلیس خطاکاری‌ها، سوءرفتارها یا جرایم همکاران خود را، به ویژه موارد مرتبط با خشونت پلیس، گزارش نمی‌کنند (افشاگری نمی‌کنند). اگر از یک افسر پلیس در مورد حادثه‌ای از سوءرفتار ادعایی یک افسر دیگر (مثلاً در جریان یک تحقیق رسمی) سؤال شود، در صورت پیروی از این کد، افسر مورد سؤال با تظاهر به بی‌اطلاعی از خطای همکار خود، شهادت دروغ پلیس خواهد داد.
## فساد پلیس

این کد نمونه‌ای از فساد و سوءرفتار پلیس است. افسرانی که در بازداشت‌های تبعیض‌آمیز، آزار و اذیت فیزیکی یا کلامی و اجرای گزینشی قانون دست دارند، فاسد محسوب می‌شوند، در حالی که افسرانی که از این کد پیروی می‌کنند ممکن است در طول دوران خدمت خود برای مسائل شخصی یا به منظور محافظت یا حمایت از همکاران خود در برخی از این اقدامات شرکت کنند. همه این موارد جرایم غیرقانونی محسوب شده و زمینه را برای تعلیق یا اخراج فوری فراهم می‌کنند. افسرانی که از این کد پیروی می‌کنند، به دلیل قوانین نانوشته «خانواده پلیس» خود، قادر به گزارش همکارانی که در فساد دست دارند، نیستند.

«شهادت دروغ پلیس» یا «تِستیلایینگ» (testilying) (در اصطلاح عامیانه پلیس آمریکا) زمانی رخ می‌دهد که یک افسر در دادگاه شهادت دروغ می‌دهد. افسرانی که در دادگاه دروغ نمی‌گویند، گاهی ممکن است توسط همکاران پلیس خود مورد تهدید و طرد قرار گیرند. در سال ۱۹۹۲، کمیسیون تحقیق دربارهٔ اتهامات فساد پلیس (که با نام کمیسیون مولن نیز شناخته می‌شود) تحقیقی دو ساله در مورد شهادت دروغ در نیروی انتظامی انجام داد. آن‌ها دریافتند که برخی افسران برای «پوشش دادن» به یک بازداشت یا بازرسی غیرقانونی، اسنادی مانند گزارش‌های بازداشت، حکم‌ها و شواهد را جعل می‌کردند. برخی از افسران پلیس نیز هنگام شهادت در برابر هیئت منصفه، داستان‌های ساختگی ارائه می‌دادند. این کمیسیون دریافت که افسران نه از روی طمع، بلکه به این دلیل دروغ می‌گفتند که معتقد بودند در حال زندانی کردن افرادی هستند که مستحق آن هستند. بسیاری از دادستان‌ها نیز اجازه می‌دادند که شهادت دروغ پلیس رخ دهد.

## قوانین
بسیاری از ادارات پلیس آیین‌نامه رفتاری رسمی خود را دارند. آن‌ها نیروهای جدید را آموزش می‌دهند و در صورت دریافت شکایت از یک شهروند یا یک مجرم ادعایی، افسران پلیس را مورد تحقیق قرار می‌دهند. همچنین برخی قوانین ایالتی برای کمک به محافظت از شهروندان و مجرمان در برابر افسران فاسد وضع شده است. اگر افسر مجرم شناخته شود، قربانی می‌تواند از او به دلیل خسارات ناشی از خشونت پلیس، بازداشت غیرقانونی و حبس غیرقانونی، پیگرد قانونی کینه‌توزانه و مرگ ناحق شکایت کند. قوانین فدرال به شدت سوءرفتار افسران را ممنوع می‌کند، از جمله افسرانی که با «شهادت دروغ پلیس» یا عدم گزارش هر افسری که در فساد دست دارد، از این کد پیروی می‌کنند. اگر یک افسر هر یک از قوانین فدرال مربوط به سوءرفتار افسران را نقض کند، تنها دولت فدرال می‌تواند اقامه دعوی کند. اداره پلیس تنها مسئول جلوگیری از فساد در میان افسران است. اگر افسری محکوم شود، ممکن است مجبور به پرداخت جریمه‌های سنگین یا زندانی شدن شود. برای محکومیت، شاکیان باید ثابت کنند که افسر از «کد» پیروی کرده یا در سهل‌انگاری و رفتار غیرقانونی مشارکت داشته است. محکوم کردن یک افسر به دلیل پیروی از کد یا سایر اشکال فساد اغلب دشوار است، زیرا افسران توسط دفاع مصونیت مشروط محافظت می‌شوند که معافیتی از مجازات‌ها و بارهایی است که قانون عموماً بر شهروندان عادی اعمال می‌کند.

دیوان عالی ایالات متحده به‌طور مداوم بر این عقیده بوده است که به افسران باید این فرصت داده شود که فرض بر قانونی بودن اعمالشان در انجام وظایفشان باشد، موضعی که در پرونده *Saucier v. Katz*, 533 U.S. 194 (2001) مجدداً تأیید شد.

## موارد
در سال ۱۹۷۰، شهر نیویورک کمیسیون نپ را برای برگزاری جلسات استماع در مورد گستردگی فساد در اداره پلیس این شهر تشکیل داد. شهادت تکان‌دهنده افسر پلیس فرانک سرپیکو علیه همکارانش نه تنها فساد سیستمی را فاش کرد، بلکه مانعی دیرینه در راه تحقیق دربارهٔ این سوءاستفاده‌ها را نیز برجسته ساخت: توافق برادرانه میان افسران پلیس که با نام‌های مختلفی مانند «قانون سکوت» و «پرده آبی» شناخته می‌شود و بر اساس آن، افسران شهادت علیه یک افسر دیگر را خیانت می‌دانند. در سال ۱۹۹۱، کمیسیون کریستوفر در لس آنجلس در واکنش به ضرب و شتم رادنی کینگ در مارس همان سال توسط چهار تن از اعضای اداره پلیس لس آنجلس تشکیل شد. در سال ۱۹۹۲، کمیسیون مولن که برای تحقیق دربارهٔ گزارش‌های فساد پلیس در شهر نیویورک مأمور شده بود، اشاره کرد که «فراگیری قانون سکوت به خودی خود نگران‌کننده است.» یکی از افسران پلیس نیویورک گفت: «اگر یک پلیس تصمیم بگیرد علیه من گزارش دهد، آینده شغلی‌اش نابود می‌شود… او به عنوان یک موش (خبرچین) شناخته خواهد شد.» سال بعد، هیئت بازبینی شکایات شهروندان تأسیس شد؛ هیئتی متشکل از شهروندان غیرنظامی که وظیفه تحقیق در مورد شکایات مدنی دربارهٔ سوءرفتار ادعایی از سوی اداره پلیس نیویورک سیتی را بر عهده داشت.

پس از آن، انجمن بین‌المللی رؤسای پلیس نشریه‌ای حاوی آیین‌نامه رفتار پلیس تهیه کرد و افسران پلیس را به‌طور جدی آموزش داد. در سال ۱۹۹۱، رادنی کینگ به طرز وحشیانه‌ای توسط چندین افسر پلیس از اداره پلیس لس آنجلس مورد ضرب و شتم قرار گرفت. انتظار می‌رفت که افسران درگیر از «کد آبی» پیروی کرده باشند. آنها ادعا کردند که ضرب و شتم قانونی بوده است، اما تنها پس از انتشار یک نوار ویدئویی از این حادثه بود که تأیید شد افسران به‌طور دسته‌جمعی داستان‌های خود را ساخته بودند.

در اواخر دهه ۱۹۹۰، اف‌بی‌آی در سال ۱۹۹۸، ۴۲ افسر از پنج سازمان مجری قانون را به اتهام توطئه برای توزیع کوکائین دستگیر کرد. در گزارشی به چارلز بی. رنگل، نماینده کنگره آمریکا، در سال ۱۹۹۸، اداره حسابرسی کل فدرال شواهدی از مشارکت رو به رشد پلیس در فروش مواد مخدر، سرقت مواد مخدر و پول از فروشندگان مواد مخدر و شهادت دروغ در مورد بازرسی‌های غیرقانونی یافت.

## تاریخچه
کد سکوت و فساد پلیس ریشه در اواسط تا اواخر قرن نوزدهم دارد. آژانس ملی کارآگاهی پینکرتون به استفاده از افسران پلیس برای پایان دادن خشونت‌آمیز به اعتصابات معروف بود. بسیاری از اعضای کو کلاکس کلن افسران پلیسی بودند که هنگام انجام اعمال نژادپرستانه از یکدیگر محافظت می‌کردند. این امر بعدها به تصویب قانون حقوق مدنی ۱۹۶۴ منجر شد که حمایت‌های جدیدی را برای قربانیانی که مدت‌ها از پلیس‌گری تبعیض‌آمیز رنج برده بودند، فراهم آورد.

«علاوه بر این، مجموعه‌ای از تصمیمات برجسته دیوان عالی در آن دوران، هم به حقوق حریم خصوصی فردی و هم به محدودیت‌های قدرت پلیس، نیروی تازه‌ای بخشید: پرونده‌های بسیار تأثیرگذار منجر به تقویت حقوق متمم چهارم علیه بازرسی و توقیف غیرمنطقی، وضع قوانین evidentiary (مربوط به ادله) که استفاده از شواهد آلوده به اقدامات غیرقانونی پلیس در دادگاه را ممنوع می‌کرد، و ایجاد به اصطلاح هشدار میراندا شد که افسران را ملزم به آگاه کردن مظنونان بازداشت‌شده از حقوق اساسی‌شان می‌کند.»

این امر منجر به جرم‌انگاری اعمال افسرانی می‌شد که (۱) مدارک لازم برای انجام بازرسی را نداشتند یا (۲) در جعل اسناد یا ارتکاب شهادت دروغ دست داشتند.

یک استاندارد دوگانه در مورد پاداش‌های درک‌شده یا رد اتهامات برای افسری با شواهد قاطع مبنی بر گناهکاری برای جرایم کیفری غیرقانونی وجود دارد. این استاندارد دوگانه با ارائه «یک تلنگر ساده» (مجازات سبک) توسط فرماندهان پلیس پس از طراحی راهبردی برای به تأخیر انداختن موضوع جهت کاهش توجه رسانه‌های عمومی، بیشتر حمایت می‌شود.

## فرهنگ پلیس
فرهنگ پلیس، یا «فرهنگ کاپ (پلیس)» آنطور که گاهی توسط خود افسران پلیس نامیده می‌شود، مانعی در برابر متوقف کردن افسران فاسد ایجاد کرده است. فرهنگ پلیس شامل مجموعه‌ای از ارزش‌ها و قوانینی است که از طریق تجربیات افسران تکامل یافته و تحت تأثیر محیطی است که در آن کار می‌کنند. پلیس از ابتدای کار خود در آکادمی‌ها، وارد این «فرهنگ کاپ» می‌شود.

نیروهای جدید در حین یادگیری مشاغل و وظایف خود، ارزش‌های لازم برای رسیدن به رتبه‌های بالا در سازمان خود را نیز می‌آموزند. برخی از کلماتی که برای توصیف این ارزش‌ها به کار می‌روند عبارتند از: احساس مأموریت، عمل‌گرایی، کلبی‌گری، بدبینی، مردسالاری افراطی (ماچیسمو)، سوءظن، محافظه‌کاری، انزوا و همبستگی. خواسته‌های منحصر به فردی که بر دوش افسران پلیس گذاشته می‌شود، مانند تهدید خطر و همچنین نظارت دقیق عمومی، محیطی به هم فشرده و مستعد ایجاد احساس وفاداری را به وجود می‌آورد.

ادعا می‌شود که این ارزش‌ها به ایجاد این کد منجر می‌شوند؛ انزوا و همبستگی باعث می‌شود که افسران پلیس به هم‌نوعان خود بچسبند و یک ذهنیت ما-در-برابر-آنها ایجاد کنند. ذهنیت ما-در-برابر-آنها که می‌تواند نتیجه شود، منجر به این می‌شود که افسران از یکدیگر حمایت کرده و به هم وفادار بمانند؛ در برخی شرایط، این امر به «لو ندادن» همکاران منجر می‌شود.

## افشاگری
افشاگری (گزارش سوءرفتار سایر افسران توسط افسران پلیس) امری رایج نیست. تعداد کم افسرانی که قدم پیش می‌گذارند ممکن است به این دلیل باشد که آنها درک می‌کنند که برخی اتفاقات در گرماگرم لحظه رخ می‌دهند و برخی افسران ترجیح می‌دهند این موارد را شخصی نگه دارند. دلیل دیگری که افسران ممکن است در مخالفت با کد آبی تردید کنند این است که به چالش کشیدن کد آبی به معنای به چالش کشیدن سنت‌های دیرینه و احساسات برادری در این نهاد است. ترس از عواقب نیز ممکن است نقش بزرگی ایفا کند. این عواقب می‌تواند شامل طرد شدن، از دست دادن دوستان و از دست دادن پشتیبانی، و همچنین دریافت تهدیدهای فیزیکی یا افشای سوءرفتار خود فرد باشد.

نیروهایی نیز وجود دارند که علیه این کد عمل کرده و افشاگری را ترویج می‌کنند. بسیاری از افسران پلیس به این دلیل به نیروی انتظامی می‌پیوندند که می‌خواهند قانون را اجرا کنند؛ کد آبی با این آرمان در تضاد است. برخی افسران سوءرفتار همکاران خود را با انگیزه‌هایی نه چندان شرافتمندانه گزارش می‌دهند، مانند انتقام‌جویی به دلیل بدرفتاری توسط همکاران، تلاش برای کسب تقدیر اداری، یا اثبات وفاداری به اداره. علاوه بر این، برخی افسران توسط مدیریت خود برای خبرچینی استخدام می‌شوند. اگر در شرح وظایف یک افسر، یافتن سوءرفتار سایر افسران گنجانده شده باشد، احتمال بیشتری وجود دارد که آنها علیه کد آبی عمل کنند. افسرانی که علیه کد آبی عمل می‌کنند ممکن است برای جلوگیری از اخراج یا دریافت مصونیت از تعقیب قضایی، معامله‌ای کرده باشند. همچنین مشخص شده است که برخی افسران برای فروش یک داستان به رسانه‌ها، این کد را شکسته‌اند.

## سطوح جرم
افسران پلیس بیشتر تمایل دارند انواع خاصی از جرایم همکاران خود را پنهان کنند. یک مطالعه نشان داد که استفاده بیش از حد از زور جرمی بود که معمولاً توسط این کد محافظت می‌شد. دو مطالعه نشان می‌دهند که برخی از پلیس‌ها احساس می‌کنند که این کد در موارد «خشونت غیرقانونی یا زیر پا گذاشتن قوانین به منظور محافظت از همکاران در برابر دادرسی کیفری» قابل اجرا است، اما نه در مورد اقدامات غیرقانونی با «انگیزه مالی».

مواردی مانند رسوایی رمپارت و بسیاری دیگر از موارد فساد پلیس نشان می‌دهد که فرهنگ کد آبی می‌تواند تا پوشش دادن سطوح دیگر جرایم، چه با انگیزه مالی و چه بدون آن، گسترش یابد. این کد «موفق‌ترین کمپین Stop Snitchin' (خبرچینی نکن) آمریکا» نامیده شده است، که به مواردی اشاره دارد که پلیس خطاهای همکاران خود را پنهان کرده و افشاگران مورد آزار و اذیت، تحریم‌های حرفه‌ای یا مجبور به بازنشستگی شده‌اند.

## افشای کد
یکی از روش‌های به حداقل رساندن اثرات دیوار آبی سکوت، افشای کسانی است که از آن پیروی می‌کنند. بسیاری از ایالت‌ها اقداماتی را در آکادمی‌های پلیس برای ترویج افشای کد آبی انجام داده‌اند. در اکثر شهرها، قبل از پذیرش در آکادمی، فرد باید از بررسی پیشینه کیفری عبور کند. از طریق بررسی‌های پیشینه اضافی، آزمون دروغ‌سنج و ارزیابی‌های روان‌شناختی، برخی از ادارات بهتر می‌توانند افرادی را انتخاب کنند که کمتر احتمال دارد رفتار نادرست را نادیده بگیرند. در این ادارات، پلیس در معرض یک برنامه درسی آموزشی پایه قرار می‌گیرد که رفتار اخلاقی را آموزش می‌دهد؛ این آموزش در برخی موارد به صورت سالانه در سمینارها و کلاس‌ها تقویت می‌شود.

چندین کمپین علیه کد آبی سکوت یا برای برجسته‌تر کردن آن در انظار عمومی در ایالات متحده برگزار شده است. یکی از اولین این کمپین‌ها، کمیسیون نپ در نیویورک (که رسماً با نام *کمیسیون تحقیق دربارهٔ فساد ادعایی پلیس* شناخته می‌شود) بود که در سال ۱۹۷۰ توسط شهردار جان وی. لیندزی رهبری شد. بیش از ۲۰ سال پس از کمیسیون نپ، کمیسیون مولن در سال ۱۹۹۲ توسط شهردار نیویورک، دیوید دینکینز، برای بررسی ماهیت و گستردگی فساد در اداره پلیس نیویورک سیتی NYPD و توصیه تغییراتی برای بهبود این رویه‌ها تأسیس شد. این تحقیقات و سایر موارد، جزئیاتی از سازوکارهای درونی NYPD را فاش کرده‌اند.

## جستارهای وابسته

* کریستوفر دورنر
* جوزف گری (افسر پلیس)، افسر پلیسی که به اتهام رانندگی تحت تأثیر و قتل غیرعمد مجرم شناخته و محکوم شد، اما گفته می‌شود توسط همکارانش محافظت می‌شد
* امور داخلی (نیروی انتظامی)
* رسوایی رمپارت
* مارپیچ سکوت
* جو سانچز
* رابرت لوسی
* آدریان اسکولکرافت
* جوخه جرایم جدی میدلندز غربی
* خط باریک آبی
* پلیس کولی
* آنفلوانزای آبی
* 

## منابع

رده:واژگان اجرای قانون
رده:مخفی‌کاری
رده:وحشی‌گری پلیس در ایالات متحده آمریکا
رده:حسابدهی