ارنستو کاپا

**ارنستو کاپا** (;  – ) سپهبد ارتش ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۲ به‌عنوان بیست و سومین رئیس ستاد نیروی زمینی ایتالیا فعالیت می‌کرد. وی از ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴ فرماندار میلان بود.

## زندگی‌نامه
ارنستو کاپا در سال ۱۸۸۸ در استان کونئو زاده شد و پس از تحصیل در برا و موندووی، از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۸ در آکادمی نظامی مودنا تحصیل کرد و با درجه ستوان دوم فارغ‌التحصیل شد و به هنگ ۳۲ پیاده‌نظام «کونئو» منصوب شد. او بعداً به درجه ستوان ارتقا یافت و در ناپل مستقر شد و از ۱۲ ژانویه ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۳ دبیر مدرسه جنگ ارتش سلطنتی ایتالیا بود. در مراحل اولیه جنگ جهانی اول، او در هنگ ۱۶۲ «ایوریا» جنگید و در ۳۰ ژوئن ۱۹۱۵ به درجه سروانی ارتقا یافت و در ۲۰ مه ۱۹۱۶ در فلات آسیاگو زخمی شد و به خاطر عملیاتی در این منطقه مدال برنز شجاعت نظامی دریافت کرد. او بعداً به جبهه کارنیک منتقل شد، جایی که در ۲۵ اکتبر ۱۹۱۷ در نبرد کاپورتو به شدت زخمی و از هر دو پا دچار سرمازدگی شد و توسط اتریش-مجارستانی‌ها اسیر شد. بعداً به خاطر این عملیات مدال برنز دیگری به او اعطا شد.

از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۵ دوباره دبیر مدرسه جنگ بود و اکنون با درجه سرگردی مشغول به کار بود و بعداً تا سال ۱۹۲۸ در همان مدرسه تحصیل کرد. از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۱ به عنوان سرهنگ دوم در بولزانو خدمت کرد و فرماندهی گردان اول هنگ ۲۳۲ پیاده‌نظام را بر عهده داشت. از اکتبر ۱۹۳۱ تا مه ۱۹۳۳ او در ستاد کل در رم به عنوان رئیس دفتر بسیج خدمت کرد و از مه ۱۹۳۳ تا سپتامبر ۱۹۳۷ فرمانده هنگ ۹۱ پیاده‌نظام «باسیلیکاتا» بود و به درجه سرهنگی ارتقا یافت. از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۰ رئیس دفتر سازماندهی و بسیج ستاد کل ارتش بود. From 1937 to 1940 he was Head of the Organization and Mobilization Office of the Army General Staff.

از ژوئیه ۱۹۴۰ تا آوریل ۱۹۴۳، پس از ارتقا به سرتیپ، رئیس اداره دوم ستاد کل ارتش بود. در سال ۱۹۴۲ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در ۲۵ مه ۱۹۴۳ فرماندهی لشکر هفتم پیاده‌نظام «لوپی دی توسکانا» مستقر در جنوب فرانسه را بر عهده گرفت. در ۳ سپتامبر ۱۹۴۳، لشکر «لوپی دی توسکانا» انتقال خود به ایتالیا (غرب رم) را آغاز کرد که قرار بود بین ۱۵ تا ۲۰ سپتامبر تکمیل شود. صبح ۸ سپتامبر، روزی که آتش‌بس کاسیبیله اعلام شد، ژنرال کاپا به رم رسید و برای دریافت دستورات از اداره عملیات ستاد کل ارتش به مونتروتوندو رفت. در آنجا، رئیس اداره به او توصیه کرد که در رم منتظر بماند تا لشکر جمع شود. با این وجود، صبح ۹ سپتامبر، کاپا به میان نیروهای «لوپی» که قبلاً به منطقه رسیده بودند، رفت و در غیاب کامل دستورات از مافوق‌هایش، ابتکار عمل را برای سازماندهی دفاع در بخش‌های سانتا سورا-سروتِری-پالو لازیاله علیه نیروهای آلمانی که برای تصرف پایتخت در حال حرکت بودند، به دست گرفت. از ۹ تا ۱۱ سپتامبر، او رهبری مقاومت علیه آلمانی‌ها را بر عهده داشت، که قادر به عبور از منطقه او نبودند. او حمله چتربازان آلمانی به ستاد لشکر خود، واقع در قلعه پالو، را دفع کرد و یک ستون موتوری آلمانی را پراکنده‌ساخت. با این حال، در ۱۱ سپتامبر، به او دستور داده شد که مقاومت را متوقف کند زیرا توافقی برای تصرف مسالمت‌آمیز رم حاصل شده بود. پس از پیروی از دستورات، و اطمینان از اینکه سربازانش سلاح‌های خود را زمین می‌گذارند اما توسط آلمانی‌ها زندانی نمی‌شوند، به زادگاهش پیمونت بازگشت، جایی که از پیوستن به جمهوری اجتماعی ایتالیا خودداری کرد و ارتباطات نزدیکی با کمیته آزادی ملی برقرار کرد.

پس از جنگ، در سال ۱۹۴۷، فرماندهی منطقه‌ای اودین و سپس پادوا را بر عهده داشت و بر سازماندهی مجدد نیروهای ارتش در ونتو و در امتداد مرز جدید با یوگسلاوی نظارت داشت. به خاطر کارش، از سوی گوریزیا به او شهروندی افتخاری اعطا شد. در سال ۱۹۴۸ به درجه سپهبدی ارتقا یافت و تا سال ۱۹۵۰ دبیرکل ارتش شد و از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۲ سمت رئیس ستاد ارتش ایتالیا را بر عهده داشت. بلافاصله پس از بازنشستگی، به عنوان فرماندار میلان منصوب شد، سمتی که از ۲۰ نوامبر ۱۹۵۲ تا ۲۵ اکتبر ۱۹۵۴ در آن مشغول به کار بود. او در ۲۸ ژانویه ۱۹۵۷ در کونئو درگذشت.

## منابع

* 

رده:درگذشتگان ۱۹۵۷ (میلادی)
رده:دریافت‌کنندگان نشان‌های لیاقت جمهوری ایتالیا
رده:زادگان ۱۸۸۸ (میلادی)
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی دوم اهل ایتالیا