تأمین آب و فاضلاب در اندونزی

**تأمین آب و فاضلاب در اندونزی** () با سطوح پایین دسترسی و کیفیت خدمات مشخص می‌شود. بیش از ۱۶ میلیون نفر به حداقل منبع آب اولیه دسترسی ندارند و تقریباً ۳۳ میلیون نفر از جمعیت ۲۷۵ میلیونی این کشور به حداقل بهداشت اولیه دسترسی ندارند. تنها حدود ۲٪ از مردم در مناطق شهری به فاضلاب دسترسی دارند؛ این یکی از پایین‌ترین میزان در جهان در بین کشورهای با درآمد متوسط است. آلودگی آب در بالی و جاوه گسترده است. زنان در جاکارتا گزارش می‌دهند که ۱۱ دلار آمریکا در ماه برای جوشاندن آب هزینه می‌کنند که نشان دهنده بار قابل توجهی برای فقرا است.

سطح تخمینی سرمایه‌گذاری عمومی تنها ۲ دلار آمریکا به ازای هر نفر در سال در سال ۲۰۰۵ برای گسترش قابل توجه خدمات و نگهداری مناسب دارایی‌ها کافی نبود. علاوه بر این، مسئولیت‌های سیاست‌گذاری بین وزارتخانه‌های مختلف تقسیم شده است. از زمان آغاز تمرکززدایی در اندونزی در سال ۲۰۰۱، دولت‌های محلی (بخش‌ها) مسئولیت تأمین آب و فاضلاب را بر عهده گرفته‌اند. با این حال، این امر تاکنون به بهبود دسترسی یا کیفیت خدمات منجر نشده است، عمدتاً به این دلیل که واگذاری مسئولیت‌ها با سازوکارهای کافی برای هدایت بودجه برای انجام این مسئولیت همراه نبوده است. خدمات شهری محلی همچنان ضعیف هستند.

متأسفانه تأمین آب آشامیدنی سالم هنوز به عنوان یک اولویت توسعه‌ای، به ویژه در سطح دولت‌های استانی، در نظر گرفته نشده است. عدم دسترسی به آب سالم و بهداشت، به ویژه در مناطق فقیرنشین و روستایی، همچنان یک چالش جدی است. این یک نگرانی عمده است زیرا کمبود آب سالم، سطح بهداشت در جوامع را کاهش می‌دهد و همچنین احتمال ابتلای افراد به بیماری‌های پوستی یا سایر بیماری‌های منتقله از طریق آب را افزایش می‌دهد. عدم موفقیت در ترویج جدی تغییر رفتار، به ویژه در میان خانواده‌های کم‌درآمد و ساکنان مناطق فقیرنشین، تأثیر سلامت ناشی از وضعیت آب و بهداشت اندونزی را بیش از پیش بدتر کرده است.
بندانگشتی|250x250پیکسل|بیشتر رودخانه‌های اندونزی، مانند رودخانه سرایو در جاوه مرکزی که در اینجا نشان داده شده است، نسبتاً کوتاه، فصلی و حامل بار رسوبی بالایی هستند.

## منابع و مصارف آب
اندونزی بیش از ۵۵۹۰ رودخانه دارد که بیشتر آنها کوتاه و شیب‌دار هستند. به دلیل شدت بارندگی بالا، اکثر رودخانه‌ها مقادیر زیادی رسوب حمل می‌کنند. میانگین بارندگی بالای  است. در بیشتر جزایر، به جز جزایر سوندای کوچک که در آن  است ۸۰٪ باران در فصل بارانی (اکتبر تا آوریل) می‌بارد. در حالی که منابع آب در سوماترا، کالیمانتان، سولاوسی، مالوکو و ایریان بسیار فراوان است، کمبود آب در فصل خشک در بخش‌هایی از جاوه، بالی و جزایر سوندای کوچک رخ می‌دهد. به ویژه در جاوه، جریان‌های فصل خشک برای تأمین تقاضا کافی نیستند و منجر به کمبود آبیاری می‌شوند. آبیاری ۹۳٪ از مصرف آب را تشکیل می‌دهد. کل ظرفیت ذخیره‌سازی تنها ۵ تا ۶ درصد از جریان رودخانه را تشکیل می‌دهد. ساخت مخازن به دلیل کمبود مکان‌های مناسب برای مخازن، تراکم بالای جمعیت در مکان‌های احتمالی مخازن و طول عمر کوتاه مورد انتظار مخازن به دلیل رسوب‌گذاری محدود شده است. پتانسیل آب‌های زیرزمینی در اندونزی بسیار محدود است. با این حال، بسیاری از جزایر شرقی به دلیل کمبود آب‌های سطحی به آب‌های زیرزمینی وابسته هستند. بهره‌برداری بیش از حد از آب‌های زیرزمینی در مناطق ساحلی پرجمعیت جاوه، از جمله در جاکارتا و سمارانگ رخ می‌دهد. در جاکارتا، باعث نفوذ آب دریا تا  از ساحل و فرونشست زمین با نرخ ۲ تا ۳۴ سانتی‌متر در سال در شرق جاکارتا. در سمارانگ، فرونشست زمین با نرخ ۹ رخ می‌دهد. سانتی‌متر در سال.

تأمین‌کنندگان آب از رودخانه‌ها و دریاچه‌ها (۶۰٪)، چشمه‌ها (۲۵٪) و آب‌های زیرزمینی (۱۵٪) برداشت می‌کنند. به‌عنوان مثال، منبع اصلی آب جاکارتا سد جتیلوهور بر روی رودخانه شیتاروم است که در فاصله ۷۰ کیلومتری جنوب‌شرق شهر قرار دارد. برای افرادی که خودکفا هستند یا آب را از سازمان‌های جامعه‌محور دریافت می‌کنند، آب‌های زیرزمینی کم‌عمق و چشمه‌ها عمده‌ترین منابع آب در اکثر جزایر محسوب می‌شوند. با این حال، در جزایر سوماترا و ایریان، برداشت آب باران نیز به‌عنوان یک منبع مهم آب مطرح است.

### آلودگی
فاضلاب‌های خانگی، پساب‌های صنعتی، روان‌آب‌های کشاورزی و مدیریت نادرست پسماندهای جامد باعث آلودگی منابع سطحی و زیرزمینی آب شده‌اند، به‌ویژه در جزیره جاوا. اندونزی از نظر پوشش شبکه فاضلاب و بهداشت، یکی از بدترین کشورهای آسیایی محسوب می‌شود. تعداد کمی از شهرهای اندونزی حتی سیستم‌های حداقلی بهداشتی دارند. نبود یک شبکه بهداشتی منظم باعث شده بسیاری از خانوارها به تانک‌های سپتیک خصوصی متکی باشند یا فاضلاب خود را مستقیماً به رودخانه‌ها و کانال‌ها بریزند. شایع بودن این روش و همچنین استفاده گسترده از چاه‌های کم‌عمق آلوده برای تأمین آب آشامیدنی در مناطق شهری باعث شیوع مکرر بیماری‌های گوارشی شده است.

### زباله‌های خانگی
طبق گزارش مشارکت آب و محیط زیست در آسیا (WEPA)، تنها ۴۲٫۸ درصد از ۵۱٬۳۷۲٬۶۶۱ خانه در اندونزی دارای تصفیه خانه فاضلاب خانگی هستند. بیش از نیمی از خانوارها زباله‌های خانگی خود را مستقیماً به بدنه رودخانه دفع می‌کنند. داده‌های بانک جهانی نشان می‌دهد که در سال ۲۰۰۸، تنها ۵۲ درصد از جمعیت اندونزی به امکانات دفع مدفوع دسترسی کافی داشته‌اند. چنین امکاناتی مهم هستند زیرا می‌توانند به کاهش تماس انسان، حیوان و حشرات با مدفوع کمک کنند و در نتیجه سطح بهداشت را افزایش داده و شرایط زندگی را برای ساکنان محله‌های فقیرنشین بهبود بخشند. بدون ساخت و نگهداری مناسب این امکانات، زباله‌های خانگی به‌طور ناکارآمد دفع می‌شوند و میزان تخریب منابع آب را افزایش می‌دهند.

### زباله‌های صنعتی
ضایعات فعالیت‌های صنعتی مانند صنایع کوچک، کشاورزی، نساجی، خمیر و کاغذ، پتروشیمی، معدن و نفت و گاز نیز در تخریب کیفیت آب در اندونزی نقش دارند. کیفیت آب در مناطق نزدیک به مناطق معدنی به‌طور بالقوه توسط فلزات سنگین مانند جیوه (Hg) آلوده شده است. طبق گزارش WEPA، غلظت جیوه (Hg) در ۹ نقطه از ۱۶ نقطه نمونه‌برداری شناسایی شده است و بالاترین سطح جیوه محلول در یکی از این مناطق به ۲٫۷۸ رسیده است. میکروگرم/لیتر.

بنابراین، نتیجه پایش کیفیت آب در ۳۰ رودخانه در اندونزی نشان می‌دهد که اکثر کیفیت‌های آب رودخانه‌ها به دلیل آلودگی توسط فاضلاب‌های خانگی و صنعتی (آب آشامیدنی خام بر اساس آیین‌نامه دولتی شماره ۸۲، ۲۰۰۱، مدیریت کیفیت آب و کنترل فاضلاب) در نهایت معیارهای آب کلاس ۱، یعنی آبی که می‌تواند برای آب استاندارد، آب آشامیدنی یا سایر مصارفی که نیاز به کیفیت آب مشابه با چنین مصرفی دارند، استفاده شود، را برآورده نمی‌کنند.

## دسترسی

بندانگشتی|250x250پیکسل|به دلیل کمبود آب آشامیدنی، ساکنان محله‌های فقیرنشین جاکارتا مجبورند برای شستشوی خود از آب کانال‌ها استفاده کنند.
داده‌های مربوط به دسترسی به آب و فاضلاب در اندونزی بسته به منبع مورد مراجعه و تعریف دسترسی متفاوت است. در سال ۲۰۲۰، دسترسی به منبع آب بهبود یافته ۹۲ درصد و دسترسی به فاضلاب بهبود یافته ۸۶ درصد بود.

اندونزی با تنها ۲٪ دسترسی به فاضلاب در مناطق شهری، یکی از پایین‌ترین سطوح پوشش فاضلاب در آسیا را دارد. بیشتر فضولات و فاضلاب‌ها به صورت تصفیه نشده یا نیمه تصفیه شده به زهکش‌های محلی یا آبراه‌ها تخلیه می‌شوند و باعث آلودگی گسترده محیط زیست می‌شوند. مسکن متراکم، سیل‌های شدید فصلی و گرفتگی زهکش‌ها با زباله‌های جامد جمع‌آوری نشده، این مشکل را تشدید می‌کند. طبق گزارش بانک جهانی، بهداشت شهری از جمله مسائل مهم سیاست‌گذاری در اندونزی است که کمتر به آن توجه شده است. در مناطق روستایی، دسترسی به بهداشت بهبود یافته از ۲۳٪ در سال ۲۰۰۰ به ۸۰٪ در سال ۲۰۲۰ افزایش یافته است. در سال ۲۰۲۰، ۶٫۱٪ از توالت‌های مشترک، ۱٫۴٪ از گودال‌های روباز غیربهداشتی و ۶٫۱٪ در مزارع، سواحل و آبراه‌ها مدفوع می‌کنند.

## کیفیت خدمات
هیچ داده‌ای در مورد میانگین تداوم تأمین آب در شهرهای اندونزی در دسترس نیست. با این حال، در جاکارتا، ۹۲ درصد از کاربران در سال ۲۰۰۱ به‌طور مداوم آب دریافت می‌کردند. در مورد کیفیت آب آشامیدنی، حدود ۳۰ درصد از آب توزیع شده توسط شرکت‌های آب در کشور به *[[اشریشیا کلی]]* یا کلیفرم‌های مدفوعی و سایر عوامل بیماری‌زا آلوده است. نتایج آزمایش‌های کیفیت آب آشامیدنی منتشر نمی‌شود. اکثر اندونزیایی‌ها جرات نمی‌کنند آب را مستقیماً از شیر آب بنوشند و اگر توانایی مالی داشته باشند، آب را می‌جوشانند یا آب بطری می‌خرند.

## منابع

رده:آب و فاضلاب در اندونزی
رده:اقتصاد اندونزی
رده:زیرساخت‌ها در اندونزی
رده:غیرمتمرکزسازی