پیشتاز ملی (ایتالیا)

**پیشتاز ملی** (به ) نامی است که برای حداقل دو گروه نئوفاشیست و نئونازی در ایتالیا استفاده شده است.

## گروه اصلی
جنبش «پیشتاز ملی» در سال ۱۹۶۰ توسط استفانو دله کیا به‌عنوان گروهی منشعب از جنبش اجتماعی ایتالیا (MSI) شکل گرفت. این گروه در ابتدا متکی به جوانانی بود که دولت آن‌ها را برای برهم‌زدن نشست‌های چپ‌گرایان جذب کرده بود. برخلاف MSI که مسیر پارلمانی را دنبال می‌کرد، ونگارد ملی راهی خارج از نظام سیاسی را برگزید و هدفش تضعیف دموکراسی و بازگرداندن فاشیسم بود. این گروه به‌صراحت مسیر قانونی و انتخاباتی را رد می‌کرد و به‌جای آن، به اقدامات مستقیم و خشونت‌آمیز روی آورد. در یکی از اعلامیه‌های منتشرشده توسط آن‌ها، اعضا تشویق می‌شدند که در «درگیری‌های تن‌به‌تن» تا حد ممکن بی‌رحم باشند. این نوع ادبیات نشان‌دهنده گرایش آشکار آن‌ها به خشونت سازمان‌یافته و نفی اصول دموکراتیک بود. پیشتاز ملی نه‌تنها از نظر سیاسی بلکه از نظر عملیاتی نیز به‌دنبال ایجاد بی‌ثباتی در جامعه بود. آن‌ها با استفاده از تاکتیک‌های شبه‌نظامی، تلاش می‌کردند فضای عمومی را به نفع ایدئولوژی فاشیستی تغییر دهند. این گروه نمونه‌ای از افراط‌گرایی راست‌گرا در دوران پساجنگ ایتالیا بود که با بهره‌گیری از نارضایتی‌های اجتماعی و ضعف نهادهای دموکراتیک، به‌دنبال احیای نظم اقتدارگرایانه گذشته بود.

اعضای این جنبش اغلب به عنوان تروریست محکوم می‌شدند و ادعا می‌شد که دلا چیائی با شرکت‌های بمب‌سازی در اسپانیا ارتباط دارد. این گروه همچنین با اوردینه نووو و سایر گروه‌های افراطی ارتباط نزدیکی داشت. وینچنزو وینچیگوئرا یکی از اعضای بدنام این گروه بود. این گروه مسئول یک سری حملات بمب‌گذاری در ایتالیا در سال ۱۹۶۹ شناخته شد که بدنام‌ترین آنها بمب‌گذاری پیازا فونتانا بود. این گروه همچنین نقش اصلی را در کودتای نافرجام یونیو والریو بورگزه در سال بعد بر عهده داشت.

ونگارد ملی همچنین متهم به سازمان‌دهی ترور قاضی ایتالیایی ویتوریو اوکورسیو است. گفته می‌شود که در این عملیات از سلاح‌هایی استفاده شده که از طریق ارتباطات این گروه در اسپانیا تحت حکومت فرانکو و با حمایت سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) تأمین شده بودند، هرچند هیچ مدرک قطعی برای اثبات این ادعا وجود ندارد.

در ارتباط با این قتل، پی‌یرلوئیجی کونکوتلی، که در آن زمان عضو ونگارد ملی نبود، در ایتالیا به حبس ابد محکوم شد. از سوی دیگر، ماریو ریچی، عضو ونگارد ملی، در ترور آرگالا در سال ۱۹۷۸ مشارکت داشت—فردی از گروه اتا که پنج سال پیش‌تر در ترور نخست‌وزیر فرانسیسکو فرانکو، لوئیس کاررو بلانکو، نقش داشت. این اقدامات نشان‌دهنده پیوندهای فراملی و خشونت‌گرایانه برخی گروه‌های راست افراطی در اروپا در دهه‌های پس از جنگ جهانی دوم بود.

## گروه دوم
راست|بندانگشتی|اعضای آوانگاردیا ملی در حال راهپیمایی در رم، ۱۹۷۵
گروه دومی با این نام در سال ۱۹۷۰ توسط آدریانو تیلگر تأسیس شد، اما این جنبش توسط دولت ایتالیا غیرقانونی اعلام شد، چرا که آن را تلاشی برای تأسیس مجدد حزب ملی فاشیست می‌دانست.

## مجله
مجله‌ای با گرایش نئوفاشیستی به نام آوانگارد همچنان به‌صورت ماهانه منتشر می‌شود. این نشریه گاه خود را به‌عنوان ارگان رسمی جنبش «ونگارد ملی» معرفی می‌کند، هرچند این جنبش همچنان در ایتالیا غیرقانونی است. با این حال، آوانگارد به‌طور رسمی با تشکیلاتی به نام جامعه سیاسی آوانگارد مرتبط است—سازمانی که تلاش دارد میراث فکری و سیاسی ونگارد ملی را در قالبی جدید و با ساختاری غیررسمی ادامه دهد. این پیوند نشان‌دهنده استمرار برخی جریان‌های افراطی در فضای سیاسی زیرزمینی ایتالیاست، که با وجود ممنوعیت قانونی، از طریق رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و تشکل‌های غیررسمی به فعالیت خود ادامه می‌دهند. انتشار منظم این مجله، گواهی بر تلاش این گروه‌ها برای حفظ هویت ایدئولوژیک و جذب نسل‌های جدیدی از مخاطبان است، هرچند در چارچوبی که از نظر حقوقی و اجتماعی با چالش‌های جدی مواجه است.

## منابع

رده:تروریسم نئوفاشیستی
رده:نئوفاشیسم