شوک قلبی

**شوک قلبی یا کاردیوژنیک** یک اورژانس پزشکی است که در نتیجه جریان خون ناکافی به اندام‌های بدن به دلیل اختلال در عملکرد قلب ایجاد می‌شود. علائم جریان خون ناکافی شامل تولید ادرار کم (&#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (ژانویه ۲۰۲۱)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

### کاتتر سوان گانز
کاتتر سوان-گانز یا کاتتر شریان ریوی ممکن است با ارائه اطلاعات در مورد همودینامیک به تشخیص کمک کند.&#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (ژانویه ۲۰۲۱)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

### بیوپسی
هنگامی که کاردیومیوپاتی به عنوان علت شوک قلبی مشکوک باشد، ممکن است برای تشخیص قطعی به بافت‌برداری ماهیچه قلب نیاز باشد.&#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (ژانویه ۲۰۲۱)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

### شاخص قلبی
اگر شاخص قلبی به شدت کمتر از 2.2 L/min/ m2 باشد، ممکن است فرد دچار شوک قلبی شود.

## درمان
### درمان دارویی
مدیریت اولیه شوک قلبی شامل داروهایی برای تقویت عملکرد قلب است. برخی از داروها، مانند دوبوتامین یا میلرینون، عملکرد پمپاژ قلب را تقویت کرده و اغلب در خط اول برای بهبود فشار خون پایین و رساندن خون به بقیه بدن استفاده می‌شوند.

بیمارانی که شوک قلبی داشته و به درمان دارویی پاسخ نمی‌دهند، ممکن است کاندیدای گزینه‌های پیشرفته‌تر مانند دستگاه پشتیبانی مکانیکی گردش خون باشند. انواع مختلفی از دستگاه‌های پشتیبانی گردش خون مکانیکی وجود دارد که رایج‌ترین آنها پمپ‌های بالون داخل آئورت، دستگاه‌های کمکی بطن چپ و اکسیژن‌رسانی غشای خارج بدنی وریدی-شریانی است. با این حال، توجه به این نکته مهم است که هیچ‌یک از این دستگاه‌ها راه حل دائمی نیستند، بلکه پلی برای درمان قطعی‌تر مانند پیوند قلب هستند.

### پمپ بالون داخل آئورت
پمپ بالون داخل آئورت وسیله‌ای است که توسط جراح قلب در آئورت نزولی قرار می‌گیرد. این بالون از یک بالون کوچک پر از هلیوم تشکیل شده که به قلب کمک می‌کند تا خون را با باد کردن در طول دیاستول (مرحله استراحت چرخه قلبی) و تخلیه در طی سیستول (مرحله انقباض چرخه قلبی) پمپاژ کند. پمپ‌های بالون داخل آئورت مستقیماً برون ده قلبی را افزایش نمی‌دهند، اما مهم‌تر از همه، میزان فشاری را که قلب باید در برابر آن پمپ کند کاهش می‌دهد و در نتیجه جریان خون و اکسیژن بیشتری را به ماهیچه‌های قلب می‌رساند.

پمپ‌های بالون داخل آئورت چندین دهه است که وجود داشته و رایج‌ترین خط اول دستگاه‌های پشتیبانی گردش خون مکانیکی هستند. با این حال، بدون عوارض بالقوه نیستند. عوارض بالقوه شامل آسیب در هنگام قرار دادن دستگاه در شریان‌های تأمین کننده نخاع و همچنین خطرات ناشی از هر روشی مانند خونریزی و عفونت است. موارد منع پمپ بالون داخل آئورت شامل برش آئورت، آنوریسم آئورت شکمی و ضربان نامنظم سریع قلب است.

### دستگاه کمکی بطن چپ
انواع مختلفی از دستگاه‌های کمکی بطن چپ وجود دارد که دستگاه‌های ایمپلا از رایج‌ترین آنها هستند. این دستگاه توسط جراح قلب در بطن چپ قلب قرار می‌گیرد و اساساً به عنوان یک پمپ عمل می‌کند و خون را از بطن چپ کشیده و آن را به داخل آئورت هل می‌دهد تا بتواند آن را به بقیه بدن برساند. برخلاف پمپ‌های بالون داخل آئورت، ایمپلا مستقل از چرخه قلبی عمل می‌کند. می‌توان آن را طوری تنظیم کرد که با سرعت بیشتری پمپاژ کند تا خون را سریعتر از بطن چپ خارج کرده و به آئورت وارد نماید، در نتیجه میزان کاری که بطن چپ باید انجام دهد را کاهش می‌دهد. در حالی که ایمپلا معمولاً در شرایط شوک قلبی استفاده می‌شود، برخی شواهد نشان می‌دهد که قرار دادن دستگاه ایمپلا در شرایط شوک قلبی حاد، جایی که قلب به‌طور ناگهانی پمپاژ نمی‌کند، ممکن است لزوماً تضمین کننده افزایش بقا نباشد.

عوارض بالقوه خاص دستگاه ایمپلا شامل همولیز (برش سلول‌های خون) و همچنین ایجاد ضایعات روی دریچه قلب، یعنی دریچه‌های میترال یا آئورت است. موارد منع قرار دادن دستگاه ایمپلا شامل پارگی آئورت، وجود دریچه آئورت مکانیکی و وجود لخته خون در بطن چپ است.

### اکسیژن رسانی غشایی خارج بدنی وریدی- شریانی
اکسیژن‌رسانی غشایی خارج بدنی وریدی-شریانی یک سیستم پشتیبانی مدار بسته است که در حین بهبود یا انتظار درمان قطعی‌تر، جایگزین عملکرد قلب شود. این سیستم شامل یک مدار است که اساساً خون را از سیستم وریدی بیمار تخلیه کرده و آن را از یک سیستم چرخان می‌گذراند که به خون اکسیژن اضافه کرده و دی‌اکسید کربن را حذف می‌کند، و در نهایت خون را به سیستم شریانی بیمار بازمی‌گرداند، جایی که خون تازه اکسیژن‌دار می‌تواند به اندام‌های فرد برسد. برخی شواهد نشان می‌دهند که ترکیبی از هر دو دستگاه ایمپلا و اکسیژن‌رسانی غشای خارج بدنی شریانی-وریدی ممکن است فشار گوه مویرگی ریوی قلب را کاهش دهد و در نتیجه میزان فشار بر عضلات قلب را کاهش می‌یابد.

از آنجایی که اکسیژن‌رسانی غشای خارج بدنی وریدی-شریانی یک روش بسیار تهاجمی است، معمولاً این دستگاه خط اول انتخابی برای بیماران مبتلا به شوک قلبی نیست و اغلب فقط برای بیمارانی که نه تنها شوک قلبی دارند، بلکه دارای نارسایی تنفسی و/یا ایست قلبی همزمان هستند، در نظر گرفته می‌شود.

عوارض اکسیژن رسانی غشای خارج بدنی وریدی-شریانی شامل آمبولی هوا، ادم ریوی و لخته شدن خون در دستگاه مدار است.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:بیماری‌های قلب
رده:فوریت‌های پزشکی
رده:مراقبت‌های ویژه پزشکی