نیایش مغان (بوتیچلی)

***نیایش مغان*** (به ایتالیایی: *Adorazione dei Magi*) نقاشی‌ای از استاد رنسانس ایتالیایی، ساندرو بوتیچلی است. بوتیچلی این اثر را برای محراب کلیسای گاسپار دی زانوبی دل لاما در سانتا ماریا نوولا در حدود سال ۱۴۷۵ نقاشی کرد. این نقاشی داستان کتاب مقدس سه مغ را که به دنبال ستاره‌ای برای یافتن عیسی نوزاد می‌روند، به تصویر می‌کشد. تصویر محراب بر مریم مقدس و عیسی نوزاد متمرکز است و سنت یوسف در پشت سر آنها قرار دارد. در مقابل آنها سه پادشاهی قرار دارند که در داستان ستایش مغان در عهد جدید توصیف شده‌اند. این سه پادشاه، مسیح کودک را می‌پرستند و هدایایی از طلا، کندر و مر به او تقدیم می‌کنند. علاوه بر این، خانواده مقدس توسط گروهی از مردم احاطه شده‌اند که برای دیدن کودکی که گفته می‌شد پسر خداست، آمده بودند.

## حامی
[بندانگشتی|جزئیاتی از تابلوی ''«نیایش مغان»''، خودنگاره [ساندرو بوتیچلی|بوتیچلی .]]
حدود سال ۱۴۷۵، بانکدار و دلال مالی فلورانسی، گاسپار دی زانوبی دل لاما (که به صورت متناوب: گواسپار دال لاما؛ لامی نوشته می‌شود) نقاشی «*ستایش مغان»* را به ساندرو بوتیچلی سفارش داد. گاسپار دی زانوبی، پسر یک آرایشگر، اهل امپولی، شهری کوچک در خارج از فلورانس بود. این محراب برای محراب کلیسای کوچک تدفین گاسپار واقع در صومعه دومینیکن، سانتا ماریا نوولا، سفارش داده شد.

کلیسای کوچک و بنابراین نقاشی، برای عموم قابل مشاهده بوده است. این تابلو داستان کتاب مقدس *«ستایش مغان»* را به تصویر می‌کشد و شامل اعضای برجسته خانواده مدیچی و همچنین حامی آن، گاسپار (معادل ایتالیایی کاسپار، یکی از سه مغ، است و بنابراین ممکن است تا حدودی در انتخاب موضوع نقاشی نقش داشته باشد). گاسپار را می‌توان در وسط گروه چهره‌هایی که در سمت راست صحنه مرکزی قرار دارند، دید. او به عنوان مردی مسن‌تر با موهای سفید-خاکستری نشان داده شده است که ردایی آبی پوشیده و با بیننده تماس چشمی برقرار می‌کند. چهره‌ای که در منتهی‌الیه سمت راست پیش‌زمینه نقاشی ایستاده، شنلی به رنگ زرد و طلایی پوشیده است و توسط اکثر محققان به عنوان خودنگاره‌ای از هنرمند، بوتیچلی، پذیرفته شده است. کلیسای خصوصی گاسپار دی زانوبی در ۶ ژانویه، روز جشن تجلی مسیح، افتتاح شد که یکی از اشارات نمادین فراوان موجود در نقاشی را نشان می‌دهد.

## منشأ
این نقاشی به نوادگان گاسپار دی زانوبی دل لاما رسید و نزدیک به ۱۰۰ سال در محل اصلی خود باقی ماند. حقوق مربوط به محراب حدود سال ۱۵۲۲ به خانواده فدینی منتقل شد. سپس محراب حدود سال ۱۵۷۰ به فابیو آرازولا دو موندراگونه، مارکز موندراگونه ، منتقل شد. او نقاشی را از محراب جدا کرده و به کاخ خود منتقل کرد که در سال ۱۵۷۵ به دلیل خیانت او به فرانچسکو اول مدیچی (حکومت ۱۵۴۱–۱۵۸۷)، که دوک بزرگ توسکانی بود، به همراه بقیه اموالش مصادره شد. سپس این نقاشی در سال ۱۵۷۵ به مجموعه‌های دوک بزرگ و سپس در سال ۱۶۲۲ به ویلا دل پوجیو ایمپریال منتقل شد. در سال ۱۷۹۶، به گالری اوفیتزی در فلورانس، ایتالیا منتقل شد، جایی که تا به امروز در آنجا باقی مانده است.

این نقاشی برای نمایشگاهی در سال‌های ۲۰۲۲/۲۳ در موسسه هنر مینیاپولیس بود.

## توضیحات
صحنهٔ بوتیچلی در چشم‌اندازی قرار دارد که شامل ویرانه‌های کلاسیک از دنیای یونانی-رومی است، مانند طاق کلاسیک در وسط زمین در سمت چپ. مریم مقدس، سنت جوزف و مسیح کودک بر روی یکی از این ویرانه‌های کلاسیک که به عنوان آخور موقت محل تولد مسیح استفاده می‌شده، نشسته‌اند. گیاهان سرسبز از شکاف‌های ویرانه در حال رشد هستند و طاووسی در سمت راست نشسته است. ستارهٔ بیت‌لحم در بالای نقاشی پرتوهای طلایی می‌تاباند و مریم مقدس و کودک را برجسته می‌کند.

عناصر رسمی نقاشی *«نیایش مغان»* اثر بوتیچلی شامل پیکره‌های محکم و استوار و رنگ‌های شدید و اشباع‌شده، به‌ویژه رنگ‌های قرمز است. این عناصر به نقاشی کمک کردند تا در محراب برجسته شود، زیرا با یک قاب باشکوه رقابت می‌کرد و با نور محدود، کم‌نور می‌شد. در نظر گرفتن شرایطی که نقاشی در زمان خلق آن مشاهده می‌شد، مهم است: پس از غروب آفتاب، در نور شمع مشاهده می‌شد، که ممکن است باعث شده باشد رنگ‌های قرمز گرم شوند و به نظر برسند که می‌درخشند. این درخشش امروزه قابل مشاهده نیست زیرا نقاشی اکنون با نور مصنوعی روشن می‌شود.

## موضوع
داستان نیایش مغان (یا "پادشاهان") یک بخش استاندارد در چرخه‌های زندگی مریم مقدس و زندگی مسیح در هنر بود و به همین دلیل بارها در طول قرن پانزدهم توسط هنرمندانی از جمله بوتیچلی و مربی او فیلیپو لیپی نقاشی شده است. بوتیچلی حداقل هفت بار مأمور به نقاشی آن شد. حامیان و نقاشان در سراسر اروپا به ویژه به این داستان، به ویژه در فلورانس ایتالیا، جذب شدند. حامیان ثروتمند ممکن است به ویژه مجذوب نمایش ثروت و جواهراتی شده باشند که در لباس‌ها و هدایای گران‌قیمت و عجیب و غریب مغان به نمایش گذاشته شده بود. در شهرهای ایتالیایی مانند فلورانس، بسیاری از حامیان خود درگیر تجارت بین‌المللی، از جمله با بخش‌هایی از جهان اسلام بودند.

«دیگری» اصطلاحی است که امروزه توسط مورخان هنر به کار می‌رود و توصیف می‌کند که چگونه بینندگان اروپایی، مردمان و بیگانگان ناشناخته، از جمله مسلمانان، یهودیان و مردمانی از به اصطلاح «شرق» (شرق)، و همچنین فرهنگ‌های بومی از به اصطلاح «دنیای جدید» آمریکای باستان (که در این موضوع ظاهر نمی‌شوند) را به تصویر می‌کشند. در الهیات، سه مغ نمایانگر اولین غیریهودیانی بودند که مسیح را شناختند و الحاقات افسانه‌ای به داستان، هر یک را نمایانگر بخش متفاوتی از جهان فراتر از اروپا و خاورمیانه می‌کرد.

لباس‌های قابل شناسایی یکی از راه‌های اصلی به تصویر کشیدن «دیگری» بود. به عنوان مثال، بسیاری از چهره‌ها با انواع مختلف پارچه‌هایی که نوارهای طلایی در شانه‌ها و لبه‌هایشان دارند، نشان داده شده‌اند؛ این احتمالاً به پارچه‌های آسیایی معروف به «پارچه‌های تارتار» یا پارچه‌های *طراز به* سبک اسلامی با کتیبه اشاره دارد. نمونه‌هایی از این کالاهای لوکس عجیب و غریب در مجموعه‌های مختلف کلیسا در سراسر شهرهای مختلف ایتالیا، از جمله خزانه‌داری کلیسای سنت فرانسیس آسیزی، موجود بود. پارچه‌های لوکس از آسیا و سرزمین‌های اسلامی به نشانه‌های ثروت، اعتبار و در نتیجه به عنوان نمادهای جایگاه اجتماعی تبدیل شدند - هنگامی که در یک نقاشی مذهبی مانند «*نیایش مغان» اثر بوتیچلی گنجانده می‌شدند،* به عنوان راهی برای اعطای افتخار و شکوه به تصاویر چهره‌های مقدس و همچنین حامیان آنها عمل می‌کردند.

راه دیگری که ایده «دیگری» را نشان می‌دهد، گنجاندن اشیاء نادر و عجیب و غریب در بازنمایی‌های هنری است. انواع مختلفی از جام‌ها و ظروف طلایی وجود دارد که توسط سه پادشاه، اثر بوتیچلی، *در نقاشی ستایش مغان،* ارائه شده‌اند. در نسخه‌های دیگر این موضوع توسط هنرمندان مختلف، انواع مختلفی از اقلام لوکس گران‌قیمت در داستان گنجانده شده است که نشان‌دهنده شیفتگی اروپایی‌های مسیحی به چیزهای عجیب و غریب است. به عنوان مثال، *نقاشی ستایش مغان* (۱۴۶۲) اثر آندریا مانتنیا، سه پادشاه را نشان می‌دهد که هدایای بدیعی را به مسیح کودک تقدیم می‌کنند: ملکیور یک بخورسوز از ترکیه عثمانی ارائه می‌دهد، بالتازار یک کوزه عقیق از ایران در دست دارد و کاسپار یک کاسه چینی آبی و سفید در دست دارد. اشیاء نمایش داده شده در این نقاشی‌ها احتمالاً به اشیاء مشابه در مجموعه‌های سلطنتی و کلیسایی و همچنین آن دسته از اقلام لوکس سرزمین‌های دور که در بازارهای مکان‌هایی مانند فلورانس و ونیز موجود هستند، اشاره دارند.

## بوتیچلی، مدیچی‌ها و پرتره‌های خانواده مدیچی
مدیچی‌ها در دهه ۱۴۰۰ میلادی خانواده‌ای بسیار قدرتمند و ثروتمند در ایتالیا بودند. در دهه ۱۴۷۰، ساندرو بوتیچلی رابطه نزدیکی با خانواده مدیچی برقرار کرد. خانواده مدیچی مجموعه‌ای از آثار هنری را که توسط بوتیچلی در اواخر دهه ۱۴۰۰ نقاشی شده بود، سفارش دادند. این آثار شامل *[[پرتره مردی با مدال کوزیموی مهتر|پرتره مرد جوانی با مدال کوزیمو بزرگ]]* ( است)، که در آن مرد شبیه کوزیمو دِ مدیچی بود، و مسیر نقاشی پرتره را تغییر داد، به خصوص با استفاده از چنین سوژه مرد برجسته‌ای. علاوه بر این، بوتیچلی در طول دهه ۱۴۷۰ چندین پرتره مختلف از جولیانو دِ مدیچی نقاشی کرد.

نظریه‌های مختلفی در مورد اینکه چه کسانی در این تصویر گنجانده شده‌اند یا اصلاً شامل شده‌اند، وجود دارد. یک تفسیر از چاپ اول کتاب «*زندگی‌ها*» اثر جورجیو واساری (۱۵۵۰) گرفته شده است. واساری نوشته است که قدیمی‌ترین مغ، کاسپار، تصویری از کوزیمو د مدیچی (حکومت: ۱۴۳۴–۱۴۶۴) است که از سال ۱۴۲۹ تا ۱۴۶۴ رئیس خانواده مدیچی و بانک مدیچی بود واساری در ادامه می‌نویسد که مغ وسط ، جولیانو د مدیچی (۱۴۵۳–۱۴۷۸) را نشان می‌دهد و آخرین مغ، جووانی دی کوزیمو د مدیچی، پسر کوزیمو د مدیچی است. تفسیر دیگر از مونوگرافی هاینریش اولمان در سال ۱۹۸۳ دربارهٔ بوتیچلی می‌آید که در آن او پیشنهاد می‌کند که مغ مرکزی در واقع پیرو دی کوزیمو د مدیچی (حکومت ۱۴۶۴–۱۴۶۹) است. اولمان همچنین پیشنهاد می‌کند که مرد مو مشکی پشت جوان‌ترین مغ، جولیانو د مدیچی (متولد ۱۴۵۳-متوفی ۱۴۷۸) است و مرد جوانی که شمشیر در سمت چپ دارد ، لورنزو د مدیچی (حکومت ۱۴۴۹–۱۴۹۲) است که با نام لورنزوی باشکوه نیز شناخته می‌شود. اکثر محققان بر این باورند که تابلوی *«ستایش مغان»* شامل تصویر حامی خانواده مدیچی، کوزیمو دِ مدیچی و پسرانش پیرو دی کوزیمو دِ مدیچی (حکومت: ۱۴۶۴–۱۴۶۹) و جووانی دی کوزیمو دِ مدیچی (متولد: ۱۴۲۱-متوفی: ۱۴۶۳)، به عنوان پرتره‌های پس از مرگ، و همچنین نوه‌هایش لورنزو دِ مدیچی (حکومت: ۱۴۴۹–۱۴۹۲) و جولیانو دِ مدیچی (متولد: ۱۴۵۳-متوفی: ۱۴۷۸)، به عنوان پرتره‌های زنده است.

گنجاندن پرتره‌های مدیچی در *نقاشی «پرستش مغان» اثر* بوتیچلی نشان می‌دهد که این خانواده در جامعه ایتالیا در آن زمان چقدر تأثیرگذار بوده‌اند. علاوه بر این، مدیچی‌ها معمولاً به عنوان مغ نشان داده می‌شدند زیرا آنها عضو انجمن برادری فلورانس، یا همان انجمن مغان، بودند.

همچنین ممکن است از پرتره‌های آنها برای انتقال آرزوی محافظت الهی برای خانواده مدیچی استفاده شده باشد. اینکه آیا روابط صمیمی بوتیچلی با برادران مدیچی به گاسپار ثروتمند اجازه داده است تا پرتره‌های خویشاوندان آنها را در اثر محراب خود معرفی کند، یا گاسپار از این فرصت برای تمجید و تعریف شایسته از این شخصیت‌های قدرتمند خوشحال بوده است، دشوار است. با این حال، از زحمات زیادی که بوتیچلی با این چهره‌ها کشیده است، مشخص است که این بخش مهمی از کار را تشکیل داده است.

## سبک
واساری در *[[زندگی برجسته‌ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران]]*، این *پرستش را* به شرح زیر توصیف می‌کند:تعداد سرها در این صحنه غیرقابل توصیف است، حالت‌های آنها همه متفاوت است، برخی تمام‌رخ، برخی نیمرخ، برخی سه‌رخ، برخی خمیده و به اشکال مختلف دیگر، در حالی که حالات چهره ملازمان، چه جوان و چه پیر، بسیار متنوع است و تسلط کامل هنرمند بر حرفه خود را نشان می‌دهد. ساندرو همچنین به وضوح تمایز بین دربار هر یک از پادشاهان را نشان می‌دهد. این اثر از نظر رنگ، طراحی و ترکیب‌بندی شگفت‌انگیز است. توجه به جزئیات، مانند نحوهٔ پرداخت لباس‌ها، نشان می‌دهد که این هنرمند فلورانسی در این برهه از دوران کاری خود، از مکتب فلاندری تأثیر پذیرفته است.

## جستارهای وابسته
* ''پرستش مغان'' (لئوناردو داوینچی)

## منابع

## برای مطالعهٔ بیشتر
* Page at artonline.it 
* 

 
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:نقاشی‌های بوتیچلی در اوفیتزی
رده:نقاشی‌های دهه ۱۴۷۰ (میلادی)
رده:نقاشی‌های نیایش مغان