سیکویا

**سکویا** ( ؛ ،  یا ،  ؛ حدود ۱۷۷۰ – اوت ۱۸۴۳)، که با نام **جورج گیست** یا **جورج گس** نیز شناخته می‌شود، یک همه‌چیزدان و خط‌نگار بومی آمریکا از ملت چروکی بود.

سکویا در سال ۱۸۲۱ سیلاباری چروکی خود را تکمیل کرد که خواندن و نوشتن را به زبان چروکی ممکن ساخت. ملت چروکی به عنوان یکی از اولین گروه‌های بومی آمریکای شمالی که به زبان نوشتاری دست یافتند، به‌طور رسمی این سیلاباری را در سال ۱۸۲۵ پذیرفت و به اتحاد یک ملت به‌اجبار تقسیم‌شده با روش‌های جدید ارتباطی و احساس استقلال کمک کرد. در عرض یک‌چهارم قرن، ملت چروکی به نرخ سواد تقریباً ۱۰۰٪ دست یافت که از مهاجران اروپایی-آمریکایی اطراف پیشی گرفت.

ایجاد سیلاباری چروکی توسط سکویا یکی از معدود موارد در تاریخ مکتوب است که یک عضو منفرد از یک گروه بدون خط نوشتاری، یک خط اصلی و مؤثر ایجاد کرده است. اعتقاد بر این است که این کار الهام‌بخش توسعه ۲۱ خط یا سیستم نوشتاری مورد استفاده در ۶۵ زبان در آمریکای شمالی، آفریقا و آسیا بوده است.

سکویا همچنین نماینده مهمی برای ملت چروکی بود؛ او برای امضای دو معاهده جابجایی و مبادله زمین به واشینگتن، دی.سی. سفر کرد.

## اوایل زندگی

اسناد اولیه کمی حقایق زندگی سکویا را توصیف می‌کنند. برخی حکایات به صورت شفاهی نقل شده‌اند، اما اینها اغلب در مورد زمان‌ها و مکان‌های خاص با یکدیگر در تضاد هستند یا مبهم می‌باشند.

سکویا در حدود سال ۱۷۷۸ در شهر چروکی تاسکیگی، تنسی به دنیا آمد. جیمز مونی، یک مردم‌شناس و تاریخ‌نگار برجسته مردم چروکی، از قول یکی از بستگان نقل کرده است که سکویا در کودکی سال‌های اولیه خود را با مادرش گذراند. در نظام خویشاوندی مادرتباری مردم، کودکان متعلق به خانواده و قبیله مادر محسوب می‌شدند و بستگان مذکر او بیشترین اهمیت را در تربیت آن‌ها داشتند. اعتقاد بر این است که نام او از کلمه چروکی  به معنای «گراز» گرفته شده است. مورخ جان بی. دیویس می‌گوید که این نام ممکن است از  (به معنای گراز یا صاریغ) و  به معنای «مکان، محوطه» گرفته شده باشد. این اشاره‌ای است یا به ناهنجاری دوران کودکی او یا به آسیب بعدی که سکویا را معلول ساخت. به گفته یکی از نوادگان او، او با نام ** ("یک پرنده درون است") به دنیا آمد. پس از شکست مکرر در انجام وظایف کشاورزی، نامش به سکویا ("یک گراز درون است") تغییر یافت.

در مورد اینکه مادرش، ووت-ته، دختر، خواهر یا خواهرزاده یکی از رئیس‌قبیلههای چروکی بوده است، بحث وجود دارد. مورخان معتقدند که او با رئیس‌قبیله‌هایی که به عنوان برادران اولد تاسل و دابل‌هد شناخته شده‌اند، نسبت داشته است. جان واتس (همچنین به نام یانگ تاسل شناخته می‌شود) برادرزاده این دو رئیس‌قبیله بود، بنابراین این احتمال وجود دارد که ووت-ته و واتس به نحوی با هم نسبت داشتند. به دلیل آداب و رسوم بومیان، سکویا همه چیز را از مادرش آموخت، از جمله زبان چروکی و اولین شغل خود به عنوان یک پیشه‌ور.

منابع در مورد هویت پدر سکویا متفاوت هستند. دیویس از کتاب ۱۹۱۷ اِمِت استار به نام *تاریخ اولیه چروکی‌ها* نقل می‌کند که پدر سکویا یک تاجر خز ویرجینیایی اهل سوابیا به نام ناتانیل گایست، گوئیست یا گیست بود. منابع دیگر بیان می‌کنند که پدرش می‌توانسته یک دست‌فروش آلمانی بدون مجوز به نام جورج گیست بوده باشد که در سال ۱۷۶۸ وارد ملت چروکی شد، ازدواج کرد و صاحب فرزندی شد. منبع دیگری پدرش را ناتانیل گیست، پسر کریستوفر گیست، معرفی کرده است که افسر منصوب شده در ارتش قاره‌ای و مرتبط با جورج واشینگتن در طول انقلاب آمریکا بود. گیست مردی با جایگاه اجتماعی و پشتوانه مالی بوده است؛ جوزایا سی. نات ادعا کرد که او «پسر یک اسکاتلندی» بوده است. روزنامه *[[چروکی فینیکس]]* در سال ۱۸۲۸ گزارش داد که پدر سکویا دورگه و پدربزرگش یک مرد سفیدپوست بود.

*دانشنامه جدید جورجیا* نسخه دیگری از ریشه‌های سکویا را از تاریخ *به آن‌ها بگو دروغ می‌گویند: افسانه سکویا* (۱۹۷۱)، اثر تراولر برد، که ادعا می‌کند از نوادگان سکویا است، ارائه می‌دهد. برد می‌گوید که سکویا یک چروکی اصیل بود که همواره با تسلیم و همسان‌سازی مردم خود در فرهنگ سفیدپوستان مخالف بود. این دانشنامه خاطرنشان کرد که برد هیچ مدرک مستندی برای ادعاهای خود ارائه نکرد، اما روایت او در محافل آکادمیک تا حدی اعتبار یافته است.

در هر صورت، پدر قبل از تولد سکویا غایب بود. توضیحات مختلفی ارائه شده است، اما دلیل آن نامشخص است. ووت-ته پس از آن ازدواج نکرد. سکویا خواهر و برادری نداشت و مادرش او را به تنهایی بزرگ کرد. به گفته دیویس، سکویا هرگز به مدرسه نرفت و هرگز انگلیسی نیاموخت. او و ووت-ته فقط به زبان چروکی صحبت می‌کردند. در جوانی، زمان زیادی را صرف چراندن گاو و کار در باغشان می‌گذراند، در حالی که مادرش یک پاسگاه تجاری اداره می‌کرد.

سکویا در اوایل زندگی لنگ شد؛ چگونگی، زمان و مکان آن مشخص نیست. برخی گزارش‌ها نشان می‌دهد که این ممکن است ناشی از آسیب در نبرد بوده باشد؛ برخی دیگر می‌گویند علت یک حادثه شکار بوده است. دیویس نوشت که یک شماره اولیه روزنامه *چروکی ادووکیت* گفته است که او "قربانی یک مشکل مفصلی هیدرارتریتی، که معمولاً 'ورم سفید' نامیده می‌شود" بود. یک پزشک حدس زد که او "آناسکارا [کذا] (ادم)" داشته است. در هر صورت، لنگش او را از تبدیل شدن به یک کشاورز یا جنگجوی موفق بازداشت.

علیرغم کمبود تحصیلات، سکویا هوش طبیعی زیادی از خود نشان داد. در کودکی، او شیردوش‌ها و کف‌گیرهایی برای شیر برای لبنیاتی که ساخته بود طراحی و ساخته بود. همان‌طور که بزرگتر شد و با مردان سفیدپوست بیشتری در تماس قرار گرفت، نحوه ساخت جواهرات را آموخت. او یک زرگر برجسته شد و اشیاء مختلفی از سکه‌های نقره‌ای که تله‌گذاران و تاجران حمل می‌کردند، می‌ساخت. او هرگز آثارش را امضا نمی‌کرد، بنابراین هیچ‌کدام وجود ندارد که بتوان با اطمینان به عنوان کار او شناسایی کرد.

احتمالاً سکویا پس از مرگ مادرش، که دیویس ادعا کرد حدود پایان قرن ۱۸ اتفاق افتاد، پاسگاه تجاری او را اداره کرد. فروشگاه او به محلی غیررسمی برای ملاقات مردان چروکی برای معاشرت و به‌ویژه نوشیدن ویسکی تبدیل شد. سکویا علاقه زیادی به الکل پیدا کرد و به زودی بیشتر اوقات خود را مست می‌گذراند و از مزرعه و تجارت خود غافل شد و پول خود را صرف خرید مشروب به صورت بشکه‌ای کرد.

سرانجام، او به سرگرمی‌های جدیدی روی آورد. شروع به طراحی کرد، سپس آهنگری را پیشه کرد تا بتواند ابزارهای آهنی کشاورزی را که اخیراً توسط تاجران به منطقه معرفی شده بودند، تعمیر کند. او که طبق معمول خودآموخته بود، ابزارها، کوره و دم خود را ساخت. به زودی یا در تعمیر اقلام یا فروش وسایلی که خود ساخته بود، کسب و کار خوبی راه انداخت. ساخته‌های او چون دوست داشت آن‌ها را با نقره تزئین کند، تقاضای زیادی داشت. اگرچه فروشگاه خود را حفظ کرد، اما هم نوشیدن الکل را ترک کرد و هم فروش آن را متوقف کرد.

سکویا به این باور رسید که یکی از مزایای فراوان مردم سفیدپوست، زبان نوشتاری آن‌هاست که به آن‌ها اجازه می‌داد دانش خود را گسترش دهند، در اشکال مختلف رسانه‌ای مشارکت کنند و شبکه ارتباطی بهتری داشته باشند. نقطه ضعف چروکی‌ها این بود که مجبور بودند صرفاً به حافظه تکیه کنند. این موضوع علاقه او را برای ایجاد نوعی زبان نوشتاری برای ملت چروکی برانگیخت.

اعتقاد بر این است که سکویا تا سال ۱۸۰۹ شروع به توسعه آنچه بعدها به سیلاباری چروکی تبدیل شد، کرده بود، به امید اتحاد ملت چروکی و استقلال بیشتر آن‌ها. در سال ۲۰۰۸، کنت بی. تانکرسلی (ملت چروکی) از دانشگاه سینسیناتی، کنده‌کاری‌هایی از سیلاباری را در غاری در جنوب شرقی کنتاکی، جایی که شناخته شده است سکویا در آنجا خویشاوندانی داشته است، یافت. این غار محل دفن سنتی یک رئیس‌قبیله چروکی به نام رد برد (پرنده سرخ) بود. حدود ۱۵ نماد قابل شناسایی از سیلاباری چروکی همراه با تاریخ ۱۸۰۸ یا ۱۸۱۸ بر روی سنگ آهک کنده کاری شده بود. علاوه بر این، سنگ‌نوشته‌نگارههایی وجود داشت که به نظر می‌رسید شامل نمادهای باستانی چروکی، علاوه بر خرس، گوزن و پرندگان باشند.

### نقل مکان به آلاباما

مشخص نیست که سکویا چه زمانی از تنسی به آلاباما نقل مکان کرد. بسیاری از چروکی‌ها حتی قبل از واگذاری زمین‌های اطراف زادگاه سکویا در سال ۱۸۱۹ به آنجا مهاجرت کردند، زیرا تحت فشار مداوم مهاجران اروپایی-آمریکایی بودند. برخی منابع ادعا می‌کنند که او با مادرش رفت، هرچند تاریخ قطعی برای مرگ او وجود ندارد. برخی دیگر گفته‌اند که حدود سال ۱۸۰۹ بود که کار خود را بر روی سیلاباری چروکی آغاز کرد. منبع دیگری ادعا می‌کند که در سال ۱۸۱۸ بوده است. با این حال، این تاریخ بسیار دیر است، زیرا سکویا زمانی که به ارتش پیوست در آلاباما زندگی می‌کرد.

در سال‌های ۱۸۱۳–۱۸۱۴، سکویا به عنوان یک جنگجو از هنگ چروکی، به فرماندهی سرهنگ گیدئون مورگان، در نبرد خم اسب علیه «رد استیکس» (شاخه سرخ‌ها) (شورشیان کریک یا ماسکوگی) خدمت کرد. همرزمان سفیدپوستش او را جورج گس یا جورج گیست صدا می‌زدند. این نبرد بخشی از جنگ کریک بود که توسط کریک‌های سنتی در طول جنگ ۱۸۱۲ برای اثبات قدرت خود در میان مردم و بیرون راندن اروپایی-آمریکایی‌ها آغاز شد.

در طول خدمت، سکویا شاهد معایب نداشتن زبان نوشتاری بود. برخلاف سربازان سفیدپوست، او و همرزمان چروکی‌اش نمی‌توانستند نامه‌ای به خانه بنویسند، دستورات نظامی خود را بخوانند، یا رویدادها و افکاری را که در طول خدمتشان رخ می‌داد، ثبت کنند. این موضوع عزم او را برای ایجاد یک سیستم خواندن و نوشتن برای زبان چروکی عمیق‌تر کرد.

در سال ۱۸۱۷، سکویا معاهده‌ای را امضا کرد که زمین‌های چروکی در جنوب شرقی را با زمینی در آرکانزاس مبادله می‌کرد. اما در سال ۱۸۱۹، او از این معاهده خارج شد که منجر به از دست دادن اولین خانه خود در آلاباما شد و او را به ویلزتاون (فورت پین امروزی)، آلاباما نقل مکان کرد.

### زندگی پس از ایجاد سیلاباری
سکویا سیلاباری خود را در سال ۱۸۲۱ تکمیل کرد. این سیلاباری بلافاصله توسط ملت چروکی پذیرفته نشد، اما به زودی گسترش یافت. در سال ۱۸۲۴، سکویا از شورای ملی چروکی مدال دریافت کرد و همچنین از آلاباما به آرکانزاس نقل مکان کرد.

چهار سال بعد، او یکی از نمایندگان «اسکان‌یافتگان قدیم» بود که برای امضای معاهده مبادله زمین چروکی در آرکانزاس با قلمرو سرخپوستی (اوکلاهومای امروزی) به واشینگتن، دی.سی. رفت.

در سال ۱۸۲۹، سکویا در سالیساو، اوکلاهما امروزی به همراه همسر و دخترش ساکن شد. در سال ۱۸۳۸، چروکی‌های جنوب شرقی تحت رهبری رئیس‌قبیله جان راس به قلمرو سرخپوستی منتقل شدند. پس از این، سکویا تلاش کرد تا ۱۶ اسکان‌یافته قدیمی دیگر را با گروه راس متحد کند زیرا آن‌ها قبلاً دولت خود را تأسیس کرده بودند. در سال ۱۸۳۹، سکویا و ۱۶ اسکان‌یافته قدیمی دیگر و حدود ۱۵ نماینده از گروه راس قانون اتحاد را امضا کردند و بدین ترتیب قانون اساسی جدید چروکی ایجاد شد.

اندکی پس از آن، سکویا در جستجوی چروکی‌هایی که به آنجا مهاجرت کرده بودند، به مکزیک رفت. او امیدوار بود که آموزه‌های خود در مورد سیلاباری را گسترش دهد و چروکی‌های مهاجر را متقاعد کند که به قلمرو سرخپوستی نقل مکان کنند.

## سیلاباری و سواد چروکی
سکویا به عنوان یک زرگر، به‌طور منظم با اروپایی-آمریکایی‌هایی که در منطقه ساکن شده بودند، معامله می‌کرد. او تحت تأثیر نوشتار آن‌ها قرار گرفت و از مکاتبات آن‌ها به عنوان «برگ‌های سخنگو» یاد کرد. او می‌دانست که کاغذها نشان‌دهنده راهی برای انتقال اطلاعات به افراد دیگر در مکان‌های دوردست است، کاری که همرزمان آمریکایی‌اش می‌توانستند انجام دهند اما او و دیگر بومیان نمی‌توانستند. اکثریت چروکی‌ها تصور می‌کردند که نوشتن یا جادوگری، یا یک استعداد ویژه، یا یک ادعای دروغین است. سکویا هیچ‌یک از این توضیحات را نپذیرفت. او گفت که می‌تواند راهی برای صحبت کردن چروکی‌ها بر روی کاغذ اختراع کند، حتی اگر دوستان و خانواده‌اش این ایده را پوچ می‌دانستند.

### ایجاد

در حدود سال ۱۸۰۹، سکویا شروع به ایجاد یک سیستم نوشتاری برای زبان چروکی کرد. در ابتدا، او یک سیستم تصویری یا واژه‌نگار را دنبال کرد، جایی که هر کلمه در زبان یک نویسه یا نماد داشت. او توجه خود را از مزارع کشاورزی خود که بقایش را به خطر می‌انداخت، برگرداند و دوستان و همسایگانش فکر کردند که عقلش را از دست داده است. گفته می‌شود که همسرش کار اولیه او را سوزاند و آن را جادوگری دانست، نظری که برخی از هم‌ردیفانش نیز داشتند. در نهایت، او متوجه شد که رویکرد تصویری غیرعملی است زیرا نیاز به به خاطر سپردن تصاویر بسیار زیادی داشت.

سپس سعی کرد برای هر ایده یک نماد بسازد، اما این نیز غیرعملی بود.

رویکرد سوم سکویا توسعه یک نماد برای هر هجا در زبان بود. او از کتاب مقدس به عنوان مرجع، همراه با اقتباس‌هایی از حروف انگلیسی، یونانی و عبری استفاده کرد. تا سال ۱۸۲۱، او مجموعه‌ای از ۸۶ نماد (که بعداً به ۸۵ نماد ساده‌سازی شد) ایجاد کرد که هر کدام یک توالی همخوان-واکه یا یک هجا از زبان چروکی را نشان می‌داد. نمادها را می‌توان در یک طرح جدولی نوشت که ستون‌ها هر واکه و ردیف‌ها هر همخوان هستند.

### آموزش خط هجایی
دختر شش سالهٔ سکویا، آیوکه (که آیوکا نیز نوشته می‌شود)، اولین کسی بود که آن را آموخت. خبر ساخته شدن راهی جدید برای ارتباط پیچید و آن دو توسط رئیس قبیله احضار و محاکمه شدند. سکویا و آیوکه از یکدیگر جدا شدند اما همچنان با فرستادن نامه برای یکدیگر ارتباط برقرار می‌کردند. به مرور زمان، جنگجویانی که بر محاکمه نظارت داشتند، همراه با تمام قبیله، به این باور رسیدند که سکویا واقعاً شکل جدیدی از ارتباط را پدیدآورده است—و مشتاقانه از او خواستند تا آن را به آنها بیاموزد.

او به مناطق حفاظت‌شدهٔ سرخپوستان در قلمرو آرکانزاس سفر کرد، جایی که برخی از چروکی‌ها در غرب رود میسیسیپی ساکن شده بودند. برای نشان دادن ارزش خط هجایی خود، سکویا از هر یک از رهبران محلی دعوت کرد تا یک کلمه را با صدای بلند بگویند. او هر کدام را با دقت یادداشت کرد، سپس دخترش را صدا زد تا کلمات را بازخوانی کند. رهبران که تحت تأثیر و شیفته قرار گرفته بودند، موافقت کردند که سکویا خط هجایی را به چند تن از اعضای قبیله بیاموزد. درس‌ها چندین ماه به طول انجامید، و در این مدت شایعاتی پخش شد که او ممکن است به جادوگری مشغول باشد. وقتی آموزش کامل شد، سکویا یک آزمون نهایی برگزار کرد: او برای هر شاگرد یک نامه دیکته کرد و سپس پاسخ‌های دیکته شدهٔ آن‌ها را با صدای بلند خواند. این نمایش موفقیت‌آمیز، چروکی‌های غربی را متقاعد کرد که او واقعاً یک سیستم نوشتاری عملی و قدرتمند ایجاد کرده است.

هنگامی که سکویا از قبایل شرقی بازدید کرد، یک پاکت دربسته با خود حمل می‌کرد که حاوی یک سخنرانی نوشته شده از یکی از رهبران چروکی در آرکانزاس بود. او با خواندن این سخنرانی با صدای بلند، چروکی‌های شرقی را از ارزش سیستم خود متقاعد کرد. از آنجا، خط هجایی به سرعت گسترش یافت و در سراسر شهرها و روستاهای چروکی در شرق آموزش داده شد.

تا سال ۱۸۳۰، بیش از ۹۰٪ چروکی‌ها به زبان خودشان باسواد بودند.

### استفاده در اسناد رسمی و مطبوعات

در سال ۱۸۲۵، ملت چروکی به‌طور رسمی این سیستم نوشتاری را به تصویب رساند و بدین ترتیب به یکی از اولین گروه‌های بومی تبدیل شدند که دارای زبان نوشتاری کاربردی بودند. تا پایان همان سال، کتاب مقدس و سرودهای مذهبی به زبان چروکی ترجمه شدند. در سال ۱۸۲۶، شورای ملی چروکی به جورج لوری و دیوید براون مأموریت داد تا هشت نسخه از قوانین ملت چروکی را به زبان چروکی ترجمه و چاپ کنند.

در سال ۱۸۲۸، جزوات مذهبی، مواد آموزشی و اسناد قانونی همگی با استفاده از این خط هجایی تهیه شدند. روزنامه‌ای به نام *[[چروکی فونیکس]]* تأسیس شد که اولین روزنامهٔ دوزبانه در آمریکای شمالی بود. این روزنامه با فراهم کردن شبکه‌ای مختص آن‌ها برای ارتباط و به اشتراک‌گذاری اطلاعات، به حفظ یکپارچگی در میان ملت پراکندهٔ چروکی کمک کرد.

این خط هجایی برای بیش از ۱۰۰ سال برای تهیه روزنامه‌ها، کتاب‌ها، متون مذهبی و سالنامه‌ها (تقویم‌ها) استفاده می‌شد.

هنگامی که ملت چروکی نخستین دستگاه چاپ خود را خریداری کرد، برخی از نمادهای دست‌نوشتهٔ سکویا نیاز به اصلاح داشتند. برای وضوح بیشتر نمادها، آن‌ها با اقتباس‌هایی از الفبای رومی جایگزین شدند و از آن پس در خط هجایی مورد استفاده قرار گرفتند.

## زندگی در قلمرو سرخپوستان
پس از اینکه ملت به‌طور رسمی خط هجایی او را در سال ۱۸۲۵ به تصویب رساند، سکویا به سرزمین‌های چروکی در قلمرو آرکانزاس سفر کرد و در آنجا یک کارگاه آهنگر و یک نمک‌کوبی تأسیس کرد. او همچنین به آموزش خط هجایی به هر کسی که مشتاق یادگیری بود ادامه داد.

در سال ۱۸۲۸، سکویا به عنوان بخشی از هیأتی که برای مذاکره بر سر معاهده‌ای برای زمین در قلمرو برنامه‌ریزی‌شدهٔ سرخپوستان به واشینگتن، دی.سی. سفر کرد. او در آنجا برای کشیدن یک پرترهٔ رسمی توسط چارلز برد کینگ (تصویر بالای این مقاله را ببینید) ژست گرفت که در آن یک نسخه از خط هجایی را در دست چپ خود گرفته و پیپی با دستهٔ بلند می‌کشد. در طول این بازدید، سکویا همچنین با نمایندگانی از دیگر قبایل بومی آمریکا ملاقات کرد. با الهام از این دیدارها، او مصمم شد یک خط هجایی جهانی ایجاد کند که در میان قبایل مختلف قابل استفاده باشد. در پیگیری این آرمان، او به مناطقی از آریزونا و نیومکزیکو امروزی سفر کرد تا با قبایل غربی دیدار کند.

در سال ۱۸۲۹، سکویا به مکانی در کنار بیگ اسکین بایو نقل مکان کرد، جایی که کلبه سکویا را ساخت و برای بقیه عمرش خانه‌اش شد. این مکان در سال ۱۹۶۵ به عنوان نشانه تاریخی ملی ثبت شد. (شهر امروزی سَلیساو، اکلاهما، در نزدیکی این مکان توسعه یافت) این خانه توسط انجمن تاریخی اکلاهما اداره می‌شد تا اینکه در ۹ نوامبر ۲۰۱۶ توسط ملت چروکی خریداری شد.

در سال ۱۸۳۹، هنگامی که ملت چروکی بر سر مسئلهٔ کوچ به قلمرو سرخپوستان به شدت دچار اختلاف بود، سکویا با جسی بوشیهد برای اتحاد دوبارهٔ ملت همکاری کرد. سکویا به نمایندگی از چروکی‌های غربی و بوشیهد به نمایندگی از چروکی‌های شرقی، در ۲۰ ژوئن ۱۸۳۹ در نشست شورای قبیله در تاکاتوکا درخواست مشترکی ارائه دادند. تلاش‌های آن‌ها موفقیت‌آمیز بود و شورا با رأی شفاهی فراخوان تشکیل مجمع ملی جدیدی برای رسیدگی به اتحاد مجدد را تصویب کرد. این گردهمایی در نهایت منجر به ایجاد قانون اتحاد و تدوین قانون اساسی جدید چروکی شد.

## سفر نهایی و مرگ

سکویا آرزوی دیدن اتحاد دوبارهٔ ملت چندپارهٔ چروکی را در سر می‌پروراند. در بهار ۱۸۴۲، سفری را برای یافتن دیگر گروه‌های چروکی که گمان می‌رفت به مکزیک گریخته‌اند آغاز کرد و تلاش کرد آن‌ها را برای بازگشت به ملت چروکی، که در آن زمان بیشتر در قلمرو سرخپوستان ساکن بودند، متقاعد کند. او با پسرش، تیسی (چوسالتا)، و همچنین دیگر مردان چروکی به نام‌های کو-تس-کا، نو-وو-تا-نا، کا-تا-تا، کو-وو-سی-تی، جان الایجا و د وُرم همراه بود:

در برهه‌ای بین سال‌های ۱۸۴۳ تا ۱۸۴۵، او به دلیل عفونت تنفسی احتمالی در طی سفری به سن فرناندو د روساس در کواویلا، مکزیک درگذشت. نامه‌ای که در سال ۱۸۴۵ توسط چروکی‌های همراه نوشته شده بود، بیان می‌داشت که او در سال ۱۸۴۳ درگذشته است:

روستای سن فرناندو د روساس بعداً به ساراگوسا تغییر نام داد.

در سال ۱۹۳۸، رئیس اصلی ملت چروکی جی. بی. میلام هزینهٔ سفری برای یافتن گور سکویا در مکزیک را تأمین کرد. گروهی از پژوهشگران چروکی و غیرچروکی در ژانویه ۱۹۳۹ از ایگل پس، تگزاس راهی شدند. آن‌ها یک محل گور در نزدیکی یک چشمه آب شیرین در کواویلا، مکزیک یافتند، اما نتوانستند به‌طور قطعی تشخیص دهند که آن گور متعلق به سکویا است یا خیر.

در سال ۲۰۱۱، روزنامهٔ *ماسکوگی فونیکس* مقاله‌ای منتشر کرد دربارهٔ کشفی در سال ۱۹۰۳ توسط هیز و فنچر در کوه‌های ویچیتا که به گمان آنان قبر سکویا بود. این دو مرد گفتند که این مکان درون غاری بوده و شامل یک اسکلت انسانی با یک پای کوتاه‌تر از پای دیگر، یک پیپ با دسته بلند، دو مدال نقره، یک تفنگ چخماقی و یک تبر بوده است. با این حال، این مکان بسیار شمال‌تر از مرز مکزیک واقع شده بود.

## تأثیر بین‌المللی
کار سکویا تأثیری بین‌المللی داشته و باعث تشویق توسعهٔ خطوط هجایی برای دیگر زبان‌های پیشتر بدون نوشتار شده است. خبر اینکه یک چروکی بی‌سواد خطی هجایی ایجاد کرده است در سراسر ایالات متحده و قلمروهای آن پیچید. یک مبلغ مذهبی که در شمال آلاسکا کار می‌کرد، در این باره خواند و خط هجایی را ایجاد کرد که بعدها به خط هجایی کری معروف شد. این نوشتار هجایی به دیگر گروه‌های بومی در سراسر کانادا الهام داد تا آن را برای ایجاد نوشتار برای زبان‌های خود اقتباس کنند.

یک چروکی باسواد به لیبریا مهاجرت کرد و در آنجا دربارهٔ خط هجایی قوم خود صحبت کرد. یک گویشور زبان باسا در لیبریا با الهام از آن، خط هجایی خود را ایجاد کرد و دیگر گروه‌های بومی در غرب آفریقا نیز از این روش پیروی کرده و خطوط هجایی خود را ایجاد کردند.

یک مبلغ مذهبی در چین دربارهٔ خط هجایی کری خواند و با الهام از آن نمونه، به نوشتن یک زبان محلی در چین پرداخت. نتیجهٔ انتشار کار سکویا، توسعهٔ مجموعاً ۲۱ خط شناخته‌شده بوده است که برای نوشتن بیش از ۶۵ زبان به کار رفته‌اند.

## میراث

به دلیل مشارکت‌ها و دستاوردهای سکویا در تاریخ چروکی، مجسمه‌ها، یادمان‌ها، موزه‌ها و نقاشی‌های متعددی در سراسر ایالات متحده و در ژانرهای گوناگون به افتخار او اختصاص داده شده است.

علم:
* سردهٔ درخت سکویا (*[[Sequoia sempervirens]]*) به افتخار سکویا نام‌گذاری شده است.

موزه‌ها:
* موزه هنر کارنگی، تالار معماری، پیتسبورگ، پنسیلوانیا - الفبای سکویا
* موزه زادگاه سکویا در شهرستان مونرو، شرق تنسی، به زندگی او و فرهنگ چروکی می‌پردازد.
* در سال ۱۹۶۴، سکویا به تالار مشاهیر بزرگ غرب در موزه ملی کابوی و میراث غرب راه یافت.

نقاشی‌ها و تصاویر:
* هنرمند هنری اینمن در حدود سال ۱۸۳۰ پرتره‌ای از سکویا کشید؛ این نقاشی اکنون در نگارخانه ملی پرتره ایالات متحده قرار دارد.
* تصویر سکویا بر روی پشت سکهٔ دلار ساکاگاویا سال ۲۰۱۷ نقش بسته است.

مجسمه‌ها و یادبودها:
* ایالت اکلاهما در سال ۱۹۱۷ یک تندیس سکویا را به مجموعه تالار مجسمه‌های ملی اهدا کرد. این اولین مجسمه‌ای بود که نمایندهٔ یک سرخپوست در این تالار قرار می‌گرفت. این تندیس اثر وینی ریم است و در روتوندای کنگره در واشینگتن، دی.سی. به نمایش گذاشته شده است.
* یادمانی به افتخار رئیس سکویا از ملت چروکی در سپتامبر ۱۹۳۲ در کالهون، جورجیا رونمایی شد. ۳۴٫۵۳۰۲۸۶° شمالی ۸۴٫۹۳۶۸۰۶° غربی
* در سال ۱۹۳۹، یک پانل برنزی با نقش برجستهٔ *سکویا*، اثر لی لوری، به افتخار او در کتابخانه کنگره نصب شد.
* یک یادمان سکویا در مقابل موزه مردم چروکی در کارولینای شمالی نصب شده است.

مکان‌های تاریخی:
* کلبه سکویا، جایی که او در سال‌های ۱۸۲۹–۱۸۴۴ در ملت چروکی، قلمرو سرخپوستان زندگی می‌کرد، در سال ۱۹۶۵ در اکلاهما به عنوان نشانه تاریخی ملی ثبت شد.
سایر موارد:
* در ۲۰ دسامبر ۱۹۸۰، اداره پست ایالات متحده تمبری ۱۹ سنتی به افتخار او در مجموعهٔ بزرگ‌ترین آمریکایی‌ها منتشر کرد.
* در اشاره به جایگاه والای سکویا در تخیل چروکی، آهنگساز و موسیقی‌شناس چروکی، جک کیلپاتریک نوشت: «سکویا همیشه در بیابان بود. او قدم می‌زد، اما شکارچی نبود. نمی‌دانم به دنبال چه می‌گشت.»
* جانی کش در آهنگ خود در سال ۱۹۶۴ با نام «برگ‌های سخنگو» دربارهٔ سکویا خوانده است.
* سکویا به‌طور مختصر به عنوان شخصیتی در نمایش *[[به سوی این تپه‌ها]]*، یک نمایش روباز که از سال ۱۹۵۰ در چروکی، کارولینای شمالی اجرا می‌شود، ظاهر می‌شود.

در سال ۱۸۲۴، شورای عمومی چروکی‌های شرقی یک مدال نقره بزرگ به افتخار خط هجایی به سکویا اهدا کرد. به گفته دیویس، روی یک طرف مدال تصویر او نقش بسته بود و دور آن این عبارت به انگلیسی حک شده بود: "تقدیم به جورج گیست از سوی شورای عمومی چروکی به خاطر نبوغش در اختراع الفبای چروکی." روی دیگر مدال، دو پیپ با دسته بلند و همان عبارت به زبان چروکی نوشته شده بود. گفته می‌شود که سکویا تا پایان عمر این مدال را به همراه داشت و با او به خاک سپرده شد.
File:Sequoyah NSHC.jpg|تندیس سکویا در کنگره ایالات متحده آمریکا
File:Sequoyah Denkmal, North Carolina.jpg|یادمان سکویا در مقابل موزه چروکی در کارولینای شمالی
File:Sequoyah-Lawrie-Highsmith.jpeg|پانل برنزی با نقش *سکویا* (۱۹۳۹)، اثر لی لوری. ساختمان جان آدامز کتابخانه کنگره، واشینگتن، دی.سی.


## استفاده معاصر از زبان چروکی
زبان چروکی عمدتاً در اوکلاهما، کارولینای شمالی و آرکانزاس صحبت می‌شود؛ بین ۱۵۰۰ تا ۲۱۰۰ نفر به‌طور فعال در این سه منطقهٔ اصلی به زبان چروکی صحبت می‌کنند. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۸ بیان می‌دارد که ۱۲۰۰ گویشور چروکی در ملت چروکی اوکلاهما زندگی می‌کنند، ۲۱۷ گویشور در شرق کارولینای شمالی، و ۱۰۱ گویشور در قبیلهٔ کیتوواه متحد چروکی در آرکانزاس هستند، و اکثر گویشوران چروکی افراد بالای ۴۰ سال هستند.

امروزه، در ملت چروکی (شمال شرق اوکلاهما) خط هجایی بر روی تابلوهای خیابان‌ها و ساختمان‌ها دیده می‌شود، این خط به عنوان زبان هم‌رسمی در کنار انگلیسی شناخته می‌شود و در مدارس اوکلاهما و کارولینای شمالی تدریس می‌شود. ملت چروکی در قرن ۲۱ در تلاش است تا این زبان را در زندگی روزمرهٔ مردم ادغام کند. هدف آن‌ها افزایش برنامه‌های غوطه‌وری در مدارس، تشویق اعضای مسن‌تر چروکی برای آموزش به نسل‌های جوان‌تر، و در یک بازهٔ ۵۰ ساله (از سال ۲۰۰۸) داشتن حدود ۸۰ درصد گویشور مسلط‌تر چروکی است. افراد در تمام سنین این زبان را می‌آموزند، والدین و بزرگسالان، کودکان در مدارس، و این زبان در چندین دانشگاه در اوکلاهما و کارولینای شمالی ارائه می‌شود.

در دوره‌ای که سیاست‌های کوچ اجباری سرخپوستان توسط سفیدپوستان مهاجر، قبایل بومی را از سرزمین‌هایشان بیرون می‌راند، فرایندی که امروزه به عنوان راه اشک‌ها شناخته می‌شود، استفاده از زبان چروکی به شدت کاهش یافت. استفاده از هر زبان بومی در مدارس شبانه‌روزی سرخپوستان که توسط دولت اداره می‌شدند، به نوعی تنبیه بدنی منجر می‌شد. در اواخر قرن بیستم، با برنامه‌هایی که توسط سه قبیلهٔ مستقل چروکی و دوره‌های آنلاین اجرا شد، احیای زبان چروکی آغاز گردید.

## افتخارات به نام او
* یک نوع سر پیکان کوچک از دوران میسیسیپی که در سراسر غرب میانه و جنوب علیا یافت می‌شود، در سال ۱۹۶۸ توسط جیمز براون سکویا نام‌گذاری شد.
* درختان سکویا در کالیفرنیا در سال ۱۸۴۷ توسط زیست‌شناس اتریشی اشتفان اندلیشر *Sequoia gigantea* نام‌گذاری شدند. اگرچه تصور می‌شد که این به افتخار سکویا بوده است، اما این فرضیه مورد تردید قرار گرفته است. تحقیقات قرن بیست و یکم در اتریش ثابت کرده است که اندلیشر، که زبان‌شناس نیز بود و آثاری منتشر کرده بود، با کار سکویا آشنا بوده است. نگاه کنید به درخت رئیس سکویا، یک درخت سکویا در پارک ملی سکویا.
* یک ترکیب شیمیایی بلوری که از تقطیر سوزن‌های درختان به دست آمد، در سال ۱۸۸۰ توسط گئورگ لونگه و ت. اشتاینکاوکلر توصیف و سکویین نام‌گذاری شد.
* کرم شب‌پرهٔ سوراخ‌کنندهٔ سکویا، یک شب‌پره از خانوادهٔ شیشه‌بالان، *[[Bembecia sequoiae]]* نام‌گذاری شد.
* در طول کنوانسیون قانون اساسی سکویا در سال ۱۹۰۵، ایالت پیشنهادی سکویا به افتخار او نام‌گذاری شد و سپس با قلمرو اکلاهما ادغام شد تا در سال ۱۹۰۶ ایالت جدید اکلاهما را تشکیل دهد.
* نام منطقه‌ای که سکویا در اکلاهما امروزی در آن زندگی می‌کرد در سال ۱۸۵۱ به منطقهٔ سکویا تغییر یافت. هنگامی که اکلاهما در سال ۱۹۰۶ به اتحادیه پیوست، آن منطقه به عنوان شهرستان سکویا، اکلاهما ثبت شد.
* مرکز تحقیقات سکویا به جمع‌آوری و بایگانی نوشته‌ها و ادبیات بومیان آمریکا اختصاص دارد.
* کوه سکویا در کوه‌های اسموکی بزرگ.
* کوه سکویا در فایتویل، آرکانزاس، پس از آنکه شهر قلهٔ کوه ایست را برای یک خلوتگاه به مجمع متدیست اهدا کرد، به افتخار او نام‌گذاری شد.
* محلهٔ تپه‌های سکویا در ناکسویل، تنسی.
* نیروگاه هسته‌ای سکویا متعلق به سازمان دره تنسی به نام او نام‌گذاری شد.
* مارینا سکویا در دریاچه نوریس در تنسی، در بالادست سد نوریس بر روی رود کلینچ.
* یواس‌اس ''سکویا'' یک قایق تفریحی بود که برای دهه‌ها به‌طور رسمی توسط رئیس‌جمهوران آمریکا استفاده می‌شد (اکنون خصوصی است).
* غارهای سکویا و خانه تاریخی الیس در ولی هد، آلاباما واقع شده است.
* باشگاه روستایی سکویا، اوکلند، کالیفرنیا
* شورای سکویا – شورایی از پیشاهنگی آمریکا واقع در شمال شرق تنسی.
* جایزه کتاب سکویا هر ساله توسط دانش‌آموزان اکلاهما انتخاب می‌شود.
* مک‌اواس سکویا
* مدارس بسیاری به نام او نام‌گذاری شده‌اند، از جمله
** دبیرستان سکویا (اکنون مدرسه راهنمایی) در دوراویل، جورجیا (طراحی شده توسط معمار جان پورتمن)

:*کالج سکویاها، ویسالیا، کالیفرنیا
:*دبیرستان سکویا (جورجیا)، کانتون (شهرستان چروکی، جورجیا)، جورجیا
:*دبیرستان سکویا (اکلاهما)، یک مدرسه شبانه‌روزی سرخپوستان در تاهلکوا، اکلاهما
:*دبیرستان سکویا (تنسی)، مدیسونویل، تنسی
:*دبیرستان سکویا (ردوود سیتی، کالیفرنیا)
:*دبستان سکویا، تاهلکوا، اکلاهما
:*دبستان سکویا، شاونی، اکلاهما
:*مدرسه راهنمایی سکویا، سیمی ولی، کالیفرنیا
:*دبستان سکویا، تالسا، اکلاهما
:*دبستان سکویا، سن دیگو، کالیفرنیا
:*دبستان سکویا، راسلویل، آرکانزاس
:*مدرسه راهنمایی سکویا، بروکن ارو، اکلاهما
:*دبستان سکویا، دروود، مریلند
:*مدرسه سکویا، پاسادنا، کالیفرنیا

## جستارهای وابسته
* تاریخ نوشتار
* باب بنج، رهبر چروکی
* تاسل کهنه
* فهرست افرادی که به طرز مرموزی ناپدید شده‌اند
* هاستینگز شید (۱۹۴۱–۲۰۱۰)، نوادهٔ مستقیم نسل پنجم سکویا
* تالونتسکی (رئیس چروکی)
* تنویل
* اویاقق
* ترجمه‌های کتاب مقدس به زبان چروکی

## یادداشت‌ها

## منابع

## کتاب‌شناسی

* Bender, Margaret. (2002) *Signs of Cherokee Culture: Sequoyah's Syllabary in Eastern Cherokee Life*. Chapel Hill: University of North Carolina Press.
* Feeling, Durbin. *Cherokee-English Dictionary: Tsalagi-Yonega Didehlogwasdohdi*. Tahlequah, Oklahoma: Cherokee Nation, 1975: xvii
* Holmes, Ruth Bradley; Betty Sharp Smith (1976). *Beginning Cherokee: Talisgo Galiquogi Dideliquasdodi Tsalagi Digoweli.* Norman: University of Oklahoma Press. .
* Foreman, Grant, *Sequoyah*, University of Oklahoma Press, Norman, OK, 1938.
* Langguth, A. J. *Driven West: Andrew Jackson and the Trail of Tears to the Civil War*. New York, Simon & Schuster. 2010. .
* McKinney, Thomas and Hall, James, *History of the Indian Tribes of North America*. (Philadelphia, PA, 1837–1844).
* McLoughlin, William G. , *After the Trail of Tears: The Cherokees' Struggle for Sovereignty 1839–1880*. University of North Carolina Press. Chapel Hill. 1993. .
* 

## پیوند به بیرون

* "Invention of the Cherokee Alphabet" , *Cherokee Phoenix*, ۱۳ اوت ۱۸۲۸
* "Sequoyah" , Tiro Typeworks
* ["Sequoyah (aka George Gist)", a North Georgia Notable](http://ngeorgia.com/ang/Sequoyah(a.k.a_George_Gist))
* وبگاه رسمی ملت چروکی
* "قلم رسمی چروکی" در وبگاه رسمی ملت چروکی
* 
* "سکویا"، ان‌سی‌پدیا

رده:آهنگران اهل ایالات متحده آمریکا
رده:افراد دارای معلولیت اهل ایالات متحده آمریکا
رده:افراد گمشده در دهه ۱۸۴۰ (میلادی)
رده:افراد ملت چروکی (۱۷۹۴–۱۹۰۷)
رده:اهالی تنسی در جنگ ۱۸۱۲
رده:اهالی جنگ کریک
رده:اهالی شهرستان ناکس، تنسی
رده:بومیان آمریکا در جنگ ۱۸۱۲
رده:پدیدآورندگان سیستم‌های نوشتاری
رده:پرونده‌های افراد گمشده در مکزیک
رده:درگذشتگان ۱۸۴۳ (میلادی)
رده:دیپلمات‌های ملت چروکی (۱۷۹۴–۱۹۰۷)
رده:زادگان دهه ۱۷۷۰ (میلادی)
رده:سیاستمداران دارای معلولیت اهل ایالات متحده آمریکا
رده:سیاستمداران ملت چروکی (۱۷۹۴–۱۹۰۷)
رده:مخترعان سده ۱۹ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:مقامات دولتی قبیله‌ای بومیان آمریکا در قلمرو سرخپوستان
رده:نظامیان ملت چروکی (۱۷۹۴–۱۹۰۷)
رده:نقره‌کاران اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان دارای معلولیت اهل ایالات متحده آمریکا