فقر در ویتنام

بندانگشتی|سهم جمعیت در فقر شدید در طول زمان
بندانگشتی|نرخ فقر را بر اساس منطقه ویتنام در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ ترسیم کنید.
تا دهه ۱۹۹۰، بیشتر جمعیت ویتنام زیر خط فقر زندگی می‌کردند. این امر به دلایل مختلفی از جمله سال‌ها مستعمره بودن ویتنام توسط فرانسه، اشغال ویتنام توسط ژاپن، جنگ ویتنام و آمریکا، و درگیری‌های بیشتر در سرزمین اصلی جنوب شرقی آسیا (عمدتاً جنگ کامبوج و ویتنام و جنگ چین و ویتنام) بود. درگیری‌های مداوم از سال ۱۸۸۷ تا ۱۹۹۱، بیش از ۱۰۰ سال بی‌ثباتی، ویتنام را به کشوری جنگ‌زده تبدیل کرده بود که مستعد سیل‌های شدید ناشی از طوفان‌ها، افزایش سطح دریا و همچنین به اصطلاح «فصل سیل» ناشی از بادهای موسمی فصلی (بادهای موسمی شرق آسیا در زمستان و بادهای موسمی جنوب آسیا در تابستان) و همچنین اثرات تغییرات آب و هوایی بود.

اصلاحات سیاسی و اقتصادی که در سال ۱۹۸۶ آغاز شد، که مجموعه‌ای از سیاست‌های آزادسازی بازار با عنوان (نوسازی/نوآوری) بود، وضعیت فقر و گرسنگی در ویتنام را به‌طور قابل توجهی بهبود بخشیده است - از یکی از فقیرترین کشورهای جهان با درآمد سرانه کمتر از ۱۰۰ دلار آمریکا در سال، تا پایان سال ۲۰۱۳ ویتنام به کشوری با درآمد متوسط با درآمد سرانه ۱۹۱۰ دلار آمریکا (در سال ۲۰۱۳) تبدیل شد. نرخ فقر از ۵۸ درصد در سال ۱۹۹۳ به ۲۸٫۹ درصد در سال ۲۰۰۲، ۱۴٫۵ درصد در سال ۲۰۰۸ و حدود ۱۲ درصد در سال ۲۰۱۱ کاهش یافت. تخمین زده می‌شود که حدود ۲۸ میلیون نفر در طول دو دهه از فقر رهایی یافته‌اند. گزارش شاخص گرسنگی جهانی (GHI) در سال ۲۰۱۴، ویتنام را در میان ۸۱ کشوری که از گرسنگی رنج می‌برند، با شاخص گرسنگی ۷٫۵ در مقایسه با شاخص نگران‌کننده ۲۷٫۷ در سال ۱۹۹۰ (کشوری با وضعیت گرسنگی بسیار نگران‌کننده بین ۲۰٫۰ تا ۲۹٫۹ یا جدی بین ۱۰٫۰ تا ۱۹٫۹ در رتبه پانزدهم قرار داد. دستاوردهای کاهش فقر و ریشه‌کنی گرسنگی در پیشبرد توسعه اقتصادی بسیار مورد تقدیر و موفقیت‌آمیز بوده است. با این حال، ویتنام هنوز وظایف بسیاری در مبارزه با فقر و گرسنگی به‌طور کلی و همچنین برای گروه‌های آسیب‌پذیرتر مردم مانند اقلیت‌های قومی، معلولان، مراقبت از سالمندان و افراد آسیب‌پذیر در برابر جرم و جنایت پیش رو دارد.
بندانگشتی|قحطی در ویتنام، ۱۹۴۵
از نظر آموزش، گذشته از دبستان و دبیرستان که اکثر ویتنامی‌ها آن را به پایان می‌رسانند، نرخ تکمیل دبیرستان در اوایل سال ۲۰۲۱ در دومین سال همه‌گیری ویروس کرونا تنها ۵۸ درصد بود که با این وجود، نسبت به ۵۵ درصد در سال ۲۰۱۳ افزایش یافته است از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۶، نسبت ثبت نام ناخالص ویتنام در آموزش عالی از تنها ۲٫۷ درصد به ۲۸٫۳ درصد افزایش یافت. با این وجود، این نسبت همچنان بسیار پایین‌تر از سایر کشورهای منطقه است. مناطق خاصی از ویتنام که در آنها عدم تعادل شدیدی در میزان تحصیلات و ثروت وجود دارد، میانگین را کاهش داده‌اند.

بر اساس گزارش بانک توسعه آسیا، ویتنام در سال ۲۰۱۵، ۹۱٫۷۰ میلیون نفر جمعیت داشته است که حدود یک میلیون نفر بیشتر از سال قبل است. در سال ۲۰۱۶، ۵٫۸ درصد از جمعیت زیر خط فقر ملی زندگی می‌کردند؛ در سال ۲۰۱۹، نرخ بیکاری ۲٫۰ درصد بود. درصد افرادی که در محله‌های فقیرنشین زندگی می‌کردند، از ۶۰٫۵ درصد در سال ۱۹۹۲ به ۱۳٫۸ درصد در سال ۲۰۱۸ کاهش یافت.

علاوه بر این، آب و هوای ویتنام به شدت مستعد سیل از چندین منبع است: طوفان‌ها؛ بادهای موسمی فصلی، بادهای موسمی جنوب آسیا در تابستان و بادهای موسمی شرق آسیا در زمستان؛ و افزایش سطح دریا در نتیجه تغییرات اقلیمی. اگرچه قرن بیست و یکم برای ویتنام تاکنون از نظر نظامی نسبتاً بدون درگیری بوده است، اما با این وجود چالش‌ها همچنان پابرجا هستند.

## فقر و جمعیت‌شناسی
طیف گسترده‌ای از علل فقر وجود دارد، با این حال فقر عمدتاً از عناصر جمعیتی ناشی می‌شود:
* اکثر فقرا کشاورز هستند. در سال ۱۹۹۸ تقریباً ۸۰ درصد فقرا در کشاورزی کار می‌کردند.
* اکثر فقرا در مناطق روستایی، دورافتاده، کوهستانی یا مستعد بلایا زندگی می‌کنند، جایی که زیرساخت‌های فیزیکی و خدمات عمومی نسبتاً توسعه نیافته‌اند.
* فقرا اغلب فاقد ابزار تولید و زمین‌های کشاورزی هستند.
* آنها دسترسی محدودی به اعتبارات دولتی دارند و اغلب از طریق اعتبار برگشتی با بهره بسیار بالا به آن دسترسی پیدا می‌کنند.
* این خانوارها اغلب فرزندان زیادی دارند اما نیروی کار کمی دارند.
* فقرا به‌طور نامتناسبی احتمالاً از اقلیت‌های قومی هستند. درصد خانوارهایی که سرپرست آنها از اقلیت‌های قومی است از ۱۷٫۸ درصد در سال ۱۹۹۳ به ۴۰٫۷ درصد در سال ۲۰۰۸ افزایش یافته است.
* فقرا تحصیلات محدودی دارند: افرادی که تحصیلات ابتدایی را به پایان نرسانده‌اند، بالاترین نرخ فقر را تشکیل می‌دهند.
* خانوارهای روستایی که فقط از زنان و کودکان تشکیل شده‌اند، به ویژه در برابر فقر آسیب‌پذیر هستند، زیرا تعداد افراد تحت تکفل در مقایسه با نیروی کار موجود نسبتاً زیاد است.
* محله‌های فقیرنشین همچنین به دلیل کمبود بهداشت، خدمات مناسب برق و آب، اجرای بی‌نظم قانون، شرایط نامناسب و غیره، برای افرادی که در زیرساخت‌های فرسوده یا قدیمی و فرسوده زندگی می‌کنند، بسیار مضر هستند. عوامل دیگر شامل افزایش نرخ جرم و جنایت، زندگی پرجمعیت در فضاهای کوچک و همچنین گرفتار شدن در بلاتکلیفی در توسعه دولتی مناطق خاص است.
* مراقبت از سالمندان در ویتنام به عنوان یک امر خانوادگی تلقی می‌شود و مراقبت از سالمندان از طریق خانه‌های سالمندان برای ویتنامی‌ها یک عمل نسبتاً ناآشنا و جدید است. در حالی که خانواده به دلیل رعایت اصول فرزندپروری باید از سالمندان مراقبت کند، منابع و بار روانی توسط خانواده صرف مراقبت از سالمندان خود می‌شود که می‌تواند منجر به شرایط بدتر و در آینده، نیاز بالقوه به خدمات مراقبت از سالمندان شود.
* هزینه‌های مربوط به تمامیت و دفاع ملی.

چنین مواردی از فقر و همچنین بی‌توجهی به مدرسه می‌تواند افراد را بیشتر در معرض جرایمی مانند قاچاق انسان، فساد، قاچاق مواد مخدر و غیره قرار دهد و آنها را آسیب‌پذیرتر کند.

## تأمین مالی روی خط فقر
### خط فقر اعمال شده برای دوره ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰
بر اساس وضعیت توسعه اجتماعی-اقتصادی، دولت خط فقر را برای هر مرحله اعلام می‌کند. دستورالعمل خط فقر که برای دوره ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰ اعمال می‌شد، مقرر می‌داشت:
* در مناطق روستایی، خانوارهایی که میانگین درآمد آنها کمتر از سرانه ۲٬۴۰۰٬۰۰۰ دونگ ویتنامی (معادل ۱۵۰ دلار آمریکا) در سال است، خانوارهای فقیر محسوب می‌شوند.
* در مناطق شهری، خانوارهایی که درآمد متوسط آنها کمتر از ۳٬۱۲۰٬۰۰۰ دونگ ویتنامی به ازای هر نفر در سال (معادل ۱۹۵ دلار آمریکا) است، خانوارهای فقیر محسوب می‌شوند.

### خط فقر اعمال شده برای دوره ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵
آیین‌نامه خط فقر که برای دوره زمانی ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ اعمال می‌شد، مقرر می‌داشت:
* خانوارهای فقیر در مناطق روستایی، خانوارهایی با درآمد متوسط کمتر از ۴۰۰۰۰۰ دونگ ویتنامی به ازای هر نفر در ماه یا ۴٬۸۰۰٬۰۰۰ دونگ ویتنامی به ازای هر نفر در سال (تقریباً ۱۹ دلار آمریکا به ازای هر نفر در ماه) هستند.
* خانوارهای فقیر در مناطق شهری، خانوارهایی با درآمد متوسط کمتر از ۵۰۰۰۰۰ دونگ ویتنامی به ازای هر نفر در ماه یا ۶۰۰۰۰۰۰ دونگ ویتنامی به ازای هر نفر در سال (تقریباً ۲۴ دلار آمریکا به ازای هر نفر در ماه) هستند.
* خانوارهای طرفدار فقرا در مناطق روستایی، خانوارهایی با درآمد متوسط سرانه از ۴۰۱۰۰۰ تا ۵۲۰۰۰۰ دونگ ویتنامی در ماه (تقریباً ۱۹ تا ۲۵ دلار آمریکا در ماه) هستند.
* خانوارهای طرفدار فقرا در مناطق شهری، خانوارهایی با درآمد متوسط سرانه از ۵۰۱۰۰۰ تا ۶۵۰۰۰۰ دونگ ویتنامی در ماه (تقریباً ۲۴ تا ۳۱ دلار آمریکا در ماه) هستند.

با خط فقر جدید، درصد خانوارهای ویتنامی در پایان سال ۲۰۱۱، ۱۲ درصد تخمین زده شد.

## کاهش فقر
برخی از دستاوردهای مربوط به کاهش فقر در ویتنام در زیر خلاصه شده است:

### رشد اقتصادی
حفظ رشد اقتصادی برای تقویت کاهش بیشتر فقر ضروری است. رشد پایدار پیش‌شرط ایجاد اشتغال، بهبود درآمد و ایجاد منابع مورد نیاز برای اجرای برنامه‌های رفاه و امنیت اجتماعی است. رشد اقتصادی بالا از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰ از پایه یک اقتصاد بسیار فقیر، به عنوان یک عامل اساسی کاهش فقر و ریشه‌کنی گرسنگی در نظر گرفته می‌شد.

### برنامه‌های دولتی
عزم و تعهد بالای سیاسی دولت در مبارزه با فقر و گرسنگی، و همچنین شهروندان و ویتنامی‌های خارج از کشور، نقش مهمی ایفا کرده است. در دو دهه گذشته، سیاست‌های بسیاری با بودجه‌های هنگفت دولتی اعلام شده است. مبالغ ارسالی ویتنامی‌های خارج از کشور به ویتنام نیز به میلیاردها دلار می‌رسد. برجسته‌ترین برنامه، برنامه توسعه اجتماعی-اقتصادی برای آسیب‌پذیرترین کمون‌ها در اقلیت‌های قومی و مناطق کوهستانی است که به اختصار به عنوان برنامه ۱۳۵ نیز شناخته می‌شود. هدف این برنامه عبارت است از:
* ترویج تولید و افزایش سطح زندگی خانوارهای اقلیت‌های قومی؛
* توسعه زیرساخت‌ها و توسعه خدمات عمومی ضروری در محلات مانند برق، مدارس، کلینیک‌های بهداشتی، سیستم‌های آبیاری کوچک، جاده‌ها، سیستم‌های تأمین آب پاک؛
* افزایش آگاهی مردم برای بهبود کیفیت و استانداردهای زندگی

در مرحله اول (۱۹۹۸–۲۰۰۵)، این برنامه ۹۱۴۲ میلیارد دونگ ویتنام (۵۷۱ میلیون دلار آمریکا) از صندوق دولتی برای ۱۸۷۰ بخش بسیار دشوار سرمایه‌گذاری کرد. مرحله دوم این برنامه (۲۰۰۶–۲۰۱۰) همچنان ۱۸۷۹ بخش را با بودجه کل ۱ میلیارد دلار آمریکا پوشش می‌داد.

### کمک‌های جامعه بین‌المللی
ویتنام، به عنوان کشوری که قبلاً توسعه نیافته بود، دریافت کمک‌های رسمی توسعه (ODA) از سازمان‌های بین‌المللی و کشورهای توسعه‌یافته مانند بانک جهانی، بانک توسعه آسیا، سازمان ملل متحد و کمیسیون اروپا را در اولویت قرار داد. در طول دهه‌های گذشته، این سازمان‌ها میلیون‌ها دلار برای سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها، توسعه منابع انسانی و اصلاحات اداری عمومی اختصاص داده‌اند. به عنوان مثال، در دوره ۱۹۹۳–۲۰۰۱، در مجموع ۱۷٫۵ میلیارد دلار آمریکا به دولت ویتنام تعهد داده شد و تعهدات سالانه در سطح ثابتی در حدود ۲٫۲ میلیارد دلار آمریکا در هر سال باقی ماند. از این مبلغ، ارزش کل ODA امضا شده حدود ۱۴ میلیارد دلار آمریکا است که میزان پرداخت‌های واقعی آن ۹ میلیارد دلار آمریکا تخمین زده می‌شود.

### همکاری بین طرفین
کاهش فقر تنها در صورتی موفقیت‌آمیز است که همه طرف‌ها از دولت گرفته تا جامعه مدنی و اهداکنندگان، از دولت مرکزی گرفته تا دولت محلی و خود مردم در این فرایند مشارکت داشته باشند. با این حال، ضروری است که نقش‌ها و مسئولیت‌های ذینفعان مختلف به‌طور واضح و مشخص تعیین شود. شفافیت بیشتر نقش‌های آنها منجر به انسجام مؤثرتر و بیشتر بین آنها خواهد شد. گزارش توسعه ویتنام (۲۰۰۱) با تقسیم روشن مسئولیت بین دولت مرکزی و محلی، نقش کارکنان کاهش فقر در سطوح محلی و ذینفعان مرتبط، برای مدیریت و اجرای فعالیت‌های کاهش فقر، راهی برای رسیدگی به این موضوع پیشنهاد می‌کند.

### نظام حمایت اجتماعی
سیستم حمایت اجتماعی نقش اساسی در کاهش پایدار فقر ایفا می‌کند. در ویتنام، سیستم حمایت اجتماعی فعلی از سه مؤلفه اصلی تشکیل شده است که عبارتند از تأمین اجتماعی، کمک‌های اجتماعی و برنامه‌های منطقه‌ای. تأمین اجتماعی شامل بیمه اجتماعی، بیمه سلامت و بیمه بیکاری است. کمک‌های اجتماعی، ذینفعان از جمله سالمندان ۸۵ سال به بالا یا تنها زندگی می‌کنند، معلولان، بیماران دارای معلولیت ذهنی، والدین مجرد، یتیمان و دیگران را هدف قرار می‌دهد، در حالی که برنامه منطقه‌ای باید صرف کمک‌های اضطراری برای ارائه کمک به قربانیان بلایای طبیعی شود. با این حال، یکی از عوارض جانبی افزایش مشکلات اجتماعی-اقتصادی نیز منجر به افزایش فشارهای اجتماعی می‌شود. میزان خودکشی در ویتنام در دهه‌های گذشته (۲۰۰۰–۲۰۲۱) افزایش یافته است، به طوری که مردان بیشتر از زنان در معرض مرگ ناشی از خودکشی قرار دارند. میزان خودکشی در اکثر کشورها یا ملت‌ها یا مردم، این عدم تعادل جنسیتی را داشته است. به همین دلیل، یک سیستم حمایت اجتماعی (*tư-vấn tâm-lý،* مشاوره روان‌شناسی به زبان ویتنامی) برای افراد در معرض خطر خودکشی (*tự tử* یا *tự sát*) مهم است و تحقیقات و مطالعات بیشتری در مورد پیشگیری از خودکشی برای ویتنامی‌ها مورد نیاز است. در عین حال، تحقیقات و مطالعات بیشتری برای حل مسائل مربوط به تجاوز جنسی، آزار و اذیت و تروما مورد نیاز است، زیرا زنان و دختران بیشتر از مردان و پسران در معرض خطر هستند، و همچنین حل مسائل مربوط به قاچاق انسان (قاچاق انسان و قاچاق جنسی) و برده‌داری.

حقوق بازنشستگی غیرمشارکتی دولتی عامل مهمی در کاهش فقر در ویتنام بوده است. ۸۶

### آموزش و بهداشت
دسترسی به آموزش و مراقبت‌های بهداشتی آشکارا وسیله‌ای برای کاهش فقر برای افراد آسیب‌پذیر فراهم می‌کند. برای کسانی که از قبل به آموزش دسترسی داشتند، تدریس خصوصی (*học thêm* به زبان ویتنامی) پدیده‌ای رایج برای کسانی بود که توانایی پرداخت هزینه‌های ساعات بعد از مدرسه را داشتند. مسائل پیچیده در مورد تدریس خصوصی مانند اینکه افراد «نخبه» یا «ممتاز» می‌توانستند از عهده هزینه تدریس خصوصی برآیند و به آن دسترسی داشته باشند در حالی که فقرا برای دسترسی به چنین خدماتی باید بیشتر تلاش می‌کردند، یا اینکه تدریس خصوصی گسترده نشانه‌ای از نیاز به بهبود بخش‌های دولتی است، استدلال‌های رایجی در مورد پیچیدگی ماهیت تدریس خصوصی هستند. برای کسانی که در شرایط بسیار فقیر هستند، بیشتر در مورد بهبود دسترسی به خدمات آموزشی و بهداشتی است تا فرصتی برای بهبود وضعیت اجتماعی-اقتصادی وجود داشته باشد.

## جستارهای وابسته

* سلامت در ویتنام
* ویتناماقتصاد
* اقتصاد ویتنام

## منابع

### منابع اضافی
* 

## پیوند به بیرون


رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده