مادرسالاری در یهودیت

**مادرسالاری در یهودیت** ()، در یهودیت خاخامی مدرن، روش سنتی تعیین هویت یهودی بر ردیابی مادرتباری تکیه دارد. به گفته ، شناخت کامل کسی به عنوان یهودیان مستلزم آن است که از مادری یهودی متولد شده باشد. شخصی که از مادری غیر یهودی و پدری یهودی به دنیا می‌آید، از نظر یهودی محافظه کار یهودی کامل دیده نمی‌شود. یهودی بودن از طریق پدرتباری نوعاً مستلزم گرویدن به یهودیت اعتبار بخشیدن به هویت خود به عنوان یهودی به معنای کامل است.

تبار مادری در یهودیت ارتدکس و یهودیت محافظه‌کار مشاهده می‌شود، در حالی که یهودیت اصلاح‌گرا و بازسازی خواهی در یهودیت یهودیت کامل را از طریق هر یک از والدین می‌پذیرند. با این حال، واکنش اصلاحات مستلزم یک تربیت منحصراً یهودی است. تبار پدری توسط بنی‌اسرائیل باستان مشاهده شده است و هنوز هم توسط سامری‌ها و قرائیم مشاهده می‌شود، که ادعا می‌کند تنها کتاب مقدس عبری به خودی خود - یعنی بی‌توجهی به شفاهی سنت‌های دینی و قانونی یهودیت خاخامی.

شواهد تاریخی گردآوری‌شده توسط شای جی دی کوهن نشان می‌دهد که تغییر از اصل پدرتباری به اصل مادرتباری برای فرزندان حاصل از ازدواج‌های مختلط یهودی و غیریهودی در سده ۱ (میلادی) (حدود ۱۰ تا ۷۰ میلادی) رخ داده است. با این حال، تاریخ دقیق تغییر از پدرتباری به مادرتباری مورد اختلاف است، طبق بسیاری از نظرات دانشگاهی مدرن، احتمالاً در اوایل تنائیم () یا در زمان عزرا (() برقرار شده است).

## یهودیت معاصر
رسمیت نسب مادر در فرقه‌های مختلف متفاوت است. هر فرقه برای کسانی که از بدو تولد یهودی نیستند، پروتکل‌هایی برای گرویدن به یهودیت دارد. اسراییل در مواردی که می‌تواند بر قانون خانواده اسرائیل تأثیر بگذارد، به قانون یهود در مورد نسب مادر پایبند است.

## تاریخ
### دوره کتاب مقدس
#### پدران و مادرسالاران
240px|بندانگشتی|غار مکفیله، که گمان می‌رود محل دفن ابراهیم و سارا، اسحاق و ربکا، یعقوب و لیه باشد

داستان‌های پدران و مادران در سفر پیدایش عموماً با نسب مادری سازگار است، اگر فرض کنیم که خانواده گسترده ابراهیم «یهودی» بوده‌اند:
* ابراهیم از سه همسر یا کنیز صاحب فرزند شد: سارا، هاجر و قطوره، اگرچه احتمالاً فقط دو نفر بوده‌اند، زیرا به نظر می‌رسد هاجر و قطوره نام‌های مختلفی هستند که برای یک شخص استفاده می‌شوند. طبق سنت یهود، سارا عضوی از خانواده گسترده ابراهیم بود، و فرزندان او یهودی شدند. فرزندان هاجر/قطوره غیر یهودی محسوب می‌شدند.
* اسحاق یک همسر (ربکا، عضوی از خانواده گسترده ابراهیم) و دو پسر، یعقوب و عیسو داشت. نوادگان یعقوب یهودی شدند. نوادگان عیسو غیر یهودی بودند: با فرض نسب مادری، این نتیجهٔ هیتی و اسماعیلی بودن همسران او بود.
* یعقوب دو همسر (لیا و راحیل، اعضای خانوادهٔ گستردهٔ ابراهیم) و دو صیغه (زیلپا و بلهه، که به عنوان کنیزان لیه و راحیل وارد خانواده شدند) داشت. همه فرزندان یعقوب یهودی محسوب می‌شدند. در مورد اینکه چرا فرزندان زلپا و بلهه با وجود اینکه مادرانشان نسب نامشخصی داشتند، یهودی محسوب می‌شدند، منابع ربی معتقدند که زلپا و بلهه در واقع خواهران ناتنی لیه و راحیل بودند. از طرف دیگر، از آنجایی که زلفه و بلهه کنیز بودند، فرزندانشان متعلق به معشوقه‌هایشان لیه و راحیل در نظر گرفته می‌شدند.

این داستان‌ها عموماً با نسب پدری ناسازگار هستند، به این معنی که یک پدر واحد (ابراهیم یا اسحاق) فرزندانی داشته است که برخی از آنها اجداد یهودیان و برخی دیگر اجداد غیر یهودیان محسوب می‌شدند.

در  خداوند از پسر هاجر به عنوان «پسر کنیز» به جای «پسر [آبراهام] تو» یاد می‌کند (در حالی که به پسر هاجر به عنوان نسل ابراهیم اشاره می‌کند). منابع خاخامی بعدی از این مطلب استنباط می‌کنند که فرزند یک مرد یهودی تنها در صورتی فرزند «او» محسوب می‌شود که مادر یهودی باشد.

#### موسی
موسی با صفورا، زنی مدین ازدواج کرد. آنها دو پسر داشتند، گرشوم و الیزر، که هر دو قبل از خروج متولد شده بودند. پسران موسی - با پدری اسرائیلی و مادری مدیانی - در شجره‌نامه‌های لاوی وجود ندارند، که شامل پسران برادر موسی هارون (که همسرش اسرائیلی بود) می‌شود.

#### روت و نعمه
در روایات انبیا و نوشته‌ها (که دوره زمانی تقریباً یک هزاره را پوشش می‌دهد) دو مورد از زنان غیر اسرائیلی وجود دارد که داوطلبانه (نه به دلیل درگیری) با اسرائیلی‌ها ازدواج کردند و فرزندانشان اسرائیلی محسوب شدند. طبق تلمود، هر دوی این زنان، روت و نعامه، رسماً به دین یهود گرویدند. هر دو ملت موآبی و عمونی از نسل لوط، برادرزاده ابراهیم، بودند.

در کتاب روت، نعومی و همسرش الیملک یک زوج یهودی بودند. خانواده آنها در طول قحطی به موآب نقل مکان کردند، اما الیملک در آنجا درگذشت. دو پسر نعومی با زنان موآبی به نام‌های روت و عرفه ازدواج کردند. سپس دو پسر نعومی درگذشتند. سپس نعومی و روت به یهودا بازگشتند. سپس نعومی با فروش زمین شوهر مرحومش در یهودا و املاک پسرانش، شرطی گذاشت که ناجی مالی او نیز با عروس سابقش ازدواج کند. اولین ناجی بالقوه از این امر خودداری کرد، مبادا این ازدواج «میراث [او] را خراب کند». بوعز، نزدیکترین خویشاوند، ناجی نعومی شد، با روت ازدواج کرد و پدر عوبید شد که جد داوود بود. روت مادر عوبید بود، اما نعومی از کودک مراقبت می‌کرد و همسایگانشان می‌گفتند: «پسری برای نعومی متولد شده است».

سلیمان «زنان بیگانه زیادی را دوست می‌داشت». در میان آنها نعمه عمونی بود. رحبعام، پسر سلیمان و نعمه، پادشاه یهودی از نسل داوود بود.

#### تامار با داوود
تامار (دختر داوود) سعی کرد برادر ناتنی خود، امنون، را متقاعد کند که به او تجاوز نکند، با این پیشنهاد که می‌تواند به‌طور مشروع با او ازدواج کند. درک این پیشنهاد دشوار است، زیرا  ازدواج با خواهر و برادر ناتنی را از طریق پدر یا مادر ممنوع می‌کند. راشی (۱۰۴۰–۱۱۰۵ میلادی) با اشاره به اینکه مادر تامار غیراسرائیلی بود - معکه، دختر تلمای پادشاه جشور - سعی در حل این مشکل داشت. اگر تبار یهودی از طریق مادر باشد و معکه در زمان لقاح تامار به دین اسرائیل نگرویده باشد، پس تامار غیراسرائیلی متولد می‌شود و از نظر قانونی با امنون (با وجود اینکه خواهر ناتنی او بود) نسبتی ندارد و بنابراین اجازه ازدواج با او را دارد.

#### عزرا
 شرح می‌دهد که چه تعداد از مردان اسرائیلی با زنان غیریهودی ازدواج کرده‌اند، و داستان دست کشیدن آنها از ازدواج و جدایی از زنان غیریهودی و فرزندانشان را روایت می‌کند.
در حالی که عزرا و نحمیا ازدواج میان زن و مرد را ممنوع کردند، فقط در مورد ازدواج میان مرد یهودی و زن غیر یهودی، جدایی از فرزندان ضروری بود.

ضرورت جدایی از فرزندان و همچنین همسران، نشان می‌دهد که فرزندان با وجود داشتن پدران یهودی، یهودی محسوب نمی‌شدند. در منابع خاخامی، این آیه به عنوان اثبات مادر تباری تلقی می‌شود.

#### یهودی بودن نیمی از بنی‌اسرائیل
به نظر می‌رسد با چندین فرد در کتاب مقدس، با وجود داشتن پدری غیریهودی، به عنوان یهودی رفتار شده است. هیرام ابیف با وجود داشتن پدری فنیقی (و مادری اسرائیلی) برای ساختن معبد سلیمان استخدام شد. Amasa با وجود داشتن پدری غیر اسرائیلی (و مادری اسرائیلی) کنترل ارتش اسرائیل به او سپرده شد.

### پسا-کتاب مقدس
فیلون اسکندریه، فیلسوف یهودی هلنیستی (حدود ۲۰ پیش از میلاد تا ۵۰ میلادی)، فرزند یک یهودی و یک غیریهودی را «نوتوس» (حرامزاده) می‌نامد، صرف نظر از اینکه والد غیریهودی پدر باشد یا مادر. یک مقاله اخیر نشان می‌دهد که فیلو حداقل اصل مادرتباری را در نظر داشته است.

فلاویوس یوسف فلاوی (حدود ۳۷–۱۰۰ پس از میلاد)، مورخ یهودی رومی شده، آنتیگونوس دوم (حدود ۶۳–۳۷ پ. م) را توصیف می‌کند که هرود بزرگ را تحقیر می‌کند—که خانواده پدرش اعراب یدومایی بودند که به اجبار به یهودیت ورکانوس تغییر یافتند، و مادرش، به گفته یوزفوس، غیریهودی بود (یا عرب ایدومی یا عربی (Nabatean-Arab)با ارجاع به او به عنوان "به او اشاره کرد؛ یعنی یک نیمه یهودی» و بنابراین صلاحیت اعطای حکومت یهودیه توسط رومیان را ندارد (همانطور که  ایجاب می‌کند که پادشاه یهودی باشد).

### دورهٔ مدرن
دکتر ایمانوئل یاکوبویتس دلایل احتمالی برای قانون مادرتباری ارائه می‌دهد: 

خاخام لوئی جیکوبز در نقدی بر یک مقاله نوشت نوشتهٔ پروفسور شای جی دی کوهن دربارهٔ نسب مادرتباری در یهودیت:در این موارد، قانون از دوران کتاب مقدس و پیش از دوران خاخام‌ها تکامل یافته است. با این حال، تلاش برای یافتن دلایل این تغییر، دشوار و کاملاً غیرضروری بوده است، زیرا می‌توان آن را کاملاً اقتصادی با منطق خود قانون توضیح داد و به‌طور کلی نمونه‌ای از تفکر خاخام‌ها است. اما تکامل قانون، پیش از ویرایش میشنا، اتفاقاً، رخ داده بود. به استثنای خاخام در تلمود اورشلیم (قیدوشین، ۳:۱۲) که اجازه داد فرزند یک مادر غیریهودی و پدر یهودی در روز سبت ختنه شود و نظرش به شدت رد شد، این قانون به اتفاق آرا در هر دو تلمود پذیرفته شده است. این قانون به عنوان قانون در تمام مجموعه قوانین بدون صدای مخالف ثبت شده است و هنجار جهانی در تمام جوامع یهودی بوده است. برای تغییر چنین قانونی، تنها مهم‌ترین مزایای مذهبی و اخلاقی لازم است. کافی است و در واقع کشف چنین چیزی در تغییر در این مورد خاص دشوار است. تغییر این قانون خاص به قلب کل فرایند هلاخایی ضربه می‌زند و شامل یک تحول الهیاتی و همچنین هلاخایی خواهد بود. و برای چه؟ ضرر بالقوه زیاد است. سود، اگر سودی داشته باشد، اندک است و بهای آن بسیار بالاست.

خود کوهن تاریخ منشأ نسب مادر تباری را به شرح زیر زیر سؤال می‌برد:
بخش‌های پیش از تبعید کتاب مقدس عبری با اصل مادر تباری آشنا نیستند. بسیاری از قهرمانان و پادشاهان بنی‌اسرائیل با زنان خارجی ازدواج کردند. به عنوان مثال، یهودا با یک کنعانی، یوسف با یک مصری، موسی با یک مدیانی و یک اتیوپیایی، داوود با یک فلسطینی و سلیمان با زنان از هر نوع ازدواج کردند. اگرچه خروج ۳۴:۱۶ و تثنیه ۷:۱–۳ ازدواج با اقوام دیگر را فقط با کنعانیان ممنوع می‌کنند، ممنوعیتی که قرار بود از ابراهیم (پیدایش) سرچشمه گرفته باشد. ۲۴:۳) و اسحاق (پیدایش ۲۷:۴۶–۲۸:۱)، برخی از بنی‌اسرائیل این ممنوعیت را به همه بیگانگان گسترش دادند (داوران ۱۴:۳). اما هرگز به ذهن کسی در دوران پیش از تبعید خطور نکرد که چنین ازدواج‌هایی را باطل و بی‌اعتبار بداند. ازدواج، تصاحب خصوصی و غیرمقدس یک زن توسط یک مرد بود و دولت در این مورد جایگاه قانونی کمی داشت یا اصلاً جایگاهی نداشت. زن خارجی که با یک شوهر اسرائیلی ازدواج می‌کرد، قرار بود خدایان خود را در خانه پدرش بگذارد، اما حتی اگر این کار را نمی‌کرد، هرگز به ذهن کسی خطور نمی‌کرد که استدلال کند فرزندانش اسرائیلی نیستند. از آنجایی که ایده گرویدن به یهودیت هنوز وجود نداشت، هرگز به ذهن کسی خطور نمی‌کرد که از زن خارجی بخواهد مراسمی را برای نشان دادن پذیرش دین اسرائیل انجام دهد. زن با پیوستن به شوهر اسرائیلی خود به خاندان اسرائیل می‌پیوندد. عمل ازدواج از نظر عملکردی معادل ایده بعدی گرویدن بود. در برخی شرایطچیزی بیش از یک مرد عادی و یک ادومیایی، یعنی یک‌نیمه یهودی، نبود، در حالی که آنها باید آن را به یکی از خانواده سلطنتی، طبق رسمشان، اعطا می‌کردند؛ زیرا در صورتی که در حال حاضر نسبت به او [آنتیگونوس] بدخواهی داشته باشند و تصمیم گرفته باشند که او را از پادشاهی محروم کنند، زیرا آن را از پارتیان دریافت کرده بودند، در حالی که بسیاری دیگر از خانواده او [هاسمون‌ها] بودند که می‌توانستند طبق قانون خود آن را بگیرند، و اینها کسانی بودند که به هیچ وجه رومیان را رنجانده بودند. و از آنجا که از خانوادهٔ کاهنان [هسمون‌ها] هستند، کنار گذاشتن آنها کار بی‌ارزشی خواهد بود."

### دورهٔ مدرن
دکتر ایمانوئل یاکوبویتس دلایل احتمالی برای قانون مادرتباری ارائه می‌دهد: 

خاخام لوئی جیکوبز در نقدی بر یک مقاله نوشت نوشتهٔ پروفسور شای جی دی کوهن دربارهٔ نسب مادرتباری در یهودیت:در این موارد، قانون از دوران کتاب مقدس و پیش از دوران خاخام‌ها تکامل یافته است. با این حال، تلاش برای یافتن دلایل این تغییر، دشوار و کاملاً غیرضروری بوده است، زیرا می‌توان آن را کاملاً اقتصادی با منطق خود قانون توضیح داد و به‌طور کلی نمونه‌ای از تفکر خاخام‌ها است. اما تکامل قانون، پیش از ویرایش میشنا، اتفاقاً، رخ داده بود. به استثنای خاخام در تلمود اورشلیم (قیدوشین، ۳:۱۲) که اجازه داد فرزند یک مادر غیریهودی و پدر یهودی در روز سبت ختنه شود و نظرش به شدت رد شد، این قانون به اتفاق آرا در هر دو تلمود پذیرفته شده است. این قانون به عنوان قانون در تمام مجموعه قوانین بدون صدای مخالف ثبت شده است و هنجار جهانی در تمام جوامع یهودی بوده است. برای تغییر چنین قانونی، تنها مهم‌ترین مزایای مذهبی و اخلاقی لازم است. کافی است و در واقع کشف چنین چیزی در تغییر در این مورد خاص دشوار است. تغییر این قانون خاص به قلب کل فرایند هلاخایی ضربه می‌زند و شامل یک تحول الهیاتی و همچنین هلاخایی خواهد بود. و برای چه؟ ضرر بالقوه زیاد است. سود، اگر سودی داشته باشد، اندک است و بهای آن بسیار بالاست.

خود کوهن تاریخ منشأ نسب مادر تباری را به شرح زیر زیر سؤال می‌برد:
بخش‌های پیش از تبعید کتاب مقدس عبری با اصل مادر تباری آشنا نیستند. بسیاری از قهرمانان و پادشاهان بنی‌اسرائیل با زنان خارجی ازدواج کردند. به عنوان مثال، یهودا با یک کنعانی، یوسف با یک مصری، موسی با یک مدیانی و یک اتیوپیایی، داوود با یک فلسطینی و سلیمان با زنان از هر نوع ازدواج کردند. اگرچه خروج ۳۴:۱۶ و تثنیه ۷:۱–۳ ازدواج با اقوام دیگر را فقط با کنعانیان ممنوع می‌کنند، ممنوعیتی که قرار بود از ابراهیم (پیدایش) سرچشمه گرفته باشد. ۲۴:۳) و اسحاق (پیدایش ۲۷:۴۶–۲۸:۱)، برخی از بنی‌اسرائیل این ممنوعیت را به همه بیگانگان گسترش دادند (داوران ۱۴:۳). اما هرگز به ذهن کسی در دوران پیش از تبعید خطور نکرد که چنین ازدواج‌هایی را باطل و بی‌اعتبار بداند. ازدواج، تصاحب خصوصی و غیرمقدس یک زن توسط یک مرد بود و دولت در این مورد جایگاه قانونی کمی داشت یا اصلاً جایگاهی نداشت. زن خارجی که با یک شوهر اسرائیلی ازدواج می‌کرد، قرار بود خدایان خود را در خانه پدرش بگذارد، اما حتی اگر این کار را نمی‌کرد، هرگز به ذهن کسی خطور نمی‌کرد که استدلال کند فرزندانش اسرائیلی نیستند. از آنجایی که ایده گرویدن به یهودیت هنوز وجود نداشت، هرگز به ذهن کسی خطور نمی‌کرد که از زن خارجی بخواهد مراسمی را برای نشان دادن پذیرش دین اسرائیل انجام دهد. زن با پیوستن به شوهر اسرائیلی خود به خاندان اسرائیل می‌پیوندد. عمل ازدواج از نظر عملکردی معادل ایده بعدی گرویدن بود. در برخی شرایط چیزی بیش از یک مرد عادی و یک ادومیایی، یعنی یک‌نیمه یهودی، نبود، در حالی که آنها باید آن را به یکی از خانواده سلطنتی، طبق رسمشان، اعطا می‌کردند؛ زیرا در صورتی که در حال حاضر نسبت به او [آنتیگونوس] بدخواهی داشته باشند و تصمیم گرفته باشند که او را از پادشاهی محروم کنند، زیرا آن را از پارتیان دریافت کرده بودند، در حالی که بسیاری دیگر از خانواده او [هاسمون‌ها] بودند که می‌توانستند طبق قانون خود آن را بگیرند، و اینها کسانی بودند که به هیچ وجه رومیان را رنجانده بودند. و از آنجا که از خانوادهٔ کاهنان [هسمون‌ها] هستند، کنار گذاشتن آنها کار بی‌ارزشی خواهد بود."

### دورهٔ مدرن
دکتر ایمانوئل یاکوبویتس دلایل احتمالی برای قانون مادرتباری ارائه می‌دهد: 

خاخام لوئی جیکوبز در نقدی بر یک مقاله نوشت نوشتهٔ پروفسور شای جی دی کوهن دربارهٔ نسب مادرتباری در یهودیت:در این موارد، قانون از دوران کتاب مقدس و پیش از دوران خاخام‌ها تکامل یافته است. با این حال، تلاش برای یافتن دلایل این تغییر، دشوار و کاملاً غیرضروری بوده است، زیرا می‌توان آن را کاملاً اقتصادی با منطق خود قانون توضیح داد و به‌طور کلی نمونه‌ای از تفکر خاخام‌ها است. اما تکامل قانون، پیش از ویرایش میشنا، اتفاقاً، رخ داده بود. به استثنای خاخام در تلمود اورشلیم (قیدوشین، ۳:۱۲) که اجازه داد فرزند یک مادر غیریهودی و پدر یهودی در روز سبت ختنه شود و نظرش به شدت رد شد، این قانون به اتفاق آرا در هر دو تلمود پذیرفته شده است. این قانون به عنوان قانون در تمام مجموعه قوانین بدون صدای مخالف ثبت شده است و هنجار جهانی در تمام جوامع یهودی بوده است. برای تغییر چنین قانونی، تنها مهم‌ترین مزایای مذهبی و اخلاقی لازم است. کافی است و در واقع کشف چنین چیزی در تغییر در این مورد خاص دشوار است. تغییر این قانون خاص به قلب کل فرایند هلاخایی ضربه می‌زند و شامل یک تحول الهیاتی و همچنین هلاخایی خواهد بود. و برای چه؟ ضرر بالقوه زیاد است. سود، اگر سودی داشته باشد، اندک است و بهای آن بسیار بالاست.

خود کوهن تاریخ منشأ نسب مادر تباری را به شرح زیر زیر سؤال می‌برد:
بخش‌های پیش از تبعید کتاب مقدس عبری با اصل مادر تباری آشنا نیستند. بسیاری از قهرمانان و پادشاهان بنی‌اسرائیل با زنان خارجی ازدواج کردند. به عنوان مثال، یهودا با یک کنعانی، یوسف با یک مصری، موسی با یک مدیانی و یک اتیوپیایی، داوود با یک فلسطینی و سلیمان با زنان از هر نوع ازدواج کردند. اگرچه خروج ۳۴:۱۶ و تثنیه ۷:۱–۳ ازدواج با اقوام دیگر را فقط با کنعانیان ممنوع می‌کنند، ممنوعیتی که قرار بود از ابراهیم (پیدایش) سرچشمه گرفته باشد. ۲۴:۳) و اسحاق (پیدایش ۲۷:۴۶–۲۸:۱)، برخی از بنی‌اسرائیل این ممنوعیت را به همه بیگانگان گسترش دادند (داوران ۱۴:۳). اما هرگز به ذهن کسی در دوران پیش از تبعید خطور نکرد که چنین ازدواج‌هایی را باطل و بی‌اعتبار بداند. ازدواج، تصاحب خصوصی و غیرمقدس یک زن توسط یک مرد بود و دولت در این مورد جایگاه قانونی کمی داشت یا اصلاً جایگاهی نداشت. زن خارجی که با یک شوهر اسرائیلی ازدواج می‌کرد، قرار بود خدایان خود را در خانه پدرش بگذارد، اما حتی اگر این کار را نمی‌کرد، هرگز به ذهن کسی خطور نمی‌کرد که استدلال کند فرزندانش اسرائیلی نیستند. از آنجایی که ایده گرویدن به یهودیت هنوز وجود نداشت، هرگز به ذهن کسی خطور نمی‌کرد که از زن خارجی بخواهد مراسمی را برای نشان دادن پذیرش دین اسرائیل انجام دهد. زن با پیوستن به شوهر اسرائیلی خود به خاندان اسرائیل می‌پیوندد. عمل ازدواج از نظر عملکردی معادل ایده بعدی گرویدن بود. در برخی شرایطقانون و جامعه کتاب مقدس به هویت مادری توجه داشتند - فرزندان زنان صیغه ای و کنیزان گاهی اوقات در رتبه پایین‌تری نسبت به فرزندان همسران قرار می‌گیرند - اما هرگز به ذهن کسی خطور نکرده است که هیچ گونه محدودیت قانونی یا اجتماعی را بر فرزندان زنان خارجی تحمیل کند.

کوهن یک مورد را می‌پذیرد که در آن کتاب مقدس وضعیت مادر تباری فرزندان یک زن اسرائیلی و مرد غیر اسرائیلی را پذیرفته است: یک ازدواج «مادر تباری» که در آن شوهر به محل زندگی زن نقل مکان می‌کرد و به قبیله او می‌پیوست، به جای عکس آن که معمولاً اتفاق می‌افتاد.

خاخام جیکوبز در بررسی خود از مقاله کوهن می‌پذیرد که قانون ممکن است در اوایل دوره تانائیتی (حدود ۱۰ تا ۷۰ میلادی) تغییر کرده باشد: «از شواهد تاریخی که توسط پروفسور کوهن گردآوری شده است، به نظر می‌رسد که تغییر از اصل پدرتباری به اصل مادرتباری برای فرزندان حاصل از ازدواج‌های مختلط یهودی و غیریهودی در اوایل دوره تانائیتی رخ داده است.» سایر محققان مدرن معتقدند که اصل مادرتباری حداقل به زمان عزرا برمی‌گردد، و خود کوهن این احتمال را رد نمی‌کند.

جیکوبز این پیشنهاد کوهن را رد می‌کند که «تانائیم تحت تأثیر روم بوده‌اند
سیستم حقوقی…" و ادعا می‌کند که «حتی اگر خاخام‌ها با قانون روم آشنا بودند، ممکن بود [به جای آن] با حفظ اصل نسب پدری و پایبندی به سیستم خودشان به آن واکنش نشان دهند.» ارتباط پیشنهادی کوهن با قانون روم نیز توسط  رد شد، که به تفاوت اساسی بین قانون رومی و خاخامی اشاره کرد: قانون رومی در مواردی که ازدواجی وجود ندارد و بنابراین کودک بدون پدر در نظر گرفته می‌شود، وضعیت مادرتباری را تعیین می‌کند، در حالی که در قانون خاخامی وضعیت کودک تحت تأثیر ازدواج والدین قرار نمی‌گیرد.

در عوض، جیکوبز توضیح دیگری ارائه می‌دهد. جیکوبز معتقد است که یک مرد اسرائیلی که با زنی غیراسرائیلی ازدواج کرده و فرزندی داشته است، آن زن و فرزند جزئی از «طایفه خانوادگی» محسوب نمی‌شدند و بنابراین اسرائیلی محسوب نمی‌شدند: «به کودکی که از پدری یهودی و مادری غیریهودی متولد شده است، نمی‌توان جایگاه پدر را داد، زیرا اصل نسب پدری فقط در مورد پیوندهای درون طایفه بیان می‌شود. چگونه پدری که از طایفه خارج می‌شود، می‌تواند به کودکی که پدر اوست، جایگاه طایفه‌ای اعطا کند؟»

کوهن نیز توضیح احتمالی دیگری را مطرح می‌کند: آن تفکر خاخامی، نسب مادری را از نظر بیولوژیکی اساسی می‌دانست، همان‌طور که در میشنا (هرچند نه توسفتا یا تلمود بابلی) نشان داده شده است، که در آن گونه‌های حیوانات برای اهداف کیلایم از مادر پیروی می‌کنند، و همین استاندارد را برای انسان‌ها نیز اعمال کرد.

موضع کوهن همچنین توسط رابرت گوردیس مورد انتقاد قرار گرفت، که این سؤال را مطرح کرد که آیا چنین تغییر چشمگیری (یعنی از پدرسالاری به مادرسالاری) بدون ذکر آن در منابع گسترده آن زمان رخ داده است یا خیر.

لارنس شیفمن خاطرنشان کرد که یوسفوس هیرودیس را به عنوان فردی نامناسب برای سلطنت یهود توصیف کرد، به دلیل مادر غیر یهودی‌اش و ممنوعیت کتاب مقدس () در مورد نصب یک پادشاه غیر یهودی. به گفته شیفمن، این نشان می‌دهد که مادرسالاری در آن زمان یک هنجار پذیرفته شده گسترده بوده است، که توسط یوسفوس و همچنین میشنا فرض شده است. شیفمن همچنین ادعا کرد که به دلیل رابطه طبیعی بین مادر و فرزند، احتمالاً یک اصل مادرسالاری در زمان عزرا وجود داشته است. به گفته شیفمن، در دوره معبد اول، زنانی که به سرزمین اسرائیل نقل مکان کردند، عملاً برای پیوستن به قوم یهود، تحت «تغییر دین غیررسمی» قرار گرفتند. اما پس از از دست دادن قلمرو ملی با اسارت بابلی، وضعیت یهودی به یک مسئله فردی تبدیل شد و اصل مادرتباری برقرار شد.

به گفته ترود وایس-رزمارین، در یک محیط چندهمسری مانند جامعه کتاب مقدس، هویت بیشتر به مادر گره خورده بود تا پدر. هر زن خانه خود را داشت که با فرزندانش به اشتراک گذاشته می‌شد و شوهر در آنجا مهمان بود. اصل خاخامیِ مادرتباری، اقتباسی از این مدل با واقعیتی بود که در آن چندهمسری نادر شده بود.

آرنولد گودمن استدلال کرد که هنجار هلاخاییِ تبار قبیله‌ایِ پدرتباری و جایگاه مادرتباریِ یهودی، هنجاری منطقی است: فرزندان به‌طور طبیعی جایگاه مادر خود را می‌گیرند، مگر زمانی که مادر توسط شوهر به عنوان همسر «به دست آمده» باشد، که در آن جایگاه، جایگاه شوهر است. اما از آنجایی که ازدواج بین یهودی و غیر یهودی در هلاخا نامعتبر است، پدر هیچ ارتباطی با فرزندان ندارد و جایگاه با مادر باقی می‌ماند.

آوی شوِکا استدلال کرد که هم در کتاب مقدس عبری و هم در سوابق سایر جوامع، جایگاه قبیله‌ای به صورت پدرتباری منتقل می‌شد در حالی که جایگاه «اجتماعی» (مثلاً جایگاه برده یا آزاد) به صورت مادرتباری منتقل می‌شد؛ و هنگامی که پدر و مادر از هم جدا می‌شدند یا طلاق می‌گرفتند (از هم پاشیدن قبیله)، فرزندان هم از نظر جسمی و هم از نظر جایگاه از مادر پیروی می‌کردند؛ بنابراین، نمونه‌هایی از وضعیت «پدرتباری» در کتاب مقدس (مثلاً سلیمان و نعمه، یا عضویت عادی قبیله‌ای) شامل زوج‌های سالم در درون طایفه می‌شود، در حالی که نمونه‌هایی از وضعیت «مادرتباری» (مثلاً هاجر و اسماعیل، یا اخراج همسران خارجی و فرزندانشان توسط عزرا) شامل زوج‌هایی می‌شود که از هم جدا می‌شوند یا طلاق می‌گیرند.

## جستارهای وابسته
* هویت یهودی
* چه کسی یهودی است؟
* مطالعات ژنتیک روی یهودیان
* ازدواج بین ادیان در یهودیت

## منابع

رده:قوانین ازدواج در یهود
رده:نسبت‌های خانوادگی
رده:یهودیت و زنان