ماریانا پائولوچی

مارکی **ماریانا پانسیاتیچی زیمنس دآراگونا پائولوچی** (۳ فوریه ۱۸۳۵–۷ دسامبر ۱۹۱۹) یک زن اشراف‌زاده و طبیعی‌دان ایتالیایی بود. او در نرم‌تن‌شناسی، گیاه‌شناسی و پرنده‌شناسی فعالیت داشت. او که متخصص نرم‌تنان غیردریایی بود، ۳۲ اثر نرم‌تن‌شناسی منتشر کرد که دو جنس و ۱۵۹ گونه را توصیف می‌کرد، و در حدود ۴۰ نام علمی موجودات زنده از او یاد می‌شود: در درجه اول نرم‌تنان، و همچنین کوسه فسیلی سیلیوم پائولوچی و زیرگونه پرنده *[[سسک سرسیاه]]*.

## زندگی و کار
زیمنس در فلورانس در خانواده‌ای اشرافی به دنیا آمد: دختر فردیناند پانسیاتیچی ژیمنس از آراگون و جولیا دِ سن سِین. از طرف مادرش، فردیناندو پانچیاتیچی، در معرفی گیاهان مختلف به ایتالیا از جمله اولین درخت سرخ‌چوب نقش داشت. او در کالج ریپولی تحصیل کرد. در سال ۱۸۵۳ با مارکی الساندرو آنافستو پائولوچی، گیاه‌شناس و پسر ژنرال فیلیپو پائولوچی، ازدواج کرد. در سال ۱۸۶۶، او اولین اثر علمی خود را در مورد فسیل شکم‌پایان پلیوسن، *مورکس ورانی،* که در وال دِ السا جمع‌آوری شده بود، منتشر کرد. او به‌طور گسترده با طبیعت‌گرایان ایتالیایی، از جمله طبیعت‌گرایان اهل پارما که با خانواده شوهرش آشنا بودند، همکاری کرد. پرنده‌شناس، اتوره آریگونی دِگلی اُدی، شوهر خواهرزاده‌اش بود. او توانست در میان مناقشات تند میان کارلو د استفانی و ناپولئون پینی، همکارانش در زمینه مالاکولوژی، فعالیت کند. زیمِنِس با تقسیم‌بندی‌های افراطی ژول-رن بورگینیات مخالف بود و به ایده‌های تکامل علاقه‌مند بود. او حدود هفتاد گونه جدید نرم‌تنان را توصیف کرد و نزدیک به چهل تاکسون نرم‌تنی به افتخار او نام‌گذاری شده است.

در سال ۱۸۸۷، پس از درگذشت همسرش و ده سال پس از مرگ پدرش، مارکویس مجبور شد تحصیلات و کلکسیون‌های خود را رها کند تا بتواند تقریباً تمام انرژی خود را به مدیریت امور مهم خانوادگی اختصاص دهد. برای این منظور، او مجموعه نرم‌تنان غیر دریایی خود (که از سال ۱۸۶۲، یعنی زمانی که تنها ۲۷ سال داشت، جمع‌آوری شده بود) را به موزه تاریخ طبیعی دانشگاه فلورانس اهدا کرد و کلکسیون پرندگان خود شامل حدود ۱۲۰۰ نمونه را به شهرداری سن جیمینیانو در ایتالیا تقدیم نمود. با الهام از سبک‌های هنری الحمراء در گرنادا، الکازار سویل، تاج محل و معماری‌های ایرانی و مصری ساخته شد. ساخت این بنا توسط پدر پاولوچی آغاز شد و توسط او کامل گردید. این ویلا در کد فرهنگ و میراث مناظر ایتالیا ثبت شده و محل فیلم‌برداری چندین فیلم از جمله «داستانی از داستان‌ها» در سال ۲۰۱۵ بوده است.

مجموعه گیاهان خشک‌شده او شامل ۴۱۵۳ نمونه متعلق به ۱۴۹۲ گونه مختلف به مؤسسه فنی گالیله اهدا شد. او در ۷ دسامبر ۱۹۱۹ در ویلای خود در رجلو درگذشت.

## نشریات منتخب
پائولوچی نزدیک به ۴۰ اثر منتشر کرد که ۳۲ اثر آن به نرم‌تنان‌شناسی و بقیه به پرنده‌شناسی و گیاهان مربوط می‌شد. گزیده‌ای از آثار او عبارتند از:
* پائولوچی، م. (۱۸۷۸). مواد برای مطالعه جانورشناسی نرم‌تنان زمینی و آبی ایتالیا و جزایر آن.
* پائولوچی، م. (۱۸۷۹). سفر علمی در کالابریا ۱۸۷۷–۷۸: جانورشناسی نرم‌تنان؛ گونه‌های زمینی و آبی. اف. لی بوکا.
* پائولوچی، م. (۱۸۷۹). جانورشناسی نرم‌تنان: گونه‌های زمینی و آبی فهرست و توصیف شده توسط م. پاولوچی. با جداول مصور. چاپ خانه هنر چاپ.
* پائولوچی، م.پ. (۱۸۸۱). توصیف یک گونه جدید از جنس «Acme».
* پائولوچی، م. (۱۸۸۲). یادداشت‌های مالاکولوژیکی دربارهٔ جانورشناسی زمینی و آبی جزیره ساردینیا. چاپ تیپ آ. بارجلینی.
* پائولوچی، م. (۱۸۸۶). درختان طول خیابان‌های عمومی. بولتن انجمن سلطنتی توسکانی باغبانی، جلد ۱، شماره ۳، صفحات ۶۹–۷۱.

## جستارهای وابسته
* گاهشمار زنان در علم

## منابع

رده:جانورشناسان زن
رده:درگذشتگان ۱۹۱۹ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۳۵ (میلادی)
رده:صدف‌شناسان
رده:طبیعت‌گرایان اهل ایتالیا
رده:طبیعت‌گرایان زن