گابریل ماتزنف

**گابریل میشل ایپولیت ماتزنف** (؛ زادهٔ ) نویسنده و پدوفیل اهل فرانسه است. او در طول دهه ۱۹۸۰ چندین سفر به فیلیپین داشت که در آنجا، همان‌طور که در یکی از کتاب‌هایش توصیف کرده است، به پسران نابالغی که برخی از آن‌ها تنها ۸ سال داشتند تجاوز کرد. ماتزنف در طول دوران فعالیت ادبی خود از تعقیب قضایی مصون ماند و علیرغم این واقعیت که کتاب‌هایش فروش خوبی در میان عامه مردم نداشت، از حمایت گسترده و مشتاقانه محافل ادبی فرانسه بهره‌مند بود.

در فوریه ۲۰۲۰، در پی پوشش رسانه‌ای گسترده کتابی که توسط یکی از قربانیان او به نام ونسا اسپرینگورا منتشر شد، دادستان‌های فرانسه اعلام کردند که یک تحقیقات جنایی آغاز شده است، هرچند به دلیل قانون مرور زمان، پرونده مختومه شد.

او به ترتیب در سال‌های ۱۹۸۷ و ۲۰۰۹ برنده جوایز موتار و آمیک از فرهنگستان فرانسه، در سال ۲۰۱۳ برنده جایزه رنودو در بخش جستار، و در سال ۲۰۱۵ برنده جایزه کاز شد. او به‌خاطر توصیفاتش از میل جنسی به کودکان و گردشگری جنسی کودکان در مطبوعات، فضای آنلاین و تلویزیون شناخته می‌شود.

## خانواده، جوانی و تحصیلات
ماتزنف که در ۱۲ اوت ۱۹۳۶ در نویی-سور-سن زاده شد، از خانواده‌ای از مهاجران روس بود که پس از سال ۱۹۱۷ در فرانسه ساکن شدند. بر اساس اطلاعات موجود در وب‌سایت رسمی او، «والدینش زمانی که او شش‌ماهه بود از هم جدا شدند؛ او در تمام دوران کودکی‌اش هرگز آن‌ها را در یک اتاق با هم ندید و اغلب از خواهرش الکساندرا و برادرانش آندره و نیکولا جدا بود».

مادر او یهودی و پدرش پیرو کلیسای ارتدکس روسیه بود. او با مذهب ارتدکس روسی بزرگ شد. این دورانی بود که «کودکی‌اش در تلاطم گذشت و زیر سایه فروپاشی خانواده و جنگ قرار داشت. کودکی‌ای که هنوز هم برای او خاطرات بسیار دردناکی به همراه دارد.»

خانواده‌اش او را در محیط فرهنگی فرهیخته‌ای پرورش دادند و با چهره‌های مشهور روس همچون لف شستوف و نیکلای بردیایف معاشرت داشتند. او در همین محیط با ادبیات و مذهب آشنا شد. ماتزنف یک سال در مدرسه کاتولیک خصوصی ژرسون (۴۴–۱۹۴۳) و دو سال در دبیرستان سن-لوئی-دو-گونزاگ (۴۶–۱۹۴۴) تحصیل کرد، سپس از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۲ به مدرسه‌ای در تاننبرگ رفت و از سال ۱۹۵۲ در دبیرستان کارنو مشغول به تحصیل شد. در سال ۱۹۵۴ تحصیلات خود را در رشته ادبیات کلاسیک و فلسفه در دانشگاه پاریس آغاز کرد. ماتزنف پس از اتمام خدمت سربازی در الجزایر بین سال‌های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۰، در سال ۱۹۶۱ به پاریس بازگشت. او به عنوان سخنور زبان روسی در مؤسسه ملی زبان‌ها و تمدن‌های شرقی ثبت‌نام کرد و فعالیت خود را به عنوان روزنامه‌نگار آغاز نمود.

او در ژوئن ۱۹۵۷ با نویسنده همکارش، آنری دو مونترلان، ملاقات کرد و علی‌رغم مشاجرات، تا زمان خودکشی دو مونترلان در سال ۱۹۷۲، دوست او باقی ماند.

او نوشتن خاطرات روزانه خود را از ۱ اوت ۱۹۵۳ آغاز کرد اما تا سال ۱۹۷۶ آن را منتشر نساخت. او در جلد نخست عهد کرد که یک هرزه‌گرد (لیبرتین) پراحساس باشد: «من آتوس بودم، آن لرد بزرگِ مردم‌گریز، پنهان و متفاوت…»

## حرفه ادبی

در سال ۱۹۶۲، مدیر انتشارات روزنامهٔ *[[کمبا]]* که متزنف را کشف کرده بود، از او خواست برای این روزنامه ستون‌نویسی کند. در دهه‌های بعد، او به‌طور منظم یا گهگاه برای نشریات مختلف با گرایش‌های سیاسی متفاوت، از جمله روزنامه *پاریس دیلی*، *[[فیگارو]]* و *[[لو موند]]* مطلب نوشت. از سال ۲۰۱۳ تا دسامبر ۲۰۱۹ نیز ستون نامنظمی در نسخهٔ اینترنتی *[[لو پوئن]]* داشت.

در اکتبر ۱۹۶۴ او در کنگره مؤسس کمیته هماهنگی جوانان ارتدکس شرکت کرد، جایی که در آنجا با تاتیانا شرباتچف که دانش‌آموز دبیرستانی بود، ملاقات کرد.

اولین کتابش با عنوان *چالش* در سال ۱۹۶۵ منتشر شد. یک سال بعد نخستین رمانش *رئیسِ صومعه* را منتشر کرد؛ رمانی که نگارشش را در دوران خدمت سربازی آغاز کرده بود. در دههٔ ۱۹۷۰ به خاورمیانه، لهستان و اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد. در دههٔ ۱۹۸۰ نیز چندین بار به فیلیپین رفت و بعدها در یکی از کتاب‌هایش نوشت که در آن سفرها پسران کم‌سن‌وسال را مورد آزار جنسی قرار داده است.

در سال ۱۹۷۴، منتقد ادبی پل فاندرومه او را «برجسته‌ترین نویسندهٔ نسلش» توصیف کرد.

در سال ۱۹۹۰، با کمک فیلیپ سولرس به انتشارات گالیمار پیوست و این ناشر مجموعهٔ یادداشت‌های روزانهٔ او از سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۲ را منتشر کرد. گالیمار تا سال ۲۰۰۴ ماهانه حق‌التألیف به او پرداخت می‌کرد.

گالیمار، گروه انتشاراتی پیشرو در فرانسه و ناشر تاریخی ماتزنف به مدت ۳۰ سال، در اوایل ژانویه ۲۰۲۰ به طور ناگهانی بازاریابی کتاب‌های این نویسنده را متوقف کرد و کتاب‌های او را از کتاب‌فروشی‌ها جمع‌آوری نمود؛ این اتفاق کمتر از دو ماه پس از انتشار «معشوقه‌ی آرسنال»، آخرین بخش از خاطرات روزانه ماتزنف، رخ داد. در ۱۲ فوریه ۲۰۲۰، پلیس دفتر مرکزی انتشارات گالیمار را جستجو کرد و از جمله به دنبال نسخه‌های خطی منتشر نشده‌ای گشت که جزئیات فعالیت‌های کودک‌آزاری ماتزنف را شرح می‌دادند.

ماتزنف در سال ۲۰۱۳ برنده جایزه رنودو برای بهترین جستار و در سال ۲۰۱۵ برنده جایزه کاز شد.

## تجاوز به کودکان
ماتزنف مدت‌ها در آثارش از تجاوز به کودکان سخن گفته بود؛ دفتر خاطرات او با عنوان «*یک تاخت‌وتازِ جهنمی*» که در سال ۱۹۸۵ منتشر شد، بیان می‌کرد که در فیلیپین به‌طور منظم با پسران نابالغ در چارچوب گردشگری جنسی رابطه داشته است. او نوشت که «گاهی، من همزمان چهار پسر - از ۸ تا ۱۴ سال - را در رختخوابم دارم و با آنها به زیباترین عشق‌ورزی‌ها می‌پردازم.» او پیش از این در کتاب «*عشق‌های تجزیه‌شدهٔ من*» (۱۹۸۳–۱۹۸۴) با شور و شوق از استفاده از تن‌فروشی کودکان در آسیا سخن گفته: «چه‌قدر تن‌فروشی آرامش‌بخش است! بچه‌هایی که بدون دوست داشتن من، یعنی بدون اینکه سعی کنند انرژی و وقت مرا بگیرند، با من می‌خوابند — چه کار راحتی! بله، بله، هرچه زودتر پیش به سوی آسیا!» پژوهشگر آن-کلود آمبروآز-راندو در کتابی که در سال ۲۰۱۴ دربارهٔ کودک‌کامی از قرن نوزدهم تا بیست‌ویکم منتشر کرد، اشاره می‌کند که چنین اظهاراتی در آن دوران واکنش جدی برنینگیخت.

در سال ۱۹۹۰، طی حضور در برنامه گفتگوی فرانسوی *[[آپوستروف (تاک شو)|آپوستروف]]*، روزنامه‌نگار کانادایی دنیز بمباردیه او را به‌طور مستقیم بابت این رفتارها مورد پرسش قرار داد. حملهٔ تند بمباردیه در یک برنامهٔ پربیننده جنجال بزرگی به پا کرد و خودش با واکنش‌های شدید و توهین‌آمیز روبه‌رو شد. روز بعد، ژاک لانزمنِ روزنامه‌نگار، نویسنده و ترانه‌سرا اعلام کرد که متوجه نمی‌شود چرا ماتزنف یک سیلی بسیار محکم به صورت او (بمباردیه) نزده است (نثار کردن یک سیلی جانانه به صورت بمباردیه). دو هفته بعد، فیلیپ سولرس، نویسنده، ناشر و فیلم‌ساز که آثار ماتزنف را در انتشارات گالیمار منتشر می‌کرد، در تلویزیون او را «فاحشه‌ای که به یک سکس درست و حسابی نیاز دارد» (connasse mal-baisée به معنی لاشیِ سکس‌لازم) خطاب کرد. ژوزین سووینیو، مسئول بخش ادبی روزنامه *[[لو موند]]*، بمباردیه را به‌خاطر «شهرستانی‌گری» (کوته‌بینی‌اش) مورد تمسخر قرار داد: «دنیز بمباردیه این حماقت را داشت که تقریباً خواستار دستگیری ماتزنف به‌خاطر «هتک حرمت دختران جوان» شود. این‌که در سال ۱۹۹۰ کشف کنی دختران ۱۵ و ۱۶ ساله با مردانی که سی سال از آن‌ها بزرگ‌ترند رابطه جنسی دارند، چه اتفاق مهمی است!»

ماتزنف برای دهه‌ها از هرگونه پیگرد کیفری در امان ماند و از حمایت گسترده‌ای در دنیای ادبی فرانسه برخوردار بود. در اواخر سال ۲۰۱۹، یکی از قربانیان سابق او به نام ونسا اسپرینگورا — مدیر انتشارات ژولیار — کتاب «*رضایت*» را منتشر کرد که در آن به تشریح تأثیری که ماتزنف در سن ۱۴ سالگی بر او گذاشته بود، پرداخت. کتاب او جنجال‌های بسیاری را پیرامون رواداریِ محافل ادبی نسبت به یک  پدوفیلِ خودمعترف برانگیخت. این امر منجر شد تا انتشارات گالیمار خدمات بازاریابی خود را برای برخی از آثار او، به‌ویژه «*دفترچه‌های سیاه*» و «*زیرِ شانزده ساله‌ها*» متوقف کند و سایر ناشران نیز از این اقدام پیروی کردند. در سال ۲۰۲۳، ونسا فیلو این زندگی‌نامه را در فیلمی به نام «*رضایت*» با بازی کیم هیگلین در نقش ونسا اسپرینگورا و ژان-پل روو در نقش ماتزنف اقتباس کرد.

در آغاز سال ۲۰۲۰، دفتر دادستانی پاریس تحقیقاتی را علیه ماتزنف به اتهام «تجاوز به یک فرد زیر ۱۵ سال» آغاز کرد. همان‌طور که انتظار می‌رفت، این پرونده به دلیل مرور زمان مختومه اعلام شد.

## منابع

رده:افراد زنده
رده:افراد فرانسوی روس‌تبار
رده:جستارنویسان اهل فرانسه
رده:خاطره‌نویسان روزانه اهل فرانسه
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پاریس
رده:زادگان ۱۹۳۶ (میلادی)
رده:مقاله‌نویسان سده ۲۰ (میلادی) اهل فرانسه
رده:مقاله‌نویسان سده ۲۱ (میلادی) اهل فرانسه
رده:نویسندگان اهل پاریس
رده:نویسندگان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل فرانسه
رده:نویسندگان مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل فرانسه