چنگیز احمروف

**چنگیز احمروف** (؛  – ) هنرمند، آموزگار اهل اتحاد جماهیر شوروی بود.

وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه استالین، نشان دوستی خلق، نشان پرچم سرخ کار، و نشان برجسته افتخار شده است.

چنگیز احمروف چهره‌نگار، نقاش نگارگر و معلم ازبک بود. در سال ۱۹۶۴، عنوان هنرمند مردمی ازبکستان به او اعطا شد. او در ازبکستان از احترام بالایی برخوردار است و به عنوان یکی از هنرمندانی که سنت مینیاتور ازبکی را زنده نگه داشته است، شناخته می‌شود.

## اوایل زندگی
احمروف در ۱۸ اوت ۱۹۱۲ در ترویتسک، امپراتوری روسیه، به عنوان یکی از ۱۱ فرزند خانواده متولد شد. پدرش تاجری ثروتمند و تحصیل‌کرده بود. خانواده‌اش کتابخانه بزرگی داشتند که از پدربزرگ احمروف به ارث برده بودند. احمروف در سال ۱۹۲۷ در مدرسه هنرهای زیبای پرم ثبت‌نام کرد، همان سالی که خانواده‌اش برای سلامتی پدرش به قرشی، ازبکستان نقل مکان کردند. در سال ۱۹۳۰، خانواده‌اش دوباره نقل مکان کردند، این بار به سمرقند، و احمروف پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۳۱ به آنها پیوست.

## شغل
احمروف در سمرقند، در یک مدرسه هنری تازه تأسیس، طراحی و نقاشی تدریس می‌کرد و برای مجلاتی از جمله *مشتوم* و *مشعل* می‌نوشت. در ماه مه ۱۹۳۴، او به تاشکند نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان هنرمند در دفتر تحریریه یک روزنامه مشغول به کار شد. در آنجا، ماموریت‌هایی برای تصویرسازی رمان‌هایی از جمله *«خون مقدس»* اثر اویبک، *«کودکی*» اثر غیراتی، *«سراب»* اثر عبدالله قهور و *«لی چوو»* اثر ش. سلیمانوف دریافت کرد. در دهه ۱۹۳۰، احمروف مجموعه‌ای از پرتره‌ها را نقاشی کرد که دو مورد از آنها - *«پرتره یک برادر»* و *«ورزشکاران*» - در موزه دولتی هنرهای خاوری در مسکو به نمایش گذاشته شدند. او در سال ۱۹۳۵ از مدرسه هنر سن پترزبورگ رد شد، بنابراین به جای آن به مسکو رفت و در آنجا وارد مدرسه نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری مسکو شد. او در طول نبرد مسکو در آنجا دانشجو بود اما به دلیل ضعف شنوایی نتوانست به ارتش بپیوندد. در سال ۱۹۴۲، این مؤسسه به‌طور موقت به سمرقند، جایی که اخمروف فارغ‌التحصیل شد، نقل مکان کرد و سال بعد به محل اصلی خود در مسکو بازگشت.

در سال ۱۹۴۳، به او مأموریت داده شد تا هشت فرسکو با الهام از اشعار علی‌شیر نوایی را در تئاتر نوساز نوایی در تاشکند نقاشی کند. این نقاشی‌ها در سال ۱۹۴۷ تکمیل شدند و هنرمندانی که روی این پروژه کار می‌کردند، از جمله احمروف، جایزه دولتی اتحاد شوروی درجه یک را دریافت کردند. در سال ۱۹۴۹، تحصیلات تکمیلی خود را به پایان رساند و تمام وقت به تاشکند بازگشت، جایی که در یک مدرسه هنری تدریس می‌کرد. در سال ۱۹۵۲، او برای خلق موزاییک دوستی مردم در ایستگاه متروی کیفسکایا به مسکو فراخوانده شد. سپس از او خواسته شد تا طراحی داخلی تئاتر اپرا و باله در کازان را به‌طور کامل انجام دهد، که او بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۵ روی آن کار کرد. از آنجا، او روی پروژه‌های متنوعی از جمله هتل اوکراین، رصدخانه الغ‌بیگ، مؤسسه مطالعات شرقی، موزه ادبیات، یک آسایشگاه در سوچی و متروی تاشکند کار کرد.

پس از مرگ همسرش در اوایل دهه ۱۹۶۰، احمروف به تاشکند بازگشت و به یک آپارتمان دو خوابه در ناحیه چیلان‌زار نقل مکان کرد. او در مؤسسه هنر تاشکند تدریس کرد و دوباره به تصویرگری کتاب روی آورد. او در سال ۱۹۶۲ نقاشی‌های آبرنگی برای کتاب مقصود شیخ‌زاده دربارهٔ الغ بیگ خلق کرد. سال بعد، از او دعوت شد تا لباس‌ها و سایر آثار هنری را برای اقتباس سینمایی از این کتاب، *ستاره الغ بیگ*، خلق کند. نقاشی‌های او در تعدادی از مجموعه‌های خصوصی و عمومی، از جمله در موزه هنرهای ازبکستان، موزه هنرهای کاربردی، موزه ادبیات و موزه ادبیات خوقند نگهداری می‌شوند.

## جوایز
* کشوی مردم ازبکستان (۰ ژانویه ۱۹۶۴)
* جایزه استالین درجه یک (1948)
* جایزه دولتی حمزه (۱۹۶۸)
* نشان پرچم سرخ کار (۱۶ ژانویه ۱۹۵۰)
* نشان دوستی مردم (۱۷ اوت ۱۹۸۲)
* نشان افتخار (۶ دسامبر ۱۹۵۱)
* نشان لیاقت برجسته (۲۲ اوت ۲۰۰۱)

## منابع

رده:افراد ازبکستانی تاتارتبار
رده:اهالی ترویتسک، استان چلیابینسک
رده:درگذشتگان ۱۹۹۵ (میلادی)
رده:دریافت‌کنندگان جایزه دولتی اتحاد شوروی
رده:زادگان ۱۹۱۲ (میلادی)
رده:مینیاتوریست‌های اهل ایران
رده:نقاشان اهل اتحاد شوروی
رده:نقاشان دیوار
رده:هنرمند مردمی ازبکستان