تسخیر فضا

**تسخیر فضا** () یک فیلم علمی-تخیلی تکنی‌کالر محصول سال ۱۹۵۵ ایالات متحده آمریکا از شرکت پارامونت پیکچرز به تهیه‌کنندگی جرج پال و کارگردانی بایرون هاسکین است که والتر بروک، اریک فلمینگ و میکی شانسی در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند.

داستان فیلم مربوط به نخستین پرواز میان‌سیاره‌ای به مریخ با خدمه‌ای پنج نفره است که از مدار زمین و نزدیکی ایستگاه فضایی «چرخ» (نخستین ایستگاه فضایی بشر) پرتاب می‌شود. آن‌ها در طول سفر طولانی خود با خطرات مختلفی، هم از درون و هم از بیرون روبرو می‌شوند که مأموریت را تا آستانه نابودی پیش می‌برد.

## خلاصه داستان
بشر به توانایی پرواز فضایی دست یافته و ایستگاه فضایی «چرخ» را در مداری به فاصله ۱۰۷۵ مایل (۱۷۳۰ کیلومتر) بالای زمین ساخته است. فرماندهی این ایستگاه بر عهده طراح آن، سرهنگ ساموئل تی. مریت است. پسر او، کاپیتان بارنی مریت، پس از یک سال اقامت در ایستگاه، مایل است به زمین بازگردد.

یک فضاپیمای غول‌پیکر در مداری نزدیک ساخته شده است و بازرسی از زمین با دستورات جدید وارد ایستگاه می‌شود: مریتِ پدر به درجه ژنرالی ارتقا می‌یابد و فرماندهی فضاپیمای جدید را که اکنون به جای ماه به مقصد مریخ اعزام می‌شود، بر عهده خواهد گرفت. هنگامی که ژنرال مریت خدمه خود شامل سه سرباز و یک افسر را انتخاب می‌کند، دوست نزدیکش گروهبان ماهونی داوطلب می‌شود، اما ژنرال به دلیل اینکه او ۲۰ سال بزرگتر از سن مجاز است، درخواستش را رد می‌کند. بارنی مریت با شنیدن اینکه مریخ مقصد جدید است، داوطلب می‌شود تا به عنوان افسر دوم خدمت کند.

درست پس از اینکه خدمه پیامی تلویزیونی از خانواده و دوستانشان تماشا می‌کنند، مأموریت آغاز می‌شود. خستگی فضایی تشخیص داده نشده و رو به رشد ژنرال، شروع به تأثیر جدی بر قضاوت او می‌کند؛ او مدام کتاب مقدس می‌خواند و در مورد حقانیت این مأموریت دچار تردید می‌شود. پس از پرتاب، مشخص می‌شود که گروهبان ماهونی با پنهان شدن در لباس فضایی یکی از خدمه، به صورت مسافر قاچاق وارد فضاپیما شده است. مدتی بعد آنتن رادار ناوبری آن‌ها خراب می‌شود و دو نفر از خدمه برای تعمیر به بیرون می‌روند. آن‌ها درست زمانی موفق به تعمیر آن می‌شوند که مانیتورها نشان می‌دهند یک ریزسیاره درخشان به سمت آن‌ها می‌آید. ژنرال موتورها را روشن می‌کند و به سختی از برخورد جلوگیری می‌کند، اما آوارهای سریع‌المدارِ سیارک، لباس فضایی گروهبان فودور را سوراخ کرده و او را درجا می‌کشد. پس از یک مراسم مذهبی در فضا، جسد فودور در خلأ رها می‌شود.

هشت ماه بعد، ژنرال به‌طور فزاینده‌ای از نظر روانی نامتعادل می‌شود و مرگ گروهبان فودور را به عنوان «قضاوت الهی» می‌بیند. در هنگام نزدیک شدن برای فرود روی مریخ، او که اکنون متقاعد شده این مأموریت قوانین خدا را نقض می‌کند، سعی می‌کند فضاپیما را ساقط کند. بارنی کنترل را از پدرش می‌گیرد و راکت گلایدر بال‌دیس بزرگ را به سلامت فرود می‌آورد. بعداً، زمانی که خدمه اولین قدم‌های خود را روی مریخ می‌گذارند، متوجه ریزش آب از راکت بازگشت می‌شوند. بارنی به سرعت متوجه می‌شود که این نشتی ناشی از خرابکاری پدرش است که او را با یک کلت ام۱۹۱۱ تهدید می‌کند. آن دو با هم گلاویز می‌شوند و تپانچه شلیک شده و ژنرال کشته می‌شود. گروهبان ماهونی که فقط مراحل پایانی درگیری را دیده، خواهان بازداشت بارنی و محاکمه او در دادگاه نظامی است، اما عقل سلیم پیروز می‌شود و بارنی افسر ارشد مأموریت می‌گردد.

مریخ سیاره‌ای غیرقابل سکونت است و آن‌ها با ذخیره آب کاهش‌یافته برای بقا تلاش می‌کنند. موقعیت مداری مناسب زمین برای سفر بازگشت یک سال دیگر است. در حالی که آن‌ها اولین کریسمس خود را در مریخ به شکلی غم‌انگیز جشن می‌گیرند، یک کولاک ناگهانی می‌وزد و به آن‌ها اجازه می‌دهد ذخایر آب خود را پر کنند. با رسیدن پنجره پرتاب، آن‌ها صداهای غرش ضعیفی می‌شنوند، شاهد سقوط سنگ‌ها هستند و لرزش شدید زمین را حس می‌کنند. در طول این مریخ‌لرزه شدید، سطح زمین جابجا می‌شود. فضاپیمای آن‌ها اکنون در زاویه‌ای خطرناک کج شده است و نمی‌تواند پرتاب اضطراری انجام دهد. برای راست کردن فضاپیما، خدمه از نیروی رانش قدرتمند موتورهای راکت برای جابجایی زمین زیر پایه‌های فرود استفاده می‌کنند. این تلاش جواب می‌دهد و آن‌ها درست زمانی که سطح مریخ به‌طور کامل فرو می‌ریزد، پرتاب می‌شوند.

در فضا، بارنی و ماهونی با هم آشتی می‌کنند. ماهونی که تحت تأثیر قهرمانی و رهبری بارنی در مریخ قرار گرفته، به این نتیجه می‌رسد که پیگیری دادگاه نظامی بارنی برای مرگ پدرش تنها باعث بدنامی ژنرال می‌شود و سابقه نظامی بی‌عیب و نقص او را لکه‌دار می‌کند؛ بنابراین، روایت ساختگیِ بهتری را می‌پذیرند: اینکه «مردی که فضا را تسخیر کرد» در حین انجام وظیفه و با فدا کردن خود برای نجات خدمه‌اش درگذشته است.

## بازیگران
* والتر بروک در نقش ژنرال ساموئل تی. مریت
* اریک فلمینگ در نقش کاپیتان بارنی مریت
* میکی شانسی در نقش گروهبان ماهونی
* فیل فاستر در نقش گروهبان جکی سیگل
* ویلیام ردفیلد در نقش روی کوپر
* ویلیام هوپر در نقش دکتر جورج فنتون
* بنسون فونگ در نقش گروهبان ایموتو
* راس مارتین در نقش گروهبان آندره فودور
* ویتو اسکاتی در نقش سانلا
* رزماری کلونی (در تیتراژ نیامده)

## تولید
علم و فناوری به کار رفته در *تسخیر فضا* به گونه‌ای طراحی شده بود که اولین سفر به مریخ را تا حد امکان واقع‌گرایانه به تصویر بکشد. شعار تبلیغاتی روی پوستر اکران سینمایی فیلم چنین بود: «ببینید چگونه اتفاق خواهد افتاد… در طول عمر شما!»

عنوان فیلم از کتاب غیرداستانی محصول ۱۹۴۹ با نام *[[تسخیر فضا (کتاب)|تسخیر فضا]]* نوشته ویلی لی و تصویرگری چسلی بونستل گرفته شده است. جرج پال قبلاً بونستل را به عنوان مشاور فنی در فیلم *[[هدف کره ماه (فیلم ۱۹۵۰)|هدف کره ماه]]* استخدام کرده بود که موفقیت بزرگی به دست آورد و پال دوباره در فیلم *وقتی جهان‌ها با هم برخورد می‌کنند* از او استفاده کرد.

در مه ۱۹۵۲، پال اعلام کرد که فیلمی بر اساس کتاب *تسخیر فضا* خواهد ساخت. جرج پال حقوق فیلم این کتاب را به پیشنهاد لی خریداری کرد.

در ژوئن ۱۹۵۲ گزارش شد که باره لیندون در حال کار روی فیلمنامه است. در ژانویه ۱۹۵۳ فیلیپ یوردان روی فیلمنامه کار می‌کرد. ماه بعد، بایرون هاسکین به عنوان کارگردان معرفی شد و ورنر فون براون به عنوان مشاور فنی انتخاب گردید. جیمز هانلون فیلمنامه نهایی را آماده کرد.

بونستل که به دلیل نقاشی‌های واقع‌گرایانه خود از مناظر فضای بیرونی مشهور بود، بر روی نقاشی‌های مات فضایی فیلم کار کرد. طراحی تولید *تسخیر فضا* دقیقاً بر اساس مفاهیم فنی ورنر فون براون و نقاشی‌های فضایی بونستل مدل‌سازی شده بود که در ابتدا در مجله *[[کالی‌یرز]]* ظاهر شده و در کتاب سال ۱۹۵۲ انتشارات وایکینگ با نام *[[آن سوی مرز فضا|آن سوی مرزهای فضا]]* به ویراستاری کورنلیوس رایان بازنشر شده بودند.

این فیلم همچنین مفاهیمی از کتاب سال ۱۹۵۲ فون براون به نام *[[پروژه مریخ (کتاب)|پروژه مریخ]]* و همچنین مطالبی را که در شماره ۳۰ آوریل ۱۹۵۴ مجله *کالی‌یرز* با عنوان «آیا می‌توانیم به مریخ برسیم؟» نوشته فون براون و کورنلیوس رایان منتشر شده بود، در خود جای داد. این مطالب بعدها در کتاب سال ۱۹۵۶ انتشارات وایکینگ با نام *کاوش در مریخ* نوشته ویلی لی، ورنر فون براون و چسلی بونستل گنجانده شد. تمامی این کتاب‌ها عمدتاً شامل متونی در زمینه علم عامه‌پسند هستند و فاقد شخصیت‌های خیالی یا خط داستانی می‌باشند. علاوه بر این، به گفته بایرون هاسکین کارگردان فیلم: «ما ورنر فون براون را تمام مدت به عنوان مشاور فنی در صحنه داشتیم».

اگرچه بودجه فیلم ۱٫۵ میلیون دلار بود، جرج پال و پارامونت تصمیم گرفتند از ستارگان مشهور استفاده نکنند. والتر بروک قرارداد پنج ساله‌ای برای حضور در یک سریال آبکی را رد کرد تا در این فیلم بازی کند. اریک فلمینگ نیز از میان بازیگران نمایش «سه فرشته من» در برادوی بیرون کشیده شد تا در فیلم حضور یابد. فیلم‌برداری در ۱۶ نوامبر ۱۹۵۴ آغاز شد.

## بازخورد
### پاسخ انتقادی در زمان اکران
قضاوت‌ها دربارهٔ کیفیت جلوه‌های ویژه فیلم متفاوت بوده است. در زمان اکران، اسکار ای. گادبوت در نقد خود برای *[[نیویورک تایمز]]* جلوه‌ها را ستود، اما از خط داستانی انتقاد کرد و خاطرنشان کرد: «... تا آنجا که به طرح‌های داستانی مربوط می‌شود… آزاردهنده نیست».

### نقدهای بعدی
روی کینارد، صاحب‌نظر سینما می‌گوید: «در بررسی فراوانی فیلم‌های علمی-تخیلی دهه ۱۹۵۰ که به موضوع سفر انسان به جهان‌های دیگر برای پیشبرد دانش خود می‌پردازند، تولید جرج پال از *تسخیر فضا* سر و گردنی بالاتر از بقیه قرار می‌گیرد… در ژانری که از تولیدات ارزان و بی‌کیفیتی که شایسته تحقیر هستند اشباع شده، *تسخیر فضا* از موج میان‌مایگی فراتر می‌رود. جلوه‌های بصری ویژه در *تسخیر* در زمان خود برجسته بودند… و حاصل کارِ یکی از بااستعدادترین هنرمندان هالیوود، جان پی. فولتون هستند. علاوه بر فضاپیماهای عظیم و ظریفی که در این فیلم نشان داده شده، فولتون همان کسی بود که مسئولیت شکافتن دریای سرخ را در نسخه ۱۹۵۶ فیلم *[[ده فرمان (فیلم ۱۹۵۶)|ده فرمان]]* بر عهده داشت. درست است که مات‌های پرده آبی در *تسخیر* [از دیدگاه امروز ما] ناپخته هستند… اما این نقص فنی منحصر به این فیلم نیست. بسیاری از تولیدات دهه ۵۰ با کار بر روی پرده آبی مشکل داشتند، حتی آثار مجللی مانند *[[بن هور (فیلم ۱۹۵۹)|بن هور]]*». علاوه بر این، توماس کنت میلر، متخصص فیلم‌های علمی-تخیلی بیان می‌کند: «از پرده آبی به‌طور گسترده در حماسه ده فرمان استفاده شد و حاشیه‌های خط آبی همیشه در سراسر فیلم کاملاً مشهود است. در واقع، سکانس نمادین شکافتن دریای سرخِ فولتون، معجونی از خطوط حاشیه آبی متقاطع است».

جان باکستر، منتقد فیلم بریتانیایی، در کتاب سال ۱۹۷۰ خود با عنوان *علمی-تخیلی در سینما* می‌گوید: «*تسخیر فضا*... به [جرج] پال و [بایرون] هاسکین بهانه‌ای داد تا تیک‌آف‌های واقع‌گرایانه، مانورهای فضایی و فرود در مریخ را نشان دهند… که با مهارت انجام شده است. درام در قالب یک دیوانه مذهبی در فرماندهی، تأثیر چندانی بر روایت اصلی نمی‌گذارد و برخی از جزئیات هوشمندانه هستند، مانند تدفین فضایی با جسد ملبس به لباس فضانوردی که به آرامی در سقوطی طولانی به سمت خورشید می‌لغزد».

مخاطبان امروزی تمایل دارند متوجه خطوط مات شوند. گلن اریکسون منتقد گفت که «جلوه‌های ویژه بلندپروازانه از اولین مواردی بودند که به دلیل عدم واقع‌گرایی مورد تمسخر قرار گرفتند». اریکسون به درستی فیلم را به عنوان «شکستی که به‌طور جدی به دوران حرفه‌ای جرج پال به عنوان تهیه‌کننده آسیب زد» ارزیابی می‌کند. پل برنر گفت: «پال تمام تلاش خود را در بخش جلوه‌های ویژه به کار گرفت و ایستگاه چرخ، پرتاب راکت‌ها به فضا و یک برخورد نزدیک نفس‌گیر با یک سیارک را خلق کرد». *[[دانشنامه علمی-تخیلی]]* اعلام کرد: «جلوه‌های ویژه کاملاً بلندپروازانه اما ناشیانه اجرا شده‌اند، به ویژه کار با مات». پل کوروپ گفت که اغلب «تصویر کلی روی پرده است که هیبت ایجاد می‌کند: منظره مریخ، دفتر پیشرفته ژنرال و وسعت کیهان. بودجه فیلم قطعاً برای سرگرمی شما روی پرده دیده می‌شود، اما این فقط نمایش برای نمایش است». او نیز از خطوط مات شکایت دارد، اما اذعان می‌کند: «ترکیب‌ها (کامپوزیت‌ها) برای زمانی که فیلم ساخته شده، به اندازه کافی متقاعدکننده هستند». کوروپ آن را به عنوان «اولین شکست بزرگ در کارنامه پال توصیف کرد. این یک عقب‌گرد بزرگ بود که باعث شد او فیلمسازی علمی-تخیلی را به مدت پنج سال رها کند، از جمله یک دنباله برنامه‌ریزی شده برای فیلم *وقتی جهان‌ها با هم برخورد می‌کنند*». *[[دانشنامه علمی-تخیلی]]* خاطرنشان می‌کند: «یک فیلم واقعاً وحشتناک، *تسخیر فضا* احتمالاً بدترین تولید جرج پال است».

دنیس مورن، برنده جایزه اسکار، خاطره‌ای از سال ۱۹۵۵ را نقل می‌کند: «من و دوستم بروس به تئاتر هاوایی در بلوار هالیوود شتافتیم تا فیلم رنگی جدیدی به نام *تسخیر فضا* را ببینیم. ما هشت ساله بودیم. … در حال چرخش روی پرده غول‌پیکر، یک ایستگاه فضایی دایره‌ای بزرگ را در مداری در ارتفاع ۱۰۰ مایلی دیدیم که به نظر می‌رسید در مداری بالای سر من بر فراز هالیوود قرار دارد. واو! و این تازه شروع کار بود. سفینه‌های راکتی شگفت‌انگیز با شکل‌های مختلف به پرواز درآمده بودند. … سرانجام، فیلم با یک تیک‌آف ماهرانه… و شادی‌بخش از سطح سرخ و متروک مریخ به پایان رسید. ...»

وبگاه بازبینی جمعی فیلم راتن تومیتوز در حال حاضر به این فیلم امتیاز ۵۰٪ (فاسد) را داده است.

### تأثیر احتمالی بر کوبریک و «۲۰۰۱: ادیسه فضایی»
تقریباً ده سال پس از اکران فیلم *تسخیر فضا* در سال ۱۹۵۵، استنلی کوبریک، کارگردان سینما، برنامه‌ریزی برای پروژه بعدی خود را پس از موفقیت انتقادی و مردمی فیلم *[[دکتر استرنجلاو]]* آغاز کرد. این پروژه در نهایت به فیلم *۲۰۰۱: ادیسه فضایی* (۱۹۶۸) تبدیل شد. در حالی که کوبریک در حال برنامه‌ریزی حماسه فضایی خود بود، تصمیم گرفت تقریباً تمام فیلم‌های علمی-تخیلی ساخته شده تا آن زمان را تماشا کند تا درک کند این ژانر قبلاً چه کارهایی انجام داده است و همچنین یاد بگیرد که از کدام کلیشه‌ها پرهیز کند.

اصولاً کوبریک به دنبال تصاویر و تم‌های خاص و ویژه‌ای بود که به بی‌کرانگی فضا — جادو و زیبایی ذاتی آن — اشاره داشته یا آن را منعکس کنند؛ به عبارت دیگر، تصاویری که قدرت برانگیختن حس شگفتی را داشته باشند. از میان انبوه تولیدات اولیه علمی-تخیلی که کوبریک احتمالاً تماشا کرده بود، اکثر آن‌ها قطعاً فیلم‌های درجه ب زمین‌محوری بودند که از جلوه‌های تصویری ویژه گران‌قیمت و نقاشی‌های ماتی که معمولاً در مخاطبان عادی حس هیبت یا شگفتی ایجاد می‌کنند، پرهیز می‌کردند. هدف کوبریک خلق داستانی فضایی بود که تأمل‌برانگیز باشد و شامل تصاویر متعددی باشد که واقعاً هیبت‌انگیز (به معنای واقعی کلمه) باشند؛ از این رو، قصد او این بود که «تمام توان خود را به کار گیرد».

به گفته جیمز رومان، صاحب‌نظر فیلم‌های ژانر در کتاب «بزرگتر از بلاک‌باسترها: فیلم‌هایی که آمریکا را تعریف کردند»: «کوبریک برای بیان دیدگاه خود در مورد بی‌کرانگی فضا، از برنامه فضایی آپولوی آمریکا به عنوان نقطهٔ عزیمت استفاده کرد. هدف [آن برنامه] فرود آوردن انسان بر ماه و بازگرداندن ایمن آن‌ها به زمین بود. . . . [در حالی که] برنامه فضایی آمریکا [به وضوح] بر کار کوبریک تأثیر گذاشت، اما مواد لازم برای تجسم سفر فضایی و فناوری آینده را در اختیار او قرار نداد. فیلمی محصول ۱۹۵۵ به نام *تسخیر فضا* اثر جرج پال، در . . . پیگیری این تصویرسازی، مسیر را به کوبریک نشان داد. [برای مثال،] در فیلم پال، آن [بخش مرکزی] یعنی چرخ دوار یا ایستگاه زمینی وجود دارد که کوبریک آن را برای فیلم ۲۰۰۱ اقتباس می‌کند و تصویری شاعرانه از آن در حال شناور بودن و چرخش در فضا خلق می‌نماید . . . .» هدف از این تمرینِ تماشای ده‌ها فیلم علمی-تخیلی قدیمی، ارتباط چندانی با عناصر داستانی نداشت؛ کوبریک به سادگی از خط داستانی و شخصیت‌پردازی به شدت مورد انتقادِ *تسخیر فضا* چشم‌پوشی کرد و در عوض بر طراحی خیره‌کننده فیلم تمرکز نمود. او به دنبال تصاویری باکیفیت و خوش‌ساخت بود که خود و کادر خلاقش را تحریک کند تا برای یافتن ظاهر و طراحی فیلم خودش، به سطوح بالاتری دست یابند.

علاوه بر این، روی کینارد، صاحب‌نظر فیلم‌های ژانر نیز در مقاله سال ۱۹۷۹ خود در مجله *[[Fantastic Films]]* با عنوان «تسخیر فضا: نگاهی نو به یک کلاسیک قدیمی»، قویاً پیشنهاد می‌کند که طراحی بصری برانگیزاننده فیلم ۲۰۰۱ کوبریک تحت تأثیر *تسخیر فضا* بوده است. او می‌گوید: «... جالب‌ترین جنبه *تسخیر* [در] شباهت‌های تکان‌دهنده آن با تولید حماسی سال ۱۹۶۸ استنلی کوبریک است. این یک واقعیت شناخته شده است که کوبریک پیش از شروع کار روی *۲۰۰۱*، تقریباً تمام فیلم‌های علمی-تخیلی ساخته شده را تماشا کرد و غیرمنطقی نیست اگر فرض کنیم او نه تنها *تسخیر* را دیده، بلکه الهامات زیادی هم از آن گرفته است.» سپس کینارد به تعدادی از شباهت‌های بین دو فیلم اشاره می‌کند (که با تصاویر ثابت از فیلم‌ها مستند شده است) — برخی بدیهی و برخی دیگر نه چندان بدیهی. به عنوان مثال، همان چرخِ ایستگاه فضایی در هر دو تصویر که توسط رومان (در بالا) اشاره شد و همچنین تعدادی از اجزای صحنه.

در رابطه با عبارت «الهامات زیادی» از کینارد، تا آنجا که سکانس دو دقیقه‌ای عنوان‌بندی فیلم توسط حرفه‌ای‌های جلوه‌های تصویری ویژه پارامونت برای تحریک حواس ما، به ویژه بینایی و شنوایی، طراحی شده بود تا با متمرکز کردن تصاویر تداعی‌گر فضا و سحابی‌ها در میان عنوان‌بندی، برداشتی از «بی‌کرانگی فضا» ایجاد کند، ممکن است این سکانس تا حدودی خواسته‌های کوبریک را برآورده کرده باشد.

علاوه بر این، تصویر مقابلِ مقدمه کتاب «سیارات فانتزی، مناطق ممنوعه و قاره‌های گمشده» (۲۰۱۵) اثر داگلاس برودی، یک تصویر ثابت از فضانوردی شناور در فضا از فیلم *تسخیر* را در کنار تصویری مشابه از فیلم *۲۰۰۱* نشان می‌دهد که این شرح را دارد: «بالاترین نوع تملق: همانند دیگر ژانرها، فیلمسازان علمی-تخیلی اغلب به آثار قبلی ادای احترام می‌کنند. یک تصویر فوق‌العاده واقع‌گرایانه از سفر احتمالی در آینده از فیلم *تسخیر فضا* (۱۹۵۵) اثر جرج پال، تقریباً به‌طور دقیق در فیلم *۲۰۰۱: ادیسه فضایی* (۱۹۶۸) استنلی کوبریک مورد ارجاع قرار گرفته است.»

## جستارهای وابسته
* فهرست فیلم‌های آمریکایی ۱۹۵۵
* فهرست فیلم‌های دارای ایستگاه فضایی
* فهرست فیلم‌های واقع‌شده در مریخ

## منابع

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* 
* 

رده:فیلم‌های ۱۹۵۵ (میلادی)
رده:فیلم‌های اقتباس‌شده از رمان‌های علمی-تخیلی
رده:فیلم‌های انگلیسی‌زبان دهه ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:فیلم‌های بایرون هاسکین
رده:فیلم‌های پارامونت پیکچرز
رده:فیلم‌های درباره فضانوردان
رده:فیلم‌های علمی تخیلی آمریکایی
رده:مریخ در فیلم