اشتار شران

**اَشتار** (که گاهی **اشتار شران** () و کاپیتان اشتار، فرمانده اشتار، لرد اشتار نامیده می‌شود) نامی است که به یک موجود یا گروهی از موجودات حیات فرازمینی داده شده است که تعدادی از مردم ادعا می‌کنند با آن‌ها ارتباط معنوی (رهیابی) برقرار کرده‌اند.

جورج ون تسل، ملاقات‌کننده شیء ناشناس پرنده، نخستین کسی بود که ادعا کرد در سال ۱۹۵۲ پیامی از اشتار دریافت کرده است.

پس از معرفی اشتار توسط ون تسل، سایر واسطه‌های روحی نیز ادعای تماس کردند. در مقطعی، ده‌ها نفر مدعی تماس با اشتار بودند و پیام‌های متناقضی را ارائه می‌کردند. عمومی‌ترین این پیام‌ها زمانی با شکست مواجه شدند که پیش‌بینی کردند تمدن‌هایی در سیارات دیگر شکوفا می‌شوند و سفینه‌های فضایی به‌زودی روی زمین فرود می‌آیند.

به دلیل تصویرسازی رایج از او به عنوان یک انسان‌نما با موهای بلوند و ویژگی‌های اروپایی، اشتار ممکن است یک بیگانه نوردیک در نظر گرفته شود.

جنبش اشتار توسط دانشگاهیان به عنوان شکل برجسته‌ای از دین بشقاب‌پرنده مورد مطالعه قرار می‌گیرد.

نمونه‌ای از ادیانی که اشتار را در خود جای داده است، مردم جهان‌شمول در جمهوری چک است که اشتار را در کنار افرادی مانند عیسی و کریشنا تکریم می‌کنند؛ یکی از دامنه‌های سایت آن‌ها "ashtar-sheran" است.

## تاریخچه
### پیش‌زمینه
با ظهور ادیان بشقاب‌پرنده، «استادان برتر» (Ascended Masters) از آموزه‌های باطنی به عنوان کسانی توصیف شده‌اند که در لباس‌های فضایی دوباره ظاهر می‌شوند. البته مفهوم فضا کاملاً جدید نبود، زیرا آموزه‌های غامض‌تر تئوسوفی حاوی اشاراتی به استادان فرازمینی بود. مفهوم استاد برتر به‌ویژه در آموزه‌های اشتار واضح است. خود کلمه «اشتار» در کتاب *[[دکترین مخفی]]* (۱۸۸۸) اثر هلنا بلاواتسکی ظاهر شده است. با این حال، این اشاره به اصطلاح سانسکریت ashtar-vidya است که به معنای فناوری جنگ پیشرفته از نوع ذکر شده در *[[مهابارته]]* می‌باشد.

برندا دنزلر مشاهده می‌کند که «در درازمدت، احتمالاً مهم‌ترین فرد برای ترویج و تداوم جنبش ملاقات‌کنندگان، جورج ون تسل بود». در سال ۱۹۴۷، ون تسل به جاینت راک، در نزدیکی لندر در بیابان موهاوی، کالیفرنیا نقل مکان کرد و در آنجا یک مرکز بزرگ یوفو تأسیس نمود. این مکان به موفق‌ترین و شناخته‌شده‌ترین مرکز گردهمایی یوفو در آن زمان تبدیل شد.

ون تسل به عنوان یکی از «پدران» بنیان‌گذار یوفوشناسی مذهبی مدرن، همچنین مسلماً برجسته‌ترین گروه یوفو را که در اواخر دهه ۱۹۴۰ و اوایل دهه ۱۹۵۰ در ایالات متحده تأسیس شده بود، ایجاد کرد، اگرچه امروزه چندان تأثیرگذار یا شناخته شده نیست. این گروه «وزارت حکمت جهانی» نام داشت که در سال ۱۹۵۳ آغاز به کار کرد و از دو گروه قبلی که او در اواخر دهه ۱۹۴۰ در جاینت راک سازماندهی کرده بود، تکامل یافت. این سازمان به تحقیق و تشویق هنرهای شفابخش می‌پرداخت، اما تمرکز اصلی آن جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل پدیده‌های یوفو و مصاحبه با ملاقات‌کنندگان بود. به دلیل علاقه رادیو و تلویزیون، ون تسل به شناخته‌شده‌ترین ترویج‌دهنده تجربیات ملاقات‌کنندگان و نوعی سلبریتی در دهه ۱۹۵۰ تبدیل شد.

### تماس ادعایی با ون تسل
در سال ۱۹۵۲، ون تسل ادعا کرد که پیام‌هایی را از طریق ارتباط دورادور ذهنی (تله‌پاتیک) از یک موجود فرازمینی و میان‌بُعدی به نام «اشتار» دریافت کرده است. این منبع به «اولین فوق‌ستاره متافیزیکی عصر بشقاب پرنده» تبدیل شد. ون تسل همچنین کتاب مقدس مسیحی را بر اساس مداخله فرازمینی‌ها در تکامل نژاد بشر تفسیر کرد و مدعی شد که عیسی موجودی از فضا بوده است. وزارت حکمت جهانی تعلیم می‌داد که همه انسان‌ها قدرت بهره‌گیری از «ذهن جهانی خدا» را دارند که پیشرفت تکاملی را تسهیل می‌کند، مانند آنچه عیسی و اشتار نمونه آن بودند. ون تسل همچنین ادعا کرد که با دسترسی به ذهن جهانی می‌تواند پیام‌هایی نه تنها از اشتار، بلکه از انسان‌هایی که مرده‌اند، مانند نیکولا تسلا، دریافت کند. او ادعا کرد که از تسلا دستورالعمل‌هایی برای ساخت دستگاه «اینتگراترون» دریافت کرده است که می‌تواند طول عمر را افزایش دهد و به دانش گذشته و آینده دسترسی پیدا کند.

پیام‌های ادعایی اولیه ون تسل از اشتار حاوی مقدار زیادی مطالب آخرالزمان‌باوری بود که بر نگرانی‌های مربوط به توسعه بمب هیدروژنی (که قرار بود به‌زودی آزمایش شود) متمرکز بود. ادعا شد که در ۱۸ ژوئیه ۱۹۵۲، اشتار به عنوان فرمانده کل فرماندهی کهکشانی اشتار وارد منظومه شمسی شده است تا به بشریت در مورد خطرات انفجار بمب هیدروژنی، از جمله نابودی سیاره، هشدار دهد. پیام‌ها حاکی از آن بود که فرماندهی فضایی مصمم است انسان‌ها زمین را از طریق استفاده نادرست از نیروی هسته‌ای نابود نکنند و این فرماندهی در حال کمک به نژاد بشر است. ون تسل همچنین مدعی شد که اشتار پیام‌های خاصی را ارائه کرده است که او موظف بود به دولت فدرال ایالات متحده آمریکا در مورد اثرات منفی احتمالی آزمایش‌های بمب آتی گزارش دهد. پس از انفجار واقعی بمب هیدروژنی توسط دولت‌های آمریکا و روسیه، چنلینگ‌ها ادعا کردند که نیروهای فضایی به سیاره کمک کرده‌اند تا از آزمایش‌های بمب جان سالم به‌در ببرد.

اگرچه روش ادعایی او برای برقراری ارتباط با هوش‌های فرازمینی شبیه به چیزی بود که معمولاً رهیافت («چنلینگ») نامیده می‌شود، اما ون تسل ادعا کرد که شکل جدیدی از ارتباط دورآگاهی را با این «منابع» برقرار کرده است؛ روشی که شامل توانایی‌های طبیعی انسانی و استفاده از شکلی ادعایی از فناوری پیشرفته بیگانگان بود، نه رویکرد سنتی‌تر مذهبی و غیرفنی مبتنی بر واسطه روحی که توسط بسیاری دیگر از چنلرهای اولیه آن دوران اتخاذ شده بود. ون تسل تأکید داشت که روش مورد استفاده او یک فعالیت فراهنجار یا متافیزیکی نیست، بلکه مستلزم «هم‌رزونانس بودن» با پیام‌های ارسالی است. این نمونه‌ای از کاربرد یک علم فرازمینی ادعایی پیشرفته بود که هر کسی می‌توانست با آموزش مناسب در تکنیک‌های مراقبه آن را اجرا کند.

### کنوانسیون‌های فضایی جاینت راک
ون تسل جلسات هفتگی رهیافت (چنلینگ) را در جاینت راک برگزار می‌کرد که در آن مردم می‌توانستند «سؤال بپرسند» و «پاسخ‌ها را» از فرازمینی‌ها دریافت کنند. به گفته جروم کلارک، این تجمعات خرده‌فرهنگ پراکنده ملاقات‌کنندگان را در ژانویه ۱۹۵۲ به یک جنبش قابل شناسایی تبدیل کرد. این امر منجر به برگزاری کنوانسیون سالانه فضاپیمای جاینت راک توسط ون تسل شد که در بهار ۱۹۵۳ آغاز گشت و حداقل ۲۴ سال دیگر ادامه یافت. این رویداد مهم‌ترین نقش ون تسل را در تاریخ یوفو رقم زد. در سال ۱۹۵۹، تا ۱۱٬۰۰۰ نفر در این کنوانسیون‌ها شرکت کردند و پیام‌های چنلینگ شده‌ای را شنیدند که ادعا می‌شد از فضا می‌آید. اکثر ملاقات‌کنندگان مشهور یوفو به عنوان سخنران و چنلر در این کنوانسیون‌ها شرکت می‌کردند. جی. گوردون ملتون بیان می‌کند که تقریباً تمام ملاقات‌کنندگان دهه ۱۹۵۰ در دو ساختار وحدت‌گرا که توسط ون تسل یا گابریل گرین تأسیس شده بود، درگیر شدند. اکثر پیام‌های اولیه‌ای که ون تسل ادعا می‌کرد از اشتار دریافت کرده است، اولین بار در این رویدادها به اطلاع عموم رسید.

### فرماندهی اشتار

با ادامه جلسات هفتگی رهیافت در جاینت راک در اوایل دهه ۱۹۵۰، مفهوم «فرماندهی اشتار» توسط تعدادی از ملاقات‌کنندگان و چنلرهای برجسته اولیه، بر اساس شخصیت اشتار که در ابتدا توسط ون تسل ترویج شده بود، مورد استفاده قرار گرفت.

رابرت شورت (با نام مستعار بیل رز)، سردبیر مجله یوفو در دهه ۱۹۵۰ به نام *Interplanetary News Digest*، یکی از اعضای گروه ون تسل بود. او شروع به ترویج پیام‌ها کرد، اما از آنجایی که ون تسل موافق نبود که سایر پیام‌های اشتار معتبر هستند، شورت جدا شد و گروه خود را به نام «فرماندهی اشتار» راه اندازی کرد.

تا اواسط دهه ۱۹۵۰، مفهوم اشتار و یک آژانس اجرای قانون کهکشانی که برای نجات قریب‌الوقوع بشریت آماده می‌شد، کاملاً تثبیت شده بود و شامل چنلرهای مختلف و مشهور باطنی آن دوران می‌شد. برای مثال، الویس مولر پیش‌بینی کرد که ناوگان فضایی در آینده‌ای نزدیک از راه خواهد رسید؛ و آدلاید جی. براون مدعی شد که تمدن‌های شکوفایی در سایر سیارات منظومه شمسی وجود دارند.

با این حال، با پیشرفت زمان و دانش علمی، شکست علنی این پیش‌بینی‌ها به دلیل نبود یک مرجع مرکزی که بتواند کنترل آسیب را بر عهده بگیرد، تأثیر منفی شدیدی بر گسترش جنبش فرماندهی اشتار گذاشت. اگرچه رابرت شورت زمان زیادی را صرف تبلیغ پیام اشتار کرده بود، اما او نه رهبر بود و نه تنها مفسر، زیرا در این زمان ده‌ها چنلر اشتار در حال ارائه پیام‌های متناقض بودند.

### تبدیل به دین معنوی (دهه ۱۹۹۰ به بعد)
روایت اولیه پیام اشتار که از طریق ون تسل چنلینگ شد، به خودی خود یک پیام معنوی نبود، بلکه «یک روایت تماس اولیه بین فرازمینی‌ها و نوع بشر» بود. این پیام بر مداخله در توسعه علمی انسان متمرکز بود و به عنوان یک ارتباط فناورانه از یک موجود فضایی واقعی در یک مأموریت بین‌ستاره‌ای فوری توصیف می‌شد. با این حال، در طول دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، زمانی که بسیاری از افراد در معنویت‌گرایی ادعای تماس با اشتار را کردند، این موجود فضایی شروع به بازی کردن نقش یک «استاد برتر» در روایت‌ها کرد.

فرماندهی اشتار به جنبشی تبدیل شد که برای چندین دهه تا اواسط دهه ۱۹۹۰ دارای یک مرجع مرکزی بود و توسط رابرت پی. فلاهرتی به عنوان «دارایی مشترک یک محیط پراکنده از معنویت عصر نو و معنویت‌گرایی» توصیف شده است. در این مدت، آموزه‌هایی که ادعا می‌شد از اشتار چنلینگ شده‌اند، بسیار متنوع بود. بخشی از این جنبش زمانی تغییر شکل داد که توئلا سازمان «اقدام نگهبان بین‌المللی» (Guardian Action International) را تأسیس کرد. انتشارات اقدام نگهبان توسط توئلا تأسیس شد که ادعا می‌کرد اشتار به او نزدیک شده است. چندین کتاب در طول دهه ۱۹۸۰ از این طریق منتشر شد.

آندریاس گرنشلوس، که فرماندهی اشتار را به عنوان شبکه‌ای جهانی از چندین گروه با سازماندهی سست توصیف می‌کند، بسیاری از رهیافت‌های (چنلینگ‌های) اشتار را به دلیل آمیختن عروج معنوی با فناوری‌های جدید بیگانه و انرژی‌های بی‌ضرر از نظر اکولوژیکی، مشابه محموله‌پرستی می‌داند. گرنشلوس معتقد است که اکثر مفاهیم هزاره‌گرایی اشتار شامل دگرگونی انسان‌ها از طریق این فناوری‌ها است که سپس برای لذت بردن از یک هزاره طلایی به سیاره زمین باز خواهند گشت. بعدها، با شکست این پیش‌گویی‌ها، آموزه‌ها تغییر یافت تا تأکید کمتری بر مسائل مادی و تأکید بیشتری بر جنبه‌های معنوی داشته باشد.

### پخش‌های رادیویی دهه ۱۹۷۰
در سال ۱۹۷۱، یک برنامه گفتگوی رادیویی بریتانیایی که به یوفوها اختصاص داشت، تماس تلفنی عجیبی دریافت کرد که ادعا می‌شد از فضای بیرونی منشأ گرفته است و برخی از مهمانان معتقد بودند که واقعی است. این اتفاق پیش‌درآمدی برای اختلال در پخش تلویزیون جنوبی در سال ۱۹۷۷ بود، زمانی که صدایی که خود را «وریلون» (Vrillon) از فرماندهی کهکشانی اشتار می‌نامید، موقتاً کنترل یک فرستنده تلویزیونی در جنوب انگلستان را به دست گرفت.

### پیش‌گویی ۱۹۸۶ دربارهٔ آخرالزمان ۱۹۹۴
ایوان کول، که مدعی بود از سال ۱۹۸۶ در حال رهیافت (چنلینگ) پیام‌های اشتار است، نابودی تمام تمدن‌های زمین و ورود فرهنگ‌های مختلف بیگانه به این سیاره را در سال ۱۹۹۴ پیش‌بینی کرد. کول مدعی بود که دولت‌ها برای آماده‌سازی جهت تماس، با فرازمینی‌ها همکاری می‌کنند. طبق گفته کول، این فرود از طریق رسانه‌های جهانی پخش می‌شد و شامل پیامی از فرماندهی اشتار بود. به دلیل «حساس‌سازی»، اکثر بشریت شیء ناشناس پرنده را به عنوان بخشی از تکامل مستمر بشریت می‌پذیرفتند، در حالی که پیروان اشتار به عنوان مشاور، سفیر و حافظ صلح بین نژادهای بیگانه و نوع بشر مورد نیاز بودند. این امر منجر به تحولی رادیکال در جهان می‌شد زیرا بشریت وارد سطح بالاتری از هستی می‌شد. این پیش‌گویی‌ها، زمانی که محقق نشدند، باعث تداوم تفرقه و ناامیدی در جنبش گردیدند. با وجود این شکست‌ها، در طول دهه ۱۹۸۰ تعدادی از افراد از طریق چنلینگ مدعی تماس با فرماندهی اشتار شدند و گروه‌های کوچک مختلفی برای دریافت و انتشار این پیام‌ها تشکیل شد.

### مراقبه‌های سفر پیشگام ۱۹۹۴
در سال ۱۹۹۴، گروه کوچکی از اعضای فرماندهی اشتار مدعی شدند که رویدادی خارق‌العاده رخ داده است: «تجربه بلند شدن» (the lift-off experience). آن‌ها از طریق شبکه اشتار اعلام کردند که در «سفینه‌های نور» که به دور سیاره می‌چرخیدند مستقر شده‌اند. «ناوگان پنجم کهکشانی» از «انتقال ارتعاشی فیزیکی» استفاده کرده بود که شامل ارتقای آگاهی انسان (یا گاهی «بدن اتری») از بعد فیزیکی و انتقال آن به «سفینه‌های نور» می‌شد.

رویداد دومی برای دسامبر ۱۹۹۴ پیش‌بینی شد که در آن بیش از ۲۵۰ نفر شرکت کردند و توسط رهبری اعلام شد که «درگاهی به سفینه‌های AC (فرماندهی اشتار) برای همیشه باز شده است». ادعا شد که برای شرکت در این رویداد، ارتعاشات یک فرد از طریق یک روش تامل‌برانگیز هشت مرحله‌ای افزایش می‌یابد؛ و اینکه «سفر پیشگام» (Pioneer Voyage) در طول دوره حالت مراقبه پیرو رخ می‌دهد و بعداً به صورت نوعی یادآوری آگاهانه برای فرد آشکار می‌شود. این امر در نهایت باعث «بازیابی حافظه» از سوی گروه اصلی اعضای فرماندهی اشتار در استرالیا شد که شروع به ارائه گزارش‌هایی از «زمان حضور در سفینه‌ها» کردند. دیگران نیز به دنبال آن‌ها همین کار را انجام دادند. ادعا می‌شد که زمان حضور در سفینه‌ها طولانی بوده، حتی اگر دوره مدیتیشن عضو کوتاه بوده باشد.

هلند خاطرنشان می‌کند که با وجود افزایش پیچیدگی، مضامین کلی با گزارش‌های استرالیایی مطابقت داشته است. ادعا این است که رویدادها در بعد معنوی یا اتری رخ می‌دهند و نه در بعد فیزیکی. این گروه ادعا می‌کند که هدف از این انتقال، عروج کل نژاد بشر است که عروج فردی پیش‌نیاز و کمک‌کننده به آن است. همچنین ادعا می‌شود که عروج جمعی توسط شبکه‌های الکترونیکی بزرگی که توسط سفینه‌های نگهبان در اطراف سیاره مستقر شده‌اند، یاری می‌شود.

### تحولات پس از اواسط دهه ۱۹۹۰
در اواسط دهه ۱۹۹۰ (و تا امروز) چندین مورد از این گروه‌های چنلینگ شروع به استفاده از اینترنت برای ترویج باورهای خود و تلاش برای متحد کردن جنبش از طریق ایجاد یک منبع واحد «معتبر» برای تمام پیام‌های اشتار کردند. این امر منجر به برجستگی بیشتر در صحنه مذهبی و جذب اعضای قابل توجهی شد.

این واکنش منسجم به مشکل پیش‌گویی‌های متناقض، منفی و شکست‌خورده پاسخ داد که پس از تلاش‌هایی، فرماندهی اشتار را قادر ساخت تا یک جهان‌بینی واحد برای اشتار ارائه دهد. چنلرهای انفرادی که پیام‌های متفاوتی را پذیرفته بودند و همچنان بر موضوعاتی مانند نابودی زمین، تئوری توطئه، تخلیه جمعی توسط فرازمینی‌ها و ترس‌افکنی عمومی تمرکز داشتند، فاقد اعتبار اعلام شدند. ادعا شد که این چنلرها توسط موجودات فضایی منفی که از فرماندهی اشتار شورش کرده، با دیگران مشابه خود متحد شده و در «سطوح پایین‌تر نزدیک به زمین» فعالیت می‌کنند، فریب خورده‌اند.

مهم‌تر از همه، جنبش جدید و متحدتر اعلام کرد که در آینده هیچ کانال (چنل) جدیدی پذیرفته نخواهد شد مگر اینکه در «سطح روح» فعالیت کند. همان‌طور که کریستوفر هلند اشاره می‌کند، این امر برای شکل‌گیری یک ارتدوکس (باور رسمی) حیاتی بود. پیام‌های چنلینگ شده از اشتار توسط ارتدوکس جدید در صورتی معتبر پذیرفته می‌شدند که با معیارهایی شامل مجموعه‌ای از دوازده دستورالعمل مطابقت داشته باشند؛ دستورالعمل‌هایی که مشخص می‌کرد جنبش حامی چیست و اشتار چگونه با جامعه تعامل خواهد داشت. این کار هرگز در ۴۵ سال چنلینگ اشتار، که به عنوان شخصیتی الهی مشابه عیسی نیز ارائه می‌شد، انجام نشده بود.

چارچوب جدید مدعی بود که میلیون‌ها سفینه فضایی که تصور می‌شود دائماً در مجاورت زمین هستند، هرگز در سطح سیاره دخالت نخواهند کرد مگر اینکه مشکل جدی مانند یک جنگ جهانی سوم یا یک «فاجعه اخترفیزیکی» رخ دهد. هلند مشاهده می‌کند که گروه ظهور یافته «به‌طور قابل توجهی بیشتر بر جنبه‌های معنوی متمرکز بود و کمتر نگران سفینه‌های فضایی و بازدیدکنندگان فرازمینی بود».

او بیان می‌کند که تفاوت بسیار کمی بین فرماندهی اشتار جدید و سایر گروه‌های تحت تأثیر تئوسوفی وجود داشت، جز اینکه در سال ۱۹۹۴ یک جزء متمایز، یعنی «سفر پیشگام»، در جهان‌بینی اشتار گنجانده شد.

## اعتبار
هلند به شکست پیش‌گویی ژوئیه ۱۹۵۲ که از طریق جورج ون تسل چنلینگ شده بود اشاره می‌کند که در آن آمده بود حیات روی زمین «وقتی آن‌ها اتم هیدروژن را منفجر کنند» نابود خواهد شد، زیرا در نوامبر ۱۹۵۲ اولین بمب هیدروژنی بدون چنین اثری منفجر شد. با این حال، همان پیام همچنین بیان می‌کرد که اشتار برای متوقف کردن نابودی سیاره مداخله می‌کند. پس از انفجار، پیام‌های بعدی مدعی شدند که اقدامات مختلفی توسط ناوگان فضایی اشتار برای ترمیم آسیب‌ها انجام شده است.

هلند خاطرنشان می‌کند که نظام اعتقادی اشتار مبتنی بر ایمان به یک چهره معروف فرازمینی است که مفهوم آن بهتر از پیام‌های فردی دوام آورده است. تغییرات اصلی در محتوا به نظر می‌رسد ناشی از پیش‌گویی‌های شکست‌خورده باشد که تأکید را از یک ناوگان فضایی فیزیکی که از نابودی جلوگیری می‌کند، به مفهوم تئوسوفیک‌تر یک استاد برتر که به پیشرفت معنوی کمک می‌کند، تغییر داده است. او معتقد است که باورهای اشتار به بهترین وجه به عنوان یک هم‌تلفی‌گری بین فعالیت «من هستم» و تجربه شیء ناشناس پرنده دیده می‌شود، یک نظام اعتقادی که تجربیات و مشاهدات یوفو را به عنوان پیشرفت طبیعی توسعه معنوی بشریت در نظر می‌گیرد. اگرچه پیروان اشتار به حق الهی و دانش او که در سراسر نژاد بشر گسترده شده است ایمان دارند، او و دیگران از نوع او هنوز هیچ شواهد فیزیکی از وجود خود ارائه نکرده‌اند.

## جستارهای وابسته
* عثتر

## منابع

* 

رده:سامانه‌های باور دینی بنیان‌گذاری‌شده در ایالات متحده آمریکا
رده:عصر نو
رده:معرفی‌شده‌های ۱۹۵۲ (میلادی)