ایالت لوس آلتوس

**ایالت لوس آلتوس** ()ایالت لوس آلتوس (به اسپانیایی: Estado de Los Altos) که معمولاً با نام لوس آلتوس شناخته می‌شود، از سال ۱۸۳۸ تا ۱۸۴۰ ششمین ایالت جمهوری فدرال آمریکای مرکزی بود و سپس از ۱۸۴۸ تا ۱۸۴۹ به‌عنوان یک جمهوری مستقل کوتاه‌عمر وجود داشت. پایتخت آن کتسالتنانگو بود. لوس آلتوس هشت دپارتمان در غرب گواتمالای امروزی و همچنین منطقهٔ سوکونوسکو در ایالت چیاپاس مکزیک را در بر می‌گرفت.

این ایالت از اختلافات و تنش‌های سیاسی میان شهر گواتمالا از یک‌سو و کتسالتنانگو و دیگر بخش‌های غربی آمریکای مرکزی از سوی دیگر پدید آمد. بحث جدایی از گواتمالا اندکی پس از استقلال آمریکای مرکزی از اسپانیا در سال ۱۸۲۱ آغاز شده بود. تشکیل چنین ایالت مستقلی در مجمع قانون اساسی فدرال در نوامبر ۱۸۲۴ پیش‌بینی شد، اما در شهر گواتمالا مخالفت قابل‌توجهی با این جدایی وجود داشت.

با فروپاشی فدراسیون لیبرال و کشیده شدن آن به جنگ داخلی، که ناشی از نفوذ محافظه‌کاران گواتمالایی و روحانیون منظم بود (روحانیونی که پس از یورش خونین فرانسیسکو موراسان به گواتمالا در سال ۱۸۲۹ از آمریکای مرکزی اخراج شده بودند)، لوس آلتوس خود را یک جمهوری مستقل اعلام کرد.
استقلال لوس آلتوس از گواتمالا به‌طور رسمی در ۲ فوریهٔ ۱۸۳۸ اعلام شد. دولت فدرال، لوس آلتوس را به‌عنوان ششمین ایالت اتحادیه به رسمیت شناخت و نمایندگان آن را در ۵ ژوئن همان سال در کنگرهٔ فدرال مستقر کرد. پرچم لوس آلتوس گونه‌ای تغییر‌یافته از پرچم اتحاد آمریکای مرکزی بود که در نشان مرکزی آن، آتشفشانی در پس‌زمینه و پرندهٔ کتزال (پرنده‌ای بومی و نماد آزادی) در پیش‌زمینه دیده می‌شد. این نخستین پرچم آمریکای مرکزی بود که از کتزال به‌عنوان نماد استفاده کرد؛ از سال ۱۸۷۱ تاکنون، این پرنده بر پرچم کنونی گواتمالا نیز نقش بسته است.
## نخستین دوران جدایی

در ۲ آوریل ۱۸۳۸، در شهر کتسالتنانگو، یک گروه جدایی‌طلب ایالت مستقل لوس آلتوس را بنیان نهاد که هدف آن کسب استقلال از گواتمالا بود. مهم‌ترین اعضای حزب لیبرال گواتمالا و دشمنان لیبرالِ رژیم محافظه‌کار، به‌جای آن‌که ناچار به مهاجرت به السالوادور برای زندگی در یک دولت طرفدار لیبرالیسم شوند، به لوس آلتوس نقل مکان کردند.
لیبرال‌های لوس آلتوس انتقادهای تندی را علیه دولت محافظه‌کار ریورا پاز آغاز کردند؛ آنان حتی روزنامهٔ مخصوص خود به نام «ال پوپولار» (El Popular) را داشتند که به تشدید این انتقادهای شدید کمک می‌کرد.
با این حال، لوس آلتوس پربارترین منطقه و کانون اصلی فعالیت‌های اقتصادیِ ایالت پیشین گواتمالا بود؛ و بدون لوس آلتوس، محافظه‌کاران بسیاری از مزایایی را که موجب حفظ برتری و هژمونی ایالت گواتمالا در آمریکای مرکزی می‌شد، از دست دادند.
دولت گواتمالا تلاش کرد به راه‌حلی مسالمت‌آمیز دست یابد، اما «آلتنسی‌ها»[یادداشت ۱] که از حمایت شناسایی رسمی کنگرهٔ فدراسیون آمریکای مرکزی برخوردار بودند، این تلاش را نپذیرفتند. در نتیجه، دولت گواتمالا به زور متوسل شد و فرماندهٔ کل ارتش، رافائل کاررا، را برای سرکوب لوس آلتوس اعزام کرد.
کاررا ژنرال آگوستین گوسمان را شکست داد، زمانی که این افسر پیشین مکزیکی تلاش کرد او را در کمین گرفتار کند. سپس به سوی کتسالتنانگو پیشروی کرد و در آنجا یک رژیم محافظه‌کار سخت‌گیر و خصمانه نسبت به لیبرال‌ها برقرار ساخت. او با فراخواندن همهٔ اعضای شورای شهر، صریحاً به آنان گفت که تنها به این دلیل با ملایمت رفتار می‌کند که این نخستین بار است که با او به مقابله برخاسته‌اند، اما با قاطعیت هشدار داد که اگر بار دومی در کار باشد، هیچ رحم و مروتی در کار نخواهد بود.
ژنرال گوسمان و رئیس ایالت لوس آلتوس، مارسلو مولینا، به پایتخت گواتمالا فرستاده شدند و در جریان رژه‌ای پیروزمندانه در ۱۷ فوریهٔ ۱۸۴۰، همچون غنایم جنگی به نمایش گذاشته شدند. گوسمان با زنجیر بسته شده بود، زخم‌هایش هنوز خون‌ریزی داشت و سوار بر یک قاطر بود.
## دومین دوره جدایی
گواتمالا در ۲۱ مارس ۱۸۴۷ به یک جمهوری مستقل و دارای حاکمیت تبدیل شد. تا سال ۱۸۴۸، اوضاع در گواتمالا آشفته بود: سراپیو کروس به منطقهٔ کیچه حمله می‌کرد و شورش‌هایی را علیه دولت برمی‌انگیخت؛ در بخش شرقی کشور ناآرامی‌ها و شورش‌هایی رخ می‌داد؛ و لیبرال‌ها و محافظه‌کاران در کشمکشی دائمی به سر می‌بردند. لیبرال‌ها توانستند در ۱۷ اوت ۱۸۴۸ رافائل کاررا را وادار به استعفا کرده و او را به تبعید بفرستند.
در غیاب کاررا، اعضای شورای شهر کتسالتنانگو (کاپیتولارها) ــ به رهبری ژنرال آگوستین گوسمان، که پس از فراخوانده شدن «کُرِخیدور» کل، ماریانو پاردس، به شهر گواتمالا برای تصدی مقام ریاست‌جمهوری، شهر را در اختیار گرفته بود ــ در ۲۶ اوت ۱۸۴۸ بار دیگر اعلام کردند که لوس آلتوس یک ایالت مستقل است. این دولت جدید از حمایت دولت السالوادور به رهبری رئیس‌جمهور دوروتئو واسکونسلوس و نیز ارتش چریکی شورشیِ ویسنته و کروس برخوردار بود؛ نیروهایی که دشمنان ژنرال کاررا اعلام شده بودند. در ۵ سپتامبر، کریول‌های آلتنسه یک دولت رسمی به ریاست فرناندو آنتونیو مارتینس برگزیدند.
حیات لوس آلتوس تا ۸ مه ۱۸۴۹ ادامه یافت؛ زمانی که گوسمان برای دیدار با نمایندگان رئیس‌جمهور پاردس به آنتیگوا گواتمالا رفت، کاررا از فرصت استفاده کرد، کتسالتنانگو را تصرف نمود و در میدان اصلی شهر مستقر شد. در آن زمان، کاررا از حمایت نظامی کُرِخیدورِ سوچیتپکس، خوسه ویکتور ساوالا، برخوردار بود؛ کسی که دولت پاردس مأمور کرده بود کاررا را دستگیر کند، اما ساوالا به‌جای بازداشت او، خود را تحت فرمان کاررا قرار داد.
پاردس با شنیدن این خبر و آگاهی از حمایت گستردهٔ گروه‌های بومی از کاررا، پس از مشورت با لیبرال‌ها و محافظه‌کاران، به توصیهٔ محافظه‌کار نامدار، لوئیس باترس خوآروس، تصمیم گرفت حکم اعدام کاررا را لغو کند؛ زیرا باترس او را متقاعد ساخت که جنگ با کاررا جبهه‌ای تازه در غرب کشور خواهد گشود. افزون بر این، پاردس کاررا را به‌عنوان «فرماندهٔ کل قوا» منصوب کرد و به او اختیار داد شورشیان شرق کشور را سرکوب کند و عملیات نظامی را به هر شیوه‌ای که مناسب می‌داند هدایت نماید. در پی این فرمان، رهبران اصلی لیبرال به السالوادور گریختند و رئیس‌جمهور واسکونسلوس به آنان پناه داد.
برای پرهیز از دستگیری، گوسمان در ۱ ژوئن ۱۸۴۹ همراه با فرماندهان و افسرانش گواتمالا را ترک کرد و باقی نیروهایش را به حال خود رها نمود. او سرانجام در ۱۰ ژوئن به السالوادور گریخت و مورد استقبال واسکونسلوس قرار گرفت.پس از مدتی، گوسمان یادداشتی خطاب به دیگر رهبران لیبرال آمریکای مرکزی منتشر کرد که در آن به بی‌اخلاقی و خشونتِ کاررای «وحشی» حمله می‌کرد. به گفتهٔ گوسمان، کاررا در نه سال گذشته گواتمالا را به‌درستی اداره نکرده بود. او در این یادداشت نوشت که برای کناره‌گیری از زندگی سیاسی به السالوادور رفته است، اما نمی‌تواند در برابر رویدادهای گواتمالا بی‌تفاوت بماند. او اعلام کرد که با کمک السالوادور، هندوراس، نیکاراگوئه و «لوس آلتوسِ احیاشده» با بازگشت کاررا خواهد جنگید. گوسمان عملاً خود را جانشین موراسان معرفی می‌کرد و می‌کوشید کاررا را کنار بزند، اما یادداشت او هیچ حمایتی جلب نکرد. سرانجام، کاررا در ۸ اوت ۱۸۴۹ با شکوه وارد شهر گواتمالا شد.

در اکتبر ۱۸۴۹، گوسمان برای آخرین بار به همراه متحد جدیدش، آگوستین رِیس، وارد خاک گواتمالا شد. آنان در بخش شرقی کشور تحت تعقیب کاررا و نیروهایش قرار گرفتند، اما با اجرای راهبردی حساب‌شده توانستند مستقیماً به شهر گواتمالا بروند و ارتش گواتمالا را در شرق سرگردان باقی بگذارند. شهر گواتمالا تنها یک پادگان کوچکِ ۱۰۰ نفره داشت که تحت فرماندهی سرهنگ ایگناسیو گارسیا گرانادوس بود. او زمانی از حملهٔ شورشیان آگاه شد که دو جاسوس خبر آوردند دشمن در چینائوتلا، تنها سه لیگ (فرسنگ) با شهر فاصله دارد. گوسمان و رِیس پس از شکست گارسیا گرانادوس در «ال سرو دل کارمن» وارد شهر شدند و مستقیماً به خانهٔ کاررا رفتند؛ جایی که گوسمان با پرتاب مشعل‌ها آن را به آتش کشید، در حالی که می‌دانست خانوادهٔ کاررا در داخل خانه هستند. سپس به کاخ دولت در میدان آرمس رفتند، اما در آنجا هدف آتش سنگین توپخانه قرار گرفتند و گوسمان به‌شدت زخمی شد. او همان شب، در حومهٔ شهر گواتمالا، در حالی که نیروهایش در حال فرار بودند، جان باخت.

## جستارهای وابسته
* رافائل کاررا

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در ۱۸۴۸ (میلادی)
رده:ایالت‌ها و قلمروهای منحل‌شده در ۱۸۴۹ (میلادی)
رده:جمهوری فدرال آمریکای مرکزی
رده:جمهوری‌های پیشین
رده:کشورهای کوتاه‌عمر
رده:گواتمالا در دهه ۱۸۴۰ (میلادی)