کارلو لودولی

**کارلو لودولی** (;  – ) یک نظریه‌پرداز معماری ایتالیایی، کشیش فرانسیسکن، ریاضیدان و معلم بود که آثارش مفاهیم مدرنیستی عملکردگرایی و حقیقت نسبت به مصالح را پیش‌بینی می‌کرد. او ادعا می‌کرد که فرم‌ها و تناسبات معماری باید از توانایی‌های مصالح مورد استفاده مشتق شوند. از آنجایی که نوشته‌های خودش از بین رفته‌اند، گاهی اوقات از او به عنوان سقراط معماری یاد می‌شود. نظریه‌های او فقط از آثار دیگران شناخته شده است. لودولی به همراه معماران و نظریه‌پردازان معماری از جمله کلود پرو، آبه ژان-لویی دو کوردموی، آبه مارک-آنتوان لوژیه، معماری منطقی را بیان کرد که سبک‌های رایج باروک و روکوکو را به چالش می‌کشید.

## زندگی‌نامه
کارلو لودولی از خانواده‌ای بود که ارتباط نزدیکی با زرادخانه ونیزی و مهندسی نظامی داشتند. پس از تکمیل تحصیلات اولیه خود در صومعه سن فرانچسکو دلا ویگنا، ونیز، در سال ۱۷۰۶، او به عنوان یک راهب کوچک در دالماتیا مشغول به کار شد.

در سال ۱۷۰۹ او به صومعه سانتا ماریا در آرا کوئلی در رم منتقل شد و در آنجا به تحصیلات خود در فلسفه، علوم، الهیات، یونانی و فرانسوی ادامه داد. او حدود چهار سال در رم ماند و در این مدت به هنر و معماری علاقه پیدا کرد. سپس به صومعه سن بیاجو در فورلی منتقل شد.

از سال ۱۷۱۵ تا ۱۷۲۰ در ورونا زندگی کرد و در آنجا شروع به تدریس نجوم، فیزیک و ریاضیات به اشراف ورونایی و فلسفه به نوآموزان صومعه سن برناردینو کرد. همچنین در ورونا در ویرایش آثار مارکوس آنتونیوس مورتوس، اومانیست فرانسوی، مشارکت داشت و دوستی خود را با نویسنده آنجلو کالوگرا و فرانچسکو شیپیونه مافی آغاز کرد. در این دوره، احتمالاً از توسکانی، از جمله فلورانس، نیز بازدید کرده و دانش عمیقی از هنر منطقه کسب کرده است.

در سال ۱۷۲۰، لودولی برای تدریس الهیات به ونیز منتقل شد و بلافاصله در مرکز زندگی فرهنگی شهر قرار گرفت. همچنین در طول دهه ۱۷۲۰، لودولی در توسعه و سازماندهی مجدد کتابخانه سن فرانچسکو دلا ویگنا مشغول به کار بود و به عنوان مورخ فرقه فرانسیسکن و نویسندگان آن فعالیت می‌کرد. در دهه ۱۷۳۰، لودولی شروع به تدریس به پسران اشراف ونیزی کرد. معماری در دوره تحصیلی گنجانده شده بود و در باغ سن فرانچسکو دلا ویگنا، مجموعه‌ای از قطعات معماری را برای اهداف آموزشی گردآوری کرد.

از سال ۱۷۳۹ تا ۱۷۵۱، لودولی سمت پادره ژنرال کمیساریو دی ترا سانتا را در ونیز بر عهده داشت و همچنین خود را وقف مرمت (۱۷۳۹–۱۷۴۳) آسایشگاه زائران متصل به صومعه کرد. این پروژه، تنها پروژه‌ای که لودولی اجرا کرد، عصاره نظریه‌های معماری او را که در تنها منبع اصلی باقی‌مانده آمده است، در بر می‌گیرد: دو طرح کلی از رساله منتشر نشده او در مورد معماری (که هنوز اثری از آن باقی نمانده است)، که در جلد دوم کتاب «عناصر معماری لودولیانا» نوشته آندره ممو آمده است. در این دو طرح کلی، عملکردگرایی و خردگرایی لودولی به صورت خلاصه بیان شده است. به گفته ممو، لودولی می‌خواست در معماری همان اصول علمی را که گالیله در فیزیک کشف کرده بود، بیابد؛ بنابراین معماری او شخصیت یک علم مبتنی بر اصول خاص و قوانین ایستا را به خود گرفت. همچنین به جستجوی حقیقت ساختاری، که در قالب استحکام ساختمان بیان می‌شد، مربوط می‌شد که شامل استفاده صادقانه از مصالح، به ویژه سنگ، بود. این مفهوم منعکس کننده محیط مهندسی نظامی زرادخانه ونیز و گرایش‌های خردگرایانه و ضد باروک موجود در ونیز در اوایل قرن هجدهم بود.

لودولی استدلال می‌کرد که عملکرد و شکل مناسب تنها اهداف نهایی و علمی معماری شهری هستند و هیچ چیزی که بخش فعال سازه نباشد، نباید به نمایش گذاشته شود. سیستم‌های مختلف معماری دوران باستان تشریح شدند، اما پنج نظام معماری ویتروویوس به دلیل نامناسب بودن با سنگ مورد انتقاد قرار گرفتند، زیرا در ابتدا بر اساس سازه‌های چوبی بودند. این رساله، با پیروی از یک طبقه‌بندی اولیه، به عناصر اصلی معماری، یعنی استحکام و تناسب، و همچنین به عناصر فرعی، یعنی راحتی و تزئینات می‌پردازد. لودولی تزئینات را به جز موزاییک پذیرفت و برای غلبه بر یکنواختی تقلید مداوم از اشکال مشابه، اختراع تزئینات جدید یا انتخاب تزئینات از سبک‌های معماری باستانی و مدرن، از جمله گوتیک و موری، را که با ویژگی‌های سنگ مطابقت داشتند، تشویق کرد. به گفته ممو، لودولی همچنین آن دسته از عناصر نظام‌های کلاسیک را که با عملکرد سازه مطابقت داشتند و با ویژگی‌های سنگ سازگار بودند، پذیرفت: ستون‌ها، پایه‌ها، سرستون‌ها، پایه‌ها، تری‌گلیف‌ها، مِتوپ‌ها و کنسول‌ها. او به ویژه به سبک روستیک در طبقه همکف علاقه داشت و نقاشی‌هایی از ۱۶ نوع مختلف را در رساله خود گنجانده بود. علاقه او به سرستون‌های دوریک و توسکانی احتمالاً از این واقعیت ناشی می‌شد که برای او، همان‌طور که بعدها برای دوستش پیرانسی، این سرستون‌ها نمونه‌هایی از معماری ایتالیک ابتدایی، یعنی خاستگاه این هنر، بودند.

او که علاقه زیادی به نقاشی و مجسمه‌سازی داشت، یکی از اولین متخصصان هنر قرون وسطی بود و مجموعه خودش که شامل آثاری از نقاشی هلنیستی و بیزانسی و همچنین آثار ابتدایی و مدرن بود، به گونه‌ای چیده شده بود که توسعه هنر را نشان دهد.

## آثار و میراث
لودولی تأثیر بسیار زیادی در توسعه معماری مدرن داشت. به گفته رودولف ویتکوور «به نظر می‌رسد تأثیر شخصی او حیاتی‌تر از هر نظریه‌پرداز معماری دیگری در قرن هجدهم بوده است.»

پذیرش انتقادی ایده‌های لودولی تاریخچه نسبتاً پیچیده‌ای داشته است، تا حدودی به این دلیل که با از دست رفتن نوشته‌های اصلی او، آنها فقط به‌طور غیرمستقیم از طریق آثار دیگران شناخته شده‌اند. جیرولامو زانتی گزارش داد که در سال ۱۷۵۴، پس از ۲۰ سال، لودولی سرانجام رساله خود را در مورد معماری تکمیل کرد، اما از انتشار آن خودداری کرد. پس از تلاش ناموفق فدریکو فوسکاری، فرانچسکو آلگاروتی تلاش کرد تا تفکر لودولی را در اثر خود با عنوان Saggio sopra l'architettura منتشر کند، البته به شکلی تا حدودی رقیق‌شده، و بر تقلید به جای خردگرایی جسورانه ضد باروک لودولی تأکید داشت. آندره‌آ ممو بود که تلاش کرد در اثر خود با عنوان «عناصر معماری لودولیانا» (۱۷۸۶) که یک سال پیش از اولین چاپ تنها کتاب با نام لودولی، «آپولوگی ایمجیناتی» (۱۷۸۷) منتشر شد، حق مطلب را در مورد نظریه‌های لودولی ادا کند؛ مجموعه‌ای از سخنان و داستان‌ها، که اغلب ماهیتی متناقض دارند و برای دوستان و شاگردانش تعریف می‌شدند. یکی دیگر از شاگردان لودولی، فرانچسکو میلیزیا (۱۷۲۵–۱۷۹۸)، رساله‌ای طولانی با عنوان «اصول معماری شهری» (۱۷۸۱) منتشر کرد که یک سیستم معماری جامع الهام گرفته از علم معاصر را ارائه می‌داد.

## منابع

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

* 

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۷۶۱ (میلادی)
رده:زادگان ۱۶۹۰ (میلادی)
رده:فرانسیسکن‌های ایتالیا
رده:معماران ایتالیایی سده ۱۸ (میلادی)
رده:نظریه‌پردازان معماری
رده:نویسندگان معماری اهل ایتالیا