نژادپرستی در ایتالیا

**نژادپرستی در ایتالیا** به وجود روابط خصمانه بین مردم ایتالیا و سایر جمعیت‌های با قومیت‌های متفاوت اشاره دارد که در طول تاریخ ایتالیا وجود داشته است.

این ایده‌ها، اگرچه در امور داخلی کشور رایج بودند، برای اولین بار زمانی به خارج از کشور معطوف شدند که پادشاهی ایتالیا از اواخر قرن ۱۹ تا اوایل قرن ۲۰ به تصرف و استعمار کشورهای آفریقایی پرداخت تا امپراتوری ایتالیا را بسازد. با این حال، سیاست‌های مربوط به کودکان «مختلط» (*meticci*) مبهم و گیج‌کننده بود. در دوران بنیتو موسولینی، مجموعه‌ای از قوانین ضدیهودی تصویب شد، همچنین قوانینی برای محدود کردن مهاجرت داخلی در شرایط خاص وضع شد. پس از سقوط موسولینی، دولت بادولیو قوانین نژادی را در پادشاهی ایتالیا لغو کرد، اما در قلمروهای تحت کنترل جمهوری سوسیال ایتالیا (۱۹۴۳–۱۹۴۵) اجرا و تشدید شدند تا پایان جنگ جهانی دوم در اروپا.

مهاجرت پس از جنگ از جنوب ایتالیا به سوی صنعتی‌تر شمال ایتالیا سبب ایجاد میزان محدودی بی‌اعتمادی در میان طبقات اجتماعی شد. موج بعدی مهاجرت توسط *extracomunitari* (مهاجران غیر اتحادیه اروپا) از اواخر دهه ۱۹۸۰ منجر به شکل‌گیری جنبش‌های سیاسی مانند لگا نورد شد که با *[[Terrone|تررونی]]* (لقب تحقیرآمیز برای مردم جنوب ایتالیا) و *clandestini* (مهاجران غیرقانونی) از خارج غرب اروپا و مناطق جنوب مدیترانه مخالفت داشت.

در سال ۲۰۱۱، گزارشی از دیده‌بان حقوق بشر به شواهد رو به رشد از افزایش بیگانه‌هراسی در جامعه ایتالیا اشاره کرد. یک نظرسنجی ۲۰۱۷ توسط مرکز تحقیقات پیو ایتالیا را به‌عنوان «نژادپرست‌ترین کشور غرب اروپا» معرفی کرد. نظرسنجی ۲۰۱۹ شرکت Sgw نشان داد که ۵۵٪ از مصاحبه‌شوندگان ایتالیایی اعمال نژادپرستانه را توجیه می‌کنند. در جریان قطعنامه پارلمان اروپا برای محکوم کردن structural racism و خشونت نژادی در سال ۲۰۲۰، تقریباً نیمی از اعضای ایتالیایی به آن رأی منفی دادند. طبق نظرسنجی ۲۰۲۰ یوگاو، ایتالیایی‌ها دومین عامل رایج تبعیض در کشور را گرایش‌های نژادپرستانه عنوان کردند. گزارش Eurispes ۲۰۲۰ نشان داد که ۱۵٫۶٪ از ایتالیایی‌ها معتقدند که انکار هولوکاست درست است و ۲۳٫۹٪ از جمعیت به فهرست تئوری‌های توطئه اعتقاد دارند که یهودیان اقتصاد را کنترل می‌کنند. در آوریل ۲۰۲۰، Nadeesha Uyangoda پادکست *Sulla razza (About Race)* را راه‌اندازی کرد که تمرکز آن بر نژادپرستی و به‌ویژه ترجمه و توضیح واژگان مورد استفاده در زمینه‌های نژادی انگلیسی‌زبان است. این فاصله زبانی، از نظر Uyangoda، مانعی برای گفتمان نژادی در ایتالیا بود.

## تاریخچه
### دوران کلاسیک

اصطلاح *[[بربرها]]* که از یونانی باستان گرفته شده، به قبایل یا افراد تهاجمی، وحشی و جنگ‌طلب اشاره داشت. در روم باستان، رومی‌ها این اصطلاح را به قبایل غیررومی مانند ژرمن‌ها، سلت‌ها، ایبری‌ها، هلوتی‌ها، تراکی‌ها، ایلیریان‌ها و سarmatها اطلاق کردند. با گسترش قلمرو، جمعیت‌های بربر ابتدا در جمهوری روم و سپس در حوضه مدیترانه و بخش‌هایی از شمال اروپا شهروند روم شدند و بخشی از امپراتوری روم گردیدند. اصطلاح *barbarian* هنوز هم در ایتالیا بار معنایی منفی و توهین‌آمیز دارد.

وقتی وندال‌ها، یک قبیله بربر، رم را در سال ۴۵۵ فتح کردند، اصطلاح *[[وندالیسم]]* معنای تحقیرآمیزی پیدا کرد که تا امروز باقی مانده است، به دلیل ویرانی‌های شدید، کشتار و غارت‌هایی که در رم انجام شد. در طول امپراتوری، مردم اغلب با بازی‌های گلادیاتور تغذیه و سرگرم می‌شدند تا توسط امپراتور بهتر اداره شوند. از یک سو پاتریسی‌ها که از برده‌داری بهره می‌بردند و از سوی دیگر پلبی‌ها. در ایتالیای رومی مفهومی معادل نژادپرستی مدرن وجود نداشت؛ بلکه تبعیض میان تابعیت رومی و بربرها، میان پاگانیسم و مسیحی، و میان شهروندان آزاد رومی و برده‌داری وجود داشت که منجر به درگیری‌ها، جنگ‌ها و کشتارها می‌شد.

### قرون وسطی
در ایتالیا در دوران قرون وسطی، برده‌داری رایج بود، اما اغلب بر اساس دلایل مذهبی توجیه می‌شد نه نژادی. با این حال، در اوایل دوران قرون وسطی، به گفته استیون اپستین، افرادی «از مناطقی مانند بالکان، ساردینیا و سراسر آلپ» توسط تاجران ایتالیایی به شبه‌جزیره آورده می‌شدند تا «ذخیره بردگان را تجدید کنند». با این وجود، تقریباً تمام بردگان در جنوآ از نژادهای غیراروپایی بودند؛ وضعیت در ونیز و پالرمو متفاوت بود، جایی که بردگان آزاد در قرن سیزدهم شهروندان آزاد محسوب می‌شدند.

### قرن ۱۹ و ۲۰
#### لومبروزو و نژادپرستی علمی در ایتالیا

اگرچه پیش‌تر آثار زیادی در ایتالیا دربارهٔ پژوهش‌های نژادپرستانه روی برخی گروه‌ها، مانند ویژگی‌های «خاورگرایی» مردم ساردینی تحت دودمان ساووی وجود داشت، نژادگرایی علمی به‌عنوان یک رشته رسمی در سطح ملی تنها از طریق آثار چزاره لومبروزو، جرم‌شناس، تثبیت شد. نظریه لومبروزو نیاسانی، «تمدن سفید» را در میان سایر نژادها با جوامع «ابتدایی» یا «وحشی» مقایسه می‌کرد.

لومبروزو رساله خود را در پی وحدت ایتالیا منتشر کرد و بدین ترتیب سعی داشت توضیح دهد که چرا پس از اتحاد دزدی ایتالیایی بلافاصله در بخش تازاً الحاق شده کشور جدید بروز کرده است؛ مردم ساکن در پادشاهی دو سیسیل به‌طور نژادی قالب‌بندی شده بودند و این امر باعث ایجاد احساس برتری شمال ایتالیا نسبت به جنوبی‌ها می‌شد، در حالی که به‌طور پارادوکسیکال در تخیل جمعی کشور جای می‌گرفتند؛ جنوبی‌ها برای نخستین بار به‌عنوان «ضد-ملت» در کشور جدید ساخته شدند، و در کنار جنایتکاران و فاحشه‌ها «بازمانده» یا «آتاوستیک» قلمداد می‌شدند.

نظریه‌های لومبروزو که چهره‌خوانی را به رفتار مجرمانه مرتبط می‌کرد، صراحتاً نرخ بالای قتل در کالابریا، سیسیل و دوباره قلمرو ساووی در ساردینیا را ناشی از تأثیر باقی‌مانده خون «نگروید» و «زردپوست» در جمعیت‌های آن مناطق می‌دانست. به گفته لومبروزو، ویژگی‌های چهره مانند موی مشکی، ریش اندک، لب‌های بزرگ و بینی بلند نشانه‌هایی از این «آلودگی» خارجی بود و مستقیماً با تمایل ذاتی به بزهکاری مرتبط می‌شد.

در سال ۱۸۷۱، لومبروزو کتاب «مرد سفید و مرد رنگین‌پوست» را منتشر کرد که هدف آن نشان دادن برتری کامل مرد سفید نسبت به سایر نژادها بود. لومبروزو صراحتاً به برترپنداری نژاد سفید اعتقاد داشت: «این مسئله‌ای است که بدانیم آیا ما سفیدپوستان، که با غرور بر قله تمدن ایستاده‌ایم، باید روزی در برابر پیش‌آمدگی آرواره سیاه‌پوست و زردپوست و چهره وحشتناک مغول سر خم کنیم؛ اگر در نهایت، برتری ما به موجودیت زیستی ما بستگی دارد یا به تصادف. (...) تنها ما سفیدپوستان بیشترین تقارن کامل در اشکال بدن را داریم [...] دارای هنر واقعی موسیقی هستیم [...] آزادی برده را اعلام کرده‌ایم [...] آزادی فکر را فراهم کرده‌ایم». لومبروزو همچنین رفتار مجرمانه سفیدپوستان را به برخی ویژگی‌های فیزیکی ارثی مرتبط دانست و به درجات مختلفی از «سیاهی» باقی‌مانده اشاره کرد.

لومبروزو که دربارهٔ ضدیهودیت در اروپا نیز نوشت و نظریه‌های نژادی ضدیهودی را نقد کرد، بین یهودیان اروپایی، که عمدتاً «آریایی» می‌دانست، و یهودیان سنت‌گرا که مناسک مذهبی‌شان را نقد می‌کرد، تمایز قائل شد.

دیگر انسان‌شناسان و جامعه‌شناسان ایتالیایی نیز نظریه‌های لومبروزو را گسترش دادند. انسان‌شناس Alfredo Niceforo، خود اهل جنوب و به‌طور خاص سیسیلی، رویکرد چهره‌شناسی لومبروزو را دنبال کرد و فرض کرد که برخی گروه‌های قومی به‌طور ژنتیکی مستعد ارتکاب جرایم فجیع هستند. گروهی که Niceforo ابتدا به آن اشاره کرد، در اصل ساردینی‌ها بودند؛ به گفته او، دلیل ریشه‌دار بودن رفتار مجرمانه در داخل ساردینیا به «پایین بودن نژادی» جمعیت بومی ساردینیا برمی‌گردد، و به‌طور مشخص بیان داشت که علت آن «کیفیت نژاد جمعیتی که این مناطق را پر کرده است، نژادی است که کاملاً فاقد انعطاف‌پذیری لازم برای تغییر و تحول وجدان اجتماعی است».

با این حال، Niceforo بعدها حوزه مطالعات خود را گسترش داد تا شامل هم‌وطنان سیسیلی خود و همچنین کل جمعیت *[[جنوب ایتالیا]]* شود و در نظریه خود از یک «نژاد ملعون» سخن گفت که باید «همانند نژادهای پایین‌تر آفریقا و استرالیا، با آهن و آتش رفتار شده و محکوم به مرگ شود».

Niceforo بر این باور بود که تقسیمات منطقه‌ای ایتالیا را می‌توان با این واقعیت توضیح داد که کشور دو نژاد متمایز را در خود جای داده است: نژاد آلپ یا «آریایی» در شمال و «اورافریقایی» یا نژاد مدیترانه‌ای در جنوب، و سیاستی کشوری از اختلاط نژادی را برای متمدن ساختن صحیح و کاهش خصایص منفی نژاد جنوبی توصیه می‌کرد؛ بهترین نمونه این اختلاط، به گفته Niceforo، تاریخاً توسط توسکانی‌ها در مرکز ایتالیا ارائه شده بود. وی همچنین استدلال می‌کرد که بهترین مسیر برای ایتالیا تقسیم شدن به دو نوع حکومت است: لیبرال در شمال و اقتدارگرا در جنوب. دیکتاتوری در جنوب باید توسط دولت مرکزی اعمال شود، مطابق با منطق مسئولیت انسان سفید که نژاد «کمتر» قادر به خودحکومتی نیست.

در سال ۱۹۰۶، Niceforo نظریه‌ای نژادی منتشر کرد که در آن رنگ موی بلوند و پوست تیره هر دو به‌عنوان نشانه‌های زوال خارجی در نظر گرفته شده بودند، در حالی که «نژاد ایتالیایی» در میان‌جایگاهی مثبت قرار داشت. Niceforo تا سال ۱۹۵۲ نیز این دیدگاه‌ها را حفظ کرد و اظهار داشت که «انواع نژاد نگروئید و مغولی در طبقات پایین‌تر شایع‌تر هستند».

در سال ۱۹۰۷، انسان‌شناس Ridolfo Livi تلاش کرد نشان دهد که ویژگی‌های چهره زردپوست با جمعیت‌های فقیرتر مرتبط است. با این حال، او معتقد بود که برتری «نژاد ایتالیایی» با توانایی آن در جذب مثبت دیگر اجزای قومی ثابت می‌شود.

نظریه‌هایی که لومبروزو دربارهٔ نژاد مطرح کرده بود، در ایتالیا محبوبیت زیادی یافت و تا پایان قرن ۱۹ به سراسر اروپا گسترش یافت.

## منابع

## پیوند به بیرون

* Report of the UN Special Rapporteur on Contemporary forms of racism, racial discrimination, xenophobia and related intolerance on his visit to Italy 2007
* CERD Concluding observations on Italy, 2008
* European Commission against Racism and Intolerance — 3rd report on Lithuania, ۲۰۰۶


رده:نژادپرستی بر پایه کشور