آمریکاستیزی در کره

**آمریکاستیزی در کره** احساسات و گرایش‌های ضدآمریکایی در شبه‌جزیره کره است که از نخستین تماس‌های میان دو ملت آغاز شد و پس از تقسیم کره و جنگ کره ادامه یافت. بر پایه نظرسنجی مؤسسه کی‌استت‌ریسرچ در اکتبر ۲۰۲۵، ۵۶ درصد از شهروندان کره جنوبی دیدگاهی مثبت و ۴۰ درصد دیدگاهی منفی نسبت به ایالات متحده داشتند.

یکی از کانون‌های اصلی این احساسات، حضور و رفتار نیروهای نظامی آمریکا (نیروهای ایالات متحده در کره) در شبه‌جزیره بوده‌است. رویدادهایی همچون حادثه بزرگراه یانگجو در سال ۲۰۰۲ و جنجال گسترش پایگاه کمپ همفریز در سال ۲۰۰۸ از نمونه‌های برجسته این تنش‌ها هستند. همچنین حضور نظامی مداوم آمریکا در کره جنوبی، به‌ویژه در پادگان یونگسان در مرکز سئول، همچنان موضوعی بحث‌برانگیز است. در دهه گذشته، بسیاری از سریال‌ها و فیلم‌های کره‌ای آمریکایی‌ها را به شکلی منفی به تصویر کشیده‌اند. افزون بر این، آمریکاستیزی در دوران دومین دوره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ به دلیل تردید دربارهٔ اتکاپذیری ایالات متحده به‌عنوان متحد افزایش یافته‌است.

## پیشینه
### پیمان تفت-کاتسورا
پیمان تفت-کاتسورا () توافقی بود که در ۲۹ ژوئیه ۱۹۰۵ میان ویلیام هاوارد تفت، وزیر جنگ آمریکا و کاتسورا تارو، نخست‌وزیر ژاپن به دست آمد. برخی مورخان کره‌ای بر این باورند که آمریکا به‌موجب این پیمان حوزه نفوذ ژاپن بر کره را به رسمیت شناخت و در برابر آن ژاپن نیز نفوذ آمریکا بر فیلیپین را پذیرفت. با این حال مورخان آمریکایی تأکید کرده‌اند که هیچ توافق رسمی‌ای صورت نگرفت و هر دو طرف صرفاً سیاست‌های رسمی دولت‌های خود را بازگو کردند. برخی فعالان چپ‌گرای کره‌ای این پیمان را نمونه‌ای از بی‌اعتمادی تاریخی به آمریکا در مسائل امنیتی و حاکمیتی کره می‌دانند.

### پیش از جنگ کره

پس از شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم، ایالات متحده یک حکومت نظامی خودخوانده در کره برپا کرد که سیاست‌های بسیار نامحبوبی را پیش گرفت. این حکومت نظامی در آغاز از همان حکومت استعماری ژاپن حمایت کرد و سپس مقامات ژاپنی را برکنار نمود اما آنان را به‌عنوان مشاور نگه داشت. کره‌ای‌ها پیش از رسیدن آمریکایی‌ها دولت مردمی خود یعنی جمهوری خلق کره را تشکیل داده بودند. حکومت نظامی آمریکا این دولت مردمی را نادیده گرفت، سانسور کرد و سرانجام با فرمان غیرقانونی اعلام نمود.

حکومت نظامی همچنین شورای مشورتی‌ای تشکیل داد که بیشتر کرسی‌های آن به حزب نوبنیاد دموکرات کره (KDP) اختصاص یافت؛ حزبی متشکل از زمینداران بزرگ، بازرگانان ثروتمند و مقامات پیشین استعماری. این شورا و حکومت نظامی انتخاباتی برای مجلس قانونگذاری ترتیب دادند.

انتخابات از سوی روستاییان بایکوت و در سراسر کشور با اعتراض همراه شد. شورش با پلیس، نیروها و تانک‌های آمریکایی و اعلام حکومت نظامی سرکوب گردید. تنها نمایندگان غیر از KDP و متحدانش از استان ججو برگزیده شدند. افزون بر این، خودداری آمریکا از مشورت با سازمان‌های مردمی موجود در جنوب—آن‌گونه که در کنفرانس مسکو (۱۹۴۵) توافق شده بود—و در نتیجه هموار کردن راه تقسیم کره، اکثریت کره‌ای‌ها را تلخکام ساخت. سرانجام، پافشاری بر انتخابات سازمان ملل متحد بدون نظارت شمال تحت کنترل شوروی، علی‌رغم اعتراض‌های حقوقی، تقسیم کره را نهادینه کرد؛ امری که بیشتر کره‌ای‌ها با آن مخالف بودند.

### جنگ کره
#### کشتار نوگون‌ری

کشتار نوگون‌ری در ۲۶ تا ۲۹ ژوئیه ۱۹۵۰، در آغاز جنگ کره رخ داد؛ هنگامی که پناهندگان کره جنوبی توسط هنگ هفتم سواره‌نظام ایالات متحده (و یک حمله هوایی آمریکایی) در پلی راه‌آهن نزدیک روستای نوگون‌ری، در حدود ۱۶۰ کیلومتری جنوب شرق سئول کشته شدند. در سال ۲۰۰۵ دولت کره جنوبی نام ۱۶۳ کشته یا مفقود (بیشتر زنان، کودکان و سالمندان) و ۵۵ زخمی را تأیید کرد و اعلام نمود نام بسیاری از قربانیان دیگر گزارش نشده‌است. بازماندگان به‌طور کلی شمار کشته‌ها را ۴۰۰ نفر برآورد کردند. ارتش آمریکا تعداد تلفات را «نامعلوم» اعلام کرد. این رویداد در کنار کشتار می‌لای در ویتنام، یکی از بزرگ‌ترین کشتارهای یک‌باره غیرنظامیان به دست نیروهای زمینی آمریکا در سده بیستم بود.

کشتار غیرنظامیان پس از انتشار گزارش‌های آسوشیتدپرس در سال ۱۹۹۹ توجه گسترده‌ای جلب کرد؛ گزارش‌هایی که در آن‌ها کهنه‌سربازان هنگ هفتم سواره‌نظام روایت‌های بازماندگان را تأیید کردند و بعدها جایزه پولیتزر گزارش تحقیقی را دریافت نمودند. جو جکمن، کهنه‌سرباز هنگ هفتم، گفت: «بچه‌ها هم آنجا بودند، فرقی نمی‌کرد چه‌کسی باشد، هشت ساله تا هشتادساله، نابینا، معلول یا دیوانه، همه‌شان را زدند.» آسوشیتدپرس همچنین دستورهای صادرشده در جبهه جنگ مبنی بر تیراندازی به پناهندگان را—به بهانه ترس از نفوذ نیروهای کره شمالی—کشف کرد.

پنتاگون پس از سال‌ها رد ادعاهای بازماندگان، تحقیقاتی انجام داد و در سال ۲۰۰۱ کشتار را پذیرفت اما رویداد سه‌روزه را «تراژدی ناگوار ذاتی جنگ و نه قتل عمدی» خواند. ایالات متحده خواسته‌های بازماندگان برای عذرخواهی و غرامت را رد کرد. ناهماهنگی‌ها در تحقیقات پنتاگون سبب شد پیت مک‌کلاسکی، کهنه‌سرباز جنگ کره که به‌عنوان مشاور وارد شده بود، بگوید: «دولت همیشه دربارهٔ مسائل شرم‌آور دروغ می‌گوید.»

بازرسان کره جنوبی با یافته‌های پنتاگون مخالفت کردند و اعلام نمودند که به باورشان نیروهای هنگ هفتم دستور تیراندازی به پناهندگان را دریافت کرده بودند. گروه بازماندگان گزارش آمریکایی را «سرپوش‌گذاری» نامیدند. اسناد آرشیوی بیشتری بعداً پدیدار شد که نشان می‌داد فرماندهان آمریکایی دستور تیراندازی به پناهندگان را در این دوره صادر کرده بودند؛ اسناد محرمانه‌زدایی‌شده‌ای که بازرسان پنتاگون یافته ولی فاش نکرده بودند. از جمله این اسناد، گزارشی از سفیر آمریکا در کره جنوبی در ژوئیه ۱۹۵۰ بود مبنی بر اینکه ارتش آمریکا سیاست جبهه‌ای تیراندازی به گروه‌های پناهندگان در حال نزدیک شدن را اتخاذ کرده بود. با وجود درخواست‌ها، بازرسی آمریکایی بازگشایی نشد.

پس از افشای نوگون‌ری، بازماندگان رویدادهای مشابه در سال‌های ۱۹۵۰–۱۹۵۱ گزارش‌هایی به دولت سئول ارائه دادند. در سال ۲۰۰۸ یک کمیسیون بازرسی اعلام کرد بیش از ۲۰۰ مورد ادعای کشتار گسترده غیرنظامیان توسط ارتش آمریکا ثبت شده که بیشتر آن‌ها حملات هوایی بوده‌است. در اوت ۱۹۵۰ دستوراتی صادر شد مبنی بر تیراندازی به پناهندگانی که از رود ناکتونگ عبور می‌کردند. در همان ماه ژنرال گی به واحدهای توپخانه دستور داد غیرنظامیان را در میدان نبرد هدف قرار دهند. در ژانویه ۱۹۵۱ ارتش هشتم ایالات متحده به تمامی یگان‌ها در کره دستور داد پناهندگان را با هرگونه آتش موجود از جمله بمباران مورد حمله قرار دهند. در اوت ۱۹۵۰ بر پایه گزارش‌ها ۸۰ غیرنظامی هنگام پناه بردن به زیارتگاهی در روستای کوکان‌ری نزدیک ماسان کشته شدند. بازماندگان دیگر نیز از کشته شدن ۴۰۰ غیرنظامی توسط توپخانه دریایی آمریکا در سواحل نزدیک بندر پوهانگ در سپتامبر ۱۹۵۰ یاد کرده‌اند.

#### کشتار سینچئون
دولت کره شمالی ادعا می‌کند نیروهای آمریکایی بین ۱۷ اکتبر تا ۷ دسامبر ۱۹۵۰ ۳۵٬۰۰۰ نفر را در سینچئون کشتند. منابع کره جنوبی شمار تلفات را بسیار کمتر برآورد می‌کنند و دخالت آمریکا را رد می‌نمایند.

#### کنفرانس ژنو ۱۹۵۴
آتش‌بس پایان جنگ کره مقرر کرده بود کنفرانسی سیاسی دربارهٔ یکپارچگی کره برگزار شود. با وجود پیشنهادهای متعدد برای انتخابات ملی مستقل و کره‌ای یکپارچه، دموکراتیک و مستقل، هیچ اعلامیه‌ای برای اتحاد کره تصویب نشد. برخی شرکت‌کنندگان و تحلیلگران آمریکا را به کارشکنی در تلاش‌ها برای یکپارچگی متهم کرده‌اند. نماینده کانادا رونینگ گفت: «کمونیست‌ها برای مذاکره به ژنو آمده بودند… فکر می‌کردم آمده‌ام تا در کنفرانسی صلح‌آمیز شرکت کنم… اما تأکید کاملاً بر جلوگیری از تحقق صلح بود.»

#### تن‌فروشی نظامی

بهره‌گیری نظامیان آمریکا از زنان تن‌فروش کره جنوبی دهه‌ها منبع جنجال بوده‌است.

در اوایل دهه ۱۹۹۰ قربانیان پیشین تن‌فروشی اجباری به نمادی از ملی‌گرایی ضدآمریکایی تبدیل شدند. زنان پیشین تن‌فروش خواهان غرامت و عذرخواهی هستند و ادعا می‌کنند بزرگ‌ترین قربانیان اتحاد کره جنوبی و ایالات متحده بوده‌اند. برخی زنان کره جنوبی گزارش داده‌اند که به ارائه خدمات جنسی به سربازان آمریکایی تشویق شده بودند. در پی این رویه برخی زنان به دست سربازان کشته شدند، از جمله یون گوم‌ای در سال ۱۹۹۲. پلیس نظامی آمریکا و مقامات کره جنوبی به‌طور منظم به کلوب‌ها یورش می‌بردند و زنانی را که گمان می‌رفت بیماری‌های آمیزشی را گسترش می‌دهند، در اتاقک‌هایی موسوم به «خانه میمون» با پنجره‌های میله‌دار زندانی می‌کردند و آن‌ها را مجبور به مصرف دارو می‌نمودند.

### نقش در قیام گوانگجو
حمایت ایالات متحده از حکومت نظامی چون دو-هوان در سرکوب قیام گوانگجو در مه ۱۹۸۰ سبب موجی از آمریکاستیزی در کره جنوبی شد.

### آتش‌سوزی مرکز فرهنگی آمریکا

در ۹ دسامبر ۱۹۸۰ در گوانگجو، آتش‌افروزان معترض به کشتار گوانگجو مرکز فرهنگی آمریکا را به آتش کشیدند.

در ۱۲ مارس ۱۹۸۲ آتش‌افروزان مرکز فرهنگی آمریکا در بوسان را آتش زدند، یک‌نفر کشته و چند تن زخمی شدند. مون پو-شیک و کیم هیون-جانگ به اعدام محکوم شدند اما بعداً حکم آن‌ها به حبس ابد و سپس به ۲۰ سال کاهش یافت.

در ۲۰ نوامبر ۱۹۸۲ مرکز فرهنگی آمریکا در گوانگجو برای دومین بار به آتش کشیده شد. در سپتامبر ۱۹۸۳ مرکز فرهنگی آمریکا در ته‌گو بمب‌گذاری شد. در مه ۱۹۸۵ در سئول مرکز فرهنگی آمریکا اشغال شد.

در ۲۳ آوریل ۲۰۱۳ در ته‌گو دو آتش‌افروز ضدآمریکایی به اشتباه آموزشگاهی به نام «مرکز فرهنگی آمریکا» را هدف قرار دادند.

## رویدادهای دهه ۲۰۰۰
### حادثه بزرگراه یانگجو
در ۱۳ ژوئن ۲۰۰۲ یک خودروی نظامی آمریکایی دو دختر ۱۴ ساله کره جنوبی، شین هیوسون () و شیم می‌سون () را هنگام راه رفتن در خیابانی در یی‌جونگ‌بو، استان گیونگ‌گی به کام مرگ کشاند. هنگامی که دادگاه نظامی آمریکا سربازان دخیل را—که بلافاصله پس از صدور حکم به آمریکا بازگردانده شدند—تبرئه کرد، موجی از احساسات ضدآمریکایی در کره جنوبی پدید آمد و صدها هزار نفر علیه ادامه حضور ارتش آمریکا تظاهرات کردند.

### اجرای ضدآمریکایی سای

در سال ۲۰۰۲ سای و چند ستاره پاپ دیگر در کنسرتی ضدآمریکایی شرکت کردند. سای ماکتی از خودروی زرهی ام۲/ام۳ برادلی آمریکایی را بلند کرده و شکست و آهنگ «آمریکایی عزیز» را اجرا کرد. این آهنگ توسط یک گروه موسیقی کره جنوبی برای محکوم کردن نقش ایالات متحده و ارتشش در جنگ عراق نوشته شده بود. متن آهنگ شامل عباراتی مانند «آن یانکی‌های لعنتی را که اسیران عراقی را شکنجه کرده‌اند بکشید» بود. سای در دسامبر ۲۰۱۲ از ارتش آمریکا عذرخواهی کرد.

### جنجال آپولو اونو در المپیک زمستانی ۲۰۰۲
آپولو آنتون اونو در المپیک زمستانی ۲۰۰۲ در سالت‌لیک‌سیتی به ورزشکار محبوب آمریکایی‌ها در رشته اسکیت سرعت روی پیست کوتاه تبدیل شد. در مسابقه ۱۵۰۰ متر، کیم دونگ-سونگ از کره جنوبی نخست از خط پایان گذشت اما به دلیل سد کردن مسیر اونو (کراس ترکینگ) از دور مسابقه حذف شد و مدال طلا به اونو رسید. فابیو کارتا از ایتالیا که چهارم شده بود، محرومیت ورزشکار کره‌ای را «پوچ» خواند.

این تصمیم خشم گسترده‌ای در کره جنوبی برانگیخت و به افزایش احساسات ضدآمریکایی دامن زد. کمیته ملی المپیک کره جنوبی اعتراض رسمی به کمیته بین‌المللی المپیک ارائه داد.

### آهنگ اعتراضی «Fucking USA»
آهنگ  سرودی اعتراضی از یون مین‌سوک، خواننده و فعال کره جنوبی بود. این آهنگ در سال ۲۰۰۲ نوشته شد؛ هنگامی که احساسات ضدآمریکایی در پی جنجال اونو و حادثه بزرگراه یانگجو به اوج خود رسیده بود.

### اعتراضات ته‌چوری
از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ اعتراضات گسترده‌ای علیه طرح گسترش پایگاه کمپ همفریز و جابه‌جایی ساکنان منطقه صورت گرفت.

### رسانه‌ها و فیلم‌ها
فیلم کره‌ای «گروگان» () ساخته ۲۰۰۶ دارای مضامین ضدآمریکایی تلقی شده‌است. الهام بخشی از این فیلم رویداد واقعی سال ۲۰۰۰ بود که مردارشویی کره‌ای شاغل نزد ارتش آمریکا در سئول مقادیر زیادی فرمالدئید را به فاضلاب ریخت. در فیلم، مواد شیمیایی رهاشده موجودات جهش‌یافته وحشتناکی در رودخانه هان پدیدمی‌آورند. سلاح شیمیایی‌ای که ارتش آمریکا در فیلم برای مقابله با هیولا به‌کار می‌برد «عامل زرد» نام دارد؛ اشاره‌ای به عامل نارنجی. بونگ جون‌هو کارگردان فیلم گفت ساده‌سازی این اثر به فیلمی صرفاً ضدآمریکایی زیاده‌روی است اما پذیرفت که استعاره‌ها و تفسیرهای سیاسی دربارهٔ آمریکا در فیلم وجود دارد. دولت کره شمالی نیز به‌طور نادر برای یک فیلم بلاک‌باستر کره جنوبی از آن تمجید کرد.

### اعتراضات ۲۰۰۸ علیه گوشت گاو آمریکایی
از ۲۴ مه تا نزدیک به ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۸ تظاهرات گسترده‌ای در سئول علیه واردات گوشت گاو آمریکایی برگزار شد. معترضان نگران خطرات بهداشتی ناشی از بیماری جنون گاوی بودند.

## رویدادهای دهه ۲۰۱۰
### حمله به سفیر آمریکا در ۲۰۱۵
در ۵ مارس ۲۰۱۵ مارک لیپرت، سفیر آمریکا در کره جنوبی، هنگام آماده‌شدن برای سخنرانی دربارهٔ آشتی دو کره در رستوران مرکز سجونگ در مرکز سئول، مورد حمله فردی چاقوبه‌دست قرار گرفت. مهاجم کیم کی-جونگ، عضو سازمان فرهنگی پیشرو «آوری مادانگ» بود. وی با چاقویی ۲۵ سانتی‌متری بازوی چپ و گونه راست لیپرت را زخمی کرد و سفیر ۸۰ بخیه دریافت نمود. پزشکان اعلام کردند تیغه چاقو کمتر از ۲ سانتی‌متر با شریان گردنی وی فاصله داشته‌است.

## منابع

* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون
* Kill 'em All: The American Military in Korea — بی‌بی‌سی

رده:سیاست کره جنوبی
رده:تاریخ نظامی کره (کشور)
رده:روابط ایالات متحده آمریکا و کره (کشور)
رده:روابط کره شمالی و ایالات متحده آمریکا
رده:روابط ایالات متحده آمریکا و کره جنوبی
رده:قتل در کره جنوبی
رده:صفحه‌های دارای محتوای کره‌ای