کوگل (ژاپن)

بندانگشتی|سبک کوگل
**کوگل** () که در ژاپن به آن «کُگیارو» (‏kogyaru‏) می‌گویند، یکی از مشهورترین و اثرگذارترین زیرشاخه‌های فرهنگ گیارو است که در دهه ۱۹۹۰ میلادی به اوج خود رسید. این واژه ترکیبی از «کُو» (‏ko‏) به معنای کوچک یا دبیرستانی و «گیارو» (تلفظ ژاپنی واژه انگلیسی ‏gal‏) است.

به زبان ساده، کوگل به سبک خاصی از پوشش و زندگی دختران دبیرستانی ژاپنی گفته می‌شود که با ایجاد تغییرات در لباس فرم مدرسه، علیه قوانین سخت‌گیرانه و یکنواختی آموزشی اعتراض می‌کردند.

ویژگی‌های اصلی سبک کوگل عبارتند از:
* تغییر در لباس مدرسه: مهم‌ترین نشانه آن‌ها پوشیدن لباس فرم دبیرستان با دامن‌های بسیار کوتاه و «جوراب‌های شُل» (بود. این جوراب‌ها بسیار بلند، سفید و چین‌خورده بودند و روی مچ پا جمع می‌شدند.
* آرایش و مو: موهای رنگ‌شده (اغلب بلوند یا قهوه‌ای روشن)، پوست برنزه (در برخی شاخه‌ها) و استفاده از مژه‌های مصنوعی و برق لب.
* فناوری و ارتباطات: دختران کوگل از پیشگامان استفاده از فناوری‌های ارتباطی بودند. آن‌ها همیشه آخرین مدل‌های «پیجر» و بعدها تلفن‌های همراه تزیین‌شده با برچسب و آویز (‏decoden‏) را به همراه داشتند.
* زبان و اصطلاحات خاص: این گروه دایره واژگان مخصوص به خود را داشتند که به «زبان کوگل» معروف بود و شامل کلمات اختصاری و ترکیب‌های ابداعی از زبان ژاپنی و انگلیسی می‌شد.
* مرکز تجمع: منطقه «شیبویا» در توکیو، به‌ویژه مرکز خرید «۱۰۹»، قلب تپنده این فرهنگ و محل اصلی رفت‌وآمد دختران کوگل بود.

از نظر فرهنگی، کوگل‌ها نماد «دختران مادی‌گرا» و مصرف‌گرا در دوران حباب اقتصادی ژاپن بودند. آن‌ها با نمایش استقلال مالی و انتخاب‌های جسورانه در پوشش، تصویر سنتی «دختر مطیع و سربه‌زیر» ژاپنی را به چالش کشیدند. اگرچه امروز این سبک به شکل کلاسیک خود کمتر دیده می‌شود، اما میراث آن در مد خیابانی و فرهنگ انیمه ژاپن کاملاً مشهود است.

علاوه بر مینی‌ژوپ یا دامن‌های بسیار کوتاه و جوراب‌های شل، کوگل‌ها به چکمه‌های لژدار (‏platform boots‏)، آرایش غلیظ و شال‌گردن‌های چهارخانه بربری (‏Burberry‏) و لوازم جانبی که «کاوایی» (‏kawaii‏) یا بامزه تلقی می‌شوند (مانند آویزهای روی کیف و گوشی تلفن) علاقه دارند. آن‌ها همچنین ممکن است موهای خود را قهوه‌ای رنگ کنند و از حمام آفتاب مصنوعی برای برنزه شدن استفاده کنند. کوگل‌ها دارای اصطلاحات عامیانه متمایزی هستند که با واژه‌های انگلیسی‌تبار ژاپنی («واسی-ایگو» یا ‏wasei-eigo‏) آمیخته شده است. آن‌ها اغلب، اما نه لزوماً، دانش‌آموز هستند. مراکز اصلی فرهنگ کوگل شامل محله‌های هاراجوکو و شیبویا در توکیو، به‌ویژه مرکز خرید ۱۰۹ شیبویا است. نامی آمورو، خواننده موسیقی پاپ، این سبک را ترویج کرد. طبق نظرسنجی‌های غیرعلمی، کوگل‌ها از کاربران مشتاق اتاقک‌های عکس (‏photo booths‏) هستند و اکثر آن‌ها حداقل هفته‌ای یک بار از این اتاقک‌ها استفاده می‌کنند.

## ریشه‌شناسی
واژه «کوگل» (‏kogal‏) کوتاه‌شده عبارت «دختر دبیرستانی» (‏kōkōsei gyaru‏) است. این واژه در ابتدا به عنوان یک رمز توسط نگهبانان دیسکوها برای تمایز میان بزرگسالان و افراد زیر سن قانونی استفاده می‌شد. این اصطلاح توسط خودِ دخترانی که به آن‌ها اشاره دارد استفاده نمی‌شود؛ آن‌ها خود را «گیارو» (‏gyaru‏) می‌نامند که تلفظ ژاپنی واژه انگلیسی «گال» (‏gal‏) به معنای دختر یا زن جوان است. واژه گیارو اولین بار در سال ۱۹۷۲ توسط یک آگهی تلویزیونی برای یک برند شلوار جین محبوب شد. در دهه ۱۹۸۰، گیارو به زنی گفته می‌شد که لباس‌های مطابق مد روز می‌پوشید. در زبان ژاپنی وقتی «کُو» به صورت (‏子‏) نوشته شود، به معنای «زن جوان» است، بنابراین «کُگیارو» گاهی به معنای «دختر جوان» نیز درک می‌شود.

## شخصیت و ویژگی‌ها

کوگل‌ها به مصرف‌گرایی خودنمایانه، تکیه مالی به والدین و «انجو-کسای» (قرار ملاقات‌های حمایتی/فحشای آماتور) متهم شده‌اند. دقیقاً مشخص نیست که چه تعداد از این دختران واقعاً در فحشا فعالیت داشتند. منتقدان، مادی‌گرایی آن‌ها را بازتابی از یک خلأ روانی یا معنوی بزرگتر در زندگی مدرن ژاپنی می‌دانند. برخی کوگل‌ها سبک زندگی خود را با پول توجیبی والدین ثروتمند تأمین می‌کنند و زندگی به سبک «انگل مجرد» دارند که با اصول سنتی وظیفه‌شناسی و تلاش در تضاد است. اگرچه لوازم جانبی برندهای معروف بخشی از ظاهر کوگل است، اما بسیاری از آن‌ها این اقلام را به صورت ارزان و در قالب نسخه‌های تقلبی از دکه‌های بازارهای فرعی مانند «اورا-هاراجوکو» تهیه می‌کنند. برخی فمینیست‌ها این زنان جوان را کسانی می‌دیدند که «هوشمندانه موقعیت خود را در دنیای مردسالارانه مذاکره می‌کنند».

عده‌ای دیگر معتقدند که پدیده کوگل بیش از آنکه به خودِ دختران و مد مربوط باشد، یک رویه رسانه‌ای برای فتیش‌سازی از لباس فرم مدرسه و مقصر دانستن کسانی است که مجبور به پوشیدن آن‌ها هستند. یک دانش‌آموز در این باره گفته است: «ای کاش در زمان دیگری دبیرستانی بودم. اکنون با وجود اینکه کوگل به چنین مسئله بزرگی در ژاپن تبدیل شده، هیچ‌کس نمی‌تواند من را به عنوان خودم ببیند. آن‌ها فقط من را به عنوان یک کوگل می‌بینند، مانند همان‌هایی که در تلویزیون تماشا می‌کنند». دیگران بیان می‌کنند که ظاهر کوگل در کنار هراس رسانه‌ای از «انجو-کسای» در دهه ۱۹۹۰ مورد استفاده قرار گرفت. سردبیر سابق مجله «اگ» (‏egg‏) که یک مجله مد گیارو است، اظهار داشت که «انجو-کسای به عنوان یک روش شیطنت‌آمیز اما نسبتاً بی‌گناه برای شوخی با مردان میانسال آغاز شد». این کار شامل تبادل مبالغ اندک پول برای قرارهایی بود که چند دقیقه طول می‌کشید. گزارش شده بود که پوشش رسانه‌ای به گونه‌ای شکل گرفته بود که گویی همه دختران دبیرستانی «به سمت شیبویا هجوم می‌برند و فقط برای خرید کالاهای لوکس در اتاق‌های کارائوکه با مردان رابطه جنسی برقرار می‌کنند». سال‌ها بعد، این موضوع به عنوان یک کلیشه رد شد.

پدیده کوگل هرگز اکثریت دختران نوجوان را شامل نمی‌شد. بلکه عمدتاً نمادی از تکامل نقش زنان در ژاپن سرمایه‌دار بود. به این ترتیب، سبک کوگل نه تنها سنت‌های شناخته‌شده ژاپن، بلکه روح ناسیونالیسم را نیز رد می‌کرد و به دنبال تجسم یک مصرف‌گرایی بدون مرز بود. این مصرف‌گرایی از طریق کالاهای طراحان تقلبی، رفتن به اتاقک‌های عکس، خواندن کارائوکه، مهمانی گرفتن، استفاده از هتل‌های عشق و وارد کردن واژه‌های قرضی جدید به گفتار روزمره منتقل می‌شد. کوگل‌ها همچنین رویکردی معاملاتی به فعالیت جنسی داشتند و آشکارتر دربارهٔ آن صحبت می‌کردند. لذت‌گرایی و زبان بی‌پروای کوگل‌ها به عنوان ابزاری برای اثبات هویت زنان جوان ژاپنی عمل می‌کرد. تخصص آن‌ها در انتقاد از مردان، به‌ویژه مردان مسن، نشان‌دهنده طغیان آن‌ها علیه هنجارهای جنسیتی سنتی بود. در مجموع، زبان، رفتار و تصاویر کوگل بازتابی از تمایل به غصب یک جامعه منظم بود.

## تاریخچه
[بندانگشتی|ایستاده|گروه آیدل ژاپنی [ای‌کی‌بی ۴۸ با لباس‌های فرم به سبک کوگل اجرا می‌کنند.]]
مد ژاپنی در دهه ۱۹۷۰ با ظهور مجلات «گیارو» که نوجوانان را هدف قرار می‌دادند، شروع به تقسیم‌بندی سنی کرد. مجله «پاپ‌تین» (‏Popteen‏) به عنوان پرخواننده‌ترین این مجلات، از سال ۱۹۸۰ ماهانه منتشر شده است. در حالی که مد جریان اصلی در دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ بر ویژگی‌های دخترانه و بامزه (کاوایی) تأکید داشت، نشریات گیارو یک زیبایی‌شناسی جذاب و جسورانه را ترویج می‌کردند. مجلات برتر گیارو توسط سردبیرانی تولید می‌شدند که پیش از آن در خلق آثار بزرگسالان برای مردان فعالیت داشتند.

همچنین در دهه ۱۹۸۰، یک فرهنگ ولگردی با محوریت موتورسیکلت به نام «یانکی‌ها» (‏Yankiis‏) و دختران «بوسوزوکو» (‏Bosozoku Gals‏) پدید آمد. کوگل‌های اولیه در واقع ترک‌تحصیل‌کنندگان مدارس خصوصی بودند که به جای بلند کردن دامن‌هایشان (مانند دختران یانکی)، با کوتاه کردن آن‌ها نوع جدیدی از شورش نوجوانانه را ایجاد کردند. این افراد که از مدرسه راهنمایی ترک تحصیل کرده بودند، الگوهای خود را از دانش‌آموزان دبیرستانی می‌گرفتند و سعی می‌کردند با ظاهر و رفتاری شبیه به افراد بزرگسال‌تر، استقلال خود را توجیه کنند. آن‌ها ویژگی‌های شخصی خود مانند جوراب‌های شل و تلفن همراه را به این سبک اضافه کردند.

برنامه تلویزیونی ویژه «شب کوگل» (‏Za kogyaru naito‏) در سال ۱۹۹۳، این سبک را به مخاطبان انبوه معرفی کرد و مدلی برای کوگل‌های آینده ارائه داد. کفش‌های لژدار توسط خواننده، نامی آمورو، در سال ۱۹۹۴ محبوب شدند. مجله «اگ» (‏Egg‏)، مجله مد مخصوص کوگل‌ها، در سال ۱۹۹۵ تأسیس شد.

در اواسط دهه ۱۹۹۰، رسانه‌های ژاپنی توجه زیادی به پدیده «انجو-کسای» معطوف کردند که گفته می‌شد توسط زنان خانه‌دار بی‌حوصله و دانش‌آموزان دبیرستانی انجام می‌شود؛ بدین ترتیب کوگل‌ها در نگاه جامعه به فحشا پیوند خوردند. فیلم «دختران کوگل» (‏Bounce Ko Gals‏) محصول ۱۹۹۷ به کارگردانی ماساتو هارادا، کوگل‌هایی را به تصویر می‌کشد که برای خرید لوازم جانبی مد روز به فعالیت‌های پولی روی می‌آورند.

فرهنگ کوگل در سال ۱۹۹۸ به اوج خود رسید. پس از آن، کوگل‌ها جای خود را به سبک دیگری دادند که از طریق مجله «اگ» (‏Egg‏) محبوبیت یافت: گانگورو (‏Ganguro‏)؛ فرهنگ گیارویی که اولین بار در اواسط دهه ۱۹۹۰ ظاهر شد و در آن از آرایش تیره همراه با برنزه کردن شدید پوست استفاده می‌شد. سبک گانگورو بعداً به ظاهر افراطی دیگری (هرچند از نظر آرایشی ملایم‌تر از گانگورو) به نام «یامانبا» (‏Yamanba‏ یا همان «پیرزن کوهستان») تبدیل شد. با افراطی‌تر شدن این ظاهرها، دختران کمتری به فرهنگ گیارو جذب شدند. اگرچه هنوز دانش‌آموزانی وجود دارند که از لباس‌های فرم خود استفاده ابزاری جنسی می‌کنند، اما کوگل دیگر مرکز توجه مد یا رسانه‌ها نیست.

[بندانگشتی|ایستاده|[میرای سوئناگا، یک شگون‌آور برای گردشگری ژاپن، لباس فرم تابستانی کوگل را به تن دارد.]]

مد گیارو بعدها در قالب «شیرو گیارو» (‏Shiro Gyaru‏ به معنای گیاروی پوست‌سفید) که با مجله «پاپ‌تین» (‏Popteen‏) مرتبط بود، دوباره ظهور کرد. یکی از نمونه‌های آن «اونِی گیارو» (‏Onee Gal‏ به معنای گیاروی خواهر بزرگتر) است که الگوهای مد خود را از هالیوود می‌گیرد. این گیاروها با کفش‌های پاشنه میخی و جواهرات در خیابان‌های شیبویا ظاهر می‌شوند. زنانی که این سبک را انتخاب می‌کنند، اغلب گیاروی نسل‌های قبل هستند که به این سبکِ جذاب اما بزرگسالانه‌تر روی آورده‌اند. برخلاف همتایان جوان‌ترشان، در این سبک رفتن به کلوب‌ها کمتر دیده می‌شود و بیشتر بر نمایش تصویری از جایگاه اجتماعی بسیار بالا تأکید دارند. با این حال، «اونِی گیاروها» نسبت به سایر گروه‌های گیارو در زندگی خود جدی‌تر هستند، زیرا سن آن‌ها باعث شده در دانشگاه یا محیط کار باشند. یکی از نیروهای محرک این سبک، سیفو (‏Sifow‏)، خواننده و آیدلی است که پیرو سبک اونِی گیارو است.

سبک «هیمه گیارو» (‏Hime gyaru‏ به معنای تحت‌اللفظی «گیاروی بانو» یا «گیاروی شاهزاده»)، که بخشی از سبک شیرو گیارو است، اولین بار در سال ۲۰۰۷ ظاهر شد. دختران این خرده‌فرهنگ به دنبال زندگی مانند شاهزاده‌های قصه‌های پریان هستند و سبک زندگی و اشیای بسیار پرزرق‌وبرق دارند. آن‌ها لباس‌های شاهزاده‌مانند (معمولاً به رنگ صورتی یا دیگر رنگ‌های پاستلی) می‌پوشند و موهای قهوه‌ای بزرگ و فری دارند که معمولاً به صورت پف‌دار (‏bouffants‏) آرایش می‌شود. برندهای محبوب این بخش شامل «لیز لیسا» (‏Liz Lisa‏) و «جسوس دیامانته» (‏Jesus Diamante‏) هستند.

امواج تغییر فرهنگ زیبایی زنان در ژاپن، مانند پدیده کوگل، نشان‌دهنده تنوع روزافزون در زیبایی زنانه است که با تمرکز قبلی بر مطیع بودن و بامزه بودن (کاوایی) در تضاد است. کوگل و پیش‌نیازهای آن، تحول ژاپن به یک فرهنگ مصرف‌گرا را به صورت تصویری ثبت می‌کنند و تغییر ارزش‌ها و هنجارها را در فرهنگ ژاپن نشان می‌دهند؛ چرا که در این دوران، مصرف‌گرایی باعث شده هویت افراد به ویژگی‌های ظاهری تغییر مکان دهد.

## زبان
کوگل‌ها عمدتاً از طریق ظاهرشان شناسایی می‌شوند، اما شیوه گفتار آن‌ها که «کُگیاروگو» (‏kogyarugo‏) نامیده می‌شود نیز متمایز است. این زبان شامل موارد زیر است (اما به آن‌ها محدود نمی‌شود): «ایکمن» (‏ikemen‏) به معنای «پسر جذاب»، «چو-کاوایی» (‏chō-kawaii‏) به معنای «بسیار بامزه»، «گیارو-یاته» (‏gyaru-yatte‏) به معنای «انجام کارهای به سبک گیارو»، «گیارو-فوکو» (‏gyaru-fuku‏) به معنای «لباس‌های گیارویی»، «گیارو-کی شوپو» (‏gyaru-kei shoppu‏) به معنای «فروشگاه‌های سبک گیارو»، «گیارو-دو آپو نو تامه نی» (‏gyaru-do appu no tame ni‏) به معنای «برای افزایش درجه گیارو بودن»، و «چو ماجی ده موکاتسوکو» (‏chō maji de mukatsuku‏) به معنای «واقعاً خیلی کلافه‌کننده است». آن‌ها برای تجلیل از فردیت خود ممکن است از عبارت «بیبا جیبون» (‏biba jibun‏) به معنای «زنده باد خودم» (برگرفته از واژه ‏Viva‏ و واژه ژاپنی برای «خود») استفاده کنند.

واژگان گیاروها اغلب با کوتاه کردن عبارت‌های ژاپنی یا ترجمه تحت‌اللفظی عبارت‌های انگلیسی ساخته می‌شوند؛ یعنی بدون تغییر ترتیب کلمات برای پیروی از دستور زبان ژاپنی. کلمات گیارویی همچنین ممکن است با افزودن پسوند «-اینگو» (‏-ingu‏ برگرفته از ‏-ing‏ انگلیسی) به فعل‌ها ساخته شوند، مانند «گتینگگو» (‏gettingu‏). اختصارات با حروف لاتین نیز محبوب هستند؛ برای مثال «ام‌ام» (‏MM‏) مخفف «ماجی ده موکاتسوکو» (‏maji de mukatsuku‏ به معنای واقعاً کلافه‌کننده) است. «ام‌کی۵» (‏MK5‏) مخفف عبارتی است که به معنای «در آستانه انفجار (پنج ثانیه مانده به از کوره دررفتن)» است. یکی دیگر از ویژگی‌های گفتار گیاروها، پسوند «-را» (‏-ra‏) به معنای «شبیه به» یا «یادگرفته از» است، مانند «آمورا» (‏Amura‏) به معنای «شبیه به خواننده، نامی آمورو».

انگلیسی مورد استفاده در گفتار کوگل‌ها اغلب ترکیبی از دو یا چند واژه انگلیسی است که در ژاپن معنای جدیدی به خود گرفته‌اند.

## جستارهای وابسته
* مد خیابانی ژاپنی
* دختر مدرن
* پرپی

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:اصطلاحات عامیانه برای زنان
رده:جامعه ژاپن
رده:خرده‌فرهنگ‌های ژاپن
رده:واژه‌ها و عبارت‌های ژاپنی