گویئدو بوفارینی گوئیدی

**گوئیدو بوفارینی گوئیدی**  (پیزا، ۱۷ اوت ۱۸۹۵ - میلان، ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۵) افسر ارتش و سیاستمدار ایتالیایی بود که به عنوان شهردار شهر پیزا خدمت کرد، جایی که او همچنین به عنوان پودستا و عضو شورای فدرال، عضو پارلمان، عضو شورای عالی فاشیسم، معاون وزیر کشور برای دهه ۱۹۳۳-۱۹۴۳ و بعداً به عنوان وزیر کشور در دولت جمهوری اجتماعی ایتالیا خدمت کرد. او در پایان جنگ جهانی دوم به دلیل جنایات جنگی به اعدام محکوم و در سال ۱۹۴۵ با جوخه آتش اعدام شد.
## زندگی اولیه و تحصیلات

بوفارینی گوئیدی در سال ۱۸۹۵ در پیزا متولد شد. وقتی ایتالیا وارد جنگ جهانی اول شد، او داوطلبانه در یک هنگ توپخانه خدمت کرد. او در سال ۱۹۱۷ به درجه کاپیتان ارتقا یافت و تا سال ۱۹۲۳ در ارتش ایتالیا به طور فعال خدمت کرد - در این میان، مدرک لیسانس خود را در رشته حقوق از دانشگاه پیزا در مارس ۱۹۲۰ دریافت کرد.

وزارت کشور

او به جمهوری سوسیال ایتالیا پیوست و وارد دولت جدید موسولینی شد و به عنوان وزیر کشور خدمت کرد. در این امر، او همچنین از دوستی خود با اوژن دولمن بهره برد، که همچنین رضایت همتای آلمانی خود، هاینریش هیملر، را برای او جلب کرده بود. در واقع، هنگامی که روبرتو فاریناچی خود را به عنوان وزیر کشور پیشنهاد داد، موسولینی پاسخ داد که «باید قول این نقش را به وکیل پیزایی بدهد». بوفارینی همچنین به کارل ولف، که فرمانده اس‌اس و پلیس در شمال ایتالیا بود، نزدیک شد. رابطه او با ولف به چندین سال پیش برمی‌گشت، زمانی که این دو نفر مشغول مدیریت موضوع گزینه‌های موجود در تیرول جنوبی برای دولت‌های متبوع خود بودند.

همانطور که جورجو پینی گزارش می‌دهد، خود بوفارینی هیچ توهمی در مورد چگونگی پایان جنگ نداشت، اما شاید به دلیل تمایل به ماندن در مرکز بازی سیاسی، این سمت را پذیرفته بود. او همچنین این ایده را در سر می‌پروراند که بتواند بین آلمانی‌ها، که با آنها روابط بسیار خوبی داشت، و دولت جمهوری اجتماعی ایتالیا میانجیگری کند. با این حال، در درون دولت، او دائماً بین جریان‌های افراطی فاریناچی و پاوولینی و میانه‌روهایی مانند تارچی و بیگینی میانجیگری می‌کرد. در اقدامات دولتی خود، او اغلب مردد بود، به باند کُخ حمایت خود را اعطا می‌کرد و در عین حال اعضای گارد مسلح بدنام پالازو براسکی در رم توسط پلیس جمهوری‌خواه دستگیر می‌شدند. وقتی فعالیت‌های کخ در میلان آشکار شد و اعتراضاتی به پا شد، در 7 اکتبر دستور دستگیری همه اعضای گروه را داد.

در 16 سپتامبر 1943، به همراه پاولینی، با هدف تکمیل اعضای مفقود دولت جدید به رم بازگشت. در 19 اکتبر، او دستور لغو همه عناوین سلطنتی را صادر کرد، که از روزنامه رسمی شروع می‌شد.

## جنگ جهانی دوم
پس از ترک ارتش، با درجه سرهنگ دوم، در محافل فاشیستی فعال شد و به حزب ملی فاشیست (PNF) پیوست. بوفارینی گوئیدی که در آوریل ۱۹۲۳ شهردار پیزا بود، از سال ۱۹۲۴ ریاست سلسله مراتب حزب محلی را بر عهده داشت (بدنامی او به دلیل حرفه‌اش به عنوان وکیل افزایش یافت). او به مقام کنسول افتخاری MVSN پیراهن سیاه‌ها - شبه‌نظامیان داوطلب پس از راهپیمایی به سوی رم - ارتقا یافت.

در ماه مه ۱۹۳۳، او به عنوان معاون وزیر کشور منصوب شد و با گالئاتزو چیانو - مخالف بوروکراسی حزبی، ایجاد چندین سرویس مخفی و تلاش برای کاهش اثرات یهودستیزی قوانین تصویب شده توسط رژیم - اتحاد برقرار کرد. با این وجود، (و برخلاف چیانو)، در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۳، بوفارینی گوئیدی در جریان تلاش دینو گراندی برای خلع بنیتو موسولینی و وادار کردن ایتالیا به امضای صلح با متفقین به نفع او رأی داد. به عنوان پاداش، پس از مداخله آلمان نازی و نجات موسولینی در ماه سپتامبر، گوئیدو بوفارینی گوئیدی به عنوان وزیر کشور جمهوری اجتماعی ایتالیا جدید (که توسط نازی‌ها در شمال ایتالیا تأسیس شده بود) منصوب شد. او که بسیار حریص به نظر می‌رسید، حتی توسط اکثر همکاران کابینه‌اش نیز مورد بی‌اعتمادی قرار گرفت.

### سپاه پلیس جمهوری‌خواه

بوفارینی برای انحلال جوخه‌های پلیس فدرال که پس از آتش‌بس 8 سپتامبر 1943 به طور مستقل تأسیس شده بودند، و انتقال مسئولیت اجرای نظم عمومی به نیروهای پلیس وابسته به وزارت کشور تلاش کرد. در همین راستا، در ماه اوت نیز بخشنامه‌ای خطاب به کمیسرهای پلیس صادر کرد که در آن «قصد نداشت فعالیت‌های پلیسی را که به طور منظم در فعالیت‌های پلیس جمهوری‌خواه گنجانده نشده بودند، مجاز کند.» افزون بر این، در 16 نوامبر، او فرمانی مبنی بر تقسیم وظایف پلیس و کارابینیری ارائه داد که قرار بود به ترتیب در گارد پلیس، که وظیفه محافظت از شهرها را بر عهده داشت، و ژاندارمری روستایی، که وظیفه مناطق روستایی را بر عهده داشت، ادغام شوند.

اقدام وزیر بلافاصله با مخالفت و در نهایت با رقابت گارد ملی جمهوری‌خواه تازه تأسیس رناتو ریچی، که قصد نداشت از خودمختاری شبه‌نظامیان داوطلب برای امنیت ملی دست بکشد، خنثی شد. در نهایت، در 20 نوامبر، سپاه پلیس جمهوری‌خواه وابسته به وزارت کشور تأسیس شد، در حالی که GNR همچنان یک نهاد جداگانه باقی ماند که شامل پلیس سلطنتی و MVSN می‌شد. در ماه دسامبر، حمله GAP به مراسم تشییع جنازه نماینده فدرال میلان، آلدو رسگا، باعث تیراندازی پر هرج و مرج در خیابان شد و بوفارینی از این فرصت برای انتقاد شدید از تشکیلات خودمختار بی‌انضباط استفاده کرد، اما بر رفتار خوب لژیون موتی میلان تأکید کرد. فقدان نظم و انضباط در میان جوخه‌های فاشیستی، بوفارینی گوئیدی را وادار به درخواست سلاح بیشتر برای ستاد پلیس میلان کرد که فاقد آن بود. 

در ژوئن ۱۹۴۴، برای مقابله با سایر تشکیلات پلیس خودمختار، او به روسای استان‌ها، که رسماً همگی به وزارت کشور وابسته بودند، تأکید کرد که تمام اقدامات پلیس باید منحصراً توسط آنها هماهنگ شود و تنها آنها قدرت انجام دستگیری‌های پلیسی را با محدودیت هفت روز بدون گزارش رسمی دارند. بلافاصله پس از یک ماه از تشکیل تیپ‌های سیاه، که در واقع او دوست داشت آنها را حذف کند، بوفارینی به روسای استان‌ها تلگراف زد تا دستور محدود کردن فعالیت آنها را، به ویژه اگر در چارچوب پلیس انجام شود، صادر کند و به سفیر رودولف ران در مورد دخالت مداوم پلیس آلمان در ایتالیا و تلاش‌های در حال انجام برای ملی‌زدایی در OZAK و OZAV اعتراض کرد. در اکتبر ۱۹۴۴، او از رئیس پلیس جدید، رنزو مونتاگنا، در انحلال برخی از نیروهای پلیس خودمختار، مانند باند کُخ، پس از آنکه در ابتدا از آن استفاده کرده بود، به عنوان بخشی از یک پروژه بزرگتر که شامل ادغام شبه‌نظامیان ویژه (مرزی، بندری، راه‌آهن، جاده‌ای و پستی) وابسته به جمهوری خلق در پلیس جمهوری‌خواه بود، حمایت کرد. با این حال، این امر با مخالفت نیروهایی که قرار بود تحت کنترل ستاد پلیس قرار گیرند، مواجه شد. سپس این پروژه توسط پائولو زربینو، جانشین بوفارینی گوئیدی در وزارتخانه، ادامه یافت، اما در نهایت با شکست مواجه شد.. 

### تضاد ​​با پرزیوسی

نامزدی بوفارینی به عنوان وزیر کشور بلافاصله با مخالفت جیووانی پرزیوسی مواجه شد، که گزارش‌هایی را به آلمان فرستاد و او را به "دوستی با یهودیان و فراماسون‌ها" متهم کرد و خود به موسولینی پاسخ داد. در 30 نوامبر 1943، بوفارینی دستور شماره 5 پلیس را صادر کرد که طبق آن، تمام یهودیان، چه ایتالیایی و چه خارجی، در اردوگاه‌های کار اجباری مختلف ایالتی در انتظار تمرکز در اردوگاه‌های ویژه آماده شده، که مهمترین آنها اردوگاه فوسولی بود، زندانی شدند. هدف بوفارینی، که هرگز علیه یهودیان خیلی پرخاشگر نبود، این بود که اجازه دهد یهودیان در خاک ایتالیا متمرکز شوند و از این طریق از تبعید آنها به آلمان جلوگیری شود. اما این تلاش با شکست مواجه شد و آلمانی‌ها، با یافتن تمام یهودیانی که از قبل در اردوگاه‌ها متمرکز شده بودند، رهبران ایالتی را دور زدند و به راحتی آنها را دستگیر و تبعید کردند.

حملات پرزیوسی علیه بوفارینی متوقف نشد و در 8 ژانویه 1944، آنها تامبورینی، آپولونیو و لتو را نیز که همگی متهم به قاچاق پول بودند، در این امر دخیل دانستند. در بهار ۱۹۴۴، بوفارینی گویدی با لایحه‌ای که توسط پرزیوسی تهیه شده بود، مخالفت کرد و شاید در جلوگیری از آن نقش مهمی داشت. پرزیوسی که به تازگی به عنوان "بازرس کل نژاد" منصوب شده بود، قصد داشت با لایحه جدیدی در ۱۵ مه ۱۹۴۴، وضعیت یهودیت را به تعداد بیشتری از شهروندان ایتالیایی گسترش دهد. بوفارینی موفق شد قبل از ارائه رسمی متن نوشته شده توسط پرزیوسی به موسولینی، نسخه‌ای از آن را به دست آورد، بنابراین تمام شب را صرف مطالعه آن و تهیه گزارشی با عنوان "برخی ملاحظات در مورد قانون نژادی" کرد که در آن تک تک نکات لایحه را رد کرد، و تناقضات آن را برجسته کرد.

روز بعد، او پیشنهاد پرزیوسی را برای موسولینی ارسال کرد و گزارش خود را با یادداشتی ضمیمه کرد: «من با کمال میل برخی از مشاهدات خود را که دیشب با عجله در مورد قانون جدید نژادی تدوین شده بود، به شما ارائه می‌دهم. از شما، دوچه، خواهش می‌کنم که با توجه فراوان خود به آنها توجه کنید، زیرا به نظر فروتنانه من، برخی از کاستی‌های قانون را برجسته می‌کنند که حاکی از اصلاحات ضروری است». پس از مداخله بوفارینی گویدی، این قانون دوباره تصویب نشد. او علاوه بر مخالفت با پرزیوسی، در مواقعی که می‌توانست، نقش فعالی در کمک به مردم داشت و یک اداره گذرنامه در وزارتخانه تأسیس شد که به جعل گذرنامه اختصاص داشت و بنابراین اجازه تبعید برخی از افراد تحت تعقیب مانند گویدو دونگانی و جیووانی باللا را می‌داد. ابتکارات مشابه پرزیوسی با هدف غیرقانونی کردن فراماسونری و آزار فراماسون‌ها توسط بوفارینی گویدی خنثی شد.

### دستگیری
در اواخر عمر جمهوری، در فوریه ۱۹۴۵، موسولینی بوفارینی گوئیدی را از سمت خود برکنار کرد. پس از تلاش ناموفق برای فرار به سوئیس، او در ۲۶ آوریل توسط پارتیزان‌ها دستگیر شد. مانند هر فاشیست ایتالیایی دیگری که به دلیل شرکت در جنگ داخلی ایتالیا تحت پیگرد قانونی قرار گرفت، او تحت قانون ایتالیا محاکمه شد، زیرا قوانین جنگ در آن زمان هیچ ماده‌ای در مورد درگیری‌های مسلحانه غیربین‌المللی (NIAC) نداشت. او به جرم جنایات مرتکب شده در جنگ داخلی ایتالیا توسط دادگاه فوق‌العاده عدالت در میلان به اعدام محکوم شد. او در ۱۰ ژوئیه با جوخه آتش اعدام شد، زیرا (مانند فرانسوی همکار پیر لاوال) را محاکمه کرده بود و در اسارت از یک اقدام خودکشی جان سالم به در برده بود.

در زندان، گوئیدی پیشنهاد داد که در ازای آزادی‌اش، نامه‌های رسواکننده‌ای که بین چرچیل و موسولینی در طول جنگ رد و بدل شده بود را برای متفقین فاش کند که این کار به سرانجامی نرسید.
[بندانگشتی|گویئدو بوفارینی گوئیدی (سمت راست) در فارا سابینا، با [ملکه النا، نوامبر ۱۹۳۳]]

## حضور در فیلم
در فیلم «قتل عام در رم» محصول 1973، گوئیدو گوئیدی توسط بازیگر ایتالیایی گوئیدارینو گوئیدی به تصویر کشیده شده است.

## پانویس

## منابع و مآخذ

* Vittorio Gnocchini, L'Italia dei liberi muratori: brevi biografie di massoni famosi, Mimesis, 2005, pp. 49-50, ISBN 88-8483-362-0.

* Diego Meldi, La Repubblica di Salò, Santarcangelo di Romagna, Gherardo Casini Editore, 2008, ISBN 978-88-6410-001-2.

* Giorgio Peyrot, La circolare Buffarini-Guidi e i Pentecostali, Roma, Associazione italiana per la liberta della cultura, 1955.

* Guido Leto, OVRA fascismo-antifascismo, Cappelli Editore, Bologna, 1951.

* Frederick W. Deakin, Storia della repubblica di Salò, Einaudi, Torino, 1962.

* Silvio Bertoldi, Salòː vita e morte della Repubblica Sociale Italiana, BUR, settembre 2005.

* Luigi Ganapini, La repubblica delle camicie nere, Garzanti, Milano, 2010.

* Franco Fucci, Le polizie di Mussolini, la repressione dell'antifascismo nel Ventennio, Milano, Mursia, 1985.

* Giorgio Bocca, La repubblica di Mussolini, Oscar Mondadori, 2009.

* Andrea Traina, Implementazione della legislazione razziale: il caso Buffarini Guidi, in Maurizio Deroma et al. (a cura di), Sguardi sull'antisemitismo. Perché l’odio contro gli ebrei? Sulle origini dell’antisemitismo e le leggi razziali europe, Felici Editore, Pisa, 2019, ISBN 978-88-60197467, pp. 94-109.

## پیوند به بیرون

*  at
* 

رده:زادگان ۱۸۹۵ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۴۵ (میلادی)
رده:سیاستمداران اعدام‌شده
رده:افراد در جمهوری سوسیال ایتالیا
رده:وکیلان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:سیاستمداران محکوم‌شده به جرم اهل ایتالیا
رده:اعدام‌شدگان با جوخه آتش اهل ایتالیا