فرماندهی نیروهای آلپ

**فرماندهی نیروهای آلپ** () فرماندهی نیروهای جنگ کوهستانی نیروی زمینی ایتالیا، به نام آلپینی و واحدهای پشتیبانی و آموزشی مختلف را بر عهده دارد. این فرماندهی جانشین سپاه چهارم آلپینو در جنگ سرد است. آلپینی‌ها واحدهای پیاده‌نظام سبک هستند که در نبرد کوهستانی تخصص دارند. واحدهای تابعه فرماندهی نیروهای آلپ در طول نبرد در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم خود را متمایز کردند.

تاریخ فرماندهی نیروهای آلپ پس از دومین جنگ استقلال ایتالیا آغاز می‌شود. پس از پیروزی ایتالیا و فرانسه بر امپراتوری اتریش، پادشاهی ساردنی سفارتخانه‌های پاپ را در امیلیا رومانیای امروزی ضمیمه کرد، بنابراین در ۲۵ مارس ۱۸۶۰، چهارمین فرماندهی عالی نظامی به عنوان یک فرماندهی ارضی در بولونیا فعال شد و وظیفه دفاع از قلمرو تازه به دست آمده بین رودخانه پانارو و دریای آدریاتیک را بر عهده گرفت. این فرماندهی شامل لشکرهای چهارم، هفتم و سیزدهم خط بود.

## تاریخچه
تاریخ فرماندهی نیروهای آلپ پس از دومین جنگ استقلال ایتالیا آغاز می‌شود. پس از پیروزی ایتالیا و فرانسه بر امپراتوری اتریش، پادشاهی ساردینیا، سفارتخانه‌های پاپ را در امیلیا رومانیای امروزی ضمیمه خود کرد؛ بنابراین در ۲۵ مارس ۱۸۶۰، چهارمین فرماندهی عالی نظامی به عنوان یک فرماندهی منطقه‌ای در بولونیا فعال شد و وظیفه دفاع از قلمرو تازه به دست آمده بین رودخانه پانارو و دریای آدریاتیک را بر عهده گرفت. این فرماندهی شامل لشکرهای چهارم، هفتم و سیزدهم خط بود.

### ریشه‌ها
تاریخچه این یگان پس از دومین جنگ استقلال ایتالیا آغاز می‌شود. پس از پیروزی ایتالیا و فرانسه بر امپراتوری اتریش، پادشاهی ساردینیا، سفارتخانه‌های پاپ را در امیلیا رومانیای امروزی ضمیمه خود کرد؛ بنابراین در ۲۵ مارس ۱۸۶۰، چهارمین فرماندهی عالی نظامی به عنوان یک فرماندهی منطقه‌ای در بولونیا فعال شد و وظیفه دفاع از قلمرو تازه به دست آمده بین رودخانه پانارو و دریای آدریاتیک را بر عهده گرفت. این فرماندهی شامل لشکرهای چهارم، هفتم و سیزدهم خط بود.

در آغاز سومین جنگ استقلال ایتالیا، این فرماندهی جناح راست ارتش اصلی را پوشش می‌داد و در امتداد رودخانه پو ثابت ماند. فرماندهی تحت فرماندهی ژنرال انریکو چالدینی شامل لشکرهای یازدهم، دوازدهم، سیزدهم، چهاردهم، پانزدهم، هفدهم، هجدهم و بیستم خط بود. با این حال، هنگامی که ارتش اصلی ایتالیا نتوانست از سیستم دژهای کوادریلاترو اتریش در جنوب دریاچه گاردا عبور کند، سپاه پنجم ارتش با شش لشکر از کوه‌های آپنین عبور کرد، به سپاه چهارم ارتش در رومانیا پیوست و در ۱۵ ژوئیه ۱۸۶۶ با قدرت از رودخانه‌های پو و آدیجه سفلی عبور کرد. سیالدینی دژهای اتریش و ارتش اصلی در جناح چپ خود را دور زد و ارتش خود را از طریق ونتو به پیش راند. یک لشکر به فرماندهی جیاکومو مدیچی را برای حمله به ترنتینو و قطع خط عقب‌نشینی اتریش و سه لشکر به فرماندهی رافائله کادورنا را برای پیشروی سریع به سمت شهر تریسته اعزام کرد. ارتش چیالدینیس سرانجام در ۲۴ ژوئیه ۱۸۶۶ به رودخانه ایسونزو رسید.

پس از آنکه پادشاهی ساردینیا پس از جنگ با الحاق قلمرو ونتو، مرزهای خود را به سمت شمال گسترش داد، فرماندهی عالی نظامی چهارم در بهار ۱۸۶۷ منحل شد. در ۱۵ اوت ۱۸۷۰، سپاه چهارم ارتش برای لشکرکشی کوتاه مدت برای تصرف رم فعال شد. پس از ورود نیروهای سپاه به رم، این سپاه به فرماندهی کل ارتش تبدیل شد که وظیفه انجام وظایف پادگانی در رم را بر عهده داشت. در طول این لشکرکشی، این سپاه فرماندهی لشکرهای دوم، نهم، یازدهم، دوازدهم و سیزدهم خط مقدم را بر عهده داشت.

در سال ۱۸۷۳، این فرماندهی به فرماندهی کل چهارم تغییر نام داد و به فلورانس منتقل شد تا به عنوان فرماندهی منطقه‌ای توسکانی عمل کند. در ۲۲ ژانویه ۱۸۷۷، این سپاه به سپاه چهارم ارتش تغییر نام داد و به پیاچنزا منتقل شد. در سال ۱۸۸۸، سپاه به جنوا نقل مکان کرد.

### جنگ جهانی اول
در آغاز سومین جنگ استقلال ایتالیا، این فرماندهی جناح راست ارتش اصلی را پوشش می‌داد و در امتداد رودخانه پو ثابت ماند. فرماندهی تحت فرماندهی ژنرال انریکو چالدینی شامل لشکرهای یازدهم، دوازدهم، سیزدهم، چهاردهم، پانزدهم، هفدهم، هجدهم و بیستم خط بود. با این حال، هنگامی که ارتش اصلی ایتالیا نتوانست از سیستم دژهای کوادریلاترو اتریش در جنوب دریاچه گاردا عبور کند، سپاه پنجم ارتش با شش لشکر از کوه‌های آپنین عبور کرد، به سپاه چهارم ارتش در رومانیا پیوست و در ۱۵ ژوئیه ۱۸۶۶ با قدرت از رودخانه‌های پو و آدیجه سفلی عبور کرد. سیالدینی دژهای اتریش و ارتش اصلی در جناح چپ خود را دور زد و ارتش خود را از طریق ونتو به پیش راند. یک لشکر به فرماندهی جیاکومو مدیچی را برای حمله به ترنتینو و قطع خط عقب‌نشینی اتریش و سه لشکر به فرماندهی رافائله کادورنا را برای پیشروی سریع به سمت شهر تریسته اعزام کرد. ارتش چیالدینیس سرانجام در ۲۴ ژوئیه ۱۸۶۶ به رودخانه ایسونزو رسید.

پس از آنکه پادشاهی ساردینیا پس از جنگ با الحاق قلمرو ونتو، مرزهای خود را به سمت شمال گسترش داد، فرماندهی عالی نظامی چهارم در بهار ۱۸۶۷ منحل شد. در ۱۵ اوت ۱۸۷۰، سپاه چهارم ارتش برای لشکرکشی کوتاه مدت برای تصرف رم فعال شد. پس از ورود نیروهای سپاه به رم، این سپاه به فرماندهی کل ارتش تبدیل شد که وظیفه انجام وظایف پادگانی در رم را بر عهده داشت. در طول این لشکرکشی، این سپاه فرماندهی لشکرهای دوم، نهم، یازدهم، دوازدهم و سیزدهم خط مقدم را بر عهده داشت.

در سال ۱۸۷۳، این فرماندهی به فرماندهی کل چهارم تغییر نام داد و به فلورانس منتقل شد تا به عنوان فرماندهی منطقه‌ای توسکانی عمل کند. در ۲۲ ژانویه ۱۸۷۷، این سپاه به سپاه چهارم ارتش تغییر نام داد و به پیاچنزا منتقل شد. در سال ۱۸۸۸، این سپاه به جنوا نقل مکان کرد.

در بهار ۱۹۱۵، سپاه تحت فرماندهی ژنرال ماریو نیکولیس دی روبیلانت به سمت مرز اتریش حرکت کرد و اولین نبرد خود را در نبرد مونت نرو (امروزه کرن) در آلپ جولیان تجربه کرد.

در ادامه جنگ، این سپاه در جبهه ایسونزو جنگید. در دوازدهمین نبرد ایسونزو، این سپاه جناح شمالی ارتش دوم ایتالیا را بین کوه رومبون و دولجه پوشش می‌داد. حمله اصلی اتریش-آلمان متوجه سپاه‌های چهارم و بیست و هفتم ایتالیا بود. استحکامات ایتالیا به سرعت مغلوب شدند و پیشروی سریع، خط عقب‌نشینی سپاه چهارم را قطع کرد. بیشتر نفرات و تجهیزات سپاه چهارم توسط نیروهای قدرت‌های مرکزی اسیر شدند و این سپاه تا پایان جنگ دوباره تشکیل نشد.

### جنگ جهانی دوم
پس از جنگ جهانی اول، این سپاه بار دیگر به بولونیا منتقل شد تا اینکه در سال ۱۹۲۷ به ورونا منتقل شد و وظیفه انجام وظایف ارضی و دفاعی در امتداد دره آدیجه را بر عهده گرفت. این سپاه شامل لشکر نهم پیاده‌نظام «پاسوبیو» در ورونا و لشکر یازدهم پیاده‌نظام «برنرو» در بولزانو بود. در سال ۱۹۳۵، این سپاه به بولزانو منتقل شد، اما به سرعت برای تقویت نیروهای ایتالیایی که در طول حمله ایتالیا به حبشه با مقاومت سرسختانه‌تری از حد انتظار روبرو بودند، اعزام شد. این سپاه فرماندهی لشکر پنجم پیاده‌نظام «کوزریا»، لشکر اول پیراهن سیاه «۲۳ مارس» و لشکر پنجم پیراهن سیاه «۱ فوریه» را بر عهده داشت. در طول نبرد در حبشه، سپاه چهارم ارتش در نبرد شایر شرکت کرد.

پس از بازگشت از حبشه، این سپاه وظیفه دفاع از مرزهای شمالی ایتالیا را بر عهده داشت. به‌طور خاص در مورد جنگ با رایش سوم هیتلر، این سپاه وظیفه داشت تا دیوار آلپ در تیرول جنوبی را مستقر کند و تا حد امکان پیشروی دشمن را به تأخیر بیندازد. اگرچه آلمان و ایتالیا در سال ۱۹۳۹ پیمان فولاد را امضا کردند، اما ساخت استحکامات در امتداد دیوار آلپ بدون وقفه ادامه یافت.

وقتی ایتالیا در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰ به فرانسه اعلام جنگ کرد، سپاه در نزدیکی مرز فرانسه و ایتالیا بود. ارتش ایتالیا تنها گشت‌های محدودی انجام داد و تا زمانی که فرانسه در ۲۰ ژوئن ۱۹۴۰ درخواست آتش‌بس کرد، در مواضع خود باقی ماند. روز بعد، لشکرهای ایتالیایی با قدرت از مرز عبور کردند، اما مقاومت سرسختانه فرانسوی‌ها آنها را پس از چند کیلومتر در کل جبهه متوقف کرد. در طول این نبرد، سپاه فرماندهی لشکر دوم پیاده‌نظام کوهستانی «اسفورزسکا»، لشکر ۲۶ پیاده‌نظام کوهستانی «آسیتا» و هنگ سوم آلپینی را بر عهده داشت.

پس از حمله ایتالیا به یونان در اکتبر ۱۹۴۰ که تحت مقاومت سرسختانه یونانیان قرار گرفت، سپاه چهارم ارتش برای تقویت نیروهای ایتالیایی در امتداد جبهه اپیروس به آلبانی اعزام شد. این سپاه فرماندهی لشکر پنجم آلپین «پوستریا» و لشکر ۲۲ پیاده‌نظام «کاچیاتوری دله آلپی» را بر عهده داشت. پس از جنگ، سپاه به بولزانو بازگشت.

در ژوئیه ۱۹۴۲، بنیتو موسولینی تصمیم گرفت تلاش‌های جنگی ایتالیا در اتحاد جماهیر شوروی را افزایش دهد. هفت لشکر تازه‌نفس به جنوب روسیه اعزام شدند تا سپاه اعزامی ایتالیا در روسیه را تقویت کنند. لشکر دوم آلپاین لشکر ۳ آلپ جولیا و لشکر چهارم آلپاین به روسیه اعزام شدند و تحت یک سپاه تازه تأسیس قرار گرفتند که سپاه ارتش آلپاین نام گرفت؛ این اولین باری بود که یک سپاه ایتالیایی نام «آلپینی» را بر خود داشت. لشکر ۱۵۶ پیاده‌نظام «ویچنزا» که وظایف پادگانی را در منطقه عقب سپاه انجام می‌داد، به سه لشکر آلپاین پیوست.

این سپاه و بیشتر نیروهای آن در ژانویه ۱۹۴۳ در جریان عملیات شوروی نابود شدند. جبهه ایتالیا در امتداد رودخانه دن در ۱۶ دسامبر ۱۹۴۲ توسط نیروهای زرهی و مکانیزه شوروی شکسته شد، اما هنگامی که نیروهای شوروی به سمت جنوب و به سمت روستوف-نا-دونو در دریای سیاه تغییر مسیر دادند تا گروه A ارتش آلمان را که در قفقاز می‌جنگید و ارتش چهارم پانزر آلمان را که در بحبوحه عملیات وینترگوایتر - تلاشی برای کمک به ارتش ششم در استالینگراد - بود، قطع کنند، سپاه آلپ ایتالیا به حفظ جبهه در امتداد رودخانه دن ادامه داد. اما در ۱۳ ژانویه ۱۹۴۳، شوروی‌ها مرحله دوم عملیات زحل را آغاز کردند و چهار ارتش جبهه ورونژ ژنرال فیلیپ گولیکوف را علیه ارتش دوم مجارستان در جناح چپ سپاه آلپ به کار گرفتند. ظرف سه روز، آلپینی‌ها خود را در دو طرف محاصره شده توسط واحدهای زرهی و مکانیزه شوروی و در فاصله ۲۰۰ کیلومتری از خطوط جدید محور یافتند. در ۱۷ ژانویه، فرمانده کل سپاه، سپهبد گابریل ناشی، سرانجام دستور عقب‌نشینی کامل را صادر کرد. حدود ۴۰٬۰۰۰ نفر دو ستون تشکیل دادند که لشکر تریدنتینا را دنبال می‌کردند. این لشکر با پشتیبانی تعداد انگشت‌شماری از خودروهای زرهی آلمانی، راه را به سمت غرب و به سمت جبهه جدید محور هدایت می‌کرد. شوروی‌ها پیش از این تمام روستاها را اشغال کرده بودند و سربازان تریدنتینا نبردهای سختی را برای پاکسازی راه انجام دادند. در ۲۶ ژانویه ۱۹۴۳، بقایای این سپاه سرانجام در نبرد نیکولایوکا از محاصره شوروی آزاد شدند و در ۱ فوریه ۱۹۴۳ به خطوط محور رسیدند. در پانزده روز، سربازان ۲۰۰ کیلومتر را پیاده پیمودند، در بیست و دو نبرد شرکت کردند و چهارده شب را در وسط استپ روسیه اردو زدند. دما در طول شب بین ۳۰- درجه سانتیگراد (۲۰- درجه فارنهایت) و ۴۰- درجه سانتیگراد (۴۰- درجه فارنهایت) کاهش یافت.

تلفات سرسام‌آور بود: «کونینس» و «جولیا» نابود شده بودند: کونینس تعداد بازماندگان را از ۱۷۴۶۰ نفر مستقر، ۱۶۰۷ نفر و جولیا تعداد بازماندگان را کمتر از ۱۲۰۰ نفر اعلام کرد. لشکر «تریدنتینا» با عبور ۴۲۵۰ نفر از خطوط روسیه، وضعیت بهتری داشت. لشکر «ویچنزا» در آغاز حمله شوروی ۱۰۴۶۶ نفر را در خود جای داده بود که ۷۷۶۰ نفر از آنها پس از رسیدن بقایای لشکر به خطوط محور کشته یا مفقود شدند. بدترین واحد، هنگ دوم آلپینی بود که ۲۰۸ نفر از ۵۲۰۶ نفر مستقر در آن زنده ماندند. در مجموع، این سپاه در آغاز نبرد، ۳۴۱۷۰ کشته و ۹۴۰۰ زخمی از ۵۷۰۰۰ نفر در نبرد متحمل شد.

بقایای لشکرها به وطن خود بازگردانده شدند و به همراه سپاه چهارم که در این مقطع در دورس در پادگان بود، در سپتامبر ۱۹۴۳ پس از حمله آلمان به ایتالیا پس از آتش‌بس ایتالیا و متفقین منحل شدند. در ادامه جنگ، ستاد سپاه چهارم در بولزانو به ستاد گشتاپو برای منطقه عملیاتی آلپنورلند تبدیل شد.

### جنگ سرد
پس از آنکه گروه سی ارتش آلمان در ایتالیا در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵ تسلیم شد و خصومت‌ها رسماً در ۲ مه ۱۹۴۵ پایان یافت، ایتالیا بلافاصله یک فرماندهی عالی نظامی را به بولزانو اعزام کرد تا در آنجا به عنوان فرماندهی نظامی سرزمینی چهارم فعال شود و اطمینان حاصل شود که استان تیرول جنوبی دوباره به اتریش ملحق نخواهد شد. در ۱ مه ۱۹۵۲، این فرماندهی به سپاه چهارم ارتش تغییر نام داد و به یکی از سه سپاه فعال ارتش ایتالیا تبدیل شد. در ابتدا، این سپاه فقط لشکر پیاده‌نظام «فریولی» و هنگ ششم آلپینی را فرماندهی می‌کرد. با این حال، در سال ۱۹۴۹، فریولی به فلورانس نقل مکان کرد و سپاه چهارم ارتش فقط شامل هنگ ششم آلپینی و چند واحد پشتیبانی بود.

در سال ۱۹۵۱، این سپاه - به همراه سپاه سوم ارتش و سپاه پنجم ارتش - به فرماندهی نیروهای زمینی متفقین ناتو در جنوب اروپا در ورونا منصوب شدند. این سپاه بار دیگر وظیفه دفاع از مرز شمالی ایتالیا در تیرول جنوبی را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۵۵، سنتارو به نووارا نقل مکان کرد و به سپاه سوم ارتش پیوست و سپاه چهارم ارتش، فرماندهی نیروهای کارنیا-کادوره را به واحدهای خود اضافه کرد. فرماندهی نیروهای کارنیا-کادوره، فرماندهی در سطح لشکر بود که شامل تیپ آلپاین «جولیا» و تیپ آلپاین «کادوره» می‌شد. این فرماندهی وظیفه دفاع از مرز ایتالیا در منطقه کادوره و در امتداد کوه‌های آلپ کارنیک را بر عهده داشت.

در سال ۱۹۷۲، تیپ آلپاین «تائوریننسه» به سپاه چهارم ارتش پیوست که اکنون فرماندهی تمام واحدهای عملیاتی آلپاین، آلپاین و کوهستانی ارتش ایتالیا را بر عهده داشت. به همین مناسبت، این سپاه نام خود را به سپاه چهارم ارتش آلپاین تغییر داد. با اصلاحات ارتش ایتالیا در سال ۱۹۷۵، فرماندهی نیروهای کارنیا-کادوره منحل شد و هر پنج تیپ آلپینی تحت فرماندهی مستقیم سپاه چهارم ارتش آلپ قرار گرفتند که از آن زمان به جای اعداد رومی با اعداد عربی نوشته می‌شد: سپاه چهارم ارتش آلپ.

### پس از جنگ سرد
با پایان جنگ سرد، ارتش ایتالیا شروع به کاهش نیروهای خود به مدت یک دهه کرد.

اولین تیپی که منحل شد، تیپ آلپین «اوروبیکا» بود که در ۲۷ ژوئیه ۱۹۹۱ به همراه گردان‌های آلپین خود، ادولو و موربگنو، و گروه توپخانه «برگامو» منحل شد و به تیپ آلپین «تریدنتینا» پیوست. در همان تاریخ، گردان لجستیک مانور ۲۴ «دولومیتی» از اپان به مران نقل مکان کرد، جایی که پرسنل و تجهیزات گردان لجستیک «اوروبیکا» را در خود جای داد. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۴، این گردان به هنگ گسترش یافت و به هنگ لجستیک مانور ۲۴ «دولومیتی» تغییر نام داد.

در ۲۸ اوت ۱۹۹۲، گردان سیگنال چهارم «گاردنا» در بولزانو به هنگ سیگنال دوم آلپین ارتقا یافت و گروهان سیگنال هفتم آلپین را در باسانو دل گراپا ادغام کرد.

گروه چهارم توپخانه سنگین صحرایی «پوستریا» در ۴ سپتامبر ۱۹۹۲ منحل شد و به جای آن، گروه توپخانه کوهستانی «ویچنزا» از لشکر تریدنتینا به ترنتو نقل مکان کرد و به دومین هنگ توپخانه آلپاین مسلح به هویتزرهای اف‌اچ-۷۰ تبدیل شد.

در ۱۳ اکتبر ۱۹۹۵، گردان دوم مهندسی معدن آلپینی «ایزئو» از بولزانو به ترنتو نقل مکان کرد، جایی که در همان روز گردان چهارم مهندسی «اورتا» منحل شد و ایزئو تنها گردان از هنگ دوم مهندسی آلپاین فعال شده بود که در این فرایند از یک گردان تونل‌ساز به یک گردان حفاری تبدیل شد. علاوه بر این، در سال ۱۹۹۵، ساوویا کاوالریا از مران خارج شد و به گروستو در توسکانی نقل مکان کرد و در آنجا به تیپ موتوریزه «فریولی» پیوست. تقریباً در همان زمان، گردان هفتم زرهی کارابینیری به عنوان بخشی از سپاه کارابینیری بازگشت.

گروهان چتربازان آلپینی «مونته سروینو» در ۱۴ ژوئیه ۱۹۹۶ به گردان ارتقا یافت و تبدیل خود را از یک واحد هوابرد پیاده‌نظام کوهستانی نخبه به یک واحد واجد شرایط تکاور آغاز کرد، فرآیندی که در سال ۱۹۹۹ با تغییر نام این گردان به گردان چتربازان آلپینی «مونته سروینو» به پایان رسید.

در ۱۰ ژانویه ۱۹۹۷، تیپ آلپینی «کادوره» منحل شد و هنگ هفتم آلپینی و هنگ شانزدهم «بلونو» آن به تیپ آلپینی «جولیا» پیوستند. در همان سال، مدرسه نظامی آلپینی در آئوستا به مرکز آموزش آلپینی با تنها گردان آلپینی «آئوستا» کاهش یافت که تا سال ۱۹۹۸ تنها شامل گروهان آموزشی ۴۲ و گروهان کوهنوردان ۸۸ بود. در ۱ اکتبر ۱۹۹۷، سپاه چهارم ارتش آلپ به فرماندهی نیروهای آلپ تغییر نام داد.

در ۱ دسامبر ۱۹۹۷، هنگ دوم توپخانه آلپ از کام‌آلپ به تیپ توپخانه جدید ارتش منتقل شد. در ۱ مارس ۱۹۹۸، هنگ شانزدهم «بلونو» از جولیا و هنگ هجدهم «ادولو» از تریدنتینا به سپاه چهارم ارتش آلپ منتقل شدند. هر دو هنگ پس از تعلیق خدمت سربازی اجباری توسط ایتالیا در سال ۲۰۰۱ منحل شدند؛ هنگ هجدهم در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۴ و هنگ شانزدهم در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۴.

در فوریه ۲۰۰۰، هنگ دوم سیگنال آلپ به تیپ سیگنال تازه تأسیس منتقل شد. در فوریه ۲۰۰۱، هنگ بیست و چهارم لجستیک مانور «دولومیتی» یک گردان تعمیر و نگهداری میدانی و یک گردان پزشکی میدانی به رده‌های خود اضافه کرد و به تیپ لجستیک تازه تأسیس منتقل شد. در ژوئیه ۲۰۰۱، هنگ چهارم هوانوردی ارتش «آلتایر» به تیپ تازه تأسیس هوانوردی ارتش منتقل شد. در سال ۲۰۰۲، هنگ دوم مهندسی آلپاین به جولیا منتقل شد. از آنجایی که گردان چتربازان آلپاین «مونته سروینو» از سال ۲۰۰۲ به‌طور مداوم در جنگ افغانستان مستقر بود، این گردان در سال ۲۰۰۴ یک گروهان سوم تکاور را به خود اضافه کرد و بنابراین در ۲۵ سپتامبر ۲۰۰۴ به هنگ چهارم چتربازان آلپاین ارتقا یافت.

آخرین تیپی که منحل شد، تیپ آلپاین «تریدنتینا» بود که برای آخرین بار در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۲ پرچم خود را پایین آورد. با این حال، روز بعد، فرماندهی لشکر «تریدنتینا» در بولزانو به عنوان یک فرماندهی لشکر قابل استقرار فعال شد. فرماندهی این لشکر، سنت‌های لشکر دوم آلپاین «تریدنتینا» و تیپ آلپاین «تریدنتینا» را ادامه می‌دهد.

## طرح‌های استراتژیک در صورت وقوع جنگ
پس از اصلاحات سال ۱۹۷۶، سپاه چهارم ارتش آلپ مسئول دفاع از مرز ایتالیا در امتداد رشته‌کوه اصلی آلپ از نقطه مرزی سه‌گانه سوئیس-اتریش-ایتالیا در غرب تا مرز ایتالیا-یوگسلاوی در شرق بود. در صورت جنگ با یوگسلاوی، سپاه چهارم ارتش آلپ در موقعیت خود ثابت می‌ماند و از جناح چپ سپاه پنجم ایتالیا محافظت می‌کرد که با نیروهای دشمن در دشت‌های فریولی-ونیز جولیا روبرو می‌شد. تنها تیپی که در چنین حالتی درگیر جنگ می‌شد، جولیا بود.

در صورت جنگ با پیمان ورشو، سپاه چهارم ارتش آلپ دو نقشه جنگی داشت: یکی در صورتی که گروه نیروهای جنوبی شوروی و ارتش مجارستان از یوگسلاوی عبور کنند و دیگری در صورتی که پیمان ورشو بی‌طرفی اتریش را نقض کرده و از اتریش عبور کند. در صورتی که نیروهای دشمن از طریق یوگسلاوی وارد شوند، جولیا جناح چپ کوهستانی سپاه پنجم را پوشش می‌دهد که با چهار تیپ زرهی و پنج تیپ مکانیزه خود، سعی می‌کند دشمن را قبل از اینکه بتواند به دشت پادان شمال ایتالیا نفوذ کند، تضعیف کند. سایر تیپ‌های آلپینی ثابت می‌مانند.

در حالت محتمل‌تر، لشکرهای شوروی و مجارستان به اتریش حمله می‌کردند، از طریق جنوب استیریا و از طریق دره دراوا در کارینتیا پیشروی می‌کردند، تیپ‌های آلپینی اولین واحدهای خط مقدم ارتش ایتالیا بودند:

تیپ آلپینی "جولیا": با بالا آمدن از دره دراوا، نیروهای بلوک شرق می‌توانستند در ویلاخ به چپ بپیچند و سعی کنند از طریق دره کانال که توسط واحدهای جولیا مستقر شده بود، از آلپ عبور کنند: گردان آلپینی "گموناً درست در مرز در تارویزیو قرار داشت و گردان آلپینی "سیویدال" کمی پایین‌تر دره در چیوسافورته. قرار بود هر دو گردان توسط گروه توپخانه کوهستانی "بلونو" در پونته‌با پشتیبانی شوند. گمونا وظیفه داشت دره کانال را درست در مرز مسدود کند، در حالی که سیویدال وظیفه دفاع از گذرگاه ناسفلد و در نتیجه تأمین امنیت جناح چپ گمونا را بر عهده داشت. بزرگ‌ترین گردان ارتش ایتالیا، گردان آلپینی "وال تالیامنتو" در تولمزو، کمی قبل از انتهای جنوبی دره کانال، مستقر بود. وال تالیامنتو ۱۶ گروهان با قدرت کامل را در میدان نبرد قرار داد و نیروی ارگانیکی بالغ بر ۲۵۰۰ نفر داشت و وظیفه داشت سنگرها و استحکامات دیوار آلپ را در دره کانال مستقر کند. وال تالیامنتو توسط گروه توپخانه کوهستانی "کونگلیانو" و گروه توپخانه کوهستانی "اودینه" مستقر در اودینه و تولیمزو پشتیبانی می‌شد. گردان آلپینی "تولمزو" در شمال تولمزو در پالوتزا مستقر بود و وظیفه دفاع از گذرگاه پلاکن را بر عهده داشت، چرا که نفوذ به آنجا می‌توانست به نیروهای دشمن اجازه دهد از طریق دره بوت به پشت سایر واحدهای جولیا پیشروی کنند. حمله از طریق دره کانال محتمل‌ترین سناریو در نظر گرفته شد و بنابراین جولیا با تقریباً ۱۰٬۰۰۰ نفر، قوی‌ترین تیپ ارتش ایتالیا بود.

تیپ آلپین "کادوره": در جناح چپ جولیا، کادوره وظیفه دفاع از دره پیاوه را بر عهده داشت. اگر نیروهای شوروی در امتداد دره دراوا ادامه می‌دادند، به مرز ایتالیا در وینباخ می‌رسیدند که توسط گردان آلپین "باسانو" از تیپ تریدنتینا دفاع می‌شد. تریدنتینا وظیفه دفاع از دره پوستر را بر عهده داشت، با این حال اگر نیروهای شوروی پس از عبور از مرز به سمت جنوب تغییر مسیر می‌دادند، می‌توانستند از طریق دره سکستن و از طریق گذرگاه کرویتزبرگ یا از طریق هولنشتاینتال و از طریق گذرگاه چیمابانچه به دره پیاوه برسند؛ بنابراین گردان آلپین "پیوه دی کادوره" در تای دی کادوره مستقر بود و وظیفه حفظ گذرگاه کرویتزبرگ و گذرگاه چیمابانچه را بر عهده داشت. پیوه دی کادوره توسط گروه توپخانه کوهستانی "لانزو" در بلونو پشتیبانی می‌شد. گردان دوم این تیپ، گردان آلپینی "فلتره" در فلتره به همراه گروه توپخانه کوهستانی "آگوردو" در باسانو دل گراپا، وظیفه پوشش گذرگاه‌های کوهستانی متعدد دولومیت در جناح چپ گردان آلپینی "پیوه دی کادوره" را بر عهده داشتند. حمله دشمن در این بخش بعید به نظر می‌رسید.

تیپ آلپینی "تریدنتینا": تریدنتینا وظیفه داشت به هر قیمتی از دره پوستر دفاع کند. دره پوستر که با یک گذرگاه کم ارتفاع به دره دراوا متصل است، در نزدیکی بریکسن به پایان می‌رسد و نفوذ شوروی به بریکسن می‌توانست خط ارتباطی مهم بین ارتش ایتالیا و گروه ارتش مرکزی ناتو در جنوب آلمان را از طریق گذرگاه برنر قطع کند. علاوه بر این، نیروهای شوروی می‌توانستند از بریکسن به سمت شمال حرکت کرده و گروه ارتش مرکزی را در پشت خود بگیرند یا می‌توانستند از طریق دره آدیجه به سمت جنوب حرکت کرده و به ورونا برسند و سپاه پنجم ایتالیا را در پشت خود بگیرند؛ بنابراین، تریدنتینا دومین تیپ قوی آلپینی بود. این نیرو چهار خط دفاعی را در دره پوستر مستقر کرده بود و سپاه چهارم ارتش آلپ یک گردان زرهی و یک گردان مکانیزه، همچنین هنگ چهارم توپخانه سنگین صحرایی و یک گروه توپخانه خودکششی را به عنوان ذخیره برای پشتیبانی از تریدنتینا در اختیار داشت. علاوه بر این، در روستای الواس در نزدیکی بریکسن، گروه اول توپخانه سنگین "آدیجه" مستقر بود. آدیجه به هویتزرهای ام۱۱۵ مسلح بود و در زمان صلح بخشی از تیپ سوم موشکی "آکیلیاً محسوب می‌شد. در صورت جنگ، آدیجه با آتش توپخانه از تریدنتینا پشتیبانی می‌کرد، اما اگر پیشروی شوروی قریب‌الوقوع بود، آدیجه از ابتدا تا انتها دره پوستر را با گلوله‌های توپخانه هسته‌ای دبلیو۳۳ که توسط یازدهمین یگان توپخانه صحرایی ارتش ایالات متحده در روستای ناتز در "سایت ریگل" ذخیره شده بودند، پر می‌کرد.

تیپ آلپاین "اوروبیکا": تیپ اوروبیکا با دو گردان آلپینی و دو گروه توپخانه کوهستانی خود، وظیفه دفاع از گذرگاه‌های حیاتی رشن و برنر را بر عهده داشت. با این حال، مأموریت واقعی اوروبیکا پیشروی به داخل اتریش بی‌طرف و اتصال به تیپ ۲۳ گبیرگسیگر آلمان از گروه ارتش مرکزی ناتو در جنوب آلمان بود. ایجاد خط ارتباطی بین ارتش ایتالیا و ارتش‌های متفقین که در آلمان می‌جنگیدند، حیاتی تلقی می‌شد؛ بنابراین، گردان آلپینی «موربگنو» و گروه توپخانه کوهستانی «سوندریو» مستقر در استرزینگ، از گذرگاه برنر و از طریق دره ویپ تا اینسبروک پیشروی می‌کردند، جایی که با نیروهای آلمانی و آمریکایی که از میتنوالد و از طریق دره این پایین می‌آمدند، ارتباط برقرار می‌کردند، در حالی که گردان آلپینی «تیرانو» در مالس به همراه گروه توپخانه کوهستانی «برگامو» در شلاندرز از گذرگاه رشن عبور کرده و تا لندک پیشروی می‌کردند، جایی که با واحدهای آلمانی که از گذرگاه فرن می‌آمدند، ارتباط برقرار می‌کردند. اگرچه طرح‌های دفاعی نظامی اتریش، دفاعی قوی در اطراف اینسبروک را برای جلوگیری از استفاده نیروی مهاجم از جاده‌های مهم عبوری از شهر پیش‌بینی می‌کرد، اما این درک ضمنی وجود داشت که اگر نیروهای پیمان ورشو ابتدا به اتریش حمله کنند، نیروهای ناتو با آنها مقابله نخواهند کرد.

تیپ آلپینی «توریننسه»: قرار بود تاورینسه در حالت ذخیره نگه داشته شود و در صورت نیاز مستقر شود: یا برای تقویت سایر تیپ‌های آلپینی؛ یا برای مسدود کردن گذرگاه‌های آپنین به مرکز ایتالیا با تیپ چتربازان «فولگور» و تیپ موتوری «فریولی» در صورتی که نیروهای دشمن می‌توانستند از رودخانه‌های آدیجه و پو سفلی عبور کنند؛ یا برای مسدود کردن گذرگاه‌های کوهستانی فرانسه-ایتالیا با تیپ ۲۷ پیاده‌نظام کوهستانی فرانسه در صورتی که پیمان ورشو تمام شمال ایتالیا را فتح می‌کرد. در صورتی که سپاه پنجم ارتش با تقویت سپاه سوم ارتش می‌توانست در برابر نیروهای پیمان ورشو مقاومت کند، تائوریننس نیروی کمکی تعیین‌شده ایتالیا برای جبهه نروژ بود.

برای کمک به دفاع از دره‌های باریک کوهستانی، سپاه چهارم ارتش استحکامات دیوار آلپ را دوباره فعال کرد. برای ارائه تصویری از عمق استحکامات: منطقه عملیاتی تریدنتینا، دره پوستر شامل ۱۱ خط دفاعی بود که هر خط شامل ۱۹ سنگر بود که در زیر زمین به هم متصل می‌شدند. مستحکم‌ترین دره، کانال وال بود.

در صورتی که سپاه چهارم ارتش آلپ در انجام وظیفه خود برای حفظ دره‌های آلپ شکست می‌خورد، ارتش ایتالیا دو گروه توپخانه سنگین مسلح به سلاح هسته‌ای دیگر را در نزدیکی آلپ مستقر کرده بود: گروه نهم توپخانه سنگین «روویگو» در ورونا و گروه بیست و هفتم توپخانه سنگین «مارکه» در اودین. روویگو به هویتزرهای ام۱۱۵ و گروه بیست و هفتم به هویتزرهای ام۱۱۰ مسلح بودند، گلوله‌های هسته‌ای سپاه نهم در لونگارونه در «سایت پلوتو» و «سایت ریور» و گلوله‌های هسته‌ای سپاه مارکه در ریانا دل روژاله در انبار مهمات ارتش ایتالیا «سن برناردو» ذخیره شده بودند. سپاه روویگو وظیفه داشت از استفاده دشمن از دره‌های آدیجه و پیاوه جلوگیری کند، در حالی که سپاه مارکه موظف بود در صورت تصرف جولیا، دره کانال را به جهنمی آتشین تبدیل کند. هر یک از این سه گروه، دو آتشبار با چهار سامانه توپخانه‌ای در هر آتشبار و ۱۴۰ گلوله توپخانه هسته‌ای در هر گروه برای انجام وظیفه خود داشتند. در اواخر دهه ۱۹۸۰، گلوله‌های توپخانه هسته‌ای دبلیو۳۳ با گلوله‌های توپخانه هسته‌ای دبلیو۷۹ با تعداد کمتر اما قدرتمندتر جایگزین شدند.

با معرفی نسخه دوم سامانه موشکی سطح به سطح تاکتیکی ام‌جی‌ام-۵۲ لنس در دهه ۱۹۸۰، سه گردان توپخانه سنگین نقش هسته‌ای خود را از دست دادند. از آنجایی که لنس برد بیشتری (۱۳۰ کیلومتر در مقابل ۲۰ کیلومتر)، تحرک بالاتر و دقت بهتری داشت، ارتش ایتالیا تصمیم گرفت به جای توپخانه، به ذخایر خود که شامل بیش از ۱۰۰ موشک بود، تکیه کند تا مانع عبور نیروهای شوروی از دره‌های آلپ شود؛ بنابراین، گروه اول توپخانه سنگین «آدیج» در ۳۱ ژوئیه ۱۹۸۲ منحل شد و هشتمین آتشبار آن به عنوان سومین آتشبار «وولفز» به نهمین آتشبار توپخانه سنگین «روویگو» پیوست. خود روویگو در سال ۱۹۸۶ و مارش در سال ۱۹۹۲ قابلیت هسته‌ای خود را از دست دادند.

## منابع

* COMTA - Alpine Troops Command
* Comando Truppe Alpine on the site of the Italian Army
* 

رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۹۷ (میلادی) در ایتالیا
رده:بولزانو
رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۵ (میلادی)