ارتش نهم ایتالیا

**ارتش نهم ایتالیا** () یک ارتش میدانی ارتش سلطنتی ایتالیا در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم بود.

در طول جنگ جهانی اول پس از نبرد کاپورتو در نوامبر ۱۹۱۷، ارتش ایتالیا توسط آرماندو دیاز به‌طور کامل سازماندهی مجدد شد. ارتش نهم جدید ایتالیا تحت فرماندهی پائولو مورونه تشکیل شد.

این ارتش از دو سپاه پیاده، یک سپاه سواره‌نظام، لشکر ۶ چکسلواکی تشکیل می‌شد و به عنوان نیروی ذخیره در نبردهای موفقیت‌آمیز رودخانه پیاوه (ژوئن ۱۹۱۸) و ویتوریو ونتو (اکتبر-نوامبر ۱۹۱۸) شرکت کرد.

ارتش نهم ایتالیا در جنگ جهانی دوم در حمله نافرجام ایتالیا به یونان در سال ۱۹۴۰ و حمله به یوگسلاوی در سال ۱۹۴۱ شرکت داشت. سپس تا زمان تسلیم ایتالیا در سال ۱۹۴۳، به پادگان ایتالیایی سرزمین‌های اشغالی یا ضمیمه شده پادشاهی آلبانی و فرمانداری مونته‌نگرو ایتالیا منتقل شد.

## تاریخچه
فرماندهی ارتش نهم در ۱ ژوئن ۱۹۱۸ در مونتانیانا در استان پادوا به عنوان تغییر شکل فرماندهی ارتش پنجم تأسیس شد. ارتش نهم، تحت فرماندهی سپهبد پائولو مورون، مستقیماً در عملیات‌ها شرکت نمی‌کرد، اما همیشه به عنوان نیروی ذخیره در اختیار فرماندهی عالی خدمت می‌کرد.

در نهایت، در ۱۵ فوریه ۱۹۱۹، فرماندهی ارتش نهم به فرماندهی ارتش هشتم تبدیل شد، در ۱ اوت به فرماندهی نیروهای سلطنتی ونیز جولیا تبدیل شد و در ۳۱ دسامبر ۱۹۱۹ منحل گردید.

### جنگ جهانی دوم
ارتش نهم در ۹ نوامبر ۱۹۴۰ در پوگرادتس، آلبانی، به عنوان تغییر شکل فرماندهی ارتش پو با ادغام سپاه بیست و ششم ارتش، که از قبل در منطقه بالایی دوولی بود، و سپاه سوم ارتش که از ایتالیا می‌آمد، بازسازی شد. این دو واحد برای محافظت از دشت کورچیانو، در بخش شمالی مرز یونان و آلبانی، بین دریاچه پرسپا و ارسکه، استقرار دفاعی به عهده گرفتند. برخی از واحدهای سپاه سوم ارتش در ساحل غربی دریاچه اوهرید و شمال آن، با وظیفه محافظت از مرز آلبانی و یوگسلاوی، مستقر شدند. در روزهای اول نوامبر، یونانی‌ها به منتهی‌الیه شمالی بخش ارتش نهم حمله کردند، جایی که اگرچه آنها موفق به شکستن خط در نزدیکی بیلیشت، در دریاچه پرسپا، شدند، اما توسط نیروهای ایتالیایی مهار شدند. در سیزدهم همان ماه، حملات مکرر جدیدی توسط ارتش یونان با شدت خاصی در امتداد کل جبهه ارتش نهم انجام شد. نفوذ ارتش یونان در جناحین توده کوه مورووا، واقع در مرکز استقرار، و در ارسکه، پیوندی با ارتش یازدهم، واحدهای ایتالیایی را مجبور به ترک دشت کورچه و عقب‌نشینی به خط عقب‌تر کرد. در ۲۴ نوامبر، حمله‌ای خشونت‌آمیز از سوی ارتش یونان، به سمت دریاچه اوهرید، به یونانی‌ها اجازه داد تا پس از یک نبرد چهار روزه، شهر پوگرادک را تصرف کنند. در ۸ دسامبر، نیروهای ارتش نهم، نواری بین سواحل غربی دریاچه اوهرید و توده توموری را اشغال کردند و تلاش‌های یونان در امتداد دره دوولی و دره توموریزا برای گشودن مسیری به الباسان بی‌فایده بود.

پس از کاهش فعالیت زمستانی، نبردها در مارس ۱۹۴۱، به‌ویژه از ۴ تا ۱۸ مارس، با از دست دادن و بازپس‌گیری بسیاری از مواضع، با قدرت از سر گرفته شد. از ۳۰ مارس، ارتش نهم وظیفه دفاع از مرز آلبانی و یوگسلاوی را در بخشی که از دشت اسکاتاری محافظت می‌کرد، بر عهده گرفت. پس از آغاز خصومت‌ها علیه یوگسلاوی، واحدهای ارتش نهم در خط مرزی مستقر شدند و در ۱۰ آوریل، پیشروی خود را به داخل خاک یوگسلاوی، در امتداد دو محور نفوذ، یکی به سمت دیبر و دیگری به سمت استروگا، آغاز کردند و در ۱۲ آوریل این دو مکان را اشغال کردند. پس از درخواست آتش‌بس توسط یوگسلاوی در ۱۸ آوریل، واحدهایی که در عملیات شرکت کرده بودند، درگیر فعالیت‌های تجسسی و پادگانی شدند. واحدهای ارتش نهم که در جبهه یونان-آلبانی درگیر بودند، در ۱۳ آوریل به حمله پرداختند و پس از نبردهای مکرر، در ۱۵ آوریل کورچا را اشغال کردند. از ۱۶ آوریل، کل جبهه به سمت شرق متمرکز شد و ارتش نهم در ۱۷ آوریل دوباره ارسکه را اشغال کرد و از منطقه دریاچه‌های پیندوس به مرز یونان-آلبانی رسید. در اول ژوئیه ۱۹۴۱، ارتش نهم، با وظایف و کارکردهای گسترده‌ترش، نام خود را به فرماندهی عالی نیروهای مسلح آلبانی تغییر داد و سپاه‌های سوم و بیست و ششم ارتش را به ارتش یازدهم واگذار کرد و در عوض سپاه‌های چهارم و چهاردهم ارتش را دریافت نمود. پس از این تحول، مسئولیت دفاع از خاک آلبانی، جنوب دالماتیا، تا رودخانه‌های نرتوا، کوزوو و دیبرانو را بر عهده گرفت. در اول دسامبر، سپاه چهاردهم از ارتش نهم جدا شد و خودمختار شد و به پادگان مونته‌نگرو واگذار گردید. در ازای سپاه چهاردهم، ارتش نهم سپاه بیست و پنجم را دریافت کرد و همچنین صلاحیت نیروهای مستقر در جزایر ایونی کورفو، سانتا مائورا، کفالونیا و زاکینتوس را نیز بر عهده گرفت.

از فوریه ۱۹۴۲، کنترل جزایر ایونی به ارتش یازدهم منتقل شد. در طول سال ۱۹۴۲، فرماندهی عالی نیروهای مسلح آلبانی به هماهنگی دفاع ارضی و ساحلی آلبانی ادامه داد.

در ۱ ژوئن ۱۹۴۳، فرماندهی عالی نیروهای مسلح آلبانی، عنوان ارتش نهم را از سر گرفت و واحدهای آن تا سپتامبر وظایف دفاعی و پادگانی خود را انجام دادند. در ۱۹ سپتامبر ۱۹۴۳، پس از وقایع ناشی از آتش‌بس، فرماندهی ارتش نهم منحل شد.

## منابع

* 
* 

رده:آلبانی در جنگ جهانی دوم
رده:ارتش‌های میدانی ایتالیا در جنگ جهانی اول
رده:ارتش‌های میدانی ایتالیا در جنگ جهانی دوم
رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۱۸ (میلادی)
رده:واحدها و تشکیلات نظامی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۴۰ (میلادی)
رده:واحدها و تشکیلات نظامی منحل‌شده در ۱۹۱۹ (میلادی)
رده:واحدها و تشکیلات نظامی منحل‌شده در ۱۹۴۳ (میلادی)