آنتونیو اسکوئرو

**آنتونیو اسکوئرو** (;  – ) ژنرال ارتش سلطنتی ایتالیا در طول جنگ جهانی دوم بود.

## زندگی‌نامه
او در ۲۹ نوامبر ۱۸۸۵ در کارو، استان کونئو، زاده شد و پس از تحصیل در آکادمی نظامی سلطنتی مودنا و فارغ‌التحصیلی در ۵ سپتامبر ۱۹۰۷ با درجه ستوان دومی، در جنگ ایتالیا و عثمانی در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ شرکت کرد. پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی اول، در ۲۴ مه ۱۹۱۵، به سپاه آلپینی اعزام شد و در جبهه ایسونزو جنگید و پس از آن افسر ستاد شد. او در سال ۱۹۱۷ به درجه سرگردی ارتقا یافت و تا پایان جنگ به مدال برنز شجاعت نظامی (در طول نبرد کوه اورتیگارا)، صلیب جنگی برای شجاعت نظامی و عنوان شوالیه نشان تاج ایتالیا مفتخر شد.

در سال ۱۹۲۱ او به اریتره اعزام شد و به گردان دهم سپاه سلطنتی محلی نیروهای استعماری منصوب شد و بعداً به سپاه سلطنتی لیبی منتقل شد، جایی که در عملیات ضد چریکی شرکت کرد و در سال ۱۹۲۴ مدال نقره شجاعت نظامی دریافت کرد و در سال ۱۹۲۶ به سرهنگ دومی ارتقا یافت. بین اوت ۱۹۲۸ و اکتبر ۱۹۳۱، زمانی که به سرهنگی ارتقا یافت، سمت رئیس ستاد لشکر منطقه‌ای نووارا را بر عهده داشت و سپس فرماندهی هنگ دوازدهم پیاده‌نظام را بر عهده گرفت و تا سال ۱۹۳۴ در این سمت باقی ماند، زمانی که به عنوان رئیس ستاد سپاه ارتش بولونیا منصوب شد.

پس از شروع جنگ ایتالیا و اتیوپی، او به عنوان رئیس ستاد سپاه ارتش اریتره در عملیات نظامی شرکت کرد و به دلیل سهم خود در فتح اتیوپی، نشان صلیب شوالیه نشان نظامی ساووی را دریافت کرد. او در ۱ ژوئیه ۱۹۳۷ به درجه سرتیپ ارتقا یافت و فرماندهی تیپ پیاده‌نظام «مونویسو» با ستاد مرکزی در کونئو به او واگذار شد. پس از تصدی سمت سرتیپ ستاد ارتش چهارم در سال ۱۹۳۸، در مارس ۱۹۴۰ فرماندهی لشکر ۵۹ کالیاری را بر عهده گرفت.

پس از ورود ایتالیا به جنگ جهانی دوم در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، او در حمله کوتاه مدت علیه فرانسه شرکت کرد. او شخصاً یک مانور پهلوگیری را رهبری کرد که منجر به تصرف قلعه لا بالمه، لا پلانه و برامانس شد و در پایان این نبرد به او عنوان افسر نشان نظامی ساووی اعطا شد. در ژوئیه ۱۹۴۰ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در دسامبر به عنوان سرتیپ ستاد فرماندهی نیروهای مسلح آلبانی منصوب شد. در این سمت، او در جنگ یونان و ایتالیا و حمله به یوگسلاوی شرکت کرد.

در ۴ دسامبر ۱۹۴۰، هنگامی که رئیس ستاد کل، اوگو کاوالرو، در جریان ضدحمله یونان که ولور را تهدید می‌کرد، به آلبانی پرواز کرد، اسکوئرو او را از وضعیت فاجعه‌بار انبارهای تدارکات ستادش مطلع کرد. از ۲۴ مه ۱۹۴۱ تا ۱۳ فوریه ۱۹۴۳ او سمت معاون وزیر جنگ (وزیر اسمی بنیتو موسولینی) را بر عهده داشت و بدین ترتیب عضو اتاق فاشیست‌ها و شرکت‌ها شد؛ در ۴ اکتبر ۱۹۴۲ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. پس از ترک دفتر خود در وزارتخانه، در ۱۳ مه ۱۹۴۳ فرماندهی سپاه پنجم ارتش در کرواسی را با ستاد مرکزی در کریکونیتسا به عهده گرفت.

پس از اعلام آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳، اسکوئرو با رهبران پارتیزان یوگسلاوی، جوو لونچارویچ و ایوان بارباچیچ-ایویچ، وارد مذاکره شد تا عقب‌نشینی منظم نیروهای ایتالیایی را سازماندهی کند. با این حال، او با اولتیماتومی روبرو شد که یا به پارتیزان‌ها بپیوندد و با آلمانی‌ها بجنگد یا تمام سلاح‌ها را به پارتیزان‌ها تحویل دهد و منطقه را تخلیه کند. منطقه؛ در شب بین ۹ و ۱۰ سپتامبر، او به همراه ستاد سپاه پنجم، کریکونیتسا را ترک کرد و به فیومه نقل مکان کرد و باعث هرج و مرج در میان نیروهای باقیمانده ایتالیایی در شهر شد.

پس از آن، او توسط نیروهای آلمانی دستگیر و در یک اردوگاه اسرای جنگی در آلمان زندانی شد. در ژانویه ۱۹۴۴، او به دادگاه ویژه جمهوری اجتماعی ایتالیا ارجاع داده شد و به حبس محکوم شد، اما در آلمان در اسارت ماند و در سال ۱۹۴۵ به ایتالیا بازگشت. پس از پایان جنگ، او به زندگی خصوصی خود در مونته کیارو دآستی روی آورد و در سال ۱۹۶۰ در آنجا درگذشت.

## منابع

* 

رده:درگذشتگان ۱۹۶۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۵ (میلادی)
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی دوم اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ عثمانی و ایتالیا اهل ایتالیا