وینولد ریس

**وینولد ریس** (؛ ۱۶ سپتامبر ۱۸۸۶ - ۲۳ اوت ۱۹۵۳) هنرمند و طراح گرافیک آمریکایی متولد آلمان بود. او در کارلسروهه، آلمان متولد شد. در سال ۱۹۱۳ به ایالات متحده مهاجرت کرد، او در آن جا توانست علاقه خود به بومیان آمریکا را دنبال کند. در سال ۱۹۲۰ برای اولین بار به غرب رفت و برای مدت طولانی در منطقه حفاظت‌شده بلک‌فیت کار کرد. در طول سال‌ها، ریس بیش از ۲۵۰ اثر از بومیان آمریکا نقاشی کرد. این نقاشی‌های ریس از دهه ۱۹۲۰ و دهه ۱۹۵۰، زمانی که راه‌آهن بزرگ شمالی به ریس سفارش نقاشی از بلک‌فیت را داد، به طور گسترده‌تری شناخته شدند. این نقاشی‌ها به صورت لیتوگرافی در تقویم‌های بزرگ شمالی توزیع شدند.

## اوایل زندگی و تحصیلات
ریس در سال ۱۸۸۶ در کارلسروهه، آلمان متولد شد. او در محیطی مملو از هنر بزرگ شد، زیرا پدرش یک هنرمند منظره‌پرداز و نقاش پرتره مشهور شوارتزوالد بود. او در سال‌های اولیه زندگی، به همراه پدرش در آلمان سفر می‌کرد، پدرش دهقانانی از انواع خاص را که می‌خواست طراحی یا نقاشی کند، مطالعه می‌کرد. این امر به شکل‌گیری بسیاری از ایده‌های ریس در مورد موضوع پرتره کمک کرد. برادر بزرگترش هانس ریس نیز هنرمند شد و به عنوان مجسمه‌ساز کار کرد و همچنین به ایالات متحده مهاجرت کرد. ریس در مدرسه هنر مونیخ زیر نظر فرانتس فون اشتوک تحصیل کرد و در آنجا با همسر آینده‌اش، هنریتا لوتی آشنا شد.

## شغل
چپ|بندانگشتی|پوستر جنگ جهانی اول (۱۹۱۶)
در اکتبر ۱۹۱۳، وینولد ریس سوار بر کشتی اس‌اس امپراتور شد و برخلاف میل والدینش به آمریکا مهاجرت کرد. او مانند بسیاری از اروپایی‌ها مجذوب داستان‌ها و تصاویر بومیان آمریکا شده بود. او از اینکه فکر می‌کرد ممکن است بتواند آنها را نقاشی کند، هیجان‌زده بود. فلسفه او این بود که یک هنرمند باید برای یافتن جالب‌ترین سوژه‌ها سفر کند؛ او تحت تأثیر پدرش و کنجکاوی خودش، سوژه‌هایی از مردم و اقشار مختلف جامعه ترسیم می‌کرد.

ریس ابتدا مشتریانی از میان آلمانی‌های مقیم نیویورک داشت و به عنوان طراح تجاری فعالیت می‌کرد.
بندانگشتی|شرکت نانوایی «بیسی لیدی» در خیابان برادوی شماره ۴۲۳۰، نیویورک (۱۹۱۵)
طرح‌های او برای شرکت نانوایی بیسی لیدی در خیابان برادوی شماره ۳۶۲۰ (در خیابان ۱۴۹) و طرح دیگری در خیابان برادوی شماره ۴۲۳۰ در سال ۱۹۱۵، تحت تأثیر طرح‌های یوزف هفمان و جدایی وین بود که یک دهه قبل دیده بود. سبکی، استفاده از شبکه‌ها و پنل‌های طلاکاری شده و بسیار رنگارنگ، بیشتر به *[[وینر ورکشتاته]]* وین اشاره دارد تا *[[یوگنداشتیل]]* مونیخ.

در سال ۱۹۱۵، او در انجمن دانشجویان هنر سخنرانی می‌کرد. و به همراه اسکار ونتز، نشریه‌ای به نام «*مجموعه‌دار هنر مدرن»* تأسیس کرد، اما این نشریه به دلایل سیاسی در سال ۱۹۱۷ منحل شد.

در ژانویه ۱۹۲۰، او بالاخره توانست به غرب برود و ماه‌ها را در منطقه حفاظت‌شده بلک‌فیت در مونتانا گذراند و ۳۶ پرتره از اعضای قبیله را نقاشی کرد. او روابطی برقرار کرد که تا آخر عمر حفظ کرد و برای نقاشی از بومیان آمریکا به غرب بازگشت. او بیش از ۲۵۰ نقاشی از بومیان آمریکا، به ویژه بلک‌فیت‌های مونتانا، کشید.

او در سال ۱۹۲۱، یک بار برای دیدار به آلمان بازگشت، اما در سال ۱۹۲۲ دوباره در شهر نیویورک ساکن شد و در آنجا یک مدرسه هنر تأسیس کرد.

ریس تصویرگری گلچین تاریخی آلن لاک در سال ۱۹۲۵ *با عنوان «سیاه‌پوست جدید»* که کتابی مهم درباره فرهنگ آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در زمان رنسانس هارلم بود را بر عهده داشت. این تصاویر شامل نقاشی‌هایی از چهره‌های کلیدی مانند دابلیو. ئی. بی. دیو بویس، چارلی جانسون (رهبر گروه موسیقی) و الیز جانسون مک‌دوگالد بود.

با این حال، در چاپ‌های مجدد کتاب، نام ریس از صفحه عنوان حذف شده و مجموعه پرتره‌هایی که او در نسخه اصلی ارائه داده بود، حذف شده است. این تغییرات در سال ۲۰۰۱ توسط محقق جرج بورنشتاین مستند شده است. جرج هاچینسون با تکیه بر تحقیقات بورنشتاین حدس می‌زند که این ممکن است به دلیل جنجال پیرامون پرتره‌ها باشد، که برخی از این چهره‌های برجسته آفریقایی-آمریکایی را با پوست‌های تیره و ویژگی‌هایی که ممکن است کاریکاتور به نظر برسد، به تصویر می‌کشد، اگرچه برخی دیگر قهوه‌ای یا با رنگ پوست روشن هستند. ریس یک هنرمند سفیدپوست بود و بنابراین ویراستاران بعدی ممکن است احساس کرده باشند که آثار او نباید در کتاب گنجانده می‌شد. تأثیر این حذف این است که نشان می‌دهد رنسانس هارلم یک جنبش تک نژادی بوده است نه یک جنبش جهان‌وطنی که در آن افراد با رنگ‌ها و قومیت‌های مختلف شرکت داشته‌اند. در سال ۱۹۲۵، ریس به آرون داگلاس جوان که تازه به هارلم رسیده بود، آموزش رایگان ارائه داد. ریس لاک را متقاعد کرد که به داگلاس اجازه دهد تصاویر را برای چاپ دوم کتاب «سیاه‌پوست جدید» ارائه دهد.

### دهه ۱۹۳۰
برجسته‌ترین سفارش او مربوط به کاری بود که در ترمینال یونیون سینسیناتی از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳ انجام شد، که اکنون به عنوان مرکز موزه سینسیناتی فعالیت می‌کند. او سبک آرت دکو را با نقاشی پرتره ترکیب کرد که تاریخ سینسیناتی را از طریق مردمش به تصویر می‌کشید. او چهارده موزاییک در سالن قطار ساخت. در سال ۱۹۷۳، با افزایش حمل و نقل هوایی، این موزاییک‌ها به فضاهای عمومی فرودگاه بین‌المللی سینسیناتی کنتاکی شمالی منتقل شدند، که در آن جا توسط افراد بیشتری دیده می‌شدند. در سال ۲۰۱۵، با بازسازی و ارتقاء عمده‌ای که برای فرودگاه پیش‌بینی شده بود، نه موزاییک با هزینه ۱.۴ میلیون دلار به مرکز همایش‌های سینسیناتی منتقل شدند.

ریس در سال‌های ۱۹۳۱ و ۱۹۳۴-۱۹۳۷، یک مدرسه هنری تابستانی ترتیب داد که به آن «کلونی هنرمندان» نیز گفته می‌شد.

یکی دیگر از طرح‌های داخلی برجسته او برای کافه رامپل‌مایر در هتل سنت موریتز در دهه ۱۹۳۰ بود. مطالعه سیر تکامل آثار ریس در دهه‌های مختلف نشان می‌دهد که انتزاع‌های گلدار او در دهه ۱۹۳۰ و هندسه پراکنده دهه ۱۹۴۰ تحت تأثیر معلمان اولیه و هنرمندان برجسته او در آلمان و اتریش بوده است. سفارش‌های شخصی او بر طراحی و معماری آمریکایی تأثیر گذاشته است.

ریس در سال ۱۹۳۵، طراحی داخلی اولین رستوران لانگ‌چمپ، را انجام داد. پس از آن، چندین طراحی داخلی برای متنوع‌ترین ساختمان‌ها، از جمله نماهای بیرونی و ورودی‌ها، به عنوان مثال برای موزه وولاروک در اوکلاهما، انجام داد.

در سال ۱۹۳۸، ریس ۸ نقاشی دیواری بیضی شکل برای رستورانی در لانگشان در ساختمان امپایر استیت کشید که نام‌هایشان وسوسه، تفکر، رهایی، پیش‌بینی، انیمیشن، شیفتگی، ستایش و وجد بود. پس از بازسازی در دهه ۱۹۶۰، این نقاشی‌های دیواری ناپدید شدند، اما دو نقاشی در سال ۲۰۲۳ دوباره ظاهر شدند.

ریس به خاطر نقاشی از قشر وسیعی از مردم ایالات متحده شناخته شده بود. پرتره‌های او دلسوزانه و بی‌طرفانه تلقی می‌شدند.

در سال ۱۹۴۶، این هنرمند که اکنون بسیار موفق و شناخته شده بود، تصمیم گرفت به غرب نقل مکان کند. او یک ساختمان بانک سابق در شهر کارسون را به عنوان استودیو و مکانی برای بازنشستگی خریداری کرد، اما هرگز به این خانه نقل مکان نکرد. در سال ۱۹۵۱، پس از اولین سکته مغزی، دوباره بهبود یافت، اما پس از دومین سکته مغزی خود در سال ۱۹۵۲، فلج شد.

## زندگی شخصی و مرگ
ریس در آلمان ازدواج کرد و همسرش هنگام عزیمت او به ایالات متحده در سال ۱۹۱۳ باردار بود. پسر آنها، وینولد تارک ریس (معروف به تارک) در ۲۷ دسامبر ۱۹۱۳ در آلمان متولد شد. مادر و پسر خردسال در سال ۱۹۱۴ برای پیوستن به ریس در نیویورک مهاجرت کردند. پس از تحصیل در مدارس محلی، تارک در موسسه فناوری ماساچوست و وین تحصیل کرد و در ایالات متحده معمار شد.

ریس در ۲۹ اوت ۱۹۵۳ در شهر نیویورک درگذشت. بلک‌فیت خاکستر او را در امتداد لبه شرقی پارک ملی گلیشر پخش کرد.

در سال ۱۹۹۶، پسر او شرکت ریس را تأسیس کرد تا وسیله‌ای برای افزایش آگاهی از میراث هنری پدرش و در دسترس قرار دادن آن برای عموم مردم ایجاد کند.

## نگارخانه

پرونده:Weinold_Reiss_-_Drawing_in_two_colors.jpg|جایگزین=Drawing in two colors (between 1915 and 1920)| *نقاشی در دو رنگ* (بین سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۲۰)
پرونده:Weinold_Reiss_-_Steel_workers.jpg|جایگزین=Steel workers (c. 1920)| *کارگران فولاد*(حدود ۱۹۲۰)
پرونده:Weinold_Reiss_-_Telephone_lines.jpg|جایگزین=Cover proposal for Fortune magazine (between 1930 and 1940)| طرح روی جلد *[[فرچون (مجله)|مجله فورچون]]* (بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰)
پرونده:Langston_Hughes_by_Winold_Reiss_(51413).jpg|جایگزین=portrait of Langston Hughes (1927)| پرتره لنگستون هیوز (۱۹۲۷)


## منابع

## پیوند به بیرون

رده:طراحان داخلی اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نقاشان مرد آمریکایی
رده:نقاشان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:درگذشتگان ۱۹۵۳ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۶ (میلادی)