open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
هفتاد و ششمین دوره جوایز بفتا

**هفتاد و ششمین دوره جوایز فیلم آکادمی بریتانیا** () که بیشتر با نام بفتا شناخته می‌شود، در ۱۹ فوریه ۲۰۲۳ و در سالن رویال فستیوال واقع در ساوت‌بنک سنتر، لندن برگزار شد. این مراسم به بهترین فیلم‌های ملی و خارجی سال ۲۰۲۲ اختصاص داشت. این جوایز توسط آکادمی هنرهای فیلم و تلویزیون بریتانیا اهدا شدند و شامل تقدیر از بهترین فیلم‌های بلند و مستند از هر ملیتی بود که در سال ۲۰۲۲ در سینماهای بریتانیا به نمایش درآمده بودند.

نامزدها در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۳ از طریق یک پخش زنده جهانی که توسط بازیگران هایلی اتول و توهیب جیمو در ساختمان تازه بازسازی‌شدهٔ دفتر مرکزی آکادمی در شماره ۱۹۵ پیکدلی لندن برگزار شد، اعلام گردیدند. نامزدهای جایزه ستاره نوظهور ــ که تنها بخشی است که توسط مردم بریتانیا رأی‌گیری می‌شود ــ دو روز پیش‌تر، در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۳ معرفی شدند.

فیلم *[[در جبهه غرب خبری نیست (فیلم ۲۰۲۲)|در جبهه غرب خبری نیست]]*، یک درام حماسی آلمانی‌زبان با موضوع ضد جنگ، با چهارده نامزدی در صدر قرار گرفت و رکورد فیلم *[[ببر خیزان، اژدهای پنهان]]* (۲۰۰۰) را به‌عنوان بیشترین نامزدی برای یک فیلم غیر انگلیسی‌زبان در تاریخ این مراسم جوایز تکرار کرد. این فیلم در نهایت هفت جایزه از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردانی (ادوارد برگر) و بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان را به دست آورد و بدین ترتیب رکورد بیشترین جوایز بفتا برای یک فیلم غیر انگلیسی‌زبان را شکست.

مراسم توسط بازیگر اسواتینی-انگلیسی ریچارد ئی. گرانت ــ نامزد جوایز بفتا و اسکار ــ و شخصیت تلویزیونی بریتانیایی آلیسون هموند مشترکاً اجرا شد؛ هموند همچنین مصاحبه‌های پشت صحنه را بر عهده داشت. ویک هوپ و منتقد سینمایی رادیو بی‌بی‌سی ۱ علی پلامب نیز اجرای برنامهٔ پیش‌نمایش فرش قرمز را بر عهده داشتند. پخش زندهٔ مراسم از بی‌بی‌سی وان و بی‌بی‌سی آی‌پلیر در بریتانیا و هم‌زمان در هشت کشور دیگر جهان نمایش داده شد.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:جوایز ۲۰۲۳ (میلادی) در بریتانیا
رده:جوایز فیلم ۲۰۲۲ (میلادی)
رده:لندن در ۲۰۲۳ (میلادی)
سالک قزوینی

**محمدابراهیم سالک قزوینی** (زادهٔ ۱۰۲۱ قمری – زنده تا حدود ۱۰۸۴ قمری)، شاعر، ادیب و عارف ایرانی سدهٔ یازدهم هجری بود. وی از شاعران برجستهٔ سبک هندی در دورهٔ صفوی به‌شمار می‌رود و در شعر با تخلص «سالک» شناخته می‌شود. آثار او شامل غزل، قصیده، مثنوی و رباعی است که در آن‌ها مضامین عرفانی، فلسفی و اجتماعی دیده می‌شود.

## زندگی‌نامه
سالک قزوینی در حدود سال ۱۰۲۱ هجری قمری در شهر قزوین زاده شد. نام کامل او در منابع مختلف به صورت‌های «محمدابراهیم»، «شاه‌ابراهیم» و «محمدابراهیم‌بیگ» آمده است. وی در خانواده‌ای اهل ادب رشد یافت و از جوانی به تحصیل علوم دینی و ادبی پرداخت. در دوره‌ای از زندگی خود به اصفهان، هند و کشمیر سفر کرد و با شاعران برجسته‌ای چون کلیم کاشانی، قدسی مشهدی و نصرآبادی معاشرت داشت.

## آثار
مهم‌ترین اثر سالک، مثنوی بلند *محیط کونین* است که در سال ۱۰۶۱ قمری به پایان رسید. این اثر مضامین عرفانی، فلسفی و اخلاقی را در قالبی شاعرانه بیان می‌کند. دیوان او شامل ۱۳۶۶ غزل، قصاید، ترکیب‌بند، رباعی و مثنوی‌هایی چون *ساقی‌نامه* نیز هست.

### سبک شعری
سبک شعری سالک قزوینی در چارچوب سبک هندی قرار دارد، اما ویژگی‌های شخصی او باعث تمایز آثارش شده است. غزل‌های سالک دارای ویژگی‌هایی چون:
* بسامد بالای ترکیبات کنایی و اصطلاحات عامیانه
* استفاده از ترکیبات نو و کم‌کاربرد
* بهره‌گیری از ترکیبات استعاری، تشبیهی و اقترانی
* سادگی لفظ همراه با مضامین عرفانی و مذهبی
* تخلص در بیت پایانی تمام غزل‌ها
*همچنین، اشعار او بازتابی از درون‌گرایی، یأس، اندوه و تأملات عرفانی است که با «معنی رنگین» و «خیالات درست‌اندیش» همراه شده‌اند.

## جایگاه و تأثیر
سالک قزوینی از جمله شاعران تأثیرگذار دورهٔ صفوی است که توانست در فضای فرهنگی آن عصر، شعر را با عرفان و فلسفه درآمیزد. او در حلقهٔ شاعران برجستهٔ سبک هندی جای دارد و آثارش مورد توجه پژوهشگران معاصر قرار گرفته است. دیوان او نمونه‌ای ممتاز از تلفیق زبان ساده با اندیشهٔ عمیق است.

## منابع

رده:اهالی قزوین
رده:درگذشتگان سده ۱۱ (قمری)
رده:زادگان ۱۰۲۱ (قمری)
رده:شاعران سبک هندی
رده:شاعران فارسی‌زبان
رده:عارفان اهل ایران
جشنواره‌های فرهنگی و هنری کانال بزرگ ونیز

## ۱. مقدمه و تاریخچهٔ کانال بزرگ و جشنواره‌ها
کانال بزرگ ونیز، با طولی حدود ۴ کیلومتر، اصلی‌ترین مسیر آبی شهر ونیز است که از میان شهر می‌گذرد و به‌عنوان شاهراه ارتباطی بین بخش‌های مختلف شهر عمل می‌کند. این کانال نه تنها از نظر حمل‌ونقل اهمیت دارد، بلکه به‌عنوان محلی برای برگزاری جشنواره‌ها و رویدادهای فرهنگی نیز شناخته می‌شود.

## ۲. مراسم‌ها و سنت‌های محلی
یکی از مهم‌ترین جشنواره‌های مرتبط با کانال بزرگ، «کارناوال ونیز» است که هر ساله در ماه فوریه برگزار می‌شود. این جشنواره با تاریخچه‌ای طولانی، شامل رژه‌های ماسک‌زده، نمایش‌های خیابانی و بالماسکه‌های مجلل در کاخ‌های تاریخی ونیز می‌باشد. از دیگر رویدادهای مهم می‌توان به «فستیوال فیلم ونیز» اشاره کرد که در کاخ‌های اطراف کانال برگزار می‌شود و یکی از معتبرترین جشنواره‌های سینمایی جهان است.

## ۳. هنرمندان و اجراهای معروف
در طول تاریخ، بسیاری از هنرمندان برجسته در جشنواره‌های ونیز شرکت کرده‌اند. برای مثال، در جشنوارهٔ فیلم ونیز، کارگردانانی چون «فرانسیس فورد کاپولا» و «برناردو برتولوچی» آثار خود را به نمایش گذاشته‌اند. همچنین، در کارناوال ونیز، هنرمندان ماسک‌ساز و طراحان لباس‌های سنتی نقش مهمی در حفظ و ترویج فرهنگ ونیزی دارند. 

## ۴. تأثیر فرهنگی و گردشگری
جشنواره‌های مرتبط با کانال بزرگ ونیز نه تنها جنبه‌های فرهنگی و هنری شهر را به نمایش می‌گذارند، بلکه نقش مهمی در جذب گردشگران از سراسر جهان دارند. این رویدادها باعث افزایش آگاهی جهانی از تاریخ و فرهنگ ونیز می‌شوند و به حفظ میراث فرهنگی این شهر کمک می‌کنند.

## منابع معتبر

* Carnevale di Venezia
* Venezia
* Storia di Venezia
* Vogalonga

رده:مقاله‌های ایجادشده توسط ایجادگر
آلبرتو فرانچسکینی

**آلبرتو فرانچسکینی** (;  – ) فعال کمونیست اهل ایتالیا و از بنیان‌گذاران و اعضای برجستهٔ بریگاد سرخ بود، همراه با رِناتو کورچیو، مارگریتا کاگول و ماریو مورتّی.

## زندگی‌نامه
فرانچسکینی در رجو نل امیلیا در خانواده‌ای کمونیست به دنیا آمد. پدرش در دههٔ ۱۹۳۰ به‌خاطر فعالیت‌های ضدفاشیستی دستگیر شده بود و پدربزرگش یکی از بنیان‌گذاران حزب کمونیست ایتالیا بود. او در سنین پایین به فدراسیون جوانان کمونیست ایتالیا پیوست.

بریگاد سرخ در نیمه دوم دههٔ ۱۹۷۰ به دنبال ادغام چپ پرولتری رِناتو کورچیو و گروهی رادیکال از دانشجویان و کارگران تشکیل شد. آن‌ها کاملاً مخفی شدند و طی سه سال بعد، از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵، درگیر مجموعه‌ای از بمب‌گذاری‌ها و آدم‌ربایی شخصیت‌های برجسته شدند. فرانچسکینی در سال ۱۹۷۴ به‌خاطر ایجاد گروه مسلح، تشکیل انجمن زیرزمینی مسئول بسیاری از قتل‌ها و آدم‌ربایی‌ها دستگیر و زندانی شد. او در سال ۱۹۹۲ آزاد شد.

او در ژوئن ۱۹۹۲ در یک مستند بی‌بی‌سی دربارهٔ عملیات گلادیو حضور داشت.

فرانچسکینی در ۱۱ آوریل ۲۰۲۵ در میلان درگذشت، در سن ۷۷ سالگی.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:اهالی رجیو امیلیا
رده:بریگاد سرخ
رده:درگذشتگان ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۴۷ (میلادی)
رده:زندانیان و بازداشت‌شدگان اهل ایتالیا
رده:کمونیست‌های اهل ایتالیا
رده:مخالفان تجدیدنظرطلبی
مارچلا بالکنی

**مارچلا بالکنی** () (۸ فوریهٔ ۱۹۱۹–۵ فوریهٔ ۱۹۹۹) روان‌پزشک کودک ایتالیایی، عضو مقاومت در طول جنگ جهانی دوم و سیاستمدار پارلمانی بود. او پیشگام مشاهده روانکاوانه نوزادان در ایتالیا بود.

## زندگی
بالکنی در دانشکده پزشکی دانشگاه پاویا ثبت نام کرد و در طول تعطیلات، هنگام کار با پدرش که پزشک یک کلینیک پزشکی در همان نزدیکی بود، با حرفه آینده‌اش آشنا شد.

در سال ۱۹۴۳ او از دانشکده پزشکی فارغ‌التحصیل شد و با پیترو فورنارا (۱۸۹۷–۱۹۷۵)، پزشک و متخصص اطفال، که از پیشگامان حوزه روان‌پزشکی عصبی کودکان و همچنین یک ضدفاشیسم پرشور و رئیس جنبش مقاومت در نووارا، ایتالیا بود، همکاری کرد.

### پارتیزان
در طول جنگ جهانی دوم، او در سال ۱۹۴۴ سمت خود را به عنوان دستیار در مؤسسه شیمی بیولوژیکی در پاویا ترک کرد تا به نیروهای مقاومت بپیوندد. او بازرس بهداشت نیروهای مقاومت شد و به همراه دختر عمویش و همکار نویسنده آینده‌اش، ماریا الویرا برینی، رسماً به عنوان پزشک وارد مقاومت ایتالیا شد و با تیپ‌های گاریبالدی، ابتدا در والتلینا و سپس در تورین، همکاری کرد. به عنوان بخشی از وظایفش، پرونده‌های هموطنان ایتالیایی که توسط نازی‌ها کشته شده بودند به او داده شد. این مجموعه همچنین شامل عکس‌ها و اطلاعاتی در مورد مرگ «بسیاری از نوجوانان و کودکان» بود: در آن شرایط دراماتیک، او تعهد جدی خود را برای انجام هر کاری برای نجات کودکان پذیرفت.

### محقق
پس از جنگ، او به سازماندهی خدمات روان‌پزشکی عصبی کودکان که توسط بیمارستان خیریه در نووارا ارائه می‌شد، کمک کرد. بالکنی از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ به عنوان معاون مدیر ملی مادران و کودکان (ONMI) خدمت کرد و یک تلاش تحقیقاتی آزمایشی را با الگوبرداری از مراکز پزشکی-آموزشی فرانسوی و سوئیسی که دیده بود، سازماندهی کرد. در دهه ۱۹۵۰ او تحقیقات جدیدی را در ایتالیا پیشنهاد داد که در آن از آزمایشی که در سوئیس توسط ال. ورلاگ هانس هوبر دوس توسعه داده شده بود، استفاده می‌شد. در این آزمایش، محققان نقاشی‌های کودکانی را که واکنش‌های خود را به افسانه‌های دوس نشان می‌دادند، مطالعه می‌کردند.

در طول کارش، حتی تا اواخر دهه ۱۹۷۰، بالکنی روش مشاهده روانکاوانه نوزادان را به همکاران ایتالیایی خود معرفی کرد و از آن برای آموزش متخصصان اجتماعی و سلامتی استفاده کرد. همچنین این روش به یک روش تشخیصی استاندارد در ایتالیا تبدیل شد. او با انجام این کار، نظریه‌های محقق لهستانی، استر بیک (۱۹۰۱–۱۹۸۳) را تأیید کرد و به عنوان یکی از «پیشگامان روان‌پزشکی عصبی کودکان ایتالیایی» شناخته شد.

## منابع

رده:اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
رده:پزشکان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۹۹۹ (میلادی)
رده:روان‌پزشکان اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۹۱۹ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب کمونیست ایتالیا
رده:ضدفاشیست‌های اهل ایتالیا
دیمز و مور علیه ریگان

**دیمز و مور علیه ریگان** ()، 453 U.S. ۶۵4 (1981)، پرونده‌ای در دیوان عالی ایالات متحده آمریکا بود که به فرمان اجرایی ۱۲۱۷۰ رئیس جمهور جیمی کارتر می‌پرداخت. این دستور، دارایی‌های ایران در ایالات متحده را در ۱۴ نوامبر ۱۹۷۹، در پاسخ به گروگان‌گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا که از ۴ نوامبر ۱۹۷۹ آغاز شده بود، مسدود کرد.

## پیشینه
پس از روی کار آمدن رونالد ریگان در ۲۰ ژانویه ۱۹۸۱، دولت ریگان با ایران توافق کرد که روندهای قانونی در دادگاه‌های ایالات متحده مربوط به ادعاهای اتباع ایالات متحده علیه ایران را خاتمه دهد، توقیف اموال ایران را که توسط دادگاه‌های ایالات متحده برای تضمین هرگونه حکم علیه ایران ارائه شده بود، لغو کند و چنین ادعاهایی را از دادگاه‌های ایالات متحده به دیوان داوری دعاوی ایران و آمریکا منتقل کند. این توافق‌ها با فرمان‌های اجرایی اجرا شدند.

## در حال بررسی
در یک تصمیم ۸ به ۱، نظر دادگاه توسط قاضی ویلیام رنکویست ارائه شد که اقدامات دولت کارتر را تأیید کرد و "یک دعوی ۳ میلیون دلاری از شرکت خصوصی دیمز و مور علیه وزیر خزانه‌داری دان ریگان را که برای بازپرداخت بدهی ناشی از دولت شاه ایران اقامه شده بود، رد کرد." دادگاه تشخیص داد که اقدامات دولت طبق قانون قانون اختیارات اقتصادی اضطراری بین‌المللی (IEEPA) مجاز بوده است. دیوان عالی کشور همچنین تعلیق ادعاهایی را که قبلاً در دادگاه‌های ایالات متحده ثبت شده بود، تأیید کرد، اگرچه هیچ ماده قانونی خاصی این اقدام را مجاز نمی‌دانست. در انجام این کار، دادگاه به استنباط‌های برگرفته از قوانین مرتبط، سابقه رضایت کنگره در رویه‌های حل و فصل ادعاهای اجرایی و تصمیمات گذشته که اختیارات اجرایی گسترده را به رسمیت می‌شناسند، استناد کرد. دادگاه همچنین «به طور قابل توجهی معیار قابل اجرا»ی پرونده مهم سال ۱۹۵۲ «شرکت ورق و لوله یانگستاون علیه ساویر» را اصلاح کرد و نظر موافق قاضی رابرت جکسن را در آن پرونده به عنوان «متعارف» تثبیت کرد.

رنکویست نظر خود را در این «پرونده بسیار پیچیده و تاریخی» در هشت روز نوشت.

## واکنش
این تصمیم به دلیل اتخاذ «دیدگاهی فوق‌العاده محترمانه از قوه مجریه»، به ویژه با تکیه بر استنتاج از قوانینی که مستقیماً به موضوعات خاص مورد بحث نمی‌پردازند و به ویژه در مورد رضایت قانونگذار در فعالیت اجرایی، مورد انتقاد قرار گرفته است.

پس از مرگ رنکویست، قاضی جان پال استیونز از «دیمز و مور» به عنوان یکی از دو نظر رنکویست که مورد علاقه او بودند، به همراه «شرکت لئو شیپ علیه ایالات متحده» یاد کرد.

## منابع

* 

رده:پرونده‌های دیوان عالی ایالات متحده
رده:تحریم‌های ایالات متحده آمریکا
رده:تحریم‌های علیه ایران
رده:روابط ایران و ایالات متحده آمریکا
قانون آزادی ایران و مقابله با گسترش سلاح‌های هسته‌ای

**قانون آزادی ایران و مقابله با گسترش سلاح‌های هسته‌ای** (, IFCA) (که به عنوان بخشی از قانون مجوز دفاع ملی برای سال مالی ۲۰۱۳  تصویب شد) قانونی از کنگره ایالات متحده آمریکا است که در سال ۲۰۱۲ توسط باراک اوباما به قانون تبدیل شد.

## تاریخچه
در نوامبر ۲۰۱۹، مایک پمپئو «دو تصمیم با پیامدهای تحریمی طبق بخش ۱۲۴۵ قانون آزادی و مقابله با گسترش سلاح‌های هسته‌ای ایران ۲۰۱۲ (IFCA) اتخاذ کرد: یکی اینکه بخش ساخت و ساز ایران را به طور مستقیم یا غیرمستقیم توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (IRGC) کنترل می‌کند؛ و دیگری اینکه چهار ماده استراتژیک را به عنوان موادی که در ارتباط با برنامه‌های هسته‌ای، نظامی یا موشک‌های بالستیک ایران استفاده می‌شوند، شناسایی می‌کند.» دولت ترامپ «تشخیص داد که مواد زیر در ارتباط با برنامه‌های هسته‌ای، نظامی یا موشک‌های بالستیک ایران استفاده می‌شوند: لوله‌های فولاد زنگ‌نزن فولاد ضدزنگ اس‌آای ۳۰۴؛ فویل لحیم‌کاری منگنز MN40؛ فویل لحیم‌کاری منگنز MN70؛ و فولاد زنگ‌نزن CrNi60WTi ESR + VAR (کروم، نیکل، ۶۰ درصد تنگستن، تیتانیم، ذوب مجدد سرباره الکتریکی، کوره قوسی ذوب مجدد تحت خلأ).»

در ژوئن ۲۰۲۰، بندر چابهار از تحریم‌ها معاف شد زیرا دونالد ترامپ تشخیص داد که این بندر بر ثبات افغانستان تاثیر دارد.

در ژوئیه ۲۰۲۰، این قانون باعث شد ایران هند را از یک پروژه ریلی کنار بگذارد.

## منابع

* 

رده:تحریم‌های ایالات متحده آمریکا
رده:تحریم‌های علیه ایران
رده:روابط افغانستان و ایالات متحده آمریکا
رده:روابط ایران و ایالات متحده آمریکا
رده:روابط بین‌الملل در ۲۰۱۲ (میلادی)
رده:روابط بین‌الملل در ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:رویدادهای ژوئن ۲۰۲۰ در ایالات متحده آمریکا
بازیکن فصل آرسنال

جایزه **بهترین بازیکن فصل آرسنال**، جایزه‌ای رسمی است که توسط باشگاه فوتبال آرسنال به بهترین بازیکن باشگاه در طول فصل اهدا می‌شود. این جایزه بر اساس آرای هواداران باشگاه فوتبال آرسنال در وب‌سایت باشگاه اهدا می‌شود. پیش از این، این جایزه بر اساس آرای بنیاد هواداران آرسنال اهدا می‌شد در عین عبارت.

دکلان رایس آخرین برنده این جایزه است که پس از باشگاه فوتبال آرسنال در فصل ۲۵–۲۰۲۴ این جایزه را دریافت کرد.

## دریافت‌کنندگان جایزه
[بندانگشتی|[فرانک مک‌لینتک|فرانک مک‌لینتاک در سال ۱۹۶۷ اولین جایزه را از آن خود کرد. دت]]
[بندانگشتی|[جورج آرمسترانگ (بازیکن فوتبال)|جورج آرمسترانگ در سال ۱۹۷۰ این جایزه را دریافت کرد. در سال ]]
[بندانگشتی|[آلن اسمیت (بازیکن فوتبال، زاده ۱۹۶۲)|آلن اسمیت جایزه سال ۱۹۸۹ را به عنوان بهترین گلزن لیگ از آن خود کرد.دت به به ]]
[بندانگشتی|[ینس لمان در سال ۲۰۰۶ دروازه‌بان آرسنال این جایزه را از آن خود کرد. این ماه‌گرفتگی ]]
[بندانگشتی|[سسک فابرگاس دو بار در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۰ این جایزه را از آن خود کرده بود. تا ]]
[بندانگشتی|[رابین فن پرسی برنده سال‌های ۲۰۰۹ و ۲۰۱۲ این جایزه را از آن خود کرده بود. تن تا ]]
[بندانگشتی|[آرون رمزی در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ این جایزه را از آن خود کرده بود. ته]]
*بازیکنانی که *'پررنگ شده‌اند*' هنوز برای آرسنال بازی می‌کنند*

### برندگان چندباره

### برندگان بر اساس ملیت

### برندگان بر اساس جایگاه

## منابع

رده:بازیکنان باشگاه آرسنال
رده:جوایز بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۶۷ (میلادی)

|
قانون تشدید تحریم‌های ایران مصوب ۲۰۰۷

**قانون تشدید تحریم‌های ایران مصوب ۲۰۰۷** () که توسط نماینده مارک کرک (جمهوری‌خواه-ایلینوی) و نماینده راب اندروس (دموکرات-نیوجرسی) در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا ارائه شد، تهدید به تحریم علیه هر شرکت یا فردی می‌کرد که پس از ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷، فرآورده‌های نفتی تصفیه‌شده را در اختیار ایران قرار می‌داد یا در فعالیتی شرکت می‌کرد که می‌توانست به افزایش توانایی ایران در واردات فرآورده‌های تصفیه‌شده کمک کند. این لایحه هرگز به رأی گذاشته نشد و در کمیته رد شد.

این لایحه می‌توانست منجر به تحریم‌هایی علیه دلالان بنزین، تانکرها و بیمه‌گران شود. شرکت‌های آمریکایی طبق تحریم‌های یک‌جانبه از تجارت با ایران منع شده‌اند، اما اکثر شرکت‌های خارجی آزادند با تهران تجارت کنند.

ایالات متحده، که رهبری تلاش‌ها برای منزوی کردن ایران به دلیل برنامه‌های هسته‌ای‌اش را بر عهده داشت، گفته است که واردات بنزین ایران یک «نقطه فشار» است. واشینگتن ایران را به تلاش برای ساخت سلاح‌های هسته‌ای متهم می‌کند، اتهامی که تهران آن را رد کرد.

به گفته مارک کرک، آمریکایی‌ها طی پنج سال گذشته در حال بررسی این طرح بوده‌اند.

برخلاف سایر بندهای قانون تحریم‌های ایران و لیبی، شرکت‌های تابعه خارجی شرکت‌های آمریکایی از تجارت با ایران، حتی در حد تأمین کالاهای آمریکایی به ایران، منع نشده‌اند.

## جستارهای وابسته
* سهمیه‌بندی بنزین در ایران
* لایحه جامع تحریم‌ها، پاسخگویی و عدم سرمایه‌گذاری ایران ۲۰۱۰

## منابع

* 

رده:برنامه هسته‌ای ایران
رده:تحریم‌های ایالات متحده آمریکا
رده:تحریم‌های علیه ایران
رده:روابط ایران و ایالات متحده آمریکا
اصلاحیه کیل-لیبرمن

**اصلاحیه کیل-لیبرمن** ()اصلاحیه‌ای بر قانون H.R.1585 بود - قانون مجوز دفاع ملی برای سال مالی ۲۰۰۸، که متعاقباً به یک موضوع انتخاباتی انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۸) تبدیل شد. هدف آن «بیان نظر سنا در مورد ایران» بود و عمدتاً بیان می‌کرد که: «سیاست ایالات متحده باید مبارزه با… فعالیت‌های خشونت‌آمیز… در داخل عراق توسط دولت ایران» و «تسهیل‌کنندگان خارجی آن مانند حزب‌الله لبنان» باشد؛ «از… استفاده از تمام ابزارهای قدرت ملی ایالات متحده در عراق… در حمایت از سیاست شرح داده شده حمایت کند»؛ و «در رابطه با دولت جمهوری اسلامی ایران و نیروهای نیابتی آن»، «ایالات متحده باید سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را به عنوان یک سازمان تروریستی خارجی تعیین کند».

باراک اوباما و جان مک‌کین در سنا به این طرح که با ۷۶ رأی موافق در برابر ۲۲ رأی مخالف تصویب شد، رأی ندادند، در حالی که هیلاری کلینتون به آن رأی مثبت داد.

## منابع

* 

رده:تحریم‌های علیه ایران
رده:روابط ایران و ایالات متحده آمریکا
روابط ایران و بوروندی

**روابط ایران و بوروندی** ()به روابط دو جانبه بین جمهوری بوروندی و جمهوری اسلامی ایران اشاره دارد. بوروندی و ایران در ۳۱ مارس ۱۹۸۵ روابط دیپلماتیک برقرار کردند. این دو کشور دیپلماسی کمی با یکدیگر داشتند، اگرچه بوروندی در دهه‌های بعد نفت خام را در بخش خصوصی وارد کرد. در اواخر دهه ۲۰۱۰، این کشورها توافقات جزئی در زمینه‌های معدن، توسعه روستایی، سیاست تجاری و کشاورزی منعقد کردند.

در آوریل ۲۰۲۲، سفیر بوروندی Gérard Ntahorwaroye Bikebako با رئیس جمهور سابق ایران سید ابراهیم رئیسی ​​دیدار کرد. در ماه مه همان سال، او همچنین با وزیر امور خارجه ایران، حسین امیرعبداللهیان دیدار کرد.

## ماموریت‌های دیپلماتیک
بوروندی در تهران سفارت دارد. ایران هیچ نمایندگی دیپلماتیکی در بوجومبورا ندارد.

## منابع

* 

رده:روابط خارجی بوروندی
رده:سیاست خارجی ایران
رده:روابط دوجانبه بوروندی
رده:روابط دوجانبه ایران
روابط ایران و بورکینافاسو

**روابط ایران و بورکینافاسو** () روابط دو جانبه بین بورکینافاسو و ایران است. ایران و بورکینافاسو از روابط دوجانبه قوی و دوستانه‌ای برخوردارند. بورکینافاسو در تهران سفارت دارد و ایران در واگادوگو سفارت دارد.

## همکاری توسعه‌ای
در مارس ۲۰۲۳، ایران ۲۰۰۰۰۰ دوز واکسن کووید-۱۹ به بورکینافاسو اهدا کرد.

## بازدیدهای رسمی

## جستارهای وابسته
* روابط خارجی ایران

## منابع

* 


رده:روابط دوجانبه ایران
رده:روابط دوجانبه بورکینافاسو
رومولوس (مجموعه تلویزیونی)

***رومولوس***، که به صورت گرافیکی با نام **** نمایش داده می‌شود، یک مجموعه تلویزیونی درام تاریخی ایتالیایی است که توسط ماتئو رووره دربارهٔ تأسیس رم ساخته شده است. این سریال به دلیل استفاده از زبان لاتین باستانی به جای ایتالیایی قابل توجه است.

دو قسمت از این سریال که توسط اسکای ایتالیا، کاتلیا و گروئنلندیا تهیه شده است، در جشنواره فیلم رم ۲۰۲۰ برای اولین بار به نمایش درآمد. این سریال اولین بار در ۶ نوامبر ۲۰۲۰ در ایتالیا از شبکه اسکای آتلانتیک پخش شد. در آوریل ۲۰۲۱ برای فصل دوم تمدید شد. این سریال در بیش از ۴۰ کشور جهان به فروش رسید.

## بازیگران
### اصلی
* آندره‌آ آرکانجلی در نقش یموس، شاهزاده آلبا لونگا و برادر دوقلوی انیتوس
* فرانچسکو دی ناپولی به عنوان ویروس، برده‌ای از ولیا که در لوپرکالیا شرکت می‌کند.
* ماریانا فونتانا در نقش ایلیام، دختر آملیوس و کشیش وستال.
* سرجیو رومانو به عنوان آمولیوس / سرویوس، برادر کوچکتر شاه نومیتور، که بعدها به سرویوس معروف شد.
* ایوانا لوتیتو در نقش گالا (فصل ۱)، همسر آمولیوس و مادر ایلیا.
* ونسا اسکالرا در نقش سیلویا، دختر شاه نومیتور و مادر یموس و انیتوس.
* والنتینا بل در نقش هرسیلیا (فصل ۲)، رهبر کاهنان زن سابین.
* امانوئل دی استفانو در نقش تیتوس تاتیوس (فصل ۲)، پسر سانکوس و پادشاه سابین‌ها.
* مکس مالاتستا در نقش سابوس (فصل ۲)، مشاور تیتوس و فرمانده ارتش او.
* ماسیمو فوشی در نقش آرانت (فصل ۲)، یک اتروسکایی پیر در سرزمین توسیا که یموس را شفا می‌دهد.

## تولید
فصل اول این سریال در سال ۲۰۱۹ چراغ سبز گرفت و در ۲۸ هفته در رم فیلمبرداری شد. در ابتدا به زبان لاتین قدیمی فیلمبرداری شد.

## پذیرش
این سریال جایزه روبان نقره‌ای ۲۰۲۱ را برای بهترین سریال تلویزیونی ایتالیایی از آن خود کرد.

## سایر رسانه‌ها
از ۲۹ اکتبر ۲۰۲۰، سه‌گانه‌ای از رمان‌ها که جهان روایی را گسترش می‌دهد، یک پروژه منتشر نشده بین رسانه‌ای برای ایتالیا، توسط انتشارات هارپرکالینز منتشر شده است. نوشته لوکا آزولینی، این مجلدات با عنوان‌های *رومولوس: کتاب اول - خون گرگ* (۲۹ اکتبر ۲۰۲۰)، *رومولوس: کتاب دوم - ملکه نبردها* (نوامبر ۲۰۲۰) و *رومولوس: کتاب سوم - شهر گرگ‌ها* (ژانویه ۲۰۲۱) منتشر شده‌اند.

## جستارهای وابسته
* *[[رموس و رمولوس:نخستین پادشاه|«اولین پادشاه: تولد یک امپراتوری»]]*، فیلم روور محصول سال ۲۰۱۹ دربارهٔ داستان رومولوس و رموس که به زبان لاتین قدیم صحبت می‌شود.

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:مجموعه‌های تلویزیونی ایتالیایی آغازشده در ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:مجموعه‌های تلویزیونی حماسی
آنا (سریال تلویزیونی ایتالیایی)

***آنا*** یک مجموعه تلویزیونی درام ایتالیایی به نویسندگی و کارگردانی نیکولو آمانیتی است.

این فیلم اقتباسی از رمان پسا آخرالزمانی آمانیتی با همین نام است که در ابتدا در سال ۲۰۱۵ منتشر شد.

## بازیگران
### بازیگران اصلی
* جولیا دراگوتو در نقش آنا سالمی، دختر ۱۳ ساله سیسیلی
* الساندرو پکورلا در نقش آستور، برادر کوچک آنا
* النا لیتی در نقش ماریا گرازیا، مادر آنا و آستور
* روبرتا ماتی در نقش کاتیا، زنی مرموز که با نام «پیکریدونا» شناخته می‌شود
* جیووانی ماویلا در نقش پیترو، پسر نوجوانی که با آنا دوست می‌شود
* کلارا ترامونتانو در نقش آنجلیکا، دختر نوجوانی که رهبری گروه «آبی‌ها» و «سفیدها» را بر عهده دارد.
* ویویانا موچیارو در نقش آنا در کودکی
* نیکولا مانگانو در نقش آستور در کودکی

### بازیگران مهمان
* کورادو فورتونا در نقش دامیانو، پدر آستور
* جیووانی کالکاگنو در نقش مارکو سالمی، پدر آنا
* کیارا موسکاتو در نقش معلم آنا
* دانیلو و داریو دی ویتا در نقش برادران دوقلوی ماریو و پائولو
* توماسو راگنو در نقش پدر دوقلوها
* میریام دالمازیو در نقش ژینورا
* ماتیلده سوفیا فازیو در نقش آنجلیکا در کودکی
* سارا سیوکا در نقش «سفید برفی»
* اورو دی کومارک در نقش «سیندرلا»
* الیسا میکولی در نقش «شنل قرمزی»
* لودویکو کولناگو در نقش پیترو در کودکی
* آدل پرنا در نقش مادر پیترو
* وینچنزو ماسکی در نقش نوچی
* نیکولا نوچلا در نقش ساوریو
* سرجیو آلبلی در نقش پاپ

## منابع

## پیوند به بیرون
* 

رده:مجموعه‌های تلویزیونی ایتالیایی آغازشده در ۲۰۲۱ (میلادی)
رده:مجموعه‌های تلویزیونی ایتالیایی پایان‌یافته در ۲۰۲۱ (میلادی)
ائتلاف نیروهای فلسطینی

**ائتلاف نیروهای فلسطینی** () ائتلاف سیاسی سست مستقر در دمشق، متشکل از هشت سازمان فلسطینی است. این ائتلاف در دسامبر ۱۹۹۳ در دمشق، توسط ده جناح فلسطینی که با مذاکراتی که منجر به پیمان‌های اسلو شد، مخالف بودند، ایجاد شد. در میان ده عضو بنیان‌گذار، همه به جز حماس، مقرشان در دمشق بود. هشت نفر از اعضای بنیان‌گذار قبلاً عضو سازمان آزادی‌بخش فلسطین بودند و دو نفر دیگر، از حماس و جهاد اسلامی فلسطین بودند.

این ائتلاف، خواستار آزادسازی کل سرزمین فلسطین است و گاهی از آن با عنوان «**دمشق ۱۰**» یاد می‌شود.

## اعضا
ده عضو بنیان‌گذار ائتلاف نیروهای فلسطینی، عبارتند از:
* الصاعقه
* جبهه دموکراتیک برای آزادی فلسطین
* فتح الانتفاضه
* حماس
* جهاد اسلامی فلسطین
* جبهه خلق برای آزادی فلسطین
* جبهه خلق برای آزادی فلسطین – فرماندهی کل
* جبهه آزادی‌بخش فلسطین (شاخه ابونضال اشقر)
* جبهه مبارزه مردمی فلسطین (شاخه خالد عبدالمجید)
* حزب کمونیست انقلابی فلسطین

دو جناح اصلی سکولار، جبهه خلق برای آزادی فلسطین و جبهه دموکراتیک برای آزادی فلسطین، در سال ۱۹۹۸ در نتیجه تمایلشان به گفتگو با تشکیلات خودگردان فلسطین به رهبری یاسر عرفات، از این ائتلاف، خارج شدند.

## جستارهای وابسته
* اتاق عملیات مشترک فلسطین

## منابع

رده:جبهه خلق برای آزادی فلسطین
رده:جبهه دموکراتیک برای آزادی فلسطین
رده:جهاد اسلامی فلسطین
رده:حزب‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۹۳ (میلادی)
رده:حماس
رده:سازمان‌های مرتبط با حزب بعث
رده:گروه‌های مسلح فلسطینی
فرد اسکولنیک

**فرد اسکولنیک** () فرد اسکولنیک نویسنده، ویراستار و مترجم آمریکایی‌تبار است. او در شهر نیویورک به دنیا آمد و از سال ۱۹۶۳ در اسرائیل زندگی می‌کند و بیشتر در حوزه ویراستاری و ترجمه فعالیت داشته است. او بیشتر به‌عنوان سردبیر ویرایش دوم دانشنامه جودائیکا در ۲۲ جلد شناخته می‌شود که برنده مدال دارتموث در سال ۲۰۰۷ شد و از سوی نشریه *[[لایبرری ژورنال]]* به‌عنوان «دستاوردی شاخص» ستوده شد. او همچنین نویسنده چهار رمان و بیش از صد داستان و مقاله است. گزیده‌ای از ۲۶ داستان او در سال ۲۰۱۷ با عنوان «آمریکایی‌ها و داستان‌های دیگر» منتشر شد.

اسکولنیک کار بر روی دایرة‌المعارف را در اوت ۲۰۰۳ آغاز کرد و کار ویرایشی کل پروژه را در اوایل سال ۲۰۰۶ به پایان رساند، و از دفتر خود در اورشلیم بر کار بیش از ۵۰ ویراستار بخش و حدود ۱۲۰۰ همکار نظارت داشت. بیش از نیمی از ۲۰ هزار مدخل نسخه نخست (۱۹۷۲) بازنگری یا به‌روزرسانی شدند و بیش از ۲۵۰۰ مدخل جدید تولید شد که مجموعاً شامل ۴.۷ میلیون کلمه جدید بود. علاوه بر این، حدود ۳۰ هزار مورد کتاب‌شناسی جدید افزوده شد. از جمله دانشمندان بین‌المللی برجسته‌ای که به عنوان ویراستار خدمت کردند می‌توان به مایکل برنباوم (هولوکاست، ایالات متحده، همچنین ویراستار اجرایی)، برندگان جایزه اسرائیل مناحم ایلان (حقوق یهودی)، آویزر راویتسکی (فلسفه یهود)، موشه ایدل (قباله و حسیدیت)، یعقوب لاندائو (اسلام و کشورهای مسلمان) و زیوا آمی‌شای مایزلز (هنر) اشاره کرد. جودیت آر. باسکین ریاست بخش کاملاً جدید زنان و جنسیت را بر عهده داشت و شما فریدمن نوسازی بخش تلمود را بر اساس تحولات مطالعات تلمودی نظارت می‌کرد. دینا پورات (ضدیهودیت)، سرجیو دلاپرگولا (جمعیت‌شناسی) و جاناتان سارنا (ایالات متحده) به عنوان ویراستاران مشاور فعالیت داشتند. در تقدیرنامه جایزه دارتموث، این دایرة‌المعارف جدید یهودیت به‌عنوان «بررسی معتبر، بین‌رشته‌ای و جامع همه جنبه‌های زندگی، تاریخ و فرهنگ یهودیان» توصیف شده است.
از دیگر پروژه‌های برنده جایزه که اسکولنیک در آن‌ها فعالیت داشته می‌توان به دایرة‌المعارف جدید یهودیت (ویراستار مشترک، ۲۰۰۲) و دایرة‌المعارف سه‌جلدی زندگی یهودیان قبل و در طول هولوکاست (ویراستار ارشد، ۲۰۰۱) اشاره کرد.

## منابع

رده:افراد زنده بدون سال تولد
رده:افراد زنده
رده:رمان‌نویسان آمریکایی یهودی‌تبار
رده:رمان‌نویسان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:رمان‌نویسان مرد اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:یهودیان آمریکایی سده ۲۱ (میلادی)
فرانچسکو جاکومونی

**فرانچسکو جاکومونی** (؛ ۳۱ اوت ۱۸۹۳ – ۱۷ فوریه ۱۹۷۳) یک دیپلمات ایتالیایی بود و پیش از جنگ جهانی دوم وزیر در آلبانی بود. او پس از تهاجم ایتالیا به آلبانی به سمت فرماندار مصونیت ایتالیایی آلبانی منصوب شد.  

## زندگی‌نامه
او در ۳۱ اوت ۱۸۹۳ در رجو دی کالابریا در خانواده‌ای بانکی به دنیا آمد. در سال ۱۹۱۴ برای خدمت ملی به ارتش پیوست. در ژوئن ۱۹۱۵ به عنوان ستوان توپخانهٔ قلعه منصوب شد و در عملیات‌های جبههٔ ایتالیا در جنگ جهانی اول شرکت کرد. همزمان در رشته حقوق در دانشگاه رم تحصیل می‌کرد و در ژوئیه ۱۹۱۶ فارغ‌التحصیل شد.

در مه ۱۹۱۹ به عنوان عضو هیئت ایتالیایی در کنفرانس صلح پاریس منصوب شد و به عنوان رابط با هیئت‌های اتریش، مجارستان و بعداً بلغارستان فعالیت کرد. در اکتبر ۱۹۱۹ به عنوان دبیر در سفارت ایتالیا در بوخارست منصوب شد و تا بازگشت به وزارت امور خارجه در اوت ۱۹۲۰ در این سمت باقی ماند. در سال‌های بعد در ماموریت‌های دیپلماتیک مختلف به عنوان دبیر خدمت کرد، از جمله مأموریت کوتاه در آلبانی در آوریل ۱۹۲۶ که زمینه را برای معاهده دوستی و همکاری متقابل ایتالیا-آلبانی در نوامبر ۱۹۲۶ فراهم کرد.

با بازگشت به رم، او دستیار نزدیک دینو گراندی شد که در آن زمان معاون وزیر امور خارجه بود و به زودی وزیر شد. ابتدا رئیس بخش تاریخی وزارتخانه بود و بعدها به معاون دفتر وزارتی گراندی ارتقا یافت و در مأموریت‌های متعددی در کنفرانس‌های بین‌المللی مربوط به داوِز و یانگ و همچنین کنفرانس نیروی دریایی لندن ۱۹۳۰ شرکت داشت.

در اکتبر ۱۹۳۲، جاکومونی با مایا کاوالّرو، دختر اوگو کاوالّرو ازدواج کرد. در سال‌های بعد عمدتاً در ژنو در جامعه ملل فعالیت داشت. او از ۹ سپتامبر ۱۹۳۶ تا مدت کوتاهی پس از تهاجم ایتالیا به آلبانی در آوریل ۱۹۳۹ به عنوان وزیر در پادشاهی آلبانی منصوب شد. در ۱۷ آوریل به درجه سفارت ارتقا یافت و در ۲۲ آوریل به عنوان والی کشور (*Luogotenente del Re*, "فرماندار پادشاه") منصوب شد. جاکومونی در طول اشغال ایتالیا، این سمت را حفظ کرد و به‌طور مؤثر حاکم کشور شد.

او در ۱۸ مارس ۱۹۴۳ با جایگزینی آلبرتو پاریانی پس از شکست سیاست سرکوب شدید برای مهار مقاومت آلبانی کنار گذاشته شد.

پس از جنگ، او همراه دیگر مقامات عالی رژیم فاشیست محاکمه شد و توسط دادگاه عالی ایتالیا به ۲۴ سال حبس در ۱۲ مارس ۱۹۴۵ محکوم شد. با این حال، او در ژوئن ۱۹۴۶ با عفو عمومی دولت ایتالیا آزاد شد و حکم او نهایتاً در مارس ۱۹۴۸ لغو گردید.

او خاطرات خود درباره دوران خدمت در آلبانی را با عنوان *La politica dell'Italia in Albania* در ۱۹۶۵ منتشر کرد و در رم در ۱۷ فوریه ۱۹۷۳ درگذشت.

## منابع

رده:افراد جنگ جهانی دوم اهل ایتالیا
رده:اهالی رجو کالابریا
رده:درگذشتگان ۱۹۷۳ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۹۳ (میلادی)
رده:زندانیان و بازداشت‌شدگان اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
ادگاردو لامی استارنوتی

**ادگاردو لامی استارنوتی** (;  – ) وکیل و سیاستمدار ایتالیایی بود. او عضو سنای ایتالیا از حزب حزب سوسیال‌دموکرات ایتالیا بود. او همچنین وزیر دارایی‌های دولتی و وزیر صنعت و تجارت بود.

## زندگی‌نامه
استارنوتی در ۳ مارس ۱۸۸۷ در پونتدرا نزدیک پیزا به دنیا آمد. او حرفه‌ای وکیل بود. در دوران حکومت فاشیستی ایتالیا، او سردبیر هفته‌نامهٔ سوسیالیستی *La Battaglia Socialista* بود. به دلیل مخالفت با فاشیسم دستگیر شد و به مدت دو سال در جزیره لیپارای زندانی بود. پس از آزادی، فعالیت‌های ضدفاشیستی خود را ادامه داد. سپس به سوییس پناه برد و توانست در سال ۱۹۴۵ به ایتالیا بازگردد.

او در فهرست PSDI به سنای ایتالیا انتخاب شد و چهار دوره در آن خدمت کرد. او عضو کمیسیون فورتّی بود که به بازسازی سازمان دولت ایتالیا در دورهٔ اول قانونگذاری پرداخت. از ۲ ژوئیه ۱۹۵۸ تا ۱۶ فوریه ۱۹۵۹ استارنوتی به عنوان وزیر دارایی‌های دولتی در دولت به رهبری آمینتوره فانفانی خدمت کرد. سپس در ۵ مارس ۱۹۶۵ به عنوان وزیر صنعت و تجارت در دولت دوم آلدو مورو منصوب شد و تا ۲۳ فوریه ۱۹۶۶ این سمت را داشت.

استارنوتی همچنین رئیس شرکت برق میلان و عضو شورای استانی میلان بود. او در ۴ مه ۱۹۶۸ درگذشت.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:درگذشتگان ۱۹۶۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۸۷ (میلادی)
رده:زندانیان و بازداشت‌شدگان اهل ایتالیا
رده:سیاستمداران حزب سوسیال‌دموکرات ایتالیا
رده:ضدفاشیست‌های اهل ایتالیا
رده:وزیران دولت ایتالیا
رده:وکیلان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
پسوچنی (استان بلگورود)

**پسوچنی** () یک شهرک در بخش ستراوسکولسکی استان بلگورود کشور روسیه است.

## منابع

* 

رده:محلات روستایی در بخش ستراوسکولسکی
شیاطین (مجموعه تلویزیونی)

***شیاطین*** () یک مجموعه تلویزیونی درام هیجان انگیز مالی است که توسط الساندرو سرمونتا، ماریو روگری، النا بوکاچیو، گویدو ماریا بررا ساخته شده است. دانیله سزارانو، باربارا پترونیو و اتزیو آباته برای لوکس واید و اسکای ایتالیا. این فیلم بر اساس رمانی با همین عنوان نوشته بررا در سال ۲۰۱۴ ساخته شده است. *شیاطین* محصول لوکس واید و اسکای ایتالیا با همکاری استودیو اورنج و او سی اس است.

این سریال در ۱۷ آوریل ۲۰۲۰ از شبکه اسکای آتلانتیک در ایتالیا پخش شد. پیش از پخش، سریال شیاطین برای فصل دوم تمدید شد.

## طرح
لندن، ۲۰۱۱. ماسیمو روگرو، معامله‌گر ایتالیایی، رئیس بخش معاملات بانک سرمایه‌گذاری نیویورک لندن (ان یو ال) است. در حالی که بحران مالی ۲۰۰۸ اروپا را تحت تأثیر قرار داده است، ماسیمو صدها میلیون دلار از محل سفته‌بازی برای ان یو ال درآمد کسب می‌کند.

از آنجایی که مربی او، دومینیک مورگان، مدیرعامل آمریکایی ان یو ال و نزدیکترین فرد به پدر ماسیمو، کاملاً از او حمایت می‌کند، به نظر می‌رسد این تاجر بااستعداد اولین انتخاب برای معاونت مدیرعامل باشد. با این حال، وقتی ماسیمو درگیر رسوایی دردناکی می‌شود که در آن همسر سابقش نقش یک اسکورت را بازی می‌کند، دومینیک از ارتقای او خودداری می‌کند و به جای او، ادوارد استوارت، بانکدار سنتی را انتخاب می‌کند.

ماسیمو مبهوت مانده است - مربی‌اش به او پشت کرده است. ماسیمو که متقاعد شده این رسوایی یک توطئه بوده، مصمم است حقیقت را پیدا کند، اما وقتی ادوارد ناگهان می‌میرد، ماسیمو متوجه می‌شود که چیز بزرگ‌تری در خطر است.

ماسیمو با کمک تیم معاملاتی خود و گروهی از هکتیویست‌ها، دستور کار پنهان پشت وقایع ظاهراً نامرتبط، مانند رسوایی استراوس-کان، جنگ داخلی لیبی و بحران را کشف خواهد کرد.

ماسیمو در مواجهه با شیاطینی که نخ‌های دنیا را در دست دارند، باید انتخاب کند که آیا با آنها بجنگد یا به آنها بپیوندد.

## بازیگران و شخصیت‌ها
### اصلی
* الساندرو بورگی در نقش ماسیمو روگرو
* لایا کوستا در نقش سوفیا فلورس
* کاسیا اسموتنیاک در نقش نینا مورگان
* مالاچی کربی در نقش الیور هریس
* لارس میکلسن در نقش دنیل دووال
* پیا مچلر در نقش النور بورگ
* پل چودری در نقش کالیم چادری
* سالی هارمسن در نقش کری پرایس
* هری میشل در نقش پاول مک‌گوینان
* پاتریک دمپسی در نقش دومینیک مورگان

### تکرارشونده
* بن مایلز در نقش ادوارد استوارت
* ناتالی راپتی گومز در نقش کیت بیکر
* جما پاول در نقش کلر استوارت
* لورنا براون در نقش ویکی بیل
* ماکسیمیلیان دیر در نقش کارل هافمن
* تام مک‌کی در نقش کریس بیلی
* آنتونی سوتر در نقش خبرنگار بی‌بی‌سی
* سیریل اِنری در نقش گریک
* کریس ریلی در نقش الکس ونس
* کریستینا آندره‌آ روزامیلیا به عنوان یک فرد تراجنسیتی

## توزیع
این سریال در ۱۷ آوریل ۲۰۲۰ از شبکه اسکای آتلانتیک در ایتالیا، ۱۸ آوریل ۲۰۲۰ از شبکه او سی اس در فرانسه، ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۰ از شبکه دابلیو در کانادا، و ۷ اکتبر ۲۰۲۰ از سی‌دابلیو در ایالات متحده پخش شد.

## منابع

رده:برنامه‌های تلویزیونی اقتباس شده از رمان‌های ایتالیایی
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:مجموعه‌های تلویزیونی ایتالیایی آغازشده در ۲۰۲۰ (میلادی)
رده:مجموعه‌های تلویزیونی واقع‌شده در لندن
رده:مهیج‌های مالی
رده:نمایش‌های تلویزیونی واقع‌شده در ایتالیا
رده:یادکردهای دارای منبع به زبان ایتالیایی
پادشاهی تونس

**پادشاهی تونس** (به فرانسوی: Royaume de Tunisie؛ به عربی: المملکة التونسیة) کشوری کوتاه‌مدت بود که در ۲۰ مارس ۱۹۵۶ پس از استقلال تونس و پایان دورهٔ تحت‌الحمایهٔ فرانسه، به عنوان یک پادشاهی تأسیس شد. این پادشاهی به مدت یک سال و پنج ماه، از ۲۰ مارس ۱۹۵۶، روز استقلال، تا ۲۵ ژوئیه ۱۹۵۷، روز اعلام جمهوری، دوام آورد. تنها پادشاه آن، با لقب بیگ تونس، محمد هشتم امین (همچنین با نام امین بیگ شناخته می‌شود) بود که نخست‌وزیران طاهر بن عمار و حبیب بورقیبه را منصوب کرد.

در ۲۵ ژوئیه ۱۹۵۷، سلطنت لغو شد و تونس به عنوان یک جمهوری سازماندهی مجدد شد. مجلس ملی مؤسسان، قوهٔ مقننه کشور، بورقیبه را تا انتخابات عمومی ۱۹۵۹ که بورقیبه در آن پیروز شد، به عنوان رئیس دولت منصوب کرد.

## تاریخچه
جنبش استقلال که چندین دهه به طول انجامید، سرانجام پیروز شد و به پایان دوران تحت الحمایه فرانسه (که در سال ۱۸۸۱ آغاز شد) انجامید. در سال ۱۹۵۴، مبارزه تونسی‌ها و ناآرامی‌های مدنی ناشی از آن، منجر به آغاز مذاکرات برای خودمختاری بین فرانسه و حزب سیاسی نئودستور (اساساً تحت رهبری حبیب بورقیبه) با حمایت اتحادیه‌های کارگری تونس و اتحادیه عرب شد. کنوانسیون توافق‌شده آوریل ۱۹۵۵ بیان کرد که فرانسه کنترل ارتش و امور خارجه را حفظ خواهد کرد و در عین حال خودمختاری را که قرار بود سال بعد آغاز شود، اعطا خواهد کرد. بورقیبه توسط فرانسوی‌ها از زندان آزاد شد و با استقبال پرشوری روبرو شد. با این حال، این مصالحه باعث شکاف در نئودستور شد. در نهایت منجر به سرکوب جناح چپ آن و اخراج صلاح بن یوسف، رهبر رادیکال و پان‌عرب آن، شد که بعداً به مصر گریخت. این قطعنامه درگیری‌های درون حزبی نشان داد که نئودستور مسیری میانه‌رو را دنبال خواهد کرد. سپس فرانسوی‌ها به تحت الحمایه بودن خود بر مراکش پایان دادند تا نیروهای خود را در الجزایر متمرکز کنند. در واکنش، و به دنبال افکار عمومی قوی تونسی‌ها، بورقیبه برای استقلال پافشاری کرد. فرانسوی‌ها، با غلبه بر اعتراضات شدید مهاجران فرانسوی، سرانجام به آن پیوستند و پروتکل‌هایی تدوین شد. در ۲۰ مارس ۱۹۵۶، تونس به حاکمیت کامل خود دست یافت. در ماه ژوئیه، درخواست عضویت تونس در سازمان ملل متحد پذیرفته شد.

## استقلال
فرانسوی‌ها تونس مستقل را به عنوان یک سلطنت مشروطه تحت حکومت بیگ تونس، محمد هشتم امین، تصور می‌کردند.

بیگ محمد هفتم منصف، یک ملی‌گرای محبوب بود، اما امین بیگ از نظر برخی، سازشکار فرانسوی‌ها و از نظر برخی دیگر، یوسفی یا پیرو بن یوسف تلقی می‌شد. انتخابات از پیش برنامه‌ریزی شده در ۲۵ مارس ۱۹۵۶ برگزار شد. به دلیل توافقات پنهانی که بورقیبه با بی مذاکره کرده بود، رأی‌دهندگان فقط فهرست‌های حزبی را انتخاب می‌کردند، نه نامزدها. این توافق، دور نگه داشتن یوسفی‌ها یا سایر مخالفان و حفظ نظم حزبی را برای حزب نئودستور آسان‌تر کرد. سپس انتخابات توسط حزب نئودستور که رهبر آن حبیب بورقیبه نخست وزیر شد، به پیروزی رسید.

## منابع


رده:فرمانروایان پیشین
رده:پادشاهی‌های پیشین بر پایه قاره
رده:کشورهای پیشین عضو سازمان ملل متحد
رده:کشورهای پیشین عربی
رده:پادشاهی‌های گذشته آفریقا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۵۶ (میلادی) در تونس
رده:سرزمین‌های بنیان‌گذاری‌شده در ۱۹۵۶ (میلادی)
رده:ایالت‌ها و قلمروهای منحل‌شده در ۱۹۵۷ (میلادی)
رده:تونس در ۱۹۵۷ (میلادی)
رده:پادشاهی‌های پیشین
رده:کشورهای کوتاه‌عمر
غوطه‌ور در سرزمین عجایب

یک انیمیشن بلند ژاپنی در ژانر فانتزی به کارگردانی توشیا شینوهارا و نویسندگی یوکو کاکیهارا است. این فیلم بر اساس رمان *[[ماجراهای آلیس در سرزمین عجایب]]* نوشته لوئیس کارول ساخته شده است. استودیو پی.ای. ورکس سازنده این اثر بوده و شرکت شوچیکو مسئول توزیع و پخش این انیمیشن بوده است، نانوکا هارا و مایکا پوگ به ترتیب در نقش رایز و آلیس صداپیشگی کرده‌اند. کوجی یاماموتو، نوریتو یاشیما، ریویچی کوسوگی، کاپی یاماگوچی، توشی‌یوکی موریکاوا، تاکاهیرو یاماموتو، سوبارو کیمورا، آیومو موراسه، یوکی اونو، ناتسوکی هانائه، مایو ماتسواوکا، شوتارو مامیا و کیکو تودا از دیگر صداپیشگان این انیمیشن هستند. این فیلم در تاریخ ۲۹ اوت ۲۰۲۵ در تئاترهای سراسر ژاپن اکران شد.

## صداپیشگان

## منابع

## پیوند به بیرون
*  
* 
* 

رده:پی.ای.ورکس
رده:فیلم با ۱ تاریخ اکران
رده:فیلم‌های ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:فیلم‌های انیمه ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:فیلم‌های خیال‌پردازی پویانمایی ژاپنی
رده:فیلم‌های شوچیکو
رده:فیلم‌های ماجراجویی-تخیلی ژاپنی
رده:مانگای کادوکاوا شوتن
رده:مقاله‌های دارای واژگان به زبان ژاپنی
پری و چوپان

***پری و چوپان***   تابلویی است که با رنگ روغن توسط تیسین، نقاش ونیزی دوره رنسانس، در حدود سال ۱۵۷۰ میلادی خلق شده و با عنوان *چوپان و پری* نیز شناخته می‌شود. این اثر در مجموعه موزه تاریخ هنر در شهر وین نگهداری می‌شود.

## توصیف اثر
این نقاشی صحنه‌ای شاعرانه را به تصویر می‌کشد که در پیش‌زمینه آن، یک چوپان مرد نشسته و به نظر می‌رسد در حال نواختن فلوت است. در کنار او، پیکره برهنه زنی، که نماد پری یا موجود اسطوره‌ای زنانه است، بر روی پوست حیوانی دراز کشیده و پشت به بیننده دارد؛ اما از روی شانه‌اش به عقب نگاه می‌کند. این دو شخصیت در کنار درختی در فضایی جنگلی آرام گرفته‌اند و در پس‌زمینه تصویر، یک بز در حال بالا رفتن از تنه بریده درخت دیده می‌شود.

## عناصر سبک‌شناسی
این نقاشی در سبک تکلف‌گرایی و متعلق به دوره پایانی رنسانس ایتالیا خلق شده است. ظاهر فیزیکی نقاشی با آثار پیشین تیسین تفاوت دارد؛ از جمله تأکید بیشتر بر ضربه‌های قلم‌مو و استفاده از رنگ‌هایی با تُن ملایم‌تر. آثار متأخر این هنرمند توجه بیشتری به بافت بوم نقاشی داشته‌اند و این ویژگی در تصویر نهایی نیز لحاظ شده است. این نقاشی بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۷ میلادی مورد مرمت قرار گرفت. در جریان این مرمت، تکنیک‌های نقاشی مورد بررسی قرار گرفتند و مشخص شد که تیسین از طیف گسترده‌ای از اندازه‌های قلم‌مو استفاده کرده و حتی در برخی موارد رنگ را با انگشتان خود روی بوم اضافه کرده است. در میان پژوهشگران، دربارهٔ هویت دو شخصیت اصلی نقاشی بحث‌هایی وجود دارد. برخی معتقدند که این دو نماد زوج‌های اسطوره‌ای هستند؛ از جمله دیونیزوس و آریادنه یا پاریس و اونیونه؛ و احتمالاً هدف واقعی تیسین از خلق این تصویر بوده‌اند. به‌گفته اروین پانوفسکی (تاریخ‌نگار هنر)، دو شخصیتی که در این اثر به تصویر کشیده شده‌اند، احتمالاً پاریس و معشوقه‌اش، اونیونه، هستند.

ضربه‌های قلم‌موی پررنگ و نمایان در این اثر نیز مورد توجه قرار گرفته‌اند و برخی آن را پیش‌درآمدی بر جنبش امپرسیونیسم می‌دانند که چند قرن بعد ظهور کرد.

## منابع

## منابع مفید دیگر

* Gronau, Georg (1904). **'. London: Duckworth and Co; New York: Charles Scribner's Sons. pp. 198–199, 277, 317.
* Ricketts, Charles (1910). **'. London: Methuen & Co. Ltd. pp. 150–152, 165, 176, plate clxvi.

رده:مقاله‌های ایجادشده توسط ایجادگر
رده:نقاشی‌های برهنه زنان
حملات شیمیایی عراق به ایران

بندانگشتی|225x225پیکسل|یک پوکه بمب اصلی که در سال ۲۰۱۱، به عنوان گلدان، در بنای یادبود حلبچه، استفاده شد.

در طول جنگ ایران و عراق (۱۳۵۹–۱۳۶۷)، عراق، در موارد متعدد، از جمله بیش از ۳۰ حمله هدفمند به غیرنظامیان ایرانی، درگیر جنگ شیمیایی علیه ایران شد. ایران نیز در طول جنگ، در چندین مورد از جنگ شیمیایی خود علیه عراق، استفاده کرد. برنامه سلاح‌های شیمیایی عراق که از دهه ۱۹۷۰، فعال بود، با هدف استفاده تهاجمی، منظم انجام می‌شد، همان‌طور که در حملات شیمیایی علیه کردهای عراق، به عنوان بخشی از عملیات انفال در اواخر دهه ۱۹۸۰، مشهود بود. عراقی‌ها همچنین از سلاح‌های شیمیایی علیه بیمارستان‌ها و مراکز درمانی ایران، استفاده کرده بودند. طبق مقاله‌ای در سال ۲۰۰۲، در روزنامه آمریکایی *[[استار لدگر]]*، ۲۰٬۰۰۰ سرباز و پزشک نظامی ایرانی در محل، توسط گاز اعصاب، کشته شدند. تا سال ۲۰۰۲، ۵٬۰۰۰ نفر از ۸۰٬۰۰۰ بازمانده، همچنان به طور منظم به دنبال درمان پزشکی بودند، در حالی که ۱٬۰۰۰ نفر، در بیمارستان بستری بودند. اگرچه استفاده از سلاح‌های شیمیایی در درگیری‌های مسلحانه بین‌المللی طبق پروتکل ژنو، ممنوع شده بود، اما بخش عمده‌ای از جامعه بین‌المللی، نسبت به این حملات، بی‌تفاوت ماند و لشکرکشی نظامی عراق به ایران، توسط ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی، حمایت شد، که هر دو پس از انقلاب ۱۳۵۷، به دنبال مهار نفوذ ایران بودند.

## جستارهای وابسته
* مجروح در جنگ
* برنامه سلاح‌های شیمیایی عراق

## منابع

## پیوند به بیرون
* سلاح‌های شیمیایی و جنگ ایران و عراق: مطالعه موردی در مورد عدم پایبندی؛ جاوید علی، مرکز مطالعات عدم اشاعه جیمز مارتین (مؤسسه مطالعات بین‌المللی میدلبری در مونتری).

رده:استفاده عراق از سلاح‌های شیمیایی
رده:جنایت‌های جنگی در عراق
رده:جنایت‌های جنگی عراق
رده:جنگ‌افزارهای شیمیایی
رده:حمله با جنگ‌افزارهای شیمیایی
رده:حمله‌ها در ایران
رده:سلاح‌های شیمیایی در جنگ ایران و عراق
رده:عملیات‌های جنگی شامل جنگ‌افزارهای شیمیایی در جریان جنگ ایران و عراق
رده:کهنه‌سربازان
رده:معلولیت در ایران
فروچو لانتینی

**فروچو لانتینی** (؛ ۲۴ اوت ۱۸۸۶ – ) سیاستمدار اهل ایتالیا بود. او که از چهره‌های نزدیک به بنیتو موسولینی بود، در برهه‌ای به عنوان وزیر شرکت‌ها در دولت فاشیستی فعالیت می‌کرد.

## اوایل زندگی و تحصیلات
لانتینی در دزیو در ۲۴ اوت ۱۸۸۶ به دنیا آمد. او به سوسیالیست‌ها پیوست و پس از مهاجرت به لیگوریا در سن ۱۸ سالگی به فراماسونری راه یافت. او مدرک علوم بازرگانی گرفت و در جنبش ملی‌گرایان مشارکت داشت.

## دوران فعالیت
لانتینی در سال ۱۹۱۲ در جنوا ساکن شد و به گروه اولیه ملی‌گرایان پیوست و دبیر آن شد. در سال ۱۹۱۶ به ارتش فراخوانده شد و در جنگ جهانی اول به‌عنوان افسر شرکت کرد. او به درجه ستوانی رسید و نشان صلیب جنگ دریافت کرد. پس از ترخیص، به جنوا بازگشت و در اداره مالیه استان تا سال ۱۹۲۳ کار کرد. او از ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۳ عضو شورای شهر هم بود.

در نوامبر ۱۹۲۱، لانتینی در کنگره حزب ملی فاشیست در رم شرکت کرد و به نمایندگی از لیگوریا عضو کمیته مرکزی حزب شد. این سمت را تا ژانویه ۱۹۲۳ داشت، زمانی که به کمیسر سیاسی لیگوریا منصوب شد. در ۱۹۲۲ او دبیر سیاسی فاشی‌های جنوا شد و رهبری جنبش در جنوا را ادامه داد. 

در ۱۹۲۳، او روزنامه *Giornale di Genova* را بنیان گذاشت که نخستین شماره‌اش در ۱ اوت منتشر شد و تا ژانویه ۱۹۲۵ آن را اداره کرد. در آوریل ۱۹۲۴ به مجلس نمایندگان از حوزه لیگوریا راه یافت. در ۱۹۲۷ رئیس کنفدراسیون فاشیستی بازرگانان شد و تا ۱۹۳۴ در این مقام باقی ماند. در دورهٔ او همراه با فیلیپو کارلی مطالعه‌ای گسترده درباره قیمت‌های خرده‌فروشی انجام داد.   

از ژانویه ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۵، ریاست مؤسسه ملی صادرات را بر عهده داشت که از سال ۱۹۲۶ برای گسترش تجارت خارجی ایتالیا ایجاد شده بود. او در ۱۱ ژوئن ۱۹۳۶ به عنوان وزیر شرکت‌ها در دولت بنیتو موسولینی منصوب شد و تا ۳۱ اکتبر ۱۹۳۹ در این سمت بود. در نوامبر ۱۹۳۹ رئیس مؤسسه ملی فاشیستی بیمه اجتماعی شد که در مارس ۱۹۳۳ تأسیس شده بود و تا ۱۹۴۳ در این مقام ماند. او همچنین در سال ۱۹۳۹ عضو شورای ملی بود و از ژوئیه ۱۹۴۰ به عضویت در شرکت کاغذ و چاپ و سپس در مؤسسه بازنشستگی و اعتبارات درآمد. 

پس از سقوط فاشیسم، لانتینی در رم ماند و به جمهوری اجتماعی ایتالیا نپیوست. پس از آزادی، در ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۵ بازداشت و به زندان رجینا کوئلی منتقل شد و ۹ ماه در آنجا زندانی بود. پس از محاکمه‌ای که از ۱۵ تا ۱۷ ژوئن ۱۹۴۶ برگزار شد، آزاد شد و از فعالیت عمومی کناره گرفت.

## مرگ
لانتینی در ۲۶ نوامبر ۱۹۵۸ در رم درگذشت.

## منابع

رده:درگذشتگان ۱۹۵۸ (میلادی)
رده:روزنامه‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۸۸۶ (میلادی)
رده:زندانیان و بازداشت‌شدگان اهل ایتالیا
رده:فراماسون‌های اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:وزیران دولت ایتالیا
رناتو ریچی

**رناتو ریچی** (؛ ۱ ژوئن ۱۸۹۶ – ۲۲ ژانویه ۱۹۵۶) سیاستمدار اهل ایتالیا بود. 

## اوایل زندگی و بازداشت
ریچی در ۱ ژوئن ۱۸۹۶ در کارارا در خانواده‌ای کارگری زاده شد. او نخستین بار به عنوان یکی از لژیونرهای گابریله دانونتسیو در سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰ مطرح شد. او به خاطر فعالیت‌هایش بازداشت شد و در سارزانا زندانی گشت که در سال ۱۹۲۰ به تلاش نافرجام فاشیست‌ها برای آزادی او انجامید که با وجود شکست، به موفقیت تبلیغاتی بدل شد.

## دولت موسولینی
به عنوان یک *[[راس (فاشیسم)|راس]]* در گروه فاشیو در شهر زادگاهش، ریچی در سال ۱۹۲۴ از اعتصاب ۴۰ روزه کارگران معدن سنگ حمایت کرد. پس از این دوران به عنوان رهبر دسته در کارارا، جایگاه ریچی افزایش یافت و سرانجام به ریاست جنبش جوانان *[[اپرا ناتسیوناله بالیلا]]* رسید. او عضو دولت شد و به عنوان وزیر شرکت‌ها در کابینه موسولینی خدمت کرد. در عرصه سیاسی به عنوان یکی از مهم‌ترین نازی‌دوستان در دولت فاشیستی شناخته شد. او همراه با دیگرانی همچون جووانی پرزیوزی و روبرتو فاریناچی به آلمان نازی گریخت و پس از یورش گران ساسو به *[[ایل دوچه]]* پیوست که توسط اتو اسکورزنی آزاد شده بود.

ریچی که سابقه طولانی در خشونت داشت، از پیش از ژوئیه ۱۹۴۳ از طریق شبه‌نظامیان فاشیست با هاینریش هیملر روابط برقرار کرده بود. با حمایت نازی‌ها او و الساندرو پاولینی برای ایجاد ژاندارمری جدیدی اقدام کردند. او رهبر این گروه یعنی گارد جمهوری ملی (ایتالیا) در دوران جمهوری اجتماعی ایتالیا شد. ریچی همچنین رئیس سپاه پلیس جمهوری‌خواه بود که در دسامبر ۱۹۴۴ به عنوان بخشی از نیروهای مسلح ایتالیا ایجاد شد. این گروه شامل پیراهن سیاهان، پلیس آفریقای ایتالیا و اعضای کارابینیری مستقر در رم بود. این سپاه طبق دستور موسولینی در ۱۹ نوامبر ۱۹۴۴ مستقل شد و به رودولفو گراتزیانی گزارش نمی‌داد.

## سال‌های پس از جنگ و مرگ
پس از سقوط جمهوری سالو، دادگاه مقاومت جنبش مقاومت ایتالیا ریچی را تبرئه کرد و اعلام نمود نیروی او صرفاً یک پلیس داخلی بوده است. او به ۳۰ سال زندان محکوم شد اما در ۱۹۵۰ با عفو عمومی آزاد گردید. در ۱۹۵۵ یکی از بنیان‌گذاران انجمن نوفاشیستی خدمتگزاران جمهوری اجتماعی ایتالیا شد. او در ۲۲ ژانویه ۱۹۵۶ در رم درگذشت.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:افراد در جمهوری سوسیال ایتالیا
رده:اهالی کارارا
رده:درگذشتگان ۱۹۵۶ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۹۶ (میلادی)
رده:زندانیان و بازداشت‌شدگان اهل ایتالیا
رده:نئوفاشیست‌های اهل ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی اول اهل ایتالیا
رده:وزیران دولت ایتالیا
کیتائو ساکورایی

***کیتائو ساکورایی***  بازیگر، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده و کارگردان فیلم و تلویزیون آمریکایی متولد ژاپن است. او به خاطر کارگردانی فیلم «*[[سفر بد]]*» محصول نتفلیکس در سال ۲۰۲۱ شناخته می‌شود.

کیتائو ساکورایی در سال ۱۹۸۳ در ژاپن متولد شد و در کلیولند، اوهایو، ایالات متحده بزرگ شد.

## گزیده فیلم‌شناسی
* *[[بهترین بهترین‌ها ۳: هیچ راه بازگشتی نیست|بهترین بهترین‌ها ۳]]* (۱۹۹۵-بازیگر)
* *[[دگما (فیلم ۱۹۹۹)|دگما]]* (۱۹۹۹-بازیگر)
* *آردوارک* (۲۰۱۰-اولین کارگردانی و بازیگر)
* *[[سفر بد]]* (۲۰۲۱-کارگردان)
* *[[فلز درهم‌تنیده (مجموعه تلویزیونی)|فلز درهم‌تنیده]]* (۲۰۲۳-کارگردان)
* *[[پروانه (مجموعه تلویزیونی ۲۰۲۵)|پروانه]]* (۲۰۲۵-کارگردان)
* *[[مبارز خیابانی (فیلم ۲۰۲۶)|مبارز خیابانی]]* (۲۰۲۶-کارگردان)

## منابع

## پیوند به بیرون
*
اورسته باراتیری

**اورسته باراتیری** (;  – ) سرلشکر ارتش سلطنتی ایتالیا و مدیر مستعمراتی بود که از سال ۱۸۹۲ تا ۱۸۹۶ به عنوان فرماندار اریتره فعالیت کرد.

## زندگی‌نامه
باراتیری که در کاندینو (شهرستان تیرول، که اکنون ترنتینو است) زاده شد، کار خود را به عنوان داوطلب برای سرخ‌پوشان جوزپه گاریبالدی آغاز کرد، جایی که در طول لشکرکشی هزار نفره از ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۱ خدمت کرد. پس از اتحاد ایتالیا، باراتیری در نبرد منتانا (۱۸۶۷) جنگید، سپس به ارتش منظم ایتالیا پیوست و در ۲۴ ژوئن ۱۸۶۶ در نبرد کاستوزا جنگید. باراتیری که تا سال ۱۸۹۱ به درجه ژنرالی رسید، به عنوان فرمانده نیروهای ایتالیایی در آفریقای استعماری منصوب شد و سال بعد فرماندار اریتره شد. باراتیری چندین سال را از سال ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۵ در امتداد مرز با نیروهای محلی اتیوپی جنگید و پیروزی‌های متعددی بر مهدیست‌ها، به ویژه در نبرد کاسالا در ۱۷ ژوئیه ۱۸۹۴، به دست آورد.

پس از منلیک دوم، امپراتور اتیوپی و اختلاف ایتالیا بر سر پیمان ووچاله، ایتالیا حمله‌ای را به امپراتوری اتیوپی آغاز کرد. طبق گزارش‌ها، باراتیری پس از بازگشت کوتاه به ایتالیا، به جمعیت وعده داد که منلیک را در قفس بازگرداند. در اواخر سال ۱۸۹۵، باراتیری نیرویی متشکل از ۲۵۰۰۰ سرباز ایتالیایی و آسکاری اریتره‌ای را به اتیوپی هدایت کرد.

با این حال، منلیک چندین سال را صرف تجهیز مجدد سربازان خود با سلاح‌ها و مهمات مدرن برای چنین درگیری - گاهی با کمک ایتالیا - کرده بود و ارتشی را فراخوانده بود که تعداد آنها بسیار بیشتر از نیروهای ایتالیایی بود. باراتیری تقریباً یک سال از جنگ اول ایتالیا و اتیوپی را صرف اجتناب از یک رویارویی قاطع کرد. با این حال، در فوریه ۱۸۹۶، دولت بی‌صبر ایتالیا به رهبری فرانچسکو کریسپی به باراتیری دستور داد تا با اتیوپیایی‌ها درگیر شود. باراتیری از تصمیم محرمانه کابینه برای جایگزینی او بی‌خبر بود و جانشین او، ژنرال بالدیسرا، در حال عزیمت به اریتره بود.

عصر ۲۸ فوریه ۱۸۹۶، باراتیری در کنفرانسی با چهار فرمانده تیپ خود در سائوریا ملاقات کرد. خود ژنرال با اشاره به اینکه نیروهای اتیوپیایی تحت فرماندهی منلیک با کمبود آذوقه مواجه هستند و به زودی مجبور به پراکندگی خواهند شد، خواستار عقب‌نشینی جزئی شد. با این حال، هم سرتیپ‌های او و هم فرماندهانش از رم بر پیشروی به سمت مناطق کوهستانی اصرار داشتند.

در ۲۹ فوریه، باراتیری در چهار ستون جداگانه به سمت اتیوپیایی‌ها در آدوا پیشروی کرد، جایی که تعداد آنها بیش از ده به یک از فرماندهی فوری او، ۹۸۹۴ نفر، بیشتر بود. جنگ اندکی پس از ساعت ۵:۳۰ صبح ۱ مارس آغاز شد، زمانی که یک سوارکار با خبر پیشروی ایتالیایی‌ها وارد اردوگاه اتیوپی شد. نیروهای اتیوپیایی در موقعیت خوبی برای مقابله با ایتالیایی‌ها در یک آتش متقابل قرار داشتند و تا ظهر نبرد عملاً پایان یافته بود. حدود ۱۴۶۶۰ سرباز ایتالیایی و آسکاریس اریتره‌ای در طول جنگ کشته شدند، در حالی که تخمین زده می‌شود ۷۰۰۰ اتیوپیایی کشته شده باشند. تلفات باراتیری دو سوم از نیروهای او بود. در نتیجه این فاجعه، ایتالیا مجبور شد پیمان تحقیرآمیز آدیس آبابا را که حاکمیت اتیوپی را تضمین می‌کرد، امضا کند.

باراتیری در اسمره در دادگاه نظامی محاکمه شد. اگرچه او تبرئه شد، اما سال بعد مجبور به استعفا از سمت خود شد. او بقیه عمر خود را در دوران بازنشستگی در تیرول اتریش گذراند تا اینکه در ۷ اوت ۱۹۰۱ در سن ۵۹ سالگی در استرزینگ درگذشت.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:اتیوپی در سده ۱۹ (میلادی)
رده:اهالی ترنتینو
رده:درگذشتگان ۱۹۰۱ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۴۱ (میلادی)
رده:نظامیان سده ۱۹ (میلادی) اهل ایتالیا