ماریا پیا فانفانی

**ماریا پیا فانفانی** (زادهٔ ۲۹ نوامبر ۱۹۲۲ – درگذشتهٔ ۷ نوامبر ۲۰۱۹) عکاس، نویسنده و فعال حقوق بشر اهل ایتالیا بود.
## زندگی شخصی

**ماریا پیا فانفانی** (پیشتر **ماریاپیا وچّی**، با نام خانوادگی **ماریا پیا تاوازانی**، ۲۹ نوامبر ۱۹۲۲ – ۷ نوامبر ۲۰۱۹) عکاس، نویسنده و فعال بشردوست ایتالیایی بود. او در پاویا به دنیا آمد و در  (آکادمی هنرهای زیبای بررا) در میلان تحصیل کرد. پس از پایان تحصیلاتش، در تجارت نساجی خانوادگی کار کرد. در طول جنگ جهانی دوم، با جوزپه وچّی ازدواج کرد و یک سازمان بشردوستانه برای کمک به امدادرسانی در جنگ تأسیس نمود. با پیوستن به مقاومت، او به‌عنوان پیک فعالیت کرد، به یهودیانی که به سوئیس می‌گریختند کمک رساند و در کمپین‌های ضد نازی فعال شد. در پایان جنگ، وچّی با جامعه ایتالیایی-آمریکایی ارتباط برقرار کرد تا کمک‌های بشردوستانه به ایتالیا پس از جنگ برساند.

وچّی که به عکاسی علاقه‌مند بود، نزد اولین هوفر آموزش دید و سفرهای جهانی خود را برای ثبت سختی‌های انسانی آغاز کرد و با انتشار کتاب‌هایی مانند *سفارتخانه‌های ایتالیا در جهان*، *لهستان: هزاره دوم* و *رومانی، جهان لاتین* آگاهی عمومی را افزایش داد. دو کتاب نخست جایزه‌های فرهنگی از داگ هامرشولد و دولت لهستان دریافت کردند. پس از مرگ همسر نخستش، او با آمینتوره فanfانی، نخست‌وزیر پیشین ایتالیا، ازدواج کرد. اگرچه به‌عنوان یک شخصیت اجتماعی و میزبان رسمی همسرش شناخته می‌شد، حرفه‌اش را به‌عنوان عکاس، نویسنده و فعال بشردوستانه ادامه داد. در سال ۱۹۸۳، او رئیس کمیته زنان صلیب سرخ ایتالیا شد و تا ۱۹۹۴ این سمت را بر عهده داشت. در ۱۹۸۵، او همچنین به‌مدت چهار سال نایب‌رئیس فدراسیون بین‌المللی جمعیت‌های صلیب سرخ و هلال احمر شد. او  (همیشه با هم برای صلح) را برای گسترش تلاش‌های بشردوستانه‌اش پایه‌گذاری کرد. با بیش از ۲۰۰ پروژه طی سال‌ها، او به قربانیان جنگ‌ها و بلایای طبیعی کمک رساند و غذا، دارو، تجهیزات کشاورزی، سامانه‌های تصفیه آب و لوازم‌التحریر مدارس فراهم کرد.

فanfانی جوایز بسیاری برای فعالیت‌های بشردوستانه‌اش دریافت کرد، از جمله فعال شایسته فرهنگ، عالی‌ترین نشان فرهنگی لهستان در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۳، و در سال ۱۹۹۳ به‌عنوان شوالیه صلیب بزرگ نشان لیاقت جمهوری ایتالیا مفتخر شد. در ۲۰۰۸، جایزه  (جایزه صلح زائر) مرکز بین‌المللی صلح آسیزی به او اعطا شد؛ در ۲۰۱۰، مدال شکوه اوستیا، عالی‌ترین نشان جمهوری اوستیا شمالی-آلانیا را دریافت کرد؛ و همان سال مدال امورینزی، بالاترین افتخار برای یک خارجی به‌خاطر نجات جان انسان‌ها در جریان نسل‌کشی رواندا، به او اهدا شد. او در سال ۲۰۱۹ در رم درگذشت.

## اوایل زندگی، تحصیلات و خانواده
ماریا پیا تاوازانی در ۲۹ نوامبر ۱۹۲۲ در پاویا، در منطقه لومباردی ایتالیا، از پدر و مادری به نام ایدا و کارلو تاوازانی به دنیا آمد. پدرش یک کارخانه نساجی اداره می‌کرد، و مادرش هفت فرزندشان را بزرگ می‌کرد. تاوازانی ششمین فرزند خانواده بود و در  (مؤسسه آنتونیو بوردونی) در پاویا تحصیل کرد. والدینش به فرزندانشان آموختند که ثروت مسئولیت احترام و مراقبت از کم‌برخورداران را به‌همراه دارد. در شانزده‌سالگی به میلان نقل مکان کرد و وارد  (آکادمی هنرهای زیبای بررا) شد. او رابطه نزدیکی با برادرش آتیلیو داشت که او را متقاعد کرد پس از تحصیل در تجارت نساجی خانوادگی کار کند. آن‌ها با همکاری یکدیگر خانه‌هایی برای کارگران کارخانه ساختند. در ۱۹۴۲، تاوازانی با جوزپه «بپو» وچّی، مهندسی که در صنعت نساجی فعالیت داشت، ازدواج کرد. همان سال، او انجمن کمک «اولین یاری» را برای کمک به آسیب‌دیدگان جنگ تأسیس نمود.

وقتی آتیلیو رهبر پارتیزان‌ها شد، وچّی به مقاومت علیه نازی‌ها پیوست. او به‌عنوان پیک فعالیت می‌کرد و به یهودیانی که از ایتالیا به سوئیس می‌گریختند کمک می‌کرد. او معمولاً وانمود می‌کرد همراه دوستانش در کوه‌ها پیک‌نیک می‌کند، اما گاهی در لباس یک راهبه ظاهر می‌شد و لباس‌هایی برای پناهجویان در کوله‌پشتی‌اش پنهان می‌کرد تا به آنان برای کسب پناهندگی کمک کند. در مقطعی توسط نیروهای آلمانی متوقف شد، اما توانست بگریزد. پس از سقوط بنیـتو موسولینی، او علیه نازی‌ها فعالیت کرد. تنها پسرش، ماریو، در ۱۹۴۷ متولد شد، و اگرچه دهه بعد را به مراقبت از او اختصاص داد، وچّی هم‌زمان در فعالیت‌های بشردوستانه مشارکت می‌کرد. او با گروه‌های ایتالیایی-آمریکایی در ایالات متحده ارتباط گرفت تا نیازهای ایتالیا پس از جنگ را مطرح کند و در میلان با شرکت در بازی گلف، حضور در تئاتر لا اسکالا یا دیدار از ویلاها و استراحتگاه‌های کران-سور-سیِر روابط اجتماعی برقرار کرد.
## حرفه
### عکاسی (۱۹۶۳–۱۹۸۹)
در ۱۹۶۳، زمانی که سد وایونت فرو ریخت، «وِکّی» به لونگارونه در استان بلونو رفت تا عکس بگیرد و گزارشی از فاجعه تهیه کند. گزارش او در *[[ایرلندی تایمز]]* منتشر شد و کمک‌های بسیاری به قربانیان رسید. اندکی بعد، در یک رویداد اجتماعی با عکاس لایف، ایولین هوفر آشنا شد و شروع به یادگیری عکاسی کرد، که تبدیل به یکی از بزرگ‌ترین علاقه‌های او شد. پس از سفر به ایالات متحده همراه با هوفر، وِکّی به ایرلند رفت، و سفرهای جهانی خود را برای عکاسی آغاز کرد. در هر سفر، او به بیمارستان‌ها، یتیم‌خانه‌ها و خانه‌های سالمندان سر می‌زد تا شرایط زندگی مردم را مستند کند. بین سال‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۶۷، وِکّی به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد و توسعه روابط فرهنگی را به عنوان راهی برای کاهش سوءتفاهم‌های دوران جنگ سرد تشویق کرد. او مقالاتی درباره تئاتر بزرگ بولشوی منتشر کرد و نمایشگاهی از عکس‌های سفرهای روسیه در میلان در اکتبر ۱۹۶۷ ترتیب داد. از سال ۱۹۶۹ شروع به انتشار مجموعه‌ای از کتاب‌ها درباره سفارتخانه‌های ایتالیا کرد. نخستین جلد مجموعه  در سال ۱۹۶۹ جایزه داگ همرشولد را دریافت کرد. 

او در سال ۱۹۷۰ کتاب  را منتشر کرد، به مناسبت دو هزارمین سالگرد تأسیس مسیحیت در لهستان. او همچنین در سال ۱۹۷۱ کتاب  را منتشر کرد که بیست و دو سفارتخانه را مستند کرده بود. در سال ۱۹۷۳ کتاب  را منتشر کرد که به تاریخ و مشکلات مردم زیر رژیم نیکولای چائوشسکو می‌پرداخت.

### فعالیت‌های بشردوستانه و اجتماعی (۱۹۷۵–۲۰۱۰)
در اوت ۱۹۷۵، وِکّی و آمینتوره فنانی در یک مراسم خصوصی در رم ازدواج کردند. روابط سیاسی همسرش، شبکه او را برای پروژه‌های بشردوستانه گسترش داد. آنها در ۱۹۷۶ به چین سفر کردند تا وضعیت حقوق بشر را بررسی کنند. او با حضور در رسانه‌ها و فروش کتاب‌هایش، گاهی مورد انتقاد قرار می‌گرفت، اما توضیح می‌داد که هزینه بازسازی محل اقامت نخست‌وزیر را خودش پرداخت کرده است.  

در سال ۱۹۷۸، او دارو، لوازم مدرسه و کالاهایی به مصر و سودان فرستاد و سال بعد به پناهندگان پناهندگان هندچین در جزایر سبو در فیلیپین کمک رساند. او همچنین در سال ۱۹۸۱ به لهستان بازگشت و دارو و غذا رساند، زمانی که جنبش همبستگی در شرایط سخت سیاسی بود.  

او در سال ۱۹۸۳ به ریاست کمیته زنان جمعیت صلیب سرخ ایتالیا و معاونت فدراسیون بین‌المللی جمعیت‌های صلیب سرخ و هلال احمر منصوب شد. در سال ۱۹۸۵ بنیاد  را تأسیس کرد و برای آن جواهرات شخصی خود را فروخت. با کشتی صلح، غذا و دارو به کشورهای آفریقایی رساند و پس از بازگشت، کمک‌ها را به زلزله‌زدگان زلزله مکزیک ۱۹۸۵ منتقل کرد.  

در سال ۱۹۹۰، او ۱۴ تن غذا و دارو به مسکو ارسال کرد و کمک‌های بیشتری به مناطق آسیب‌دیده از فاجعه چرنوبیل و دریای آرال رساند. در جنگ جنگ بوسنی، او به زاگرب، بلگراد و سرايِوو کمک رساند.  

او در سال ۱۹۹۳ به درجه  مفتخر شد. پس از سال ۱۹۹۴، کمک‌های خود را به رنج‌دیدگان نسل‌کشی رواندا اختصاص داد و ۵۲ یتیم را از روستای موهورا به اوگاندا منتقل کرد. او همچنین در سال‌های بعد به بازماندگان جنگ در جنگ کوزوو و افغانستان و بحران محاصره مدرسه بسلان در ۲۰۰۴ کمک رساند.  

او جوایز متعددی از جمله  (۲۰۰۸) و مدال Umurinzi (۲۰۱۰) دریافت کرد.

## مرگ و میراث
ماریا پیا فانفانی در ۷ نوامبر ۲۰۱۹ در رم درگذشت. او در طول عمر خود جوایز و افتخارات بسیاری دریافت کرد، از جمله فعال شایستهٔ فرهنگ لهستان در سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۳. نشان صلیب بزرگ نشان شایستگی جمهوری ایتالیا در سال ۱۹۹۳. و  (جایزهٔ زائر صلح) مرکز بین‌المللی صلح آسیزی در ۲۰۰۸. او در ۲۰۱۰ مدال افتخار اوستیا از جمهوری اوستیا شمالی–آلانیا دریافت کرد. همان سال نشان «اومورینزی» از رواندا گرفت که عالی‌ترین نشان برای یک خارجی در نجات جان انسان‌ها در نسل‌کشی رواندا بود. میراث او همچنان الهام‌بخش امدادگران و فعالان صلح است.

## آثار منتخب
* *سفارتخانه‌های ایتالیا در جهان* (۱۹۵۹)  
* *لهستان: هزاره دوم* (۱۹۶۶)  
* *رومانی: جهان لاتین* (۱۹۷۰)  
* *بازتاب‌های یک سفر* (۱۹۷۵)  
* *چهره‌های آفریقا* (۱۹۸۲)  
* *همیشه باهم برای صلح* (۱۹۹۰)  

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
رده:افراد مرتبط با نهضت بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر
رده:دانش‌آموختگان آکادمی بررا
رده:درگذشتگان ۲۰۱۹ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۲۲ (میلادی)
رده:کنشگران ضدجنگ اهل ایتالیا
رده:نویسندگان زن سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:نویسندگان سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا