سرمربی تیم ملی فوتبال آلمان

[بندانگشتی| [یولیان ناگلسمان|جولیان ناگلزمن، سرمربی فعلی تیم ملی آلمان|279x279پیکسل]]
**سرمربی تیم ملی فوتبال آلمان** (به آلمانی: *Bundestrainer*، به معنای واقعی کلمه «مربی فدرال» یا «مربی اتحادیه») پستی است که در سال ۱۹۲۶ ایجاد شد و اولین بار اتو نرز به آن رسید. تیم آلمان مسابقات را در سال ۱۹۰۸ شروع کرد، اما به مدت ۱۸ سال هیچ سرمربی نداشت. در عوض یک کمیته انتخاب، بازیکنان را انتخاب می‌کرد.

دوازده نفر از ابتدا به این پست رسیده‌اند، که همگی آلمانی هستند. هفت نفر از دوازده نفر سابقه بازی برای تیم ملی را دارند، استثناها نرز، اریش ریبک، یواخیم لوو، هانسی فلیک و جولیان ناگلزمن هستند. بسیاری از سرمربیان قبلاً به عنوان کمک مربی کار می‌کردند. هر یک از سه سرمربی پس از نرز تحت نظر سرمربی قبلی کار کرده بودند، لوو از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ دستیار یورگن کلینزمن بود، و هانسی فلیک از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۴ دستیار لوو بود.

از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۹۸، تیم فقط پنج سرمربی داشت، که هر کدام یک جام مهم را به دست آوردند، که هلموت شون (۱۹۷۸–۱۹۶۴) دو جام برد. در طول شانزده سال (۲۰۰۶–۱۹۹۰) تنها چهار نفر در این پست دیده شدند.

عنوان *Bundestrainer* از سال ۱۹۵۰ مورد استفاده قرار گرفت - قبل از سال ۱۹۴۲ این پست با عنوان *Reichstrainer* («مربی *[[رایش آلمان|رایش]]»*) شناخته می‌شد. فرانتس بکن‌باوئر و رودی ولر نمی‌توانستند لقب *Bundestrainer* را داشته باشند، به دلیل کمبود صلاحیت‌های مربیگری، بنابراین به عنوان *Teamchef* (رهبر تیم) شناخته می‌شدند. دستیاران آنها، هورست کوپل / هولگر اوزیک و مایکل اسکیبه به ترتیب، *Bundestrainer* رسمی در این زمان بودند.

سرمربی تیم زنان نیز *Bundestrainer* نامیده می‌شود، یا با فرم زنانه *Bundestrainerin* شناخته می‌شود.

تیم ملی آلمان تنها تیم ملی است که چهار سرمربی ملی در آن (هربرگر، شون، فوگتس و لوو) در بیش از ۱۰۰ بازی ملی حضور داشته‌اند و با تنها یازده سرمربی ملی، سرمربیان بسیار کمتری نسبت به سایر تیم‌های ملی دارد.

## تاریخ
### سال‌های اولیه
در بیست سال اولیه تأسیس، این تیم هیچ سرمربی نداشت، و توسط کمیته انتخاب اتحادیه فوتبال آلمان انتخاب شد، قبل از اینکه اتو نرز به عنوان سرمربی در سال ۱۹۲۶ منصوب شد. نرز سبک انضباطی خاصی داشت و با تیمی که تاکنون ناموفق بود به نتایج قابل احترامی دست یافت - در جام جهانی ۱۹۳۴ به مقام سوم رسید. با این حال، او نتوانست انتظارات بالای حزب نازی را در بازی‌های المپیک ۱۹۳۶ (به میزبانی برلین) برآورده کند، و پس از حذف تیم توسط نروژ، دستیارش، سپ هربرگر جایگزین او شد.

هربرگر مجبور شد یک تیم جدید «آلمان بزرگ» (از جمله اتریش که اکنون الحاق شده است) را مربیگری کند که به این معنی بود که او باید بازیکنان تیم تازه منحل شده اتریش را در نظر می‌گرفت. تیم بسیار محبوب آلمان که اکنون به دلیل اضافه شدن نفرات ناآشنا اتریش ضعیف شده بود، بلافاصله توسط سوئیس در اولین دور جام جهانی ۱۹۳۸ حذف شد، که بدترین عملکرد آلمان در جام جهانی تا به امروز است. موفقیت نهایی این تیم با جنگ جهانی دوم و تحریم‌های بعدی علیه آلمان و محرومیت آنها از فوتبال بین‌المللی جلوگیری شد.

### پس از جنگ
تیم ملی از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۵۰ غیرفعال بود، پس از رفع محرومیت، به عنوان آلمان غربی از سر گرفت. هربرگر تیم را از طریق راهیابی به جام جهانی ۱۹۵۴ رهبری کرد که آنها به شکلی شگفت‌انگیز برنده شدند، مجارستان را در فینال شکست دادند. این پیروزی نقش مهمی در بهبود روانی و اقتصادی کشور پس از جنگ جهانی دوم ایفا کرد. آلمان غربی در جام‌های جهانی ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲، قبل از بازنشستگی هربرگر در سال ۱۹۶۴، ۲۸ سال پس از اولین بار، نتایج قابل قبولی کسب کرد. دستیارش هلموت شون جانشین او شد.

### سالهای افتخار
[بندانگشتی|225x225پیکسل| [فرانتس بکن‌باوئر|فرانتس بکن باوئر، مربی از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۰]]
شون که از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۶ مربیگری تیم ملی کوتاه مدت زارلند را بر عهده داشت، شروع به تثبیت آلمان غربی به عنوان یک نیروی ثابت در فوتبال جهان کرد. او تیم را به فینال جام جهانی ۱۹۶۶ برد، و علیرغم ناکامی در راهیابی به اولین حضور آلمان غربی در مسابقات قهرمانی اروپا در سال ۱۹۶۸، او به مقام سوم جام جهانی ۱۹۷۰ در مکزیک دست یافت. سپس به بزرگ‌ترین موفقیت‌های تیم رسید - اولین عنوان قهرمانی اروپا در سال ۱۹۷۲ به دست آمد، پس از آن جام جهانی ۱۹۷۴، جایی که آلمان غربی، به عنوان میزبان، برنده مسابقات شد و هلند را در فینال شکست داد. . شون یکی از تنها دو مربی است که قهرمان جام جهانی و قهرمانی اروپا شده است و دیگری ویسنته دل بوسکه اسپانیایی است. در سال ۱۹۷۶، آلمان غربی برای دفاع از تاج اروپایی خود در ضربات پنالتی قرار گرفت و در فینال مقابل چکسلواکی شکست خورد. قبل از جام جهانی ۱۹۷۸، شون اعلام کرد که این آخرین تورنمنت او خواهد بود، اما نتوانست با اوج رقابت همراه باشد، زیرا این تیم توسط اتریش در دور دوم حذف شد. او با ۲۵ بازی در جام جهانی بازنشسته شد و ۱۶ بازی را برد، که هر دو رکورد این مسابقات تا به امروز باقی مانده است.

شون توسط دستیارش، یوپ دروال جانشین شد. دوره تصدی دروال با موفقیت آغاز شد. این تیم دومین قهرمانی اروپا را در سال ۱۹۸۰ کسب کرد، و به فینال جام جهانی ۱۹۸۲ رسید، با این حال، پس از حذف آلمان غربی در دور اول مسابقات قهرمانی اروپا ۱۹۸۴، او اخراج شد.

فرانتس بکن باوئر جایگزین دروال شد که ۱۰۳ بازی برای تیم ملی انجام داده بود و کاپیتان تیم موفق اوایل دهه ۱۹۷۰ بود. این انتصاب به دوره دستیاران ترفیع پایان داد - بکن باوئر قبلاً بخشی از مجموعه مربیگری DFB نبوده و سابقه مربیگری قبلی نداشته است. او تیم را به دومین فینال متوالی جام جهانی در سال ۱۹۸۶ هدایت کرد، قبل از رسیدن به نیمه نهایی مسابقات قهرمانی اروپا ۱۹۸۸، مسابقاتی که آلمان غربی میزبان آن بود. جام جهانی ۱۹۹۰ قرار بود آخرین تورنمنت او باشد، و او در نهایت برای سومین بار قهرمان مسابقات شد و تنها مردی شد که به عنوان کاپیتان و به عنوان مربی جام را برد. او بلافاصله پس از آن کنار رفت تا برتی فوگتس، هم تیمی سابق تیم ملی که در کادر مربیگری DFB خدمت کرده بود، جایگزین او شود.

### اتحاد مجدد و زوال
[بندانگشتی|191x191پیکسل| [برتی فوگتس، مربی از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۸]]
فوگتس با آلمانی که اکنون دوباره متحد شده بود، تیم را به همراه بازیکنانی از آلمان شرقی سابق به فینال یورو ۱۹۹۲ هدایت کرد، اما در مقابل دانمارک ضعیف شکست خورد. آلمان با شکست مقابل بلغارستان در مرحله یک چهارم نهایی، از جام جهانی ۱۹۹۴ حذف شد. بزرگ‌ترین دستاورد فوگتس قهرمانی اروپا در سال ۱۹۹۶ بود، که آلمان با شکست جمهوری چک در فینال، به لطف گل طلایی الیور بیرهوف، قهرمان شد. با این حال، جام جهانی ۱۹۹۸ ناموفق بود، با یک تیم پیر آلمانی که توسط کرواسی در یک چهارم نهایی حذف شد. فوگتس اندکی پس از آن استعفا داد.

DFB اعلام کرد که پل برایتنر، بازیکن دیگری از تیم دهه ۱۹۷۰، جایگزین فوگتس خواهد شد، تنها پس از ۱۷ ساعت به این تصمیم بازگشت. در نهایت یک مربی منصوب شد: اریش ریبک، که چندین باشگاه برتر آلمانی را مربیگری کرده بود، و دستیار یوپ دروال بود، اما اکنون ۶۱ ساله بود و نیمه بازنشسته شده بود. استعدادیابی در آلمان در این زمان ضعیف بود، با تعداد کمی از بازیکنان جوان، و ریبک بر یک کمپین فاجعه بار یورو ۲۰۰۰ نظارت داشت، با حذف آلمان در دور اول، با تنها یک امتیاز از سه بازی گروهی خود. این امر منجر به استعفای فوری ریبک شد.

### بازسازی و موفقیت
[بندانگشتی|212x212پیکسل| [رودی فولر|رودی وولر، مربی بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴]]
مرد بعدی که هدایت تیم را برعهده گرفت رودی وولر بود که بخشی از تیم قهرمان جام جهانی ۱۹۹۰ بود، اما هیچ تجربه مربیگری نداشت. قرار بود او یک انتصاب موقت باشد و به مدت یک سال در سمت خود بنشیند در حالی که کریستوف داوم قرارداد خود را با بایر لورکوزن به پایان رساند. با این حال، داوم در آزمایش مواد مخدر مردود شد، آزمایش کوکائین مثبت شد، و وولر برای همیشه این کار را به عهده گرفت. پس از یک مبارزات مقدماتی دشوار، ولر تیم را به فینال جام جهانی ۲۰۰۲ هدایت کرد، نتیجه ای که با توجه به عدم کیفیت درک شده در تیم غیرمنتظره بود. یورو ۲۰۰۴ کمتر موفقیت‌آمیز بود، اما آلمان در دور اول حذف شد، زیرا نتوانست در مسابقه ای برای دومین دوره متوالی قهرمانی اروپا پیروز شود، از جمله تساوی ۰–۰ توسط لتونی.

سپس وولر از این کار استعفا داد، و با آلمان به دلیل میزبانی جام جهانی بعدی، آنها یک بار دیگر یک مربی بی تجربه، شریک قدیمی وولر ، یورگن کلینزمن را انتخاب کردند. کلینزمن تلاش کرد تا سبک بازی جدیدی را بر اساس بازیکنان جوان و ذهنیت تهاجمی به تیم معرفی کند. آلمان در جام جهانی ۲۰۰۶ پس از شکست دراماتیک نیمه نهایی مقابل ایتالیا به مقام سوم دست یافت. کلینزمن پس از آن علیرغم پیشنهاد تمدید قرارداد از سمت خود کنار رفت.

جانشین کلینزمن، دستیارش، یواخیم لو، شد که تقریباً به همان روش نفر قبلی خود ادامه داد. پس از راهیابی راحت به یورو ۲۰۰۸، تیم به فینال رسید و ۱–۰ به اسپانیا شکست خورد. لوو به این نقش ادامه داد و به جام جهانی ۲۰۱۰ راه یافت، که در آن تیم در نیمه نهایی ۱–۰ مقابل اسپانیا پس از پیروزی‌های قاطع مقابل آرژانتین (۴–۰) و انگلیس (۴–۱) شکست خورد. آنها برای دومین دوره متوالی جام جهانی فوتبال پس از شکست ۳–۲ اروگوئه در جایگاه سوم قرار گرفتند. هنوز تحت مربیگری لوو، آلمان با رکورد ۱۰ پیروزی از ۱۰ بازی مقابل قزاقستان، ترکیه، اتریش، بلژیک و آذربایجان به صدر گروه A در مقدماتی یورو ۲۰۱۲ راه یافت. آلمان در کنار پرتغال، هلند و دانمارک قرار گرفت و بدین ترتیب آن را به *گروه مرگ* تبدیل کرد. آلمان به عنوان تنها تیمی که در هر سه بازی گروه پیروز شده بود، یونان را در مرحله یک چهارم نهایی شکست داد و یک رکورد تاریخی در فوتبال بین‌المللی با ۱۵ برد متوالی در تمام بازی‌های رقابتی ثبت کرد. آلمان در دیدار نیمه نهایی مقابل ایتالیا علیرغم انتظارات زیاد، نتوانست رکورد شکست ایتالیا را در هیچ مسابقه رقابتی بشکند. در جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴، آنها در گروه G در کنار پرتغال (۴–۰)، غنا (۲–۲) و ایالات متحده (۱–۰) قرار گرفتند. آنها برای هشتمین بار و پس از دوازده سال به فینال رسیدند. پس از حذف الجزایر (۲–۱ بعد از وقت‌های اضافه)، فرانسه (۱–۰) و پیروزی تاریخی مقابل برزیل (۷–۱) در مرحله حذفی. در فینال، آلمان با نتیجه ۱–۰ در وقت اضافه آرژانتین را شکست داد و چهارمین عنوان خود را به دست آورد، اولین قهرمانی از سال ۱۹۹۰ .&#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (مه ۲۰۲۰)">نیاز به نقل از</span>]]* &#x5D; در سال ۲۰۲۱، لوو پس از یورو ۲۰۲۰، بازنشستگی خود را به عنوان مربی تیم اعلام کرد. این به دنبال عملکرد ضعیف آلمان در جام جهانی ۲۰۱۸ بود، جایی که آنها در دور اول برای اولین بار از سال ۱۹۳۸ از مسابقات خارج شدند و همچنین در لیگ ملت‌های یوفا ۲۰۱۸–۱۹.

## منابع

رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:مربیان تیم ملی فوتبال آلمان