کورنلیس ماتسئیس

**کورنلیس ماتسئیس** (؛  ۱۵۰۸ – حوالی ۱۵۵۶؛ دقیقا مشخص نیست) نقاش، طراح و حکاک رنسانس فلاندری بود که عمدتاً به‌خاطر مناظرش و با درجه اهمیت کمتر، به‌خاطر صحنه‌های روزمره و پرتره‌هایش شناخته می‌شود. او به‌عنوان شخصیتی مهم در گذار از مناظر خیالی یوآخیم پاتینیر به «مناظر نابِ» نقاشی‌های چشم‌انداز و منظره‌نگار بعدیِ هلندی شناخته می‌شود.

## زندگی
او فرزند نقاش پیشرو آنتورپ، کوئنتن ماتسئیس، و برادر کوچک‌تر یان ماتسئیس بود که او نیز به نقاشی برجسته تبدیل شد. او نزد پدرش آموزش دید. در سال ۱۵۳۱، یک سال پس از مرگ پدرش، او به همراه برادرش یان ماتسئیس به عنوان استاد در صنف سنت لوکِ آنتورپ پذیرفته شد.

در سال ۱۵۴۴، این دو برادر به دلیل باورهای مذهبی‌شان مجبور به ترک آنتورپ شدند. اینکه کورنلیس به کجا رفت و آیا هرگز به آنتورپ بازگشت یا خیر، نامشخص است. گمانه‌زنی‌هایی وجود دارد مبنی بر اینکه کورنلیس به انگلستان و بعدها به آلمان و ایتالیا سفر کرده است، اما هیچ مدرک قاطعی برای این ادعا وجود ندارد.

## آثار
کورنلیس ماسیس در ابتدا برای آثار گرافیکی‌اش (طراحی و حکاکی) شناخته می‌شد. در اوایل قرن بیستم، او دوباره به عنوان یک نقاش منظره‌نگار کشف شد. هفت نقاشی امضاشده از او شناخته شده است و این آثار به عنوان مبنایی برای انتساب سایر نقاشی‌های بدون امضا به کورنلیس ماسیس قرار گرفته‌اند.
او در طول دوران کاری خود از سه مونوگرام (نماد اختصاری) مختلف برای امضای آثارش استفاده کرد. مونوگرام «COR. MET» که او از سال ۱۵۳۷ تا ۱۵۳۹ به کار می‌برد، در یک تابلو به نام بازگشت پسر ناخلف مورخ ۱۵۳۸ یافت شده است. این نقاشی نشان می‌دهد که کورنلیس نقاش ماهری در زمینه مناظر خیالی به سبک یواخیم پاتینیر بوده، اما در اجرا کمی خشک و درکشیدن فیگورها ناشی بوده است. او طی این دوره اولیه، هنر حکاکی را آموخت. او آثار برخی از استادان ایتالیایی مانند مارکانتونیو رایموندی و پارمیجانینو را کپی کرد و همچنین در مجموعه فلج‌های رقصان خود در سال ۱۵۳۸، به «استادان کوچک» آلمانی ابراز علاقه کرد.

کورنلیس از دومین مونوگرام خود، «CME»، از سال ۱۵۳۹ تا ۱۵۴۳ استفاده کرد. در این دوره، او از مناظر خیالی به سمت رویکردی ناتورالیستی‌تر (طبیعت‌گرایانه) حرکت کرد. این تغییر در نقاشی او با عنوان ورود خانواده مقدس به بیت‌لحم در سال ۱۵۴۳ مشهود است. در این زمان، او همچنین تعدادی طراحی منظره خلق کرد که در پرداخت واقع‌گرایانه به جزئیات منظره پیشرو بودند؛ امری که در هنر شمال اروپا تازگی داشت. رد کردن روایت‌گری به نفع عناصر منظره در این آثار، حرکتی به سوی تصویرگریِ «مناظر ناب» را معرفی می‌کند. تولیدات بعدی او همگی در این رگهٔ ناتورالیستی‌تر بودند و او از رنگ‌های ملایمی استفاده می‌کرد که حسی از صمیمیت ایجاد می‌نمود. نقاشی‌های دوران پایانی فعالیت او پانورامیک‌تر هستند و منظره و فیگورها را با مهارت ادغام کرده‌اند.
کورنلیس ماسیس پس از تبعید، سومین مونوگرام خود یعنی «CMA» را برگزید. تعدادی نقاشی امضاشده از این دوره شناخته شده است که تنها دو مورد از آن‌ها دارای تاریخ هستند. او همچنین حکاکی‌هایی از داستان‌های کتاب مقدس و صحنه‌های روزمره با نیت اخلاق‌گرایانه تولید کرد. اثر او به نام چهار دهقان نابینا، منبع الهامی برای نقاشی مشهور *[[کوری عصاکش کور دگر]]* اثر پیتر بروگل مهتر در سال ۱۵۶۸ بود.

حدود ۱۵۰ حکاکی از کورنلیس ماسیس شناخته شده است. آثار گرافیکی او طیف وسیعی از مضامین مذهبی و اخلاقی را وارد هنر شمالی کرد. حکاکی‌های او بیش از آنکه به جلوهٔ کلی اثر توجه داشته باشند، بر دقت خطوط تمرکز دارند.
کورنلیس ماسیس همچنین برای طراحی‌هایش از طرح‌های تزیینی و گروتسک (عجیب‌نگاری) شناخته می‌شد. او تعداد کمی پرتره خلق کرد؛ از جمله حکاکی‌های او از «پیتر ارنست اول فون مانسفلد-فوردرورت» و همسرش، و همچنین پرتره هنری هشتم که در ۱۵۴۴ حکاکی و در ۱۵۴۸ چاپ شد؛ این‌ها دلایل اصلیِ این فرضیه هستند که کورنلیس مدتی را در آلمان و انگلستان سپری کرده است.

## منابع

رده:زادگان ۱۵۰۸ (میلادی)
رده:سال درگذشت نامشخص
رده:نقاشان رنسانس اهل فلاندری