آمادئوس هفتم

**آمادئوس هفتم** (؛ ۲۴ فوریه ۱۳۶۰ – ) معروف به **کنت سرخ**، از سال ۱۳۸۳ تا ۱۳۹۱ کنت ساووی بود.

به گفته مورخ فرانسوی، ژان فرزه، در کتاب «تاریخ خانه ساوا»، جلد اول، آمدئو به دلیل رنگ موهایش کنت قرمز نامیده می‌شد، در حالی که به گفته دیگران، او به این دلیل به کنت قرمز ملقب شد که در سال ۱۳۸۳، در حالی که در یک لشکرکشی نظامی در فلاندرز در دفاع از دوک بورگوندی شرکت داشت، با شنیدن خبر تولد فرزند اولش، عزاداری برای مرگ پدرش را کنار گذاشت و لباس قرمز پوشید تا جشن بگیرد.

## زندگی‌نامه
آمادئوس در ۲۴ فوریه ۱۳۶۰ در شامبری، پسر کنت آمادئوس ششم ساووی و بون بوربون، متولد شد. پس از مرگ پدرش در سال ۱۳۸۳، مادر و مادربزرگش بر سر نیابت سلطنت با هم جنگیدند. در سال ۱۳۸۴، آمادئوس برای سرکوب شورشی علیه خویشاوندش ادوارد ساووی، اسقف سیون، ارتشی را رهبری کرد که به سیون حمله و آن را غارت کرد. در سال ۱۳۸۸، او سرزمین‌هایی را در شرق پرووانس و شهر بندری نیس به دست آورد و بدین ترتیب به شهرستان ساووی کنترل یک گذرگاه مهم آلپ و دسترسی به دریای مدیترانه را داد. نیس در ۲۸ سپتامبر ۱۳۸۸ بخشی از قلمرو خاندان ساووی شد، زمانی که آمادئوس هفتم، با سوءاستفاده از درگیری‌های داخلی در پرووانس، با جووانی گریمالدی، بارون بوگلیو (فرماندار نیس و پرووانس شرقی) در مورد انتقال نیس و دره اوبایه به قلمرو ساووی، با نام سرزمین‌های جدید پرووانس، مذاکره کرد. پدر آمادئوس، آمادئوس ششم، کنت سبز، به خاطر خرید قلمرو گذرگاه کوهستانی، گذرگاه لارجِنتر، که امروزه گذرگاه مادالنا در مرز فرانسه و ایتالیا است، به مبلغ ۶۰۰۰۰ اکو، شناخته می‌شود، اما این خرید در سال ۱۳۸۸ پس از مرگ او انجام شد. گذرگاه لارجِنتر از اهمیت استراتژیک و تجاری زیادی برخوردار بود زیرا لیون را به ایتالیا متصل می‌کرد؛ این مسیر، مسیری آسان بین پیمونت و دره دورافتاده بارسلونت بود که پس از انتقال آمادئوس هفتم یا پدرش از شهرستان پرووانس به شهرستان نیس، به تصرف ساوویارد درآمد.

در اول نوامبر ۱۳۹۱، آمادئوس بر اثر کزاز در نتیجه یک حادثه شکار درگذشت. پس از مرگ او، به دلیل وصیت‌نامه‌اش، جنجال‌هایی به پا شد. آمادئوس نقش مهم قیم پسر و وارث خود، آمادئوس هشتم، را به مادرش، خواهر دوک قدرتمند بوربون، واگذار کرد، به جای اینکه از سنت انتصاب مادر کودک، که دختر دوک دو بری به همان اندازه قدرتمند بود، پیروی کند. به دلیل اختلاف بین مادر و همسرش، شایعاتی مبنی بر مسموم شدن آمادئوس اندکی پس از مرگ او منتشر شد. سه ماه مذاکره طول کشید تا آرامش در خانواده برقرار شود.

آمادئوس به خاطر مهمان‌نوازی‌اش شناخته شده بود، زیرا از مردم با هر جایگاهی پذیرایی می‌کرد و هرگز کسی را بدون غذا از سفره‌اش بیرون نمی‌کرد.

## سیاست‌های کنت سرخ
وقتی او به قدرت رسید، در ابتدا قدرت را به مادرش واگذار کرد، که از قبل به اداره کشور در طول غیبت‌های طولانی شوهرش برای جنگ‌ها و مأموریت‌های سیاسی عادت کرده بود (آمادئوس ششم یکی از بزرگ‌ترین جنگجویان زمان خود محسوب می‌شد و پسرش نیز از این قاعده مستثنی نبود). آمادئوس بر تخت سلطنت ایالتی نشست که با مشکلات اقتصادی جدی روبرو بود: جنگ‌های مداوم پدرش، منابع مالی ایالت را که ذاتاً هرگز رونق نداشتند، به شدت کاهش داده بود. او مجبور بود برای به دست آوردن بودجه لازم برای کارهایی که در نظر داشت، سخت تلاش کند.

از زمان به تخت نشستنش، او مجبور بود با کنت‌های شورشی کاناوزه و مونفراتو که به‌طور فزاینده‌ای قدرتمند و تهاجمی شده بود، مقابله کند (این کنت‌ها در سال‌های گذشته ویسکونتی‌ها را از آست و آلبا بیرون رانده بودند و اکنون آشکارا ساووی را تهدید می‌کردند). جیان گالئاتزو ویسکونتی نیز مایه نگرانی بود، اما آمدئو توانست ماهرانه یک پیمان عدم تجاوز تنظیم کند، که آن هم به لطف مادر جیان گالئاتزو، خواهر کنت ورده، بیانکای ساووی، عمه آمدئو، بود.

نگرانی‌های بیشتر از جانب امپراتور ونسسلاس بود که انتصاب املاک خود را تأیید کرده بود، اما در شرایط پیچیده اروپاییِ شکاف بزرگ غربی، از اوربان ششم حمایت کرد و به کنت سرخ دستور داد تا از آرمان رقیب خود، ضدپاپ کلمنت هفتم، دست بکشد. آمدئو به دلایل اقتصادی نیز نمی‌توانست تسلیم اراده امپراتوری شود: کلمنت به کنت قول داده بود که مبلغی معادل ۴۰۰۰ فلورین از عشر کلیسای پیمونت به او بپردازد. کنت سرخ از موضوع طفره رفت و اوضاع آرام شد. همچنین به این دلیل که کنت زیرک پروژه‌ای جاه‌طلبانه داشت که او را مشغول کرده بود: شارل ششم فرانسه او را به جنگ علیه انگلیسی‌ها فراخوانده بود: قصد پادشاه دیوانه فرانسوی این بود که مستقیماً در خاک انگلیس فرود بیاید. این اقدام هرگز انجام نشد، زیرا دوک بری او را منصرف کرد، اما کنت سرخ به هر حال در دوره‌ای که در اردوگاه فرانسوی اکلوز گذراند، این فرصت را داشت که خود را نشان دهد: او مبالغ هنگفتی را در قمار باخت که با سختی و پس از درخواست‌ها و التماس‌های طولانی آن را جبران کرد. اما اگر در قمار شکست خورد، حداقل توانست دختر دوک بورگوندی را به نامزدی پسرش آمدئو درآورد. بخشی از جهیزیه زن جوان، ۱۰۰۰۰۰ فلورین، برای پرداخت بدهی‌های قمار استفاده شد.

آمادئوس هفتم در بازگشت از لِکلوس، خود را درگیر شورش موسوم به توچینی یافت، گروهی از دهقانان که علیه اربابان محلی تظاهرات می‌کردند و توسط مارکی مونفراتو و خانواده ویسکونتی محافظت می‌شدند. هنگامی که فاچینو کانه، از اشراف‌زادگان مشهور، برای کمک به خانواده مونفراتو از راه رسید، آمادئوس هفتم تصمیم گرفت که زمان درگیری با جیان گالئاتزو فرا رسیده است.

اما هیچ‌یک از طرفین هیچ نشانه‌ای از تمایل به حمله اولیه نشان ندادند: ماجرا به درازا کشید و جیان گالئاتزو تصمیم گرفت پیشنهاد صلح دهد. دلیل این انتخاب این بود که دخترش والنتینا ویسکونتی قرار بود با برادر چارلز ششم نامزد شود و برای رسیدن به او باید از سرزمین‌های ساووی عبور می‌کرد. پس از فراز و نشیب‌های مختلف، والنتینا در اول ژوئیه ۱۳۸۹ وارد سرزمین‌های کنت سرخ شد.

## دسترسی به دریا
آمادئوس هفتم در نقشه‌های خود یک هدف اساسی را در نظر داشت: دریا. او در دوره اکلوز، زمانی که چارلز ششم بیهوده تلاش کرد به انگلستان حمله کند، اقیانوس را زیر نظر داشت. پس از بازگشت به خانه، هدف مهم خود را دسترسی به دریا قرار داد.

به لطف تصرف کونئو توسط کنت سبز، آمادئوس هفتم موفق شد به پرووانس نفوذ کند، جایی که لویی دوم آنژو و خاندان آنژو-دوراتزو در حال نزاع بودند. خاندان آنژو-دوراتزو سال‌ها قول داده بود مبالغی را که آمادئوس ششم در ماجرایی که در آن جان باخت، برای دفاع از پادشاهی ناپل متعهد شده بود، بازپرداخت کند. با این حال، این مبالغ هرگز بازپرداخت نشدند، بنابراین آمادئوس هفتم نیس، ونتیمیگلیا و بارسلونت را اشغال و ضمیمه کرد. کنت سرخ پس از دستیابی به دریایی که مدت‌ها آرزویش را داشت، اشغال مسلحانه خود را راهی برای بازپرداخت بدهی قبلی خود می‌دانست. هم لویی دوم از آنژو و هم لادیسلاوس از آنژو-دوراتزو این الحاق را پذیرفتند و امپراتور ونسسلاوس، آمادئوس هفتم را به عنوان ارباب آن سرزمین‌ها منصوب کرد.

جان گریمالدی، که توسط ناپلی‌ها به عنوان سنشال اعظم شهر نیس منصوب شده بود، مجبور شد سندی را امضا کند که نیس را به پیمونت واگذار می‌کرد. آمادئوس هفتم در ۲۸ سپتامبر ۱۳۸۸ وارد نیس شد: پس از جشن‌های مرسوم، او گریمالدی‌ها را به عنوان فرمانداران ساوویاری شهر و اربابان چندین ملک مجاور منصوب کرد.

## مرگ کنت روسو
در اواخر اکتبر ۱۳۹۱، کنت روسو به ریپاگلیا بازگشت و توجه خود را به منطقه ورچلی معطوف کرد، جایی که شورشی خونین در جریان بود. او درخواست کرد که جیان گالئاتزو دیگر در امور دولتی او دخالت نکند و تصمیم گرفت اعتراض را به سرعت سرکوب کند. اما، در طول شکار گراز وحشی در ملک ریپاگلیا، آمادئوس هفتم پس از افتادن از اسبش، که از گراز ترسیده بود، پایش آسیب دید. زخم جدی بود، اما به نظر نمی‌رسید کشنده باشد. متأسفانه، روز بعد او مورد حمله کزاز قرار گرفت که به سرعت خود را به صورت قفل شدن فک نشان داد و سه روز بعد در سن سی و دو سالگی درگذشت.

حتی بدون هیچ مدرک قطعی، شایعاتی به سرعت پخش شد مبنی بر اینکه او توسط پزشک، ژان دو گرانویل، و داروساز، پیر دو لومپنسی مسموم شده است.

قبل از مرگ، کنت سرخ وصیت نامه ای تنظیم کرد که در آن آمدئو هفتم (دومینوس آمدئوس ساباودیوس می‌آید) پسرش آمدئو را به عنوان وارث خود نامید، اما افسار دولت در دست مادربزرگش بونا از بوربون، نایب السلطنه بود. کاریسیما جنتریسیز، با لویی سوم د کوسونای، (?-۱۳۹۴) ارباب کوسونای و همچنین وصیت‌هایی را برای دخترش، بونا و به همسرش، بومینا از بومینائوس. درخواست شد که در صومعه آلتاکومبا (در صومعه آلتاکومبا) دفن شود.

آمادئوس هفتم در صومعه اوتکومب به خاک سپرده شد.

حدود یک قرن بعد، امانوئل فیلیبرت از ساووا، خاکستر او را به همراه خاکستر آمادئوس هشتم، به کلیسای کوچک کفن تورین منتقل کرد.

پس از مرگ آمادئوس، دربار فئودال به دو حزب تقسیم شد: یکی که از بونا از بوربون، با درباری در شامبری، و دیگری که از مادر کنت جدید، بونا از بری، با درباری در مونملیان، حمایت می‌کرد. جنگ داخلی نیز به لطف مداخله پادشاه فرانسه، شارل ششم، از بین رفت و با تأیید نیابت سلطنت به بونا از بوربون پایان یافت.

بیوه او، بونا از بری، در سال ۱۳۹۳ به وطن خود بازگشت و سال بعد برای دومین بار با کنت آرمانیاک و کنت رودز، برنارد هفتم، ازدواج کرد. او دیگر هرگز فرزندانش را ندید، زیرا آنها را از کنت سرخ داشت.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:اهالی شامبری
رده:درگذشتگان ۱۳۹۱ (میلادی)
رده:درگذشتگان به علت کزاز
رده:زادگان ۱۳۶۰ (میلادی)