آزمون تعارض فوگل

**آزمون تعارض فوگل** (VCT) یک روش آزمایشی مبتنی بر تعارض است که بیشتر در داروشناسی به‌کار می‌رود. این آزمون برای تعیین ویژگی‌های ضد اضطرابی داروها استفاده می‌شود. آزمون فوگل توانایی پیش‌بینی داروهایی را دارد که می‌توانند اختلال اضطراب فراگیر و حالت‌های اضطرابی حاد را کنترل کنند.

## شرطی‌سازی
سرکوب رفتار از طریق تنبیه به‌طور معمول برای تعیین ویژگی‌های ضد اضطرابی داروها استفاده می‌شود. در طول آزمون فوگل، حیوان هنگام تلاش برای گرفتن غذا یا آب با شوک الکتریکی تنبیه می‌شود. در نتیجه، تعداد دفعاتی که حیوان برای گرفتن غذا یا آب اقدام می‌کند کاهش می‌یابد. هنگامی که داروهای ضد اضطراب تزریق می‌شوند، تعداد دفعاتی که حیوان برای گرفتن غذا یا آب اقدام می‌کند افزایش می‌یابد، حتی اگر همچنان تنبیه شود.

## روش اجرا

آزمایش‌ها در اتاقک شرطی‌سازی کنشی ویژهٔ موش انجام می‌شوند. این اتاقک‌ها برای آموزش کارهای ساده به حیوانات مانند کشیدن یک اهرم یا فشار دادن یک دکمه به‌کار می‌روند. حیوانات می‌توانند در برابر انجام این کارها پاداش یا تنبیه دریافت کنند.

روش اصلی آزمون فوگل شامل ۴۸ ساعت محرومیت از آب و سپس اعمال شوک الکتریکی خفیف پس از هر ۲۰ بار لیسیدن آب بود. نسخه‌های امروزی آزمون شدت کمتری دارند. در این نسخه‌ها، محرومیت از آب ۱۸ ساعت است یا به مدت ۴ روز پیش از شروع آزمون، تنها روزی ۱ ساعت آب در اختیار حیوان قرار می‌گیرد. شوک الکتریکی نیز تنها طی ۳ تا ۵ دقیقه اعمال می‌شود.

آزمون فوگل می‌تواند با محرومیت از غذا نیز انجام شود. پیش از شروع آزمون، حیوان باید با قفس و گلوله‌های غذایی سازگار شود. همچنین لازم است اتاقک شرطی‌سازی پیش از شروع آزمایش بررسی شود تا از عملکرد درست آن اطمینان حاصل گردد. در روز نخست، حیوان در اتاقک قرار داده می‌شود و هر بار که اهرم را می‌کشد، یک گلولهٔ غذا رها می‌شود. این روند به مدت ۸ ساعت ادامه دارد و سپس حیوان به قفس خود بازگردانده می‌شود. حیوانی که نتواند ۱۵ گلولهٔ غذا یا بیشتر بخورد، از آزمایش کنار گذاشته می‌شود یا آموزش بیشتری دریافت می‌کند.

در روز دوم، حیوان با محلول نمکی تزریق می‌شود و سپس برای مدت یک ساعت در اتاقک قرار می‌گیرد تا مشاهده شود. در روز سوم، حیوانات با مادهٔ مورد آزمایش تزریق می‌شوند. سپس به دو گروه تقسیم می‌شوند: یک گروه به‌طور فردی وارد اتاقک شده و هنگام کشیدن اهرم شوک الکتریکی خفیف دریافت می‌کند؛ گروه دیگر نیز وارد دستگاه می‌شود اما هنگام کشیدن اهرم شوک دریافت نمی‌کند.

گروهی که دارو دریافت می‌کند اما شوک نمی‌شود، مبنای آزمایش را تعیین می‌کند. واکنش‌های وابسته به دوز را می‌توان با استفاده از همین خط پایه سنجید.

پس از تجویز بلندمدت دارو، حیوانات باید برای شناسایی هرگونه اثر بازگشتی یا نشانه‌های قطع مصرف دارو تحت مشاهده قرار گیرند.

## نقدها
از آن‌جا که شرایطی مانند اضطراب ایدیوپاتیک هستند، ایجاد مدل‌های حیوانی برای آن‌ها دشوار و در نتیجه همراه با کاستی است. با این حال، مدل‌های حیوانی می‌توانند از نظر داروشناسی اعتبارسنجی شوند، معمولاً با استفاده از بنزودیازپین‌ها که داروهای ضد اضطراب رایج هستند. سایر داروهای شناخته‌شده برای درمان اضطراب، مانند مهارکننده بازجذب سروتونین (SSRI) که از نظر نظری باید تعداد پاسخ‌ها را افزایش دهند، در آزمون فوگل اثری نشان نمی‌دهند.

آزمون فوگل می‌تواند نتایج مثبت کاذب ایجاد کند. اگر شدت شوکی که حیوان دریافت می‌کند بسیار پایین باشد، حیوان ممکن است آن را نادیده بگیرد و همچنان برای گرفتن آب یا غذا اقدام کند که نتایج را منحرف می‌کند. همچنین داروهایی که تشنگی یا اشتها را افزایش می‌دهند می‌توانند نتایج ناسازگار ایجاد کنند.

آموزش حیوانات می‌تواند زمان‌بر باشد. اگر آزمون فوگل با استفاده از غذا انجام شود، حیوان باید آموزش ببیند تا بتواند اهرم را برای گرفتن غذا بکشد و گلولهٔ غذایی را بپذیرد. اگر از آب استفاده شود، حیوان باید آموزش ببیند تا دکمه را فشار دهد و آب بنوشد. به همین دلیل، آزمایش‌های اتولوژیک که ترس‌های خودانگیخته را بررسی می‌کنند، معمولاً توسط پژوهشگران ترجیح داده می‌شوند. کارکنان آزمایشگاه نیز باید آموزش ببینند تا از آسیب یا بیماری حیوانات جلوگیری کنند.

شرایط نگهداری حیوانات تأثیرات شناخته‌شده‌ای بر استرس دارند. مطالعهٔ اصلی فوگل مشخص نکرده بود که حیوانات به‌صورت گروهی یا انفرادی نگهداری می‌شدند. از این‌رو، مطالعات جدید هر دو نوع نگهداری را به‌کار می‌گیرند که می‌تواند نتایج متفاوتی ایجاد کند.

مدل‌های حیوانی متفاوت می‌توانند نتایج متفاوتی از نظر اضطراب نشان دهند. حیوانات ممکن است در یک آزمون سطوح بالای اضطراب نشان دهند و در آزمونی دیگر سطوح پایینی از آن را. آزمون فوگل که اضطراب را از طریق کاهش مصرف می‌سنجد، نمی‌تواند مستقیماً با آزمون‌هایی مانند میدان باز یا ماز به‌علاوه که اضطراب را از طریق فعالیت حرکتی اندازه‌گیری می‌کنند، مقایسه شود.

## نامگذاری
نام این آزمون از نام پژوهشگر آلمانی یوهانس ر. فوگل گرفته شده است که در دههٔ ۱۹۷۰ این روش را برای بررسی ویژگی‌های ضد اضطرابی داروها معرفی کرد. از آن زمان، این روش در ادبیات علمی با عنوان «آزمون تعارض فوگل» شناخته می‌شود.

## پانویس

## منابع

رده:تکنیک‌های آزمایش جانوران