خاندان اوردلافی

**خاندان اوردلافی** () خانواده‌ای اشرافی بودند که از قرن سیزدهم تا ۱۵۰۴، با برخی دوره‌های فترت، بر رومانیا و ناپولی حکومت می‌کردند.

## تاریخچه
ریشه خاندان اوردلافی مشخص نیست، اما خودشان مدعی نسب بردن از «لور د لافیا»، سربازی آلمانی تحت خدمت برنگار اول ایتالیا در سال ۸۸۹ بودند. او به عنوان فرماندار فورلی منصوب شد که شروع به حکومت به عنوان یک کمون آزاد کرد. در سال ۹۱۰، لور د لافیا تلاش کرد تا شهر را فتح کند، اما به راونا تبعید شد. وارثان او با نام‌های مستعار «لوردلافی»، «اوردلاف» و در نهایت «اوردلافی» شناخته شدند.

## شاخه رومانیا
در قرن سیزدهم، تئوبالدو اوردلافی با کشتن جولیوس سوم ناپولی، فورلی را فتح کرد و آن را به دژی برای گیبلین‌ها تبدیل کرد. تئوبالدو به امپراتور فردریک دوم نزدیک بود و راونا و فائنتسا را با خود محاصره کرد. فردریک دوم برای جبران، رسماً تئوبالدو را به عنوان سینیور فورلی منصوب کرد.

پسر تئوبالدو، اسکارپتا اوردلافی، در سال ۱۳۰۲ با حمایت گوئلف‌های «سفید» به رهبری دانته آلیگیری، جنگی را علیه جمهوری فلورانس آغاز کرد. در سال ۱۳۰۳، اسکارپتا با پودستا فولچیری دا کالبولی برای کنترل فورلی جنگید. در نهایت، کالبولی‌ها شکست خوردند و اوردلافی‌ها آنها را از شهر بیرون کردند. بعدها، اسکارپتا برتینورو را فتح کرد. برادر اسکارپتا، فرانچسکو اول اوردلافی، جانشین او شد تا بر فورلی حکومت کند و با خاندان مونته‌فلترو علیه خاندان مالاتستا، خاندان گوئلف که بر چزنا و ریمینی حکومت می‌کردند، متحد شد.

فرانچسکو دوم اردلافی، برادرزاده فرانچسکو اول، در سال ۱۳۵۶ میلادی، زمانی که کاردینالد آلبورنوز برای برقراری مجدد نظام پاپی در رومانیا منصوب شد، قدرت را از دست داد. فرانچسکو دوم که توسط دشمنان احاطه شده بود، ابتدا فائنتسا، سپس چزنا و برتینورو را در سال ۱۳۵۷ از دست داد. فرانچسکو دوم سعی کرد مزدوران شرکت بزرگ را به کار گیرد، اما آلبورنوز ابتدا آنها را استخدام کرد. فرانچسکو دوم که شکست خورد، از فورلی اخراج شد و تنها کاستروکارو و فورلیمپوپولی را به دست آورد.

در سال ۱۳۷۶، سینیبالدو اول اردلافی، فورلی و سرزمین‌های آن را دوباره فتح کرد، اما توسط برادرزاده‌اش پینو اول اردلافی مسموم شد، کسی که بعداً در سال ۱۳۹۹، پسر سینیبالدو، جیووانی، را نیز مسموم کرده بود تا فورلی را برای خود به دست آورد. این قتل‌ها آغاز زوال اودرلافی را رقم زد، اگرچه جانشینان پینو مدتی به حکومت بر فورلی ادامه دادند. در سال ۱۴۲۵، پس از مرگ تئوبالدو دوم اردلافی، فورلی تحت کنترل اسقف‌نشین درآمد. در سال ۱۴۳۳، آنتونیو اردلافی، سیگنوریا را احیا کرد، اما اردلافی‌ها توسط پاپ سیکتوس چهارم از فورلی اخراج شدند و او برادرزاده‌اش، جیرولامو ریاریو، را به عنوان لرد فورلی و ایمولا منصوب کرد. در سال ۱۵۰۳، چزاره بورجیا، که تنها دو سال قبل به عنوان «دوک رومانیا» لقب گرفته بود، و خانواده‌اش قدرت خود را در ایالات پاپی از دست دادند، و آنتونیو ماریا اردلافی بار دیگر کنترل فورلی را به دست گرفت. با این حال، تنها یک سال بعد، آنتونیو ماریا بدون فرزند پسر درگذشت و به سلسله خاندان اردلافی پایان داد.

## شاخه ونیزی
سلسله خاندان فالیرو. دیگر نوادگان لور د لافیا به جمهوری ونیز نقل مکان کردند و نام خانوادگی خود را به «فالیرو» یا «فالدرو» تغییر دادند که شکل معکوس «اوردلاف» است. در ونیز، شاخه فالیرو قدرتمند شد و در اوایل قرن دوازدهم نیز دو دوج داشت: ویتاله فالیرو (۱۰۸۴–۱۰۹۵) و اوردلافو فالیرو (۱۱۰۲–۱۱۱۷).

در سال ۱۲۱۱، فالیروها اولین مهاجران ونیزی در دوک‌نشین کاندیا (کرت فعلی) بودند و تجارت سودآوری را با سایر کشورهای مدیترانه آغاز کردند.

افول این خانواده در سال ۱۳۵۵ آغاز شد، زمانی که دوج مارینو فالیرو سعی کرد کودتایی را در ونیز انجام دهد و سلطنت برقرار کند، اما شکست خورد و سر از تنش جدا شد. اگر فالیروهای مهم دیگری وجود داشتند، دیگر هرگز دوج نشدند و در پایان قرن چهاردهم این خانواده ناپدید شد.

## منابع

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:خاندان‌های والای ایتالیا