خازن میکا نقره

[چپ|بندانگشتی|خازن‌های میکا نقرهٔ ۱۰۰۰ [فاراد|پیکوفاراد (۱ نانوفاراد)]]
**خازن‌های میکا نقره** ، خازن‌هایی با دقت بالا، پایدار و قابل‌اطمینان هستند که از میکا و نقره ساخته شده‌اند. آن‌ها در مقادیر کم موجود هستند و بیشتر در فرکانس‌های بالا و در مواردی که تلفات کم (Q بالا) و تغییر کم خازن در طول زمان مورد نظر است، استفاده می‌شوند.

## تاریخچه
میکا از اواسط قرن نوزدهم به عنوان دی‌الکتریک خازن مورد استفاده قرار گرفته است. ویلیام دوبیلیه در سال ۱۹۰۹ یک خازن میکای کوچک اختراع کرد که در کاربردهای واتزویج‌سازی استفاده می‌شد. آنها برای برآورده کردن نیازهای نظامی در جنگ جهانی اول به تولید تجاری در مقیاس بزرگ وارد شدند. میکا نسبت به شیشه کمتر مستعد ترک خوردن در اثر شوک مکانیکی است، که یک ویژگی مفید برای تجهیزات در معرض آتش‌سوزی است. میکا مانند شیشه، دارای گذردهی الکتریکی بسیار بالاتری نسبت به کاغذ است، بنابراین خازن‌ها را می‌توان کوچکتر ساخت. در سال ۱۹۲۰ دوبیلیه خازنی متشکل از یک ورق میکای ورقه‌ای که از دو طرف با نقره پوشانده شده بود، توسعه داد. او شرکت کندانسور دوبیلیه را برای تولید آنها تأسیس کرد. خازن‌های سرامیکی نیز در دهه ۱۹۲۰ به دلیل کمبود میکا مورد استفاده قرار می‌گرفتند، اما تا دهه ۱۹۵۰ میکا نقره به خازن انتخابی برای کاربردهای آراِف با قیمت‌کم تبدیل شد. این وضعیت تا اواخر قرن بیستم ادامه داشت، زمانی که پیشرفت در خازن‌های سرامیکی منجر به جایگزینی میکا با سرامیک در اکثر کاربردها شد.

## انواع
دو نوع خازن میکا وجود دارد.

### خازن‌های میکای گیرشی (Clamped mica)
این خازن‌ها که اکنون منسوخ شده‌اند، در اوایل قرن بیستم مورد استفاده قرار می‌گرفتند. آن‌ها شامل ورق‌های میکا و فویل مسی بودند که به صورت ساندویچی روی هم قرار گرفته و به‌هم گیره شده بودند. این خازن‌ها حتی درصدخطا و پایداری بدتری نسبت به سایر خازن‌های گیره‌ای داشتند، زیرا سطح میکا کاملاً صاف و هموار نیست. ارجاعات به خازن‌های میکا از دهه ۱۹۲۰ اغلب به این نوع اشاره دارد. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:مناقشه بر سر درستی|<span title="since silver mica capacitors were invented in the 1920s (اکتبر ۲۰۲۰)">مشکوک</span>]]&#x20;&#x2013; بحث کنید* &#x5D;

### خازن‌های میکا نقره
خازن‌هایی که معمولاً با نام *خازن‌های میکا نقره* شناخته می‌شوند، خازن‌های میکا گیرشی را منسوخ کردند. به‌جای اینکه با فویل گیره شوند، از ورق‌های میکا که از دو طرف با فلز لایه‌نشانی‌شده پوشانده شده‌اند، مونتاژ می‌شوند. این مجموعه در اپوکسی غوطه‌ور می‌شود. مزایای آن عبارتند از:
* پایداری بیشتر، زیرا هیچ شکاف هوایی خازنی وجود ندارد که بتواند ابعاد را تغییر دهد.
* محفظه هوابندی، خطر اکسایش یا خوردگی صفحات یا اتصالات را از بین می‌برد.
* ظرفیت‌خازنی بیشتر در واحد حجم، از آنجایی که هیچ فاصله هوایی بین صفحات و میکا وجود ندارد، سطوح رسانا می‌توانند نازک‌تر باشند.
* هیچ سازوکار گیره‌ای لازم نیست.

گاهی به‌طور غیررسمی به آنها خازن‌های میکا گفته می‌شود. هرگونه اشاره نوین به خازن‌های میکا را می‌توان به معنای این خازن‌ها در نظر گرفت، مگر اینکه تجهیزات قبل از جنگ جهانی دوم مورد بحث باشد. اگرچه این خازن‌ها بسیار مفید هستند، خازن‌های میکا نقره امروزه به دلیل حجیم بودن و هزینه بالا کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرند. تنوع ترکیبی بالایی در مواد اولیه وجود دارد که منجر به هزینه‌های بالاتر در رابطه با بازبینی و مرتب‌سازی می‌شود. با پیشرفت در مواد سرامیکی و چینی، آنها به منسوخ شدن نزدیک‌تر می‌شوند.

خازن‌های میکا نقره هنوز در برخی از کاربردهای سفارشی ضروری هستند. طراحان مدار هنوز برای کاربردهای توان-بالا مانند فرستنده‌های آراِف و ابزارهای الکتریکی و تقویت‌کننده‌ها به خازن‌های میکا روی می‌آورند زیرا خازن‌های سرامیکی و چینی ارزان‌تر نمی‌توانند به خوبی در برابر گرما مقاومت کنند. میکا نقره به دلیل ولتاژ شکست بالای میکا، همچنان به‌طور گسترده در کاربردهای ولتاژ بالا مورد استفاده قرار می‌گیرد. خازن‌های میکای نقره در ولتاژهای ۱۰۰ ولت تا ۱۰ کیلوولت، از چند پیکوفاراد تا چند نانوفاراد، استفاده می‌شوند و ضریب دمایی متوسط آنها حدود 50 ppm/°C است.

## منابع

رده:خازن‌ها