صخره‌های مرجانی کلووکورسس

**صخره کولوکورسس (Colvocoresses Reef)** یک جزیره مرجانی کاملاً غرق شده در اقیانوس هند است. این صخره در قسمت شمال شرقی مجمع الجزایر چاگوس، در نزدیکی بانک اسپیکرز (Speakers Bank) و صخره بلنهایم (Blenheim Reef) واقع شده است. این صخره ۸ کیلومتر طول دارد و ابعاد آن ۱ تا ۲ استکیلومتر عرض. موج شکن‌ها فقط در طول دریاهای مواج قابل مشاهده هستند.

## تاریخچه
این جزیره مرجانی غرق‌شده به نام آلدن پارتریج کولوکورسس نامگذاری شده است که در دهه ۱۹۷۰ به همراه جان پی. اسنایدر و جان ال. جانکینز سیستم تصویرسازی مرکاتور با زاویه مایل فضایی را توسعه دادند.

کمترین عمق ثبت شده  است بالاتر از صخره. این سونداژ یکی از معدود سونداژهایی بود که تا به حال در نقشه‌های دریایی ایالات متحده گنجانده شده بود، و نه از داده‌های سونار یا خطوط سربی، بلکه از داده‌های رادیومتری از تصاویر اسکنر چندطیفی لندست (MSS) استخراج شده بود.

صخره کولوکورسس از این جهت منحصر به فرد است که با استفاده از تصاویر گرفته شده توسط ماهواره لندست سازمان ملی هوانوردی و فضایی (ناسا) (که در ابتدا ماهواره فناوری منابع زمینی (ERTS) نامیده می‌شد) کشف شد. توجه داشته باشید که این تصاویر اولیه لندست، ردپایی در حدود  را بر روی سطح زمین پوشش می‌دادند. در یک طرف. آنها همچنین یک عنصر تصویر (پیکسل) با ابعاد  داشتند. و فقط می‌توانست ویژگی‌های نزدیک به آن اندازه را تشخیص دهد. اسکنرهای چندطیفی لندست اصلی (ام اس اس) (روشن لندست/ای آر تی اس ۱–۵) زمین را با چندین باند طیفی تصویربرداری می‌کردند. هر باند یک تصویر سیاه و سفید ارائه می‌دهد که از طریق یک فیلتر طیفی گرفته شده است. این دستگاه دارای دو باند مادون قرمز غیر حرارتی برای سنجش قدرت گیاهان است. این باندها نفوذ بسیار محدودی در آب دارند. لندست همچنین دارای دو باند طول موج مرئی است: قرمز و سبز. اگرچه باند قرمز فقط تا حدود ثابت شده است که نوار سبز از میان آب‌های شفاف اقیانوس تا عمق حدود  دیده می‌شود. . از آنجایی که نور به صورت نمایی در ستون آب تضعیف می‌شود، با توجه به آب زلال و بازتاب‌های مشابه کف، آب‌های عمیق‌تر در تصاویر لندست تیره‌تر به نظر می‌رسند.

داده‌های اولیه عمق برای مناطق کم‌عمق آب در نقشه‌های دریایی مجمع‌الجزایر چاگوس در اواسط دهه ۱۸۳۰ جمع‌آوری شده بود. به جز مناطق اطراف دیه‌گو گارسیا، بسیاری از داده‌های موجود در نقشه‌های کوچک مقیاس فعلی این مجمع‌الجزایر از داده‌های دهه ۱۸۳۰ گرفته شده است. در سال ۱۹۷۵، مرکز هیدروگرافی آژانس نقشه‌برداری دفاعی، که متعاقباً در آژانس ملی اطلاعات مکانی (NGA) ادغام شد، از ناسا درخواست کرد تا تصاویر لندست را بر فراز مجمع‌الجزایر چاگوس جمع‌آوری کند. این تصاویر، صخره دریایی کلوکورِس‌ها که قبلاً نقشه‌برداری نشده بود و همچنین خطاهایی در موقعیت‌یابی صخره‌های متعدد دیگر در این مجمع‌الجزایر را نشان داد. برخی از آنها تا  از موقعیت خود منحرف شده بودند.

تا تابستان ۱۹۷۶، نسخه جدیدی از نقشه دریایی مجمع‌الجزایر چاگوس (شماره ۶۱۶۱۰) چاپ شد که موقعیت‌های اصلاح‌شده سواحل و آب‌سنگ‌ها و همچنین صخره‌های مرجانی کلووکورسس را نشان می‌داد. این اولین نقشه دریایی شناخته‌شده‌ای بود که با استفاده از تصاویر لندست به‌طور کامل اصلاح شده بود. پیوند در پاورقی شماره ۶ به مقاله‌ای می‌رود که به‌روزرسانی نقشه از لندست را شرح می‌دهد و تصاویر، نقشه‌های قدیمی و جدید را نشان می‌دهد.

## هشدار به دریانوردان
روشنایی صخره با روشنایی صخره‌های دیگری که عمق شناخته‌شده و بازتاب‌های کف مشابهی داشتند، مقایسه شد. توصیه شد که در اطلاعیه‌ای به دریانوردان، محدوده عمق احتمالی صخره با این هشدار در نقشه ارائه شود که احتمالاً ویژگی‌های کم‌عمق‌تری روی صخره وجود دارد.

## جستارهای وابسته
* برنامه لندست

## منابع

## پیوند به بیرون
* خلبان اقیانوس هند

رده:مجمع‌الجزایر چاگوس