آلما دولنس

**آلما دولنس** (؛ زادهٔ ۱۸۶۹ – درگذشتهٔ ۱۹۴۸)، که بیشتر با نام مستعارش **آلما دولنس** شناخته می‌شود، یک ایتالیایی صلح‌طلب، حق رأی‌خواه و روزنامه‌نگار برجسته بود. "آلما دولنس" ترکیبی است از لاتین  به معنی "روح" یا "دل" با Participle لاتین *dolens* به معنی "دردمند" یا "غمگین"؛ بنابراین نام او را می‌توان به "دل غمگین" یا "دل اندوهناک" ترجمه کرد و گمان می‌رود اشاره به احساساتش دربارهٔ نظامیان و جنگ داشته باشد.

## زندگی شخصی
آلما دولنس در خانواده‌ای ثروتمند از اومبریا در ۱۸۷۶ به دنیا آمد. خانوادهٔ او در جنبش یکپارچگی ایتالیا شناخته‌شده بودند و از جوزپه گاریبالدی حمایت می‌کردند. آلما دولنس با یک وکیل اهل میلان ازدواج کرد که از فعالیت‌های او حمایت می‌کرد.

## فعالیت‌ها
آلما دولنس به عنوان رئیس کمیته لمباردی برای حق رأی زنان و حقوق کارگران خدمت کرد. او در کنفرانس‌های ملی صلح در سال‌های ۱۹۰۹ و ۱۹۱۰ سخنرانی کرد و جایگاه خود را در جنبش صلح‌خواه ایتالیا که عمدتاً مردانه بود، تثبیت نمود. او معتقد بود زنان برای پیشرفت اجتماعی ضروری هستند و نبود زنان در جنبش صلح‌خواه ایتالیا و در سیاست به طور کلی زیان‌آور است. دولنس همچنین حامی ایجاد ارتباط بین جنبش صلح‌خواه ایتالیا و اتحادیه‌های صنفی بود. او Società per la pace femminile را تأسیس کرد و در سراسر مرکز ایتالیا سفر کرد تا کمیته‌های محلی در آن ایجاد کند. او با اتحادیه کارگران فلزکار همکاری کرد تا Associazione nazionale pro arbitrate e disarmo را در میلان ایجاد کند که تا اوایل دهه ۱۹۱۰ حدود ۷۰۰ عضو داشت.

جنگ ایتالو-ترکیه در سال ۱۹۱ موجب پایان جنبش صلح شد و تقسیم بین کسانی که معتقد بودند باید از جنگ حمایت کنند و کسانی که نه، ایجاد شد. دولنس در دسته دوم قرار گرفت و به‌طور عمومی علیه جنگ مبارزه کرد و از گروه‌هایی در ایالات متحده و سوئیس برای تأمین مالی صلح‌طلبان کمک خواست. او در سال‌های ۱۹۱۱ و ۱۹۱۲ به فعالیت خود ادامه داد، اما جنبش صلح‌خواه ایتالیا در نهایت به طور کامل فروپاشید و دولنس به مدت دو سال از سخنرانی عمومی در ایتالیا ممنوع شد. او توجه خود را به مسائل دیگر معطوف کرد و درباره شرایط زندگی طبقه پایین در شهرهای ایتالیا نوشت. در یک کنفرانس صلح در بوداپست در سال ۱۹۱۳، دولنس با روزیکا شویمر، صلح‌طلب و حق رأی‌خواه دیگر، دیدار و دوستی کرد. او همچنین در سال ۱۹۱۳ دوباره در رویدادهای حزبی سخنرانی کرد، گاهی همراه با مارگریتا سارفاتی.

در سال ۱۹۱۴، دولنس در جلساتی درباره جنگ قریب‌الوقوع در اروپا شرکت کرد که توسط دفتر بین‌المللی صلح و لاهه سازماندهی شده بود. او و روزالیا گویس-آدامی نمایندگان صلح‌طلبان ایتالیا در کنفرانس ۳۱ ژوئیه در براسل بودند، کنفرانسی که آخرین تلاش برای جلوگیری از جنگ به شمار می‌رفت. در طول جنگ، او برای خانواده‌هایی که به دلیل جنگ از خانه‌های خود رانده شده بودند، در اتریش-مجارستان کمک‌های بشردوستانه ارائه کرد. پس از پایان جنگ ایتالو-ترکیه، او از طریق بلژیک سفر کرد و به سخنرانی پرداخت. دیدن ویرانی‌های ناشی از جنگ، باورهای او در صلح‌طلبی را تقویت کرد، و در یکی از سخنرانی‌هایش گفت: "دشمن در مرز نیست؛ در اطراف ماست: فقر، سل، بیکاری. درمان این بیماری‌ها پایان تسلیحات عظیم و پرهزینه است." او اصرار داشت کشورها باید به طور قانونی در طول جنگ به داوری متعهد باشند.

پس از جنگ جهانی دوم، دولنس به خانه یک دوست سوسیالیست، گیلبرتو جیلیولی و همسرش مِیرته ریپامونتی رفت و در سال ۱۹۴۸ درگذشت.

## جستارهای وابسته
* فهرست فعالان صلح

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:اهالی اومبریا
رده:درگذشتگان ۱۹۴۸ (میلادی)
رده:روزنامه‌نگاران اهل ایتالیا
رده:زادگان ۱۸۶۹ (میلادی)
رده:صلح‌طلبان ایتالیا
رده:فمینیست‌های اهل ایتالیا
رده:کنشگران ضدجنگ اهل ایتالیا
رده:نویسندگان اهل ایتالیا
رده:نویسندگان زن اهل ایتالیا