نژادپرستی در کره جنوبی

**نژادپرستی در کره جنوبی** شامل نگرش‌ها و دیدگاه‌های منفی در مورد نژاد یا قومیت است که به یکدیگر مرتبط هستند، توسط افراد و گروه‌های مختلف در کره جنوبی وجود دارند و در قوانین، رویه‌ها و اقدامات تبعیض‌آمیز (از جمله خشونت) در مقاطع مختلف تاریخ کره جنوبی علیه گروه‌های نژادی یا قومی منعکس شده‌اند. این امر به عنوان یک مشکل اجتماعی گسترده در کشور شناخته شده است. کره جنوبی فاقد قانون ضد تبعیض است که توسط کمیته حقوق بشر سازمان ملل در سال ۲۰۱۵ توصیه شده بود. گزارش شده است که این قانون به دلیل «عدم اجماع عمومی» متوقف شده است.

افزایش مهاجرت به کره جنوبی از دهه ۲۰۰۰ میلادی، ابراز آشکارتر نژادپرستی و همچنین انتقاد از این ابراز احساسات را تسریع کرد. روزنامه‌ها بارها در مورد تبعیض علیه مهاجران، به اشکالی مانند دریافت دستمزد کمتر از حداقل دستمزد، عدم پرداخت دستمزد، شرایط کاری ناامن، سوءاستفاده فیزیکی یا تحقیر عمومی، گزارش داده و از آن انتقاد کرده‌اند.

در پیمایش ارزش‌های جهانی سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۰، از میان ۱۲۴۵ شهروند کره جنوبی مورد بررسی، ۱۵٫۲٪ گزارش دادند که نمی‌خواهند فردی با نژاد متفاوت همسایه آنها باشد. این رقم کاهش شدیدی نسبت به پیمایش سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ نشان می‌دهد که در آن از میان ۱۲۰۰ شهروند کره جنوبی، ۳۴٫۱٪ اعلام کرده بودند که نمی‌خواهند فردی با نژاد متفاوت همسایه آنها باشد. در همان پیمایش ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴، ۴۴٫۲٪ گفته بودند که نمی‌خواهند «مهاجران یا کارگران خارجی» همسایه آنها باشند. در گزارش سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۰، این رقم به ۲۲٫۰٪ کاهش یافته بود.

طبق یک پیمایش انجام‌شده توسط کمیسیون ملی حقوق بشر کره در سال ۲۰۱۹ میان ساکنان خارجی در کره جنوبی، ۶۸٫۴٪ از پاسخ‌دهندگان اعلام کردند که تجربه تبعیض نژادی داشته‌اند و بسیاری از آن‌ها بیان کردند که این تبعیض به دلیل مهارت‌های زبان کره‌ای‌شان (۶۲٫۳٪)، غیرکره‌ای بودنشان (۵۹٫۷٪) یا نژادشان (۴۴٫۷٪) رخ داده است.

با این حال، در یک گزارش خبری منتشرشده در سال ۲۰۲۳، مرکز آمار کره اعلام کرد که ۱۹٫۷٪ از ساکنان خارجی در کره با نژادپرستی مواجه شده‌اند، که بیشتر به دلیل ملیت آن‌ها (۵۸٫۰٪) و مهارت در زبان کره‌ای (۲۷٫۹٪) بوده است.

طبق گزارش کمیته رفع تبعیض نژادی، کودکان مهاجر بدون مدرک از بسیاری از حقوقی که همتایان کره جنوبی خود از آن برخوردارند، محروم هستند. فرآیندی که برای تعیین وضعیت پناهندگان استفاده می‌شود، «نه برای محافظت از پناهندگان، بلکه برای دور نگه داشتن آنها از کشور» طراحی شده است. کارگران مهاجر فقط با اجازه کارفرمای قبلی خود مجاز به تغییر شغل خود هستند. کارگران مهاجری که در بخش کشاورزی، مشاغل کوچک و خدمات خانگی کار می‌کنند، به دلیل ماهیت موقت کارشان، بیشترین آسیب را در برابر تبعیض می‌بینند.

## تاریخچه
پژوهشگران معتقدند هویت ملی قوی کره‌ای‌ها ناشی از یک سنت طولانی است که بر «هزار سال خون پاک نیاکان، زبان مشترک، آداب و رسوم و تاریخ مشترک» استوار بوده و این هویت در دوران و پس از استعمار ژاپن در قرن بیستم تقویت شده است. تلاش‌های ژاپنی‌ها برای پاک‌سازی زبان، فرهنگ و تاریخ کره باعث شد که مردم کره با ایجاد قوم‌محوری و قوم‌گرایی، روش‌هایی برای بازپس‌گیری و حفظ حاکمیت خود بیابند.

به گفته کاترین مون، بحران مالی آسیا در سال ۱۹۹۷ یکی از رویدادهایی است که نگرش غالب کره‌ای‌ها نسبت به مهاجران و خارجی‌ها را شکل داد. در بحران سال ۱۹۹۷، صندوق بین‌المللی پول کره جنوبی را مجبور به دریافت کمک مالی کرد و تأثیر نامطلوب آن بر اقتصاد کره باعث تعطیلی مؤسسات مالی، از دست دادن شغل برای ۵٪ از کارگران و کاهش درآمد برای اکثر جمعیت شد.

همچنین مشاهده شد که به دلیل فقدان قانون ضد تبعیض، حوادثی رخ داده است که در آن از ارائه خدمات به افراد غیر کره‌ای در کلوپ‌ها یا تاکسی‌ها بدون هیچ عواقبی خودداری شده است.

### نگرش‌ها نسبت به اقوام و گروه‌های مختلف
نگرش‌های نژادپرستانه آشکار بیشتر نسبت به مهاجران از کشورهای فقیرتر آسیایی، آمریکای لاتین و آفریقا ابراز می‌شود، در حالی که نگرش‌های نژادپرستانه نسبت به مهاجران اروپای غربی و ژاپنی تبار بیشتر از طریق نژادپرستی نامحسوس و ریزپرخاشگری‌ها ابراز می‌شود. تبعیض مرتبط همچنین در مورد کودکان دورگه، چینی-کره‌ای‌ها و مهاجران کره شمالی گزارش شده است. نگرش‌های نژادپرستی همچنین می‌تواند با طبقه‌گرایی مرتبط باشد - یک سنگاپوری در کره جنوبی معمولاً به اندازه یک فیلیپینی یا سایر آسیای جنوب شرقی مانند کامبوجی‌ها، ویتنامی‌ها و تایلندی‌ها با تبعیض یا نگرش‌های منفی روبرو نمی‌شود.

یک مقاله منتشرشده در سال ۲۰۲۱ اشاره می‌کند که یکی از توضیحات رایج برای وجود نژادپرستی در کره، تمایل به افراد سفیدپوست است و فرض می‌شود این رفتار ناشی از تصورات دربارهٔ سلسله‌مراتب نژادی باشد که از نیروهای نظامی ایالات متحده مستقر در این کشور پذیرفته شده است.

مسلمانان نیز با نژادپرستی و تعصباتی از سوی بخش قابل توجهی از جامعه کره‌ای مواجه هستند که این وضعیت با توجه به پیشینه خارجی یا مهاجرتی بسیاری از مسلمانان مقیم کره، پیچیده‌تر می‌شود. مشاهده شده است که بسیاری از کره‌ای‌ها مسلمانان را به عنوان یک «گروه تروریستی» بالقوه می‌بینند و این دیدگاه‌های منفی ناشی از افزایش اسلام‌هراسی در کره و سایر نقاط آسیا، همراه با بازنمایی‌های کلیشه‌ای از مسلمانان و اسلام در رسانه‌های کره‌ای است.

در سال ۲۰۰۶، هاینز وارد، بازیکن فوتبال آمریکایی، که در سئول از مادری کره جنوبی و پدری سیاه‌پوست آمریکایی متولد شده بود، اولین آمریکایی متولد کره جنوبی شد که جایزه MVP سوپربول NFL را از آن خود کرد. این دستاورد او را در کانون توجه رسانه‌ها در کره جنوبی قرار داد. هنگامی که او برای اولین بار به کره جنوبی سفر کرد، توجه بی‌سابقه‌ای را به پذیرش کودکان «خون مختلط» جلب کرد. او همچنین ۱ میلیون دلار آمریکا برای تأسیس «بنیاد دستان یاری‌رسان هاینز وارد» اهدا کرد، که رسانه‌ها آن را «بنیادی برای کمک به کودکان نژاد مختلط مانند خودش در کره جنوبی، جایی که از تبعیض رنج می‌برند» نامیدند. به هاینز وارد شهروندی افتخاری کره جنوبی اعطا شد.

### همه‌گیری کووید ۱۹
در طول بحران کووید-۱۹، ۱٫۴ میلیون خارجی ساکن کره جنوبی در ابتدا از طرح یارانه‌ای دولت که شامل کمک‌های مالی تا سقف ۱ میلیون وون به خانوارهای کره‌ای بود، مستثنی شدند. اگرچه همه افراد مستعد ابتلا به این ویروس هستند، اما فقط خارجی‌هایی که با شهروندان کره‌ای ازدواج کرده‌اند به دلیل «پیوندهای قوی با کشور» واجد شرایط دریافت این پول بودند. پس از واکنش‌های منفی، کمک‌های مالی در ماه اوت همان سال به اکثر خارجی‌ها اعطا شد.

همه‌گیری کووید-۱۹ در سال ۲۰۲۰ باعث شد مدارس در کره جنوبی به‌طور کامل به آموزش آنلاین روی بیاورند، اما کودکان مهاجر و پناهنده به دلیل نبود برنامه درسی آنلاین مناسب برای آن‌ها، فرصت‌های آموزشی مناسبی دریافت نکردند.

در مارس ۲۰۲۱، چندین منطقه در کره به همه خارجی‌ها دستور دادند که آزمایش کووید بدهند یا جریمه شوند. این قانون توسط فعالان به دلیل تبعیض‌آمیز و نژادپرستانه بودن مورد انتقاد قرار گرفته است.

#### جنجال گذرنامه واکسن
کره جنوبی در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ سیستم پاسپورت واکسن را اجرا کرد و دسترسی به اماکن پرخطر مانند بارها، رستوران‌ها و کلاب‌ها را محدود نمود. سیستم پاسپورت واکسن کره به دلیل تبعیض‌آمیز بودن مورد انتقاد قرار گرفت، زیرا واکسن‌های دریافت‌شده توسط خارجی‌ها در خارج از کشور را به رسمیت نمی‌شناخت مگر اینکه معافیت قرنطینه دریافت کرده باشند، در حالی که واکسن‌های دریافت‌شده توسط شهروندان کره‌ای در خارج از کشور، چه با معافیت قرنطینه و چه بدون آن، به رسمیت شناخته می‌شد.

سفیر وقت بریتانیا در کره جنوبی، سیمون اسمیت، در حساب رسمی توییتر سفارت بریتانیا در سئول، از گذرنامه واکسن انتقاد کرد و گفت: «اگر شواهد ارائه شده توسط یک تبعه کره‌ای مبنی بر واکسیناسیون در خارج از کشور برای ثبت آن واکسن جهت دریافت مجوز واکسن کافی باشد، همان شواهد باید برای ثبت واکسیناسیون اتباع خارجی در خارج از کشور نیز کافی باشد.» سفارت ایالات متحده بیانیه‌ای عمومی صادر کرد و گفت: «سفارت ایالات متحده در سئول از سیاست تبعیض‌آمیز دولت کره که مانع از ثبت واکسیناسیون شهروندان آمریکایی در ایالات متحده در مراکز بهداشتی محلی می‌شود، آگاه است» و آنها نگرانی‌های خود را برای حل این مشکل به بالاترین سطوح دولت اعلام می‌کنند.

در ۶ دسامبر ۲۰۲۱، سفرای ایالات متحده، بریتانیا، کانادا، استرالیا، نیوزیلند، هند و هیئت نمایندگی اتحادیه اروپا در کره به‌طور مشترک از دولت کره جنوبی خواستند واکسیناسیون خارجی‌ها را به رسمیت بشناسد. کره جنوبی در ۹ دسامبر ۲۰۲۱ سیاست خود را تغییر داد و به اتباع غیر کره‌ای اجازه داد واکسن‌های خود را ثبت کنند که این امر امکان دسترسی به گذرنامه واکسن و تزریق سوم واکسن را فراهم می‌کرد.

## قانونگذاری
قوانین اخیر – به ویژه «قانون استخدام کارگران خارجی» (۲۰۰۴) و «حمایت از خانواده‌های چندفرهنگی» (۲۰۰۸) – وضعیت مهاجران را بهبود بخشیده و حقوق انسانی و کاری آن‌ها را به شکلی مؤثرتر محافظت کرده‌اند. در سال ۲۰۱۱، ارتش کره جنوبی مقرراتی را که مانع از خدمت سربازی مردان با نژاد مختلط می‌شد، لغو کرد و سوگند خدمت سربازی را به گونه‌ای تغییر داد که دیگر به خلوص نژادی (مینجوک) اشاره نکند و تنها به شهروندی مربوط باشد. به‌طور مشابه، مفاهیم مرتبط از برنامه‌های درسی مدارس نیز حذف شدند. این تغییرات تا حدی ناشی از فشارهای بین‌المللی بوده است – به ویژه نگرانی کمیته سازمان ملل متحد برای حذف تبعیض نژادی که اعلام کرده بود تفکر متمرکز بر قومیت در کره جنوبی «ممکن است مانعی برای تحقق برابری رفتار و احترام به خارجی‌ها و افراد متعلق به نژادها و فرهنگ‌های مختلف باشد».

تا سپتامبر ۲۰۲۱، کره جنوبی فاقد قانون ضد تبعیض بود، قانونی که در سال ۲۰۱۵ توسط کمیته حقوق بشر سازمان ملل متحد به‌طور جهانی توصیه شده بود. این قانون اغلب در رسانه‌های کره جنوبی و توسط سیاستمداران مورد بحث قرار می‌گیرد. در نتیجه، مواردی گزارش شده است که در آن به دلیل قومیت افراد، از ارائه خدمات در میخانه‌ها و کلوپ‌ها خودداری شده است. قوانینی برای محافظت در برابر تبعیض در سال‌های ۲۰۰۷، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ مطرح شده است. اما این لوایح عمدتاً توسط پروتستان‌های محافظه‌کار با اعتراض مواجه شدند. تلاش دیگری در سال ۲۰۲۰ توسط یک حزب عدالت لیبرال کوچک برای «ممنوع کردن انواع تبعیض بر اساس جنسیت، معلولیت، سن، زبان، کشور مبدأ، گرایش جنسی، وضعیت جسمی، پیشینه تحصیلی و هر دلیل دیگری» انجام شده است.

طبق نظرسنجی انجام شده توسط کمیسیون ملی حقوق بشر کره در میان ساکنان خارجی کره جنوبی در سال ۲۰۱۹، ۶۸٫۴٪ از پاسخ دهندگان اعلام کردند که تبعیض نژادی را تجربه کرده‌اند و بسیاری از آنها گفتند که این تجربه را به دلیل مهارت‌های زبان کره‌ای خود (۶۲٫۳٪)، به دلیل کره‌ای نبودن (۵۹٫۷٪) یا به دلیل نژاد خود (۴۴٫۷٪) داشته‌اند.

## در آموزش و پرورش
تنها ۴۰٪ از دانش‌آموزان ابتدایی و متوسطه با نژاد مختلط، یا دانش‌آموزانی که از ازدواج‌های بین‌المللی متولد شده‌اند، توسط همکلاسی‌هایشان به عنوان کره‌ای محسوب می‌شوند. تقریباً ۵۰٪ از دانش‌آموزان اظهار کرده‌اند که در حفظ روابط با همکلاسی‌هایی که زمینه ملیتی مشابه ندارند، دچار مشکل هستند. دلایلی که دانش‌آموزان کره‌ای برای این دشواری‌ها ذکر کرده‌اند شامل رنگ پوست متفاوت همکلاسی‌ها (۲۴٫۲٪)، ترس از طرد شدن توسط سایر دانش‌آموزان کره‌ای (۱۶٫۸٪) و احساس شرم در صورت دوستی با کودکان با نژاد مختلط (۱۵٫۵٪) است.

در مقاله‌ای که در سال ۲۰۰۹ در مجله *رهبری دانشگاهی* منتشر شد، پاول جمبور (استادیار دانشگاه کره) ادعا کرد که دانشجویان کره‌ای با صدا زدن اساتید خارجی با نام کوچک و نشان ندادن همان میزان احترامی که دانشجویان به‌طور سنتی نسبت به اساتید کره‌ای خود نشان می‌دهند، نسبت به آنها تبعیض قائل می‌شوند.

در یک مقاله خبری که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد، مواردی از تبعیض علیه اساتید خارجی در دانشگاه‌ها از نظر تأمین تجهیزات و فضای اداری گزارش شده است. این مقاله همچنین بیان می‌کند که دستمزد ساعتی و امنیت شغلی اساتید خارجی پایین بوده است. عدم وجود روابط بین فرهنگی نیز به عنوان یک مشکل گزارش شده است، به طوری که کارکنان خارجی به کارکنان داخلی معرفی نشده‌اند، بلکه با سایر خارجی‌ها آشنا شده‌اند، که منجر به این شده است که اساتید بین‌المللی شغل خود را «شغل‌های بسیار پرسود و بی‌فایده» توصیف کنند.

## جستارهای وابسته
* احساسات ضد کره‌ای
* پناهندگان در کره جنوبی

## منابع

رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:نژادپرستی بر پایه کشور