ماتئو دوم ویسکونتی

**ماتئو دوم ویسکونتی** (; ۱۳۱۹ – ۲۹ سپتامبر ۱۳۵۵) به همراه برادرانش گالئاتزو دوم و برنابئو، فرمانروای مشترک میلان بود.

ماتئو پسر ارشد استفانو ویسکونتی و والنتینا دوریا بود. در سال ۱۳۴۲ با اگیدیولا دی فیلیپینو از گونزاگا ازدواج کرد.

عمویش لوچینو ویسکونتی او را در سال ۱۳۴۶ به مونتفرات تبعید کرد، اما در سال ۱۳۵۰ به میلان بازگشت. به عنوان فرمانروای مشترک این قلمرو پس از مرگ عمویش جیووانی ویسکونتی (۱۳۵۴)، لودی، پیاچنزا، پارما و بولونیا به ماتئو داده شد.

او پس از شامی که به گفته مادرش و دیگران، در آن توسط برادرانش مسموم شده بود، درگذشت. دخترش کاترینا با اوگولینو گونزاگا از مانتوا ازدواج کرد.

## زندگی‌نامه
ماتئو در میلان به دنیا آمد، پسر ارشد استفانو ویسکونتی و والنتینا دوریا (دختر برنابو دوریا، پسر برانکا دوریا). اطلاعات مربوط به دوران کودکی او کمیاب است. او به همراه برادرانش گالئاتزو دوم و برنابئو، به توطئه فرانچسکو پوسترلا علیه عمویشان لوچینو ویسکونتی، که در آن زمان ارباب میلان بود، پیوست. این توطئه خنثی شد و پوسترلا از بین رفت، اما لوچینو هیچ مدرکی علیه برادرزاده‌هایش پیدا نکرد. در سال ۱۳۴۲، او با ایگیدیولا گونزاگا، دختر فیلیپینو گونزاگا، ازدواج کرد. به دلیل یک توطئه جدید و ناموفق (۱۳۴۶)، ماتئو مجبور شد به همراه برادرانش از میلان فرار کند و توسط لوچینو و اسقف اعظم جیووانی ویسکونتی، برادر لوچینو، رانده شد. ماتئو به مارکیزات مونفراتو پناه برد.

## رسیدن به قدرت
ماتئو پس از مرگ لوچینو (۱۳۴۹) به میلان بازگشت و عمویش، اسقف اعظم جیووانی، او را به همراه دیگر برادرانش فراخواند.

در سال ۱۳۴۰، اسقف اعظم جیووانی برای آرام کردن مرزهای قلمرو ویسکونتی که به دلیل درگیری‌های لوچینو درگذشته گسترش یافته بود، پیمان‌های ازدواج منعقد کرد. بدین ترتیب، ماتئو با ایگیدیولا گونزاگا، دختر کاپیتان مردم مانتوا، فیلیپینو، ازدواج کرد؛ گالئاتزو دوم با بیانکا اهل ساووی، دختر کنت آیمونه اهل ساووی ازدواج کرد؛ و برنابو با بئاتریس رجینا دلا اسکالا، دختر ماستینو دوم دلا اسکالا، لرد ورونا، ازدواج کرد. به مناسبت عروسی، ماتئو در دربار و مسابقاتی که توسط خانواده گونزاگا در مانتوا برگزار می‌شد، به همراه گروهی از همراهان ثروتمند و متعدد شرکت کرد.

در سال ۱۳۵۴، پس از مرگ اسقف اعظم جیووانی، قدرت بر میلان به سه پسر استفانو ویسکونتی رسید. در حالی که برنابوی جوان، قلمروهای شرقی، هم‌مرز با سرزمین‌های اسکالیگری، و گالئاتزو دوم، قلمروهای غربی، هم‌مرز با قلمروهای ساووی را در اختیار گرفت، به ماتئو دوم: لودی، پیاچنزا، پارما و بولونیا از جمله شهرهای بزرگ، و همچنین بوبیو، پونترمولی، فیدنتسا، ماسا و لوگو اعطا شد. همچنین یک سوم (دو سستیری) از شهر میلان، یک سوم جنوا و اقامت در کاخی که توسط اسقف اعظم جیووانی ساخته شده بود، در کنار کاخ اسقف اعظم، به او واگذار شد. او همچنین قلعه سارونو را به عنوان اقامتگاه روستایی خود ساخت.

بولونیا بلافاصله به محل اختلاف بین سه برادر تبدیل شد. این شهر که توسط جیووانی ویسکونتی د اولونا اداره می‌شد، استقلال خود را از حکومت میلان اعلام کرد. ماتئو دوم خود را به شکایت نزد پاپ محدود کرد، در حالی که گالئاتزو دوم و مهم‌تر از همه، برنابئو برای مداخله مسلحانه فشار می‌آوردند. کاملاً مشخص شد که دو پسر کوچکتر استفانو ویسکونتی قصد دارند خط سیاسی بسیار متفاوتی از برادر بزرگترشان را دنبال کنند.

## مرگ
در ۲۹ سپتامبر ۱۳۵۵، در قلعه سارونو، پس از بازگشت از یک سفر شکار در نزدیکی مونزا، ماتئو از درد شدید شکم شکایت کرد. او پس از شام درگذشت، تقریباً مطمئناً به دستور برادرانش مسموم شده بود که سپس قلمروهای او را تقسیم کردند. حامی اصلی نظریه مسمومیت، والنتینا دوریا، مادر ماتئو، گالئاتزو و برنابئو بود. او در کلیسای سن گوتاردو در کورته به خاک سپرده شد.

## ظاهر و شخصیت
پیترو آزاریو او را خوش‌قیافه اما تنومند، سخنور، تنبل و در امور دولتی سهل‌انگار توصیف می‌کند.

## منابع

* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

رده:ترورشدگان اهل ایتالیا
رده:حاکمان میلان
رده:درگذشتگان ۱۳۵۵ (میلادی)
رده:زادگان دهه ۱۳۱۰ (میلادی)