کشاورزی در ترکمنستان

**کشاورزی در ترکمنستان** بخش قابل توجهی از اقتصاد است و در سال ۲۰۱۹، ۱۱٫۷ درصد از تولید ناخالص داخلی و ۴۰ درصد از نیروی کار را به خود اختصاص داده است. با این حال، تنها ۴ درصد از کل مساحت زمین زیر کشت است.

به دلیل آب و هوای خشک، آبیاری تقریباً برای تمام زمین‌های کشت‌شده ضروری است. دو محصول مهم از نظر مساحت کشت‌شده گندم (۷۶۱۳۰۰ هکتار) و پنبه (۵۵۱۱۰۰ هکتار) هستند. مرکبات، خرما، انجیر، خربزه، انار، زیتون و نیشکر در برخی از مناطق کشور کشت می‌شوند. کنجد و پسته نیز در مقادیر کمتری کشت می‌شوند.

اگرچه ترکمنستان پیش‌تر دهمین تولیدکننده بزرگ پنبه در جهان بود، صادرات آن در سال‌های اخیر کاهش یافته است. این امر تا حدی به مشکلات زیست‌محیطی ناشی از آبیاری در محیط بیابانی مربوط می‌شود. کشت پنبه در ترکمنستان نیازمند برداشت مقدار زیادی آب از رودخانه آمودریا بوده و همچنین مقدار زیادی کود شیمیایی وارد رودخانه می‌کرده است. در نتیجه، کشت پنبه در ترکمنستان یکی از عوامل خشک شدن دریاچه آرال به‌شمار می‌رود. عامل دوم، تصمیم سیاست‌گذاری در سال ۲۰۱۹ برای توقف صادرات پنبه خام به نفع صادرات پارچه و پوشاک آماده بوده است.

دامداری با وجود آب و هوای خشک که تولید خوراک دام کافی را با مشکل مواجه می‌کند، مهم است. بزرگ‌ترین زیربخش، دامداری (معمولاً از نژاد قره‌قل) است که در درجه اول برای پشم و پوست پرورش داده می‌شود. مرغ، گاو، بز، شتر و خوک نیز پرورش داده می‌شوند. اسب آخال تکه نیز در ترکمنستان پرورش داده می‌شود و مایه غرور ملی است. این اسب روی نشان ملی ترکمنستان نقش بسته است.

تولید محصولات زراعی عمده، مانند پنبه و گندم، عمدتاً به دستور دولت و مطابق با برنامه‌ریزی مرکزی انجام می‌شود.

## ارزش کل تولید

## سطح زیر کشت محصولات

## تولید
چپ|بندانگشتی|300x300پیکسل|یک کمباین برند Claas در حال برداشت گندم سفید زمستانی در مزرعه‌ای در غرب عشق‌آباد در استان آخال، ترکمنستان
طبق آمار رسمی، میزان تولید محصولات کشاورزی در ترکمنستان از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ به شرح زیر بوده است:

در سال ۲۰۱۸، ترکمنستان تولید زردآلو (۳۴ هزار تن)، آلو (۳۳ هزار تن) و هلو (۲۹ هزار تن) را گزارش کرد.

### اختلاف نظر در مورد آمار تولید
گزارش‌های مطبوعات مخالف در سال ۲۰۱۹ نشان داد که آمارهای رسمی منتشر شده ممکن است در مورد گندم و پنبه بیش از حد بزرگ‌نمایی شده باشد. با استناد به منابع ناشناس که داده‌های منتشرنشده‌ای را ارائه کرده‌اند، رسانه‌های مخالف تولید پنبه در سال ۲۰۱۸ را تنها ۴۵۰ هزار تن و تولید گندم را تنها ۵۳۸ هزار تن گزارش کردند که ۳۰ درصد آن برای مصرف انسانی نامناسب بوده است. این اتهامات مبنی بر تحقق ناقص واقعی اهداف برنامه، به‌طور غیرمستقیم توسط توبیخ‌های صادرشده از سوی رئیس‌جمهور به وزرای کشاورزی و همکاران آن‌ها در دستگاه بوروکراسی کشاورزی به دلیل عملکرد ضعیف، اگرچه بدون ذکر دلیل مشخص، تأیید شد. این اتهامات همچنین با گزارش‌هایی از کمبود غذا و کود شیمیایی حمایت شد.

## دامپروری
چپ|بندانگشتی|300x300پیکسل|گله ای از بزها و گوسفندان در حال چرا در دامنه تپه ای در استان آخال، ترکمنستان
چپ|بندانگشتی|300x300پیکسل|آغل یک گاوداری در استان لباب، ترکمنستان
چپ|بندانگشتی|300x300پیکسل|عبور گاوها از یک مسیر بیابانی در استان بالکان، ترکمنستان

### موجودی دام

### محصولات دامی

## ساختار مزرعه
تا سال ۱۹۹۱، کشاورزی در ترکمنستان (که آن زمان جمهوری شوروی سوسیالیستی ترکمنستان بود)، مانند سایر اتحاد جماهیر شوروی، در یک سیستم دوگانه سازمان‌دهی شده بود که در آن مزارع جمعی و دولتی بزرگ‌مقیاس در تعامل همزیستی با کشاورزی شبه‌خصوصی در زمین‌های کوچک خانوادگی فعالیت می‌کردند. فرایند گذار به اقتصاد بازار که پس از سال ۱۹۹۲ در ترکمنستان مستقل آغاز شد، منجر به ایجاد دسته جدیدی از مزارع متوسط کشاورزی شد که به نام «دایخان» یا مزارع دایخان شناخته می‌شوند و بین زمین‌های کوچک خانوادگی و مزارع بزرگ قرار داشتند. در سال ۲۰۰۲ بیش از ۵۰۰۰ مزرعه خصوصی از این نوع در ترکمنستان وجود داشت که بر روی ۸۱ هزار هکتار فعالیت می‌کردند. مزارع جمعی و دولتی سابق در سال‌های ۱۹۹۶–۱۹۹۷ به اتحادیه‌های اجاره‌داران تبدیل شدند. اتحادیه‌های کشاورزان موسوم به «دایخان بیریشیگی» بر اساس فرمان ریاست‌جمهوری به‌صورت خلاصه سازمان‌دهی شدند و هر اتحادیه موظف شد زمین‌های بزرگ خود را بین اجاره‌داران فردی (معمولاً سرپرستان خانوارها) تقسیم کند. میانگین اجاره زمین در یک اتحادیه کشاورزان ۴ هکتار است، در حالی که یک مزرعه دایخان به‌طور متوسط ۱۶ هکتار مساحت دارد.

قانون اساسی ترکمنستان مستقل در سال ۱۹۹۲، مالکیت خصوصی زمین را به رسمیت شناخت. با این حال، قانون زمین، که قانون دائمی تفسیر قانون اساسی در مورد امور زمین است، تصریح می‌کند که زمین‌های تحت مالکیت خصوصی در ترکمنستان غیرقابل انتقال هستند: نمی‌توان آنها را فروخت، هدیه داد یا مبادله کرد. مفهوم مالکیت خصوصی زمین در ترکمنستان با آنچه در اقتصادهای بازار رایج است متفاوت است، زیرا در این کشور مالکیت به معنای قابلیت انتقال کامل حقوق مالکیت نیست. در عمل، تمام زمین‌های ترکمنستان تحت کنترل و مالکیت مؤثر دولت قرار دارند و دولت حق استفاده از زمین را به اجاره‌داران و کشاورزان دایهان اختصاص می‌دهد. تخصیص حقوق استفاده از زمین معمولاً با تعیین اهداف تولید سالانه برای محصولات اصلی مانند پنبه و گندم همراه است. اجاره‌داران از طریق واسطه‌گری انجمن دهقانان محلی حق استفاده از زمین را از دولت دریافت می‌کنند و مدت اجاره معمولاً بین پنج تا ده سال است. این اجاره غیرقابل انتقال است و اگر خانواده‌ای قادر به کشاورزی نباشد، زمین اجاره‌ای به انجمن بازگردانده می‌شود تا مجدداً واگذار شود. کشاورزان دایهان زمین را مستقیماً از دولت دریافت می‌کنند و در ابتدا حق استفاده از زمین به آن‌ها اعطا می‌شود، اما پس از ثبت سابقه کشاورزی موفق طی دو تا سه سال، زمین به مالکیت خصوصی منتقل می‌شود و کشاورز یک گواهی مالکیت زمین ویژه از مقامات دریافت می‌کند. با این حال، اگر کشاورز نتواند به نتایج رضایت‌بخش دست یابد، حتی در صورت داشتن مالکیت خصوصی، ممکن است زمین توسط دولت مصادره شود.

## منابع

رده:کشاورزی در ترکمستان