مراقبت‌های بهداشتی در عراق

[بندانگشتی|افزایش [امید به زندگی در عراق]]
عراق در دهه ۱۹۷۰ با استفاده از یک مدل مراقبت‌های درمانی مبتنی بر بیمارستان و سرمایه‌بر، یک سیستم مراقبت‌های بهداشتی متمرکز، رایگان و همگانی ایجاد کرده بود. بر اساس گزارش «تماشای مختصر» که به‌طور مشترک توسط یونیسف و سازمان بهداشت جهانی در ژوئیه ۲۰۰۳ منتشر شد، این کشور به واردات گسترده دارو، تجهیزات پزشکی و حتی پرستار وابسته بود که هزینه آن از درآمد صادرات نفت تأمین می‌شد. برخلاف سایر کشورهای فقیرتر که بر مراقبت‌های بهداشتی عمومی با استفاده از پزشکان مراقبت‌های اولیه تمرکز داشتند، عراق یک سیستم غربی‌شده از بیمارستان‌های پیشرفته با رویه‌های پزشکی پیشرفته که توسط پزشکان متخصص ارائه می‌شد، ایجاد کرد. گزارش یونیسف/سازمان بهداشت جهانی خاطرنشان کرد که قبل از سال ۱۹۹۰، ۹۷ درصد از ساکنان شهری و ۷۱ درصد از جمعیت روستایی به مراقبت‌های بهداشتی اولیه رایگان دسترسی داشتند. تنها ۲ درصد از تخت‌های بیمارستانی به صورت خصوصی اداره می‌شدند.

## بودجه و هزینه‌ها
در طول دهه آخر رژیم صدام حسین، سازمان ملل متحد تحریم‌هایی را علیه عراق اعمال کرد که واردات دارو و تجهیزات پزشکی به عراق را تا حد زیادی محدود کرد، به طوری که برخی از بیمارستان‌های عراق حتی قادر به توزیع آنتی‌بیوتیک‌های اولیه نبودند. در این دوره، مرگ و میر مادران تقریباً سه برابر افزایش یافت و حقوق پرسنل پزشکی به شدت کاهش یافت. مراکز پزشکی که در سال ۱۹۸۰ از بهترین‌ها در خاورمیانه بودند، رو به وخامت گذاشتند. شرایط به ویژه در جنوب وخیم بود، جایی که سوء تغذیه و بیماری‌های ناشی از آب در دهه ۱۹۹۰ رایج شد. در سال ۲۰۰۵، میزان ابتلا به حصبه، وبا، مالاریا و سل در عراق بیشتر از کشورهای مشابه بود. درگیری سال ۲۰۰۳ حدود ۱۲ درصد از بیمارستان‌ها و دو آزمایشگاه اصلی بهداشت عمومی عراق را نابود کرد. در سال ۲۰۰۴ برخی پیشرفت‌ها رخ داد. با استفاده از بودجه‌های قابل توجه بین‌المللی، حدود ۲۴۰ بیمارستان و ۱۲۰۰ مرکز بهداشتی اولیه در حال فعالیت بودند، کمبود برخی از مواد پزشکی برطرف شده بود، آموزش پرسنل پزشکی آغاز شده بود و واکسیناسیون کودکان به‌طور گسترده انجام می‌شد. با این حال، شرایط بهداشتی در بیمارستان‌ها همچنان نامطلوب بود، پرسنل آموزش دیده و داروها کمبود داشتند و مراقبت‌های بهداشتی در مناطقی که شورش‌های خشونت‌آمیز ادامه داشت، تا حد زیادی در دسترس نبود. در سال ۲۰۰۵، ۱۵ تخت بیمارستانی، ۶٫۳ پزشک و ۱۱ پرستار به ازای هر ۱۰۰۰۰ نفر جمعیت وجود داشت. طرح‌هایی برای اختصاص ۱٫۵ میلیارد دلار از بودجه ملی به مراقبت‌های بهداشتی در سال ۲۰۰۶ در نظر گرفته شده بود.

در طول دهه ۱۹۸۰، مراقبت‌های بهداشتی عراق رایگان بود، اما با فلج شدن عراق توسط تحریم‌ها، این هزینه تغییر کرد و ۵۰۰ دینار به عنوان هزینه پذیرش در بیمارستان‌های دولتی دریافت شد. قرار بود این مبلغ هزینه تمام درمان را پوشش دهد. در فوریه ۲۰۱۶، تمام بیمارستان‌های دولتی عراق شروع به دریافت هزینه از بیماران برای خدمات انفرادی کردند. بودجه مراقبت‌های بهداشتی برای سال ۲۰۱۶ حدود ۲۵ درصد کاهش یافته است.

## استخدام
بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۴ بیش از ۲۰۰۰ پزشک کشته شدند. در سال ۲۰۱۶، کمتر از سی جراح قلب در کشور باقی مانده بود. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (مارس ۲۰۲۰)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D; تا سال ۲۰۲۰، ۳۷۲ بیمارستان با ۵۳۸۰۲ تخت در عراق وجود دارد. سیستم مراقبت‌های بهداشتی عمومی در عراق رایگان است و دهه‌هاست که رایگان بوده است.

## مسائل
پزشکان عراقی گزارش می‌دهند که مجبورند وانمود کنند که بیماران را احیا می‌کنند، در حالی که این کار بی‌فایده است، زیرا بستگان، که با شبه‌نظامیان ارتباط دارند، گاهی در صورت نارضایتی از تلاش‌های پزشک، درخواست پول می‌کنند. در سال ۲۰۱۰، شورای نمایندگان عراق مجازات هر کسی را که به جرم تهدید یا حمله به پزشک محکوم شده بود، افزایش داد.

مطالعات دانشگاهی مختلف تخمین می‌زنند که عراقی‌ها مشکلات سلامت روان درمان نشده متعددی دارند، مانند افسردگی، اختلال دوقطبی، اضطراب، اختلال استرس پس از سانحه پی تی اس دی به تنهایی بین ۲۰ تا ۶۰ درصد از جمعیت ۱۸ سال به بالا را تحت تأثیر قرار می‌دهد)، که علت آن را می‌توان در نقض حقوق بشر توسط صدام و همچنین به دلیل پیامدهای حمله ۲۰۰۳ به عراق و پیامدهای کلی جنگ عراق مانند خشونت، تروریسم، آوارگی و وضعیت اجتماعی-اقتصادی پایین، جستجو کرد.

## جستارهای وابسته
* سلامت در عراق

## منابع

رده:مراقبت‌های بهداشتی در عراق