آنا ماریا انریکه آنیولتی

**آنا ماریا انریکه آنیولتی** (؛ ۱۹۰۷ – ) پارتیزان اهل پادشاهی ایتالیا بود. که در ۱۲ ژوئن ۱۹۴۴ توسط نازی‌ها تیرباران شد. به خاطر اقداماتش در حمایت از جنبش پارتیزانی ایتالیا، پس از مرگ با مدال طلای شجاعت نظامی مورد تقدیر قرار گرفت.

## زندگینامه
آنا ماریا انریکه آنیولتی در بولونیا متولد شد. پدرش پائولو انریکه یک یهودی پرتغالی تبار بود؛ مادرش ماریا کلوتیلد آنیولتی فوسکونی یک مسیحی کاتولیک بود. او خواهرزاده ریاضی‌دان فدریگو انریکوئس بود. هیچ یک از والدین او مذهبی نبودند، بنابراین آنا ماریا و برادرش انزو تحصیلات غیر مذهبی داشتند. پدرش زیست‌شناس مهمی بود که در دانشگاه های مختلف تدریس می‌کرد. به دلیل شغلش، خانواده به شهرهای مختلف ایتالیا نقل مکان کردند؛ محل زندگی او در ناپل، ساساری و سرانجام در فلورانس بود.

در سال ۱۹۲۶ او شروع به تحصیل در مقطع لیسانس در رشته ادبیات و فلسفه کرد. در سال ۱۹۳۰ مدرک خود را دریافت کرد. استاد راهنمای پایان‌نامه لیسانس او نیکولای اتوکار بود. این ملاقات برای او بسیار مهم بود. نیکولای از دانشگاهی در سیبری آمده بود و در طول اقامتش در روسیه، شاهد وقایعی بود که منجر به انقلاب اکتبر ۱۹۰۵ شد. او به مدت ۳۰ سال در فلورانس تدریس کرد، دقیقاً از همان سالی که آنا برای اولین بار ثبت نام کرد.

در سال ۱۹۳۲ پس از فارغ‌التحصیلی و با مطالعه بیشتر در زمینه کتیبه‌شناسی و تحقیقات بایگانی، آنا ماریا به عنوان دستیار مشترک در دانشگاه مشغول به کار شد و در بایگانی دولتی فلورانس مشغول به کار شد.

در سال ۱۹۳۶ او به عنوان مسئول بایگانی منصوب شد و همکاری خود را با بایگانی تاریخی ایتالیا، با نوشتن نقد کتاب و گزارش کنفرانس‌ها ادامه داد.

آنا روند گرویدن به کاتولیک را در سال ۱۹۳۶ آغاز کرد و آن را در سال ۱۹۳۸ به پایان رساند. این نتیجه یک جستجوی معنوی بود که سال‌ها به طول انجامید و تا زمان مرگش بر تصمیمات زندگی او تأثیر گذاشت.

در سال ۱۹۳۸، قوانین نژادی ایتالیا در ایتالیا تصویب شد و منجر به وقفه در تحصیل و شغل آنا شد، زیرا با وجود تغییر دین، او هنوز یهودی محسوب می‌شد.

طبق قوانین نژادی، خدمت در ارتش، نگهبانی، مالکیت شرکت، داشتن زمین یا هرگونه املاک و مستغلات برای یهودیان ممنوع بود. یهودیان دیگر مجاز به کار در ادارات نظامی و مدنی، نهادهای استانی و شهری، بانک‌ها و بیمه‌ها، مدارس و دانشگاه‌ها، صرف نظر از رتبه، نبودند. در نهایت، دانش‌آموزان یهودی از مدارس دولتی محروم شدند.

آنا در برهه‌ای از بی‌ثباتی اقتصادی خانواده‌اش از بایگانی دولتی اخراج شد. در آن سال‌ها، مهم‌ترین چهره کاتولیک فلورانس، جورجیو لا پیرا بود. آنا با او رابطه‌ای سرشار از احترام و محبت داشت. در سال ۱۹۳۹ او مجله‌ای به نام «پرینسیپی» تأسیس کرد که هدفش نشان دادن «ورطه جنگی که به سوی آن می‌دویم» بود. این مجله برای شکل‌گیری فکری آنا بسیار مهم بود.

جورجیو لا پیرا به او کمک کرد تا شغل جدیدی پیدا کند: او برادرش انزو را برای ملاقات با اسقف اعظم فلورانس همراهی کرد و به لطف او، آنا در کتابخانه واتیکان استخدام شد. آنا با راهبه‌ها زندگی می‌کرد و با تیا سسینی هم اتاق بود. این دو دختر در کتابخانه واتیکان همکار و همچنین رفقای جنگی بودند. در سال ۱۹۴۰ ایتالیا به جنگ جهانی دوم پیوست. به دلیل جنبش ضدفاشیسم فعال در آنجا، آشفتگی در کتابخانه واتیکان ایجاد شد.

آنا با کشیشی دوست شد که از طریق او با خراردو برونی، از جمله روشنفکران دیگر آشنا شد. برونی در دانشگاه ساپینزای رم فلسفه خوانده بود و در حزب مردمی ایتالیا فعالیت داشت.

او و برونی به همراه چند دوست دیگر، اولین هسته گروه اجتماعی مسیحی را تشکیل دادند. این گروه به یک جنبش و در نهایت یک حزب سیاسی تبدیل شد. در سال ۱۹۴۳، آنا ماریا شغل خود را در رم ترک کرد و به فلورانس بازگشت تا در کنار مادرش باشد که تنها مانده بود. در آنجا او شروع به شرکت در جنبش مقاومت ایتالیا کرد و به خانواده‌های یهودی کمک می‌کرد و برای آنها کارت شناسایی تهیه می‌نمود. او اغلب آنها را برای انجام کارهای دفتر اسناد رسمی به شورای شهر همراهی می‌کرد. اما در ۱۲ مه ۱۹۴۴ یک خبرچین فاشیست که در خانه منتظرش بود، به او خیانت کرد و او را به همراه مادرش دستگیر کرد. سه روز بعد، آنا به ویلا تریست برده شد.

ویلا تریست نام کوچک شکنجه‌گاه‌های مختلفی است که توسط نازی‌ها و فاشیست‌ها در سال‌های پایانی جنگ جهانی دوم افتتاح شدند. به طور خاص، ویلا تریست در فلورانس، رم و میلان، مکان‌های شومی بودند.

ویلا تریست در فلورانس هنوز در خیابان بولونیز ۶۷ قرار دارد. آلمانی‌ها به فاشیست‌ها اجازه استفاده از طبقات پایین و زیرزمین مجتمع آپارتمانی را دادند، جایی که فرمانده ماریو کاریتا، اداره خدمات ویژه را سازماندهی می‌کرد، نهادی که در آن از مجرمان عفو شده از هر نوع، استقبال می‌شد.

در ویلا تریست، محکومین در حالی که روی نوعی تخت درویشی دراز کشیده بودند، بازجویی می‌شدند. آنها را مجبور به نوشیدن نفت می‌کردند و انواع شکنجه‌ها، مانند شوک الکتریکی به اندام تناسلی یا بلعیدن اجباری نمک بدون آب را تحمیل می‌کردند. شکنجه‌گران که دائماً تعویض می‌شدند، معمولاً مست از کنیاک یا کوکائین بودند.

وقتی شکنجه نتوانست قربانیان را به صحبت کردن وادار کند، آنها را تیرباران کردند. آنا ماریا نیز شکنجه شد. به مدت هفت روز، او را مجبور کردند که بایستد، بدون اینکه اجازه نشستن یا خوابیدن داشته باشد.

به نظر می‌رسد که شرکت‌کنندگان در جلسات سادیسمی حتی شامل مردان مذهبی، از جمله یک راهب بندیکتی به نام پدر ایلدفونسو، نیز می‌شدند که در طول شکنجه با نواختن آهنگ‌های محلی ناپلی با پیانو خود را سرگرم می‌کرد.

در ۱۲ ژوئن، فاشیست‌ها آنا را به چرسینادمکانی کوچک در تپه‌های شمال فلورانس، نزدیک سستو فیورنتینو بردند. آنا تنها زن در میان شش مرد جوان گروه کورا بود که آنا عضوی از آن بود. همه آنها در آنجا تیرباران شدند و سپس اجسادشان رها شد. آنا ۳۷ ساله بود. فلورانس اندکی پس از آن آزاد شد.

رادیو CORA (مخفف رادیو کمیسر) یک ایستگاه پخش مخفی بود که توسط اعضای حزب اقدام فلورانس اداره می‌شد و از ژانویه تا ژوئن ۱۹۴۴، ارتباط بین جنبش مقاومت ایتالیا و فرماندهان متفقین را تضمین می‌کرد. مبتکران این ابتکار، گروهی از جوانان، از جمله انزو انریکه آنیولتی و حدود بیست همکار بودند.

فعالیت رادیوی مخفی، که اطلاعات مربوط به فعالیت‌های آلمان در فلورانس را به فرماندهان متفقین مخابره می‌کرد و درخواست کمک برای پارتیزان‌ها را ارسال می‌کرد، چنان مهم بود که در ۲ ژوئن ۱۹۴۴، متفقین تعدادی از افراد خود را برای کمک به رادیو از طریق هوا در پراتو پیاده کردند.

## جوایز
بندانگشتی|مدال طلای شجاعت (۲۶ مارس ۱۸۳۳ - ۱۰ مه ۱۹۴۳)
پس از مرگ، به رسم تقدیر و یادبود، مدال طلای شجاعت نظامی را به وی اختصاص دادند.

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
رده:افراد اعدام‌شده توسط آلمان نازی اهل ایتالیا
رده:افراد ایتالیایی پرتغالی‌تبار
رده:افراد ایتالیایی یهودی‌تبار
رده:درگذشتگان ۱۹۴۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۷ (میلادی)