پمپئو کولاجانی

**پمپئو کولاجانی** (۴ ژانویه ۱۹۰۶–۸ دسامبر ۱۹۸۷) سیاستمدار ایتالیایی و رهبر مقاومت در طول جنگ جهانی دوم بود. پس از جنگ، او سمت‌های سیاسی مختلفی از جمله معاون وزیر دفاع در کابینه‌های پاری و د گاسپری اول و عضو مجلس نمایندگان ایتالیا در سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۶ را بر عهده داشت.

## زندگی‌نامه
### اوایل زندگی
او در سال ۱۹۰۶ در کالتانیستا، سیسیل، در خانواده‌ای با سنت‌های دموکراتیک و جمهوری‌خواه از زمان وحدت ایتالیا متولد شد. پدربزرگش، پمپئو، که همنام او بود، اتحادیه علیه حوادث معدنچیان سیسیل را تأسیس کرده بود و عموی بزرگش ناپلئون کولاجانی یکی از بنیانگذاران حزب جمهوری‌خواه ایتالیا بود. او در دهه ۱۹۲۰ در رشته حقوق فارغ‌التحصیل شد و خیلی زود به یک ضد فاشیست سرسخت و عضو حزب کمونیست ایتالیا که در آن زمان ممنوع بود، تبدیل شد. او به دلیل تلاش برای تأسیس سازمانی که در آن جمهوری‌خواهان جوان، سوسیالیست‌ها، کمونیست‌ها و آنارشیست‌ها می‌توانستند ملاقات کنند و دربارهٔ ایده‌های خود بحث کنند، دستگیر شد. در سال ۱۹۴۰، در طول جنگ جهانی دوم، او به خدمت سربازی فراخوانده شد و به هنگ سواره نظام «سواره نظام سبک پالرمو» منصوب شد، اما بارها منتقل شد و سرانجام به دلیل تبلیغ سازمانی از افسران ناامید از نحوه اداره جنگ به پیمونت فرستاده شد. هنگامی که آتش‌بس کاسیبیله در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ اعلام شد، او در پینرولو بود و به عنوان ستوان در هنگ «نیتزا کاوالریا» (اول) خدمت می‌کرد، چرا که به دلیل گذشته ضد فاشیستی‌اش از ارتقای درجه کاپیتانی محروم شده بود.

### مقاومت
کولاجانی به همراه پانزده نفر دیگر از هنگ خود، برای فرار از اسارت توسط آلمانی‌ها، به یک گروه پارتیزانی کمونیست نوپا در بارج پیوست که از دل آن تیپ‌های گاریبالدی پیدمونتی متولد شدند. از جمله اعضای آن می‌توان به لودوویکو گیمونا، آنتونیو جولیتی و جیان کارلو پاژتا اشاره کرد. رفقای کولاجانی که به همراه او به پارتیزان‌ها پیوستند، شامل ستوان کارلو کوتی و آنتونیو کروا و ستوان دوم وینچنزو مودیکا، جیووانی لاتیلا و ماسیمو ترانی بودند که همگی بعدها نقش‌های رهبری را در تیپ‌های گاریبالدی پیدمونت بر عهده گرفتند. کولاجانی به همراه آنها، گردان اول پارتیزانی «کارلو پیساکانه» را تأسیس کرد. او نام مستعار و *[[نام جنگی|لقب]]* *نیکولا بارباتو* را برای خود برگزید، برگرفته از نام پزشک سوسیالیستی که رهبر فاشیست‌های سیسیل بود. او خیلی زود به یکی از رهبران اصلی پارتیزان‌های کمونیست در پیمونت تبدیل شد و در ۱۴ مارس ۱۹۴۴ فرمانده تیپ چهارم گاریبالدی کونئو و در ۲۲ مه ۱۹۴۴ فرمانده لشکر اول گاریبالدی پیمونت شد. پس از دفع یک سری حملات آلمانی‌ها و فاشیست‌ها در دره واریتا بین مارس و ژوئیه ۱۹۴۴، گروه‌های گاریبالدی تحت فرماندهی کولاجانی کارایی رزمی خود را حفظ کردند و طبق استراتژی ابداع شده توسط «بارباتو»، تا حدودی به گروه‌های کوچک‌تری تقسیم شدند که به سمت دشت حرکت کردند.

با افزایش تعداد نیروهای پارتیزانی توسط نیروهای جدید، که امکان تأسیس لشکر دوم گاریبالدی پیدمونت (لشکر یازدهم گاریبالدی پیدمونت) را فراهم می‌کرد، کولاجانی فرماندهی لشکر اول گاریبالدی پیدمونت را به وینچنزو مودیکا واگذار کرد و فرمانده منطقه هشتم پارتیزانی پیدمونت (مونتفرات) و معاون فرمانده فرماندهی منطقه‌ای نظامی پیدمونت، سازمان زیرزمینی که تمام گروه‌های پارتیزانی منطقه را هماهنگ می‌کرد، شد. در آوریل ۱۹۴۵، "بارباتو" راهپیمایی تشکل‌های پارتیزانی به تورین را از جهات مختلف سازماندهی کرد. حمله به شهر تحت کنترل محور در ۱۹ آوریل ۱۹۴۵ با حمله گروه‌های تحت فرماندهی مودیکا به پادگان فاشیستی چیری آغاز شد که با مشارکت لشکر یازدهم گاریبالدی و گروه عملیاتی سیار " عدالت و آزادی " شکست خورد. در ۲۸ آوریل ۱۹۴۵، پارتیزان‌های گاریبالدی به رهبری گروه‌های مودیکا و لاتیلا وارد تورین شدند، جایی که در کنار پارتیزان‌های "خودمختار" انریکو مارتینی و گروه‌های "عدالت و آزادی" جنگیدند و بر مقاومت تیپ‌های سیاه غلبه کرده و شهر را آزاد کردند. کولاجانی سپس به عنوان معاون ''فرماندار'' تورین منصوب شد.

### حرفه سیاسی
چند ماه بعد، کولاجانی در کابینه پاری و متعاقباً در اولین کابینه دِ گاسپری، معاون وزیر دفاع شد. او بعداً به سیسیل بازگشت و در آنجا عضو شورای شهر پالرمو شد. در سال ۱۹۴۷، او به عنوان معاون منطقه‌ای جبهه دموکراتیک خلق در سیسیل انتخاب شد. او به مدت شش دوره در مجلس منطقه‌ای سیسیل باقی ماند تا اینکه در مارس ۱۹۶۹ استعفا داد، در حالی که همزمان سمت معاون رئیس پارلمان منطقه‌ای را نیز بر عهده داشت. در سال ۱۹۷۵، او تا سال بعد به عضویت مجلس نمایندگان ایتالیا انتخاب شد. تعهد سیاسی او تا زمان مرگش ادامه داشت. او عضو کمیته مرکزی حزب کمونیست ایتالیا، دبیر فدراسیون‌های کمونیستی اِنا و پالرمو، عضو شورای ملی و شورای ملی صلح بود. او در سال ۱۹۸۷ در پالرمو درگذشت و در گورستان اِنا به خاک سپرده شد.

## منابع

رده:اعضای مجلس نمایندگان ایتالیا
رده:اعضای نهضت مقاومت ایتالیا
رده:درگذشتگان ۱۹۸۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۶ (میلادی)
رده:سیاستمداران حزب کمونیست ایتالیا
رده:نظامیان جنگ جهانی دوم اهل ایتالیا