سن سباستین (مانتنیا)

**سنت سباستین** موضوع سه نقاشی از استاد ایتالیایی رنسانس اولیه، آندرئا مانتنیا است. این هنرمند پادوآ در دوره‌ای زندگی می‌کرد که طاعون مکرراً شیوع داشتند؛ سباستین به‌عنوان حافظ در برابر طاعون در نظر گرفته می‌شد، زیرا با تیرها هدف قرار گرفته بود و اعتقاد بر این بود که طاعون از طریق هوا منتشر می‌شود. در طول اقامت طولانی خود در منتووا، مانته‌نیا نزدیک کلیسای سان سباستیانو که به سنت سباستین اختصاص یافته بود، سکونت داشت. این سه نقاشی در موزه تاریخ هنر در وین، لوور در پاریس و کا دو رو در ونیز نگهداری می‌شوند.
پرونده:Andrea_Mantegna_089.jpg|جایگزین=c. 1470, Vienna| حدود ۱۴۷۰، وین
پرونده:Andrea_Mantegna_088.jpg|جایگزین=c. 1480, Paris| حدود ۱۴۸۰، پاریس
پرونده:St_Sebastian_3_Mantegna.jpg|جایگزین=c. 1506, Venice| حدود ۱۵۰۶، ونیز


## سنت سباستین وین
پیشنهاد شده است که این نقاشی پس از آن که مانته‌نیا از طاعون مرگ سیاه در پادوآ (۱۴۵۶–۱۴۵۷) بهبود یافت، ساخته شده باشد. احتمالاً این اثر توسط پودستای شهر برای جشن گرفتن پایان وبا سفارش داده شده بود و پیش از آن که هنرمند شهر را به مقصد مانتووا ترک کند، تکمیل شد.
بندانگشتی|181x181پیکسل|سوار بر ابر وین، ''سنت سباستین''
بر اساس نظر باتیستی، این موضوع به کتاب مکاشفه اشاره دارد. یک سوارکار در ابرها در گوشهٔ بالای سمت چپ حضور دارد. همان‌طور که در مکاشفه مشخص شده، ابر سفید است و سوارکار دارای داس دسته‌بلند است که از آن برای بریدن ابر استفاده می‌کند. این سوارکار به عنوان زحل، خدای رومی، تفسیر شده است: در زمان‌های قدیم، زحل با زمانی که می‌گذرد و همه چیز را پشت سرش ویران می‌کند، شناسایی می‌شد.

به جای تصویر کلاسیک سباستین که به تیرکی در محوطه دانشگاه کمپوس مارتیوس رم بسته شده بود، نقاش، قدیس را در مقابل یک طاق، چه طاق نصرت و چه دروازه شهر، به تصویر کشید. در سال ۱۴۵۷، نقاش به دلیل قرار دادن تنها هشت حواری در نقاشی دیواری خود از *عروج مسیح*، به دلیل «نارسایی هنری» محاکمه شد؛ بنابراین، او در پاسخ، اصول کلاسیک‌گرایی آلبرتی را در تصاویر زیر، از جمله این *سنت سباستین* کوچک، به کار برد، هرچند که با دیدگاه نوستالژیک خودش تغییر شکل داده بود.

از ویژگی‌های مانتنیا می‌توان به وضوح سطح، دقت یک بازتولید «باستان‌شناختی» از جزئیات معماری و ظرافت حالت بدن شهید اشاره کرد.

کتیبه عمودی در سمت راست قدیس، امضای مانتنیا به زبان یونانی است.
[چپ|بندانگشتی|282x282پیکسل|''ویرانه‌های کلاسیک، نمونه‌ای از تصاویر مانتنیا هستند. مسیر صخره‌ای، شن و غارها، اشاره‌ای به دشواری‌های رسیدن به [اورشلیم نو|اورشلیم آسمانی، شهر مستحکمی که در بالای کوه، در گوشه سمت راست بالای تصویر به تصویر کشیده شده و در فصل ۲۱ کتاب مکاشفه شرح داده شده است، دارند.*]]

== سنت سباستین موزه لوور ==
*مجسمه سنت سباستین'' موزه لوور زمانی بخشی از محراب سن زنو در ورونا بود. در اواخر قرن هفدهم تا اوایل قرن هجدهم، وجود آن در کلیسای سنت ایگپرس، در منطقه اوورنی فرانسه ثبت شده است: وجود آن در آنجا به ازدواج کیارا گونزاگا، دختر فدریکو اول مانتوا، با ژیلبر دو بوربون، دوفن دوورنی (۱۴۸۶) مربوط می‌شود.

این تصویر احتمالاً مضمون «ورزشکار خدا» را نشان می‌دهد که از خطبه‌ای ساختگی از سنت آگوستین الهام گرفته شده است. قدیس، که دوباره به یک طاق کلاسیک بسته شده است، از زاویه دید غیرمعمول و پایین دیده می‌شود که توسط هنرمند برای افزایش حس استحکام و تسلط بر چهره‌اش استفاده شده است. سر و چشمانی که به سمت آسمان چرخیده، استواری سباستین در تحمل شهادت را تأیید می‌کند. در پاهای او دو فرد گناهکار (که توسط یک جفت کماندار نشان داده شده‌اند) نشان داده شده‌اند: این تصاویر برای ایجاد تضاد بین مردی با ایمان متعالی و کسانی که فقط مجذوب لذت‌های دنیوی هستند، طراحی شده‌اند.

جدا از نمادگرایی، این تصویر به دلیل دقت مانتنیا در به تصویر کشیدن خرابه‌های باستانی و همچنین جزئیات واقع‌گرایانه مانند درخت انجیر کنار ستون و توصیف جسد سباستین، متمایز است.

## سنت سباستین ونیزی
سومین تابلوی سنت سباستین اثر آندره‌آ مانتنیا چندین سال پس از نسخه‌های پیشین او از این موضوع خلق شد؛ تاریخ دقیق آن محل بحث است و میان سال‌های ۱۴۹۰ تا ۱۵۰۶ در نوسان قرار دارد. برخی مورخان هنر بر این باورند که حضور قرنیز مرمری خیالی در پس‌زمینه، که یادآور دوران اقامت و فعالیت مانتنیا در پادوا است، می‌تواند نشانگر آن باشد که این تابلو به دوره‌ای نزدیک به نقاشی‌های پیروزی‌های سزار یا حتی کمی زودتر تعلق دارد. در هر حال، این اثر امروزه در گالری فرانچتی ونیز نگهداری می‌شود و جایگاهی مهم در مجموعه آثار مذهبی رنسانس ایتالیا دارد. آنچه این تابلو را از دو نسخه پیشین متمایز می‌سازد، ترکیب‌بندی کاملاً متفاوت و فضای بدبینانه و سنگین آن است. در اینجا، قدیس نه در میانه معماری‌های پرجزئیات و پرسپکتیوی، بلکه در برابر یک پس‌زمینه ساده، کم‌عمق و تقریباً تک‌رنگ با سایه‌های قهوه‌ای قرار گرفته است. این پس‌زمینه خنثی باعث می‌شود که تمام تمرکز بیننده بر چهره باشکوه، رنج‌دیده و شکنجه‌شده قدیس جلب شود، چهره‌ای که نوعی شکوه تراژیک را القا می‌کند. مانتنیا با افزودن جزئیاتی معنادار، نیت و پیام خود را آشکار ساخته است: در گوشه پایین سمت راست، یک شمع خاموش دیده می‌شود که پارچه‌ای باریک به دور آن پیچیده شده است. بر روی این نوار پارچه‌ای به زبان لاتین نوشته شده است:

«هیچ چیز جز الوهیت پایدار نیست؛ باقی همه دود است.»

می‌توان آن را به عنوان یکی از آثار باقی مانده در استودیوی هنرمند پس از مرگش در سال ۱۵۰۶ شناسایی کرد. در نیمه اول قرن شانزدهم، این اثر در خانه پیترو بمبو در پادوا بود، جایی که توسط مارکانتونیو میشیل دیده شد. از طریق وارثان کاردینال بمبو، در سال ۱۸۱۰، توسط آناتومیست و جراح آنتونیو اسکارپا برای مجموعه‌اش در پاویا به دست آمد. پس از مرگ او در سال ۱۸۳۲، این نقاشی به برادر و سپس برادرزاده‌اش در موتا دی لیونزا (ترویزو) به ارث رسید، جایی که تا سال ۱۸۹۳ در آنجا ماند، زمانی که توسط بارون جورجیو فرانچتی برای موزه کادورو خریداری شد، که او در سال ۱۹۱۶ آن را به همراه محتویاتش به شهر ونیز واگذار کرد.

## منابع

رده:شکنجه در هنر
رده:نقاشی‌های آندرئا مانتنیا
رده:نقاشی‌های دهه ۱۴۵۰ (میلادی)
رده:همه‌گیری در هنر