کشاورزی و دامداری در ولز

کشاورزی در گذشته بخش عمده‌ای از اقتصاد ولز بوده است، کشوری عمدتاً روستایی که بخشی از بریتانیا است. ولز کوهستانی است و آب و هوای معتدل و مرطوبی دارد. این امر منجر به این می‌شود که تنها بخش کوچکی از مساحت زمین برای کشت زراعی مناسب باشد، اما علف برای چرای دام به وفور یافت می‌شود. به عنوان نسبتی از اقتصاد ملی، کشاورزی اکنون اهمیت بسیار کمتری دارد؛ نسبت بالایی از جمعیت اکنون در شهرها و شهرک‌های جنوب کشور زندگی می‌کنند و گردشگری به شکل مهمی از درآمد در حومه شهر و ساحل تبدیل شده است. کشت زراعی محدود به مناطق مسطح‌تر است و در جاهای دیگر، لبنیات و دامداری غالب است.

مزارع در ولز معمولاً مزارع خانوادگی کوچک هستند. محصولات زراعی و باغبانی محدود به جنوب شرقی ولز، نواحی مرزی ولز، بخش شمال شرقی کشور، حاشیه‌های ساحلی و دره‌های رودخانه‌ای بزرگتر است. هشتاد درصد از کشور به عنوان "منطقه‌ای کم‌برخوردار" برای کشاورزی طبقه‌بندی شده است. لبنیات در مراتع اصلاح‌شده در مناطق پست انجام می‌شود و گاوهای گوشتی و گوسفندان در ارتفاعات و زمین‌های حاشیه‌ای چرا می‌کنند.

بخش زیادی از زمین‌های مرتفع، مناطق وسیع چرای گوسفند هستند و توسط گوسفندان مقاوم کوهستانی ولز که آزادانه در حال پرسه زدن هستند، چرا می‌شوند. مانند سایر نقاط بریتانیا، کشاورزی تحت فشار شدیدی قرار داشته است که منجر به استخدام افراد کمتر در زمین، ادغام مزارع و افزایش کشاورزی نیمه‌وقت شده است. از خانه‌های مزرعه برای تخت و صبحانه استفاده شده یا به اقامتگاه‌های خود‌مهمان‌پذیر تبدیل شده‌اند و کشاورزان به فعالیت‌های مرتبط با گردشگری و سایر فعالیت‌ها روی آورده‌اند. کشاورزی در ولز به شدت توسط سیاست مشترک کشاورزی اتحادیه اروپا یارانه دریافت می‌کرد و دولت ولز چندین طرح را با هدف تشویق جامعه کشاورزی به همکاری در مراقبت از زمین خود به شیوه‌ای پایدار از نظر زیست‌محیطی معرفی کرده است.

## مرور کلی

آب و هوا و توپوگرافی ولز به گونه‌ای است که زمین زراعی کمی وجود دارد و دامداری به طور سنتی کانون کشاورزی بوده است. ولز از یک منطقه کوهستانی مرتفع در معرض باد در شمال غربی کشور، که بخش زیادی از گوینز امروزی را در بر می‌گیرد، و یک منطقه مرتفع از زمین‌های بایر اسیدی بین ، با یک نوار ساحلی از زمین‌های هموارتر اما همچنان موج‌دار تشکیل شده است. این شامل دره گلامورگان، مونموث‌شر، نواحی مرزی ولز، فلینت‌شر و دنبی‌شر، دشت ساحلی شمال ولز، جزیره انگلسی، دشت ساحلی در خلیج کاردیگان و پمبروک‌شر است و این‌ها مناطق اصلی کشت زراعی هستند. آب و هوای معتدل اطلس با بادهای عمدتاً غربی باعث بارندگی زیاد در کشور می‌شود؛ در مناطق مرتفع ممکن است  یا بیشتر باشد و در ساحل .

در مقایسه با سایر نقاط بریتانیا، ولز کمترین درصد زمین زراعی (۶٪) و مساحت چرای خشن و زمین تپه‌ای به طور قابل توجهی کمتر از اسکاتلند دارد (۲۷٪ در مقابل ۶۲٪). صنعت لبنیات در مناطق مساعدتر کشور متمرکز است، در حالی که دام در مناطق مرتفع پرورش می‌یابد و مناطق کوهستانی به طور گسترده برای پرورش گوسفند استفاده می‌شود.  زمین کشاورزی در ولز وجود دارد و هشتاد درصد از کشور به عنوان آنچه برای اهداف کمک‌های دولتی به مزارع به عنوان "منطقه کم‌برخوردار" برای کشاورزی تعریف می‌شود، طبقه‌بندی شده است.

## تاریخچه
### پیش از روم
هنگامی که مردم پس از آخرین عصر یخبندان به ولز بازگشتند، نحوه کشاورزی را نمی‌دانستند. تا حدود ۴۰۰۰-۳۰۰۰ قبل از میلاد طول کشید تا آن‌ها یاد بگیرند. دوران نوسنگی شاهد بود که مردم ولز در موقعیت‌های بسیار متفاوتی بسته به جایی که زندگی می‌کردند قرار داشتند. در برخی مکان‌ها، مردم هنوز در غارها زندگی می‌کردند. عصر برنز بسیار با دوران نوسنگی متفاوت بود، به دلیل میزانی که مردم کشاورزی می‌کردند. بسیاری این را به آمدن فرهنگ بیکر به ولز نسبت می‌دهند. عصر آهن شاهد اختراعات جدید بسیاری برای بهبود کشاورزی ولز بود. یکی از این اختراعات گاوآهن آهنی بود که نوع پیشرفته‌ای از گاوآهن بود. این اختراع به سلت‌ها نسبت داده شد.

### پس از روم
بین ۴۰۰ و ۸۰۰ پس از میلاد، پس از فروپاشی امپراتوری روم در بریتانیا، زمین‌ها از جنگل در ولز پاکسازی شدند که نشان‌دهنده گسترش کشاورزی بود.

در قرون وسطی، زمین تا حدی در جنوب ولز، مانند انگلستان فئودال، به صورت جمعی نگهداری می‌شد، با روستاهایی که توسط مزارع باز با پشته و شیار احاطه شده بودند. در مقابل، در شمال ولز، کشاورزانی که در همان آبادی زندگی می‌کردند ممکن است تا حد اشتراک تیم‌های گاوآهن همکاری کرده باشند، اما زمین توسط افراد نگهداری می‌شد. در سراسر قرون وسطی، گوسفندان کمتر از گاوهای مقاوم کوهستانی اهمیت داشتند. با این حال، مزارع ولزی قرون وسطی تحت تأثیر ارث قابل تقسیم (جایی که تمام زمین بین همه پسران یک مالک زمین تقسیم می‌شد) قرار گرفتند و مزارع کوچکی ایجاد کردند که اغلب به فقر فرو می‌رفتند. ارث قابل تقسیم توسط پارلمان در سال ۱۵۴۲ لغو شد.

در دوران مدرن آغازین، نظام فئودالی جنوب ولز فروپاشید و زمین‌های باز به تدریج و با توافق بین کشاورزان ذی‌نفع محصور شدند و چشم‌اندازی از مزارع مستقل را بر جای گذاشتند. در شمال، کشاورزان همچنان در آبادی‌ها زندگی می‌کردند که طبق گزارشی از قرن پانزدهم، شامل نه خانه بود که همگی از "یک تیم گاوآهن، یک خشک‌کن، یک مشک کره، یک گربه، یک خروس و یک گله‌بان" استفاده می‌کردند.

دام اصلی در مناطق پست تا قرن هجدهم گاو باقی ماند. در مناطق مرتفع، گوسفند نگهداری می‌شد و اگر غله‌ای کشت می‌شد، جو دوسر بود. کوچ‌نشینی فصلی انجام می‌شد، مردم با حیوانات خود از مزرعه "هندره" در مناطق پست در زمستان به خانه مزرعه "هافد" در مناطق مرتفع در تابستان نقل مکان می‌کردند. کوچ‌نشینی فصلی در طول قرن هجدهم کاهش یافت و در پایان آن با محصور شدن زمین، هم در مناطق مرتفع و هم در مناطق پست، فروپاشید. بیش از ۸۱٬۰۰۰ هکتار از زمین مشاع ولز بین سال‌های ۱۷۹۳ و ۱۸۱۵ به سرعت محصور و به زمین‌های موجود متصل شد.

در سال ۱۸۰۱، جمعیت ولز ۵۸۷ هزار نفر بود و بیشتر آن‌ها در مناطق روستایی زندگی می‌کردند و در کشاورزی مشغول به کار بودند. تا سال ۱۹۱۱، جمعیت به ۲.۴ میلیون نفر رسیده بود که بیش از نیمی از آن‌ها در گلامورگان و مونموث‌شر زندگی می‌کردند و در معدن، فولاد و سایر صنایع مشغول به کار بودند. رویگردانی از زمین با مهاجرت بسیاری از ساکنان غرب روستایی در دهه‌های ۱۸۳۰ و ۱۸۴۰ و مهاجرت به شهرها در نیمه دوم قرن نوزدهم همراه بود. تا سال ۱۹۱۱، کشاورزی یک صنعت فرعی در گلامورگان بود و به نیروی کار مهاجر از انگلستان برای کمک به برداشت محصول نیاز بود. صنعتگران روستایی نیز از دست رفتند و نیروی کار آن‌ها از مناطق افسرده جنوب غربی انگلستان و با مهاجرت دسته‌جمعی از ایرلند تأمین شد.

بیشتر زمین در اختیار مالکان بزرگ بود و به کشاورزان مستأجر در مزارعی کمتر از  واگذار می‌شد، اغلب با ساختمان‌هایی در وضعیت تعمیر نامناسب. مستأجران برای پرداخت اجاره‌های بالاتر بسیار فقیر بودند، بنابراین مالکان تمایلی به انجام بهبودهایی مانند زهکشی زمین نداشتند.

در سال ۱۹۱۴،  جریب مرتع دائمی و  جریب غله در ولز وجود داشت. ۸۶٬۰۰۰ اسب برای مقاصد کشاورزی، ۸۰۷٬۰۰۰ رأس گاو، ۲۳۷٬۰۰۰ خوک و ۳٬۸۱۸٬۰۰۰ گوسفند وجود داشت.

در سال ، در ولز ۱٬۰۴۸٬۰۰۰ هکتار زیر چمن دائمی، ۴۳۷٬۰۰۰ هکتار دیگر چمن خشن، ۸۷٬۰۰۰ هکتار جنگل و ۲۳۹٬۰۰۰ هکتار زمین زراعی (شامل چمن موقت) وجود داشت. تعداد اسب‌ها برای مقاصد کشاورزی در آمار ذکر نشده است، اما ۲۹۰٬۰۰۰ گاو شیری، ۲۱۴٬۰۰۰ گاو دیگر، ۲۸٬۴۰۰ خوک و ۹٬۷۳۹٬۰۰۰ گوسفند در کشور وجود داشت. همچنین ۹۴۵ مزرعه زراعی و باغبانی، ۱٬۷۵۳ مزرعه لبنیاتی، ۱۲٬۶۵۰ مزرعه گاو و گوسفند، ۹۵ واحد تخصصی خوک و ۴۲۶ واحد تخصصی طیور وجود داشت.

کشاورزی در ولز به شدت توسط سیاست مشترک کشاورزی اتحادیه اروپا یارانه دریافت می‌کرد و کشاورزان برای مساحتی که کشت می‌کردند، پرداخت‌های سالانه دریافت می‌کردند. درآمد مزارع در طول سال‌ها به دلیل سیاست‌های غذایی ارزان در بریتانیا، کاهش قیمت‌های جهانی کالاها و حذف یارانه‌های مبتنی بر تولید کاهش یافته است. به ویژه، درآمد مزارع کوهستانی در ولز که در سال ۲۰۱۴ به طور متوسط ۱۵٬۰۰۰ پوند بود، در مقایسه با ۲۳٬۰۰۰ پوند برای مزارع دام در مناطق پست و ۵۹٬۰۰۰ پوند برای مزارع لبنیاتی، آسیب دیده است.

## انواع کشاورزی

### کشاورزی زراعی
محصولات زراعی کشت‌شده در ولز شامل گندم، جو، کلزا و ذرت برای علوفه است. سیب‌زمینی جدید از شبه‌جزیره گوور و پمبروک‌شر در اوایل فصل در دسترس است. باغبانی در حال کاهش بلندمدت است و سطح زیر کشت سیب‌زمینی، سبزیجات، میوه‌های نرم و باغات از دهه ۱۹۶0 به نصف کاهش یافته و به حدود  رسیده است. به طور کلی، ولز تنها حدود ۲۰٪ از محصولات باغی مصرفی در کشور را تولید می‌کند.

کشاورزی ارگانیک اکنون بیش از  از ولز را پوشش می‌دهد. محصولات باغی که بیشتر به صورت ارگانیک کشت می‌شوند شامل سیب‌زمینی، سبزیجات چلیپایی و محصولات سالاد هستند. شیر ارگانیک ولز و همچنین پنیرها و ماست‌های ارگانیک به بازار عرضه می‌شود.

### دامداری

لبنیات در ولز تنها با یک گله به اندازه کافی بزرگ در یک منطقه پست مولد اقتصادی است. دوشیدن دستی چند گاو در آغل به گذشته تعلق دارد و امروزه گله‌ها دو یا سه بار در روز توسط ماشین در سالن‌های شیردوشی مدرن دوشیده می‌شوند. شیر از طریق خط لوله به خنک‌کننده می‌گذرد و در یک تانک حجیم یخچال‌دار ذخیره می‌شود و روزانه توسط تانکر شیر جمع‌آوری می‌شود. به طور کلی، گاوها در تابستان در فضای باز چرا می‌کنند و زمستان را در زیر سرپناه، اغلب در غرفه‌ها، می‌گذرانند و بخش عمده غذای آن‌ها علوفه سیلو شده است. قیمت شیر به سختی هزینه‌های تولید را پوشش می‌دهد، حاشیه سود تنگ است و هر سال تعداد مزارع لبنیات خانوادگی کاهش می‌یابد. در سال ۲۰۱۴، ۱۸۵۵ تولیدکننده شیر در ولز وجود داشت که از سال ۲۰۱۱ کاهش سالانه ۱.۲۳٪ داشت، اما تعداد گاوهای شیری دوشیده شده تقریباً ثابت و ۲۲۳٬۰۰۰ رأس بود. تا آوریل ۲۰۱۸ تعداد تولیدکنندگان شیر در ولز بیشتر کاهش یافت و به ۱۷۲۳ رسید، اما تعداد گاوهای شیری (۲ ساله یا بیشتر) تا ژوئن ۲۰۱۷ به ۳۰۱٬۴۰۰ افزایش یافت.

مزارع دام در مناطق پست عمدتاً بر گاوهای گوشتی و نژادهای مختلف گوسفند متمرکز هستند، اما واحدهای کوچکی نیز وجود دارند که حیوانات نادرتر از جمله بز، آهو، آلپاکا، گواناکو، لاما، گاومیش و شترمرغ را پرورش می‌دهند، همچنین مزارع تخصصی خوک و طیور. اکثر گاوها اکنون در زمستان در سرپناه نگهداری می‌شوند و غذای اصلی آن‌ها علوفه سیلو شده است. سیستم‌های اتخاذ شده شامل گاوهای مادر-گوساله است، جایی که گوساله توسط مادرش بزرگ می‌شود، و خرید و پروار کردن گوساله‌های جوان گوشتی. برخی از این گوساله‌ها دورگه هستند، محصول فرعی صنعت لبنیات، که در آن گاو شیری به یک گاو نر گوشتی شاروله، لیموزین، آنگوس، هرفورد یا مشابه تلقیح می‌شود. بسیاری از این "گوساله‌های پرواری" بعداً به سایر نقاط بریتانیا برای پروار شدن فروخته می‌شوند. بخش گوشت گاو در ولز در حال کاهش آهسته است؛ در سال  حدود ۱۶۷٬۸۲۸ رأس گاو گوشتی بالای دو سال در ولز وجود داشت، کاهش از ۲۲۰٬۰۰۰ در سال ۲۰۱۱.

مزارع مرتفع و کوهستانی چراگاهی برای نژادهای مقاوم گاو مانند گاو سیاه ولزی و برای گوسفند کوهستانی ولز فراهم می‌کنند. گاوها معمولاً در زمستان در سرپناه نگهداری می‌شوند و ممکن است در تابستان در دامنه تپه‌های باز چرا کنند. لگدکوبی سم‌های آن‌ها به کنترل سرخس عقابی کمک می‌کند و از طیف وسیعی از پوشش گیاهی و توده‌های درشت علف که گوسفندان نمی‌توانند با آن‌ها مقابله کنند، تغذیه می‌کنند. گوسفندان بیشتر در تمام طول سال در دامنه تپه‌های باز بدون حصار "جاافتاده" هستند. در اینجا آن‌ها راه خود را می‌شناسند، می‌دانند در زمان‌های مختلف سال کجا چرا کنند و کجا پناه بگیرند. بره‌های نر برای گوشت استفاده می‌شوند و بیشتر ماده‌ها به عنوان جایگزین گله در تپه نگهداری می‌شوند. میش‌های مسن به ارتفاعات پایین‌تر منتقل می‌شوند و با قوچ‌های مناطق پست آمیخته می‌شوند تا میش‌های قاطی ولزی تولید کنند که سپس برای پرورش استفاده می‌شود.

در سال ، ۱٬۱۳۷٬۳۹۹ رأس گاو در ولز وجود داشت که شامل ۲۵۱٬۱۷۶ گاو شیری و ۱۶۷٬۸۲۸ گاو گوشتی دو ساله یا بیشتر بود. گله طیور مجموعاً ۷٬۷۴۱٬۹۵۵ قطعه بود.

گاو سیاه ولزی نژاد سنتی ولز است. این گاوهای مقاوم با شاخ و پوشش پشمالو قادر به رشد در مراتع فقیر و زمین‌های بایر هستند و می‌توانند برای تأمین شیر و گوشت استفاده شوند. تعداد زیادی از آن‌ها در ولز پرورش داده می‌شدند و پیاده به انگلستان رانده می‌شدند تا برای فروش در بازارهای انگلیسی پروار شوند. در مزارع ولز، از آن‌ها برای کشیدن گاوآهن و گاهی واگن در طول قرن نوزدهم استفاده می‌شد و دارایی‌های ارزشمندی بودند که ثروت یک مرد با آن تخمین زده می‌شد. امروزه، بسیاری از آن‌ها با گاوهای نر شاروله، لیموزین یا هرفورد آمیخته شده‌اند، اما گله‌های خالص هنوز در بسیاری از مناطق مرتفع یافت می‌شوند.

گوسفند کوهستانی ولز نژادی مقاوم است که می‌تواند از زیستگاه‌های کوهستانی که تمام سال در آن‌ها سپری می‌کنند، امرار معاش کند. این گوسفندان با مهارت در بهره‌برداری از محیط خود، دانش محلی از کوه‌های خود دارند و به حال خود رها می‌شوند و یک یا دو بار در سال جمع‌آوری می‌گردند. در اصل اغلب شاخ‌دار و به رنگ‌های مختلف قهوه‌ای یا سیاه بودند، اغلب از ساختار بدنی ضعیف و ظاهری ژولیده برخوردار بودند. اخیراً، پرورش علمی آن‌ها را بهبود بخشیده و به بسیاری از نقاط جهان صادر شده‌اند. آن‌ها بخشی از تبار نژادهای مختلف محلی گوسفند در ولز، لان‌ونوگ، گوسفند لین، گوسفند کری هیل، صورت گورکنی، قاطی ولزی و بولا خال‌صورت را تشکیل می‌دهند. در مناطق روستایی، گوسفند هنوز بخش مهمی از زندگی است و نمایشگاه‌های دام محلی و مسابقات سگ‌های گله سالانه برگزار می‌شود.

خوک یکی از اشکال اصلی دام در مزارع ولز نیست، اگرچه واحدهای تخصصی وجود دارد. در گذشته، تعداد کمی از آن‌ها در مزارع و توسط روستاییان و خانه‌داران شهری نگهداری می‌شد. در قرن بیستم، بسیاری از معدنچیان در دره‌های جنوب ولز هنوز یک خوک را در یک آغل حیاط خلوت نگهداری می‌کردند تا برای تولید گوشت خوک تازه و شور، بیکن، کوفته‌قلقلی و پودینگ سیاه کشته شود. در سال ، ۲۴٬۵۰۳ رأس خوک وجود داشت، کمتر از نصف تعداد موجود در آغاز قرن.

## کشاورزی امروز

نیروی کار به دلیل افزایش مکانیزاسیون و تغییرات در شیوه‌های کشاورزی سال‌هاست که رو به کاهش است. امروزه به کشاورزان کمتری نیاز است زیرا آن‌ها قادر به تولید مواد غذایی بیشتری از زمین خود هستند. یونجه دیگر منبع اصلی خوراک زمستانه دام نیست و تا حد زیادی با علوفه سیلو شده، به ویژه علوفه بسته‌بندی شده پیچیده شده در پلاستیک که می‌تواند به صورت مکانیکی جابجا شود، جایگزین شده است. این امر نیروی انسانی مورد نیاز در مزارع را کاهش داده و استفاده کشاورزان از پیمانکاران تخصصی که خدماتی در زمینه تهیه علوفه سیلو شده، برداشت و حصارکشی ارائه می‌دهند، افزایش یافته است. مشکل دیگری که کشاورزان ولز با آن مواجه هستند، فاصله آن‌ها از مراکز توزیع اصلی است که توسط سوپرمارکتها استفاده می‌شود و عمدتاً در نزدیکی مراکز جمعیتی در انگلستان واقع شده‌اند.

برای افزایش درآمد خود، بسیاری از کشاورزان تنوع‌بخشی کرده‌اند؛ متوسط درآمد حاصل از فعالیت‌های تجاری غیرکشاورزی در مزارع ولز در سال /۲۰۱۴، ۴٬۹۰۰ پوند بود. فعالیت‌های مرتبط با گردشگری بخش عمده‌ای از این درآمد را تشکیل می‌داد؛ این فعالیت‌ها شامل اقامتگاه‌های تخت و صبحانه، اقامتگاه‌های خود‌مهمان‌پذیر در ساختمان‌های بیرونی اضافی یا واحدهای ساخته‌شده، خوابگاه‌های پیاده‌روها و ارائه خدمات مرتبط با غذا در کافه‌ها، رستوران‌ها، فروشگاه‌های مزرعه، خود‌چین‌کن و بازارهای کشاورزان بود. امکانات تفریحی و ورزشی سرپوشیده و فضای باز توسط برخی کشاورزان فراهم می‌شود از جمله بازی‌های رنگ‌آمیزی، بازی‌های رزمی لیزری، اسب‌سواری تفریحی، دوچرخه‌سواری کوهستان و بسیاری فعالیت‌های دیگر. کاروان‌ها، کمپینگ‌ها و پارکینگ استفاده‌های جایگزین از زمین را فراهم می‌کنند و توربین‌های بادی می‌توانند درآمد اضافی از زمینی که هنوز به روش معمول کشت می‌شود، ایجاد کنند.

تغییرات در شیوه‌های کشاورزی، به ویژه زهکشی زمین، استفاده فشرده‌تر از مراتع و حذف پرچین‌ها، بر حیات وحش در ولز تأثیر گذاشته است. علل کاهش پیچیده هستند و عواملی مانند تغییر اقلیم نیز نقش دارند.
 در طول سال‌ها ابتکارات مختلفی برای کمک به کشاورزان برای تنوع‌بخشی و کشاورزی به شیوه‌ای دوستدار محیط زیست طراحی شده است. تیر کیمن طرحی بود که هدف آن حفظ مناظر سنتی بود و پس از آن تیر گوفال آمد که تشویق به ایجاد برکه‌ها و تالاب‌ها، کاشت جنگل و حفظ پرچین‌ها می‌کرد. هر دوی این طرح‌ها اکنون برای ورود افراد جدید بسته هستند. یکی از ابتکارات گلستیر است که نسبت به طرح‌های قبلی هدفمندتر است، و حمایت مالی از شرکت‌کنندگان را ارائه می‌دهد که برای مقابله با تغییر اقلیم، بهبود مدیریت آب و حفظ و افزایش تنوع زیستی در نظر گرفته شده است.

در سال ۲۰۲۴، دولت ولز "طرح کشاورزی پایدار" خود را ارائه کرد که هدف آن ارائه حمایت از کشاورزان در ولز و در عین حال به نفع محیط زیست است. از جمله موارد دیگر، پیشنهاد شده بود که مناطق اضافی جنگل در مزارع ولز اجباری شود، اما این موضوع در نوامبر ۲۰۲۴ لغو شد.

### اثرات برگزیت

در طول مذاکرات برگزیت در سال ۲۰۲۰، جان دیویس، رئیس اتحادیه NFU سیمرو، تأکید کرد که بازار اروپا از "اهمیت فوق‌العاده‌ای" برای صنعت کشاورزی ولز برخوردار است. ۳۵-۴۰٪ از گوشت بره ولز به سرزمین اصلی اروپا فروخته می‌شود، در حالی که ۵۵-۶۰٪ به سایر کشورهای بریتانیا فروخته می‌شود و ۵٪ در خود ولز فروخته می‌شود. لیز تراس ادعا کرد که صنعت کشاورزی با یا بدون توافق تجاری با اتحادیه اروپا "رشد" خواهد کرد.

در سال ۲۰۲۱، صدراعظم بریتانیا اعلام کرد که ولز ۲۵۲.۱۹ میلیون پوند برای حمایت از کشاورزی در سال ۲۰۲۲/۲۰۲۳ دریافت خواهد کرد که جایگزین بودجه سیاست مشترک کشاورزی از اتحادیه اروپا خواهد شد. دولت ولز می‌گوید که کشاورزان ولزی ۱۰۶ میلیون پوند از دست خواهند داد، علاوه بر از دست دادن ۱۳۷ میلیون پوند بودجه‌ای که سال قبل توسط دولت بریتانیا تخصیص داده شده بود.

به گفته مؤسسه حکومت‌داری، دولت بریتانیا متعهد شده است که سطوح فعلی بودجه کشاورزی را تا پایان دوره پارلمانی در سال ۲۰۲۴ حفظ کند. در بررسی هزینه‌های پاییز ۲۰۲۱، دولت بریتانیا بودجه‌ای به دولت ولز اختصاص داد تا امکان حفظ سطوح فعلی هزینه‌ها در مزارع تا سال ۲۰۲۴–۲۰۲۵ فراهم شود. با این حال، اتحادیه صنفی FUW محاسبه کرده است که ولز در طول پارلمان فعلی به دلیل عدم استفاده از تمام بودجه اتحادیه اروپا، ۲۲۵ میلیون پوند بدتر خواهد شد. مدیرعامل FUW گفت: "این بازی‌های سیاسی است. ما بر این باوریم که دولت وست‌مینستر مرتکب نقض یک وعده انتخاباتی شده است که می‌گفت هزینه‌ها را پوند به پوند مطابقت می‌دهد".

تا ، کشاورزی همچنان یک صلاحیت تفویض‌شده برای ولز است و جایگزین سیاست مشترک کشاورزی هنوز در حال طراحی است و کشاورزان در ولز به دریافت پرداخت‌های مستقیم ادامه می‌دهند. روزنامه‌نگار لیزا اوکارول می‌گوید که برگزیت باعث از دست رفتن دسترسی بدون مانع به بازار واحد اروپا و کاهش احتمالی یارانه‌های کشاورزی به دنبال از دست دادن سیاست مشترک کشاورزی اتحادیه اروپا شده است. او همچنین پیشنهاد می‌کند که کشاورزان ولزی با توافقات تجاری جدیدی که به کشاورزان استرالیا و نیوزیلند دسترسی به بازارهای بریتانیا می‌دهد، در مضیقه هستند.

## منابع

## مآخذ

* 
* 
*


رده:کشاورزی در بریتانیا
رده:اقتصاد ولز