کمیته دائمی مجلس ملی ویتنام

بندانگشتی|جلسه کمیته دائمی پانزدهمین مجلس ملی ویتنام
**کمیته دائمی مجلس ملی** ( - **UBTVQH**)، که قبلاً به عنوان **شورای دولتی** سازماندهی شده بود، ارگان دائمی مجلس ملی (NA) ویتنام است. اعضای آن از میان نمایندگان مجلس ملی، شامل رئیس/رئیس زن، معاونان رئیس/رئیس زن و سایر اعضای دائمی انتخاب می‌شوند و عمدتاً از روسای کمیته‌های مجلس ملی تشکیل شده است. تعداد اعضای کمیته دائمی توسط مجلس ملی تعیین می‌شود، این اعضا نباید همزمان در کابینه سمتی داشته باشند. کمیته دائمی دوره قبل تا زمانی که مجلس ملی جدید کمیته دائمی جدید خود را تأسیس کند، به وظایف خود ادامه خواهد داد.

بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۲، کمیته دائمی به عنوان شورای دولت سازماندهی شد و به عنوان رئیس جمعی دولت عمل می‌کرد، زیرا مقام ریاست جمهوری لغو شد. قانون اساسی ویتنام در سال ۱۹۹۲، ریاست جمهوری فردی را در کنار کمیته دائمی مجلس ملی سنتی احیا کرد، که تا به امروز در ویتنام حفظ شده است.

وظایف کمیته دائمی قانون اساسی عبارتند از:
* (۱) آماده‌سازی، تشکیل و ریاست جلسات مجلس ملی؛
* (۲) توضیح/تفسیر قانون اساسی، قوانین، مصوبات و احکام؛
* (۳) صدور احکام به درخواست مجلس ملی؛
* (۴) نظارت بر اجرای قانون اساسی و قوانین، و فعالیت‌های دولت، دیوان عالی خلق و دادستانی عالی خلق؛
* (۵) نظارت و هدایت فعالیت‌های شوراهای مردمی استان (نهادهای قانونگذاری محلی)؛
* (۶) هدایت و هماهنگی فعالیت‌های شورای قومی مجلس ملی و سایر کمیته‌ها، ارائه راهنمایی و تضمین شرایط کاری نمایندگان؛
* (۷) تصویب امور پرسنلی کابینه در فاصله بین جلسات مجلس ملی و ارائه گزارش به مجلس ملی در جلسه بعدی؛
* (۸) در صورت لزوم، اعلام جنگ بین جلسات مجلس ملی و ارائه گزارش به مجلس ملی در جلسه بعدی؛
* (۹) آغاز بسیج عمومی یا بسیج جزئی، و در صورت لزوم اعلام وضعیت اضطراری ملی یا محلی؛
* (۱۰) انجام فعالیت‌های روابط خارجی مجلس ملی؛ و
* (۱۱) برگزاری همه‌پرسی به درخواست مجلس ملی. همه اعضای کمیته دائمی باید در تمام جلسات حاضر باشند.

## شورای دولتی (۱۹۸۰–۱۹۹۲)
طبق فصل هفتم قانون اساسی ۱۹۸۰، شورای دولت در برابر مجلس ملی «مسئول و پاسخگو» بود. این شورا نقش فعال‌تری نسبت به ریاست جمهوری که جایگزین آن شده بود، ایفا می‌کرد و علاوه بر این، وظایف روزمره کمیته دائمی مجلس ملی سابق را طبق قانون اساسی قدیمی بر عهده داشت. این شورا هم قدرت قانونگذاری و هم قدرت اجرایی را در اختیار داشت، اما در واقع قدرت کمتری نسبت به شورای وزیران داشت. همان‌طور که در قانون اساسی تصریح شده است، شورای دولت شامل یک رئیس، چندین معاون رئیس (در سال ۱۹۸۷ سه نفر بودند)، یک دبیرکل و اعضا (در سال ۱۹۸۷ هفت نفر بودند) بود. اعضای شورای دولت نمی‌توانستند همزمان عضو شورای وزیران باشند. رئیس آن همزمان فرماندهی نیروهای مسلح و ریاست شورای دفاع ملی را که نیروهای مسلح را کنترل می‌کرد، بر عهده داشت. شورای دولت به‌طور اسمی بر انتخاب نمایندگان مجلس ملی ریاست می‌کرد؛ قوانین را اعلام و احکام را صادر می‌کرد؛ بر کار شورای وزیران، دادگاه عالی خلق ویتنام، دادستان کل نهاد عالی کنترل خلق و شوراهای خلق در تمام سطوح نظارت داشت؛ در غیاب مجلس ملی، تصمیم می‌گرفت که وزارتخانه‌ها و کمیته‌های دولتی را تشکیل یا منحل کند و معاونان رئیس شورای وزیران، وزرا و روسای کمیته‌های دولتی را منصوب یا برکنار کند؛ می‌توانست در صورت تهاجم، وضعیت جنگی اعلام کند و بسیج عمومی یا محلی را دستور دهد. با این حال، چنین تصمیماتی باید برای تصویب به جلسه بعدی مجلس ملی ارائه می‌شد. دوره پنج ساله شورا مطابق با دوره مجلس ملی است، اما شورا تا زمانی که مجلس ملی جدید، شورای دولتی جدیدی را انتخاب کند، به وظایف خود ادامه داد.

با این حال، این ترتیب جمعی دشوار از آب درآمد و در سال ۱۹۹۲، قانون اساسی جدیدی تصویب شد که قوه مجریه را در جهت مخالف اصلاح می‌کرد: مقام ریاست جمهوری با یک شخصیت واحد به عنوان رئیس دولت منصوب شده، احیا شد، شورای دولت به کمیته دائمی مجلس ملی موجود تبدیل شد و شورای وزیران - که خود نیز یک نهاد جمعی است - با تعریفی از یک کابینه اجرایی (که به عنوان دولت تعیین می‌شود) جایگزین شد که ریاست آن را نخست‌وزیر با کنترل گسترده بر قوه مجریه بر عهده دارد.

## منابع

رده:انتساب منبع
رده:سیاست ویتنام