بن-صهیون میر های اوزیل

**بن-صهیون میر های اوزیل** (به Ben-Zion Meir Hai Uziel؛ به عبری: ؛ ۲۳ مه ۱۸۸۰ – ۴ سپتامبر ۱۹۵۳) خاخام بزرگ سفاردی فلسطین تحت قیمومت بریتانیا از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۸ و خاخام بزرگ سفاردی اسرائیل از ۱۹۴۸ تا هنگام درگذشتش در ۱۹۵۳ بود.

اوزیل در اورشلیم زاده شد و پدرش یوسف رافائل قاضی ارشد جامعه سفاردی اورشلیم بود. او در بیست سالگی آموزگار یشیوا شد و یشیوایی به نام «محزیقی تورا» برای جوانان سفاردی بنیاد نهاد. اوزیل به زبان عربی تسلط داشت و خواهان صلح و همزیستی میان یهودیان و اعراب بود. او دیدگاهی جهان‌شمول داشت و با انزواگرایی بخش‌هایی از جامعه حریدی مخالف بود.

## زندگی‌نامه
بن-صهیون میر های اوزیل در اورشلیم به دنیا آمد. پدرش یوسف رافائل رئیس دادگاه شرعی (آو بِت دین) جامعه سفاردی اورشلیم و همچنین رئیس شورای جامعه سفاردی بود. او در بیست سالگی آموزگار یشیوا شد و در یشیوای «تفئرت یروشالایم» به تدریس پرداخت. همچنین یشیوایی به نام «محزیقی تورا» را برای جوانان سفاردی بنیاد نهاد. در آن دوران، برای تأمین معاش خود به کار ذبح شرعی (شحیطا) نیز می‌پرداخت.

## دوران خاخامی
در ۱۹۱۱ اوزیل به مقام خاخام‌باشی یافا و حوزه اطراف آن منصوب شد. در آنجا با آبراهام ایزاک هاکوهن کوک که رهبر معنوی جامعه اشکنازی بود همکاری نزدیکی داشت. نزدیکی فکری و معنوی این دو به بهبود روابط میان جوامع سفاردی و اشکنازی کمک شایانی کرد. اوزیل بلافاصله پس از ورود به یافا تلاش‌های گسترده‌ای برای ارتقای جایگاه جوامع شرقی آغاز کرد.

در جریان جنگ جهانی اول اوزیل به عنوان رهبر و فعال اجتماعی نقش‌آفرینی کرد. میانجی‌گری او نزد دولت عثمانی به نفع یهودیان ستم‌دیده سرانجام به تبعید وی به دمشق انجامید، اما پیش از ورود ارتش بریتانیا اجازه بازگشت به فلسطین را یافت و به اورشلیم بازگشت.

در ۱۹۲۱ با رضایت جامعه یافا-تل‌آویو به مدت سه سال خاخام بزرگ سالونیکا شد. در ۱۹۲۳ به فلسطین بازگشت و خاخام بزرگ سفاردی تل‌آویو شد. در این سمت، او برای ساخت کنیسه بزرگ سفاردی تل‌آویو (۱۹۲۵–۱۹۳۱) تلاش کرد و کرسی رسمی خود را در آن کنیسه قرار داد. در ۱۹۳۹ به مقام «ریشون لصیون» (خاخام بزرگ سفاردی سرزمین اسرائیل) منصوب شد.

اوزیل عضو مجلس نمایندگان یهود فلسطین و شورای ملی یهود بود و همچنین در نشستی که آژانس یهود را بنیاد نهاد شرکت داشت. او به عنوان نماینده جامعه یهودی در برابر دولت قیمومتی بریتانیا حضور می‌یافت و همگان را با وقار و متانت خود تحت تأثیر قرار می‌داد. در دوره قیمومت بریتانیا، او به عنوان سخنگوی جامعه یهودی فلسطین (ییشوو) در نشست‌های گوناگونی از جمله در لندن و سازمان ملل متحد سخنرانی کرد.

او همچنین بنیان‌گذار یشیوای «شعر صیون» در اورشلیم بود و در روزنامه‌ها و نشریات گوناگون درباره زمینه‌های دینی، اجتماعی و ملی و نیز نوآوری‌های تورایی و فلسفه یهودی نوشتارهای فراوانی منتشر کرد.

اوزیل مدافع روابط نیکو میان اعراب و یهودیان در سرزمین اسرائیل بود. او به زبان عربی تسلط داشت و به صلح و هماهنگی میان دو طرف باور داشت.

دو روز پیش از مرگش وصیت‌نامه خود را دیکته کرد که در آن از جمله آمده بود: «من همواره این هدف‌ها را در صدر اندیشه‌هایم نگاه داشته‌ام: گسترش تورات در میان شاگردان، عشق به تورات و احکامش، عشق به اسرائیل و قدسیتش؛ بر عشق به هر مرد و زنی از اسرائیل و به کل قوم یهود تأکید کرده‌ام، عشق به خداوند خدای اسرائیل، برقراری صلح میان هر مرد و زن اسرائیلی...»

## جهان‌بینی
اوزیل به شدت با دیدگاه انزواگرایانه بخش‌هایی از جامعه حریدی مخالف بود و گفته بود: «پذیرفتنی و بی‌خطر نیست که یهودیان دین‌دار بگویند: بیایید در گوشه‌ای بایستیم و گویی از دور به رویدادها بنگریم.» او همچنین با اجبار دینی به‌ویژه از سوی دولت مخالف بود.

اوزیل جهان‌بینی جهان‌شمول داشت و دین یهود را دارای پیامی برای تمام جهان می‌دانست. به باور او هدف یهودیت عبارت است از:
زیستن، کار کردن، ساختن و ساخته شدن، بهبود جهان و زندگی ما، بالا بردن خود و دیگران تا بالاترین قله کمال و دستاورد انسانی.

او مدافع دانش سکولار و به‌ویژه دانش علمی بود و بر آشنایی با تازه‌ترین دستاوردهای علمی تأکید می‌کرد. همچنین به شدت بر کار کردن برای امرار معاش باور داشت، به‌ویژه برای دانشجویان یشیوا که به نظر او نباید از کمک‌های مالی دیگران زندگی کنند، و با معافیت سربازی دانشجویان یشیوا مخالف بود.

فلسفه شخصی اوزیل بر وحدت‌بخشی میان مردم و نه ایجاد تفرقه استوار بود. او تلاش می‌کرد شکاف‌های میان جوامع اشکنازی، یمنی و سفاردی را از میان بردارد. او آیه «حقیقت و صلح را دوست بدارید» (به عبری:  ۸:۱۹ از کتاب زکریا) را شعار زندگی خود قرار داده بود. این آیه قاب‌شده بالای میز کارش آویزان بود و بر سربرگ نامه‌هایش نقش بسته بود.

## احکام هلاخایی
اوزیل در طول دوران خاخامی خود احکام متعددی صادر کرد. برخی از مهم‌ترین این احکام عبارت‌اند از:

* گروندگان به یهودیت باید پذیرفته شوند حتی اگر یقین داشته باشیم که احکام دینی را به جا نخواهند آورد.
* کالبدشکافی مجاز است و حتی می‌تواند به عنوان ابزار آموزشی برای دانشجویان پزشکی به کار رود. اوزیل در این زمینه میان یهودیان و غیریهودیان تمایزی قائل نشد.
* زنان حق رأی دادن و نامزد شدن برای مقام‌های عمومی را دارند.
* از نظر هلاخایی هیچ مانعی برای خدمت زنان در بت دین وجود ندارد، هرچند هنجارهای اجتماعی مانع تحقق آن شده‌اند.
* بهره‌گیری از روش‌های پیشگیری از بارداری و سقط جنین در مواردی که سلامت مادر در خطر باشد یا در موارد مامزروت مجاز است.

## آثار
* *میشپطی اوزیل* (به عبری: )، مجموعه پاسخ‌های شرعی (چاپ نخست ۳ جلدی، ۱۹۳۵–۱۹۶۰؛ چاپ دوم ۴ جلدی، ۱۹۴۷–۱۹۶۴)
* *شعاری اوزیل* (۱۹۴۴–۱۹۴۶) شامل مباحث هلاخایی، زمینه‌های عمومی و گزیده‌ای از سخنرانی‌ها و نامه‌ها
* *مخمنی اوزیل* (۱۹۳۹)
* *هگیونی اوزیل* (۱۹۵۳–۱۹۵۴) و آثار دیگری که به صورت دست‌نوشته باقی مانده‌اند

## منابع

* 
* 
*

## پیوند به بیرون

* زندگی‌نامه در وب‌گاه میزراحی جهانی

رده:زادگان ۱۸۸۰ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۱۹۵۳ (میلادی)
رده:مقالاتی که کلماتی به زبان عبری دارند