نینا آرمانیو

**نینا مریون آرمانیو** (؛ زادهٔ ) سپهبد بازنشسته نیروی فضایی ایالات متحده آمریکا است که از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ به عنوان اولین مدیر ستاد نیروی فضایی خدمت می‌کرد. او اولین افسر ژنرال زن نیروی فضایی و تنها افسری است که فرماندهی بال سی‌ام و بال چهل و پنجم فضایی را بر عهده داشته‌است. قبل از انتقال به نیروی فضایی، وی یک سرلشکر در نیروی هوایی ایالات متحده بود و به مدت ۳۲ سال در آن نیرو خدمت می‌کرد.
پس از بازنشستگی از خدمت، آرمانیو به عضویت هیئت‌مدیره راکت لب درآمد.

وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال خدمات برتر دفاعی و لژیون افتخار شده‌است.

## زندگی و تحصیل

آرمانیو در سال ۱۹۶۶ در شهر داندی در ایالات ایلینوی به دنیا آمد. او در سال ۱۹۸۴ از دبیرستان داندی-کراون با نمرات عالی فارغ‌التحصیل شد. او که علاقه داشت فضانورد شود، کارشناسی علوم خود را در سال ۱۹۸۸ از آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا در کلرادو اسپرینگز، کلرادو دریافت کرد. آرمانیو در سال ۱۹۹۲ از مدرسه افسری اسکادران در پایگاه نیروی هوایی ماکسول در آلاباما فارغ‌التحصیل شده و در سال ۱۹۹۹، کارشناسی ارشد خود را در رشته مدیریت آموزش از دانشگاه چپمن در کالیفرنیا گرفت.
## خدمت نظامی

آرمانیو پس از فارغ‌التحصیلی از آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده در کلرادو در ژوئن ۱۹۸۸ وارد نیروی هوایی شد. تجربه او در عملیات‌های سیستم‌های فضایی شامل اپراتور آماده مأموریت رزمی، مربی، ارزیاب و فرمانده پرواز در هشدار استراتژیک موشکی، نظارت فضایی، کنترل فضایی و پرتاب فضایی بود. او افسر عملیات در اسکادران ۱ پرتاب فضایی در پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال، فلوریدا بود.

آرمانیو به عنوان دومین فرمانده بال سی‌ام فضایی در پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ، کالیفرنیا، مسئول عملیات انتقال فضایی و عملیات‌های محدوده فضای پایگاه، و پشتیبانی از آزمایش سیستم‌های موشکی عملیاتی و آزمایشی وزارت دفاع در ساحل غربی ایالات متحده بود. او به عنوان فرمانده پایگاه اسکادران ششم هشدار فضایی در پایگاه نیروی هوایی کیپ کاد ماساچوست، فرمانده و معاون فرمانده گروه بیست‌ویکم عملیات‌ها در پایگاه نیروی هوایی پیترسون کلرادو، دستیار ارشد نظامی و رئیس ستاد مدیر ارزیابی و آزمایش‌های عملیاتی دفتر وزیر دفاع خدمت کرده‌است. علاوه بر این، او وظایف ستادی در ستاد نیروی هوایی ایالات متحده، ستاد فرماندهی فضایی نیروی هوایی، ستاد فرماندهی نیروی چهاردهم هوایی و گروه ۳۸۱ آموزشی را برعهده داشته‌است و به عنوان عضو قانونگذار نیروی هوایی در دفتر الن تاوشر، نماینده کنگره، خدمت کرده‌است.

در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۳، آرمانیو به درجه سرتیپی ارتقا یافت و فرماندهی بال چهل‌وپنجم فضایی و مدیریت محدوده شرقی در پایگاه نیروی هوایی پاتریک، فلوریدا را بر عهده گرفت. او همچنین اولین افسری شد که هر دو بال سی‌ام و چهل‌وپنجم را فرماندهی می‌کرد. در آنجا، او مسئول پردازش و پرتاب ماهواره‌های دولتی و تجاری ایالات متحده از پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال، فلوریدا بود. او همچنین مرجع تأیید نهایی برای همه پرتاب‌ها در محدوده شرقی بود، منطقه ای به وسعت ۱۵ میلیون مایل مربع که به‌طور متوسط از ۱۵ پرتاب در سال توسط دلتا، اطلس، فالکون، نیروی دریایی، و پرتابگرهای نوظهور پشتیبانی می‌کند. علاوه بر این، او زیرساخت‌های پرتاب بال و محدوده را برای پشتیبانی از ناسا، مأموریت‌های تجاری و آزمایش موشکی مدیریت می‌کرد.

آرمانیو در ۴ اوت ۲۰۱۵ فرماندهی بال چهل‌وپنجم فضایی را به وین مونتیث واگذار کرد و به عنوان مدیر نقشه‌های استراتژیک، برنامه‌ها، الزامات و تجزیه و تحلیل فرماندهی فضایی نیروی هوایی منصوب شد، جایی که او مسئول توسعه استراتژی، دکترین، و خط مشی عملیات فضایی و سایبری، تعریف آینده سیستم‌های فضایی و فضای سایبری از طریق تعریف نیازمندی‌ها، معماری‌های منطقه مأموریت، تحلیل، توسعه علم و فناوری در حمایت از برنامه جنگنده مشترک، وزارت دفاع، و کاربران غیرنظامی و ملی بود.

در ژوئن ۲۰۱۷، آرمانیو به عنوان مدیر نقشه‌ها و سیاست در ستاد فرماندهی راهبردی ایالات متحده آمریکا منصوب شد. او یک سال در آنجا ماند و سپس به پنتاگون منصوب شد تا به عنوان مدیر برنامه‌های فضایی در دفتر دستیار وزیر برای امور جذب و تملک خدمت کند.

هنگامی که نیروی فضایی در سال ۲۰۱۹ تأسیس شد، آرمانیو توسط ژنرال دیوید تامپسون برای کمک به راه اندازی نیروی جدید انتخاب شد و در حالی که هنوز به‌طور رسمی مدیر برنامه‌های فضایی بود، مدیریت امور اداری و عملیاتی نیروی فضایی را برعهده گرفت. او در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۰ برای انتقال به نیروی فضایی ایالات متحده و ترفیع به درجه سپهبدی نامزد شد. آرمانیو همچنین به عنوان اولین مدیر ستاد آن نیرو منصوب شد. او در ۱۷ اوت ۲۰۲۰ به نیروی فضایی منتقل شده، ترفیع درجه گرفت و اولین افسر زن در نیروی فضایی شد.

پس از بازنشستگی از خدمت، آرمانیو به عضویت هیئت‌مدیره راکت لب درآمد.

## زندگی شخصی
همسر آرمانیو، ادی پپزون، یک افسر بازنشسته نیروی هوایی است که هنگامی که هر دو سروان نیروی هوایی بودند، با او آشنا شد.

## جوایز و افتخارات

* جایزه زنان تأثیرگذار (۲۰۱۰)
* جایزه فرماندهی شایسته فضایی ژنرال جروم اومالی (۲۰۱۴)
* عضو، شورای روابط خارجی (۲۰۲۱)
* جایزه میهن‌پرستی دختران انقلاب آمریکا (۲۰۲۳)

## تاریخ ترفیع‌ها

## منابع

* 

رده:افراد زنده
رده:دانش‌آموختگان آکادمی نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه جرج‌تاون
رده:دانش‌آموختگان دانشگاه چپ‌من
رده:دریافت‌کنندگان مدال خدمات برتر دفاعی
رده:دریافت‌کننده مدال دلیری نیروهای نظامی ایالات متحده آمریکا
رده:زادگان ۱۹۶۶ (میلادی)
رده:زنان سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:ژنرال‌های زن نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا
رده:سپهبدها