کیو چوجی

**کیو چوجی** (Qiu Chuji) (۱۰ فوریه ۱۱۴۸ تا ۲۱ اوت ۱۲۲۷ میلادی)، که با نام تائویی خود **استاد چانگچون** (Master Changchun) نیز شناخته می‌شود، یکی از مریدان تائوئیست «ونگ چونگیانگ» بود. او به دلیل ملاقاتش با چنگیزخان نزدیک هندوکش شناخته می‌شود.

کیو یکی از هفت دائوئیست شمال بود. او مؤسس بخش درگون گیت از تائوئیسم بود که موجب جذب جریاناتی از سنن جاری از بخش‌های مریدان شد.

## تاریخچه
چنگیزخان در ۱۲۱۹ میلادی چانگچون را برای ملاقات با او در نامه‌ای به تاریخ ۱۵ مه ۱۲۱۹ میلادی همراه با جوایزی دعوت کرد. جانگچون منزلش را در شاندونگ در فوریه ۱۲۲۰ میلادی ترک کرده و به پکن سفر نمود. او که فهمیده بود چنگیز به سمت غرب رفته‌است، زمستان را در آنجا سپری نمود. در فوریه ۱۲۲۱ میلادی، چانگچون آنجا را ترک کرده و از مغولستان گذر کرد تا به اردوی برادر جوانتر چنگیز، اوچیگین نزدیک دریاچهٔ بویور در کرولن، همان حوضه رودخانه کرلن فوقانی-آمور امروزین برود. از آنجا به سمت جنوب غربی و به سمت بالای کرولن سفر کرده و از ناحیهٔ قره‌قروم در قسمت شمال-مرکزی مغولستان گذر کرده و به کوه‌های آلتای رسیده و احتمالاً از نزدیکی اولیاستی کنونی عبور کرد. پس از عبور از آلتای با بیشبالیگ، اورومچی امروزین دیدن کرده و در طول بخش شمالی سلسله جبال تین شان به سمت دریاچه سوتکول، سیرام امروزین، آلمالیق (یا شهر قولجه) و دره غنی رود ایلی حرکت کرد.

چانگچون از آنجا گذر کرده و به بلاساغون و رودخانه چو حرکت کرد و از رودخانه طراز و منطقه تاشکند عبور کرده و سپس از سیردریا به سمرقند رفت که به مدت چند ماه در آنجا توقف نمود. در نهایت از طریق «دروازه‌های آهنین ترمیت» و روی آمودریا سفر کرده و از راه بلخ و افغانستان شمالی به اردوی چنگیز در شمال هندوکش رسید.

چانگچون برای ارضای علاقه‌مندی‌های چنگیزخان در رابطه با «سنگ جادو» و رازهای پزشکی مرتبط با نامیرایی دعوت شده بود. او فلسفه تائوئیست و طرق مختلف طول عمر را توضیح داده و در گفتن این که هیچ رازی برای پزشکی وجود ندارد صادق بود. این دو، ۱۲ مکالمه عمیق داشتند. چنگیزخان او را با عنوان سن نین تکریم نمود. همچنین چنگیزخان چانگچون را مسئول تمامی افارد مذهبی در امپراطوری نمود. مکالمه آن‌ها در کتاب «خوان فنگ کینگ هوی لو» ثبت شده‌است.

ناحیه ینیسئی جامعه بافندگان با اصالت چینی داشت و سمرقند و مغولستان بیرونی هردو صنعت‌کارانی با منشأ چینی داشتند که چانگچون آن‌ها را دید. پس از فتح آسیای مرکزی توسط چنگیزخان مغول، خارجی‌ها به عنوان مدیران و همکاران مدیر با چینی‌ها و «قارا-خیتای» ها (خیتان‌ها) باغ‌ها و دشت‌های سمرقند انتخاب شدند و به عنوان یک امر الزامی برسر مسلمانان گماشته شدند، چرا که مسلمانان اجازه مدیریت بدون آن‌ها را نداشتند.

چانگچون پس از بازگشت به خانه به‌طور گسترده مسیر خارجی خویش را دنبال کرده و انحرافاتی را از مسیرش داشت، همچون انحرافی که برای بازدید از هوهوت داشت. او تا پایان ژانویهٔ ۱۲۲۴ میلادی به پکن بازگشت. از روایت سفر اکتشافاتی‌اش با عنوان «سفرها به غرب کیو چانگ چون» که توسط شاگردش «لی ژیچانگ» نوشته شده‌است، برخی از رنگارنگ‌ترین تصاویری که تا بحال از طبیعت و انسان بین دیوار بزرگ چین و کابل، بین آرال و دریای زرد کشیده شده‌است را می‌توان استخراج نمود.

## ارجاعات

## منابع

* E. Bretschneider, *Mediaeval Researches from Eastern Asiatic Sources*, vol. i. pp.&nbsp;35–108, where a complete translation of the narrative is given, with a valuable commentary
* C. R. Beazley *Dawn of Modern Geography*, iii.539.
* 

## پیوند به بیرون

* Introduction to Quanzhen Daoism and the Dragon Gate Tradition
* The Travels of Ch'ang Ch'un to the West, 1220-1223, recorded by his disciple Li Chi Ch'ang, translated by E. Bretschneider (includes a translation of Genghis Khan's letter of invitation)
* Qiuchuji's story including timeline and comics - but only the Chinese section works
* The Perfect Man of Eternal Spring Qiu Chuji (In Chinese.)

رده:تائوئیست‌های دودمان یوان
رده:درگذشتگان ۱۲۲۷ (میلادی)
رده:زادگان ۱۱۴۸ (میلادی)
رده:کاوشگران سده ۱۳ (میلادی)