یشوع‌یهب سوم

**یشوع‌یهب سوم** (۵۸۰–۶۵۹)  پاتریارک کاتولیک کلیسای مشرق از ۶۴۹ تا ۶۵۹ بود. یشوع‌یهب در خانواده ثروتمندی در شهر قبالانا در آدیابن (اربیل امروزی) متولد شد و در مدرسه نصیبیان تحصیل کرد. او همواره روابط خوب خود را با عرب‌ها - که از آنها در زمان‌های متفاوتی با نام‌های طی و مهاجران و حنفی یاد کرده - حفظ می‌کند.

## اوایل فعالیت
یشوع‌یهب پسر یک مسیحی ثروتمند پارسی به نام بَستوماغ از اهالی کوفلانا در منطقهٔ آدیابنه بود که از زائران همیشگی دیر (صومعه) بیت عابه به شمار می‌رفت. او در مدرسهٔ نصیبین تحصیل کرد، اسقف نینوا شد و پس از آن به مقام مطران (اسقف‌اعظم) آدیابنه منصوب شد.

او در مقام مطران آدیابنه، از ساخت یک کلیسا توسط یعقوبی‌ها در موصل ممانعت کرد، با وجود اینکه آن‌ها از تمام نفوذ و حمایت تَگریتی‌ها از شهر تکریت برخوردار بودند. بار هبرائوس (مورخ سریانی) اعلام می‌کند که یشوع‌یهب برای انجام این کار رشوه داده بود. او یکی از اعضای هیئتی از کلیسای شرق بود که در سال ۶۳۰ میلادی با امپراتور روم، هراکلیوس، در حلب دیدار کرد و یک صندوقچهٔ بسیار نفیس و زیبا حاوی بقایای (آثار مقدس) حواریون را از کلیسایی در انطاکیه با خود برد. بسیاری استدلال می‌کنند که این صندوقچه دزدیده شده بود، شبیه به روشی که در طول جنگ‌های صلیبی آثار مقدس اغلب دزدیده می‌شدند. او آن صندوقچه را به دیر بیت عابه اهدا کرد.

## دورهٔ پاتریارکی
پس از مرگ مارِمّه‌ در سال ۶۴۷ میلادی، کلیسای مشرق در منطقه‌ای که اکنون عراق نامیده می‌شود، یشوع‌یهب را به مقام جاثلیقی (پاتریارک) برگزید. با این حال، مطران شمعون ریو اردشیر این انتخاب را به رسمیت نشناخت.

یشوع‌یهب با اعراب – که از آن‌ها با نام‌های مختلف طیّ، مهاجرین و حنیف‌ها یاد می‌کرد – روابط خوبی داشت، اما هرگز نتوانست انشقاق (اختلاف مذهبی) داخلی در کلیسای خود را برطرف سازد.

یشوع‌یهب در سال ۶۵۹ میلادی درگذشت.
## آثار
یشوع‌یهب به نمایندگی از یوحنا، مطران بیت لافاط، کتابی تحت عنوان «ابطال عقاید»، چندین رساله و خطابه، تعدادی سرود مذهبی، زندگی‌نامهٔ شهید ایشو-صَبهران و یک اندرزنامه برای نوآموزان نوشت. او همچنین به خاطر بهبودهای اساسی که در لیترگی (آیین مذهبی) کلیسا برای اجرای دعاهای روزانه و شعایر گوناگون به وجود آورد، شهرت دارد. کتاب «وقایع‌نامه سعرت»، بخش ۱.۱، صفحه ۸۵ (۲۹۵)، همچنین او را به انتخاب سه آنَفورای (دعای شکرگزاری در عشای ربانی) مورد استفادهٔ فعلی در کلیسای آشوری مشرق نسبت می‌دهد.

امروزه یشوع‌یهب عمدتاً به دلیل نامه‌هایش در دوران ریاست کلیسایی مورد مطالعه قرار می‌گیرد؛ زیرا این نامه‌ها نگاهی اجمالی به یک دورهٔ حساس در تاریخ کلیسای مشرق را فراهم می‌آورد و همچنین شاهدی بر روابط آن‌ها با اعراب تحت خلافت عثمان و علی است (اگرچه رهبران عرب نام برده نشده‌اند).

*بدعت‌گذاران شما را فریب می‌دهند [وقتی می‌گویند] هرچه رخ می‌دهد به دستور اعراب است، که قطعاً چنین نیست. زیرا طیّایه مُهَگِره (اعراب مهاجر) به کسانی که می‌گویند خدا، سَروَرِ همگان، رنج کشید و مُرد، یاری نمی‌رسانند. و اگر بر حسب اتفاق به هر دلیلی به آن‌ها کمک می‌کنند، شما می‌توانید این موضوع را به مُهَگِره (مجاهدین) اطلاع دهید و آن‌ها را متقاعد سازید، اگر اصلاً برایتان اهمیتی دارد. پس، ای برادران من، همه چیز را عاقلانه انجام دهید؛ حق قیصر را به قیصر و حق خدا را به خدا بدهید.

در نامه‌ای خطاب به شمعونِ انشعاب‌گر:

*تو تنها در میان همهٔ مردم روی زمین هستی که از همهٔ آن‌ها بیگانه شده‌ای. و به دلیل این بیگانگی از همهٔ این‌ها، نفوذ خطای کنونی به آسانی در میان شما چیره شد. زیرا کسی که شما را فریفته و کلیساهایتان را از بیخ برکنده، ابتدا در منطقهٔ رَدهان در میان ما دیده شد، جایی که کافران از مسیحیان بیشتر هستند. با این حال، به دلیل رفتار شایستهٔ مسیحیان، کافران توسط او گمراه نشدند. بلکه او با خفت از آنجا رانده شد؛ نه تنها کلیساها را از بیخ برنکند، بلکه خودش ریشه‌کن شد. اما منطقهٔ فارس شما، کافران و مسیحیان، او را پذیرفتند و او با آن‌ها هرچه می‌خواست کرد، کافران رضایت داده و مطیع بودند و مسیحیان منفعل و ساکت. اما در مورد اعراب، که خدا در این زمان حکومت (شُلطانا) بر جهان را به آن‌ها داده است، شما به خوبی می‌دانید که آن‌ها با ما چگونه رفتار می‌کنند. آن‌ها نه تنها با مسیحیت مخالفت نمی‌کنند، بلکه ایمان ما را ستایش می‌کنند، به کشیشان و مقدسین سَروَر ما احترام می‌گذارند و به کلیساها و صومعه‌ها یاری می‌رسانند. پس چرا مَزونَیه [اهالی عُمان] شما ایمان خود را به بهانه‌ای که آن‌ها می‌آورند، رد می‌کنند؟ و این در حالی است که خود مَزونَیه اعتراف می‌کنند که اعراب آن‌ها را مجبور به ترک ایمانشان نکرده‌اند، بلکه فقط از آن‌ها خواسته‌اند نیمی از دارایی‌های خود را بدهند تا ایمانشان را حفظ کنند. با این وجود، آن‌ها ایمانشان را که ابدی است، رها کردند و نیمی از ثروتشان را که موقتی است، نگه داشتند.

## منابع

* Christian-Muslim Relations: A Bibliographical History :Roggema, Barbara
* 

رده:آدیابن
رده:اهالی ایران در سده ۷ (میلادی)
رده:بطریق‌های کلیسای شرق
رده:مسیحیان اهل ایران