توانایی نظامی

**توانایی نظامی** () یا **قابلیت نظامی** به توانایی دستیابی به اثر مطلوب توسط یک سازمان نظامی در یک محیط عملیاتی خاص گفته می‌شود. این توانایی توسط سه عامل وابسته به یکدیگر تعریف می‌شود، که شامل: آمادگی رزمی، قابلیت پایداری و ساختار نیرو می‌باشد.

از نظر فناوری‌ها، سلاح‌ها و تجهیزات مورد استفاده، این مفهوم نشان‌دهنده دارایی‌هایی است که برای انجام وظایف خاص در رابطه با الزامات بیانیه مربوط به عملیات نظامی فعلی یا آینده که از سیاست دفاع ملی (استراتژیک) مشتق شده است، وجود دارند. یک طرح توسعه قابلیت‌های ملی به دنبال ارائه درک جهانی از نیازهای قابلیت، روندهای قابلیت و کمبودهای بالقوه توانایی نظامی است.

قابلیت نظامی اغلب با اصطلاحات کم، متوسط ​​و زیاد مورد اشاره قرار می‌گیرد، اگرچه این واژه معمولاً به نوع، کمیت و پیچیدگی فناوری مورد استفاده در عملیات رزمی و شدت تهدید برای امنیت کشور اشاره دارد.

حفظ توانایی نظامی مستلزم نوسازی فناوری نظامی است، به ویژه از قرون وسطی در اروپا به دلیل مسابقه تسلیحاتی که با ورود توپخانه و بعداً سلاح گرم به جنگ آغاز شد، رواج داشت.

در اتحادیه اروپا، توسعه قابلیت‌ها توسط اداره قابلیت‌ها با تمرکز بر سه حوزه اصلی انجام می‌شود: 
* کسب و پردازش اطلاعات نظامی
* هدایت، انرژی و مواد در نبرد
* محیط، سیستم‌ها و مدل‌سازی مانور در سطح عملیاتی جنگ

قابلیت‌های نظامی موجود در نیروهای مسلح به کار گرفته خواهند شد و تنها بهبودهای جزئی در یک درگیری کوتاه مدت امکان‌پذیر است. زمینه‌ای که قابلیت‌های نظامی در آن استفاده می‌شوند، مانند جغرافیای منطقه عملیات، فرهنگ و جمعیت‌شناسی دشمن و آمادگی نیروهای مخالف، عموماً در آغاز درگیری قابل تغییر نیستند.

بخش عمده‌ای از علوم نظامی، یافتن روش‌هایی برای شکست دادن دشمن با قابلیت‌های موجود با استفاده از مفاهیم موجود و جدید است. استفاده موفقیت‌آمیز از قابلیت نظامی با به‌کارگیری این مفاهیم و روش‌ها، در تأثیرات بر توانایی دشمن برای ادامه مقاومت، با توجه به طیف وسیعی از عوامل سیاسی، حقوقی و اخلاقی قوانین تعامل منعکس می‌شود. قابلیت نظامی اغلب در زمان صلح با استفاده از روش سناریو برای تجزیه و تحلیل عملکرد، اغلب به عنوان یک بازی جنگی، آزمایش می‌شود. نقش استراتژیک ارتش، مشاوره به رهبری غیرنظامی در مورد توانایی نیروهای نظامی برای اجرای مأموریت‌های خاص است.

توانایی نظامی آینده بر اساس تجزیه و تحلیل آزمایش و سنجش عملکرد توانایی‌های موجود توسعه می‌یابد و تصمیمات مربوط به توانایی‌های آینده بر اساس توانایی نیروهای مسلح در مواجهه با چالش‌های طیف وسیعی از سناریوهای احتمالی آینده گرفته می‌شود. مسلماً انجام این کار به دلیل عدم پیش‌بینی در مورد تهدیدات آینده، تغییرات در سیاست دفاعی و طیف گزینه‌های پاسخ و تأثیرات آنها که یک دولت ممکن است به عنوان بخشی از سیاست دفاع ملی آینده بخواهد، کاری دشوار است.

تفاوت بین توانایی‌های نظامی مورد انتظار و قابل تحقق، شکاف توانایی نظامی نامیده می‌شود، اگرچه گاهی اوقات از همین اصطلاح برای مقایسه توانایی‌های متخاصمان بالقوه آینده نیز استفاده می‌شود.

اکثر قریب به اتفاق مطالعات روابط بین‌الملل و تحلیل‌های دفاعی فرض می‌کنند که قدرت نظامی محصول مستقیم منابع مادی است که اغلب بر اساس اندازه بودجه دفاعی یک کشور، نیروهای نظامی یا تولید ناخالص داخلی اندازه‌گیری می‌شود. با این حال، یک مجموعه رو به رشد از تحقیقات ادعا می‌کند که برخی عوامل غیرمادی به طور قابل توجهی بر توانایی کشورها در تبدیل منابع خود به قدرت جنگی تأثیر می‌گذارند.

## جستارهای وابسته
* بودجه نظامی
* قوانین درگیری

## منابع

* Hinge, Alan, *Australian Defence Preparedness: Principles, Problems and Prospects : Introducing Repertoire of Missions (ROMINS) a Practical Path to Australian Defence Preparedness*, Australian Defence Studies Centre, Canberra, 2000
* *FM 100-61 Armor and mechanized-based Opposing Force Operational Art*, Headquarters, Department of the Army, Washington, DC, 26 January 1998
* Newell, Clayton R., *Framework of Operational War*, Routledge, 1991

رده:واژگان نظامی