پری‌بیوتیک

**پری‌بیوتیک‌ها**  یا فیبرهای پیش‌زیستی، ترکیبات غذایی خاصی، عمدتاً از نوع فیبرهای گیاهی، هستند که بدن انسان قادر به هضم آن‌ها نیست. این ترکیبات بدون تغییر از بخش‌های بالایی دستگاه گوارش عبور کرده و به روده بزرگ می‌رسند. در آنجا، آن‌ها به عنوان منبع غذایی انحصاری برای باکتری‌های مفید (پروبیوتیک‌ها) عمل می‌کنند. در واقع، با مصرف پری‌بیوتیک‌ها، در حال تغذیه و تقویت جامعه میکروبی مفیدی هستیم که در بدن ما ساکن است.

وقتی این باکتری‌های خوب از پری‌بیوتیک‌ها تغذیه می‌کنند، فرآیندی به نام تخمیر رخ می‌دهد. نتیجه این فرآیند، تولید ترکیبات ارزشمندی مانند اسیدهای چرب با زنجیره کوتاه است. این ترکیبات نه تنها انرژی سلول‌های روده را تأمین می‌کنند، بلکه به حفظ سلامت دیواره روده، کاهش التهاب و تنظیم فعالیت سیستم ایمنی نیز کمک شایانی می‌نمایند. در مقابل، باکتری‌های مضر نمی‌توانند به خوبی از این فیبرها استفاده کنند، بنابراین تقویت جامعه باکتری‌های مفید به طور طبیعی به کنترل جمعیت میکروب‌های بیماری‌زا منجر می‌شود.

بنابراین، پروبیوتیک‌ها خود میکروارگانیسم‌های زنده و مفید هستند، در حالی که پری‌بیوتیک‌ها غذایی هستند که به رشد و تکثیر آن‌ها کمک می‌کنند. یک رژیم غذایی متعادل که شامل هر دوی این ترکیبات باشد، سنگ بنای یک دستگاه گوارش سالم و بدنی قوی‌تر است.
بندانگشتی|
الف) اجزای رایج روش‌های مداخله مبتنی بر میکروبیوم به‌طور کلی نشان داده شده‌اند.
ب) نمودار سه دستهٔ اصلی که از طریق آن‌ها مداخلات بر میکروبیوم روده اثر می‌گذارند. اعضای ساده‌شدهٔ میکروبیوم بومی با رنگ‌هایی از قرمز تا بنفش، گونه‌های واردشده با رنگ‌های آبی و فیبرهای پیش‌زیستی با رنگ سبز نمایش داده شده‌اند.
FMT: پیوند میکروبیوتای مدفوع،
FFT: پیوند فیلتراسیون مدفوع.

## دریافت پری‌بیوتیک
پری‌بیوتیک‌ها در طیف وسیعی از مواد غذایی گیاهی یافت می‌شوند. گنجاندن منابع زیر در رژیم غذایی روزانه می‌تواند به بهبود سلامت دستگاه گوارش شما کمک کند:

* سبزیجات: سیر، پیاز، تره‌فرنگی و مارچوبه از غنی‌ترین منابع پری‌بیوتیک هستند.
* میوه‌ها: موز (به‌ویژه اگر کمی نارس باشد) و سیب منابع خوبی محسوب می‌شوند.
* غلات کامل و حبوبات: جو، جو دوسر، نان‌های سبوس‌دار و انواع حبوبات مانند عدس و لوبیا سرشار از این فیبرهای مفید هستند.

## تعریف
پری‌بیوتیک‌ها ترکیباتی در غذا هستند که باعث رشد یا فعالیت میکروارگانیسم‌های مفیدی مانند باکتری‌ها و قارچ‌ها می‌شوند. رایج‌ترین محیط اثری که در نظر گرفته می‌شود، دستگاه گوارش است، جایی که پری‌بیوتیک می‌توانند ترکیب ارگانیسم‌ها را در میکروبیوم روده تغییر دهند.

پری‌بیوتیک‌های غذایی یا خوراکی معمولاً ترکیبات فیبری غیرقابل هضم هستند که بدون هضم از قسمت بالایی دستگاه گوارش (قسمت بالایی شامل دهان، مری، معده و دوازدهه است) عبور می‌کنند و با عمل به عنوان بستری برای زندگی آنها به رشد یا فعالیت باکتری‌های مفید در روده بزرگ کمک می‌کنند. آنها اولین بار توسط مارسل روبرفروید (Marcel Roberfroid) در سال ۱۹۹۵ شناسایی و نامگذاری شدند بسته به حوزه قضایی، پری‌بیوتیک‌ها ممکن است به عنوان افزودنی‌های غذایی برای مقاصد یا ادعاهای بهداشتی که برای اهداف بازاریابی ایجاد می‌شود، بررسی نظارتی داشته باشند. پری‌بیوتیک‌های رایج مورد استفاده در تولید مواد غذایی شامل بتا‌-گلوکان (beta-glucan) از جو دوسر، نشاسته مقاوم (resistant starch) از غلات و لوبیا و اینولین از ریشه کاسنی می‌باشد.

تعریف پری بیوتیک‌ها و مواد غذایی که می‌توانند تحت این طبقه‌بندی قرار گیرند، از اولین تعریف آن در سال ۱۹۹۵ تکامل یافته‌است در اولین تعریف، اصطلاح پری‌بیوتیک‌ها برای اشاره به مواد غذایی غیرقابل هضم استفاده می‌شد که از طریق تحریک انتخابی باکتری‌های خاص در روده بزرگ برای میزبان مفید بودند. تحقیقات بیشتر نشان داد که تحریک انتخابی از نظر علمی ثابت نشده‌است. در نتیجه تحقیقاتی توسط انجمن علمی بین‌المللی پروبیوتیک‌ها و پری‌بیوتیک‌ها (ISAPP) در سال ۲۰۱۶ که نشان می‌داد پری‌بیوتیک‌ها می‌توانند بر میکروارگانیسم‌های خارج از روده‌بزرگ تأثیر بگذارند، تعریف زیر را از پری بیوتیک‌ها ارائه کردند: بستری که به‌طور انتخابی توسط میکروارگانیسم میزبان استفاده می‌شود و دارای منفعت یا فایده برای سلامتی باشد. در سال ۲۰۲۱، انجمن جهانی پری‌بیوتیک (GPA) یک پری‌بیوتیک را به عنوان یک محصول یا ماده ای تعریف کرد که در میکروبیوتا به مصرف می‌رسد و برای سلامتی یا عملکرد بدن مفید است.

ترکیباتی که می‌توانند به عنوان پری‌بیوتیک طبقه‌بندی شوند نیز باید معیارهای زیر را داشته باشند:
* غیرقابل هضم و مقاوم به تجزیه توسط اسید معده و آنزیم‌های موجود در دستگاه گوارش انسان
* فقط توسط میکروارگانیسم‌ها در بدن تخمیر شوند
* تحریک کننده رشد و فعالیت باکتری‌های مفید باشند

### مکانیسم اثر
مکانیسم اثر اصلی تخمیر است که توسط آن پری‌بیوتیک توسط باکتری‌های مفید در روده بزرگ استفاده می‌شوند. *بیفیدوباکتریا* و *لاکتوباسیلوس* هر دو جمعیت باکتریایی هستند که از متابولیسم ساکارولیتیک برای تجزیه بستر یا محل زندگی خود استفاده می‌کنند. ژنوم بیفیدوباکتر حاوی ژن‌های بسیاری برای کد کردن (encode) آنزیم‌های تغییر دهنده کربوهیدرات و همچنین ژن‌هایی برای کد کردن  جذب پروتئین‌های کربوهیدرات می‌باشد. وجود این ژن‌ها نشان می‌دهد که *بیفیدوباکتری‌ها* حاوی مسیرهای متابولیکی خاصی هستند که برای تخمیر و متابولیسم الیگوساکاریدهای مشتق شده از گیاه یا پری‌بیوتیک‌ها تخصصی هستند. این مسیرها در *بیفیدوباکتریا* در نهایت اسیدهای چرب با زنجیره کوتاه تولید می‌کنند که نقش‌های فیزیولوژیکی متنوعی در عملکردهای بدن دارند.

## منابع پری‌بیوتیک
باید ثابت شود که منابع پری‌بیوتیک برای میزبان مفید است تا به عنوان یک پری‌بیوتیک طبقه‌بندی شوند. کربوهیدرات‌های قابل تخمیر مشتق شده از فروکتان‌ها (fructans) و زیلان‌ها یکی از نمونه‌های ثبت شده پری‌بیوتیک‌ها هستند. نشاسته مقاوم از غذاهای نشاسته‌ای نیز از پری‌بیوتیک‌هایی هستند که نشان می‌دهد از نظر تاریخی بالاترین منبع پری‌بیوتیک در رژیم غذایی بوده‌اند، زیرا نشان داده شده‌است که ۴ تا ۱۰ درصد نشاسته در رژیم‌های غذایی مخلوط به روده بزرگ می‌رسد. یک مطالعه نشان داد که افرادی که از یک رژیم غذایی سنتی در آفریقا استفاده می‌کردند روزانه ۳۸ گرم نشاسته مقاوم مصرف می‌کردند.

### درون‌زا
یک منبع درون‌زا از پری بیوتیک‌ها در انسان شیر مادر است که حاوی الیگوساکاریدهایی است که از نظر ساختاری شبیه به گالاکتواُلیگوساکاریدها(galactooligosaccharides) هستند که به آنها الیگوساکاریدهای شیر انسان گفته می‌شود. الیگوساکاریدهای شیر انسان باعث افزایش جمعیت باکتریایی *[[بیفیدوباکتر]]* در نوزادان تغذیه شده با شیر مادر می‌شوند و سیستم ایمنی نوزاد را تقویت کرده و به ایجاد یک ترکیب میکروبی سالم روده در نوزادان کمک می‌کنند.

### برون زا
ترکیبات کربوهیدرات غیرقابل هضم طبقه‌بندی شده به عنوان پری‌بیوتیک نوعی فیبر قابل تخمیر هستند، بنابراین می‌توان آنها را به عنوان فیبر رژیمی طبقه‌بندی کرد. با این حال، همه فیبرهای غذایی را نمی‌توان به عنوان منبع پری بیوتیک طبقه‌بندی کرد. علاوه بر منابع غذایی مشخص شده در جدول زیر، جو خام، جو تصفیه نشده، یاکون(Yacón) , و غلات صبحانه نیز به عنوان منابع فیبر پری‌بیوتیک طبقه‌بندی می‌شوند. نوع غالب فیبر پریبیوتیک ممکن است بسته به غذا متفاوت باشد. به عنوان مثال، جو و جو دوسر دارای مقادیر بالایی از بتا گلوکان (beta-glucans)هستند، میوه‌ها و انواع توت‌ها حاوی پکتین، دانه‌ها حاوی سقز، پیاز و سیب‌زمینی ترش سرشار از اینولین و الیگو فروکتوز (oligofructose)هستند و موز و حبوبات حاوی نشاسته مقاوم هستند.

در حالی که توافق گسترده‌ای در مورد مصرف روزانه ایده‌آل پری‌بیوتیک‌ها وجود ندارد، توصیه‌ها معمولاً از ۴ تا ۸ گرم متغیر است. برای کمک به سلامت عمومی گوارش، تا ۱۵ گرم یا بیشتر برای کسانی که اختلالات گوارشی فعال دارند. با توجه به میانگین  سرو، در زیر مقادیر غذاهای پری بیوتیک مورد نیاز برای دستیابی به یک وعده روزانه فیبر پری‌بیوتیک آورده شده‌است:

## پژوهش‌ها
تحقیقات اولیه اثرات بالقوه بر جذب کلسیم و سایر مواد معدنی، اثربخشی سیستم ایمنی، اسیدیته روده، کاهش خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ، و بیماری التهابی روده (بیماری کرون یا کولیت اولسراتیو) را نشان. فشار خون بالا و دفعات دفع مدفوع. پری‌بیوتیک‌ها ممکن است در کاهش تعداد دوره‌های عفونی نیاز به آنتی‌بیوتیک و تعداد کل عفونت‌ها در کودکان ۰ تا ۲۴ ماهه مؤثر باشند.

تا کنون شواهدی مبنی بر این که پری‌بیوتیک‌ها در پیشگیری یا درمان آلرژی مؤثر هستند یافت نشده.

گیاهان اصلاح شده ژنتیکی در آزمایشگاه‌های تحقیقاتی با میزان تولید اینولین تنظیم شده ایجاد شده‌اند.
* آنتی‌بیوتیک
* پروبیوتیک

## منابع

رده:باکتری‌شناسی
رده:پری‌بیوتیک‌ها
رده:دستگاه گوارش
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده