مرد تنها (فیلم ۱۹۸۴)

***مرد تنها***  یک فیلم سینمایی کمدی رمانتیک آمریکایی محصول سال ۱۹۸۴ به کارگردانی آرتور هیلر است. در این فیلم بازیگرانی همچون استیو مارتین، چارلز گرودین، جودیت آیوی، استیو لارنس، روبین داگلاس، مرو گریفین و اندی گارسیا ایفای نقش کرده‌اند.

مارتین نقش نویسندۀ کارت تبریک را بازی می‌کند که دوره‌ای از بدشانسی را با زنان سپری می‌کند. او در اوج استیصال، کتابی با عنوان *راهنمای مرد تنها* می‌نویسد که زندگی‌اش را دگرگون می‌کند. در این فیلم همچنین چارلز گرودین، جودیت آیوی و استیو لارنس به ایفای نقش پرداخته‌اند و مرو گریفین، دکتر جویس برادرز و لونی اندرسون نیز در آن حضور افتخاری دارند. ترانۀ اصلی فیلم، «عشق بی‌خبر می‌آید» (Love Comes Without Warning)، را گروه امریکا اجرا کرده است.

## داستان
وقتی لری هاباردِ کمرو، که نویسندۀ کارت تبریک است، دوست‌دخترش دانیل را در تختخواب با مرد دیگری می‌بیند، ناچار می‌شود زندگی تازه‌ای را به عنوان یک «مرد تنها» آغاز کند. لری با مرد تنهای دیگری به نام وارن دوست می‌شود که به فکر خودکشی است.
لری پس از گذراندن دوره‌ای از بدشانسی وحشتناک با زنان، با آیریس آشنا می‌شود که پیش از این با «مردهای تنها» قرار گذاشته است. آیریس شمارۀ تلفنش را به لری می‌دهد، اما لری به دلیل چند اتفاق ناگوار، مدام آن را گم می‌کند.
وقتی وارن تصمیم می‌گیرد از پل منهتن خود را به پایین پرت کند، لری برای متوقف کردن او می‌رود. لری با دیدن آیریس در مترو، با اسپری رنگ روی دیوار می‌نویسد که او را روی پل ملاقات کند و آن دو مانع از پریدن وارن می‌شوند و این ماجرا به نخستین قرار ملاقاتشان می‌انجامد. آیریس توضیح می‌دهد که شش بار ازدواج کرده و بیشتر همسرانش «مردهای تنهایی» بوده‌اند که او را ترک کرده‌اند و اغلب مشکلی (مانند قمار) داشته‌اند. آیریس با وجود آنکه عاشق لری شده، دربارۀ ادامۀ رابطه مطمئن نیست و به همین دلیل آن را تمام می‌کند.
لری در نهایت استیصال، کتابی با عنوان *راهنمای مرد تنها* می‌نویسد که به موفقیتی چشمگیر دست می‌یابد و او را به تجربۀ کاملاً متفاوتی از زندگی پرتاب می‌کند. او ثروتمند و مشهور می‌شود و حتی رابطه‌اش با آیریس می‌تواند بر پایه‌ای نو آغاز شود. متأسفانه، ناامنی‌های آیریس بازمی‌گردد و می‌گوید که لری حالا دیگر برای او زیادی خوب است. او دو بار لری را ترک می‌کند: یک بار پس از آنکه سعی می‌کنند با هم باشند و بار دیگر وقتی در یک کشتی تفریحی به هم برمی‌خورند؛ جایی که آیریس عاشق دوست دیگر لری، یعنی جک، می‌شود.
جک و آیریس با هم ازدواج می‌کنند، با وجود آنکه لری در شهر می‌دود، از پل کوئینزبورو عبور می‌کند، از یک پلیس راهنمایی و رانندگی کمک می‌خواهد و تصادفاً مراسم عروسی دیگری را در کلیسایی دیگر به هم می‌زند. در چرخشی کنایه‌آمیز، این بار لری است که می‌خواهد از روی پل بپرد، نه وارن. وارن به لری اطمینان می‌دهد که او نیز همانند خودش، کسی را پیدا خواهد کرد. درست وقتی لری آرزو می‌کند که بازی سرنوشت زنی را که دوست دارد به او بازگرداند، آیریس از روی پل در آغوش او می‌افتد. سپس آن‌ها با دوست‌دختر جدید وارن ملاقات می‌کنند که معلوم می‌شود دکتر جویس برادرز است. لری می‌گوید که باور نمی‌کند اوضاع چقدر خوب تمام شده و چهار نفرشان به یک قرار ملاقات دو زوجی می‌روند.

## بازیگران
* استیو مارتین در نقش لری هابارد
* چارلز گرودین در نقش وارن ایوانز
* جودیت آیوی در نقش آیریس
* استیو لارنس در نقش جک فنویک
* رابین داگلاس در نقش دانیل
* مرو گریفین در نقش خودش
* جویس برادرز در نقش خودش
* بو استار در نقش پلیس دوم
* جولی کی. پین در نقش مسئول بنگاه املاک
* راجر رابینسون در نقش سرپرست نویسندگان کارت تبریک
* نیکلاس مله در نقش maître d’ (سرمیزبان رستوران)
* لونی اندرسون در نقش خودش (*(ذکرنشده در عنوان‌بندی)*)
* هانت بلاک در نقش همراه لوئیز در قرار ملاقات

## تولید
قرار بود در صحنۀ رستوران، پیشخدمتی با یک ارۀ برقی حضور داشته باشد که میز دونفره را به دو نیم کند، اما کسی فراموش کرده بود ارۀ برقی را بیاورد.
صحنه‌ای که در آن استیو مارتین از پل خیابان ۵۹ به سمت کوئینز می‌دود، در همان مکان فیلم‌برداری شد و مارتین (که در زندگی واقعی نیز دونده بود) این مسیر را دوید. او دویدن را از سمت منهتنِ پل آغاز کرد و سپس (از لاین وسط) تا کوئینزبورو پلازا دوید و پس از آن به سمت آستوریا تغییر مسیر داد. مارتین از زیر خط مرتفع قطار N/W عبور کرد، به خیابان سی‌ویکم رفت، در تقاطع خیابان سی‌ویکم و خیابان نیوتاون با یک افسر پلیس برخورد کرد و تمام مسیر را تا خیابان بیست‌وهشتم و خیابان سی‌ویکم ادامه داد. اگرچه این صحنه در تدوین نهایی به صورت نامنظم نمایش داده می‌شود، مارتین در نهایت وارد کلیسای قدیمی (که هنوز پابرجاست) در شمارۀ ۵۱ خیابان سی‌ویکمِ آستوریا می‌شود — و تنها آنجاست که می‌فهمد عروسی اشتباهی را به هم زده است.

## بازخوردها
راجر ایبرت به فیلم ۱.۵ از ۴ ستاره داد و آن را «یک جان کندن کسالت‌بار در میان موقعیت‌های عبوس» نامید که «اجرای بی‌روح مارتین، زمان‌بندی اندکی نامتعادل او و توانایی‌اش در به معذوریت واداشتن تماشاگر با چاپلوسی خودتخریبگرانه‌اش، آن را بدتر نیز کرده است.» جین سیسکل از *[[شیکاگو تریبون]]* امتیاز ۳ از ۴ ستاره را به فیلم داد و نوشت که فیلم «با چنان امیدواری‌ای آغاز می‌شود و حال و هوای ابلهانۀ غم‌انگیزش را برای مدتی طولانی حفظ می‌کند که حیف است ببینیم در پایان انرژی‌اش تمام می‌شود.» او توضیح داد که فیلم نتوانسته است موضوع شهرت لری به عنوان یک نویسندۀ پرفروش را به جایی برساند. جنت مسلین از *[[نیویورک تایمز]]* اظهار داشت: «فیلم به هر دری می‌زند و در نهایت به حالتی از استیصال آشفته ختم می‌شود.» کوین توماس از *[[لس آنجلس تایمز]]* نوشت که «'مرد تنها' فیلمی است که انگار تا ابد در جست‌وجوی لحن درست است» و «طنز آن در بهترین حالت، ضعیف است.» *[[ورایتی (مجله)|ورایتی]]* آن را «طبیعی‌گرایانه‌ترین و در عین حال، کم‌خنده‌دارترین کمدی استیو مارتین تا به امروز» اعلام کرد و افزود: «ناگزیر، چند خندۀ خوب اینجا و آنجا پیدا می‌شود، اما سکوت مرگبار میان آن‌ها بسیار طولانی‌تر از کارهای قبلی مارتین است.» پالین کیل از *[[نیویورکر]]* فیلم را این‌گونه توصیف کرد: «در مجموع دوست‌داشتنی است، اما به شما حسی می‌دهد که انگار در حال تماشای تلویزیون هستید... احساس کردم که هیلر یک فیلم‌نامۀ کمدی را شخم می‌زند و چه شوخی‌ها بگیرند و چه نگیرند، آن را با جدیت و طبق برنامه فیلم‌برداری می‌کند.»
این فیلم در راتن تومیتوز بر اساس ۲۲ نقد، امتیاز ۵۰٪ را به خود اختصاص داده است. در متاکریتیک، فیلم بر اساس نقد ۱۰ منتقد، امتیاز ۴۵٪ را کسب کرده است که نشان‌دهندۀ «نقدهای متوسط یا ضد و نقیض» است.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون
* 
* 
* 

رده:آثار موسیقی جری گلدسمیت
رده:فیلم‌نامه‌های نیل سایمون
رده:فیلم‌ها به کارگردانی آرتور هیلر
رده:فیلم‌های آمریکایی
رده:فیلم‌های رمانتیک کمدی ۱۹۸۴ (میلادی)
رده:فیلم‌های رمانتیک کمدی آمریکایی
رده:فیلم‌های فیلمبرداری شده در نیویورک‌سیتی
رده:فیلم‌های واقع‌شده در نیویورک سیتی
رده:فیلم‌های یونیورسال پیکچرز
رده:فیلم‌های آمریکایی دهه ۱۹۸۰ (میلادی)