فوکه-وولف اف‌و ۱۸۷

**فوکه-وولف اف‌و ۱۸۷ ''فالکه*** ([[شاهین]]) (آلمانی: Focke-Wulf Fw 187 *Falke*) یک هواگرد [[جنگنده سنگین]] دو موتوره ساخت شرت [[فوکه-وولف]] در [[آلمان]] بود که نخستین پرواز خود را سال ۱۹۳۷ انجام داد. این هواگرد به خدمت در *لوفت‌وافه* پذیرفته نشد.

== طراحی و تاریخچه عملیاتی ==
[[کورت تانک]]، مهدس آلمانی، در یک سرمایه‌گذاری خصوصی، [[جنگنده]] تک‌سرنشین دو موتوره فوکه-وولف اف‌و ۱۸۷ را سال ۱۹۳۶ طراحی کرد. [[وزارت هوانوردی رایش]] به این هواگرد علاقه‌مند شد و ادامه کار بر جزئیات طرح بر عهده دستیار تانک، اوبرینگ بلازِر قرار گرفت. اف‌و ۱۸۷ یک هواگرد تمام فلزی با بدنه بسیار باریک و [[اتاقک خلبان|اتاقک]] کوچک بود؛ به‌وجهی که برخی نشان‌گرها در طرف داخل پوسته موتورها قرار داشت. طرح اولیه موتور [[دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۰]] را برای هواگرد در نظر داشت؛ با این حال سفارش وزارت هوانوردی، به جهت کمبود آن، به شزط جایگزینی [[یومو ۲۱۰]] بود. [[پیش‌نمونه]] *'اف‌و ۱۸۷ فاو-۱** با این موتور، نخستین پرواز خود را به خلبانی [[هانس زاندر]] اواخر بهار سال ۱۹۳۷ انجام داد. موتور یومو ۲۱۰ده‌آ با توان ۶۸۰ [[اسب بخار]] بسیار ضعیف‌تر از دی‌ب ۶۰۰ بود؛ با این حال هواگرد با آن به سرعت ۵۲۳ [[کیلومتر بر ساعت]] می‌رسید که قابل قیاس با ۵۶۰ کیلومتر بر ساعت محاسبه‌شده برای موتور اولیه بود. اف‌و ۱۸۷ در مجموع مشخصات و عملکرد پروازی خوبی از جمله در [[شعاع چرخش]] داشت. در جریان آزمایش‌ها تغییراتی بر هواگرد اعمال شد. [[پیشران]] فاوده‌ام جایگزین مورد پیشین یونکرس-همیلتون گشت. دو چرخ در هر پایه [[ارابه فرود]] اصلی و یک مسلسل ۷٫۹۲ میلی‌متری [[ام‌گه ۱۷]] در هر طرف اتاقک نصب شد. **اف‌و ۱۸۷ فاو-۲** که تابستان سال ۱۹۳۷ به هوا برخاست، ساختار مشابهی داشت جز این که موتور از مدل یومو ۲۱۰گه بود و مساحت [[سکان (هوانوردی)|سکان]] کاهش یافت. **اف‌و ۱۸۷ فاو-۳** به عنوان [[هواگرد رهگیر]] دو سرنشین تکمیل شد که نیازمند باز طراحی بدنه و پوسته و محفظه موتورها بود. بیسیم‌چی به عنوان خدمه دوم، رو به پشت می‌نشست. این هواگرد مسلح به [[توپ خودکار]] ۲۰ میلی‌متری [[ام‌گه اف‌اف]] در زیر بدنه، بهار سال ۱۹۳۸ پرواز کرد. متعاقباً تابستان و پاییز دو هواگرد مشابه دیگر تولید شد. در هر سه تمامی طول دارای [[برآافزا]] بود. با وجود از دست رفتن فاو-۱ در روز ۲۴ مه سال ۱۹۳۸، برنامه توسعه ادامه یافت. در نهایت دو موتور دی‌ب ۶۰۰آ در اختیار شرکت [[فوکه-وولف]] قرار گرفت تا بر **اف‌و ۱۸۷ فاو-۶*' نصب شود. هواگرد با این موتور به حداکثر سرعت ۶۳۶ کیلومتر بر ساعت دست یافت.

سفارش تولید هفت فروند اف‌و ۱۸۷ آ-۰ صادر شد اما در نهایت در در رقابت با [[مسرشمیت ب‌اف ۱۱۰]] به خدمت پذیرفته نشد. به هر صورت سه فروند اف‌و ۱۸۷آ-۰ مسلح به چهار مسلسل ام‌گه ۱۷ و دو توپ خودکار ام‌گه اف‌اف تولید شد. در جریان [[جنگ جهانی دوم]]، تابستان سال ۱۹۴۰ مسئول دفاع از آسمان کارخانه فوکه-وولف در [[برمن]] شدند. یکی از خلبانان مدعی ساقط کردن چندین هواگرد دشمن شد. این هواگردها به‌شکل غیررسمی زمستان همان سال در اسکادران ۱۳ جنگنده سنگین در جناح ۷۷ شکاری در [[نروژ]] خدمت کردند. یکی از آن‌ها سال ۱۹۴۲ در اختیار دانشکده آموزشی [[ورلوسه]] در [[دانمارک]] بود. سال ۱۹۴۳ پیشنهاد استفاده از اف‌و ۱۸۷ به عنوان [[جنگنده شبانه]] مطرح گشت. این هواگرد کاربرد مفیدی در کارآزمایی و تسلیحات و تجهیزات داشت.

== مشخصات فنی ==
*اف‌و ۱۸۷آ-۰'':
; مشخصات عمومی
* خدمه: ۲ نفر
* طول: ۱۱٫۱ متر
* طول بال: ۱۵٫۳ متر
* مساحت بال: ۳۰٫۴ متر
* ارتفاع: ۳٫۸۵ متر
* وزن خالی: ۳٬۷۰۰ کیلوگرم
* حداکثر وزن هنگام برخاستن: ۵٬۰۰۰ کیلوگرم
* نیرومحرکه: ۲ × موتور وی معکوس پیستونی ۱۲ سیلندر یونکرس یومو ۲۱۰گه‌آ: ۷۰۰ اسب بخار (۵۲۲ کیلووات)

; عملکرد
* حداکثر سرعت: ۵۲۹ کیلومتر بر ساعت در ۴٬۰۰۰ متری
* سقف پرواز: ۱۰٬۰۰۰ متر

; تسلیحات
* ۲ × توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری ام‌گه اف‌اف در دماغه
* ۴ × مسلسل ۷٫۹۲ میلی‌متری ام‌گه ۱۷ در دماغه

## منابع

## کتابشناسی

* 
* 

رده:هواگردهای جنگنده آلمانی دهه ۱۹۳۰ (میلادی)
رده:نخستین پرواز هواگردها در ۱۹۳۷ (میلادی)
رده:هواگردهای بال پایین
رده:هواگردهای جنگنده آلمان در جنگ جهانی دوم
رده:هواگردهای فوکه-وولف