کنوانسیون اول ژنو

[بندانگشتی|220px|پیمان ۱۸۶۴ ژنو، یکی از نخستین تلاش‌ها برای ضابطه‌مند کردن [حقوق بین‌الملل]]
**کنوانسیون اول ژنو** برای بهبود وضعیت مجروحان ارتش‌های جنگی، که در ۲۲ اوت ۱۸۶۴ برگزار شد، اولین پیمان از پیمان‌های چهارگانه ژنو بود که در ۱۰ ماده تنظیم شد. این پیمان «بنیان حقوق بین‌الملل را برای حمایت از قربانیان درگیری‌های مسلح» تعریف می‌کند. به موجب این کنوانسیون دوازده کشور در شهر ژنو موافقت کردند که سربازانی که در جبهه‌های جنگی زخمی شده‌اند را جمع‌آوری نمایند و به آنها کمک‌های پزشکی برسانند. این پیمان در سال‌های ۱۹۰۶، ۱۹۲۹، و نهایتاً ۱۹۴۹ مورد بازبینی قرار گرفت.

پیش‌قدم و مجری این پیمان کمیته بین‌المللی صلیب سرخ بود.

تصمیم اصلاح دو کنوانسیون سال 1929 و ایجاد چارچوب حقوقی کامل‌تر به منظور حمایت از قربانیان مخاصمات مسلحانه با خشونت‌های جنگ جهانی دوم که از لحاظ  وسعت و آسیب وارده به هر دو گروه نظامیان و غیر نظامیان بی‌سابقه بود، سرعت یافت. زمانی که گسترش میزان حمایت حاصل شده توسط حقوق بین‌الملل بشردوستانه مدت‌ها پیش از وقوع جنگ جهانی دوم مورد مذاکره بود، تجربیات آن جنگ دولت‌هایی را که در نشست دیپلماتیک شرکت داشتند قانع کرد تا برخی از خلاءهای حقوق بین‌الملل بشردوستانه معاهداتی را که در جنگ جهانی دوم نمایان گشت، مرتفع کنند.  در سال ۱۹۴۹، کنوانسیون ژنو دربارۀ بهبود وضعیت مجروحان و بیماران نیروهای نظامی در میدان نبرد، نخستین کنوانسیونی بود که از میان چهار کنوانسیون توسط نشست دیپلماتیک ژنو 1949 مورد قبول واقع شد.
## تاریخچه
بندانگشتی|آنری دونان
منشا اولین کنوانسیون ژنو از تاریخ کمیته بین المللی صلیب سرخ و بنیان گذاران آن جدایی ناپذیر است.  

آنری دونان، تاجر و سپس فعال اجتماعی سوئیسی، در نبرد سولفورینو (۱۸۵۹) بین فرانسه و اتریش در شمال ایتالیای امروزی حاضر بود و مشاهده کرد که  سرباز زخمی به علت کمبود امکانات در میدان جنگ رها شدند. پس از بازگشت به ژنو، دونان مشاهدات خود را در قالب کتابی به نام «خاطرۀ سولفرینو» به چاپ رساند و پس از آن تلاش‌های بسیارش منجر به تأسیس کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در سال ۱۸۶۳ شد.

آنری دونان در پایان کتاب خود، «*خاطره‌ای از سُلفرینو»* (سُلفرینو، شهری در ایتالیا) که در ماه اکتبر سال1862 منتشرشده است، آرزوی دوگانه خود را اینگونه بیان می‌دارد: «نخست آنکه هر کشوری باید در زمان صلح یک گروه امدادی ترتیب دهد تا در زمان جنگ با ارائه خدمات پزشکی به ارتش کمک کند و دوم آنکه آن کشورها باید از طریق کنوانسیون یک اصل رسمی را به تصویب برسانند که به اعطای شناسایی بین‌المللی به چنین گروه‌هایی بینجامد و این گروه‌ها در زمان مخاصمات مسلحانه با ارائه خدمات پزشکی به نیروهای نظامی کمک کنند.» 

جمعیت صلیب سرخ و هلال احمر به تحقق اولین آرزو به واقعیت همت گماشتند. اگرچه دومین آرزو بود که به اولین کنوانسیون ژنو، کنوانسیون 1864 دربارۀ بهبود وضعیت مجروحان میدان نبرد، انجامید. این معاهده بخاطر بینش و عزم بنیان‌گذاران کمیتۀ بین‌المللی صلیب سرخ در مدت کوتاهی  به مقبولیت گسترده ای دست یافت. 

کنوانسیون ۱۸۶۴ تنها مشتمل بر ده ماده بود، اما پایۀ حمایت از افراد در مخاصمات مسلحانه را بنیان گذاشت. این کنوانسیون، اصلی را در برداشت که آن دسته از اعضای نیروهای نظامی که از میدان رزم به علت جراحت یا بیماری بدون وسیلۀ دفاع خارج شده‌اند، باید صرف‌نظر از ملیت خود مورد حمایت و مراقبت قرار بگیرند. در نتیجه کنوانسیون به منظور افزایش حمایت از مجروحان، کارکنان پزشکی، آمبولانس‌ها و بیمارستان‌های نظامی را نیز مورد حمایت قرار داد. نشان مشخص صلیب سرخ بر روی زمینۀ سفید به عنوان نماد قابل رویت این حمایت قرار گرفت. 

این کنوانسیون نقطۀ آغازی برای تلاش‌های پایان ناپذیر دولت‌ها، کمیتۀ بین‌المللی صلیب سرخ و انجمن‌های ملی به منظور اصلاح و بهبود حمایت‌های حاصل شده برای قربانیان در زمان جنگ بود. با وجود اینکه این حمایت در آغاز تنها مجروحان و بیماران نیروهای نظامی را در برمی‌گرفت و غیرنظامیان را شامل نمی‌شد، اما به تدریج شالودۀ معاهدات امروزی که از تمام قربانیان مخاصمات مسلحانه حمایت می‌کنند را شکل داد.

در نشست دیپلماتیک سال 1906، کشورها یک کنوانسیون جدید و مبسوط دربارۀ مجروحان و بیماران، که تعداد مواد آن به 33 ماده افزایش یافته بود را پذیرفتند. کنوانسیون ژنو 1906 مفهوم «احترام به مجروحان و بیماران» را به تعهدات  کلی جمع‌آوری و مراقبت که در کنوانسیون 1864 اشاره شده بود، افزوده و بندهایی مربوط به تدفین مردگان و انتقال اطلاعات مربوط به هویت را شامل می‌شد. 

در سال 1929، یک کنوانسیون جدید مورد پذیرش قرار گرفت که بنا بر تجربۀ جنگ جهانی اول به بندهای فوق الذکر بسط یافت. قابل‌توجه‌ترین تغییرات، الغای بند مشارکت همگانی بود که به استناد آن کنوانسیون تنها زمانی لازم‌الاجرا بود که همۀ متخاصمان در یک مخاصمه عضو کنوانسیون باشند؛ همچنین موادی جهت  شناسایی هواپیماهای  پزشکی، گسترش استفاده از نشان حمایتی به فعالیت‌های زمان صلح جمعیت‌های ملی و الزام جلوگیری از نقض مقررات کنوانسیون به این کنوانسیون افزوده شد. 

## تاریخچۀ کنوانسیون‌های چهارگانه ۱۹۴۹
برای تصویب کنوانسیون های چهارگانه ۱۹۴۹،‌ چندین نشست تخصصی در ژنو تشکیل شد که مواد مقدماتی توسط کمیتۀ بین‌المللی صلیب سرخ جمع آوری شد و پیش نویس‌های اولیه مورد بحث قرار گرفت. مهم‌ترین نشست‌ها، نشست مقدماتی جمعیت‌های ملی صلیب سرخ در سال 1946 و نشست کارشناسان دولتی در سال 1947 بود. پیش‌نویس‌های تهیه شده توسط این نشست‌ها به نشست بین‌المللی کمیتۀ بین‌المللی صلیب سرخ در استکهلم در سال 1948 ارائه شد که اصلاحات بعدی در آن مورد پذیرش واقع شد. 

پیش‌نویس‌های استکهلم به عنوان پایه‌های مذاکرات در نشست دیپلماتیکی به کار رفتند که توسط شورای فدرال سوییس به عنوان «امین کنوانسیون‌های 1929» در ژنو از تاریخ 21 آپریل تا 12 اوت 1949 تشکیل شد. 59 کشور به طور رسمی از سمت هیئت نمایندگان به منظور مذاکره بر روی متن با اختیار تام به نمایندگی انتخاب شدند و چهار کشور نیز ناظر فرستادند. نشست بلافاصله چهار کمیتۀ اصلی تشکیل داد که به طور همزمان  به  بررسی (1) اصلاح نخستین کنوانسیون و تهیۀ پیش‌نویس کنوانسیون دوم، که کنوانسیون اول را با نبرد دریایی وفق می‌دهد، (2) اصلاح کنوانسیون ژنو دربارۀ زندانیان جنگی (3) تهیۀ پیش‌نویس کنوانسیونی کاملاً نوین که برای نخستین بار مسئلۀ حمایت از غیرنظامیان را بررسی می‌کند و (4) مواد مشترک در هر چهار کنوانسیون  می‌پردازد. 

## کنوانسیون اول ژنو ۱۹۴۹
اصل بنیادینی که شالودۀ هر چهار کنوانسیون را تشکیل می‌دهد احترام به جان و شأن هر انسانی، در شرایط مخاصمۀ مسلحانه است. اشخاصی که در طی مخاصمۀ مسلحانه رنج می‌کشند باید برای آن مورد کمک، حمایت و مراقبت واقع شوند. باید با آنها در تمام شرایط به طور انسانی، بدون هیچگونه تمایز نامطلوب رفتار شود. 

این اصل زیربنای قواعد مشخص موجود در کنوانسیون اول ژنو دربارۀ مجروحان و اعضای بیمار نیروهای نظامی است که دربرگیرندۀ این تعهد بنیادین برای طرفین مبنی بر احترام و حمایت از آنها در همۀ شرایط، رفتار انسانی و مراقبت از آنها بدون هیچگونه تمایز نامطلوب است. مجروحان و بیماران نیروهای نظامی باید جستجو و جمع‌آوری شده و در مقابل غارت و بد رفتاری مورد حمایت واقع شوند. 

## ساختار کنوانسیون اول ژنو ۱۹۴۹
کنوانسیون اول با مواد مشترکی آغاز می‌گردد که در واقع در هر چهار کنوانسیون یکسان است. این مواد مشترک که در فصل اول کنوانسیون درج شده، دربارۀ تعهد احترام و تضمین احترام به کنوانسیون بوده و حوزۀ اجرای کنوانسیون را شرح می‌دهد. همچنین این مواد بر غیرقابل سلب بودن حقوق اشخاص مورد حمایت کنوانسیون تاکید می‌کند. این مواد مشترک همچنین صلاحیت کمیتۀ بین‌المللی صلیب سرخ و سایر تشکیلات بشردوستانۀ بی‌طرف برای ارائۀ خدمات بشردوستانه به طرفین مخاصمۀ مسلحانه بین‌المللی به منظور حمایت از مجروحان و بیماران را گرامی می‌دارند.  ماده 3 مشترک نیز  قواعد حاکم بر مخاصمات مسلحانۀ غیر بین‌المللی را شرح می‌دهد. 

مواد مشترک دیگری نیز بین چهار کنوانسیون در پایان کنوانسیون اول پیدا می‌شوند، به طور خاص مواد مربوط به اشاعه، ترجمه، تلافی و ضمانت اجراهای کیفری و مواد آخر که رویۀ امضا، تصویب و لازم‌الاجرا شدن و الحاق به کنوانسیون را توضیح می‌دهند.  

در فصل دوم موادی مشتمل بر قواعد مربوط به حمایت از مجروحان و بیماران مخاصمات مسلحانه بیان می‌شود. مادۀ 12 حاوی لیستی از اعمال ممنوع است که شامل سوءقصد علیه جان، شکنجه و رها کردن تعمدی مجروحان و بیماران جنگی بدون کمک پزشکی و مراقبت است. مادۀ 12 توسط مادۀ 15 تکمیل می‌گردد که تعهدات بنیادینی را در مقابل مجروحان و بیماران به طرفین تحمیل می‌کند، مانند تعهد به جستجو برای آنها و جمع‌آوری و دور کردن آنها از نواحی خطر. در حالیکه ماده 13 گروههایی را که از حمایت مورد نظر کنوانسیون بهره‌مند می‌گردند برمی‌شمرد، ماده 14 روشن می‌سازد که آن دسته از مجروحان و بیماران نظامی که به دست دشمن می‌افتند اسیران جنگی بوده و در نتیجه از حمایت کنوانسیون‌های اول و سوم ژنو بهره‌مند  می‌گردند. اطلاعاتی که باید دربارۀ اسیران مجروح داده شود و وظایف مرتبط با مردگان در مواد 16 و 17 شرح داده شده است.

فصل سوم این کنوانسیون به حمایت از واحدهای پزشکی و تأسیسات و به ایجاد محدوده و مکان‌های امن می‌پردازد.

فصل چهارم به وضعیت حقوقی پزشکان نظامی و کارکنان مذهبی اشاره داشته و ملزم می‌دارد که آنها باید در میدان نبرد مورد حمایت و احترام واقع شوند. اصولاً اگر آنها به دست دشمن بیفتند، باید به طرفی که تعلق دارند بازگردانده شوند. هرچند کنوانسیون اول مقرر می‌دارد که آنها می‌توانند در شرایط بخصوصی برای مراقبت از اسرای جنگی باقی بمانند. وضعیت ویژه و شرایط بازگشت آن دسته که برای مراقبت از مجروحان و بیماران اسرای جنگی مورد نیاز نیستند، در مواد 28 ،30 و 31 به دقت تشریح شده است. در مواد 26 ،27 و 30 فصل چهارم  به نقش و حمایت از آن دسته از  کارکنان جمعیت‌های امدادی ملی که به کادر پزشکی نیروی نظامی کشور خود یا دیگری کمک می‌کنند، اشاره شده است.

فصل پنجم تنها مشتمل بر دو ماده است. ماده 33 حمایت از واحدهای پزشکی سیّار و تأسیسات پزشکی ثابتی که به دست دشمن افتاده است را قانونمند می‌سازد. ماده 34 مقرر می‌دارد که اموال گروه‌های امدادی باید به عنوان اموال خصوصی در نظر گرفته شده و تصاحب یا مصادره آنها به عنوان غنیمت جنگی مجاز نیست.

مواد مشابهی در فصل ششم به منظور حمایت از وسایل نقلیه و هواپیمای جنگی مقرر شده است. بعلاوه ماده 37 کنوانسیون اول، پرواز هواپیمای پزشکی را بر فراز کشورهای بی‌طرف تحت شرایط مشخصی مجاز می‌شمارد.

فصل هفتم به مواد مرتبط با استفاده و حمایت از نشان مشخص صلیب سرخ یا هلال احمر اختصاص دارد. این فصل کارکرد حمایتی نشان مشخص را در بر می‌گیرد و معیارهای استفاده از آن را مشخص می‌کند. مواد الحاقی دربارۀ جلوگیری و مجازات سوءاستفاده از نشان در فصل نهم ذکر شده است.

فصل هشتم به اجرای کنوانسیون و اشاعۀ آن به عنوان یک شرط ضروری در کاربرد مؤثر آن می‌پردازد. این فصل همچنین شامل موادی است که به ممنوعیت مطلق انتقام متخاصمان از مجروحان، بیماران، کارکنان و اماکن و تجهیزات مورد حمایت کنوانسیون اشاره می‌کند. در اثر این ممنوعیت مطلق است که اشخاص تحت حمایت کنوانسیون اول در هر جبهۀ یک مخاصمۀ مسلحانه از این خطر پی در پی و فجیع که طرف متخاصم به علت پاسخ به حملات، با اقدامات یکسان و مشابه با آنها بد رفتاری کند، مورد حافظت قرار دارند.

کنوانسیون اول با فصل نهم که شامل مواد مربوط به سرکوب سوءاستفاده‌ها و تخلفات بوده پایان یافته و در بخش نهایی حاوی مواد پایانی می‌باشد. 

## مرور برخی از مواد اصلی کنوانسیون اول ژنو ۱۹۴۹
بر اساس این کنوانسیون باید مردگان مورد جستجو قرار گرفته و در مقابل غارت حمایت شوند، خاکسپاری محترمانه‌ای داشته و قبر آنها مورد احترام باشد. باید برای ضبط اطلاعاتی که در شناسایی مجروحان، بیماران یا مردگان کمک می‌کنند، اقداماتی اتخاذ گردد تا اطلاعات مربوط به سرنوشت آنها بتواند به قدرتی که بدان وابسته هستند و در نهایت خانواده‌های آنها برسد. خاکسپاری مردگان باید پس از معاینۀ دقیق با نظارتی که محرز هویت است باشد و قبرهای مردگان باید به نحو مناسب علامت گذاری و مکان آنها ضبط گردد. 

کنوانسیون اول ژنو به منظور تحقق شرط اساسی جمع‌آوری و مراقبت برای مجروحان و بیماران، کارکنان پزشکی نظامی، مواد و وسایل نقلیه و همچنین مکان‌هایی که به آنها پناه می‌دهند را تحت حمایت خود قرار داده است. حمایت‌های مذکور هم در میدان نبرد و هم زمانی که در دست دشمن هستند، اجرا می‌گردند. 

کنوانسیون اول ژنو، استفاده از نماد صلیب سرخ یا هلال احمر بر روی زمینۀ سفید را به عنوان نشان مشخص کادر پزشکی نیروهای نظامی یک کشور تایید می‌کند، تا راهی برای بهبود حمایت از سربازان مجروح و بیمار و اعضای کادر پزشکی نیروهای نظامی باشد. این نشان مشخص، نمایانگر بهره‌مندی حامل آن از حمایت‌های مشخصی در مقابل حمله، صدمه یا هرگونه دخالت در وظایف آنان است. کنوانسیون هم‌زمان تایید می‌کند که جمعیت‌های ملی صلیب سرخ و هلال احمر ممکن است از نشان مشخص برای اشاره به ارتباط خود با جنبش بین‌المللی صلیب سرخ و هلال احمر استفاده کنند، بدون آنکه دلالتی ضمنی یا قصدی برای استناد بر حمایت مذکور در کنوانسیون ژنو داشته باشند. کنوانسیون اول از طرفین خواستار احترام و تضمین احترام به نشان، و کنترل استفاده از آن بوده و لازم می‌داند که از سوءاستفاده از نشان در هر زمان جلوگیری گردد. 

همچنین کنوانسیون اول شامل مجموعه مواد جامعی در باب جلوگیری از سوءاستفاده و ضمانت اجراهای کیفری بوده که هدف آنها تضمین احترام به کنوانسیون اول و افزایش حمایت ارائه شده توسط کنوانسیون است. این مواد در سال 1949 کاملاً بدیع بوده و در هر چهار کنوانسیون ژنو به طور مشابه ثبت شدند. ماده 49 دولت‌های عضو را ملزم می‌نماید که قانونی با ضمانت اجراهای کیفری مؤثر وضع نموده و متهمان مظنون به ارتکاب یکی از نقض‌های اساسی و شدید مذکور در ماده50 را ، صرفنظر از ملیتشان، تحت پیگرد قانونی قرار داده و مسترد نمایند. 
## کشورهای عضو کنوانسیون اول ژنو ۱۹۴۹
امروزه تقریباً تمام کشورهای دنیا عضو کنوانسیون‌های چهارگانۀ ژنو هستند. برای مشاهدۀ لیست کامل کشورهای عضو به اینجا رجوع کنید. 

## جستارهای وابسته
* کنوانسیون ژنو
* کمیته بین‌المللی صلیب سرخ
* حقوق بین‌الملل بشردوستانه

## منابع
* 

## پیوند به بیرون

* Facsimile of the original document
* 150 years of the 1864 Geneva Convention – 150 years of humanitarian action

رده:کنوانسیون ژنو
رده:معاهده‌های ۱۸۶۴ (میلادی)
رده:معاهده‌های آرژانتین
رده:معاهده‌های آلمان غربی
رده:معاهده‌های آنتیگوآ و باربودا
رده:معاهده‌های آندورا
رده:معاهده‌های اتحاد شوروی
رده:معاهده‌های اتحادیه آفریقای جنوبی
رده:معاهده‌های اتریش
رده:معاهده‌های اردن
رده:معاهده‌های ارمنستان
رده:معاهده‌های اروگوئه
رده:معاهده‌های اریتره
رده:معاهده‌های ازبکستان
رده:معاهده‌های اسپانیای فرانکو
رده:معاهده‌های استادو نوو (پرتغال)
رده:معاهده‌های استرالیا
رده:معاهده‌های استونی
رده:معاهده‌های اسرائیل
رده:معاهده‌های اسلواکی
رده:معاهده‌های اسلوونی
رده:معاهده‌های اسواتینی
رده:معاهده‌های اکوادور
رده:معاهده‌های الجزایر
رده:معاهده‌های السالوادور
رده:معاهده‌های امارات متحده عربی
رده:معاهده‌های امپراتوری اتیوپی
رده:معاهده‌های اندونزی
رده:معاهده‌های اوگاندا
رده:معاهده‌های ایالات فدرال میکرونزی
رده:معاهده‌های ایالات متحده آمریکا
رده:معاهده‌های ایتالیا
رده:معاهده‌های ایرلند
رده:معاهده‌های ایسلند
رده:معاهده‌های باربادوس
رده:معاهده‌های باهاما
رده:معاهده‌های بحرین
رده:معاهده‌های برونئی
رده:معاهده‌های بریتانیا
رده:معاهده‌های بلژیک
رده:معاهده‌های بلیز
رده:معاهده‌های بنگلادش
رده:معاهده‌های بوتان
رده:معاهده‌های بوتسوانا
رده:معاهده‌های بورکینافاسو
رده:معاهده‌های بوروندی
رده:معاهده‌های بوسنی و هرزگوین
رده:معاهده‌های بولیوی
رده:معاهده‌های پاپوآ گینه نو
رده:معاهده‌های پادشاهی افغانستان
رده:معاهده‌های پادشاهی عراق
رده:معاهده‌های پادشاهی کامبوج (۱۹۵۳–۷۰)
رده:معاهده‌های پادشاهی لائوس
رده:معاهده‌های پادشاهی لیبی
رده:معاهده‌های پادشاهی مصر
رده:معاهده‌های پادشاهی یونان
رده:معاهده‌های پاراگوئه
رده:معاهده‌های پالائو
رده:معاهده‌های پاناما
رده:معاهده‌های پرو
رده:معاهده‌های تاجیکستان
رده:معاهده‌های تانگانیکا
رده:معاهده‌های تایلند
رده:معاهده‌های ترکمنستان
رده:معاهده‌های ترکیه
رده:معاهده‌های ترینیداد و توباگو
رده:معاهده‌های تعمیم‌یافته به آنتیل هلند
رده:معاهده‌های گسترش‌یافته به برلین غربی
رده:معاهده‌های گسترش‌یافته به برمودا
رده:معاهده‌های تعمیم‌یافته به جبل‌الطارق
رده:معاهده‌های تعمیم‌یافته به جزایر فارو
رده:معاهده‌های تعمیم‌یافته به جزایر فالکلند
رده:معاهده‌های گسترش‌یافته به سنت هلن، اسنشن و تریستان دا کونا
رده:معاهده‌های گسترش‌یافته به سورینام (مستعمره هلند)
رده:معاهده‌های گسترش‌یافته به گویان بریتانیا
رده:معاهده‌های گسترش‌یافته به هنگ کنگ بریتانیا
رده:معاهده‌های توگو
رده:معاهده‌های تونس
رده:معاهده‌های تونگا
رده:معاهده‌های تووالو
رده:معاهده‌های تیمور شرقی
رده:معاهده‌های جامائیکا
رده:معاهده‌های جزایر سلیمان
رده:معاهده‌های جزایر کوک
رده:معاهده‌های جزایر مارشال
رده:معاهده‌های جمهوری آذربایجان
رده:معاهده‌های جمهوری آفریقای مرکزی
رده:معاهده‌های جمهوری چک
رده:معاهده‌های جمهوری چهارم فرانسه
رده:معاهده‌های جمهوری خلق آنگولا
رده:معاهده‌های جمهوری خلق بلغارستان
رده:معاهده‌های جمهوری خلق چین
رده:معاهده‌های جمهوری خلق لهستان
رده:معاهده‌های جمهوری خلق مجارستان
رده:معاهده‌های جمهوری خلق مغولستان
رده:معاهده‌های جمهوری خلق موزامبیک
رده:معاهده‌های جمهوری داهومی
رده:معاهده‌های آلمان شرقی
رده:معاهده‌های جمهوری دموکراتیک کنگو (۱۹۶۴–۷۱)
رده:معاهده‌های جمهوری دوم برزیل
رده:معاهده‌های جمهوری دومینیکن
رده:معاهده‌های جمهوری سودان (۱۹۵۶–۶۹)
رده:معاهده‌های جمهوری سوریه (۱۹۳۰–۵۸)
رده:معاهده‌های جمهوری سوسیالیست خلق آلبانی
رده:معاهده‌های جمهوری سوسیالیستی اوکراین شوروی
رده:معاهده‌های جمهوری سوسیالیستی بلاروس شوروی
رده:معاهده‌های جمهوری سوسیالیستی رومانی
رده:معاهده‌های جمهوری سومالی
رده:معاهده‌های جمهوری عربی یمن
رده:معاهده‌های جمهوری کنگو
رده:معاهده‌های جیبوتی
رده:معاهده‌های چاد
رده:معاهده‌های چکسلواکی
رده:معاهده‌های چین
رده:معاهده‌های دانمارک
رده:معاهده‌های دودمان پهلوی
رده:معاهده‌های فلسطین
رده:معاهده‌های دومینیکا
رده:معاهده‌های رواندا
رده:معاهده‌های زامبیا
رده:معاهده‌های زیمبابوه
رده:معاهده‌های ژاپن
رده:معاهده‌های ساحل عاج
رده:معاهده‌های ساموآ
رده:معاهده‌های سان مارینو
رده:معاهده‌های سائوتومه و پرنسیپ
رده:معاهده‌های سریر مقدس
رده:معاهده‌های سلطنت زنگبار
رده:معاهده‌های سنت کیتس و نویس
رده:معاهده‌های سنت لوسیا
رده:معاهده‌های سنت وینسنت و گرنادین‌ها
رده:معاهده‌های سنگاپور
رده:معاهده‌های سنگال
رده:معاهده‌های سودان جنوبی
رده:معاهده‌های سورینام
رده:معاهده‌های سوئد
رده:معاهده‌های سوئیس
رده:معاهده‌های سیرالئون
رده:معاهده‌های سیشل
رده:معاهده‌های شیلی
رده:معاهده‌های صربستان و مونته‌نگرو
رده:معاهده‌های عربستان سعودی
رده:معاهده‌های عمان
رده:معاهده‌های غنا
رده:معاهده‌های فدراسیون مالایا
رده:معاهده‌های فنلاند
رده:معاهده‌های فیجی
رده:معاهده‌های فیلیپین
رده:معاهده‌های قبرس
رده:معاهده‌های قرقیزستان
رده:معاهده‌های قزاقستان
رده:معاهده‌های قلمرو پاکستان
رده:معاهده‌های قلمرو سیلان
رده:معاهده‌های قلمرو هند
رده:معاهده‌های قطر
رده:معاهده‌های کاستاریکا
رده:معاهده‌های کامرون
رده:معاهده‌های کانادا
رده:معاهده‌های کرواسی
رده:معاهده‌های کره جنوبی
رده:معاهده‌های کره شمالی
رده:معاهده‌های کلمبیا
رده:معاهده‌های کنیا
رده:معاهده‌های کوبا
رده:معاهده‌های کومور
رده:معاهده‌های کویت
رده:معاهده‌های دماغه سبز
رده:معاهده‌های کیریباتی
رده:معاهده‌های گابن
رده:معاهده‌های گامبیا
رده:معاهده‌های گرجستان
رده:معاهده‌های گرنادا
رده:معاهده‌های گواتمالا
رده:معاهده‌های گویان
رده:معاهده‌های گینه
رده:معاهده‌های گینه استوایی
رده:معاهده‌های گینه بیسائو
رده:معاهده‌های لازم‌الاجرا در ۱۹۵۰ (میلادی)
رده:معاهده‌های لبنان
رده:معاهده‌های لتونی
رده:معاهده‌های لسوتو
رده:معاهده‌های لوکزامبورگ
رده:معاهده‌های لیبریا
رده:معاهده‌های لیتوانی
رده:معاهده‌های لیختن‌اشتاین
رده:معاهده‌های ماداگاسکار
رده:معاهده‌های مالاوی
رده:معاهده‌های مالت
رده:معاهده‌های مالدیو
رده:معاهده‌های مالی
رده:معاهده‌های مراکش
رده:معاهده‌های مصوب‌شده در ۱۹۴۹ (میلادی)
رده:معاهده‌های مقدونیه شمالی
رده:معاهده‌های مکزیک
رده:معاهده‌های موریتانی
رده:معاهده‌های موریس
رده:معاهده‌های مولداوی
رده:معاهده‌های موناکو
رده:معاهده‌های مونته‌نگرو
رده:معاهده‌های میانمار
رده:معاهده‌های نامیبیا
رده:معاهده‌های نائورو
رده:معاهده‌های نپال
رده:معاهده‌های نروژ
رده:معاهده‌های نیجر
رده:معاهده‌های نیجریه
رده:معاهده‌های نیکاراگوئه
رده:معاهده‌های نیوزیلند
رده:معاهده‌های وانواتو
رده:معاهده‌های ونزوئلا
رده:معاهده‌های ویتنام جنوبی
رده:معاهده‌های ویتنام شمالی
رده:معاهده‌های هائیتی
رده:معاهده‌های هلند
رده:معاهده‌های هندوراس
رده:معاهده‌های یمن جنوبی
رده:معاهده‌های یوگسلاوی
رده:معاهده‌های گسترش‌یافته به آروبا
رده:قلمروهای گسترش‌یافته به گرینلند
رده:معاهده‌های مصوب‌شده در ۱۹۰۶ (میلادی)