دنیس لزدن

**سِر دِنیس لویی لَزدِن** (؛ ۸ سپتامبر ۱۹۱۴ – ۱۱ ژانویهٔ ۲۰۰۱) معمار اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون شوالیه شده است.

او یک معمار برجسته انگلیسی بود. احتمالاً شناخته‌شده‌ترین اثر او تئاتر ملی سلطنتی، در ساحل جنوبی رودخانه تیمز لندن است که یک ساختمان ثبت‌شده درجه دو* و یکی از قابل توجه‌ترین نمونه‌های طراحی بروتالیست در بریتانیا است.

لزدن در مدرسه معماری انجمن معماری لندن تحصیل کرد و در دفتر ولز کوتس شاگرد سال سوم بود. مانند دیگر معماران مدرنیست، از جمله سر بازیل اسپنس و الیسن و پیتر اسمیتسن، لزدن بسیار تحت تأثیر لو کوربوزیه و لودویگ میس ون در روهه بود، اما تأثیر ملایم‌تر و کلاسیک‌تری نیز از امثال نیکلاس هاوکسمور بر او وجود داشت. لزدن در ۲۹ مه ۱۹۹۱ به عنوان عضو آکادمی سلطنتی انتخاب شد.

## زندگی‌نامه
لزدن از طرف مادری نوهٔ لویی آبراهامز (۱۸۵۲–۱۹۰۳)، فروشندهٔ تنباکوی ساکن استرالیا بود؛ کسی که از حامیان مهم فردریک مک‌کوبین، آرتور استریتن و دیگر هنرمندان وابسته به جنبش مکتب هایدلبرگ که با نام «امپرسیونیسم استرالیایی» نیز شناخته می‌شود، به شمار می‌رفت. مجموعهٔ هنری آبراهامز بعدها به لزدن به ارث رسید. دنیس لزدن فرزند ناتان لزدن (۱۸۷۹–۱۹۲۰) و جولی (با نام خانوادگی آبراهامز؛ ۱۸۸۴–۱۹۶۳) بود؛ جولی لزدن پیانیستی بود که با ویولنیست مجارستانی ادیلا فاخیری همکاری می‌کرد. در سال ۱۹۳۰، او در نخستین اجرای مجلسی اثر «رئو گرانده» ساختهٔ کانستنت لمبرت، در کنار آرتور بنجامین نوازندگی کرد. کالج سلطنتی موسیقی یادبود او را از طریق «جایزهٔ جولی لزدن» گرامی داشت.

## آثار اولیه
لزدن در سال‌های پیش و پس از خدمت در ارتش در جنگ جهانی دوم با دفتر «تکتون» به سرپرستی برتولد رومانوویچ لوبتکین همکاری کرد و به شراکت رسید و در همین دوره خانه‌ای خصوصی در پدینگتون را به سبک لوکوربوزیه طراحی کرد. پس از جنگ، همراه با لیندزی دریک در توسعهٔ مجموعهٔ هال‌فیلد مشارکت داشت و مدرسهٔ هال‌فیلد نخستین نشانه‌های سبک پختهٔ او را با بتن عریان، زوایای تند و مقیاس انسانی‌تر نشان داد. در دههٔ ۱۹۵۰ او شریک جین درو، مکسول فرای و دریک در دفتر «فرای، درو، دریک و لزدن» فعالیت می‌کرد و «بلوک‌های خوشه‌ای» او در بثنال گرین پاسخی به نقدهای معماری پساجنگ و تلاشی برای تقویت حس اجتماع بود؛ از جمله بلوک‌های خیابان آسک (۱۹۵۴) و نسخهٔ مرتفع‌تر آن، «کیلینگ هاوس»، که بعدها پس از ثبت حفاظتی به واحدهای خصوصی تبدیل شد. لزدن در ۱۹۵۸ با آپارتمان‌های «سنت جیمز پلیس» وارد حوزهٔ مسکن لوکس شد. نقطهٔ عطف کارنامهٔ او ساختمان «کالج سلطنتی پزشکان» در ریجنتز پارک (۱۹۶۴) بود که با احجام معلق، بتن مسلح مدرن، فضاهای باز و مصالحی چون مرمر سفید سیسیلی و موزاییک مورانو ساخته شد و از نخستین بناهای پساجنگی بود که به‌دلیل اهمیت ملی و بین‌المللی در فهرست درجهٔ یک قرار گرفت.

## مصاحبهٔ تاریخ شفاهی
در سال‌های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۷، پروژهٔ «National Life Stories» در چارچوب مجموعهٔ «Architects’ Lives» یک مصاحبهٔ تاریخ شفاهی با دنیس لزدن (کد C467/9) انجام داد. این گفت‌وگو که در کتابخانهٔ بریتانیا نگهداری می‌شود، از مهم‌ترین منابع دست‌اول دربارهٔ دیدگاه‌ها، تجربه‌های حرفه‌ای و روایت شخصی لزدن از مسیر کاری و معماری او به‌شمار می‌آید.

## زندگی شخصی
لزدن در سال ۱۹۵۴ با سوزان بندیت ازدواج کرد و این زوج صاحب دو پسر و یک دختر شدند. یکی از فرزندان آن‌ها جیمز لسدن، نویسنده و شاعر شناخته‌شدهٔ بریتانیایی است.

## افتخارات
لزدن در ژوئن ۱۹۴۵ به‌عنوان عضو نشان امپراتوری بریتانیا (MBE) منصوب شد و در فهرست افتخارات سال نو ۱۹۶۵ به درجهٔ فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا (CBE) ارتقا یافت. او در فهرست افتخارات زادروز ۱۹۷۶ لقب شوالیه دریافت کرد و در فهرست افتخارات زادروز ۱۹۹۵ به‌دلیل خدماتش به معماری به عضویت نشان همراهان افتخار (CH) درآمد.

## پروژه‌ها
* خانهٔ شخصی، ۳۲ نیوتون رود، لندن W2 (۱۹۳۸) – ثبت‌شده درجهٔ II
* مدرسهٔ ابتدایی هال‌فیلد، مجموعهٔ هال‌فیلد، پدینگتون، لندن (۱۹۵۲) – ثبت‌شده درجهٔ II
* کیلینگ هاوس و کلردیل هاوس، بثنال گرین – ثبت‌شده درجهٔ II؛ نخستین نمونهٔ مسکن اجتماعی پساجنگ که این درجهٔ حفاظتی را دریافت کرد
* بردلی هاوس، خیابان آسک، بثنال گرین (۱۹۵۷) – نسخهٔ کوچک‌تر طرح کیلینگ هاوس
* فروشگاه و دفاتر پیتر رابینسون، استرند، لندن (۱۹۵۸) – تخریب‌شده
* کاسل‌مین هاوس، لندن (۱۹۵۹–۱۹۶۰)
* ۲۶ سنت جیمز پلیس، مسکونی لوکس، لندن (۱۹۵۹–۱۹۶۰)
* کالج فیتزویلیام، کمبریج (۱۹۵۹–۱۹۶۳)
* کالج سلطنتی پزشکان، لندن (۱۹۶۰–۱۹۶۴) – ثبت‌شده درجهٔ I
* ساختمان‌های اصلی دانشگاه ایست آنگلیا، نورویچ (۱۹۶۲–۱۹۶۸)، شامل زیگورات‌های مسکونی، بلوک‌های ستون‌فقرات، کتابخانه و فضاهای آموزشی
* مرکز ورزشی دانشگاه لیورپول، جادهٔ آکسفورد، لیورپول (۱۹۶۳)
* خانهٔ شخصی – بازسازی، خیابان رووان، لندن
* ساختمان چارلز ویلسون، دانشگاه لستر
* ساختمان لزدن، بلوک مسکونی در استمفورد هال، دانشگاه لستر
* ساختمان‌های مؤسسهٔ مطالعات حقوقی پیشرفته، مؤسسهٔ آموزش، و کتابخانهٔ مدرسهٔ مطالعات شرقی و آفریقایی، بلومزبری، لندن
* نیوکورت، کالج کریست، کمبریج (۱۹۶۶–۱۹۷۰)
* تئاتر ملی سلطنتی، ساوت‌بنک، لندن (۱۹۶۷–۱۹۷۶) – ثبت‌شده درجهٔ II
* فاز نخست بانک سرمایه‌گذاری اروپا، بلوار کنراد آدناوئر، لوکزامبورگ (۱۹۷۴–۱۹۸۰)
* ساختمان IBM، ساوت‌بنک، لندن (۱۹۷۹–۱۹۸۳)

## منابع

## پیوند به بیرون
* زندگی‌نامهٔ دنیس لزدن در Architecture-History.org

* 

رده:اعضای آکادمی سلطنتی
رده:افراد مرتبط با دانشگاه لستر
رده:افراد مرتبط با مدرسه مطالعات مشرق‌زمین و آفریقا
رده:برندگان جایزه ولف در هنر
رده:دارندگان عنوان رتبه امپراتوری بریتانیا
رده:دارندگان عنوان شوالیه
رده:دانش‌آموختگان مدرسه معماری انجمن معماری
رده:درگذشتگان ۲۰۰۱ (میلادی)
رده:دریافت‌کنندگان مدال طلای سلطنتی
رده:زادگان ۱۹۱۴ (میلادی)
رده:معماران اهل لندن
رده:معماران زبره‌کار
رده:معماران نوگرا اهل انگلستان
رده:معماران یهودی
رده:یهودیان اهل انگلستان