ویلیام فرانسیس باتلر

**ویلیام فرانسیس باتلر** (؛ ۳۱ اکتبر ۱۸۳۸ – ۷ ژوئن ۱۹۱۰) نظامی و نویسنده اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود.

او که از طریق ارل‌های اورموند به خاندان باتلر تعلق داشت، در بالیسلاتین، گلدن، کانتی تیپراری، ایرلند، فرزند ریچارد باتلر و الن دیلون متولد شد. قحطی بزرگ‌سال ۱۸۴۷ و صحنه‌های رنج و آوارگی از اولین خاطرات او بودند. او عمدتاً توسط یسوعیان در کالج تولابگ آموزش دید.

باتلر در سال ۱۸۵۸ به عنوان پرچمدار هنگ ۶۹ پیاده در پادگان فرموی وارد ارتش شد و در سال ۱۸۷۲ به درجه کاپیتانی و در سال ۱۸۷۴ به درجه سرگردی رسید. او با افتخار در لشکرکشی رودخانه سرخ (۱۸۷۰–۱۸۷۱) و عملیات آشانتی ۱۸۷۳–۱۸۷۴ تحت فرماندهی ولزلی شرکت کرد و در سال ۱۸۷۴ به عنوان عضو افتخاری فرقه حمام منصوب شد.

باتلر دوباره در جنگ زولو (به عنوان سرهنگ دوم بروِت)، لشکرکشی تل الکبیر (پس از آن به عنوان دستیار ملکه منصوب شد) و سودان در سال‌های ۱۸۸۴ تا ۱۸۸۶ با ژنرال ولزلی خدمت کرد و در سال ۱۸۸۵ به سرهنگی ستاد و در سال‌های ۱۸۸۵ تا ۱۸۸۶ به سرتیپ ارتقا یافت. در سال دوم، او به عنوان فرمانده شوالیه نشان حمام ارتقا یافت. او تا سال ۱۸۹۲ به عنوان سرتیپ در ستاد ارتش در مصر خدمت کرد، سپس به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در آلدرشات مستقر شد. پس از آن در مارس ۱۸۹۶ فرماندهی ناحیه جنوب شرقی به او واگذار شد و به عنوان ستوان قلعه دوور اقامت داشت.

در سال ۱۸۹۸، او با درجه محلی ستوان ژنرال، جانشین ژنرال سر ویلیام هاولی گودیناف به عنوان فرمانده کل قوا در آفریقای جنوبی شد. برای مدت کوتاهی (دسامبر ۱۸۹۸ - فوریه ۱۸۹۹)، در غیاب سر آلفرد میلنر در انگلستان، او به عنوان کمیسر عالی عمل کرد و به همین ترتیب، و متعاقباً در سمت نظامی خود، نظراتی را در مورد احتمالات جنگ بیان کرد که توسط دولت محلی تأیید نشد. در نتیجه، به او دستور داده شد تا فرماندهی ناحیه غربی را به عهده بگیرد و این سمت را تا سال ۱۹۰۵ بر عهده داشت. او همچنین برای مدت کوتاهی از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۱ فرماندهی آلدرشات را بر عهده داشت. سر ویلیام باتلر در سال ۱۹۰۰ به درجه سپهبدی ارتقا یافت و به خدمت خود ادامه داد و سرانجام در سال ۱۹۰۵ خدمت پادشاه را ترک کرد.

در اکتبر ۱۹۰۵، پس از رسیدن به سن ۶۷ سالگی، در فهرست بازنشستگان قرار گرفت. چند سال از عمر باقی مانده خود را در قلعه بانشا در ایرلند گذراند و عمدتاً به امر آموزش اختصاص داد. او هم در دوبلین و هم در استان‌ها در مورد مسائل تاریخی، اجتماعی و اقتصادی تدریس می‌کرد. باتلر به عنوان حاکم داخلی و از تحسین‌کنندگان چارلز استوارت پارنل شناخته می‌شد. او عضو سنای دانشگاه ملی ایرلند و کمیسر هیئت آموزش ملی بود. در ژوئن ۱۹۰۶، در مراسم تولد ۱۹۰۶ به عنوان نشان صلیب بزرگ شوالیه نشان حمام مفتخر شد و در سال ۱۹۰۹ به عضویت شورای خصوصی ایرلند درآمد. باتلر در قلعه بانشا درگذشت و در گورستان کیالدریفه، که چند مایل دورتر و نه چندان دور از خانه اجدادی‌اش بود، به خاک سپرده شد.

او از زمان انتشار کتاب «سرزمین بزرگ تنها» (۱۸۷۲) که در آن به توصیف لشکرکشی رودخانه سرخ در سرکوب شورش رودخانه سرخ و سفرهای بعدی در سراسر غرب کانادا برای دولت، برای گزارش شرایط آنجا پرداخته بود، مدت‌ها به عنوان یک نویسنده توصیفی شناخته می‌شد. از دیگر آثار او می‌توان به زندگینامه چارلز جورج گوردون (۱۸۸۹) و سر جورج کالی (۱۸۹۹) اشاره کرد.

ژنرال باتلر چند سال قبل از مرگش کار بر روی زندگینامه خود را آغاز کرده بود، اما قبل از تکمیل آن درگذشت. دختر کوچک‌ترش، ایلین، که با ویسکونت گورمنستون ازدواج کرده بود، این اثر را تکمیل و در سال ۱۹۱۱ منتشر کرد.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:افسران ایرلندی در ارتش بریتانیا
رده:اهالی شهرستان تیپراری
رده:پرسنل سده ۲۰ (میلادی) ارتش بریتانیا
رده:درگذشتگان ۱۹۱۰ (میلادی)
رده:زادگان ۱۸۳۸ (میلادی)
رده:زندگی‌نامه‌نویسان اهل ایرلند
رده:زندگی‌نامه‌نویسان مرد
رده:ژنرال‌های نیروی زمینی اهل بریتانیا
رده:سفرنامه‌نویسان اهل ایرلند
رده:شوالیه‌های صلیب بزرگ نشان حمام
رده:نویسندگان اهل ایرلند
رده:نویسندگان غیرداستانی ایرلندی مرد
رده:نویسندگان مرد اهل ایرلند