تاریخ مکزیک

**تاریخ مکزیک** () بیش از سه هزاره است. برای اولین بار در بیش از ۱۳۰۰۰ سال پیش، مکزیک مرکزی و جنوبی (به نام مزوآمریکا) شاهد ظهور و سقوط تمدن‌های پیچیده بومی بود. مکزیک بعداً به یک جامعه چند فرهنگی منحصر به فرد تبدیل شد. تمدنهای بین آمریکایی سیستمهای نوشتاری گلیف را توسعه دادند و تاریخ سیاسی فتوحات و فرمانروایان را ثبت کردند. به تاریخ بین‌النهرین قبل از ورود اروپایی‌ها، دوران پیش از اسپانیایی یا دوران قبل از کلمبیا گفته می‌شود. پس از استقلال مکزیک از اسپانیا در سال ۱۸۲۱، آشفتگی سیاسی کشور را درگیر کرد. فرانسه در دهه ۱۸۶۰ کنترل کشور را در دست گرفت، اما شورش مردمی این رژیم را سرنگون کرد. رشد مرفه آرام در اواخر قرن ۱۹ مشخص بود، اما انقلاب مکزیک در سال ۱۹۱۰ یک جنگ داخلی را به همراه داشت. با بازگشت آرامش در دهه ۱۹۲۰، رشد اقتصادی ثابت شد در حالی که رشد جمعیت سریع بود.

پس از نخستین اکتشافات در سرزمین اصلی، مرحله‌ای از لشکرکشی‌ها و فتوحات به مناطق داخلی آغاز شد. تاج و تخت اسپانیا تلاش‌های «بازپس‌گیری» (Reconquista) را که در سال ۱۴۹۲ در اسپانیا تکمیل شده بود، به مردمان غیر کاتولیک در سرزمین‌های جدید گسترش داد. نخستین اروپایی‌هایی که به مکزیک امروزی رسیدند، بازماندگان یک کشتی‌شکستگی اسپانیایی در سال ۱۵۱۱ بودند. تنها دو نفر، «خرونیمو د آگیلار» و «گونزالو گوئررو»، زنده ماندند تا اینکه سال‌ها بعد تماس‌های بعدی با کاشفان اسپانیایی برقرار شد. در ۸ فوریه ۱۵۱۷، هیئتی به رهبری «فرانسیسکو هرناندز د کوردوبا» بندر «سانتیاگو د کوبا» را برای اکتشاف سواحل جنوبی مکزیک ترک کرد. در طول این سفر، بسیاری از مردان هرناندز کشته شدند که بیشتر آن‌ها در نبردی در نزدیکی شهر «چامپوتون» علیه ارتش مایا جان باختند. خود هرناندز نیز مجروح شد و چند روز پس از بازگشت به کوبا درگذشت. این نخستین برخورد اروپایی‌ها با تمدنی در قاره آمریکا بود که دارای ساختمان‌ها و سازمان‌های اجتماعی پیچیده‌ای بود که آن را قابل مقایسه با «دنیای قدیم» (اروپا) تشخیص دادند. «ارنان کورتس» هیئت جدیدی را به سمت مکزیک رهبری کرد و در ۲۲ آوریل ۱۵۱۹ در «وراکروز» امروزی به ساحل نشست.

فتح مکزیک توسط اسپانیا به معنای تسخیر منطقه مرکزی آمریکای میانه است، جایی که امپراتوری آزتک در آن مستقر بود. سقوط «تنوچتیتلان»، پایتخت آزتک‌ها، در سال ۱۵۲۱ رویدادی تعیین‌کننده بود، اما فتح سایر مناطق مکزیک، مانند یوکاتان، تا مدت‌ها پس از تثبیت کنترل اسپانیایی‌ها بر مرکز مکزیک ادامه یافت. فتح یوکاتان توسط اسپانیا کارزاری بسیار طولانی‌تر بود که از ۱۵۵۱ تا ۱۶۹۷ علیه مردمان مایا از تمدن مایا در شبه‌جزیره یوکاتان در مکزیک امروزی و شمال آمریکای مرکزی به طول انجامید.

آبله (واریولا ماژور و واریولا مینور) بلافاصله پس از ورود اروپایی‌ها شروع به شیوع در آمریکای میانه کرد. مردمان بومی که هیچ ایمنی در برابر آن نداشتند، در نهایت با شماری میلیونی جان باختند. یک‌سوم تمام بومیان دره مکزیک ظرف شش ماه پس از ورود اسپانیایی‌ها تسلیم این بیماری شدند.

تنوچتیتلان تقریباً توسط آتش و توپخانه نابود شد. کورتس خاندان‌های سلطنتی دره را زندانی کرد. برای جلوگیری از شورشی دیگر، او «کوآتموک»، آخرین امپراتور آزتک؛ «کوآناکوچ»، پادشاه تکسکوکو؛ و «تتلی‌پانکال‌تزال»، پادشاه لاکوپن را شکنجه کرد و کشت.

گروه کوچک اسپانیایی‌ها مرکز مکزیک را از طریق حاکمان بومی موجود در دولت‌شهرهای سیاسی (Altepetl) کنترل می‌کردند؛ کسانی که اگر با حکومت اسپانیا همکاری می‌کردند، جایگاه خود را به عنوان اشراف در دوران پس از فتح حفظ می‌نمودند. کورتس بلافاصله قربانی کردن انسان را در سراسر امپراتوری فتح‌شده ممنوع کرد. در سال ۱۵۲۴، او از پادشاه اسپانیا درخواست کرد تا راهبانی از فرقه‌های مسکین (Mendicant orders)، به‌ویژه فرانسیسکن‌ها، دومینیکن‌ها و آگوستینی‌ها را برای گرویدن بومیان به مسیحیت بفرستد. این امر اغلب «فتح معنوی مکزیک» نامیده شده است. بشارت مسیحیت در اوایل دهه ۱۵۲۰ آغاز شد و تا دهه ۱۵۶۰ ادامه یافت. بسیاری از راهبان، به‌ویژه فرانسیسکن‌ها و دومینیکن‌ها، زبان‌های بومی را آموختند و جنبه‌هایی از فرهنگ بومی را ثبت کردند. استعمارگران اسپانیایی سیستم «انکومیاندا» را برای کار اجباری معرفی کردند. جوامع بومی تحت فشار قرار گرفتند تا نیروی کار و باج (خراج) ارائه دهند، اما برده نشدند. حاکمان آن‌ها نخبگان بومی باقی ماندند که جایگاه خود را تحت حکومت استعماری حفظ کردند و واسطه‌هایی مفید بودند. اسپانیایی‌ها همچنین از کار اجباری، و اغلب بردگی آشکار، در استخراج معادن استفاده می‌کردند.

## جستارهای وابسته
* امپراتوری اسپانیا

## منابع

## پیوند به بیرون


رده:مطالعات آمریکای لاتین