مستعمره ویرجینیا

**مستعمره ویرجینیا** یک مستعمره‌نشین بریتانیایی در آمریکای شمالی از سال ۱۶۰۶ تا ۱۷۷۶ بود. مستعمرهٔ ویرجینیا یکی از مهم‌ترین مستعمرات بریتانیا در آمریکای شمالی بود، با تأسیس شهر جیمز‌تاون توسط شرکت ویرجینیا موجب استقرار دائم انگلیسی‌ها شد. این مستعمره به‌واسطهٔ تولید تنباکو به عنوان محصول صادراتی اصلی و به‌کارگیری نیروی کار گسترده، از جمله بردگان آفریقایی، ساختار اجتماعی-اقتصادی ویژه‌ای یافت. 

در سال ۱۶۲۴، پس از لغو امتیاز شرکت ویرجینیا، این مستعمره مستقیماً تحت حکمرانی پادشاهی بریتانیا قرار گرفت. در دورهٔ انقلاب آمریکا، ویرجینیا با رهبری شخصیت‌هایی چون پاتریک هنری و جورج واشینگتن نقش اساسی در روند استقلال ایالات متحده ایفا کرد و در پی آن به یکی از سیزده ایالت بنیان‌گذار تبدیل شد. 

مستعمره ویرجینیا یکی از نخستین مستعمرات بریتانیایی در آمریکای شمالی بود که در اوایل سده هفدهم تأسیس شد و نقشی بنیادین در شکل‌گیری ایالات متحده ایفا کرد. این مستعمره به افتخار الیزابت اول، «ملکه باکره» انگلستان، نام‌گذاری شد و مرکز اصلی گسترش نفوذ انگلیس در قاره جدید بود. پس از انقلاب آمریکا، بخش جنوبی آن به ایالت هم‌سود ویرجینیا تبدیل شد و قلمرو پیشینش بعدها پایه‌گذار ایالت‌های ویرجینیای غربی، کنتاکی، ایندیانا، ایلینوی و بخشی از اوهایو گردید.

**مستعمره ویرجینیا**، سرزمینی وسیع در آمریکای شمالی بود که توسط پادشاهی انگلستان درسال ۱۶۰۶ خریداری شد. ویرجینیا اولین مستعمره انگلیسی ماندگار در آمریکای شمالی بود و بسیاری از تاریخدانان، استعمار این سرزمین را «طلوع» و «سرآغاز» امپراتوری بریتانیا می‌دانند. در سال ۱۷۷۵، پس از متحد شدن با ۱۳ مستعمرهٔ دیگر در آمریکای شمالی، با شورش و انقلابی مسلحانه از امپراتوری بریتانیا جدا شد و استقلال یافت.

بنیانگذار این مستعمره «شرکت ویرجینیا» بود، با دو سکونتگاه اول در جیمز تاون در ساحل شمالی رودخانه جیمز و مستعمره پاپهام در رودخانه کنبک در مین امروزی، هر دو در سال ۱۶۰۷. مستعمره پفام به سرعت به دلیل قحطی، بیماری و درگیری با قبایل محلی بومیان آمریکا در دو سال اول شکست خورد. جیمزتاون زمین‌های متعلق به کنفدراسیون پوهاتان را اشغال کرد و همچنین قبل از ورود گروه جدیدی از مهاجران و تدارکات با کشتی در سال ۱۶۱۰ در آستانه شکست قرار داشت. تنباکو به اولین صادرات سودآور ویرجینیا تبدیل شد که تولید آن تأثیر قابل توجهی بر جامعه و الگوهای سکونتگاهی داشت.

در سال ۱۶۲۴، منشور شرکت ویرجینیا توسط پادشاه جیمز اول لغو شد و مستعمره ویرجینیا به عنوان مستعمره تاج به مقامات سلطنتی منتقل شد. پس از جنگ داخلی انگلیس در دهه‌های ۱۶۴۰ و ۵۰، مستعمره ویرجینیا به دلیل وفاداری خود به سلطنت انگلیس در دوران تحت الحمایه و مشترک المنافع انگلستان، توسط پادشاه چارلز دوم به «سلطه قدیمی» ملقب شد.

از ۱۶۱۹ تا ۱۷۷۵/۱۷۷۶، مجلس استعماری ویرجینیا مجمعی عمومی بود که همراه با یک فرماندار استعماری اداره می‌شد. جیمز تاون در رودخانه جیمز تا سال ۱۶۹۹ پایتخت مستعمره ویرجینیا باقی ماند. از سال ۱۶۹۹ تا زمان انحلال آن پایتخت در ویلیامزبورگ بود. این مستعمره اولین آشفتگی سیاسی بزرگ خود را با شورش بیکن در سال ۱۶۷۶ تجربه کرد.

پس از اعلام استقلال از پادشاهی بریتانیای کبیر در سال ۱۷۷۵، قبل از تصویب رسمی اعلامیه استقلال، مستعمره ویرجینیا به مشترک المنافع ویرجینیا، یکی از سیزده ایالت اصلی ایالات متحده تبدیل شد و به عنوان شعار رسمی خود «سلطه قدیمی» را پذیرفت. کل ایالت‌های مدرن ویرجینیای غربی، کنتاکی، ایندیانا و ایلینویز، و بخش‌هایی از اوهایو و پنسیلوانیا غربی بعداً از قلمروی که مستعمره ویرجینیا در زمان استقلال بیشتر آمریکا در ژوئیه ۱۷۷۶ دربرگرفته بود، ایجاد شد.
پرونده:Wpdms king james grants.png|محل مستعمره پوپهام در سال ۱۶۰۷ با حرف «پو» روی نقشه نشان داده شده است. شهرک جیمزتاون با حرف «جی» مشخص شده است.


## منابع

رده:استعمار بریتانیا در ایالات متحده آمریکا
رده:انحلال‌های ۱۷۷۶ (میلادی) در امپراتوری بریتانیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۶۰۶ (میلادی) در امپراتوری بریتانیا
رده:مستعمره‌ها و تحت‌الحمایه‌های پیشین بریتانیا در قاره آمریکا
رده:مستعمره‌های پیشین انگلستان
رده:مستعمرات سیزده‌گانه