امپراتور فرانسه

**امپراتور فرانسه** ، عنوان پادشاه و فرمانروای عالی اولین و دومین امپراتوری فرانسه بود. این عنوان بر حاکمیت واگذار شده به مردم فرانسه و نه به قلمروی فرانسه تأکید داشت. اختیارات امپراتور بین دو امپراتوری متفاوت بود و در طول زمان تغییر کرد، از اقتدار شخصی گسترده تا نقش اجرایی مشروطه.

## پیشینه
[بندانگشتی|'''چهار ناپلئون'''، تصویر مربوط به سال ۱۸۵۸ می‌باشد که [ناپلئون بناپارت|ناپلئون یکم، ناپلئون دوم، ناپلئون سوم، و لوئی-ناپلئون نشان می‌دهد.]]

عنوان و مقامی که خاندان بناپارت از زمانی که ناپلئون بناپارت در ۱۸ مه ۱۸۰۴ توسط مجلس سنا ، از زمانی که ناپلئون در ۱۸ مه ۱۸۰۴ توسط مجلس سنا به عنوان امپراتور معرفی شد و در در ۲ دسامبر ۱۸۰۴ در کلیسای نوتردام پاریس، در پاریس، به عنوان امپراتور فرانسه، تاج امپراتوری بر سر نهاد، آغاز شد.

عنوان «امپراتور فرانسه» قرار بود نشان دهد که تاجگذاری ناپلئون نه به معنای احیای سلطنت، بلکه مقدمه‌ای بر یک نظام سیاسی جدید بود: امپراتوری فرانسه. این عنوان تأکید می‌کرد که امپراتور با رضایت خود بر «مردم فرانسه» (ملت) حکومت می‌کند، بر فرانسه (دولت) حکومت نمی‌کند و منصبی تحت جمهوری فرانسه مشابه منصب قبلی کنسول اول است. فرمول قدیمی پادشاه فرانسه نشان می‌داد که پادشاه، فرانسه را به عنوان یک دارایی شخصی در اختیار دارد. اصطلاح جدید نشان دهنده سلطنت مشروطه بود. این عنوان عمداً ایجاد شد تا ظاهر جمهوری فرانسه حفظ شود و نشان دهد که پس از انقلاب فرانسه، نظام فئودالی کنار گذاشته شد و یک دولت-ملت ایجاد شد که در آن شهروندان برابر توسط امپراتور خود اداره می‌شدند. «امپراتور» همچنین به عنوان امپراتور در جمهوری روم اشاره داشت، به عنوان قاضی‌ای که امپراتوری یا فرماندهی را، به ویژه بر یک ارتش، اعمال می‌کرد. این امر بر ناپلئون به عنوان رئیس دادگاه و فرمانده کل قوا منتخب شهروندان تأکید داشت.

ایجاد و به دست گرفتن عنوان والای «امپراتور» همچنین تأکید کرد که اراده شهروندان فرانسه در حاکمیت با هر کسی برابر است، به ویژه با آنچه تا این زمان بالاترین حاکمیت در جهان غرب بود: امپراتور (مقدس) روم، که ادعای تداوم با امپراتوران روم باستان را داشت، و تاجگذاری او توسط پاپ برای ادعای اقتدار از طریق حق الهی مورد استفاده قرار گرفت.

سلطنت ناپلئون تا ۲۲ ژوئن ۱۸۱۵ ادامه داشت، زمانی که او در نبرد واترلو شکست خورد، تبعید شد و در جزیره سنت هلن زندانی شد، جایی که در ۵ مه ۱۸۲۱ درگذشت. سلطنت او با بازگشت بوربون‌ها در سال ۱۸۱۴ و تبعید او به جزیره الب قطع شد، جایی که کمتر از یک سال بعد از آنجا فرار کرد تا تاج و تخت را پس بگیرد و ۱۱۱ روز دیگر به عنوان امپراتور قبل از شکست نهایی و تبعیدش سلطنت کرد.

کمتر از یک سال پس از کودتای ۱۸۵۱ فرانسه توسط برادرزاده ناپلئون لوئی-ناپلئون بناپارت، که با انحلال موفقیت‌آمیز مجمع ملی فرانسه پایان یافت، جمهوری دوم فرانسه به امپراتوری دوم فرانسه تبدیل شد، که توسط رفراندوم در ۷ نوامبر ۱۸۵۲ تأسیس شد. رئیس‌جمهور لوئی ناپلئون بناپارت، منتخب مردم فرانسه، از تاریخ نمادین و تاریخی ۲ دسامبر ۱۸۵۲، رسماً ناپلئون سوم، امپراتور فرانسه شد. حکومت او عملاً در ۲۸ ژوئیه ۱۸۷۰ پایان می‌یابد - قدرت رئیس دولت به همسرش اوژنی دو مونتیژو منتقل شد که به عنوان نایب السلطنه فرانسه حکومت می‌کرد در حالی که ناپلئون سوم با ارتش خود، پاریس را ترک می‌کرد. سلطنت او به‌طور اسمی تا ۴ سپتامبر ۱۸۷۰ ادامه داشت، زیرا او پس از شکست و دستگیری در نبرد سدان در طول جنگ فرانسه و پروس رسماً خلع شد. در مارس ۱۸۷۱ او از بازداشت پروس آزاد شد و به بریتانیا تبعید شد، جایی که در ۹ ژانویه ۱۸۷۳ درگذشت.

از زمان مرگ تنها پسر ناپلئون سوم، لوئی ناپلئون در سال ۱۸۷۹، خاندان بناپارت تعدادی مدعی برای تاج و تخت فرانسه داشته است. مدعی فعلی شارل، شاهزاده ناپلئون است که در ۳ مه ۱۹۹۷ رئیس خاندان بناپارت شد. پسرش ژان کریستف، شاهزاده ناپلئون که به عنوان وارث وصیت نامه پدربزرگ مرحوم خود نامیده شد، موقعیت او را به چالش کشید.

## جستارهای وابسته
* تاج ناپلئون
* فهرست ملکه‌های فرانسه
* فهرست پادشاهان فرانسه

## منابع

رده:امپراتورهای فرانسه
رده:پادشاهان پیرو کلیسای کاتولیک روم
رده:پادشاهان زندانی و بازداشت‌شده در جنگ
رده:تبعیدشدگان اهل فرانسه
رده:خاندان بناپارت
رده:رهبران به قدرت رسیده از طریق کودتا
رده:فهرست‌های مردم فرانسوی