واژن و فرج در هنر

[بندانگشتی|[سرمنشأ جهان اثری از گوستاو کوربه نقاش فرانسوی، ۱۸۶۶]]
[بندانگشتی|واژن نمادی قدرتمند به عنوان ''[یونی (هندو)|یونی* در اندیشه [[هندو]] است. تصویر یک یونی سنگی است که در محراب Cát Tiên، لام دونگ، ویتنام یافت شده است.]]
[[واژن]] و [[فرج]] در آثاری مربوط به [[هنر پیشاتاریخ]] به بعد ترسیم شده است. ترسیم اندام تناسلی زنان انواع [[هنرهای تجسمی]] شامل نقاشی و مجسمه‌سازی را در بر می‌گیرند. از ۳۵۰۰۰ سال پیش، انسان در جوامع مختلف [[تندیسک‌های ونوس]] را می‌ساختند که شکم، باسن، سینه، ران و فرج را نمایان می‌کرد.

در سال ۱۸۶۶، [[گوستاو کوربه]] تصویری از یک زن برهنه با پاهای باز با عنوان «[[سرمنشأ جهان]]» ترسیم کرد. وقتی این مطلب ۱۵۰ سال بعد در [[فیس‌بوک|فیس بوک]] پست شد، جنجال ایجاد کرد. [[هنر معاصر|هنرمندان معاصر]] همچنان می‌توانند برای به تصویر کشیدن اندام تناسلی زنان با واکنش‌های منفی روبرو شوند. [[مگومی ایگاراشی]] به دلیل توزیع یک [[فایل دیجیتالی سه بعدی]] از فرج خود دستگیر شد. آثاری که از زمان ظهور [[موج دوم فمینیسم]] در حدود سال ۱۹۶۵ خلق شده‌اند، از آثار بزرگ [[نیکی دو سان فال]] و [[جین تینگوئلی]] تا آثار [[هنر پارچه|هنری نساجی]] دستی کوچک را شامل می‌شود. گاهی اینها به صراحت آثار [[هنر فمینیستی|هنری فمینیستی]] هستند. [[جودی شیکاگو]] *میهمانی شام* را برای تجلیل از ۳۹ زن اسطوره در تاریخ ایجاد کرد که بسیاری از آنها در گمنامی فرورفته بودند. هنرمندان دیگر منکر این هستند که آثارشان به اندام تناسلی زنانه اشاره دارد، اگرچه منتقدان آنها را چنین می‌دانند. [[نقاشی‌های گل جورجیا اوکیف]] نمونه ای از این موارد است.

در سال ۲۰۲۱، متخصصان پزشکی دریافته اند که دانش در مورد [[دستگاه تولیدمثل در زنان]]، هم در بین مردان و هم در زنان ضعیف است. برخی از آثار مدرن مانند *فمالیا*، *101 Vagina* و *Great Wall of Vagina* با ارائه تصاویری قابل دسترس از تنوع طبیعی طیف وسیعی از فرج‌ها به دنبال مبارزه با این ناآگاهی هستند. اشکال دیگر بیان خلاق فراتر از هنرهای تجسمی، بحث جنسیت زنانه را به جریان اصلی تبدیل کرده است. [[ایو انسلر]]، نمایشنامه‌نویس *، مونولوگ‌های واژن*، یک اثر محبوب صحنه‌ای دربارهٔ بسیاری از جنبه‌های [[تمایلات جنسی زنانه|تمایلات جنسی زنان]] است.

== جنبه‌های فرهنگی ==
تصورات گوناگونی از واژن در طول تاریخ وجود داشته است. از جمله این باور که واژن مرکز [[میل جنسی]] است و استعاره ای از زندگی از طریق تولد است. در فرهنگ‌های گوناگون واژن با نام‌های زیادی شناخته شده است. برخی فرهنگ‌ها، فرج را چیزی شرم آور می‌دانند که باید پنهان شود. به عنوان مثال، اصطلاح *پودندوم (pudendum)*، اصطلاح لاتینی در [[زبان انگلیسی]] پزشکی برای دستگاه تناسلی خارجی استفاده می‌شود، که به معنای واقعی کلمه به معنای «چیز شرم‌آور» است.

دیدگاه‌های مثبت مربوط به واژن از آن برای نشان دادن تمایلات جنسی، معنویت یا زندگی زنانه استفاده می‌کند. به عنوان مثال به عنوان نماد قدرتمند زنانگی، گشودگی، پذیرش و پذیرایی است. هندوئیسم نماد *یونی* را به جهان داده است که ممکن است نشان دهنده ارزشی باشد که جامعه هندو به جنسیت زنانه و توانایی واژن برای تولد زندگی داده است. سایر فرهنگ‌های باستانی برای فرج جشن می‌گرفتند و حتی آن را پرستش می‌کردند، برای مثال در برخی از ادیان [[خاور نزدیک باستان|باستانی خاورمیانه]] و آثار هنری [[پارینه‌سنگی|پارینه سنگی]] که توسط باستان‌شناس [[ماریا گیمبوتاس|ماریجا گیمبوتاس]] شناسایی شده است به عنوان جنبه ای از پرستش [[ایزدبانو]] مورد احترام بوده و بخشی از باورهای [[نئوپیگنیسم|نوپاگان]] مدرن است.

== پیشاتاریخ ==
[[پرونده:Laténium-dame-Monruz.jpg|بندانگشتی|مجسمه ونوس مونروز که حداقل ۱۱۰۰۰ سال قدمت دارد، و یکی از قدیمی‌ترین نمونه فرج در هنر است.]]
ترسیم و ساخت تندیس‌هایی از فرج، یعنی نقاشی‌ها و [[تندیسک|مجسمه‌ها]]، از ده‌ها هزار سال پیش وجود دارد. آنها برخی از اولین آثار [[هنر پیشاتاریخ|هنر ماقبل تاریخ]] هستند.

غار چوفین واقع در شهر ریکلونز در [[استان کانتابریا]] در [[اسپانیا]] دارای هنر سنگی ماقبل تاریخ است که ممکن است تصویری از فرج باشد. این غار در دوره‌های مختلف محل سکونت بوده است که قدیمی‌ترین آن مربوط به ۲۰۰۰۰ سال پیش است. به غیر از حکاکی‌های شماتیک و نقاشی‌های حیوانات، نمادهای زیادی مانند نمادهایی که به "sticks" معروف هستند در این غاز نیز وجود دارد. همچنین تعداد زیادی نقاشی با استفاده از رسم نقاط (*puntillaje'') وجود دارد، از جمله یکی که به عنوان نمایشی از یک فرج تفسیر شده است.

تندیسک‌های ونوس یک مجسمه دوران پارینه‌سنگی زبرین است که یک زن را به تصویر می‌کشد. بیشتر این تندیسک‌ها در اروپا و برخی دیگر نیز در سیبری کشف شده‌اند که پراکندگی آنها در بیشتر اوراسیا گسترش یافته است. بیشتر آنها مربوط به دوره گراوتی (Gravettian) مربوط به ۲۸۰۰۰ تا ۲۲۰۰۰ سال پیش هستند، اما نمونه‌هایی از ونوس هوله فلس وجود دارد که قدمت آن حداقل به ۳۵۰۰۰ سال به اوریگنیشن می‌رسد. همچنین قدمت ونوس مونروز به ۱۱۰۰۰ سال پیش در مجدلیه می‌رسد.

این مجسمه‌ها از سنگ‌های نرمی مانند استاتیت، کلسیت یا سنگ آهک، استخوان یا عاج، یا از خاک رس تراشیده شده و سپس پخته می‌شدند. سرامیک‌های اخیر جزو قدیمی‌ترین سرامیک‌های شناخته شده هستند. در مجموع، بیش از صد مجسمه از این قبیل یافت شده است. تقریباً همه با اندازه متوسط، بین ۴ سانتی‌متر و ۲۵ سانتی‌متر ارتفاع دارند. اکثر آنها دارای سرهای کوچک، باسن پهن و پاهایی هستند که تا یک نقطه باریک می‌شوند. مجسمه‌های شکم، باسن، سینه‌ها، ران‌ها و فرج را برجسته می‌کنند. در مقابل، بازوها و پاها در این آثار اغلب وجود ندارند و سر معمولاً کوچک و بدون صورت است.

## جستارهای وابسته
* هنر اروتیک
* قاعدگی و فرهنگ
* بارداری در هنر

## منابع

رده:فرج (عضو)
رده:قوانین وقاحت
رده:مناقشه‌های وقاحت در هنر
رده:مهبل و فرج در هنر
رده:واژن
رده:هنرهای تجسمی