هیولای فلورانس

**هیولای فلورانس** () نامی است که رسانه‌های ایتالیایی به یک قاتل سریالی دادند که بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۵ در استان فلورانس فعالیت داشت. این قاتل شانزده نفر را به قتل رساند؛ قربانیان معمولاً زوج‌های جوانی بودند که در جست و جوی مکانی خلوت به مناطق جنگلی می‌رفتند و اغلب در شب‌های هم‌زمان با ماه نو مورد حمله قرار می‌گرفتند. گرچه هیچ‌یک از قتل‌ها در خود شهر فلورانس رخ نداد، این نام به دلیل وقوع جنایت‌ها در نواحی روستایی و اطراف این شهر برگزیده شد. در ابتدا رسانه‌ها از عنوان «دیوانهٔ زوج‌ها» (ایتالیایی: il maniaco delle coppiette) برای اشاره به او استفاده می‌کردند. در اوایل دههٔ ۱۹۹۰، پس از آغاز تحقیقات دادستانی فلورانس، چند نفر به اتهام دست داشتن در این قتل‌ها محکوم شدند. با وجود این، ترتیب دقیق رویداد ها، هویت اصلی قاتل و انگیزه‌های او همچنان نامشخص باقی مانده است.

در این قتل‌ها از چند سلاح مختلف استفاده شد؛ از جمله یک اسلحهٔ کمری برتا کالیبر ۲۲ و یک چاقو. در نیمی از موارد اعضای جنسی از بدن قربانیان زن جدا شد که به نظر می‌رسد خارج کردن آنها انگیزه قتل بوده‌است. «هیولای فلورانس» نخستین پروندهٔ شناخته‌شدهٔ قتل‌های زنجیره‌ای در ایتالیا به شمار می‌آید که قربانیان آن زوج‌های جوان بودند و از آن با عنوان نخستین نمونهٔ «قاتل زنجیره‌ای مدرن» در کشور یاد می‌شود. این جنایت‌ها چه در زمان وقوع و چه در جریان محاکمه‌های متعدد، بازتابی گسترده در رسانه‌ها داشت و چنان بر جامعه اثر گذاشت که در دههٔ ۱۹۸۰ بسیاری از ساکنان استان فلورانس از خلوت کردن در مکان‌های دورافتاده پرهیز می‌کردند. افزون بر این، قربانی بودن زوج‌های جوان بحث‌هایی در رسانه‌ها برانگیخت دربارهٔ اینکه آیا بهتر است فرصت بیشتری برای خلوت و صمیمیت در محیط خانه در اختیار فرزندان گذاشته شود تا آنان کمتر به مکان‌های منزوی و خطرناک روی بیاورند.

نهادهای قضایی و پلیس در طول سال‌ها تحقیقات متعددی دربارهٔ این پرونده انجام دادند. در سال ۱۹۹۶، دیوان عالی کشور ایتالیا حکم بی گناهی پیئترو پاچانی در دادگاه تجدیدنظر را نقض کرد و پرونده را برای برگزاری محاکمهٔ تازه به شعبهٔ دیگری از دادگاه جنایی فلورانس ارجاع داد؛ با این حال، این دادگاه به دلیل مرگ پاچانی در سال ۱۹۹۸ تشکیل نشد. در سال ۲۰۰۰، دیوان عالی کشور در حکم نهایی، ماریو وانی و جانکارلو لوتی را به ترتیب برای پنج و چهار مورد از هشت قتل مضاعف محکوم شناخت. این دو متهم به عضویت در یک گروه جنایتکار شدند که در مطبوعات عامه با لقب «هم‌پیاله‌ها» (ایتالیایی: compagni di merende) شناخته شد؛ لقبی که پس از اعتراض وانی در دادگاه رایج شد، چرا که او ادعا کرده بود آن‌ها صرفاً دوستانی بوده‌اند که گهگاه در کافه‌ها و رستوران‌های محلی با هم خوراکی می‌خورده‌اند. لوتی در جریان بازجویی‌ها به قتل‌ها اعتراف کرده و پاچانی و وانی را همدست خود معرفی کرده بود. شهادت‌های او و همچنین اظهارات فرناندو پوچی نقش تعیین‌کننده‌ای در صدور احکام داشت، در حالی که جیووانی فاگی تبرئه شد.

با وجود حکم نهایی سال ۲۰۰۰، هیچ مدرک فیزیکی مانند دی‌اِن‌اِی یا اثر انگشت که بتوان آن را به همدستان «هیولا» نسبت داد، در صحنه‌های جنایت پیدا نشد. سلاح مورد استفادهٔ قاتل (که احتمال می‌رود یک تپانچه برتا بوده باشد) هرگز کشف نشد و بخش‌های جداشده از بدن قربانیان زن هم هیچ‌گاه به دست نیامد. تنها در سال ۱۹۸۵ دادستانی فلورانس نامه‌ای دریافت کرد که در آن تکه‌ای از سینهٔ یکی از قربانیان قرار داشت. از دههٔ ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، دادستان‌های فلورانس و پروجا (پس از مرگ مشکوک فرانچسکو ناردوچی در دریاچهٔ تراسیمنو) تحقیقات متعددی برای شناسایی عاملان مستقیم قتل‌ها و همچنین احتمالاً آمران آن‌ها انجام دادند. بخشی از این تحقیقات به این فرضیه پرداخت که انگیزه‌ای رازآمیز یا آیینی ممکن است افراد یا گروهی را به سفارش این جنایت‌ها واداشته باشد؛ با این حال، هیچ مدرک قطعی در این زمینه به دست نیامد. با وجود تحقیقات و گمانه‌زنی‌های فراوان در طول دهه‌ها، حتی در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰، این پرونده همچنان حل‌نشده باقی مانده است.

## قربانیان
بندانگشتی|240x240پیکسل| قربانیان پاسکواله جنتیلکور و استفانیا پتینی
بندانگشتی|240x240پیکسل| کارملا د نوچیو و جیوانی فوگی
بندانگشتی|240x240پیکسل| استفانو بالدی و سوزانا کامبی
بندانگشتی|240x240پیکسل| آنتونلا میلیورینی و پائولو مایناردی
بندانگشتی|240x240پیکسل| ویلهلم فردریش هورست مایر و ینس اووه روش

بندانگشتی|240x240پیکسل| ژان میشل کراویشویلی و نادین موریو

## جستارهای وابسته
* زودیاک قاتل

## پانویس

رده:تاریخ فلورانس