جینو لوی مونتالچینی

**جینو لوی مونتالچینی** (;  – ) معمار، طراح، و استاد دانشگاه اهل ایتالیا بود.

## زندگی‌نامه
لوئیجی لوی در میلان از آدامو لوی، مهندس اهل تورین، و آدل مونتالچینی، نقاش، متولد شد. او مانند خواهرانش آنا (۱۹۰۵–۲۰۰۰)، ریتا (۱۹۰۹–۲۰۱۲)، دانشمند، و پائولا (۱۹۰۹–۲۰۰۰)، نقاش، نام خانوادگی لوی-مونتالچینی را برای خود برگزید. در تورین در مدرسه کلاسیک ماسیمو دازگلیو تحصیل کرد و دوره‌های خصوصی طراحی و مجسمه‌سازی را گذراند. او در سال ۱۹۲۵ از مدرسه سلطنتی مهندسی تورین (که اکنون دانشگاه پلی‌تکنیک تورین است) فارغ‌التحصیل شد.

در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ در تورین، او با حلقهٔ وسیعی از روشنفکران و هنرمندان از جمله معماران، نقاشان و منتقدان هنری، از جمله جوزپه پاگانو، ادواردو پرسیکو، فلیچه کاسوراتی، جیجی چسا، هنری پائولوچی، امبرتو کوزی، دومنیکو مورلی، ماریو پاسانتی و کارلو مولینو، معاشرت داشت.

همکاری او با جوزپه پاگانو، همکلاسی‌اش که شش سال از او بزرگتر بود، آغاز حرفهٔ او به عنوان یک معمار است، با پروژه‌هایی که او را در میان اولین و مهم‌ترین نمایندگان جنبش خردگرایی در ایتالیا قرار می‌دهد. ساختمان اداری پالاتزو گوالینو که آنها برای سرمایه‌دار ریکاردو گوالینو طراحی کردند، بلافاصله در سطح بین‌المللی مورد توجه قرار گرفت. سایر پروژه‌های طراحی شده توسط این دو معمار، به ویژه از طریق صفحات کازابلا و دوموس، توسط منتقدان منتشر و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

او پس از جدایی از پاگانو به میلان نقل مکان کرد. از جمله مهم‌ترین آثار این دوره می‌توان به کلونی هلیوتراپی باردونکیا (۱۹۳۶–۱۹۳۸) اشاره کرد. او و خانواده‌اش تحت تأثیر قوانین ضدیهودی در سال ۱۹۳۸ قرار گرفتند. پس از آنکه یهودیان از سمت‌های دانشگاهی و طبابت منع شدند، او به خواهرش کمک کرد تا یک آزمایشگاه مخفی در اتاق خوابش در خانه والدینشان در تورین راه‌اندازی کند تا بتواند تحقیقات پزشکی خود را ادامه دهد.

در سال ۱۹۴۳ با ماریا گاتونه ازدواج کرد. در سال ۱۹۴۴ آنها صاحب یک پسر به نام امانوئل و در سال ۱۹۴۶ صاحب یک دختر به نام پیرا شدند. از سال ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ او به فلورانس نقل مکان کرد و در آنجا توانست با نامی جعلی از آزار و اذیت ضدیهودی فرار کند.

پس از پایان جنگ جهانی دوم به تورین بازگشت و در سال ۱۹۴۶ به گروه جوزپه پاگانو و شعبه محلی آپائو پیوست و با مسائل مربوط به بازسازی پس از جنگ و وظایف جدید معماری درگیر شد.

در دهه ۱۹۵۰ او روی پروژه‌های متعددی کار کرد. او بر آموزش عالی و افزایش مشارکت در مسابقات برای آثار بزرگ، از جمله (با همکاری همکارانش دومنیکو مورلی، فلیچه باردلی و سرجیو هاتر) پروژه ساختمان جدید دانشگاه تورین تمرکز کرد.

او همچنین مبلمان و دکوراسیون طراحی کرد، که با ۶۷ قطعه مبلمان برای کاخ گوالینو آغاز شد و شامل مبلمان ساختمان‌های عمومی مهم مانند تالار مطبوعات در تورین، مغازه‌ها، از جمله بورلتی در گالری سن فدریکو، و نمایشگاه‌ها می‌شد.

او به عنوان یک مجسمه‌ساز، که از همان ابتدا به آن مشغول بود، باقی ماند و نقاشی، پرتره و کاریکاتور کشید. مجسمه‌ها و پرتره‌های او با قلم و رنگ روغن یادآور آثار پاگانو، مولینو و دیگر معماران تورین است.

دوران تحصیلی او در پلی‌تکنیک تورین آغاز شد، جایی که از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۶ مدرس آهنگسازی معماری بود. او از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۴ به عنوان استاد در دانشکده معماری دانشگاه پالرمو، از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۷۱ در دانشکده مهندسی دانشگاه پادوا و از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۲ در تورین خدمت کرد.

او در سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۰ رئیس شورای انجمن معماران استان تورین بود و در سال ۱۹۶۹ به عضویت آکادمی ملی سنت لوک منصوب شد.

جینو لوی-مونتالچینی در ۲۹ نوامبر ۱۹۷۴ در تورین درگذشت. او ۷۲ ساله بود.

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

رده:دانش‌آموختگان دانشگاه پلی‌تکنیک تورین
رده:درگذشتگان ۱۹۷۴ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۰۲ (میلادی)
رده:معماران اهل میلان
رده:معماران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایتالیا
رده:معماران یهودی
رده:یهودیان ایتالیایی سده ۲۰ (میلادی)