آشپزی مصری

**آشپزی مصری** به‌طور گسترده‌ای از مرغ، حبوبات، سبزیجات و میوه‌های دره و دلتای غنی نیل مصر استفاده می‌کنند. نمونه‌هایی از غذاهای مصری شامل دلمه، حمص، فلافل، شاورما، کباب و کوفته است. از دیگر غذاها می‌توان به *فول مدامس*، باقلای له شده؛ *[[کشری|کوشاری]]*، عدس و پاستا؛ و *[[ملوخیه|مولوخیه]]*، خورش برگ کنفی اشاره کرد. نوعی پیتا محلی به نام عیش بلدی از غذاهای اصلی مصری است و تاریخچه پنیرسازی در مصر به سلسله اول مصر برمی‌گردد و دومیاتی محبوب‌ترین نوع پنیر مصرفی امروزی در کشور است.

آشپزی مصری به شدت به سبزیجات و حبوبات متکی است، اما از گوشت نیز می‌تواند استفاده کنند، که معمولاً خرگوش و مرغ مانند اسکواب، مرغ، اردک، بلدرچین و غاز هستند. گوشت بره و گاو معمولاً در غذاهای مصری، به ویژه برای کباب کردن و در انواع خورش‌ها و غذاهای سنتی استفاده می‌شود. بز و شتر نیز مصرف می‌شوند اما به راحتی در سراسر کشور در دسترس نیستند. کله پاچه نیز یک غذای خیابانی محبوب است که اغلب در ساندویچ‌ها سرو می‌گردد. ماهی و غذاهای دریایی به‌طور گسترده در سراسر مصر مصرف می‌شوند و مناطق ساحلی مانند اسکندریه، سوئز و پورت سعید به‌طور خاص برای غذاهای دریایی خود شناخته شده‌اند. تیلاپیا و کفال آب شیرین محبوب‌ترین انواع ماهی در این کشور هستند.

بخش قابل توجهی از غذاهای مصری، عمدتاً به دلیل چشم‌انداز کشاورزی و سنت‌های غذایی تاریخی این کشور، گیاهی هستند. سواحل حاصلخیز رود نیل در درجه اول برای کشت محصولات کشاورزی به جای چرای حیوانات استفاده می‌شود، زیرا زمین‌های زراعی محدود است و دامداری به منابع گسترده‌ای مانند زمین، آب و علوفه نیاز دارد. علاوه بر این، شیوه‌های غذایی مسیحیان قبطی مصر که محدودیت‌های مذهبی را رعایت می‌کنند و رژیم غذایی اساساً گیاهی را برای مدت طولانی در سال الزامی می‌دانند، به اهمیت غذاهای گیاهی در غذاهای مصری کمک می‌کند.

دسرهای محبوب در مصر شامل *[[باقلوا]]*، *[[بسبوسه]]*، *[[کنافه]]* و قطایف است. مواد اولیه رایج در دسرها شامل خرما، عسل و بادام است.

چای نوشیدنی ملی مصر است و آبجو محبوب‌ترین نوشیدنی الکلی است. در حالی که اسلام دین اکثریت مردم مصر است و مسلمانان متدین معمولاً از الکل پرهیز می‌کنند، نوشیدنی‌های الکلی هنوز به راحتی در کشور در دسترس هستند.

دسرهای محبوب در مصر شامل *[[باقلوا]]*، *[[بسبوسه|باسبوسه]]*، ''کونفا'' و قطایف است. مواد تشکیل دهنده رایج در دسرها شامل خرما، عسل و بادام است.

## تاریخچه
### مصر باستان
[چپ|بندانگشتی|''[ملوخیه*، یک غذای محبوب است که از برگ‌های جوت تهیه می‌شود و با برنج و مرغ سرو می‌گردد. برگ‌های جوت در مصر باستان مصرف می‌شدند، و دستور تهیه این غذا در کتاب آشپزی مصری قرن چهاردهم *Kanz al-Fawa’id* آمده است.]]
آشپزی مصر باستان که بیش از سه هزاره نسبتاً ثابت باقی مانده بود، حول محور نان و آبجو می‌چرخید که روزانه توسط همه طبقات اجتماعی مصرف می‌شد. این مواد غذایی اصلی اغلب با [[پیاز]]، [[حبوبات]]، سبزیجات و برای کسانی که توانایی مالی داشتند، گوشت، ماهی و مرغ همراه بودند. تهیه غذا شامل [[تنوری کردن|پختن]]، [[جوشیدن|آب‌پز کردن]]، [[آب‌پز|خورش دادن]]، [[کباب کردن شبکه‌ای|کباب کردن]]، [[سرخ کردن]] و [[برشته‌کاری|برشته‌کردن]] بود و مصریان ثروتمندتر به [[ادویه]]‌ها و شیرین‌کننده‌های وارداتی مانند [[عسل]] و [[خرما]] دسترسی داشتند.

[[پرونده:Maler_der_Grabkammer_des_Menna_009.jpg|چپ|بندانگشتی|نقاشی دیواری در مقبره منا در [[اقصر]]، که انواع خوراکی‌ها را به تصویر می‌کشد]]
مصریان باستان همچنین به انواع [[محصولات لبنی]] وابسته بودند و پنیر و کره نقش مهمی در رژیم غذایی آن‌ها داشت. [[روغن]]‌های پخت و پز و طعم‌دهنده از گیاهانی مانند کاهو، [[ترب|تربچه]]، [[کنجد]] و [[گلرنگ]] گرفته می‌شدند، در حالی که چربی حیوانی معمولاً در تهیه غذا استفاده می‌شد. سبزیجات، از جمله سیر، [[تره‌فرنگی|تره فرنگی]]، [[خیار]] و [[حبوبات]] مختلف، به‌طور گسترده کشت می‌شدند، در حالی که [[میوه|میوه‌هایی]] مانند [[انگور]] و [[نخل دوم|مغز نخل دووم]] به صورت تازه یا خشک مصرف می‌شدند. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که مصریان از اشکال اولیه نگهداری مواد غذایی، مانند خشک کردن [[میوه]]‌ها و نمک سود کردن [[گوشت]] و ماهی برای افزایش ماندگاری آنها، استفاده می‌کردند.

گوشت، از جمله گوشت گاو، مرغ و ماهی، به‌طور منظم مصرف می‌شد و شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که حتی کارگرانی که [[مجموعه اهرام جیزه|اهرام]] را می‌ساختند به گوشت گاو دسترسی داشتند.[[میوه|میوه‌هایی]] مانند [[خرما]]، [[انجیر]] و [[انار]] معمولاً به صورت تازه یا خشک برای نگهداری، مصرف می‌شدند. برگ‌های جوت نیز برای غذا کشت می‌شدند.

ضیافت‌ها، که در نقاشی‌های مقبره‌ها به تصویر کشیده شده‌اند، مراسم مفصلی بودند که نوازندگان، رقصندگان و غذاهای فراوان، از جمله [[گوشت]] کبابی، [[آب‌پز|خورش]]، سبزیجات، [[میوه]]‌ها و [[کیک]]‌ها در آن شرکت داشته ومصرف می‌شدند. نان، که معمولاً از [[گندم دودانه|گندم امر]] تهیه می‌شد، در شکل‌ها و بافت‌های مختلفی وجود داشت، در حالی که آبجو، یکی از اجزای اصلی رژیم غذایی، از گندم یا [[جو (گیاه)|جو]] تخمیر شده تهیه می‌شد و حتی به عنوان نوعی پول رایج عمل می‌کرد. غذا در مصر باستان صرفاً یک وسیلهٔ امرار معاش نبود، بلکه از اهمیت مذهبی و فرهنگی عمیقی برخوردار بود. الهه [[حاتحور|هاثور]] اغلب در طول ضیافت‌ها مورد توسل قرار می‌گرفت و برای اطمینان از رفاه حال خدایان و مردگان در مقبره‌ها، نان، آبجو و گوشت به آنها تقدیم می‌گشت.

اگرچه هیچ دستور پخت مکتوبی از مصر باستان باقی نمانده است، اما اطلاعاتی در مورد تهیه غذا از اشیاء و ظروف کشف شده در مقبره‌ها استنباط شده است. چندین عنصر از غذاهای مصر باستان، به ویژه غذاهای اصلی، همچنان بخشی از رژیم غذایی مدرن مصر هستند. اگرچه امروزه انواع نان از گونه‌های مختلف گندم تهیه می‌شوند، اما انواع سنتی که در مصر باستان شناخته شده بودند، همچنان در مصر امروز تولید می‌شوند. جشنواره بهاری [[شم‌النسیم|شام انسیم،]] رسم باستانی خوردن نخود، ماهی کفال نمک سود شده و پیاز را حفظ کرده است.

== تاریخچه ==
*'آشپزی مصری** به‌طور گسترده‌ای از مرغ، [[حبوبات]]، سبزیجات و میوه‌های دره و [[دلتای نیل|دلتای]] غنی [[نیل]] [[مصر]] استفاده می‌کنند. نمونه‌هایی از غذاهای مصری شامل [[دلمه]]، [[حمص (خوراک)|حمص]]، [[فلافل]]، [[شاورما]]، [[کباب]] و [[کوفته]] است. از دیگر غذاها می‌توان به ''فول مدامس''، [[باقلا|باقلای]] له شده؛ ''[[کشری|کوشاری]]''، عدس و پاستا؛ و ''[[ملوخیه|مولوخیه]]''، خورش برگ کنفی اشاره کرد. نوعی [[نان پیتا|پیتا]] محلی به نام عیش بلدی از غذاهای اصلی مصری است و تاریخچه پنیرسازی در مصر به [[دودمان نخست مصر|سلسله اول مصر]] برمی‌گردد و [[پنیر دمیاطی|دومیاتی]] محبوب‌ترین نوع پنیر مصرفی امروزی در کشور است.

آشپزی مصری به شدت به سبزیجات و حبوبات متکی است، اما از گوشت نیز می‌تواند استفاده کنند، که معمولاً خرگوش و مرغ مانند اسکواب، مرغ، اردک، [[بلدرچین]] و غاز هستند. گوشت بره و گاو معمولاً در غذاهای مصری، به ویژه برای کباب کردن و در انواع خورش‌ها و غذاهای سنتی استفاده می‌شود. بز و شتر نیز مصرف می‌شوند اما به راحتی در سراسر کشور در دسترس نیستند. [[فراورده‌های فرعی گوشت|کله پاچه]] نیز یک غذای خیابانی محبوب است که اغلب در ساندویچ‌ها سرو می‌گردد. ماهی و غذاهای دریایی به‌طور گسترده در سراسر مصر مصرف می‌شوند و مناطق ساحلی مانند [[اسکندریه]]، [[سوئز (شهر)|سوئز]] و [[پورت‌سعید|پورت سعید]] به‌طور خاص برای غذاهای دریایی خود شناخته شده‌اند. [[تیلاپیا]] و [[ماهی کفال|کفال]] آب شیرین محبوب‌ترین انواع ماهی در این کشور هستند.

بخش قابل توجهی از غذاهای مصری، عمدتاً به دلیل چشم‌انداز کشاورزی و سنت‌های غذایی تاریخی این کشور، گیاهی هستند. سواحل حاصلخیز [[نیل|رود نیل]] در درجه اول برای کشت محصولات کشاورزی به جای چرای حیوانات استفاده می‌شود، زیرا زمین‌های زراعی محدود است و دامداری به منابع گسترده‌ای مانند زمین، آب و علوفه نیاز دارد. علاوه بر این، شیوه‌های غذایی [[مسیحیان قبطی]] مصر که محدودیت‌های مذهبی را رعایت می‌کنند و رژیم غذایی اساساً گیاهی را برای مدت طولانی در سال الزامی می‌دانند، به اهمیت غذاهای گیاهی در غذاهای مصری کمک می‌کند.

دسرهای محبوب در مصر شامل ''[[باقلوا]]''، ''[[بسبوسه]]''، ''[[کنافه]]'' و [[قطایف]] است. مواد اولیه رایج در دسرها شامل [[خرما]]، عسل و بادام است.

چای نوشیدنی ملی مصر است و آبجو محبوب‌ترین نوشیدنی الکلی است. در حالی که [[اسلام]] دین اکثریت مردم مصر است و مسلمانان متدین معمولاً از [[نوشیدنی الکلی|الکل]] پرهیز می‌کنند، نوشیدنی‌های الکلی هنوز به راحتی در کشور در دسترس هستند.

دسرهای محبوب در مصر شامل ''[[باقلوا]]''، ''[[بسبوسه|باسبوسه]]''، [[کنافه|''کونفا'']] و [[قطایف]] است. مواد تشکیل دهنده رایج در دسرها شامل [[خرما]]، عسل و بادام است.

== تاریخچه ==
=== مصر باستان ===
[[پرونده:Molokheya_and_rice_with_chiken,_Egypt_2012.JPG|چپ|بندانگشتی|''[[ملوخیه]]''، یک غذای محبوب است که از برگ‌های جوت تهیه می‌شود و با برنج و مرغ سرو می‌گردد. برگ‌های جوت در مصر باستان مصرف می‌شدند، و دستور تهیه این غذا در کتاب آشپزی مصری قرن چهاردهم ''Kanz al-Fawa’id'' آمده است.]]
آشپزی مصر باستان که بیش از سه هزاره نسبتاً ثابت باقی مانده بود، حول محور نان و آبجو می‌چرخید که روزانه توسط همه طبقات اجتماعی مصرف می‌شد. این مواد غذایی اصلی اغلب با [[پیاز]]، [[حبوبات]]، سبزیجات و برای کسانی که توانایی مالی داشتند، گوشت، ماهی و مرغ همراه بودند. تهیه غذا شامل [[تنوری کردن|پختن]]، [[جوشیدن|آب‌پز کردن]]، [[آب‌پز|خورش دادن]]، [[کباب کردن شبکه‌ای|کباب کردن]]، [[سرخ کردن]] و [[برشته‌کاری|برشته‌کردن]] بود و مصریان ثروتمندتر به [[ادویه]]‌ها و شیرین‌کننده‌های وارداتی مانند [[عسل]] و [[خرما]] دسترسی داشتند.

[[پرونده:Maler_der_Grabkammer_des_Menna_009.jpg|چپ|بندانگشتی|نقاشی دیواری در مقبره منا در [[اقصر]]، که انواع خوراکی‌ها را به تصویر می‌کشد]]
مصریان باستان همچنین به انواع [[محصولات لبنی]] وابسته بودند و پنیر و کره نقش مهمی در رژیم غذایی آن‌ها داشت. [[روغن]]‌های پخت و پز و طعم‌دهنده از گیاهانی مانند کاهو، [[ترب|تربچه]]، [[کنجد]] و [[گلرنگ]] گرفته می‌شدند، در حالی که چربی حیوانی معمولاً در تهیه غذا استفاده می‌شد. سبزیجات، از جمله سیر، [[تره‌فرنگی|تره فرنگی]]، [[خیار]] و [[حبوبات]] مختلف، به‌طور گسترده کشت می‌شدند، در حالی که [[میوه|میوه‌هایی]] مانند [[انگور]] و [[نخل دوم|مغز نخل دووم]] به صورت تازه یا خشک مصرف می‌شدند. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که مصریان از اشکال اولیه نگهداری مواد غذایی، مانند خشک کردن [[میوه]]‌ها و نمک سود کردن [[گوشت]] و ماهی برای افزایش ماندگاری آنها، استفاده می‌کردند.

گوشت، از جمله گوشت گاو، مرغ و ماهی، به‌طور منظم مصرف می‌شد و شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که حتی کارگرانی که [[مجموعه اهرام جیزه|اهرام]] را می‌ساختند به گوشت گاو دسترسی داشتند.[[میوه|میوه‌هایی]] مانند [[خرما]]، [[انجیر]] و [[انار]] معمولاً به صورت تازه یا خشک برای نگهداری، مصرف می‌شدند. برگ‌های جوت نیز برای غذا کشت می‌شدند.

ضیافت‌ها، که در نقاشی‌های مقبره‌ها به تصویر کشیده شده‌اند، مراسم مفصلی بودند که نوازندگان، رقصندگان و غذاهای فراوان، از جمله [[گوشت]] کبابی، [[آب‌پز|خورش]]، سبزیجات، [[میوه]]‌ها و [[کیک]]‌ها در آن شرکت داشته ومصرف می‌شدند. نان، که معمولاً از [[گندم دودانه|گندم امر]] تهیه می‌شد، در شکل‌ها و بافت‌های مختلفی وجود داشت، در حالی که آبجو، یکی از اجزای اصلی رژیم غذایی، از گندم یا [[جو (گیاه)|جو]] تخمیر شده تهیه می‌شد و حتی به عنوان نوعی پول رایج عمل می‌کرد. غذا در مصر باستان صرفاً یک وسیلهٔ امرار معاش نبود، بلکه از اهمیت مذهبی و فرهنگی عمیقی برخوردار بود. الهه [[حاتحور|هاثور]] اغلب در طول ضیافت‌ها مورد توسل قرار می‌گرفت و برای اطمینان از رفاه حال خدایان و مردگان در مقبره‌ها، نان، آبجو و گوشت به آنها تقدیم می‌گشت.

اگرچه هیچ دستور پخت مکتوبی از مصر باستان باقی نمانده است، اما اطلاعاتی در مورد تهیه غذا از اشیاء و ظروف کشف شده در مقبره‌ها استنباط شده است. چندین عنصر از غذاهای مصر باستان، به ویژه غذاهای اصلی، همچنان بخشی از رژیم غذایی مدرن مصر هستند. اگرچه امروزه انواع نان از گونه‌های مختلف گندم تهیه می‌شوند، اما انواع سنتی که در مصر باستان شناخته شده بودند، همچنان در مصر امروز تولید می‌شوند. جشنواره بهاری [[شم‌النسیم|شام انسیم،]] رسم باستانی خوردن نخود، ماهی کفال نمک سود شده و پیاز را حفظ کرده است.

=== مصر یونانی-رومی ===
غذا در [[تاریخ مصر|مصر یونانی-رومی]] منعکس‌کننده سنت‌های محلی و تأثیرات خارجی، به‌ویژه از [[یونان باستان|یونانی‌ها]] و [[رم باستان|رومی‌ها]] بود. رژیم غذایی اصلی اکثر مردم شامل [[دانه|غلات]]، [[حبوبات]]، [[دانه‌های روغنی|روغن]] و آبجو بود. سبزیجاتی مانند [[عدس]]، [[نخود]]، [[پیاز]]، [[خیار]] و [[شلغم]] به‌طور گسترده مصرف می‌شدند، در حالی که [[میوه]]‌ها، به ویژه [[خرما]]، منبع مهمی از ویتامین‌ها بودند. [[روغن زیتون]] که توسط یونانیان معرفی شد، به تدریج جایگزین [[ترب|روغن تربچه]] شد، اگرچه همچنان از نظر قیمت گران‌تر بود. آبجو، که به‌طور سنتی از نان تخمیر شده تهیه می‌شد، در دوره‌های اولیه نوشیدنی غالب بود، اما شراب به ویژه در دوران حکومت روم، با رونق تاکستان‌ها در مناطقی مانند [[اسکندریه]] و [[فیوم]]، به‌طور فزاینده‌ای محبوب شد.

معرفی گندم توسط یونانیان به تدریج مصرف غلات مصر را از [[گندم دودانه|گندم]] سنتی و [[گندم آلمانی|املایی]] به [[گندم الجزایری|گندم سخت]] تغییر داد، که به دلیل نقش آن در پرداخت مالیات در دوران حکومت بطلمیوسی، به‌طور گسترده‌تری کشت می‌شد. گوشت، به ویژه گوشت خوک، معمولاً توسط کسانی که توانایی مالی داشتند مصرف می‌شد و شواهدی وجود دارد که استفاده از آن را در زمینه‌های مذهبی و روزمره نشان می‌دهد. طیوری مانند اردک، [[مرغ]] و [[کبوتران|کبوتر]] نیز مصرف می‌شدند و کبوترخانه‌های بزرگی برای پرورش آنها ساخته می‌شد. غذاهای دریایی، از جمله ماهی و [[صدف چروک|صدف]] از مدیترانه، در دسترس بود اما در درجه اول توسط افراد ثروتمندتر مصرف می‌شد. سوابق مکتوب از این دوره همچنین استفاده از انواع [[سبزی|گیاهان]] و [[ادویه]]‌ها مانند [[گشنیز]]، [[زعتر|آویشن]]، [[بادیان رومی|انیسون]]، [[رازیانه]] و [[فلفل سیاه|فلفل]] را توصیف می‌کند که نشان دهنده رویکردی پیچیده به چاشنی است.

گردهمایی‌های اجتماعی، به ویژه در قالب سمپوزیوم‌ها، که در آن مردان برای خوردن، آشامیدن و بحث و گفتگو گرد هم می‌آمدند، نقش مهمی در فرهنگ غذایی ایفا می‌کردند. تالارهای ضیافت، که اغلب به معابد متصل بودند، به عنوان مکان‌هایی برای صرف وعده‌های غذایی عمومی، جشن‌ها و حتی جشن‌های عروسی عمل می‌کردند. غذای باکیفیت از غذاهای بی‌کیفیت متمایز می‌شد و گوشت و شراب مرغوب مطلوب‌تر بودند. شراب، که در ابتدا یک کالای لوکس بود، به‌طور گسترده در دسترس قرار گرفت و معمولاً با آب مخلوط می‌شد، که از آداب و رسوم یونانی و رومی پیروی می‌کرد. مصرف غذا در طبقات اجتماعی به‌طور قابل توجهی متفاوت بود، به طوری که ثروتمندان از کالاهای وارداتی، غذاهای مجلل و شراب‌های مرغوب لذت می‌بردند، در حالی که طبقات پایین به [[دانه|غلات]]، [[حبوبات]] و [[تولید (کشاورزی)|محصولات]] محلی متکی بودند.

=== مصر قرون وسطی ===
غذاهای [[تاریخ مصر اسلامی|مصری قرون وسطی]] تحت تأثیر ترکیبی از کشاورزی، تجارت و تأثیرات فرهنگی شکل گرفت. کتاب آشپزی قرن چهاردهمی ''«کنز الفوائد فی تنویع الموائد»'' بینشی در مورد شیوه‌های آشپزی آن دوران ارائه می‌دهد. زمین‌های حاصلخیز [[مصر]] که توسط [[نیل]] تغذیه می‌شدند، از کشت محصولات بومی و وارداتی، از جمله برنج، [[نیشکرها|نیشکر]] و [[مرکبات]]، که پس از [[فتوحات مسلمانان|فتح اعراب]] در سال ۶۴۱ میلادی به آنجا رسیدند، پشتیبانی می‌کردند. موقعیت مرکزی این کشور در [[جهان اسلام]] همچنین آن را به مرکزی برای سفر و مهاجرت تبدیل کرده بود و [[ترکیه|ترک‌ها]]، [[مردم کرد|کردها]]، [[ایران|ایرانیان]] و گروه‌های دیگری را که سنت‌های آشپزی آنها غذاهای محلی را غنی می‌کرد، به آنجا می‌آورد. دستور پختهای موجود در ''«کنز الفوائد»'' این تنوع را منعکس می‌کنند و غذاهایی از [[مراکش]]، [[ایران]] و [[بیزانتیوم|بیزانس]] در کنار غذاهای محلی ظاهر می‌شوند.

تجارت، دامنه مواد اولیه موجود در [[مصر]] را بیش از پیش گسترش داد. این کشور آجیل و میوه را از [[شام (سرزمین)|شام]] وارد می‌کرد و در عین حال محصولات محلی مانند ماهی نمک سود شده، پنیر و شکر تصفیه شده را صادر می‌کرد. بازرگانان مصری، معروف به کریمی، نقش کلیدی در تجارت ادویه داشتند و مواد معطر را از هند و [[یمن]] تأمین می‌کردند. [[قاهره]]، به عنوان یک مرکز شهری بزرگ، فرهنگ غذایی توسعه‌یافته‌ای داشت که طبقات مختلف اجتماعی را پوشش می‌داد. در حالی که نخبگان در ضیافت‌های مجلل شرکت می‌کردند، مردم عادی به غذاهای مقرون به صرفه، از جمله نان، پنیر، [[صدف سیاه|صدف]] رودخانه‌ای و [[حبوبات]]، دسترسی داشتند. بیمارستان‌ها غذای رایگان به بیماران می‌دادند و آشپزخانه‌های کاخ گاهی غذای مازاد را بین عموم توزیع می‌کردند.

بازارهای مواد غذایی و آشپزخانه‌های عمومی در زندگی شهری نقش محوری داشتند. بازارهای قاهره، که مورخ [[تقی‌الدین مقریزی|المقریزی]] (۱۳۶۴–۱۴۴۲) به تفصیل به شرح آنها پرداخته، انواع خدمات غذایی را ارائه می‌دادند، از فروشندگان خیابانی که [[هلیم فرنگی|فرنی]] و گوشت کبابی می‌فروختند تا آشپزهای حرفه‌ای که برای کسانی که آشپزخانه خانگی نداشتند غذا آماده می‌کردند. مقرراتی برای اطمینان از ایمنی و بهداشت غذا وجود داشت که نانواها و آشپزها را ملزم به رعایت دقیق اقدامات نظافتی می‌کرد. نانوایی‌های عمومی و اجاق‌های عمومی به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گرفتند، به ویژه در مراکز پرجمعیت شهرها که خطرات آتش‌سوزی مانع از آشپزی خانگی می‌شد.

آشپزخانه‌های مصر قرون وسطی، به ویژه در خانواده‌های ثروتمندتر، که در آنها چندین نفر برای تهیه غذاهای پیچیده کار می‌کردند، بسیار مجهز بودند. روش‌های پخت و پز شامل اجاق‌ها، تنورهای گلی و اجاق‌های گنبدی آجری بود. ادویه‌ها، به ویژه [[مصطکی|صمغ مصطکی]]، احتمالاً برای گرفتن بوی قوی گوشت‌های محلی، به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گرفتند. مفهوم غذا به عنوان دارو، بر اساس اصول [[جالینوس|جالینوسی]]، بر رژیم‌های غذایی تأثیر گذاشت و از مواد خاصی برای متعادل کردن [[مزاج (طب سنتی)|خلط‌های بدن]] استفاده می‌شد. دستور العمل‌های موجود در کنز الفوائد نه تنها شامل وعده‌های غذایی، بلکه شامل داروهای دارویی، [[هوس‌افزا|داروهای تقویت کننده قوای جنسی]] و محصولات بهداشتی مانند خلال دندان و صابون‌های معطر نیز می‌شد. بسیاری از سنت‌های آشپزی موجود در دستور پخت‌ها و کتاب‌های آشپزی از مصر قرون وسطی، از جمله غذاهای اصلی مانند [[ملوخیه|مولوخیا]]، فول مدامس و [[خورش بامیه|بامیا]]، تا به امروز نیز پابرجا مانده‌اند.

گندم، [[جو (گیاه)|جو]] و برنج بخشی از رژیم غذایی قرون وسطی مصر بودند، اما منابع در مورد [[ارزن]] متناقض هستند. به گفته [[عبداللطیف بغدادی]] (۱۱۶۲–۱۲۳۱)، این محصول در خارج از منطقه کوچکی که در [[مصر علیا]] کشت می‌شد، ناشناخته بود. به نظر می‌رسد این موضوع توسط [[ابن ایاس|محمد بن ایاس]] (۱۴۴۸–۱۵۲۲) وقایع‌نگار، که نوشته است مصرف ارزن در قاهره غیرمعمول، اگر نگوییم بی‌سابقه، بوده است، تأیید می‌شود. از سوی دیگر، [[ابن فضل‌الله عمری|شهاب العمری]] (۱۳۰۱–۱۳۸۴) می‌گوید که این محصول در میان محبوب‌ترین [[غلات]] مصرفی در مصر در آن زمان بوده است.

[[سورگوم دورنگ|سورگوم]]، مانند ارزن، در مصر علیا کشت می‌شد، اما ساکنان قاهره آن را محصول مطلوبی نمی‌دانستند. در آنجا، فقط در زمان قحطی یا سایر مواقع کمبود، مصرف می‌شد که در این مواقع، سورگوم به سایر جایگزین‌های گندم مانند ارزن، سبوس یا باقلا که برای تهیه جیره‌های نان اضطراری استفاده می‌شدند، ترجیح داده می‌شد.

در ''داستان جودار و برادرانش''، داستانی مصری از ''[[هزار و یک شب|هزار و یک شب عربی]]''، شخصیت اصلی، یک ماهیگیر فقیر به نام جودار، یک کیسه جادویی متعلق به یک [[فال اموات|جادوگر]] با اصالت مغربی به دست می‌آورد. این کیسه برای صاحبش غذایی مانند ، یک غذای برنجی که با دارچین و مصطکی طعم‌دار می‌شود و گاهی با [[زعفران]] و آبگوشت و دنبه آماده تهیه می‌شود، فراهم می‌کند.

=== مصر مدرن اولیه ===
[[پرونده:Repas_de_Noces_d'un_Chaik_el_Beled_(de_la_Thebaide_(BM_1871,1209.3080).jpg|بندانگشتی|تصویری از سال ۱۸۳۰ از ضیافتی در مصر، که در آن غذا در فضای باز و با همراهی نوازندگان و نوازندگان زن سرو می‌شود.]]
در [[مصر]] قرن هفدهم، فرهنگ غذایی منعکس کننده شکاف شدید بین نخبگان شهری و دهقانان روستایی بود. دهقانان در درجه اول به غذاهای اساسی ساده‌ای مانند [[کشک]]، غلات و لبنیات تخمیر شده، میش، پنیر تخمیر شده، فول مدامس، باقلا خورشتی، [[ملوخیه|مولوخیا]]، عدس و نان جو که اغلب با پیاز تزئین می‌شد، متکی بودند. در مقابل، غذاهای شهری، به ویژه در میان نخبگان تحت تأثیر عثمانی، نسخه‌های تصفیه شده‌ای از این غذاها را شامل می‌شد که شامل کره، گوشت و چاشنی‌های پیچیده بود. ماهی رایج بود، به ویژه [[ماهی کفال|کفال]] و [[شانک‌ماهیان|ماهی سیم]] که در خورش یا با [[کشک]] تهیه می‌شدند، در حالی که فسیخ، ماهی نمک سود شده، همچنان یک غذای لذیذ بود. مرغ و گوشت در رژیم‌های غذایی دهقانان نادر بود اما در آشپزخانه‌های شهری فراوان بود، جایی که غذاها شامل کبوترهای شکم پر و خورش‌های غنی می‌شد. با وجود این شکاف، بسیاری از مواد اصلی، باقلا، [[ملوخیه|مولوخیا]] و لبنیات کنسرو شده، همچنان در آشپزی مصر مرکزی بودند.

[[پرونده:Café_met_terras_in_Caïro,_Bestanddeelnr_191-0066.jpg|بندانگشتی|یک قهوه‌خانه سنتی قاهره در سال ۱۹۳۵]]
در قرن نوزدهم، عادات آشپزی خانواده‌های زمین‌دار نخبه، ترکیبی از تأثیرات محلی و غربی را منعکس می‌کرد. بسیاری از این خانواده‌ها، که در نیمه دوم قرن نوزدهم از حومه شهر به [[قاهره]] نقل مکان کرده بودند، آشپزخانه‌های خانگی مجللی داشتند که توسط سرآشپزهای حرفه ای اداره می‌شد. دستور پخت غذاها اغلب به صورت اسرار محافظت شده، نه از طریق سوابق کتبی بلکه از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌گشت. با این حال، پس از [[انقلاب ۱۹۵۲ مصر|انقلاب ۱۹۵۲]]، بسیاری از این خانواده‌ها ثروت خود را از دست دادند، خانه‌های بزرگشان فروخته شد و کارکنان آموزش دیده پراکنده شدند که منجر به ناپدید شدن تدریجی یک سبک آشپزی متمایز متعلق به طبقه بالا شد.
[[پرونده:Queen's_Farida_wedding_buffet.jpeg|بندانگشتی|بوفه در عروسی [[ملکه فریده]] در سال ۱۹۳۸]]
تلاش‌ها برای مستندسازی این سنت‌های آشپزی از دست رفته بر تاریخ شفاهی، خاطرات شخصی و کتاب‌های آشپزی کمیاب، مانند کتاب‌های نوشته شده توسط سرآشپزهای [[فؤاد یکم|ملک فؤاد،]] متکی بود. برخی خانواده‌ها، مانند خانواده آبازه، غذاهای منحصر به فردی مانند ''آبازیا''، یک خوراک مرغ که در خمیر عدس پخته می‌شود، را حفظ کردند. با این حال، بسیاری از دستور پخت‌ها از بین رفتند زیرا آشپزی خانگی در محافل نخبگان از نظر تاریخی به سرآشپزهای استخدام شده واگذار می‌شد که یا از تکنیک‌های خود محافظت می‌کردند یا غذاها را متناسب با ذائقه کارفرمایان خود تطبیق می‌دادند.

ظهور آموزش علوم خانگی و تأثیر تکنیک‌های آشپزی اروپایی در قرن بیستم، نقش مهمی در شکل‌گیری غذاهای مصری و دموکراتیک کردن دستور پختها داشت. یکی از تأثیرگذارترین چهره‌ها در این تحول، نظیره نیکولا (۱۹۰۲–۱۹۹۲)، معروف به ''آبله نظیره'' بود. کتاب آشپزی او، ''کتاب آبله نظیره''، که اولین بار در سال ۱۹۴۱ به عنوان یک کتابچه راهنمای علوم خانگی منتشر شد، به یک کالای اساسی در خانه تبدیل شد. او که در انگلستان آموزش دیده بود، تکنیک‌های اروپایی را معرفی کرد و در عین حال غذاهای مصری را حفظ و اصلاح کرد. او از طریق کتاب‌ها و حضور در رادیو مصر، به یک نماد ملی تبدیل شد و آشپزی را به عنوان یک مهارت ضروری برای زنان مدرن ترویج داد.

در اوایل قرن بیستم، تأثیر جامعه یونانی مصر بر صحنه رستوران‌های این کشور منجر به اقتباس دستور پختهایی مانند [[پاستیتسیو]] و ''نگرسکو'' شد که بعداً به کتاب‌های آشپزی مصری، از جمله ''کتاب آبلا نظیرا''، راه یافت. این غذاها با گذشت زمان و تحت تأثیر سبک‌های آشپزی مدیترانه‌ای و فرانسوی تکامل یافتند. یکی از نمونه‌های قابل توجه این تلفیق آشپزی، ماکارونی بیل بشامل، یک غذای پاستای پخته شده، تحت تأثیر [[پاستیتسیو]]، با [[سس بشامل|بشامل]] است که توسط سرآشپزهای آموزش دیده فرانسوی کاخ [[خدیو|خدیوال]] و [[هتل]]‌های لوکس اواسط قرن نوزدهم معرفی شد.

== ویژگی‌ها ==
[[پرونده:Egyptian_Spices_01.jpg|چپ|بندانگشتی|241x241پیکسل|ادویه‌های رایج در مصر]]
[[پرونده:Beans_in_alexandria.jpg|چپ|بندانگشتی|200x200پیکسل|حبوبات، که به‌طور گسترده در آشپزی مصری استفاده می‌شود، در [[اسکندریه]] به نمایش گذاشته شده است]]
آشپزی مصری به‌طور قابل توجهی برای رژیم‌های غذایی گیاهخواری مناسب هستند، زیرا به شدت به غذاهای تهیه شده از حبوبات و سبزیجات متکی هستند. اگرچه در اسکندریه و سواحل مصر، غذاهای دریایی زیادی مصرف می‌شود، اما بیشتر غذاهای مصری بر پایه مواد غذایی است که از زمین رشد می‌کنند.

بندرها [[دریای سرخ]] مصر، نقاط اصلی ورود [[تجارت ادویه|ادویه به اروپا]] بودند. دسترسی آسان به ادویه‌های مختلف، در طول سال‌ها، تأثیر خود را بر آشپزی مصری گذاشته است. [[زیره سبز|زیره]] رایج‌ترین ادویه مورد استفاده است. سایر ادویه‌های رایج شامل [[گشنیز]]، [[هل]]، [[فلفل تند|فلفل چیلی]]، [[برگ‌خشک برگ بو|بادیان]] [[بادیان رومی|رومی]]، برگ بو، [[شوید]]، [[جعفری (گیاه)|جعفری]]، [[زنجبیل]]، [[دارچین]]، [[نعنائیان|نعناع]] و [[میخک صدپر|میخک]] هستند.

گوشت‌های رایج در غذاهای مصری شامل کبوتر، مرغ و مرغابی هستند. این گوشت‌ها اغلب برای تهیه آبگوشت انواع خورش‌ها و سوپ‌ها آب‌پز می‌شوند. گوشت بره و گاو رایج‌ترین گوشت‌هایی هستند که برای [[کباب کردن شبکه‌ای|کباب کردن]] استفاده می‌شوند. گوشت‌های کبابی مانند ''کوفته'' ()), ''[[کباب]]'' () و کتلت‌های کبابی به‌طور کلی به عنوان ''مشویات'' شناخته می‌شوند.

گوشت‌های مختلف، از جمله [[فراورده‌های فرعی گوشت|قلوه‌گاه]]، در مصر محبوب هستند. ساندویچ جگر، که غذای مخصوص [[اسکندریه]] است، یک غذای فوری محبوب در شهرها محسوب می‌شود. تکه‌های خرد شده جگر سرخ شده با فلفل دلمه‌ای، فلفل چیلی، سیر، زیره و سایر ادویه‌ها در نانی شبیه نان باگت به نام ''«ایش فینو»'' سرو می‌شود. [[فراورده‌های فرعی گوشت|مغز گاو و گوسفند]] در مصر مصرف می‌شود.

از آنجایی که اکثر مصری‌ها مسلمان هستند و از [[احکام غذایی اسلام|قوانین غذایی اسلامی]] پیروی می‌کنند، گوشت خوک به‌طور گسترده در دسترس نیست. با این حال، اعضای اقلیت [[قبطی‌ها|مسیحی]] مصر خوک پرورش می‌دهند و گوشت خوک مصرف می‌کنند. فروشگاه‌های خاصی در شهرها محصولات گوشت خوک، از جمله انواع وارداتی را می‌فروشند، که عمدتاً به مصری‌های غیرمسلمان و خارجی‌ها خدمات ارائه می‌دهند.

''[[جگر چرب|فوی گراس]]''، یک [[غذای لاکچری|غذای لذیذ]] شناخته شده، هنوز هم مورد علاقه مصریان است. طعم آن برخلاف جگر اردک یا غاز معمولی، غنی، کره‌ای و لطیف توصیف می‌شود. ''فوی گراس'' به‌طور کامل فروخته می‌شود، یا به صورت ''[[موس (دسر)|موس]]''، ''[[پارفه]]'' یا ''[[پاته]]'' تهیه می‌شود و همچنین ممکن است به عنوان همراه با غذای دیگری مانند استیک سرو شود. این روش شامل ''[[خورانیدن اجباری|گاواژ]]''، یعنی ریختن غذا در گلوی اردک‌ها و غازهای اهلی است و قدمت آن به [[سده ۲۵ (پیش از میلاد)|۲۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح]] برمی‌گردد، زمانی که [[مصر باستان|مصریان باستان]] شروع به نگهداری پرندگان برای تهیه غذا کردند.

== مراسم ==
آداب و رسوم غذاخوری مصریان با چندین عمل مهم اجتماعی و فرهنگی مشخص می‌گردد. استفاده از دست چپ برای غذا خوردن نامناسب تلقی می‌شود، زیرا دست چپ با عملکردهای بهداشتی مرتبط است. هنگام غذا خوردن، مرسوم است که در کنار فردی همجنس خود بنشینید، مگر اینکه میزبان خلاف آن را توصیه کند. در طول ماه [[رمضان]]، خوردن، آشامیدن یا سیگار کشیدن در اطراف دیگران در طول روز عموماً ممنوع است. با این حال، اغلب نسبت به خارجی‌ها که انتظار نمی‌رود از چنین حساسیت‌های فرهنگی آگاه باشند، با ملایمت رفتار می‌شود و اکثر مراکز غذایی در طول روز در طول ماه رمضان بازمی‌مانند.

وعده‌های غذایی معمولاً دیرتر از فرهنگ‌های غربی سرو می‌شوند، به طوری که مشتریان اغلب حدود ساعت ۱۰ شب یا دیرتر، به ویژه در تابستان، به رستوران‌ها می‌آیند. وعده غذایی اصلی روز معمولاً ناهار است که در ساعات استاندارد رستوران‌ها و کافه‌ها سرو می‌شود. عصرها، مصری‌ها به جز مناسبت‌های خاص، تمایل دارند وعده‌های غذایی سبک‌تر یا میان‌وعده‌ها را به جای شام مفصل مصرف کنند. دورهمی‌های خانوادگی رایج است و وعده‌های غذایی معمولاً طولانی هستند و سیگار کشیدن اغلب در طول صرف غذا اتفاق می‌افتد. اندازه وعده‌های غذایی معمولاً زیاد است و اسراف و هدر دادن غذا ناپسند است.

== پنیرها ==
[[پرونده:Flickr_-_Tour_d'Afrique_-_ArabicCheese.jpg|بندانگشتی|200x200پیکسل|یک چرخ [[پنیر رومی]]]]
تصور می‌شود که پنیر از خاورمیانه سرچشمه گرفته باشد.دو کوزه مرمرین که در [[سقاره]] یافت شده‌اند و قدمت آنها به [[دودمان نخست مصر|سلسله اول مصر]] می‌رسد، حاوی پنیر بوده‌اند.این کوزه‌ها حدود ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد در مقبره قرار داده شده‌اند. احتمالاً پنیرهای تازه‌ای بودند که با اسید یا ترکیبی از اسید و گرما منعقد شده بودند. مقبره قدیمی‌تر، متعلق به پادشاه [[حورعحا|هور-آها]]، نیز ممکن است حاوی پنیر بوده باشد که بر اساس کتیبه‌های هیروگلیف روی دو کوزه، به نظر می‌رسد از مصر علیا و سفلی باشد. این کوزه‌ها مشابه کوزه‌هایی هستند که امروزه هنگام تهیه ''میش'' استفاده می‌شوند.

پنیرها شامل [[پنیر دمیاطی|دمیاطی]] () پر مصرف‌ترین پنیر مورد مصرف در مصر است. ''پنیر آریش'' ( اریش) ساخته شده از ''لبن رایب'' ; ''[[پنیر رومی|پنیر مولانا]]'' ()، نوعی پنیر سفت، شور و رسیده که به همان خانواده ''[[پکورینو رومانو|پنیر پکورینو رومانو]]'' و ''[[مانچگو]]'' تعلق دارد.<gallery mode="packed">
پرونده:Rumi,_similar_to_Parmigiano.jpg|جایگزین=Slices of rumi cheese| برش‌های ''[[پنیر رومی]]''
پرونده:Halloumislice_zoom.jpg|جایگزین=Haloum cheese| ''[[هالومی|پنیر هالوم]]''
پرونده:Domiati_cheese.jpg|جایگزین=Domiati cheese| ''[[پنیر دمیاطی|پنیر دومیاتی]]''
پرونده:Mesh.jpg|جایگزین=Mish| ''میش''
پرونده:Morta_002.JPG|جایگزین=Morta| ''مورتا''
</gallery>



== نان ==
[[پرونده:Tavolino_di_canne_e_steli_di_papiro_GKM0122.tif|بندانگشتی|250x250پیکسل|قرص‌های نان از دوره [[پادشاهی نوین مصر|پادشاهی جدید]]، بین سال‌های ۱۴۲۵ تا ۱۳۵۳ پیش از میلاد]]
[[پرونده:Bread22.JPG|بندانگشتی|250x250پیکسل|''عیش بلدی'' در نانوایی]]
[[پرونده:Down_Town_Cairo_snack.jpg|بندانگشتی|250x250پیکسل|برش‌های [[پنیر رومی]] در ''ایش فینو'' که با ''[[ترشی]]'' سرو می‌شود]]
نانی که با دستور پخت ساده‌ای تهیه می‌شود، اساس آشپزی مصری را تشکیل می‌دهد. تقریباً در تمام وعده‌های غذایی مصری مصرف می‌شود؛ یک وعده غذایی کارگری یا روستایی ممکن است تنها از نان و لوبیا تشکیل شده باشد. اطلس میراث مردمی مصر، که توسط [[وزارت فرهنگ مصر|وزارت فرهنگ]] منتشر شده است، بیش از ۶۰ نوع نان مختلف در مصر را فهرست کرده است، در حالی که موزه کشاورزی در [[قاهره]] بیش از ۴۰ گونه متمایز را ثبت شده است. در حالی که بسیاری از دستور پخت‌های سنتی پابرجا مانده‌اند، بسیاری دیگر با انواع صنعتی جایگزین شده‌اند که عمدتاً با آرد گندم سفید شده تهیه می‌شوند.

پخت نان در [[مصر]] تقریباً به ۵۸۰۰ سال پیش برمی‌گردد و شواهد اولیه‌ای از نان تهیه شده از [[گندم دودانه|گندم امر]]، یک دانه کم گلوتن که به صورت دستی آسیاب و با استفاده از مخمر طبیعی و باکتری‌های اسید لاکتیک ورآمده می‌شد، وجود دارد. یافته‌های باستان‌شناسی انواع مختلف نان، از جمله نان‌های تهیه شده با [[جو (گیاه)|جو]]، [[آرد نخودچی|آرد نخود]] و نان‌هایی که شامل خمیر انجیر، دانه [[گشنیز]] و [[کنار (درخت)|میوه‌های نابق]] هستند را نشان می‌دهد. کتیبه‌های دیواری و صحنه‌های مقبره از [[پادشاهی کهن مصر|پادشاهی قدیم]]، فرآیندهای دقیق تولید نان، از جمله آسیاب کردن گندم، مخلوط کردن خمیر و پخت در اجاق‌های خشتی را به تصویر می‌کشند.

در [[تاریخ مصر|دوره یونانی-رومی]]، گندم‌های سخت مانند [[گندم معمولی|گندم نان]] و [[گندم الجزایری|گندم دوروم]] جایگزین [[گندم دودانه|گندم امر]] شدند که منجر به درجات مختلفی از آرد مورد استفاده در پخت نان گردید. اسناد مکتوب از این دوره انواع مختلف آرد را فهرست می‌کنند، اما به دلیل کاهش نذورات نان در مقبره‌ها، نان‌های باقی‌مانده کمیاب هستند. در [[امپراتوری عثمانی|دوره عثمانی]]، تولید نان به شدت توسط دولت تنظیم می‌شد، که ذخیره، توزیع و قیمت‌گذاری غلات را برای جلوگیری از کمبود کنترل می‌کرد. نانوایی‌ها، اصناف و بازرسان بازار، بهداشت را تضمین کرده و وزن و قیمت نان را استاندارد می‌کردند. تکنیک‌های پخت شامل اجاق‌های سفالی سنتی به نام ''تابون'' و یک دیسک فلزی گرم شده به نام ''ساگ'' بود که هر دو هنوز هم مورد استفاده قرار می‌گیرند. ذرت وارداتی از [[آمریکای میانه]] در قرن هفدهم، انواع جدیدی از نان را معرفی کرد و در نهایت ذرت را تا قرن نوزدهم به دومین غلات مهم در مصر تبدیل کرد.

تا قرن بیستم، پخت نان خانگی، به ویژه در روستاها، همچنان رایج بود، اما جمعیت شهری به‌طور فزاینده‌ای به نانوایی‌های خصوصی و دولتی متکی بودند. معرفی نان گندم کامل یارانه‌ای (عیش بلدی) باعث کاهش بیشتر پخت خانگی شد و منجر به کاهش تنوع نان گردید. با وجود تنوع تاریخی، تعداد انواع نان کاهش یافته است مطالعات مدرن کمی وجود دارد که تنوع‌های منطقه‌ای و دستورهای سنتی را مستند کرده باشد.

نان محلی نوعی [[نان پیتا|نان پیتای]] دلچسب، ضخیم و سرشار از [[گلوتن]] است که ''عیش بلدی'' نامیده می‌شود. کلمه "  «از [[ریشه سامی]]  به معنای "زندگی کردن، زنده بودن" گرفته شده است. خود کلمه **' در عربی استاندارد مدرن و کلاسیک به معنای «زندگی، شیوه زندگی…؛ معیشت، امرار معاش» است؛ فرهنگ عامه معتقد است که این مترادف بودن، محوریت نان را در زندگی مصریان نشان می‌دهد.

نان محلی نوعی نان ضخیم و غنی از گلوتن به نام *عیش بلدی* است ( , ). واژه "" از ریشه سمتی  **' به معنای "زندگی کردن، زنده بودن" گرفته شده است. واژه **' خود به معنای «زندگی، شیوه زندگی…؛ معیشت، تأمین معاش» در عربی استاندارد مدرن و عربی کلاسیک است؛ افسانه‌ها بر این باورند که این هم‌معنایی نشان‌دهنده مرکزیت نان در زندگی مصری‌ها است.

از نظر آشپزی، نان معمولاً به‌عنوان یک ابزار استفاده می‌شود و در عین حال کربوهیدرات‌ها و پروتئین را به رژیم غذایی مصری‌ها ارائه می‌دهد. مصری‌ها از نان برای جمع‌آوری غذا، سس‌ها و دیپ‌ها و همچنین برای پیچیدن کباب و فلافل استفاده می‌کنند تا دستانشان چرب نشود. بیشتر نان‌های پیتا در دماهای بالا (۴۵۰ درجه فارنهایت یا ۲۳۲ درجه سلسیوس) پخته می‌شوند که باعث می‌شود دایره‌های صاف خمیر به‌طور چشمگیری پف کنند. وقتی از فر خارج می‌شوند، لایه‌های خمیر پخته شده درون پیتا که از حالت پف کرده خارج شده‌اند، جدا می‌مانند و این امکان را می‌دهد که نان به‌صورت جیب باز شود و فضایی برای استفاده در انواع غذاها ایجاد کند. نان‌های رایج شامل:

از نظر آشپزی، نان معمولاً به عنوان یک وسیلهٔ کاربردی استفاده می‌شود و همزمان کربوهیدرات و پروتئین را برای رژیم غذایی مصریان فراهم می‌کند. مصری‌ها از نان برای مخلوط کردن غذا، سس‌ها و سس‌ها و همچنین برای پیچیدن کباب و فلافل استفاده می‌کنند تا دست‌هایشان چرب نشود. بیشتر نان‌های پیتا در دمای بالا (۴۵۰ درجه سانتیگراد) پخته می‌شوند که باعث می‌شود که خمیرهای پهن شده به‌طور چشمگیری پف کنند. وقتی از فر خارج می‌شوند، لایه‌های خمیر پخته شده درون پیتا که از حالت پف کرده خارج شده‌اند، جدا می‌مانند و این امکان را می‌دهد که نان به‌صورت جیب باز شود و فضایی برای استفاده در انواع غذاها ایجاد کند. نان‌های رایج شامل:

* *بتاو* ()
* *عیش بلدی* ()
* *عیشس الکیزر* ()
* *عیش فایش* ()
* *عیش فینو* ()
* *عیش مرحرح* ()
* *[[نان پیتا|عیش شامی]]* ()
* *عیش شمسی* ()
* *عیش زلط* ()
* *رفاشیح* ()
* *لبه* ()
* *کابد* ()
* *فطیر مشلتت* ()

## گوشت‌های نمک‌سود شده
بندانگشتی|299x299پیکسل|سوغوک بیرون یک قصابی آویزان است
باسترما () و سوجوق ( )، که در بخش‌هایی از مصر،  () نیز نامیده می‌شود، دو نوع گوشت نمک‌سود شده سنتی مصری هستند که جایگاه برجسته‌ای در میراث آشپزی این کشور دارند. آنها معمولاً به تنهایی یا در غذاهای مختلف مصرف می‌شوند.

باستیرما معمولاً با استفاده از برش‌های بدون چربی گوشت گاو یا گاومیش آبی، مانند قسمت گرد یا فیله، تهیه می‌شود که برای گرفتن رطوبت با نمک خیسانده می‌شوند. پس از خیساندن، گوشت با خمیری مرطوب ساخته شده از مخلوط ادویه شامل شنبلیله، پاپریکا، زیره، فلفل سیاه و سیر پوشانده می‌شود و پوسته‌ای متمایز ایجاد می‌کند که طعم‌های قوی به آن می‌دهد. گوشت برای مدتی در هوا خشک می‌شود تا سفت شود، که بسته به اندازه آن می‌تواند متفاوت باشد. این گوشت در برش‌های نازک سرو می‌گردد.

سوجوق، سوسیس تندی است که از گوشت چرخ‌کرده مخلوط با ادویه‌هایی مانند زیره، سیر، پاپریکا و پودر فلفل چیلی تهیه می‌شود. این مخلوط در روده گوسفند پر شده و برای خشک شدن و تخمیر رها می‌شود و در نتیجه سوسیسی خوش‌طعم و معطر به دست می‌آید. ترکیب ادویه‌ها ممکن است بسته به ترکیب خاص قصابی متفاوت باشد.

در حالی که پاستیرما و سوجوک نام‌های منطقه‌ای آنها هستند، نسخه‌های مصری با ترکیبات ادویه خاص و تکنیک‌های آماده‌سازی که منعکس‌کننده سلیقه‌ها و سنت‌های محلی است، متمایز می‌شوند. سوجوک مصری به سوسیس‌هایی مانند مرگوز و مکانک نزدیک‌تر است تا به سوجوکی که در سایر نقاط منطقه مصرف می‌شود.

## پیش غذا و سالادها
چپ|بندانگشتی|''دوقا''
[چپ|بندانگشتی|''[بابا غنوج|بابا غنوق*]]
در مصر، *مزه* که معمولاً به عنوان ()، سالاد و پنیر به‌طور سنتی در ابتدای یک وعده غذایی چند مرحله ای به همراه نان، قبل از غذاهای اصلی سرو می‌شوند. غذاهای محبوب عبارتند از:



== غذاها ==
[[پرونده:Ful_medames_(arabic_meal).jpg|بندانگشتی|279x279پیکسل|*فول مدامس*، یک غذای صبحانه که با تخم مرغ آب‌پز سرو می‌شود]]
[[پرونده:Zooba-koshari.jpg|بندانگشتی|229x229پیکسل|*کوشاری*]]
[[پرونده:Egyptian-feteer.jpg|بندانگشتی|246x246پیکسل|فطیر مصری با مواد خوش طعم و ترشی در کنار آن]]
[[پرونده:Ägyptisches_Mittagessen.JPG|بندانگشتی|210x210پیکسل|تورلی، با برنج [[رشته فرنگی|ورمیشل]] و بادمجان سرخ شده]]
[[پرونده:Mix_Grill_au_Souk_du_Caire.jpg|بندانگشتی|210x210پیکسل|مجموعه‌ای از *مشویات*، گوشت‌های کبابی، که روی گریل قابل حمل سرو می‌شوند]]
[[پرونده:Fattah_at_Felfela_Restaurant_-_Cairo_Egypt_October_2009.jpg|بندانگشتی|210x210پیکسل|فتا در رستورانی در [[قاهره]] سرو شد]]
[[پرونده:Egypt-05-Egyptian_food_(6493652353).jpg|بندانگشتی|210x210پیکسل|رومیزی مصری شامل مهشی وراق عناب، [[فلافل|تمیا]]، فتتا و مجموعه ای از سالادها]]
[[پرونده:Alexandria-seafood-spread.jpg|بندانگشتی|332x332پیکسل|سفره سنتی غذاهای دریایی در رستورانی در [[اسکندریه]]]]
آشپزی مصری با غذاهایی مانند *فول مدامس*، [[باقلا|باقلای]] له شده؛ *کوشاری*، مخلوطی از عدس، برنج، ماکارونی و سایر مواد؛ *مولوخیا*، برگ کنف خرد شده و پخته شده با سس سیر و گشنیز؛ و *فطیر مشالتت* مشخص می‌شوند.

آشپزی مصری شباهت‌هایی با سبک آشپزی منطقه [[دریای مدیترانه|مدیترانه]] شرقی، مانند سبزیجات پر شده با برنج، برگ انگور، *شاورما*، *کباب* و *کوفته*، با کمی تنوع و تفاوت در طرز تهیه دارند.

برخی *کوشاری*، که مخلوطی از برنج، عدس و ماکارونی است، را [[غذای ملی]] می‌دانند. *فول مدامس* نیز یکی از محبوب‌ترین غذاها است. باقلا همچنین در تهیه [[فلافل]] (که در مصر بیشتر به عنوان *طعمیه* شناخته می‌شود و با گوجه فرنگی تازه، سس ارده و آرگولا سرو می‌گردد) استفاده می‌شود.

مصری‌ها به استفاده زیاد از سیر و پیاز در غذاهای روزمره خود معروف هستند. سیر تازه له شده با سایر گیاهان در سالاد گوجه فرنگی تند و همچنین در بادمجان آب‌پز یا پخته شده استفاده می‌شود. سیر سرخ شده با گشنیز به *مولوخیا*، یک سوپ سبز محبوب که از برگ‌های [[چتایی|جوت]] ریز خرد شده تهیه می‌شود، اضافه می‌گردد و گاهی با مرغ یا [[خرگوش]] نیز سرو می‌شود. پیاز سرخ شده را می‌توان به *کوشاری* نیز اضافه کرد. مواد تشکیل دهنده غذاهای بامیه و مولوخیا، با وسیله‌ای به نام *ویکا* که در دوران باستان و امروزه در مصر استفاده می‌شود، زده و مخلوط می‌شوند.


== دسرها ==
[[پرونده:Desouk-pastry.JPG|بندانگشتی|234x234پیکسل|انواع دسرهای سنتی مصری]]
[[پرونده:Basboosa.jpg|بندانگشتی|230x230پیکسل|*باسبوسا* با رویه [[گردو]]]]
[[پرونده:Umm_Ali.JPG|بندانگشتی|230x230پیکسل|*ام علی*]]
[[پرونده:Egyptian-food-13.jpg|بندانگشتی|230x230پیکسل|*فطیر مشالتت*، نوعی شیرینی که اغلب به عنوان دسر با آغشته کردن در عسل، ملاس و *اشتا* خورده می‌شود]]
[[پرونده:KONAFA.JPG|بندانگشتی|230x230پیکسل|نوعی [[کنافه|کونفا]] سنتی مصری که در آن رشته‌های کونفا رنده شده در مخلوطی از آجیل‌های مختلف قرار می‌گیرند و سپس در شربت شیرین خیسانده می‌شوند.]]
دسرهای مصری در طول هزاران سال تکامل یافته‌اند و تحت تأثیر ارتباطات تاریخی کشور با تمدن‌های مختلف قرار گرفته‌اند و شباهت‌هایی با دسرهای سایر کشورهای مدیترانه شرقی دارند. بسیاری از دسرهای مصری بر ترکیبی از مواد ساده اما ضروری متکی هستند. [[سمولینا]]، شکر، کره و آجیل‌هایی مانند [[پسته]] و [[بادام]]، پایه و اساس بسیاری از شیرینی‌ها را تشکیل می‌دهند بافت و عمق خاصی به آن‌ها می‌بخشند. [[شیره|شربت]]، که اغلب با [[گلاب]] یا [[بهار نارنج|شکوفه بهار نارنج]] دم می‌شود، عنصری تعیین‌کننده است که رطوبت را اضافه می‌کند و شیرینی را افزایش می‌دهد. لبنیات نیز نقش مهمی ایفا می‌کنند، به طوری که شیر و اشتا در پودینگ‌ها و شیرینی‌های لایه‌ای استفاده می‌شوند. استفاده از [[ارده|تهینه]] در شیرینی‌هایی مانند [[هالاوا (هاوایی)|حلوا]] و [[بسبوسه|باسبوسه]]، به آنها طعم آجیلی می‌دهد، در حالی که [[عسل]]، [[شیره|شربت]] و خمیر [[خرما]] معمولاً برای شیرینی به آنها اضافه می‌شوند. برخی از دسرهای محبوب مصری عبارتند از:



== آشپزی و آداب مذهبی ==
=== مسلمانان ===
اگرچه [[رمضان]] ماه [[روزه|روزه‌داری]] برای مسلمانان مصر است، اما معمولاً زمانی است که مصری‌ها توجه زیادی به تنوع و غنای غذایی دارند، زیرا [[افطار]] یک امر خانوادگی است و اغلب تمام اعضای خانواده درست بعد از غروب آفتاب دور میز جمع می‌شوند. چندین دسر وجود دارد که تقریباً منحصراً در ماه رمضان سرو می‌شوند، مانند *کونافه* () و *قطایف* در این ماه، بسیاری از مصری‌ها سفره ویژه‌ای برای فقرا یا رهگذران، معمولاً در چادری در خیابان، به نام *مائده الرحمن* که به معنای واقعی کلمه به «سفره رحمان» ترجمه می‌شود، که به یکی از [[نام‌های خدا در اسلام|۹۹ نام خداوند در اسلام]] اشاره دارد. این سفره‌ها بسته به ثروت و تجملات برگزارکننده، می‌توانند نسبتاً ساده یا بسیار مجلل باشند.

بزرگ‌ترین سفره رمضانی دسته‌جمعی مصر هر ساله در پانزدهم ماه رمضان در منطقه [[مطریه|مطاریه]] [[قاهره]] برگزار می‌شود. این رویداد که در سال ۲۰۱۳ آغاز گشته و با کمک‌های محلی تأمین مالی شده است، به یک سنت فرهنگی بزرگ تبدیل شده و هزاران شرکت‌کننده از جمله مقامات دولتی، افراد مشهور، ورزشکاران و سفیران خارجی را به خود جذب می‌کند.

=== مسیحیان قبطی ===
مسیحیان معتقد در مصر طبق [[گاه‌شماری قبطی|تقویم قبطی]] به دوره‌های [[روزه|روزه‌داری]] پایبند هستند؛ این دوره‌ها عملاً برای اکثر افراد مقید می‌تواند به بیش از دو سوم سال برسد. جمعیت قبطی سکولارتر عمدتاً فقط برای عید پاک و کریسمس روزه می‌گیرند. رژیم غذایی قبطی‌ها برای روزه اساساً [[وگانیسم|وگان]] است. در طول این روزه‌داری، قبطی‌ها معمولاً سبزیجات و حبوبات سرخ‌شده در روغن می‌خورند و از گوشت، مرغ، تخم‌مرغ و لبنیات، از جمله کره و خامه، اجتناب می‌کنند.

فرهنگ روزه‌داری مسیحی در [[مصر]] از نظر تاریخی توسط سنت‌های رهبانی شکل گرفته است که قدمت آن به قرون اولیه مسیحیت برمی‌گردد. راهبان و راهبه‌ها به دوره‌های روزه‌داری سختگیرانه پایبند بودند و عمدتاً نان، نمک و آب مصرف می‌کردند، اگرچه رژیم غذایی آنها شامل انواع غذاهای گیاهی بود. وعده‌های غذایی اغلب به صورت جمعی بود و شامل پنیر (خارج از دوره‌های روزه‌داری)، [[ترشی انداختن|ترشی]]، [[سبزی برگی|سبزیجات]]، [[زیتون]] و سبزیجات پخته یا خام می‌شد. [[عدس]] و سایر حبوبات مانند [[نخود]]، به همراه سبزیجاتی مانند [[پیاز]]، سیر، [[کلم]] و [[کتان هندی (سرده)|گل ختمی]]، از غذاهای اصلی رایج بودند. طیف وسیعی از روغن‌ها، از جمله [[روغن زیتون]]، [[روغن بزرک|روغن بذر کتان]] و [[روغن کنجد]]، استفاده می‌شد، در حالی که سرکه در درجه اول برای نگهداری غذا استفاده می‌شد. میوه‌هایی مانند [[انجیر]]، [[انگور]] و [[خرما]] به صورت تازه و خشک مصرف می‌شدند.

== نوشیدنی‌ها ==
=== چای ===
[[پرونده:Mint_Tea_at_El_Fishawy's.jpg|چپ|بندانگشتی|250x250پیکسل|چای نعناع مصری]]
چای () نوشیدنی ملی مصر است و با فاصله کمی قهوه پس از آن قرار دارد. چای مصری به‌طور یکنواخت [[چای سیاه|سیاه]] و ترش است و معمولاً در لیوان سرو شده، گاهی تهیهٔ *«شای بی لبان»* () با شیر برای سرو می‌شود. چای بسته‌بندی و فروخته شده در مصر تقریباً منحصراً از کنیا و سریلانکا وارد می‌شود. چای مصری در دو نوع *کوشاری* و *سعیدی* عرضه می‌گردد.

چای *کوشاری* () که در [[مصر سفلی]] محبوب است با استفاده از روش سنتی ریختن چای سیاه در آب جوش و چند دقیقه دم کردن تهیه می‌شود. تقریباً همیشه با شکر نیشکر شیرین شده و اغلب با برگ‌های [[نعنائیان|نعناع]] تازه طعم‌دار می‌گردد. چای *کوشاری* معمولاً رنگ و طعم ملایمی دارد و کمتر از نیم قاشق چای‌خوری چای در هر فنجان به‌عنوان مقدار زیاد در نظر گرفته می‌شود.

چای *سعیدی* () وشیدنی نسبتاً مشابهی است (در واقع نوعی ضعیف‌تر، اما در مقادیر بیشتری مصرف می‌شود) که در مصر علیا و در میان [[صعیدی|مردم صعیدی]] ساکن در مناطق دیگر نوشیده می‌شود. این چای با جوشاندن چای سیاه با آب به مدت پنج دقیقه روی شعله زیاد تهیه می‌شود. چای *سعیدی* بسیار قوی و تیره (در اصطلاح مصری "سنگین") است و دو قاشق چایخوری چای برای هر فنجان میزان معمول استفاده از آن است. با مقادیر زیادی شکر نیشکر شیرین می‌شود (که ضروری است زیرا فرمول و روش تهیه آن، چای بسیار تلخی به دست می‌دهد). چای *سعیدی* حتی به صورت مایع نیز اغلب سیاه است.

چای بخشی حیاتی از زندگی روزمره و آداب و رسوم مردم در مصر است. این نوشیدنی معمولاً در اکثر خانواده‌ها همراه با صبحانه سرو می‌شود و نوشیدن چای بعد از ناهار یک عمل رایج است. بازدید از خانه شخص دیگری، صرف‌نظر از سطح اجتماعی-اقتصادی یا هدف از بازدید، مستلزم نوشیدن یک فنجان چای است؛ مهمان‌نوازی مشابه ممکن است برای یک بازدید تجاری از دفتر خصوصی فردی که به اندازه کافی ثروتمند است تا یکی داشته باشد، بسته به نوع کسب‌وکار، لازم باشد. یک لقب رایج برای چای در میان بازدیدکنندگان در مصر «وظیفه» (که در عربی مصری به‌صورت «واجب» تلفظ می‌شود) است، زیرا سرو چای به یک بازدیدکننده به‌عنوان یک وظیفه در نظر گرفته می‌شود و هر چیزی فراتر از آن یک لطف محسوب می‌شود.

چای بخش حیاتی از زندگی روزمره و آداب و رسوم عامیانه در مصر است. معمولاً در بیشتر خانه‌ها همراه صبحانه سرو می‌شود و نوشیدن چای بعد از ناهار یک رسم رایج است. بازدید از خانه شخص دیگر، صرف نظر از سطح اقتصادی-اجتماعی یا هدف از بازدید، مستلزم نوشیدن اجباری یک فنجان چای است؛ مهمان‌نوازی مشابهی ممکن است برای یک بازدید کاری از دفتر شخصی کسی که به اندازه کافی ثروتمند است که بتواند دفتری را اداره کند، بسته به ماهیت کسب و کار، لازم باشد. لقب رایج برای چای برای بازدیدکنندگان در مصر «وظیفه» است (که در عربی مصری «واجب» تلفظ می‌شود)، زیرا سرو چای برای یک بازدیدکننده یک وظیفه محسوب می‌گردد، در حالی که هر چیزی فراتر از آن یک لطف است.
[[پرونده:Flickr_-_Michael_Cavén_-_Spices.jpg|بندانگشتی|250x250پیکسل|[[ختمی (سرده)|هیبیسکوس]] و سایر گیاهان دارویی در [[غردقه|هورگادا]]]]
علاوه بر چای واقعی، [[دم‌نوش]] نیز اغلب در چایخانه‌های مصری سرو می‌شوند. *کرکده* () چای [[کاسبرگ]]‌های خشک شده [[ختمی (سرده)|گل ختمی]] مانند سایر نقاط شمال آفریقا بسیار محبوب است. این چای معمولاً بسیار شیرین و سرد سرو می‌شود، اما ممکن است گرم نیز سرو شود. گفته می‌شود این نوشیدنی مورد علاقه فراعنه بوده است. در مصر و [[آشپزی سودانی|سودان]]، در جشن‌های عروسی به‌طور سنتی با یک لیوان چای گل ختمی سرو می‌شوند. در یک خیابان معمولی در مرکز شهر [[قاهره]]، می‌توان فروشندگان و کافه‌های روباز زیادی را یافت که این نوشیدنی را می‌فروشند. در مصر، *کرکده* به عنوان ماده ای برای کاهش فشار خون در صورت مصرف زیاد استفاده می‌شود. [[خیسانده|دم‌نوش]] [[نعنا|نعناع]]، [[دارچین]]، [[زنجبیل]] خشک و [[بادیان رومی|انیسون]] نیز رایج است، همان‌طور که [[آرد ثعلب|سهلب]] نیز رواج دارد. برای اکثر این دم‌نوش‌ها خواص دارویی نیز در نظر گرفته می‌شوند. به ویژه دم‌نوش [[شربت آبلیمو|لیموناد]] داغ که در آن برگ‌های نعناع با [[عسل]] دم کرده و شیرین شده و برای مقابله با [[گلودرد]] خفیف استفاده می‌شود، رایج است.

=== قهوه ===
[[پرونده:Turkish_coffee_in_Cairo.JPG|چپ|بندانگشتی|[[قهوه ترک|قهوه]] سرو شده در قاهره]]
قهوه بخشی از پذیرایی سنتی در مصر محسوب می‌شود. این نوشیدنی معمولاً به سبک [[قهوه ترک|ترکی]] در یک قهوه‌جوش کوچک که به آن *کَنکا* () گفته می‌شود، تهیه می‌گردد و در فنجان قهوه کوچکی به نام  () سرو می‌شود. قهوه معمولاً قوی است و به درجات مختلف با شکر شیرین می‌شود؛ *'عال ریحه* ()،  () و  () به ترتیب، در حالی که قهوه بدون شکر *ساده* نامیده می‌شود.

=== آبمیوه‌ها ===
در مصر [[آب نیشکر|به آب نیشکر]] *اسیر اساب* می‌گویند () و یک نوشیدنی فوق‌العاده محبوب است که تقریباً توسط همه فروشندگان آبمیوه سرو می‌گردد، که در اکثر شهرها به وفور یافت می‌شوند.

عرق سوس، نوعی آب [[شیرین‌بیان|شیرین بیان]]، و خرب، نوعی آب میوه که از غلاف [[خرنوب]] تهیه می‌شود، به‌طور سنتی در ماه رمضان مورد استقبال قرار می‌گیرند، همان‌طور که *قمر الدین*، نوشیدنی غلیظی است که با مخلوط کردن ورقه‌های [[زردآلو (میوه)|زردآلوی]] خشک با آب تهیه می‌شود. خود ورقه‌ها اغلب به عنوان آب نبات مصرف می‌شوند. *سوبیا* () نوشیدنی دیگری است که به‌طور سنتی سرد سرو می‌گردد. این نوشیدنی از شیر [[نارگیل]] شیرین تهیه می‌شود و معمولاً توسط مغازه‌ها به صورت سرد فروخته می‌گردد.

یک نوشیدنی ترش و خنک که از [[تمر هندی]] تهیه می‌شود، در تابستان محبوب است و *تمر هندی* نام دارد (). ترجمه تحت‌اللفظی آن «خرمای هندی» است که نام [[زبان عربی|عربی]] تمر هندی است.

=== نوشیدنی‌های الکلی ===
[[پرونده:Luxor_sakara_bottles.jpg|بندانگشتی|250x250پیکسل|یک بطری اقصر ویزن، یک [[آبجوی گندم]] از برند اقصر که توسط اگیبف دم می‌شود، و یک بطری ساکارا گلد]]
اسلام دین اکثریت مردم در مصر است و در حالی که مسلمانان معتقد تمایل به پرهیز از مصرف الکل دارند، این نوشیدنی به راحتی در این کشور در دسترس است. آبجو با اختلاف زیاد محبوب‌ترین نوشیدنی الکلی در این کشور است و ۵۴ درصد از کل الکل مصرفی را تشکیل می‌دهد.

نوعی آبجو که به *بوزا* معروف است () که بر پایه [[جو (گیاه)|جو]] و نان است، از زمانی که آبجو برای اولین بار در مصر ظاهر شد، احتمالاً در اوایل [[مصر پیش از تاریخ|دوران پیش از سلسله‌ها]]، در این کشور نوشیده می‌شده است. این نوشیدنی با *بوزا*، یک نوشیدنی الکلی که در [[ترکیه]] و [[بالکان]] یافت می‌شود، متفاوت است.

مصر صنعت شراب‌سازی کوچک اما نوپایی دارد. شراب‌های مصری در سال‌های اخیر تا حدودی مورد توجه قرار گرفته‌اند و جوایز بین‌المللی متعددی را از آن خود کرده‌اند. در سال ۲۰۱۳، مصر ۴۵۰۰ تن شراب تولید کرد که در رتبه [[فهرست کشورهای تولیدکننده شراب|۵۴ جهانی]]، بالاتر از بلژیک و بریتانیا قرار گرفت. بیشتر شراب‌های مصری از انگورهایی برداشته شده از تاکستان‌های [[اسکندریه]] و [[مصر میانی|مصر میانه]]، به‌ویژه کارخانه شراب‌سازی جیاناکلیس، تهیه می‌شوند.

== موسسات غذایی ==
[[پرونده:Kairo_2016-03-28g.jpg|بندانگشتی|یک *اهواء* در قاهره]]
[[پرونده:2008_Fruit_Cairo_2715600222.jpg|بندانگشتی|*فکاهانی*]]
مصر دارای انواع مراکز سنتی غذا و نوشیدنی است که غذاهای مخصوص و منحصر به فردی را سرو می‌کنند، از قهوه‌خانه‌های معمولی و بارهای کوچک گرفته تا نانوایی‌ها، میوه‌فروشی‌ها و کافه‌های مدرن.


== غذاهای اقلیت‌ها در مصر ==
=== بادیه‌نشینان ===
[[پرونده:Bedouins_making_bread.jpg|بندانگشتی|پخت نان سنتی بادیه‌نشینان]]
آشپزی بدوی در مصر به‌طور عمیقی با سبک زندگی کوچ‌نشینی در هم تنیده است و بر استفاده از دام‌هایی مانند [[شتر]] و [[بز]] تأکید دارد که برای تأمین غذا، لباس و نیازهای دیگر ضروری هستند. شترها منابع حیاتی از جمله شیر را که بسیار مغذی است، تأمین می‌کنند، در حالی که [[بز]]ها گوشت، شیر، پنیر و پوست را تأمین کرده و بخش قابل توجهی از نیازهای غذایی بادیه‌نشینان را برآورده می‌سازند. [[گوسفند|گوسفندان]] نیز مهم هستند، اگرچه معمولاً [[گاو|از گاوها]] به دلیل نیازهای بالای نگهداری آنها اجتناب می‌شود. این وابستگی به دام، محور اصلی شیوه‌های آشپزی بادیه‌نشینان است.

نان بخش متمایزی از غذاهای بادیه‌نشینان است و انواع مختلفی از آن مانند *لبة* () وجود دارد. نانی نرم و خوش طعم که روی زغال داغ و شن پخته می‌شود، و *فراشیح* ()، یک نان نازک که مستقیماً روی آتش پخته می‌شود. از نظر گوشت، بادیه‌نشین‌ها از غذاهایی مانند [[مندی (غذا)|مندی]] ()لذت می‌برند. گوشت بز پخته شده در شن و ماسه، و *مدفون* گوشت مزه‌دار شده‌ای که در یک گودال زیرزمینی به آرامی پخته می‌شود. یکی دیگر از غذاهای محبوب *مظبی* () است که مرغ کبابی شده بر روی سنگ با برنج معطر سرو می‌شود.
از دیگر غذاهای قابل توجه می‌توان به [[مقلوبه]] ()، یک غذای برنج و گوشت وارونه، و *حلیب* ()، شیری که شیرین شده و با مخلوطی از گیاهان دم می‌شود و اغلب برای صبحانه مصرف می‌شود، نام برد. دسرهایی مانند عسیده () پودینگ خرما و *مباکباکا* () که نوعی پاستا است، در وعده‌های غذایی بادیه‌نشینان نیز رایج است. نوشیدنی‌های سنتی، مانند چای بادیه‌نشینان که با گیاهی شبیه نعناع به نام [[نعناپونه|حبک]] دم می‌شود، بخش جدایی‌ناپذیر فرهنگ آنهاست.

مهمان‌نوازی عنصر کلیدی فرهنگ بادیه‌نشینان است و غذا بخش مهمی از پذیرایی از مهمانان را تشکیل می‌دهد. بادیه‌نشینان به خاطر پذیرایی آسان از چای، قهوه و غذا شناخته می‌شوند. خانواده‌ها هنگام برپایی اردو، اغلب چادری برای پذیرایی از مسافران آماده می‌کنند. این رسم غذاخوری جمعی، پیوندهای اجتماعی را تقویت می‌کند و منعکس‌کننده ارزش‌های فرهنگی بادیه‌نشینان در زمینه اشتراک‌گذاری و مهمان‌نوازی است. علاوه بر این، غذاهای بادیه‌نشینان به رستوران‌های شهری مصر نیز راه یافته است، جایی که با حفظ جنبه‌های سنتی و در عین حال تطبیق با محیط‌های مدرن، به افراد بیشتری ارائه می‌شود.

=== نوبی‌ها ===

[[پرونده:The_Nubian_Kitchen_(3).jpg|بندانگشتی|پخت نان *کبابی* سنتی نوبی]]
غذای نوبی شامل یک سنت آشپزی متمایز اما مرتبط است که توسط [[نوبی‌ها]] در جنوب مصر، به ویژه در روستاهای نوبی اطراف [[اسوان]]، توسعه یافته است. آشپزی نوبی که ریشه عمیقی در شیوه‌های کشاورزی [[نیل|دره نیل]] دارد، در درجه اول از محصولات کشت شده محلی مانند جو، سورگوم و گندم استفاده می‌کند. نان، که بخش اصلی وعده‌های غذایی نوبی است، ریشه در هزاران سال پیش دارد، همان‌طور که یافته‌های باستان‌شناسی در مکان‌هایی مانند [[کرمه (سودان)|کرما]] نشان می‌دهد. یک نان سنتی رایج، *کَبَد* () با مخلوط کردن آرد ذرت با آب برای تهیه خمیر درست می‌شود، که سپس تا زمانی که لبه‌های آن ترد شود اما داخل آن نرم بماند، پخته می‌شود. وبی‌ها معمولاً *کابد* را با شیر، عسل، سبزیجات یا گوشت مصرف می‌کنند.

آشپزخانه‌های سنتی نوبی معمولاً دارای وسایل آشپزی ساده‌ای از جمله اجاق‌های گلی، آبسردکن‌های سفالی و ظروف ساخته شده از گل یا شیشه هستند. موادی که معمولاً در امتداد نیل رشد می‌کنند، مانند بامیه، کدو سبز، اسفناج، نخود فرنگی، لوبیا و هویج، اساس بسیاری از غذاهای نوبی را تشکیل می‌دهند. با وجود اشتراک بسیاری از غذاها با سایر نقاط مصر، آنها معمولاً با استفاده از گیاهان و ادویه‌های محلی خاص متمایز می‌شوند. یکی از غذاهای ویژه قابل توجه نوبی، جگر خام شتر است که با پیاز خوابانده شده در سرکه، سس چیلی، زیره و گشنیز مزه دار می‌شود و به‌طور سنتی به صورت خام مصرف می‌گردد و به دلیل فواید غذایی آن ارزشمند است. همچنین اغلب دستور پخت‌های نوبی شامل مرغ و ماهی هستند.

بسیاری از غذاهای سنتی نوبی به دلیل سادگی و تهیه محلی از آنها شناخته می‌شوند، با این حال چندین مورد به دلیل تغییرات اجتماعی و عوامل محیطی در معرض انقراض قرار دارند. یک نمونه *نولو مدید'' است. غذایی شبیه فرنی که از آرد گندم، روغن حیوانی، آب و در صورت تمایل شیر یا ملاس تهیه می‌شود و به‌طور سنتی با مراسم قبل از عروسی در کنار نیل مرتبط است. تغییر از ظروف سفالی به ظروف فلزی همچنین تهدیدی برای شیوه‌های پخت و پز سنتی به‌شمار می‌آید.

## جستارهای وابسته

* فرهنگ مصر
* غذاهای مصر باستان
* غذاهای عربی
* غذاهای شمال آفریقا
* غذاهای مدیترانه‌ای

## منابع

## پیوند به بیرون


رده:آشپزی آسیایی
رده:آشپزی آفریقایی
رده:آشپزی شام
رده:آشپزی شمال آفریقا
رده:آشپزی عربی
رده:آشپزی مدیترانه‌ای
رده:فرهنگ در مصر باستان
رده:فرهنگ در مصر