دودمان ویتلزباخ

**دودمان ویتلزباخ**  دودمانی اشرافی اهل ناحیه بایرن آلمان بودند.
اعضای این دودمان به عنوان دوک‌ها و شاهان بایرن (۱۱۸۰–۱۹۱۸)، کنت‌های پالاتین (۱۲۱۴–۱۸۰۳ و ۱۸۱۶–۱۹۱۸)، حاکمان براندنبورگ (۱۳۲۳–۱۳۷۳)، کنت‌های هالاند، زیلاند و هاینوت (۱۳۴۵–۱۴۳۲)، فرمانروایان کلن (۱۵۸۳–۱۷۶۱)، دوک‌های زولیچ و برگ (۱۶۱۴–۱۷۹۴/۱۸۰۶)، شاهان سوئد (۱۴۴۱–۱۴۴۸) و (۱۶۵۴–۱۷۲۰) و دوک‌های برمن-وردن (۱۶۵۴–۱۷۱۹) بر سرکار بودند.
همچنین، دو امپراتور مقدس روم (۱۳۲۸/۱۷۴۲)، یک پادشاه رومن‌ها (۱۴۰۰)، دو فرمانروای بوهم (۱۶۱۹/۱۷۴۲)، یک شاه مجارستان (۱۳۰۵)، یک شاه دانمارک و نروژ (۱۴۴۰) و یک شاه یونان (۱۸۳۲–۱۸۶۲) از این خاندان برخاسته‌اند. رئیس این دودمان از سال ۱۹۹۶ میلادی فرانتس، دوک بایرن است.

**خاندان ویتلزباخ** یکی از قدیمی‌ترین خانواده‌های اشرافی آلمان است. این خاندان به نام اقامتگاه اجدادی خود در قرن دوازدهم، قلعه ویتلزباخ، نامگذاری شده است. قرن‌ها، کنت‌های پالاتین، دوک‌ها، برگزیدگان و پادشاهان بعدی بایرن (1180-1918) و همچنین کنت‌های پالاتین راین (1214-1803 و 1816-1918) را به دنیا آورد که به عنوان حاکمان انتخابگر پلاتینات راین، برگزیدگان امپراتوری مقدس روم بودند.

دو ویتلزباخ، لودویگ چهارم و شارل هفتم، امپراتوران مقدس روم بودند (در سال‌های 1328 و 1742 تاجگذاری کردند). دیگری، روپِرِشْتْ، در سال ۱۴۰۰ به عنوان پادشاه رومیان انتخاب شد. دیگر سرزمین‌های امپراتوری مقدس روم که در برهه‌ای توسط اعضای خاندان ویتلزباخ اداره می‌شدند، شامل حوزه انتخابیه کلن (۱۵۸۳–۱۷۶۱)، دوک‌نشین یولیش-برگ (۱۶۱۴–۱۷۹۴/۱۸۰۶)، شاهزاده-اسقف‌نشین لیژ (۱۵۸۱–۱۶۸۸، ۱۶۹۴–۱۷۲۳ و ۱۷۴۴–۱۷۶۳)، مارگراف براندنبورگ (۱۳۲۳–۱۳۷۳)، شهرستان‌های تیرول (۱۳۴۲–۱۳۶۳/۱۳۶۹)، هلند، انو و زیلاند (۱۳۴۵–۱۴۳۲) و دوک‌نشین برمن-وردِن (۱۶۵۴–۱۷۱۹) بودند. دو بار، در سال‌های ۱۶۱۹ و ۱۷۴۲، ویتلزباخ‌ها در بوهمیا پادشاه مقابل بودند.

... آنها به عنوان یکی از مهمترین سلسله‌های اروپا، در زمان‌های مختلف، پادشاهان مجارستان (۱۳۰۵)، سوئد (۱۴۴۱-۱۴۴۸ و ۱۶۵۴-۱۷۲۰)، دانمارک و نروژ (۱۴۴۰) و یونان (۱۸۳۲-۱۸۶۲) را نیز تشکیل دادند. سوفی پالاتینات مادر شاه جورج نگلستان، شاهزاده خانمی از طرف پدری از خاندان ویتلزباخ و از طرف مادرش الیزابت استوارت، وارث تاج و تخت انگلیس و از سال ۱۷۰۷، از طریق قانون حل و فصل ۱۷۰۱، وارث تاج و تخت بریتانیا محسوب می شد. ولی دو ماه قبل از مرگ ملکه آن ملکه انگستان درگذشت و پسرش جورج از خاندان هانوفر آلمان پادشاه انگلستان شد.

بیشتر دودمان‌های متعدد ویتلزباخ اکنون منقرض شده‌اند. اعضای خانواده‌ای که امروزه زندگی می‌کنند، متعلق به دودمان پالاتینات-تسوایبروکن-بیرکنفلد هستند.

### نظریه‌ای که به طور گسترده پذیرفته شده است
ریشه‌های دقیق سلسله ویتلزباخ هنوز مشخص نیست. نظریه‌ای که امروزه، حتی توسط اعضای خانواده ویتلزباخ و بسیاری از محققان، به طور گسترده پذیرفته شده است، مبتنی بر شجره‌نامه «*اتو فرایهر فون دونگرن»* است که در سال ۱۹۳۱ در اتریش منتشر شد. طبق این نظریه، تاریخ خانواده حدود سال ۱۰۰۰ با کنت اتو اول شایرن آغاز می‌شود که در اسناد به عنوان «*اتو کامز د اسکایروم»* از او یاد می‌شود. تاریخ و تبار مستند ویتلزباخ‌ها سپس با پسرش، *اتو دوم شایرن*، آغاز می‌شود.

### دوک‌های [[دوک‌نشین مرانیا|مرانیا]] (۱۱۵۳–۱۱۸۰/۸۲)
کنراد دوم شایرن-داخائو، پسر کنت کنراد اول از دودمان داخائو از دودمان ویتلزباخ، در سال ۱۱۵۳ *دوک کنراد اول مرانیا* شد. او اولین نفر در دودمان ویتلزباخ بود که مقام دوک‌نشینی را به دست آورد. پسرش، کنراد دوم، در سال ۱۱۵۹ جانشین او شد.

کنراد اول، دوک مرانیا، ۱۱۵۲/۵۳–۱۱۵۹

کنراد دوم، دوک مرانیا، ۱۱۵۹–۱۱۸۰/۸۲

### دوکهای بایرن
۱۱۸۰–۱۱۸۳: دوک اتو اول ویتلزباخ (حدود ۱۱۱۷–۱۱۸۳)، پسر *اتو پنجم شایرن*

۱۱۸۳–۱۲۳۱: لودویگ اول کلهایمر (۱۱۷۳–۱۲۳۱)، پسر اتو اول

۱۲۳۱–۱۲۵۳: *اتو دوم برجسته* (۱۲۰۶–۱۲۵۳)، پسر لودویگ اول

اتو ششم شایرن-ویتلزباخ، کنت پالاتین بایرن، که در لشکرکشی‌های فریدریش اول بارباروسا به ایتالیا خود را برجسته کرده بود، پس از عزل دوک ثروتمند *[[هاینریش شیر]]* در سال ۱۱۸۰، دوک‌نشین بایرن را دریافت کرد و پس از آن خود را اتو اول ویتلزباخ، دوک بایرن نامید.

پس از او پسرش لودویگ اول کلهایمر جانشین او شد. پس از آنکه قلعه وارتنبرگ در پایان قرن دوازدهم در آتش سوخت، لودویگ اول در سال ۱۲۰۴ محل اقامت اصلی خود را به قلعه تازه ساخته شده خود، تراوزنیتز، در لندزهوت، منتقل کرد. از طریق ازدواج او در سال ۱۲۰۴ با لودمیلا، بیوه کنت آلبرت سوم بوگن، این کنت نشین و نشان لوزی سفید و آبی آن پس از انقراض نسل 
بندانگشتی|Wittelsbach-Bayern-Wappen
بوگن در سال ۱۲۴۲ به ویتلزباخ‌ها منتقل شد. لودویگ اول یکی از حامیان وفادار پادشاهان هوهنشتاوفن، هاینریش ششم و فیلیپ سوابیا بود. او از طریق سیاست‌های زیرکانه و ازدواج‌های ماهرانه، پیوسته پایگاه قدرت خود را گسترش داد و بدین ترتیب پایه‌های ظهور ویتلزباخ‌ها را به عنوان یکی از مهمترین خانواده‌های اشرافی در امپراتوری مقدس روم بنا نهاد. در سال ۱۲۱۲، او پسر شش ساله خود، اتو دوم، را به عقد اگنس، عضوی از خاندان ولف، خواهرزاده امپراتور اتو چهارم و دختر کنت هاینریش بلند قد پالاتین، درآورد. اگرچه این ازدواج خیلی وقت پیش، قبل از سال ۱۲۲۴، اتفاق نیفتاده بود، اما لودویگ کلهایمر در سال ۱۲۱۴، پس از مرگ برادر اگنس، توسط فریدریش دوم، پادشاه هوهنشتاوفن، به مقام کنت پالاتین راین منصوب شده بود. این امر همچنین منجر به گنجاندن نماد سلطنتی کنت‌های پالاتین، یعنی شیر طلایی روی زمینه سیاه، در نشان بایرن شد. بدین ترتیب، هم در دوک‌نشین بایرن و هم در پالاتین انتخابی، ویتلزباخ‌ها جانشین ولف‌ها شدند. از آن زمان تا سال ۱۹۱۸، آنها بر هر دو قلمرو حکومت می‌کردند.

برادرزاده اتوی اول، کنت پالاتین اتو هشتم ویتلزباخ، به دلیل ترور امپراتور مقدس روم، فیلیپ سوابی، در سال ۱۲۰۸ بدنام شد. او در سال ۱۲۰۹ از قدرت خلع و کشته شد. از آنجایی که قلعه اجدادی ویتلزباخ متعلق به او بود، دوک لودویگ اول کلهایمر، خود، مقر اجدادی همنام خانواده را ویران کرد. او برای تثبیت دوک‌نشینی خود، شهرهای متعددی مانند لندزهوت، اشتراوبینگ، چام و *لندو آن در ایسار* را به عنوان مراکز اداری و قطب‌های تجاری تأسیس کرد و به آنها حقوق شهری اعطا کرد. با این حال، او نتوانست رگنسبورگ، پایتخت سابق دوکنشین بایرن را از حکومت پادشاه و اسقف خارج کند. در عوض، او اقامتگاه‌های جدیدی برای دوک‌نشینان مانند قلعه تراوزنیتز در لندزهوت و کاخ قدیمی در مونیخ ساخت. در سال ۱۲۳۱، او بر روی پل دانوب در کلهایم ترور شد که پس از مرگ، این لقب را برای او به ارمغان آورد. پسر و جانشین او، دوک اتو دوم سختگیر، اولین لندتاگ (مجلس منطقه‌ای) را در سال ۱۲۴۰ در مونیخ تشکیل داد. از سال ۱۲۵۱ تا زمان مرگش در سال ۱۲۵۳، او همچنین به عنوان فرماندار امپراتوری هوهنشتاوفن کنراد چهارم، که به سیسیل نقل مکان کرده بود، خدمت کرد. او و جانشینانش سیاست تأسیس شهرها را ادامه دادند. پس از مرگ اتو دوم، دوک‌نشین بایرنی سفلی و دوک‌نشین بایرنی علیا، از جمله پالاتینات، در سال ۱۲۵۵ از طریق تقسیم ارث بین پسرانش ایجاد شدند. با این حال، هر دو همچنان عنوان دوک بایرن و کنت پالاتینات راین را حفظ کردند. در قرن چهاردهم، این دو دوک‌نشین بیشتر تقسیم شدند و خانواده دودمان‌ها و شاخه‌های متعددی ایجاد کرد.

ویتلزباخ‌ها سه بار موفق به انتخاب شدن به عنوان امپراتوران مقدس روم شدند: لودویگ چهارم بایرنیی از ۱۳۱۴ تا ۱۳۴۷، روپِرِشْتْ سوم پالاتینات از ۱۴۰۰ تا ۱۴۱۰، و کارل هفتم از ۱۷۴۲ تا ۱۷۴۵. آن‌ها در مقام خود به عنوان امیران انتخابگر  پالاتینات و بایرن، اغلب در مواقع خالی بودن تخت امپراتوری، جانشینان امپراتوری را معرفی می‌کردند. اسقف‌های اعظم ویتلزباخ کلن، تعدادی از امپراتوران را تاجگذاری کردند. ویتلزباخ‌ها از طریق ازدواج، خود را با تمام سلسله‌های بزرگ اروپایی متحد کردند و بنابراین، گاهی اوقات، به تخت‌های پادشاهی مختلفی در خارج از سرزمین‌های اجدادی خود رسیدند.

### [[کنتهای پلاتینات]] راین (۱۲۱۴–۱۲۵۳)
۱۲۱۴–۱۲۳۱: لودویگ اول کلهایمر (۱۱۷۳–۱۲۳۱)، پسر اتو اول

۱۲۳۱–۱۲۵۳: اتو دوم برجسته (۱۲۰۶–۱۲۵۳)، پسر لودویگ اول

دو سال پس از مرگ اتو، در سال ۱۲۵۵، اولین تقسیم قلمرو بین پسرانش لودیگ دوم و هاینریش سیزدهم انجام شد.

### دودمان بایرنی سفلی ۱۲۵۳–۱۳۴۰

### دوک‌های بایرنی سفلی (۱۲۵۵–۱۳۴۰)
۱۲۵۳–۱۲۹۰: هاینریش سیزدهم = هاینریش اول بایرنی سفلی (۱۲۵۵–۱۲۹۰)

۱۲۹۰–۱۳۱۲: اتو سوم (۱۲۶۱–۱۳۱۲)، همچنین پادشاه مجارستان از ۱۳۰۵ تا ۱۳۰۸

تا ۱۲۹۶: مشترکاً با لودویگ سوم

تا ۱۳۱۰: مشترکاً با اشتفان اول

۱۳۱۰–۱۳۱۲: مشترکاً با اتو چهارم و هاینریش چهاردهم (پسران اشتفان اول)

۱۳۱۲–۱۳۳۹: هاینریش چهاردهم = هاینریش دوم بایرنی سفلی

مشترکاً/جزئیاً با اتو چهارم (تا ۱۳۳۴) و هاینریش پانزدهم (پسر اتو سوم) (تا ۱۳۳۳) = هاینریش سوم بایرنی سفلی (= ناترنبرگر)

۱۳۳۹–۱۳۴۰: یوهاناول (پسر هاینریش چهاردهم)

### پادشاه [[مجارستان]] (۱۳۰۵–۱۳۰۸)
۱۳۰۵–۱۳۰۸: اتو سوم (با نام بلا پنجم)

در سال ۱۳۰۵، اتو سوم، دوک بایرنی سفلی و پسر یک شاهزاده خانم مجارستانی، با نام بلا پنجم به عنوان پادشاه مجارستان اعلام شد. با این حال، او به زودی (در سال ۱۳۰۷) مجبور شد این تاج را به شاهزاده مجارستانی، لادیسلاوس آپور، واگذار کند.

هنگامی که اشتفان اول و اتو سوم به سرعت درگذشتند، پسرانشان هنوز خردسال بودند، بنابراین قیمومیت آنها توسط حاکمان مختلف ادعا شد. این حاکمان شامل دوک لودویگ چهارم بایرنیی بایرنی علیا و هابسبورگ‌های اتریشی بودند. با این حال، آنها در نبرد گاملزدورف از لودویگ چهارم بایرنیی شکست خوردند، بنابراین او قیمومیت را به عهده گرفت.

از میان وارثان، هاینریش سیزدهم  تا زمان مرگش از لندزهوت، بر اشتراوبینگ، شردینگ و پْفارکیرشن حکومت کرد؛ اتو چهارم از بورگهاوزن تا بر اوتینگ، تراونشتاین، رایشنهال و روزنهایم حکومت کرد؛ و هاینریش پانزدهم از ناترنبرگ نزدیک دگندورف، بر دگندورف، لاندو، دینگولفینگ و ویلوهوفن حکومت کرد. پس از مرگ همه برادران بین سال‌های ۱۳۳۳ تا ۱۳۳۹، پسر یازده ساله هاینریش چهاردهم، یوهان اول، حکومت را به دست گرفت، اما او نیز در دسامبر ۱۳۴۰ درگذشت. بایرنی سفلی به دست لودویگ بایرنیی افتاد و با بایرنی علیا متحد شد.

### خط [[بایرن علیا|بایرنی علیا]] ۱۲۵۳–۱۳۴۰
کنت‌های پالاتین راین (۱۲۵۳–۱۳۱۷)

۱۲۵۳–۱۲۹۴: لودویگ دوم سختگیر (۱۲۲۹–۱۲۹۴)، پسر اتو دوم

۱۲۹۴–۱۳۱۷: رودولف اول لکنت زبان (۱۲۷۴–۱۳۱۹)، پسر لودویگ دوم

دوک‌های بایرنی علیا (۱۲۵۵–۱۳۴۰)

۱۲۵۳–۱۲۹۴: لودویگ دوم سختگیر (۱۲۲۹–۱۲۹۴)

۱۲۹۴–۱۳۱۷: رودولف اول لکنت زبان (۱۲۷۴–۱۳۱۹)

۱۲۹۴–۱۳۴۷: لودویگ چهارم بایرنیی (۱۲۸۲–۱۳۴۷)، پادشاه رومیان از ۱۳۱۴، امپراتور مقدس روم از ۱۳۲۸، دوک تمام بایرن از ۱۳۴۰

نسل بایرنی علیا به دو بخش تقسیم شد شاخه‌های بعدی با پیمان پافیا در سال ۱۳۲۹: خاندان قدیمی‌تر پالاتینات و خاندان جوان‌تر بایرنیی.

سلسله (علیا) بایرنیی دو بار، با لودویگ چهارم بایرنیی (۱۳۱۴–۱۳۴۶) و شارل هفتم (۱۷۴۲–۱۷۴۵)، بر تخت امپراتوری نشست و در سال ۱۶۲۳ تحت حکومت ماکسیمیلیان اول به مقام انتخابی دست یافت، اما در سال ۱۷۷۷ با حکومت ماکسیمیلیان یوزف منقرض شد. جانشین آن خاندان ویتلزباخ مالک پالاتینات راین بود که زمانی روپِرِشْتْ پالاتینات را به پادشاه آلمان اهدا کرده بود.

### پادشاهان و [[تاجگذاری فرمانروایان آلمان|امپراتوران رومی-ژرمن]]
۱۳۱۴–۱۳۴۷: لودویگ چهارم بایرنیی

۱۴۰۰–۱۴۱۰: روپرشت پالاتینیت (تنها پادشاه)

۱۷۴۲–۱۷۴۵: کارل هفتم آلبرشت

### خط [[بایرن|بایرنی]] ۱۳۴۰–۱۷۷۷
دوک‌های بایرن (۱۳۴۰–۱۳۴۹)

۱۳۴۰–۱۳۴۷: لودویگ چهارم بایرنیی

از ۱۳۴۷ تا ۱۳۴۹، شش پسر امپراتور لودویگ - لودویگ پنجم، اشتفان دوم، لودویگ ششم، ویلهلم اول، آلبرشت اول و اتو پنجم - به طور مشترک حکومت کردند؛ پس از آن، متصرفات آنها به بایرنی علیا-تیرول و براندنبورگ، بایرنی سفلی-لندزهوت و بایرنی سفلی-اشتراوبینگ-هلند-هاینوت تقسیم شد.

### دوک‌های [[بایرن علیا|بایرنی علیا]] و کنت‌های [[تیرول (منطقه)|تیرول]] و [[مارگراف|مارگراف‌]]<nowiki/>های [[براندنبورگ]] (۱۳۴۹–۱۳۶۳/۱۳۷۳)
۱۳۴۷–۱۳۶۱ لودویگ پنجم، از ۱۳۴۲ همچنین کنت تیرول و ۱۳۲۲–۱۳۵۱ مارگراف براندنبورگ

۱۳۴۷–۱۳۵۱ لودویگ ششم رومی، ۱۳۵۱–۱۳۶۴/۱۳۶۵ مارگراف و انتخابگر براندنبورگ

۱۳۴۷–۱۳۵۱ اتو پنجم تنبل، ۱۳۵۱–۱۳۷۳ (به صورت قانونی) یا ۱۳۶۴/۱۳۶۵–۱۳۷۱ (به صورت عملی) مارگراف و انتخابگر براندنبورگ

۱۳۶۱–۱۳۶۳ ماینهارد، همچنین کنت تیرول؛ قلمرو او پس از مرگش به اشتفان دوم رسید. دوک‌های بایرن-اشتراوبینگ و کنت‌های هلند، زیلاند و انو (۱۳۵۳–۱۴۲۵/۱۴۲۹)

### [[بایرن-اشتراوبینگ|بایرن-اشتراوبینگ-هلند]]
۱۳۴۷–۱۳۸۸ ویلهلم اول، همچنین به عنوان کنت هلند، زیلاند و انو حکومت می‌کرد (از سال ۱۳۵۷ ناتوان شده بود)

۱۳۴۷–۱۴۰۴ آلبرت اول و آلبرت دوم، † ۱۳۹۷، همچنین به عنوان کنت هلند، زیلاند و انو حکومت می‌کردند

۱۴۰۴–۱۴۱۷ ویلهلم دوم، همچنین کنت هلند، زیلاند و انو

۱۴۰۴–۱۴۲۵ یوهانسوم، همچنین کنت هلند، زیلاند و انو؛ پس از مرگ او، اشتراوبینگ بین خطوط باقی‌مانده مونیخ، لندزهوت و اینگولشتات تقسیم شد.

۱۴۱۷–۱۴۳۳ جاکوبیا، کنتس هلند، زیلاند و انو (در درگیری با ژان)؛ پس از مرگ او، شهرستان‌ها به دوک بورگوندی رسید که از طرف مادر ویتلزباخ بود.

### دوک‌های [[بایرن سفلی]] ـ [[لاندس‌هوت|لندزهوت]] (۱۳۵۳–۱۳۹۲)
۱۳۴۷–۱۳۷۵ اشتفان دوم

۱۳۷۳–۱۳۷۹ اتو پنجم

در سال ۱۳۹۲، در میان سه پسر اشتفان دوم که قبلاً به طور مشترک حکومت می‌کردند، این دوک‌نشین دوباره به بایرن-مونیخ

، بایرن-لندزهوت و بایرن ـ‌ اینگولشتات تقسیم شد.

### دوک‌های بایرن-اینگولشتات (۱۳۹۲–۱۴۴۷)
۱۳۷۵–۱۴۱۳ اشتفان سوم (پدر ملکه ایزابو فرانسه)

۱۴۱۳–۱۴۴۷ لودویگ هفتم ریشو

۱۴۳۸–۱۴۴۵ لودویگ هشتم جوان، در سال ۱۴۴۷ دوک‌نشین به بایرن-لندزهوت واگذار شد.

### دوک‌های [[بایرن-لنتس‌هوت|بایرن-لندزهوت]] (۱۳۹۲–۱۵۰۳)
۱۳۷۵–۱۳۹۳ فریدریش خردمند

۱۳۹۳–۱۴۵۰ هاینریش شانزدهم ثروتمند

۱۴۵۰–۱۴۷۹ لودویگ نهم ثروتمند

۱۴۷۹–۱۵۰۳ جورج ثروتمند، در سال ۱۵۰۵ دوک‌نشین به بایرن-مونیخ واگذار شد.

### دوک‌های [[بایرن-مونیخ]] (۱۳۹۲–۱۵۰۵)
→ مقاله اصلی: بایرن-مونیخ

۱۳۷۵–۱۳۹۷ یوهاندوم

۱۳۹۷–۱۴۳۸ ارنست

۱۳۹۷–۱۴۳۵ ویلهلم سوم

۱۴۳۵–۱۴۴۱ آدولف

۱۴۳۸–۱۴۶۰ آلبرت سوم، پرهیزگار

۱۴۶۰–۱۴۶۳ یوهانچهارم

۱۴۶۰–۱۴۶۷ زیگیسموند، بعدها دوک بایرن-داخائو

۱۴۶۵–۱۵۰۸ آلبرت چهارم، خردمند، تمام دودمان‌های بایرن را در سال ۱۵۰۳ متحد کرد

### دوک‌های [[بایرن]] (۱۵۰۵–۱۶۲۳)
۵۰۵–۱۵۰۸ آلبرت چهارم، خردمند، در سال ۱۵۰۳ تمام دودمان‌های بایرنیی را متحد کرد.

۱۵۰۸–۱۵۵۰ ویلهلم چهارم

۱۵۰۸–۱۵۴۵ لودویگ دهم در لندزهوت

۱۵۵۰–۱۵۷۹ آلبرت پنجم، بزرگوار

۱۵۷۹–۱۵۹۸ ویلهلم پنجم، پرهیزگار

۱۵۹۸–۱۶۵۱ ماکسیمیلیان، که از سال ۱۵۹۷ با پدرش ویلهلم نایب‌السلطنه بود؛ در طول جنگ سی ساله، مقام انتخابی توسط امپراتور از کنت پالاتین به دوک بایرن منتقل شد. در صلح وستفالی در سال ۱۶۴۸، بایرن به عنوان یک حوزه انتخابی تأیید شد و ماکسیمیلیان اولین انتخاب‌کننده بایرنیی شد.

### ا[[امرای انتخابگر|نتخاب‌کنندگان]] بایرن (۱۶۲۳–۱۷۷۷)
در ۲۵ فوریه ۱۶۲۳، دوک ماکسیمیلیان اول بایرن، انتخابگرنشین پفالتس را دریافت کرد.

۱۶۲۳–۱۶۵۱ ماکسیمیلیان اول، که از سال ۱۵۹۷ دوک بایرن بود، در سال ۱۶۲۳ انتخابگرنشین پفالتس به او منتقل شد و در سال ۱۶۴۸ انتخابگرنشین پفالتس بخشی از بایرن شد.

۱۶۵۱–۱۶۷۹ فردیناند ماریا، که در سال‌های اولیه تحت سرپرستی مادرش، ماریا آنا، حکومت می‌کرد.

۱۶۷۹–۱۷۲۶ ماکسیمیلیان دوم امانوئل، همچنین فرماندار کل هلند (۱۶۹۲–۱۷۰۶) و دوک لوکزامبورگ (۱۷۱۲–۱۷۱۴).

۱۷۲۶–۱۷۴۵ کارل آلبرت، همچنین پادشاه بوهمیا از ۱۷۴۱ تا ۱۷۴۳، و از ۱۷۴۲، به عنوان کارل هفتم، امپراتور مقدس روم.

۱۷۴۵–۱۷۷۷ ماکسیمیلیان سوم یوزف

نسل بایرن سلسله ویتلزباخ در سال ۱۷۷۷ از بین رفت. جانشین آن، نسل پالاتینات-سولزباخ بود که پیش از این بر حوزه انتخابیه پالاتینات، با کارل تئودور، حکومت می‌کرد. پس از مرگ کارل تئودور در سال ۱۷۹۹، ماکسیمیلیان چهارم یوزف، دوک پالاتینات-تسوایبروکن، به مقام انتخابیه دست یافت.

### پادشاه بوهمیا (۱۷۴۱–۱۷۴۳)
۱۷۴۱–۱۷۴۳ کارل آلبرشت، از ۱۷۴۲ نیز امپراتور مقدس روم به عنوان کارل هفتم

### [[امرای انتخابگر|امیران انتخابگر]] کلن (۱۵۸۳–۱۷۶۱)
از سال ۱۵۸۳ تا ۱۷۶۱، شاهزادگان بایرنیی ویتلزباخ به طور مداوم اسقف‌نشین کلن را اشغال کردند و بدین ترتیب به یکی از سه برگزیننده کلیسایی در امپراتوری، صدراعظم امپراتوری ایتالیا و دوک وستفالی تبدیل شدند. در اتحاد شخصی، آنها همچنین بر بسیاری از  شاهزاده اسقف‌نشین‌های دیگر حکومت می‌کردند:

ارنست فون بایرن، اسقف اعظم کلن ۱۵۸۳–۱۶۱۲، اسقف اعظم فرایزینگ، هیلدسهایم، لیژ و مونستر

فردیناند بایرن، اسقف اعظم کلن ۱۶۱۲–۱۶۵۰، اسقف اعظم هیلدسهایم، لیژ، مونستر و پادربورن

ماکسیمیلیان هاینریش بایرن، اسقف اعظم کلن ۱۶۵۰–۱۶۸۸، اسقف اعظم هیلدسهایم، لیژ و مونستر

یوزف کلمنت بایرن، اسقف اعظم کلن ۱۶۸۸–۱۷۲۳، اسقف اعظم رگنسبورگ و فرایزینگ، هیلدسهایم و لیژ

کلمنس آگوست بایرن ۱۷۲۳–۱۷۶۱، اسقف اعظم کلن، شاهزاده-اسقف رگنسبورگ (۱۷۱۶–۱۷۱۹)، مونستر (۱۷۱۹–۱۷۶۱)، اوسنابروک (۱۷۲۸–۱۷۶۱)، پادربورن (۱۷۱۹–۱۷۶۱) و هیلدسهایم

### [[شاهزاده اسقف نشین لیژ|شاهزاده-اسقف‌های لیژ]] (۱۳۸۹–۱۴۱۸ / ۱۵۸۱–۱۷۶۳)
یوهان ششم اشتراوبینگ-هلند (۱۳۸۹–۱۴۱۸)

از ۱۵۸۱ تا ۱۷۶۳، شاهزادگان ویتلزباخ بایرنیی تقریباً به طور مداوم در مقر شاهزاده-اسقف‌نشین لیژ مستقر بودند. 

ارنست بایرنیی ۱۵۸۱–۱۶۱۲

فردیناند بایرنیی ۱۶۱۲–۱۶۵۰

ماکسیمیلیان هاینریش بایرنیی ۱۶۵۰–۱۶۸۸

یوزف کلمنت بایرنیی ۱۶۹۴–۱۷۲۳

یوهان تئودور بایرنیی ۱۷۴۴–۱۷۶۳

### خط [[پالاتینات-باواریا|پالاتین]] ویتلزباخها ۱۳۱۷–۱۸۰۶
کنت پالاتین راین (۱۳۱۷–۱۳۵۶)

۱۳۱۷–۱۳۲۷: آدولف درستکار (۱۳۰۰–۱۳۲۷)، پسر رودولف اول

۱۳۲۹–۱۳۵۳: رودولف دوم نابینا (۱۳۰۶–۱۳۵۳)، پسر رودولف اول

۱۳۵۳–۱۳۹۰: روپِرِشْتْ اول سرخ (۱۳۰۹–۱۳۹۰)، پسر رودولف اول، انتخابگر پالاتین از ۱۳۵۶

رودولف اول اولین کنت پالاتینِ تازه استقلال‌یافته پالاتین شد. در سال ۱۳۱۷، او به نفع برادرش، امپراتور لودویگ چهارم، از سلطنت کناره‌گیری کرد. پسرش، رودولف دوم، در سال ۱۳۲۹ مالکیت زمین‌های موروثی پدرش را دوباره به دست گرفت. از طریق فرمان مهر طلایی امپراتور کارل چهارم، کنت‌های پالاتین راین در سال ۱۳۵۶ از کارل چهارم مقام انتخابی دریافت کردند.

## خط دودمان ویتلزباخ های [[انتخابگرنشین پفالتس|پالاتینات راین]] با تقسیمات (۱۳۵۶-۱۷۷۷)
سلسله پالاتین از سلسله ویتلزباخ در سال ۱۳۵۶ میلادی، تحت سلطنت روپِرِشْتْ اول، به مقام انتخابی دست یافت. در همان سال، او با ادای احترام به میراث برادر و حکمران قبلی خود، رودلف دوم، *[[کلیسای بانوی ما نویشتات|کلیسای دانشگاهی بانوی ما را در نویشتات آن دِر واینستراسه]]* به عنوان یادبودی برای خاندان خود تأسیس کرد. او و برادرش، روپِرِشْتْ دوم، و همچنین سه تن از حاکمان پالاتین، در آنجا به خاک سپرده شدند. مراسم یادبود سالانه برای ۱۳ شاهزاده ویتلزباخ و همسرانشان در آنجا برگزار می‌شد. روپِرِشْتْ اول، همچنین در هایدلبرگ، سومین دانشگاه آلمان، را در سال ۱۳۸۶ میلادی تأسیس کرد.

روپِرِشْتْ سوم از پالاتین توسط رأی‌دهندگان راین به عنوان پادشاه رومی‌ها (۱۴۰۰-۱۴۱۰) انتخاب شد، اما تنها در بخشی از امپراتوری به رسمیت شناخته شد. پس از مرگ او، خاندان پالاتین به چهار خاندان تقسیم شد: پالاتین انتخابی (هایدلبرگ)، پالاتین-نویمارک (منقرض شده در سال ۱۴۴۳)، پالاتین-سیمرن و پالاتین-موسباخ-نویمارک (منقرض شده در سال ۱۴۹۹). در سال ۱۴۴۴، شاخه پالاتین-تسوایبروکن از طریق وراثت از خاندان سیمرن به وجود آمد.

از خاندان پالاتین-نویمارک، کریستوفر سوم، پادشاه دانمارک، سوئد و نروژ از سال ۱۴۴۰ تا ۱۴۴۸، به دنیا آمد.

از خاندان هایدلبرگ، اوتهاینریش اصلاحات را بر اساس آموزه‌های لوتری در پالاتین انتخابی و مناطق مسکونی آن در سال ۱۵۵۷ معرفی کرد؛ با او، این دودمان در سال ۱۵۵۹ منقرض شد. قلمرو اصلی پالاتینات، از جمله مقام انتخاباتی، به فریدریش سوم پرهیزگار، از نسل پالاتینات-سیمرن، که از سال ۱۵۴۶ به پروتستانتیسم گرویده بود، رسید. نتیجه بزرگ او، فریدریش پنجم، برگزیننده پالاتینات، در سال ۱۶۱۹ پس از شورش بوهمیا (۱۶۱۸)، در مخالفت با فردیناند دوم هابسبورگ، به عنوان "پادشاه زمستانی" بوهمیا انتخاب شد. پس از نبرد شکست‌خورده کوه سفید، او به هلند گریخت. فردیناند دوم، که در آن زمان امپراتور بود، در سال ۱۶۲۳ مقام انتخاباتی پالاتینات را به متحد نزدیک خود، دوک ماکسیمیلیان بایرن، منتقل کرد، اما خود قلمرو پالاتینات را به او نداد. جنگ سی ساله منجر به ویرانی شدید در پالاتینات و همچنین در بایرن شد. صلح وستفالی در سال ۱۶۴۸ دو حوزه انتخابیه جدید ایجاد کرد که یکی از آنها به کارل اول لودویگ پالاتینات، پسر "شاه زمستانی" و برادر سوفیا پالاتینات اعطا شد. با پسرش، کارل دوم، برادر لیزلوت پالاتینات، سلسله حاکم پالاتینات (پالاتینات-سیمرن) در سال ۱۶۸۵ منقرض شد.

سلسله پالاتینات-نویبورگ، که در سال ۱۶۱۶ به کاتولیک بازگشته بود، جانشین آن شد. این سلسله در سال ۱۵۶۹ از سلسله تسوایبروکن جدا شده و در سال ۱۶۱۴ دوک‌نشین‌های یولیش و برگ را به دست آورد. در سال ۱۷۴۲، سلسله پالاتینات-سولتسباخ، که از سال ۱۶۱۴ مستقل بود، جانشین سلسله نوبورگ شد. پس از انقراض دودمان زولتسباخ در سال ۱۷۹۹، سرزمین‌های آن، از جمله حوزه انتخابیه پالاتینات و یولیش-برگ، به شاخه کاتولیک دودمان پالاتینات-بیرکنفلد-بیشوایلر-راپولتشتاین رسید که از سال ۱۷۴۶ در قدرت بود. ماکسیمیلیان یوزف، که حوزه انتخابیه بایرن را به همراه حوزه انتخابیه پالاتینات (که در سال ۱۷۷۷ پس از انقراض دودمان بایرنیی به دست ویتلزباخ‌های پالاتینات افتاده بود) به ارث برد، از این خانواده بود. او در سال ۱۸۰۶ اولین پادشاه بایرن، ماکسیمیلیان اول یوزف، شد.

این خانواده، ماکسیمیلیان یوزف را به دنیا آورد که حوزه انتخابیه بایرن را به همراه حوزه انتخابیه پالاتینات به ارث برد. بایرن در سال ۱۷۷۷ به دست ویتلزباخ‌های پالاتین افتاد و ماکسیمیلیان اول یوزف در سال ۱۸۰۶ اولین پادشاه بایرن شد.

### ... انتخاب‌کنندگان هایدلبرگ
روپِرِشْتْ اول، انتخاب‌کننده پالاتین ۱۳۵۳/۵۴–۱۳۹۰

روپِرِشْتْ دوم، انتخاب‌کننده پالاتین ۱۳۹۰–۱۳۹۸

روپِرِشْتْ سوم، انتخاب‌کننده پالاتین ۱۳۹۸–۱۴۱۰، همچنین پادشاه رومیان ۱۴۰۰–۱۴۱۰

لودویگ سوم، انتخاب‌کننده پالاتین ۱۴۱۰–۱۴۳۶

لودویگ چهارم، انتخاب‌کننده پالاتین ۱۴۳۶–۱۴۴۹

فریدریش اول پیروز، انتخاب‌کننده پالاتین ۱۴۵۲–۱۴۷۶

فیلیپ راستگو، انتخاب‌کننده پالاتین ۱۴۷۶–۱۵۰۸

لودویگ پنجم، انتخاب‌کننده پالاتین ۱۵۰۸–۱۵۴۴

فریدریش دوم، انتخابگر پالاتین ۱۵۴۴–۱۵۵۶

اُتاینریش، انتخابگر پالاتین ۱۵۵۶–۱۵۵۹

پالاتین-سیمرن

فریدریش سوم، انتخابگر پالاتین ۱۵۵۹–۱۵۷۶

لودویگ ششم، انتخابگر پالاتین ۱۵۷۶–۱۵۸۳

فریدریش چهارم، انتخابگر پالاتین ۱۵۸۳–۱۶۱۰

فریدریش پنجم، انتخابگر پالاتین ۱۶۱۰–۱۶۲۳ و پادشاه بوهمیا (۱۶۱۹–۱۶۲۰)

در سال ۱۶۲۳، پالاتین اعتبار انتخاباتی خود را به دوک بایرنیی ماکسیمیلیان اول، که فریدریش پنجم را از بوهمیا اخراج کرده بود، از دست داد. با صلح وستفالی، هشتمین حوزه انتخابیه برای پالاتین احیا شده ایجاد شد. سلسله کالوینیستی پالاتینات-سیمرن تنها تا زمان مرگ کارل دوم در سال ۱۶۸۵ در آنجا حکومت کرد.

کارل اول لودویگ، انتخابگر پالاتینات ۱۶۴۹–۱۶۸۰

کارل دوم، انتخابگر پالاتینات ۱۶۸۰–۱۶۸۵، آخرین نفر از سلسله پالاتینات-سیمرن

### [[پلاتینات نویبورگ|پالاتینات-نویبورگ]]
فیلیپ ویلهلم، انتخابگر پالاتینات ۱۶۸۵–۱۶۹۰، از سلسله پالاتینات-نویبورگ، که به کاتولیک گرویده بود، همچنین دوک یولیش و برگ

جان ویلهلم، انتخابگر پالاتینات ۱۶۹۰–۱۷۱۶، همچنین دوک یولیش و برگ

کارل سوم فیلیپ، انتخابگر پالاتینات ۱۷۱۶–۱۷۴۲، همچنین دوک یولیش و برگ و پیش از این فرماندار اتریش بیشتر (۱۷۰۶–۱۷۱۷)

### [[پالاتینات زولتسباخ|پالاتینات-زولتسباخ]]
کارل چهارم فیلیپ تئودور، انتخابگر پالاتینات ۱۷۴۳–۱۷۷۷، همچنین دوک یولیش و برگ، ۱۷۷۷–۱۷۹۹، پس از انقراض سلسله ویتلزباخ بایرنیی، منتخب پالاتینات-بایرن

### پادشاه دانمارک، سوئد و نروژ (۱۴۴۰–۱۴۴۸)
کریستوف سوم (۱۴۴۰–۱۴۴۸)

### [[پادشاهی بوهم|پادشاه بوهمیا]] (۱۶۱۹–۱۶۲۰)
فریدریش پنجم، منتخب پالاتینات ۱۶۱۰–۱۶۲۳ و پادشاه بوهمیا (۱۶۱۹–۱۶۲۰)

### پادشاهان [[سوئد]] (۱۶۵۴–۱۷۲۰) و دوک‌های برمن-وردِن (۱۶۵۴–۱۷۱۹)
پس از مرگ شاه روپِرِشْتْ در سال ۱۴۱۰، خط سیمرن-تسوایبروکن تأسیس شد که در سال ۱۴۴۴ به خطوط سیمرن-اسپونهایم و تسوایبروکن-ولدنز تقسیم شد.

از طریق خط پالاتینات-تسوایبروکن-کلیبورگ، ویتلزباخ‌های پالاتینات بار دیگر از سال ۱۶۵۴ تا ۱۷۲۰ - پس از کریستوفر سوم (۱۴۴۰-۱۴۴۸) - تاج و تخت سوئد را در دست داشتند.

کارل X گوستاو 1654-1660

کارل یازدهم 1660-1697

کارل دوازدهم 1697-1718

اولریکه الئونور 1718-1720

### Abbess of Essen Abbey (1726-1776)
(حاکم امپراتوری)

1726-1776 فرانسیسکا کریسیانه فون پلاتینات زولتسباخ

### دوک های [[یولیش]] و [[دوکنشین برگ|برگ]] (1614-1806)
در نتیجه پیمان زانتن در سال ۱۶۱۴، خط پالاتینات-نوبورگ همچنین دوک‌نشین‌های یولیش و برگ را در اختیار داشت که در یولیش-برگ ادغام شده و از دوسلدورف اداره می‌شدند.

دوک‌نشین یولیش-برگ از دوسلدورف اداره می‌شد.

ولفگانگ ویلهلم (۱۶۱۴–۱۶۵۳)

فیلیپ ویلهلم (۱۶۵۳–۱۶۷۹)، همچنین انتخابگر پالاتین ۱۶۸۵–۱۶۹۰

یوهان ویلهلم (۱۶۷۹–۱۷۱۶)، همچنین الکتور پالاتین ۱۶۹۰–۱۷۱۶

کارل فیلیپ، همچنین الکتور پالاتین ۱۷۱۶–۱۷۴۲

کارل تئودور، همچنین الکتور پالاتین ۱۷۴۳–۱۷۷۷ و الکتور پالاتین بایرن ۱۷۷۷–۱۷۹۹

ماکسیمیلیان یوزف (۱۷۹۹–۱۸۰۶)، همچنین الکتور پالاتین بایرن

### دوک‌های [[پالاتینات-تسوایبروکن-بیرکنفلد|پالاتین-تسوایبروکن]] (۱۴۱۰–۱۷۹۷)
→ مقاله اصلی: پالاتین-تسوایبروکن

آخرین دوک تسوایبروکن، ماکسیمیلیان یوزف، دوک بدون زمین بود. در سال ۱۷۹۵. نیروهای انقلابی فرانسه این دوک‌نشین را اشغال کرده بودند. در سال ۱۷۹۹، او جانشین کارل تئودور به عنوان انتخابگر مونیخ شد.

### خط انتخاباتی قدیمی‌تر
۱۳۹۴–۱۳۹۸ روپِرِشْتْ دوم

۱۳۹۸–۱۴۱۰ روپِرِشْتْ سوم، منتخب و پادشاه رومی‌ها، سرزمین‌های خود را بین چهار پسرش تقسیم کرد.

### خط [[پلاتینات زیمرن|پالاتینات-زیمرن]]
۱۴۱۰–۱۴۵۹ اشتفان

خط پالاتینات-تسوایبروکن

۱۴۵۹–۱۴۸۹ لودویگ اول سیاه

۱۴۸۹–۱۴۹۰ کاسپار

۱۴۹۰–۱۵۱۴ الکساندر لنگ

۱۵۱۴–۱۵۳۲ لودویگ دوم جوان

۱۵۳۲–۱۵۶۹ ولفگانگ

۱۵۶۹–۱۶۰۴ یوهان اول لنگ

۱۶۰۴–۱۶۳۵ یوهان دوم جوان

۱۶۳۵–۱۶۶۱ فریدریش، بدون وارث مرد می‌میرد، تسوایبروکن منقرض می شود.

### خط پالاتینات-لندزبرگ
۱۶۶۱–۱۶۸۱ فریدریش لودویگ، بدون وارث می‌میرد تسوایبروکن به خط فرمانروایی پالاتینات-کلیبورگ سقوط کرد

۱۶۸۱–۱۶۹۷ کارل اول (به عنوان کارل یازدهم، پادشاه سوئد)

۱۶۹۷–۱۷۱۸ کارل دوم (به عنوان کارل دوازدهم، پادشاه سوئد)، بدون فرزند درگذشت، پسر عمویش وارث او شد

۱۷۱۸–۱۷۳۱ گوستاو ساموئل لئوپولد، بدون فرزند درگذشت

۱۷۳۱–۱۷۳۳  دوران فترت، تسوایبروکن به خط فرمانروایی پالاتینات-بیرکنفلد-بیشوایلر-راپولتشتاین سقوط کرد

### → مقاله اصلی: [[پالاتینات-تسوایبروکن-بیرکنفلد|پالاتینات-بیرکنفلد]]
۱۷۳۳–۱۷۳۵ کریستین سوم

۱۷۳۵–۱۷۷۵ کریستین چهارم

۱۷۷۵–۱۷۹۵ کارل دوم آگوستوس

۱۷۹۵–۱۷۹۷ ماکسیمیلیان یوزف (بعدها ماکسیمیلیان اول، پادشاه بایرن)

### انتخاب‌کنندگان پالاتینات-بایرن (۱۷۷۷–۱۸۰۶)
انتخابات پالاتینات-بایرن

کارل دوم فیلیپ تئودور (۱۷۷۷–۱۷۹۹)، خط پالاتینات-سولزباخ

ماکسیمیلیان چهارم یوزف (۱۷۹۹–۱۸۰۶)، خط پالاتینات-بیرکنفلد-بیشوایلر-راپولتشتاین، از ۱۸۰۶ به عنوان ماکسیمیلیان اول یوزف، پادشاه بایرن.

### خط پالاتینات از ۱۸۰۶

### پادشاهان بایرن (۱۸۰۶–۱۹۱۸)
پس از انقراض سلسله پالاتینات-زولتسباخ در سال ۱۷۹۹، ماکسیمیلیان چهارم (پالاتینات-بیرکنفلد-بیشوایلر-راپولتشتاین) جانشین کارل تئودور شد. او در سال ۱۸۰۶، او بعنوان ماکسیمیلیان اول  پادشاه بایرن شد و بدین ترتیب سلسله سلطنتی را تأسیس کرد که تا زمان برکناری آخرین پادشاه بایرن لودیگ سوم کمی قبل از پایان جنگ جهانی اول در جریان انقلاب نوامبر ۱۹۱۸ این پادشاهی به پایان رسید. سلسله سلطنتی شامل موارد زیر است:

ماکسیمیلیان اول یوزف (۱۸۰۶–۱۸۲۵)

لودویگ اول (۱۸۲۵–۱۸۴۸)

ماکسیمیلیان دوم (۱۸۴۸–۱۸۶۴)

لودویگ دوم (۱۸۶۴–۱۸۸۶)

پرنس نایب‌السلطنه لوئیتپولد (۱۸۸۶–۱۹۱۲)، نایب‌السلطنه لودویگ دوم و متعاقباً همچنین نایب‌السلطنه اتو اول

اتو (۱۸۸۶–۱۹۱۶)

لودویگ سوم ابتدا به عنوان نایب‌السلطنه (۱۹۱۲–۱۹۱۳) و پس از تغییر قانون اساسی به عنوان پادشاه (۱۹۱۳–۱۹۱۸).

### پادشاه یونان (۱۸۳۲–۱۸۶۲)
به دلیل تبار آنها از خاندان بیزانسی کومننوس و خاندان لاسکاریس، مجلس ملی یونان خاندان ویتلزباخ را به تخت سلطنت یونان آزاد شده منصوب کرد.

اتو اول (۱۸۳۲–۱۸۶۲) (پس از قیام کناره‌گیری کرد)

### روسای خاندان ویتلزباخ (پس از ۱۹۱۸)
لودویگ سوم (1918-1921)

روپرشت بایرن (1921-1955)

آلبرشت بایرن (1955-1996)

فرانتس بایرن (از سال 1996)

پس از عزل لودویگ سوم در انقلاب نوامبر 1918، او و خانواده‌اش موقتاً به خارج از کشور مهاجرت کردند. در اعلامیه انیف، پادشاه مقامات را از سوگند خود به او آزاد کرد. با این حال، نه او و نه هیچ یک از ویتلزباخ‌های بعدی هرگز از سلطنت کناره‌گیری نکردند.

ثروت

در سال 1913، ثروت خانواده 359 میلیون مارک تخمین زده شد. به عنوان بخشی از تقسیم دارایی‌های دولتی و خانوادگی، صندوق غرامت ویتلزباخ در سال 1923 با مصالحه تأسیس شد و بنیاد دولتی هنر و علوم ویتلزباخ توسط ولیعهد سابق روپرشت بایرن تأسیس شد. بنیاد ایالتی ویتلزباخ گنجینه‌های هنری جمع آوری شده توسط خانواده ویتلزباخ را قبل از سال ۱۸۰۴ دریافت کرد و از آن زمان بخش بزرگی از دارایی‌های آلته پیناکوتک و سایر موزه‌ها را که در مجموع تقریباً ۱۳۵۰۰ شیء است، در اختیار داشته است، هرچند که مدیریت نکرده است. مجموعه‌های هنری جدیدتر، تقریباً ۴۳۰۰۰ قطعه، به مالکیت صندوق غرامت درآمدند. با این حال، مجموعه‌های هنری اخیر، شامل آثار هنری متعدد در سطح جهانی، بسیار ارزشمندتر هستند و در مقایسه با صندوق غرامت، با نسبت ۸۰ به ۲۰ به نفع بنیاد ایالتی تخمین زده می‌شوند.

بنیاد ایالتی ویتلزباخ توسط هیئت مدیره‌ای اداره می‌شود که شامل نماینده‌ای از وزارت علوم، تحقیقات و هنر ایالتی، یک متخصص موزه منصوب شده توسط وزارتخانه و نماینده‌ای از خاندان ویتلزباخ است که توسط رئیس وزارتخانه معرفی می‌شود. اداره صندوق غرامت ویتلزباخ توسط هیئت مدیره‌ای اداره می‌شود که شامل حداکثر هشت عضو است که توسط رئیس مربوطه خاندان ویتلزباخ منصوب می‌شوند. دو نماینده از وزارت دارایی و وزارت علوم، که به اصطلاح کمیسرهای ایالتی نامیده می‌شوند، در جلسات هیئت مدیره بر بنیادها نظارت می‌کنند. دارایی‌های بایگانی خانه مخفی، که به عنوان یک بخش جداگانه توسط آرشیو ایالتی بایرن اداره می‌شوند، نیز متعلق به صندوق غرامت هستند. دسترسی به این دارایی‌ها فقط با تأیید رئیس خانه ویتلزباخ مجاز است، همانطور که امانت آثار هنری از این دو بنیاد نیز نیاز به مجوز دارند.

در سال ۱۹۲۳، چندین ملک از صندوق امانی سابق خانواده ویتلزباخ نیز به صندوق غرامت منتقل شد، از جمله کاخ برگ، کاخ هوهنشوانگائو (به همراه موزه پادشاهان بایرن، تأسیس شده در سال ۲۰۱۱)، کاخ برشتسگادن و کاخ گروناو. رئیس فعلی خانه ویتلزباخ حق اقامت در این قلعه‌ها و همچنین در ضمیمه کاخ نیمفنبورگ را دارد.

دارایی‌های خصوصی خاندان ویتلزباخ شامل کاخهای تگرنزه، ویلدن‌وارت، لوتس‌تتن و کالتنبرگ و همچنین ۱۲۵۰۰ هکتار زمین کشاورزی و جنگلداری، املاک و مستغلات و دارایی‌های صنعتی است. این دارایی‌ها شامل دو کارخانه آبجوسازی است که تنها پس از جنگ جهانی دوم به اندازه قابل توجهی رسیدند: کارخانه آبجوسازی دوکال بایرن تگرنزه و کارخانه آبجوسازی کاخ شاه لودویگ کالتنبرگ. از سال ۲۰۱۱، کارخانه چینی‌سازی نیمفنبورگ نیز بخشی از دارایی‌های این خانواده بوده است.

اداره دوک بایرن در کاخ نیمفنبورگ مسئول مدیریت دارایی‌ها، سازماندهی امور خانه‌های شخصی و نظارت بر مشارکت ویتلزباخ‌ها در تعاملات اجتماعی و عمومی، از جمله تمام امور مربوط به پروتکل است. از آنجایی که رئیس خاندان نمی‌تواند در هر رویدادی شرکت کند، بسیاری از تعاملات به سایر اعضای خانواده واگذار می‌شود.

نقش عمومی

فرانتس فون بایرن در خاطرات سال 2023 خود با عنوان "تماشاگران در ردیف جلو: خاطرات"، نقش عمومی رئیس فعلی مجلس ویتلزباخ را اینگونه توصیف کرد: "حضور نمایندگان خانواده در بسیاری از رویدادها در ابتدا از رسوم تاریخی که پس از سال 1945 از سر گرفته شد، نشأت می‌گرفت. این امر همیشه امری بدیهی باقی ماند و احتمالاً مورد نظر دولت نیز بود. من معتقدم که ما تا حدودی بخشی از تصویر بایرن بودیم، همانطور که وب‌سایت رسمی نیز دوست داشت نشان دهد.. با این حال، حضور در بسیاری از مناسبت‌های عمومی همچنین نشان داد که مجلس ویتلزباخ از آرمانهای مربوطه حمایت می‌کند. بنابراین، او باید به دیده شدن و استقبال از مردم به روش صحیح و در مکان مناسب اهمیت می‌داد. ارتباط با دولت ایالتی همیشه نزدیک بوده است - صرف نظر از اینکه کدام حزب در قدرت بود. نخست وزیران ایالتی همیشه به دنبال تماس شخصی بودند، که با دوستی نزدیک بین ولیعهد روپرشت و سوسیال دموکرات ویلهلم هوگنر، که هر دو به عنوان مخالفان صریح دولت دوران نازی آلمان به تبعید رفته بودند، آغاز شد.

رویدادها معمولاً فرصتی برای گفتگوی غیررسمی فراهم می‌کنند؛ در موارد خاص، او همچنین ممکن است درخواست ملاقات کوتاهی با وزیر-رئیس، اعضای دولت ایالتی یا سایر سیاستمداران داشته باشد. در آنجا، او می‌تواند دیدگاه‌های خود را بیان کند و افکار خود را به اشتراک بگذارد.

او به مسائلی اشاره می‌کرد یا در مورد احتیاط هشدار می‌داد. او این را بخشی از وظیفه خود می‌دانست که در صورت لزوم، منافع کشور را به سیاستمداران نشان دهد، به عنوان مثال، وقتی صحبت از فدرالیسم می‌شد: «موضع من در این مورد همیشه این بوده است که با وجود بین‌المللی شدن، نباید اجازه دهیم دیگران آنچه را که فکر می‌کنیم به ما دیکته کنند.» بسیاری از مردم سعی می‌کردند او را در مورد ایده‌هایشان هیجان‌زده کنند تا او درها را برای آنها باز کند یا از پروژه‌های آنها حمایت کند. «من خوشحالم که از یک ایده قانع‌کننده حمایت می‌کنم و برای هر کسی که به آن علاقه‌مند هستم نامه می‌نویسم و ​​به آنها می‌گویم که در مورد آن شنیده‌ام و فکر می‌کنم ایده خوبی است. اغلب اوقات، این کمک می‌کند. اما باید با دقت در مورد آنچه که از آن حمایت می‌کنم، چند بار، چقدر و کجا، فکر کنم تا حسن نیتی که دارم را از دست ندهم.» مشارکت در بسیاری از زمینه‌ها، برای منافع فرهنگی، اجتماعی یا سیاسی، تا زمانی که سیاست حزبی نباشد، امکان‌پذیر است.

دوک‌ها در بایرن

دوک در بایرن عنوان شاخه *پالاتینات-تسوایبروکن-بیرکنفلد-گلنهاوزن* از خاندان دوک‌ها از سال ۱۷۹۹ به بعد بود که با ویلهلم در بایرن آغاز شد. الیزابت (سیسی)، همسر امپراتور فرانتس یوزف اتریش، از او متولد شد. نام خانوادگی هرتسوگ همچنان در بایرن وجود دارد، زیرا لودویگ ویلهلم، دوک در بایرن، در ۱۸ مارس ۱۹۶۵ برادرزاده بزرگ خود، ماکس امانوئل، شاهزاده بایرن، را به فرزندی پذیرفت.
پرونده:Wittelsbach Dynasty Family Tree.jpg|شجره نامه خاندان ویتلزباخ
پرونده:HRR 14Jh.jpg|متصرفات خاندان ویتلزباخ در آلمان سال ۱۳۷۳ میلادی


## منابع

رده:انتخابگرنشین بایرن
رده:پادشاهی بایرن
رده:تاریخ بایرن
رده:خاندان ویتلسباخ
رده:خانواده‌های نجیب اهل آلمان
رده:خانواده‌های سلطنتی اروپا
رده:هرتسوگ‌نشین بایرن
رده:بنیان‌گذاری‌های سده ۱۱ (میلادی) در امپراتوری مقدس روم