۱۹۸۹ (آلبوم)

***۱۹۸۹*** پنجمین آلبوم استودیویی خواننده-ترانه‌سرای آمریکایی، تیلور سوئیفت، است. این آلبوم در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۴ به‌وسیلهٔ بیگ مشین رکوردز منتشر شد. عنوان آلبوم برگرفته از سال تولد سوئیفت به منزلهٔ بازآفرینی تصویر و سبک هنری اوست. با این آلبوم هویت هنری سوئیفت از موسیقی کانتری به پاپ تغییر پیدا کرد.

سوئیفت تهیه‌کنندگی *۱۹۸۹* را با گروهی شامل مکس مارتین، شلبک، جک آنتونوف، رایان تدر، نیتن چپمن و ایمجن هیپ به‌عهده داشت. این آلبوم با الهام از سینث-پاپ دههٔ ۱۹۸۰ تولید شد و مشخصهٔ آن، سینث‌سایزرهای انبوه، ماشین‌های درام برنامه‌نویسی‌شده و آواز زمینه‌ای الکترونیک اصلاح‌یافته است. این ویژگی‌ها تفاوت چشمگیری با سبک آکوستیک آلبوم‌های پیشین سوئیفت دارند. ترانه‌های آلبوم پیامدهای یک رابطهٔ شکست‌خورده را روایت می‌کنند و متن ترانه‌ها به تفصیل بیشتری از جزئیات سبک خودزندگی‌نامه‌ای سوئیفت پرداخته‌اند. این ترانه‌ها تجربه‌های احساسی مانند دل‌شکستگی، بهبودی و خودشناسی را با نگاهی خوش‌بینانه، حسرت‌آمیز و نوستالژیک روایت می‌کنند.

*۱۹۸۹* با تور جهانی ۱۹۸۹، پرفروش‌ترین تور کنسرتی سال ۲۰۱۵، تبلیغ شد. هفت تک‌آهنگ برای پشتیبانی از این آلبوم منتشر شدند که «بندازش بره»، «فضای خالی» و «کینه» به صدر جدول ''بیلبورد'' هات ۱۰۰ رسیدند و «استایل» و «مهیج‌ترین رؤیاها» در میان ۱۰ ترانه برتر این جدول قرار گرفتند. *۱۹۸۹* در ایالات متحده ۱۱ هفته را در صدر ''بیلبورد'' ۲۰۰ سپری کرد و ۹ بار گواهی‌نامه پلاتین دریافت کرد. این آلبوم بیش از ۱۴ میلیون نسخه در سراسر جهان فروخته و در کشورهای اروپا، آمریکا و آسیا–اقیانوسیه گواهی‌نامه‌های پلاتین دریافت کرده است. سوئیفت و بیگ مشین حدوداً به مدت سه سال از پخش این آلبوم در سرویس‌های پخش جریانی (استریمینگ) خودداری کردند. این تصمیم بحث‌هایی در صنعت موسیقی در مورد تأثیر استریمینگ بر فروش موسیقی به راه انداخت.

نقدهای اولیهٔ *۱۹۸۹* عموماً مثبت بودند و تولید جذاب آلبوم و ترانه‌سرایی سوئیفت را تحسین کردند. اما به باور برخی منتقدان، ساختار سینث-پاپ آلبوم هویت سوئیفت به‌عنوان خواننده-ترانه‌سرا را تضعیف کرده است — نقدی که با نگاهی به گذشته راکیست دانسته شده است. *۱۹۸۹* در مراسم گرمی ۲۰۱۶ برندهٔ جوایز آلبوم سال و بهترین آلبوم آواز پاپ شد و *[[رولینگ استون]]* آن را در فهرست «۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران» قرار داد. با این آلبوم، جایگاه سوئیفت به پاپ آیکان تغییر پیدا کرد و دیدگاه پاپ‌گرایی مطرح شد، ضمن اینکه شهرت فزایندهٔ سوئیفت باعث تشدید نگاه موشکافانهٔ رسانه‌ها به زندگی عمومی و شخصی او شد. در پی اختلاف نظری در رابطه با مالکیت مجموعهٔ کامل آثار سوئیفت، او نسخهٔ مجددا ضبط‌شدهٔ این آلبوم، *[[۱۹۸۹ (نسخه تیلور)]]*، را در سال ۲۰۲۳ منتشر کرد.

## زمینه
تیلور سوئیفت تا پیش از انتشار چهارمین آلبوم استودیویی‌اش *[[سرخ (آلبوم تیلور سوئیفت)|سرخ]]* (۲۰۱۲) به‌عنوان موسیقی‌دان سبک کانتری شناخته می‌شد. این آلبوم به‌وسیلهٔ بیگ مشین رکوردز برای رادیوهای کانتری و مراسم‌های اهدای جوایز این سبک تبلیغ شد، اما *سرخ* علاوه بر آوای کانتری پاپ که مشخصهٔ دیسکوگرافی سوئیفت بود، عناصری از سبک‌های پاپ و راک را نیز در خود جای داده بود. این ویژگی باعث شد بسیاری از منتقدان این آلبوم را نه فقط یک اثر کانتری، بلکه یک آلبوم پاپ یا راک نیز بدانند. دو تک‌آهنگ از نظر تجاری موفق این آلبوم، یعنی «دیگر هیچ‌وقت با هم نخواهیم بود» و «می‌دونستم شر میشی»، ترانه‌های پاپ با تولید الکترونیک بودند که محبوبیت سوئیفت را در موسیقی پاپ جریان اصلی تثبیت کردند.  رسانه‌ها دربارهٔ جایگاه او به‌عنوان هنرمند کانتری تردیدهایی مطرح کردند، اما سوئیفت در مصاحبه‌ای به‌سال ۲۰۱۳ با *[[وال‌استریت ژورنال]]* پاسخ داد که برایش مهم نیست خودش را به ژانر خاصی نسبت دهند.

با اوج‌گیری شهرت سوئیفت، زندگی عاشقانه‌اش هم زیر ذره‌بین رسانه‌ها قرار گرفت. رابطه چند ماهه‌اش با خواننده انگلیسی، هری استایلز، در سال ۲۰۱۳، پوشش گسترده‌ای در رسانه‌های زرد پیدا کرد. این رابطه و چندین رابطه کوتاه‌مدت قبلی، وجهه او به عنوان «دلبر آمریکا» را خدشه‌دار کرد؛ این مسائل توجه به جنبه‌های هنری سوئیفت را تحت‌الشعاع قرار داد و او را هدف قضاوت‌ها و هرزه‌نکوهی کرد. در مارس ۲۰۱۴، او از نشویل، تنسی به نیویورک سیتی نقل مکان کرد. به‌منظور اصلاح روایت تصویر عمومی‌اش، سوئیفت مجرد ماند و با دوستان مشهور زن خود در خیابان‌های نیویورک با استایلی خاص ظاهر شد: موهای کوتاه مدل مصری، لباس‌های کوتاه که شکمش را نشان می‌داد، دامن‌های کوتاه و کفش‌های پاشنه‌بلند. تغییر محل زندگی، توجه رسانه‌ها و وضعیت مجرد بودنش، الهام‌بخش ترانه‌سرایی برای آلبوم بعدی او شدند.

## مفهوم و ایجاد
سوئیفت در اواسط سال ۲۰۱۳، هم‌زمان با تور سرخ، شروع به نوشتن پنجمین آلبوم استودیویی خود کرد. به گفته او، *سرخ* آلبومی بود که در آن به‌طور هم‌زمان به پاپ و کانتری پرداخته بود، اما برای آلبوم بعدی‌اش می‌خواست اثری خلق کند که هم «از نظر صدا یکپارچه» باشد و هم «به‌وضوح پاپ». او در مورد انتخاب ژانر پاپ باور داشت که تعقیب دو هدف به‌طور هم‌زمان، مثل دنبال کردن دو خرگوش، باعث می‌شود «هر دو را از دست بدهی». سوئیفت تک‌آهنگ «می‌دونستم شر میشی» از آلبوم *سرخ* را که هفت هفته در صدر جدول ترانه‌های پاپ ماند، نشانه‌ای برای حرکت قاطعانه به سمت این مسیر می‌دانست.

برای به ثمر رساندن ایده‌اش، سوئیفت از ماهیت تجربی سینث-پاپ دههٔ ۱۹۸۰ الهام گرفت؛ زمانی که موسیقی‌دان‌ها سازهای محبوب آن دوران مثل درامز و گیتار را کنار گذاشتند و به سینث‌سایزرها، درام‌پدها و آواز دستکاری‌شده روی آوردند. آنی لنکس و پیتر گابریل نقش کلیدی در شکل‌گیری نگاه او داشتند: سوئیفت شیفته شیوه «پراحساس» لنوکس در بیان افکار و عواطف و صدای سینث‌-پاپ خاص گابریل شد. او با نام‌گذاری پنجمین آلبومش به *۱۹۸۹* — اقتباسی از سال تولد خودش — هم به تأثیر سینث‌-پاپ دهه ۱۹۸۰ ارجاع داد و هم به شکل نمادین احیای هنری حرفه‌اش را به نمایش گذاشت.

سوئیفت مکس مارتین و شلبک — که پیش‌تر «می‌دونستم شر میشی» را تهیه کرده بودند — را به‌عنوان همکاران اصلی به کار گرفت و مارتین را به‌عنوان مدیر اجرایی تولید مشترک آلبوم معرفی کرد؛ مارتین در خلق آلبومی یکپارچه به او یاری رساند و بدون ذکر نام در تولید چند قطعه نقش داشت. مارتین و شلبک هفت قطعه از نسخه استاندارد *۱۹۸۹* و دو قطعهٔ اضافی برای نسخه لوکس آن را تهیه کردند. رایان تدر، که سوئیفت با یادداشت صوتی از طریق آیفون با او ارتباط برقرار کرده بود، در نوشتن و تهیه «به نیویورک خوش آمدید» و «جاهایی را می‌شناسم» مشارکت کرد: تدر برای قطعهٔ اول با سینث‌سایزر جونو-۱۰۶ چهار دمو تهیه کرد که سوئیفت دموی نخست را برگزید و آن را به نسخه نهایی تبدیل کرد. برای قطع دوم، سوئیفت ملودی‌ای را که روی پیانو نوشته بود به تدر نشان داد و جزئیات ملودی مدنظرش را شرح داد؛ سپس هر دو با هم در یک روز ضبط آن را تکمیل کردند.

جک آنتونوف، که با سوئیفت در علاقه به موسیقی دههٔ ۱۹۸۰ هم‌سو بود، پیش‌تر در تک‌آهنگ «شیرین‌تر از داستان» (۲۰۱۳) که متأثر از موج نو بود با او همکاری کرده بود. او در دو قطعه از نسخه استاندارد و یک قطعه از نسخه لوکس *۱۹۸۹* نقش تهیه‌کننده داشت و از سینث‌سایزر جونو-۶۰  استفاده کرد؛ ابزاری که به باور او ترکیبی از «غم» و «عظمت» را به صدا می‌داد. «بیرون از جنگل‌ها» و «کاش می‌ماندی» در ابتدا به‌صورت قطعات بی‌کلام خلق شدند.  آنتونوف «بیرون از جنگل‌ها» را با سینث‌سایزرهای یاماها دی‌ایکس۷ و مینیموگ وویجر ساخت و آن را برای سوئیفت، که در هواپیما بود، فرستاد؛ سوئیفت هم در عرض ۳۰ دقیقه ملودی و ترانه را بر اساس آن نوشت. قطعهٔ «کاش می‌ماندی» در ابتدا یک نمونه‌برداری به‌وسیلۀ آنتونوف از صدای درام اسنر ترانهٔ «او مرا دیوانه می‌کند» (۱۹۸۸) اثر فاین یانگ کنیبالز بود. او این قطعه را از طریق آیفون برای سوئیفت پخش کرد و سپس برای بازضبط در اختیارش گذاشت؛ نتیجه نهایی ریمیکسی است که همان صداهای درام اسنر را در خود دارد.

سوئیفت برای همکاری در قطعهٔ «پاک» به سراغ ایمجن هیپ رفت. او ترانه و ملودی را نوشته بود و هیپ با سازهایش و صداهای پس‌زمینه به تکمیل این قطعه کمک کرد. ضبط این ترانه در استودیوی مخفی هیپ در لندن، تنها با دو برداشت در یک روز، به پایان رسید. نیتن چپمن که پیش‌تر آلبوم‌های کانتری پاپ سوئیفت را تهیه کرده بود، در تهیهٔ «این عشق» مشارکت داشت؛ این تنها ترانه‌ از *۱۹۸۹* بود که سوئیفت به‌تنهایی نوشت. نسخه استاندارد آلبوم شامل ۱۳ قطعه است و نسخه لوکس آن سه قطعه اضافی دارد. *۱۹۸۹* در استودیوهایی در سوئد، ایالات متحده و بریتانیا ضبط و توسط تام کوین طی دو روز در استودیوی استرلینگ ساند در نیویورک مسترینگ شد. کار روی آلبوم پس از پایان تور سرخ در اواسط ۲۰۱۴ نهایی شد. اسکات بورچتا، رئیس بیگ مشین، پس از شنیدن آلبوم از سوئیفت خواست چند ترانهٔ کانتری با سازهایی مانند فیدل به آن اضافه کند، اما سوئیفت این پیشنهاد را رد کرد. بورچتا پذیرفت که آلبوم برای پخش در رادیوهای کانتری، که نقشی کلیدی در موفقیت سوئیفت داشتند، تبلیغ نشود.

## ساختار
### موسیقی

*۱۹۸۹* تجلیلی خلاقانه از موسیقی پاپ دهه ۱۹۸۰ است. این آلبوم در سبک سینث-پاپ ساخته شده و با استفاده از تنظیم‌های الکترونیکی شامل سینث‌سایزرها، دستگاه‌های درام از پیش برنامه‌نویسی‌شده و بیس‌لاین تپنده، از بافت‌های آکوستیکی که در آلبوم‌های قبلی سوئیفت برجسته بودند، فاصله گرفته است. تندای متوسط، ملودی‌های به‌یادماندنی، هوک‌ها و بند برگردان‌ها از مشخصهٔ ترانه‌ها هستند که مجموعهٔ هماهنگی را تشکیل می‌دهند و به سبک سینث-پاپ دهه ۱۹۸۰ وفادار می‌مانند، بدون اینکه تأثیر آشکاری از هیپ-هاپ یا آراندبی عامه‌پسند و معاصر بگیرند. برخی نقدها اشاره کرده‌اند که این آلبوم همچنین از سبک‌های راک دهه ۱۹۸۰، یعنی پاپ راک، سینث-راک و موج نو بهره برده است. در این راستا، منتقدان عموماً موسیقی سبک *۱۹۸۹* را قدیمی و رترو توصیف کرده‌اند. اما کارل ویلسون در نقدش برای مجله *[[اسلیت (مجله)|اسلیت]]* مخالف این نظر بود و باور دارد هرچند چارچوب دهه ۱۹۸۰ سوئیفت، زیبایی‌شناسی کلی آلبوم را شکل می‌دهد، اما در یافتن تأثیرات موسیقایی آن می‌توان موسیقی دهه‌های ۱۹۷۰، ۱۹۹۰ یا ۲۰۰۰ را نیز ریشه‌یابی کرد.

علاوه بر چارچوب کلی سینث-پاپ، بسیاری از قطعات از سبک‌هایی بهره می‌برند که تداعی‌کننده حال‌وهوای رترو یا معاصر مانند موسیقی هیپ-هاپ، رقص و رقص الکترونیک هستند. ترانه «استایل» با ریف گیتار الکتریک و گروو خود، عناصری از فانک، دیسکوی دهه ۱۹۷۰ و آراندبی را در هم می‌آمیزد. صداهای ابتدایی ترانه «تنها کاری که باید می‌کردی ماندن بود» که از یک ضبط‌کننده دستکاری‌شده می‌آید، یادآور جلوه‌های صوتی مورد استفاده در موسیقی سایکدلیک است. سازهای ضربی، درام‌های بیس و سینث‌سایزرهای به‌کاررفته در ترانه‌های «فضای خالی»، «بندازش بره»، «کینه»، «سرزمین عجایب» و «جاهایی را می‌شناسم» حس هیپ-هاپ را القا می‌کنند؛ «جاهایی را می‌شناسم» با ساختار رو به اوج، بریک‌بیت‌ها و ضرب‌های درام کوچک سنکپ‌شده و درام‌های بیس، یادآور درام اند بیس، ترپ و رگی است. در ترانه «این عشق» که بالاد اتمسفریک و آهسته‌گامی است و در آن از سازهای کوبه‌ای شدیداً برنامه‌نویسی‌شده موجود در دیگر قطعات خبری نیست، و همچنین ترانه «پاک» که قطعه‌ای مینیمال شامل سازهای کوبه‌ای پراکنده و کیبوردهای برنامه‌نویسی‌شده است، عناصر سافت راک دیده می‌شود.

آواز سوئیفت در آلبوم *۱۹۸۹*، که بیشتر در محدوده آلتوی خود خوانده شده، با پردازش الکترونیکی شکل گرفته است؛ تکنیکی که او برای نخستین بار در تک‌آهنگ‌های پاپ آلبوم *سرخ* به کار برد. صدای او با استفاده از ضبط مولتی‌ترک، دستکاری سینث‌سایزر و لوپینگ دستخوش تغییر شده و با سازهای الکترونیکی آمیخته شده تا بافت یک‌دستی ایجاد کند، به‌ویژه در قطعات «به نیویورک خوش آمدید»، «بیرون از جنگل‌ها» و «کینه». جیمز ای. پرون، موسیقی‌شناس، نوشته که این پردازش صوتی هم یادآور صداهای پاپ دهه ۱۹۸۰ است و هم به همان مقدار جلوه‌های اتوتیون قرن بیست و یکم را تداعی می‌کند، و تجربه‌ای شنیداری را به وجود می‌آورد که هم رترو است و هم امروزی. به نظر ویلسون و ان پاورز در ان‌پی‌آر، این ارائه صناعی با صداهای طبیعی موسیقی کانتری تضاد چشمگیری دارد، اما به سوئیفت اجازه می‌دهد تا با استفاده از رنگ صدای متنوع و بیان متفاوت، احساسات خود را عمیق‌تر به گوش شنونده برساند.

### اشعار و مضامین

*۱۹۸۹* عمدتاً بر موضوع عشق ازدست‌رفته تمرکز دارد، مضمونی که پیش‌تر در آثار سوئیفت نیز دیده شده بود، اما این بار با نگرشی متفاوت به تصویر کشیده شده است. در حالی که آلبوم‌های پیشین او راویان را در نقش قربانیان عشق‌هایی ناکام با رویکردی تلخ و خصمانه به نمایش می‌گذاشتند، *۱۹۸۹* روابط ناکام را از منظری سرشار از حسرت و نوستالژی مورد کاوش قرار می‌دهد. سوئیفت، با الهام از سرخوردگی خود از ایده‌آل عشق ابدی، به «وضعیت مبهم» شرایط زندگی واقعی پی برد و دریافت که می‌توان حتی در برابر یک رابطه ناکام نیز احساس رضایت و آرامش داشت. به گفته سوئیفت، ترانه‌های *۱۹۸۹* در مجموع یک خط داستانی را شکل می‌دهند؛ یادداشت‌های کوتاه روی جلد آلبوم حاوی سیزده «پیام مخفی» تک‌جمله‌ای برای ترانه‌هاست که به‌صورت جمعی، داستان یک عشق گذشته را روایت می‌کنند؛ عشقی که راوی را از مرحله دل‌شکستگی به سوی بهبودی و خودآگاهی هدایت می‌کند. مالی لمبرت در نقدش برای *[[گرنتلند]]*، اظهار داشت که روایت محوری این آلبوم حول یک پیوند جنسی و صمیمی نیرومند اما شکننده می‌گردد، با مرزهایی مبهم و نامشخص میان عشق و شهوت.

با گسترش سنت ترانه‌سرایی خودزندگی‌نامه‌ای سوئیفت، متن ترانه‌های *۱۹۸۹* تحت تأثیر زندگی شخصی او قرار گرفته و به آن ارجاعاتی دارد. این اشعار به پشیمانی‌های عاطفی ناشی از تصمیم‌های اشتباه و دردهای جبران‌ناپذیر می‌پردازند، اما راوی سوئیفت همچنان قدرتمند و امیدوار باقی می‌ماند و باور دارد که اوضاع به نفع او پیش خواهد رفت. چندین منتقد اظهار داشتند که این ترانه‌ها نشان‌دهنده دیدگاه سرخورده او نسبت به عشق پس از دل‌شکستگی‌های دراماتیک موجود در آلبوم‌های قبلی است، و خود سوئیفت نیز گفته که در این دوره واقع‌بین‌تر شده است. موضوعات جنسی و صمیمیت، که در آلبوم *سرخ* به‌صورت غیرمستقیم بررسی شده بودند، در اینجا، به‌ویژه در ترانه‌های «استایل» و «مهیج‌ترین رؤیاها»، به شکلی صریحانه‌تر به تصویر کشیده شده‌اند. ترانه‌های «فضای خالی»، «استایل»، «بندازش بره» و «تنها کاری که باید می‌کردی ماندن بود» خودباوری و خودآگاهی را به نمایش می‌گذارند، در حالی که «کاش می‌ماندی» و «چگونه دختر را به دست می‌آوری» چشم‌اندازی رمانتیک و خیال‌پردازانه از یک عشق پایدار را نشان می‌دهند. به نظر لمبرت، *۱۹۸۹* تحولی را در شخصیت سوئیفت به تصویر می‌کشد؛ تحولی که «میان آرمان‌گرایی افسانه‌وار او از عشق و بدبینی تازه به‌دست‌آمده‌اش» قرار دارد.

هرچند اشعار سوئیفت هنوز حال‌وهوای داستان‌گویی که ریشه در پیشینهٔ موسیقی کانتری او دارد را حفظ کرده‌اند، اما به‌وضوح تحت تأثیر سبک ترانه‌سرایی پاپ قرار گرفته‌اند: جزئیات کمتری دارند، گنگ‌تر و مبهم‌ترند و عنوان قطعات را بیشتر تکرار می‌کنند تا هوک به‌یادماندنی و گیرا خلق کند. پرون معتقد است که اشعار کمتر به زندگی شخصی سوئیفت وابسته‌اند و بیشتر جنبه استعاری دارند، به‌طوری که می‌توان آن‌ها را به شکل‌های مختلفی تفسیر کرد. نیت اسلون، موسیقی‌شناس، می‌گوید که *۱۹۸۹* از الگوی «تغییر زمان» که در آثار قبلی سوئیفت دیده می‌شد، دست کشیده است. در ترانه‌های کانتری او، بند برگردان‌ها مراحل مختلف یک داستان را شرح می‌دادند و بخش پایانی نتیجه را روشن می‌کرد، اما در ترانه‌های *۱۹۸۹*، بخش‌های بند برگردان همیشه یک عبارت ثابت را تکرار می‌کنند و ساختاری را به کار برده که انگار زمان در آن متوقف شده؛ این ساختار، احساسی قوی را نشان می‌دهد که در لحظه حال گیر کرده و نه پیش می‌رود و نه به پایان می‌رسد.

### ترانه‌ها
«به نیویورک خوش آمدید» روایتی از پشت سر گذاشتن اندوه‌های گذشته برای از نو سرپا کردن خود است، در حالی که فرد از زرق‌وبرق و هیجان زندگی شهری و صداهای شهر نیویورک لذت می‌برد؛ این اثر به سبک سینث-پاپ تولید شده و از سینث‌سایزرهای تپینده و ماشین‌های درام برنامه‌ریزی‌شده بهره می‌گیرد که ریتم‌هایی شبیه به دست‌زدن خلق می‌کند. در «فضای خالی»، سوئیفت با طنزی ظریف به وجهه عمومی خود می‌پردازد؛ زنی که روابط عاشقانه متعددی را تجربه کرده، اما هیچ‌یک را نتوانسته پایدار نگه دارد: راوی این ترانه، زنی فریبنده اما از نظر احساسی ناپایدار است که روابط عاشقانه‌اش به ناکامی می‌انجامد. این ترانه با صدایی مینیمال در سبک الکتروپاپ، شامل اجرای صحبت‌گونهٔ سوئیفت در بخش‌های اصلی و استفاده از دامنه بالای صدای او در قسمت‌های تکرارشونده است. «استایل» به رابطه‌ای متناوب و ناپایدار اشاره دارد که راوی از ترک آن ناتوان است، زیرا او و معشوقش «هرگز از مد نمی‌افتند»، مشابه عناصر جاودانهٔ دنیای مد. این اثر بر پایهٔ ریف گیتار الکتریک شکل گرفته و آمیزه‌ای از تأثیرات از سبک‌های دهه ۱۹۸۰ و معاصر، از جمله سینث-پاپ، موج نو و اوت‌ران را به نمایش می‌گذارد.

«بیرون از جنگل‌ها» شرح‌حال رابطه‌ای شکننده است که اضطراب فراوانی را به همراه دارد؛ بخش پل (بریج) این اثر، حادثه‌ای با برف‌رو را به‌عنوان استعاره‌ای بر پایان یافتن آن رابطه به تصویر می‌کشد: دوست‌پسر پیشین ناگهان ترمز می‌کند، خود را مجروح می‌سازد و در نهایت به بیمارستان منتقل می‌شود و نیازمند بیست بخیه می‌گردد. تولید این ترانه با درام‌های بلند و طنین‌انداز، آواهای چندلایه و سینث‌سایزرهای موج‌گونه هدایت می‌شود که تا پایان به اوج خود می‌رسند. در «تنها کاری که باید می‌کردی ماندن بود»، که از رؤیای سوئیفت الهام گرفته شده است — رویایی که در آن چندین بار به دوست‌پسر پیشین خود فریاد می‌زند «بمان» — راوی مصمم است از رابطهٔ گذشته گذر کند، هرچند دوست‌پسر سابقش خواستار بازگشت است، اما راوی به احساسات خویش از درد، اندوه و اشتیاق اذعان می‌کند. هوک آواز این اثر با تکرار واژهٔ «بمان» همراه است که سوئیفت آن را با صدایی زیر اجرا می‌کند. «بندازش بره» دربارهٔ بی‌اعتنایی سوئیفت به منتقدان و اظهارات منفی آنان است، و ضرب‌آهنگ آن با صداهای کوبنده‌ای که مارتین و شلبک از طریق کوبیدن پاهایشان بر کف چوبی پدید آورده‌اند، پیش می‌رود.

«کاش می‌ماندی» روایتی است از دلتنگی راوی سوئیفت برای دوست‌پسر پیشین خود، با این آرزو که او بداند هرگز از خاطرش محو نخواهد شد. این اثر با یک ریف گیتار الکتریک همراه است و در بخش‌های تکرارشوندهٔ خود از سینث‌سایزرهای پرانرژی، درام‌های کوچک و آواهای چندلایه بهره می‌برد. «کینه» با اشعاری دربارهٔ فروپاشی یک رفاقت، از احساس خیانت ناشی از رفتار موسیقی‌دان زن دیگر نسبت به سوئیفت الهام گرفته شده است تولید این ترانه با تأثیرپذیری از سبک هیپ-هاپ، شامل ریتم‌هایی شبیه به تشویق‌های هلهله‌چی و درام‌های پرطنین است. «مهیج‌ترین رؤیاها» ارتباط عاشقانه و جنسی عمیقی را به تصویر می‌کشد که راوی سوئیفت می‌داند سرانجام پایان خواهد یافت؛ او از معشوق خود می‌خواهد که تا زمانی که این رابطه پابرجاست، او و خاطرات خوششان را به یاد داشته باشد. این قطعه با تولید سینث-پاپ اتمسفریک، دارای ریتمی شبیه به ضربان قلب، سینث‌سایزرهای سنگین و مداوم و سازهای زهی است. سوئیفت «چگونه دختر را به دست می‌آوری» را «راهنمایی» برای مردانی توصیف کرده که در پی احیای روابط گسسته‌اند؛ در ترانه راوی به دوست‌پسر سابق خود می‌آموزد چگونه قلبش را دوباره تسخیر کند، همراه با نواختن گیتار آکوستیک و ریتم‌های بیت‌باکسینگ.

«این عشق» بالادی اندوهگین و تأمل‌برانگیز است که ابتدا به‌صورت شعر در دفترچهٔ خاطرات سوئیفت نوشته شد، و دربارهٔ رها کردن رابطه‌ای است که دیگر برای او سودمند نبود، با این آگاهی که زمان مناسب برای آن فرا نرسیده بود؛ این ترانه از تصویرپردازی اقیانوس برای توصیف عشقی استفاده می‌کند که مانند امواج می‌آید و می‌رود، و آواهای چندلایهٔ او فضایی گیرا خلق می‌کنند. در «مکان‌هایی که می‌شناسم»، که با پیانوی پراکنده، آواهای لکنت‌گونه و ضرب‌آهنگ‌های درام اند بیس همراه است، راوی قسم می‌خورد که از عشقی شکننده محافظت کند و خود و شریکش را به حیواناتی تشبیه می‌کند که شکارچیان در پی آن‌ها هستند. سوئیفت پس از دو هفته اقامت در لندن و درک این‌که دیگر دلتنگ دوست‌پسر سابقی که در آن‌جا زندگی می‌کرد نیست، الهام گرفت تا قطعهٔ پایانی نسخهٔ استاندارد آلبوم، یعنی «پاک»، را بنویسد. این ترانه با موسیقی ساده و مینیمالیستی، مسیر راوی را به‌سوی بهبودی پس از دل‌شکستگی روایت می‌کند: او عبور از یک رابطهٔ شکست‌خورده را به اعتیادی تشبیه می‌کند که او را در دردی عمیق فرو می‌برد، تا جایی که التیام یافتن بی‌معنا به نظر می‌رسد، و پس از طوفان سیل‌آسای ویرانگر اما تحول‌آفرین، راوی سرانجام «پاک» می‌شود.

سه ترانهٔ اضافی نسخهٔ لوکس *۱۹۸۹* دارای مضامین متنوعی هستند. «سرزمین عجایب» به کتاب فانتزی لوئیس کارول، *[[ماجراهای آلیس در سرزمین عجایب]]* (۱۸۶۵)، ارجاع می‌دهد تا رابطه‌ای عاشقانهٔ خطرناک، پرشور و فریبنده را توصیف کند که راوی را به سوی «افتادن در لانهٔ خرگوش» می‌کشاند. در حالی که این زوج رؤیای ماندن همیشگی در «سرزمین عجایب» خود را در سر می‌پرورانند، پایان این رابطه با کنجکاوی آن‌ها و نگاه‌های موشکافانهٔ دیگران پیش‌بینی می‌شود. سازبندی تهاجمی بیس درام در «سرزمین عجایب» حال‌وهوای هیپ-هاپ و آلترناتیو راک را تداعی می‌کند. بالاد «تو عاشقی»، که از رابطهٔ جک آنتونوف و لینا دانم الهام گرفته شده، فراز و نشیب‌های یک رابطهٔ پایدار را از طریق فعالیت‌های روزمره و ساده بر بستری از ساختار الکتروپاپ ملایم روایت می‌کند.
در «رمانتیک‌های جدید» که عنوان آن به جنبش فرهنگی رمانتیک جدید در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ اشاره دارد، راوی سوئیفت قلب شکسته‌اش را بازپس می‌گیرد و دردی که متحمل شده است را با صدای سرخوشانه از سبک‌های موج نو، سینث-پاپ و ایندی الکترونیک جشن می‌گیرد.

## طرح روی جلد و بسته‌بندی
سوئیفت مدیر نوآوری بسته‌بندی *۱۹۸۹* بود و در آن از عکس‌هایی استفاده شده که با دوربین فیلم فوری پولاروید گرفته شده‌اند؛ روشی که در دهه ۱۹۸۰ طرفداران زیادی داشت. تیم دونفرهٔ عکاسی لووفیلد (Lowfield) بیش از ۴۰۰ عکس پولاروید تهیه کردند و با ترکیب دیجیتالی آن‌ها، حال‌وهوای آلبوم‌های عکس قدیمی را بازگو کردند. جلد آلبوم پرتره‌ای از چهره سوئیفت است که در زیر چشم‌ها بریده شده است؛ او این انتخاب را برای خلق فضایی مرموز انجام داد تا «دی‌ان‌ای احساسی آلبوم» را مخفی نگه دارد، چون نمی‌خواست مخاطب در نگاه اول بفهمد که *۱۹۸۹* آلبومی شاد است یا دربارهٔ جدایی. او با رژ لب قرمز و سویشرتی یاسی‌رنگ که طرح مرغ‌های دریایی در حال پرواز روی آن گلدوزی شده روی جلد حضور دارد. حروف اول نام او با ماژیک سیاه در گوشه پایین چپ و عنوان *۱۹۸۹* در گوشه پایین راست نوشته شده است. مجله *[[بیلبورد (مجله)|بیلبورد]]* در سال ۲۰۲۳ این جلد را در رتبه ۵۰ فهرست «۱۰۰ جلد آلبومی برتر تاریخ» قرار داد و آن را یکی از قابل شناسایی‌ترین آثار سوئیفت نامید.

هر نسخه سی‌دی *۱۹۸۹* شامل یک بسته عکس است که از میان پنج مجموعه مختلف انتخاب می‌شود؛ هر بسته ۱۳ عکس پولاروید تصادفی از مجموعه‌ای ۶۵ تایی دارد. این عکس‌ها سوئیفت را در صحنه‌هایی مثل خیابان‌های نیویورک یا جلسات ضبط با تهیه‌کنندگان نشان می‌دهند. تصاویر ناواضح و خارج از کادرند، ته‌رنگ سپیا دارد و متن ترانه‌های *۱۹۸۹* با ماژیک سیاه در پایین آن‌ها نوشته شده است. به عقیدهٔ پرون، این بسته عکس‌ها مثل هدیه‌ای شخصی از سوئیفت به خریداران آلبوم است. اسکات هاردی، مدیرعامل پولاروید، گفت که *۱۹۸۹* دوربین فیلم فوری را دوباره زنده کرد، به‌خصوص بین افراد خرده‌فرهنگ هیپستر که شیفته «نوستالژی و حس رتروی» این برند بودند.

## انتشار
### بازاریابی
سوئیفت *۱۹۸۹* را اولین آلبوم «پاپ رسمی» خود معرفی کرد و همراه با شرکت ناشر خود، بیگ مشین، کمپین تبلیغاتی گسترده‌ای را از طریق امضای محصولات، حضور در رسانه‌ها و تعامل با طرفداران به اجرا درآورد. او در ۱۸ اوت ۲۰۱۴ از طریق پخش زنده یاهو! که تحت حمایت ای‌بی‌سی نیوز برگزار شده بود، *۱۹۸۹* را معرفی کرد. سوئیفت مرتباً در شبکه‌های اجتماعی پست‌هایی منتشر می‌کرد تا با طرفدارانش ارتباط برقرار کند؛ او بر اساس کنش متقابل طرفداران با پست‌هایش، فعال‌ترین آن‌ها را انتخاب و به جلسات مخفیانه شنیدن آلبوم دعوت کرد که پیش از انتشار رسمی برگزار می‌شدند. این جلسات شنیداری با حضور روزنامه‌نگاران و منتقدانی که خود سوئیفت انتخاب کرده بود، در املاک او در لس‌آنجلس، نیویورک، نشویل، رود آیلند و لندن طی ماه‌های سپتامبر تا اکتبر ۲۰۱۴ برگزار شد.

سوئیفت برای تبلیغ *۱۹۸۹* در بسیاری از پلتفرم‌های پخش تلویزیونی حضور یافت: برنامه‌های گفت‌وگوی تلویزیونی (مانند *[[جیمی کیمل لایو!]]*، *[[شوی الن دی‌جنرس]]*، *[[برنامه آخر وقت با دیوید لترمن]]*، *[[صبح بخیر آمریکا]]*، و *[[گفتگو (تاک شو)|د تاک]]*)، مراسم اهدای جوایز (جوایز موسیقی ویدئوی ام‌تی‌وی ۲۰۱۴) و رادیو (ان‌پی‌آر، *آمریکن تاپ ۴۰* و تاون هال سیریوس اکس‌ام). همکاری‌های او با برندها شامل مشارکت با ساب‌وی، کدز و دایت کوک می‌شد. بیگ مشین تک‌آهنگ «بندازش بره» را در ۱۸ اوت ۲۰۱۴ به‌عنوان تک‌آهنگ آغازین *۱۹۸۹* در رادیو پرطرفدار معاصر آمریکا منتشر کرد و «بیرون از جنگل‌ها» و «به نیویورک خوش آمدید» را به ترتیب در ۱۵ و ۲۱ اکتبر به‌صورت تک‌آهنگ‌های تبلیغاتی برای دانلود در آی‌تیونز استور عرضه کرد. «بندازش بره» به رتبه اول جدول ''بیلبورد'' هات ۱۰۰ رسید و رکورد بالاترین ورودی در جدول‌های ترانه‌های پاپ و ترانه‌های پاپ بزرگسالان را ثبت کرد.

طی سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵، *۱۹۸۹* با چهار تک‌آهنگ دیگر پشتیبانی شد که دو تای آنها، «فضای خالی» و «کینه»، به جایگاه اول *بیلبورد* هات ۱۰۰ رسیدند و دو تک‌آهنگ دیگر، «استایل» و «مهیج‌ترین رؤیاها»، در میان ۱۰ رتبه برتر جدول قرار گرفتند. انتشار تک‌آهنگ «کینه» با ریمیکسی همراه با حضور کندریک لمار حمایت شد. «بیرون از جنگل‌ها» و «رمانتیک‌های جدید» در سال ۲۰۱۶ به‌عنوان دو تک‌آهنگ نهایی منتشر شدند. همه تک‌آهنگ‌ها با موزیک‌ویدئوهایی همراه بودند که شخصیت و سبک جدید سوئیفت را به نمایش می‌گذاشتند: در حالی که ویدئوهای تک‌آهنگ‌های کانتری روایت‌های خطی یکپارچه و مد روزمره‌ای داشتند، ویدئوهای تک‌آهنگ‌های *۱۹۸۹* داستان‌هایی تکه‌تکه و *[[میزانسن]]* پرجزئیاتی داشتند که محیط‌هایی فانتزی‌مانند، تولیدات سینمایی هالیوود و سبک زندگی تجملی را تداعی می‌کردند.

دربارهٔ تأثیرات بازاریابی آلبوم *۱۹۸۹* نظرات مختلفی مطرح شده است. کیت نینبی، پژوهشگر فرهنگ عامه، معتقد است که موزیک‌ویدئوهای این آلبوم شخصیت «پاپ» و «خاص» سوئیفت را شکل دادند که با تصویر ساده، صمیمی و روزمره‌ای که در ویدئوهای کانتری او دیده می‌شد، تفاوت داشت. مارین ویلکنسون، پژوهشگر مطالعات رسانه‌ای، شخصیت سوئیفت در این دوره را «عجیب و غریب» توصیف می‌کند و می‌گوید او آگاهانه نشان داد که این شخصیت «پاپ» نتیجه تلاش و پشتکار است؛ به این ترتیب، به مخاطبانش یادآوری کرد که زیر این ظاهر جدید، هنوز همان اصالت دوران کانتری‌اش را حفظ کرده است. ویلکنسون معتقد است که این شخصیت «عجیب و غریب» به سوئیفت کمک کرد تا هم از موسیقی کانتری فاصله بگیرد و به سمت پاپ برود و هم طرفداران قدیمی‌اش را نگه دارد. از سوی دیگر، رندی لوئیس از *[[لس آنجلس تایمز]]* فکر می‌کند که سوئیفت این ارتباط را با استفاده از شبکه‌های اجتماعی و جلسات خصوصی با طرفدارانش، که به «جلسات مخفیانه» معروف بود، حفظ و تقویت کرد.

### توزیع و استریم
بیگ مشین رکوردز *۱۹۸۹* را در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۴ منتشر کرد؛ نسخه دیجیتالی این آلبوم با تخفیف از طریق همکاری با مایکروسافت در دسترس قرار گرفت. نسخه لوکس آلبوم هم به‌صورت سی‌دی و به‌طور انحصاری از طریق فروشگاه‌های تارگت در آمریکا عرضه شد. این نسخه شامل سه یادداشت صوتی بود که سوئیفت با تلفن همراهش ضبط کرده بود و در آن‌ها دربارهٔ روند ترانه‌سرایی و دموهای ناتمام سه ترانه «جاهایی را می‌شناسم» (پیانو و آواز)، «کاش می‌ماندی» (آهنگ و آواز) و «فضای خالی» (گیتار و آواز) صحبت می‌کرد. به نظر پرون، این یادداشت‌های صوتی با دادن نگاهی از درون به فرایند خلاقانه سوئیفت، به *۱۹۸۹* حس شخصی بخشیدند. مایلز مک‌نات، پژوهشگر حوزه ارتباطات و هنر، معتقد است که سوئیفت با این یادداشت‌ها حق نویسندگی خود بر *۱۹۸۹* را نشان داد و به نوعی «سلسله‌مراتب جنسیتی» رایج در موسیقی پاپ که معمولاً ترانه‌سراها و تهیه‌کنندگان مرد غالب بودند را به چالش کشید. با این حال، مک‌نات می‌گوید این رویکرد سوئیفت بیشتر تبلیغاتی بود تا کنش‌گرایانه و به همین دلیل تأثیر گسترده‌ای بر صنعت موسیقی نداشت.

در ۳ نوامبر ۲۰۱۴، بیگ مشین مجموعه آثار سوئیفت را از اسپاتیفای که در آن زمان بزرگ‌ترین سرویس استریم موسیقی بود، حذف کرد. سوئیفت معتقد بود سرویس رایگان و تبلیغ‌محور اسپاتیفای به سرویس پریمیوم که حق‌الزحمه بیشتری به ترانه‌سراها و هنرمندان می‌داد، ضربه می‌زند. او پیش‌تر در ژوئیه ۲۰۱۴ در مقاله‌ای برای *وال استریت ژورنال* نگرانی‌اش را دربارهٔ کاهش ارزش اقتصادی آلبوم‌ها در پی رواج استریم رایگان مطرح کرده بود و در مصاحبه‌ای با *[[تایم]]* در نوامبر همان سال دوباره بر این موضع تأکید کرد. بیگ مشین تصمیم گرفت *۱۹۸۹* را فقط در پلتفرم‌های پولی مثل رپسودی و بیتز میوزیک نگه دارد. این تصمیم بحث گسترده‌ای در صنعت موسیقی دربارهٔ تأثیر استریم بر کاهش فروش آلبوم‌ها در عصر دیجیتال به راه انداخت و حتی دنیل اک، مدیرعامل اسپاتیفای، در پاسخ از مدل پرداخت حق‌الزحمه این پلتفرم دفاع کرد.

ترانه‌های اضافی نسخه لوکس در فوریه ۲۰۱۵ در آی‌تیونز استور منتشر شدند. سوئیفت در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۵ با انتشار نامه سرگشاده‌ای در تامبلر اعلام کرد که *۱۹۸۹* در اپل موزیک در دسترس نخواهد بود و از سیاست این سرویس برای نپرداختن حق‌الزحمه به هنرمندان در دوره آزمایشی رایگان سه‌ماهه انتقاد کرد. روز بعد، ادی کیو، رئیس اپل موزیک، در پاسخی مستقیم به نامه سوئیفت اعلام کرد که تصمیم اولیه را تغییر داده‌اند و در دوره آزمایشی هم به هنرمندان حق‌الزحمه پرداخت می‌کنند. در نهایت، سوئیفت پذیرفت که *۱۹۸۹* را از ۳۰ ژوئن در اپل موزیک عرضه کند و بعداً در تبلیغات این سرویس هم ظاهر شد. در ژوئن ۲۰۱۷، بیگ مشین مجموعه آثار سوئیفت را به اسپاتیفای و سایر سرویس‌های پخش جریانی بزرگ بازگرداند؛ این تصمیم به مناسبت اعلان ثبت فروش ۱۰۰ میلیون نسخه ترانه گواهی‌دار از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا (RIAA) گرفته شد.

### تور کنسرتی

سوئیفت در ۳ نوامبر ۲۰۱۴ از طریق حساب توییتر خود، تور جهانی ۱۹۸۹ را اعلام کرد. این تور با ۸۵ اجرا در ۵۳ شهر برگزار شد و از ۵ می در توکیو، ژاپن، آغاز شد و در ۱۲ دسامبر در سیدنی، استرالیا، به پایان رسید. تور جهانی ۱۹۸۹ پرفروش‌ترین تور سال ۲۰۱۵ بود و بیش از ۲۵۰ میلیون دلار در گیشه درآمد داشت. فقط در آمریکای شمالی، این تور ۱۸۱٫۵ میلیون دلار فروش کرد و رکورد پرفروش‌ترین تور آمریکا توسط یک زن را شکست؛ همچنین از رکورد پرفروش‌ترین تور آمریکا توسط هر هنرمندی که پیش‌تر در سال ۲۰۰۵ توسط رولینگ استونز ثبت شده بود، پیشی گرفت. مستند و فیلم کنسرتی تحت عنوان *تور جهانی ۱۹۸۹ زنده* در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۵ به‌صورت انحصاری از طریق اپل میوزیک برای استریم در دسترس قرار گرفت.

در تاریخ‌های مختلف تور جهانی ۱۹۸۹، سوئیفت مهمانان ویژه‌ای را به روی صحنه دعوت کرد. برخلاف تور قبلی‌اش، تور سرخ، که بیشتر همکاران موسیقی‌دان را روی صحنه می‌آورد، مهمانان تور ۱۹۸۹ انتخاب‌هایی متنوع‌تر و غافلگیرکننده‌تر داشتند. در کل، ۷۸ مهمان ویژه بدون اعلام قبلی روی صحنه آمدند که شامل بازیگران، خوانندگان، مدل‌ها و ورزشکاران بودند. رسانه‌ها به گروه خاصی از زنان مشهور، که بیشترشان خواننده و مدل بودند، لقب «جوخه سوئیفت» دادند. کرستی فرکلاف، پژوهشگر حوزه هنر، می‌گوید دعوت از این چهره‌های سرشناس در تور ۱۹۸۹ راهی بود که سوئیفت قدرت ستاره بودنش را نشان دهد و همیشه در مرکز توجه رسانه‌ها بماند، ولی این کار باعث شد وجهه او به‌عنوان ستاره پاپ، خودمحور و غیراصیل به نظر بیاید. او دربارهٔ «جوخه» زنانه معتقد است که این جمع، نمادی از هویت فمینیستی جدید سوئیفت بود، اما چون اعضای آن افراد ثروتمند و به‌طور معمول جذاب بودند، حس هم‌ذات‌پنداری و سادگی‌ای که سوئیفت در شروع کارش به مخاطبانش داده بود، کم‌رنگ شد.

## عملکرد تجاری
در ایالات متحده، فروش آلبوم‌های موسیقی در دهه ۲۰۱۰ به دلیل رواج دانلود و استریم به شدت کاهش یافته بود، اما آلبوم‌های سوئیفت همچنان فروش خوبی داشتند. دو آلبوم آخر او پیش از *۱۹۸۹*، یعنی *[[حالا صحبت کن]]* (۲۰۱۰) و *سرخ* (۲۰۱۲)، هر کدام در هفته نخست بیش از یک میلیون نسخه فروش داشتند. فروش *۱۹۸۹* سوژهٔ پیش‌بینی در نشریات صنعت موسیقی بود، به‌ویژه با توجه به اینکه سوئیفت از موسیقی کانتری — که نقش مهمی در موفقیت اولیه‌اش داشت — فاصله گرفته بود و همچنین به دلیل تأثیر سرویس‌های پخش جریانی (استریم) رایگان. در هفته منتهی به انتشار آلبوم، پیش‌بینی‌ها حاکی از آن بود که فروش آن کمتر از یک میلیون نسخه خواهد بود؛ تخمین‌ها از ۶۰۰٬۰۰۰–۷۵۰٬۰۰۰ نسخه تا ۸۰۰٬۰۰۰–۹۰۰٬۰۰۰ نسخه متغیر بود. اما پس از انتشار، *بیلبورد* فروش آن را دقیق‌تر رصد کرد و پیش‌بینی فروش هفته اول را ظرف ۲۴ ساعت از ۹۰۰٬۰۰۰ به یک میلیون، ظرف ۴۸ ساعت به ۱٫۲ میلیون و پس از شش روز به ۱٫۳ میلیون افزایش داد.

تا ۲ نوامبر ۲۰۱۴، *۱۹۸۹* با فروش ۱٫۲۸۷ میلیون نسخه در هفته نخست، در صدر جدول *بیلبورد* ۲۰۰ قرار گرفت (بر اساس داده‌های جدول ۱۵ نوامبر ۲۰۱۴). سوئیفت اولین هنرمندی شد که سه آلبومش هر کدام در هفته نخست بیش از یک میلیون نسخه فروختند و *۱۹۸۹* اولین آلبوم سال ۲۰۱۴ بود که به این رقم رسید. این آلبوم ۱۱ هفته را در صدر *بیلبورد* ۲۰۰ سپری کرد و یک سال کامل در میان ۱۰ آلبوم برتر حضور داشت. تا پایان سال ۲۰۱۹، با فروش ۶٫۲۱۵ میلیون نسخه، سومین آلبوم پرفروش دهه ۲۰۱۰ در آمریکا شد. تا مه ۲۰۲۵، *۱۹۸۹* در آمریکا به ۱۴٫۶ میلیون واحد معادل آلبوم رسیده بود. این آلبوم تا سپتامبر ۲۰۲۵ از سوی انجمن صنعت ضبط آمریکا (RIAA) دارای ۱۴ گواهی پلاتین بود.

*۱۹۸۹* در کشورهای دیگر هم موفقیت چشمگیری داشت و در استرالیا (۱۱ بار پلاتین)، کانادا (۶ بار پلاتین)، مکزیک (۳ بار پلاتین به‌علاوه طلا)، نیوزیلند (۱۰ بار پلاتین)، نروژ (۳ بار پلاتین) و بریتانیا (۶ بار پلاتین) به صدر جدول رسید و گواهی چند پلاتینی گرفت. در سایر کشورها در قاره‌های آمریکا، اروپا و آسیا-اقیانوسیه، این آلبوم در اتریش، دانمارک، آلمان، ایتالیا، پرتغال، اسپانیا، سوئیس، ژاپن و برزیل در میان ۵ آلبوم برتر قرار گرفت. در فرانسه، آلمان، ایتالیا، ژاپن، پرتغال و سوئیس پلاتین، در برزیل دو بار الماس، در اتریش، دانمارک، لهستان و سنگاپور ۳ بار پلاتین و در بلژیک ۴ بار پلاتین گرفت. در چین، تا اوت ۲۰۱۹ بیش از یک میلیون نسخه فروش داشت و یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های دیجیتال آن جا شد.

بر اساس گزارش فدراسیون بین‌المللی صنعت فونوگرافی، *۱۹۸۹* دومین آلبوم پرفروش سال ۲۰۱۴ و سومین آلبوم پرفروش سال ۲۰۱۵ بود. تا نوامبر ۲۰۲۲، این آلبوم با ۱۴ میلیون نسخه فروش، پرفروش‌ترین آلبوم سوئیفت در سطح جهان شد. پس از آغاز برگزاری تور دوره‌ها در مارس ۲۰۲۳ که اجراهای آن مروری بر کل آثار سوئیفت بود، فروش و استریم آثار او دوباره اوج گرفت. *۱۹۸۹* در این دوره به رتبه‌های جدیدی در جدول‌ها رسید: رتبه اول در یونان، رتبه چهارم در اتریش و رتبه هفدهم در سوئد. همچنین در جدول‌های جدیدی در آرژانتین (رتبه اول)، اروگوئه (رتبه هفتم) و ایسلند (رتبه بیست‌وپنجم) ظاهر شد.

## بازخورد نقادانه

واکنش‌های اولیه به *۱۹۸۹* عموماً مثبت بودند، هرچند این نظر یکدست و همگانی نبود. بر اساس بررسی‌های نشریات جریان اصلی، وب‌سایت متاکریتیک با میانگین وزنی ۲۹ نقد، به *۱۹۸۹* امتیاز ۷۶ از ۱۰۰ داده است. همچنین وب‌سایت اِنی‌دیسنت‌میوزیک؟ بر اساس ۲۸ نقد، به این آلبوم امتیاز ۷٫۴ از ۱۰ اختصاص داده است.

نقدهای مثبت عموماً از ترانه‌سرایی سوئیفت تمجید کردند و بر اشعار چندوجهی او که کاوشی بر احساسات بی‌غم و تلخ‌وشیرین روابط عاشقانه شکست‌خورده بود تأکید داشتند؛ منتقدان مختلف این اشعار را پخته و بالغ توصیف کردند و معتقد بودند که دیگر اثری از سادگی و معصومیت موجود در ترانه‌های گذشتهٔ او دیده نمی‌شود. منتقدان احساس کردند که *۱۹۸۹* در مقایسه با آلبوم‌های قبلی سوئیفت حال‌وهوایی شادتر دارد، اما همچنان پیوند احساسی عمیق خود را حفظ کرده است. وریندا جاگودا از *[[پیچفورک (وبگاه)|پیچفورک]]* شخصیت سوئیفت در *۱۹۸۹* را خوداتکا و با مصمم‌تر دانست و اشاره کرد که او بیش از حد روی دردها و زخم‌های گذشته متمرکز نشده است. از سوی دیگر، راب شفیلد از *[[رولینگ استون]]* این آلبوم را «عمیقاً عجیب، سرشار از احساسات پرشور و بسیار مشتاقانه» توصیف کرد و گفت که سوئیفت در این آلبوم احساساتش را تا نهایت افراط و شدت کاوش کرده است.

منتقدان پذیرش سبک سینث‌پاپ دهه ۱۹۸۰ توسط سوئیفت را تجربه‌گرایانه دانستند، اما نظراتشان دربارهٔ نتیجه آن متفاوت بود. بسیاری از نقدها تولید موسیقی آلبوم را جذاب و گیرا توصیف کردند؛ رابرت کریستگاو معتقد بود که ملودی‌های جذاب و آواز ویرایش‌شدهٔ آلبوم باعث شده‌اند سوئیفت علی‌رغم قصدش برای کنار گذاشتن سبک قدیمی‌اش، همچنان «در خانه» و آشنا به نظر برسد. پاورز استدلال کرد که پردازش الکترونیکی صدای سوئیفت، سایه‌های جدیدی از بیان و احساس را به نمایش گذاشته و تجربه‌ای لذت‌بخش برای شنونده ایجاد کرده است. جان کارامانیکا از *[[نیویورک تایمز]]* و الکسیس پتریدیس از *[[گاردین]]*، *۱۹۸۹* را به‌عنوان ادای دینی وفادارانه به پاپ دهه ۱۹۸۰ که جایگاه سوئیفت را به‌عنوان موسیقی‌دانی جاودانه و پیشروتر از هم‌نسلانش بالا برده ستودند؛ پتریدیس این موفقیت را به چشم‌انداز هنری سوئیفت نسبت داد، با وجود همکاری با چندین همکار و تهیه‌کننده.

با این حال، برخی نقدها ابراز تأسف کردند که رویکرد موسیقی مبتنی بر سینث‌سایزر، اصالت ترانه‌سرایی سوئیفت را تضعیف کرده است، زیرا به نظرشان این سبک «سرمایه‌دارانه» با ارزش‌های به‌ظاهر اصیل موسیقی کانتری در تضاد بود. چند نقد به تولید شدید سینث‌سایزر اشاره کردند که جزئیات اشعار را کم‌رنگ کرده و گاهی حس عمومی و معمولی به آلبوم داده است. استیون هایدن در نقدش برای نشریهٔ *گرنتلند* بیان کرد که *۱۹۸۹* مهارت ترانه‌سرایی یکدستی را به نمایش می‌گذارد، اما چارچوب سینث-پاپ دهه ۱۹۸۰ تکراری به نظر می‌رسد و باعث شده سوئیفت صدای متمایز خود را از دست بدهد. استیون توماس ارلوین از آل‌میوزیک آلبوم را «موسیقی متن درخشان یک سبک زندگی بلندپروازانه» خلاصه کرد که به شدت تلاش می‌کند با سلیقه جریان اصلی هماهنگ شود. کیتی امپایر از *[[آبزرور]]* معتقد بود که *۱۹۸۹* نقاط قوت سوئیفت به‌عنوان ترانه‌سرا را به نمایش می‌گذارد، اما مانند تک‌آهنگ «می‌دونستم شر میشی» از آلبوم *سرخ*، «بی‌چون‌وچرا عالی» نیست.

## جایزه‌ها و رتبه‌بندی‌ها
در سال ۲۰۱۵، *۱۹۸۹* جایزه آلبوم پاپ/راک برگزیده را در جوایز موسیقی آمریکا دریافت کرد و در جوایز گلد دیسک ژاپن ژاپن به عنوان آلبوم سال (غربی) برگزیده شد. این آلبوم همچنین نامزد دریافت جایزه بهترین آلبوم بین‌المللی پاپ/راک در جایزه موسیقی اکو در آلمان، آلبوم بین‌المللی سال در جوایز جونو در کانادا، و بهترین آلبوم بین‌المللی در جوایز لوس پرمیوس ۴۰ پرینسیپالس در اسپانیا شد. در سال ۲۰۱۶، *۱۹۸۹* جایزه آلبوم سال را در جوایز موسیقی آی‌هارت‌رادیو از آن خود کرد. در پنجاه و هشتمین دوره جوایز سالانه گرمی در سال ۲۰۱۶، این آلبوم جوایز آلبوم سال و بهترین آلبوم آواز پاپ را به دست آورد. سوئیفت با این موفقیت به اولین هنرمند زن تک‌خوان تبدیل شد که دو بار جایزه آلبوم سال را دریافت کرد؛ اولین بارش برای آلبوم *[[بی‌باک (آلبوم)|بی‌باک]]* (۲۰۰۸) در سال ۲۰۱۰ بود.

بسیاری از نشریات *۱۹۸۹* را در میان بهترین آلبوم‌های سال ۲۰۱۴ قرار دادند. نشریاتی که این آلبوم را در فهرست ۱۰ آلبوم برتر خود جای دادند شامل *بیلبورد* (رتبه اول)، *[[آمریکن سانگرایتر]]* (چهارم)، *تایم* (چهارم)، *دیلی تلگراف* (پنجم)، *د میوزیک* (پنجم)، *[[دراوند این ساوند]]* (ششم)، *[[کمپلکس نتورکز|کمپلکس]]* (هشتم) و *رولینگ استون* (دهم) بودند. دیگر نشریاتی که *۱۹۸۹* را در فهرست‌های خود آوردند شامل *گاردین*، *د اِی. وی. کلاب*، *[[پاپ‌مترز]]*، *پیچفورک* و *[[میوزیک‌اوام‌اچ]]* بودند. این آلبوم در نظرسنجی گسترده منتقدان پز اند جاپ سال ۲۰۱۴ از سوی *[[ویلج ویس]]* در رتبه هفتم قرار گرفت و در فهرست‌های انفرادی منتقدان از جمله جان کارامانیکا از *نیویورک تایمز* (هفتم)، کن تاکر از ان‌پی‌آر (سوم) و برایان منسفیلد از *[[یواس‌ای تودی]]* (اول) نیز دیده شد.

## میراث
### تأثیر فرهنگی
*۱۹۸۹* تصویر سوئیفت را از خوانندهٔ کانتری به نماد پاپ تغییر داد؛ جایگاهی که در دهه‌ ۲۰۲۰ ادامه داشته است. این آلبوم پس از *[[رؤیای نوجوانی (آلبوم کیتی پری)|رؤیای نوجوانی]]* کیتی پری (۲۰۱۰)، دومین آلبومی بود که در دهه ۲۰۱۰ دست‌کم پنج تک‌آهنگ در جمع ۱۰ اثر برتر جدول *بیلبورد* هات ۱۰۰ داشت. با آلبوم‌های *بی‌باک* و *۱۹۸۹*، سوئیفت پس از جنت جکسون به دومین زنی تبدیل شد که دو آلبومش هرکدام دست‌کم پنج تک‌آهنگ در جمع ۱۰ اثر برتر *بیلبورد* هات ۱۰۰ دارند. تک‌آهنگ‌های این آلبوم به مدت بیش از یک سال و نیم در بازه ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ در پخش رادیویی ایالات متحده حضوری پررنگ داشتند، پدیده‌ای که بیلبورد آن را «حضور فراگیر فرهنگی» نادری برای یک آلبوم دهه ۲۰۱۰ توصیف کرد. محبوبیت گسترده *۱۹۸۹*، به گفته شاون کالن، پژوهشگر حوزه علوم انسانی، سوئیفت را «در خط مقدم پاپ پساهزاره» قرار داد. سوئیفت در آلبوم‌های بعدی خود از جمله *[[اعتبار (آلبوم تیلور سوئیفت)|اعتبار]]* (۲۰۱۷)، *[[معشوق (آلبوم)|معشوق]]* (۲۰۱۹) و *[[نیمه‌شب‌ها]]* (۲۰۲۲) به گسترش صدای پاپ مبتنی بر سینث‌سایزر ادامه داد. آنتونوف در این آلبوم‌ها با سوئیفت کار کرد و همچنین در همکاری با دیگر موسیقی‌دانان به موفقیت تجاری دست یافت؛ او سوئیفت را نخستین کسی دانست که استعدادش را به‌عنوان تهیه‌کننده تشخیص داد.

بسیاری از روزنامه‌نگاران *۱۹۸۹* را عاملی دانستند که دیگر هنرمندان را به آزمایش صداهای جدید، بدون محدودیت در چارچوب ژانر خاصی، ترغیب کرد. از جمله هنرمندانی که *۱۹۸۹* را به‌عنوان منبع الهام خود ذکر کردند، می‌توان به خواننده و ترانه‌سرا کنن گری، بازیگر و موسیقی‌دان جرد لتو، همچنین گروه پاپ ومپس اشاره کرد که تحت تأثیر *۱۹۸۹*، آلبوم *[[Wake Up (The Vamps album)|بیدار شو]]* (۲۰۱۵) را خلق کردند. جنیفر کیتین رابینسون، بازیگر و کارگردان، *۱۹۸۹* را الهام‌بخش اولین تجربه کارگردانی فیلم بلند خود، *[[یک شخص عالی (فیلم)|یک شخص عالی]]* (۲۰۱۹)، عنوان کرد. خواننده-ترانه‌سرا رایان آدامز در سپتامبر ۲۰۱۵ نسخه‌ای کامل از آلبوم ۱۹۸۹ را به‌صورت ترانه‌به‌ترانه بازخوانی و منتشر کرد. او این آلبوم را اثری «شادی‌بخش» توصیف کرد و گفت که در اواخر سال ۲۰۱۴، برای کنار آمدن با طلاقش از مندی مور، بارها به آن گوش داده است. آدامز در بازخوانی خود، تنظیم‌هایی آکوستیک با سازهای زهی و کوبه‌ای را به کار برد و سبک‌هایی از موسیقی آلترناتیو کانتری و ایندی راک را در آن گنجاند. سوئیفت از بازخوانی آدامز خرسند بود و تغییرات او در آلبوم را به بازیگرانی تشبیه کرد که با تغییر لحن و دیالوگ‌های خود، معنای جدیدی به آن می‌بخشند.

موفقیت سوئیفت با توجه شدید رسانه‌ها به تصویر عمومی‌اش همراه بود. در زمان تبلیغ *۱۹۸۹*، او پس از سال‌ها دوری از این موضوع، خود را فمینیست معرفی کرد. حضور او در کنار گروه دوستانش، که به «جوخه» معروف بودند، و پوشش گسترده تور جهانی ۱۹۸۹ باعث شد که بیش‌ازحد در مرکز توجه رسانه‌ها قرار بگیرد. این موضوع باعث شد مردم از شخصیت عمومی او، که به نظر بیش‌ازحد طراحی‌شده و بلندپروازانه می‌آمد، بیزار شوند؛ این در حالی بود که او در دوران فعالیتش در موسیقی کانتری تصویری ساده و متواضع از خودش ساخته بود. در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶، درگیری‌های آنلاین سوئیفت با هنرمندانی مثل نیکی میناژ و کانیه وست به تصویر با دقت انتخاب‌شده او، هویت فمینیستی‌اش و حس اصالتش لطمه زد. سوئیفت در سال ۲۰۱۶ اعلام کرد که برای مدتی طولانی از فعالیت فاصله می‌گیرد. آلبوم بعدی‌اش، *اعتبار*، تحت تأثیر جنجال‌های رسانه‌ای پیرامون شهرتش شکل گرفت.

### ارزیابی نقادانه مجدد
بعد از اینکه آدامز در سال ۲۰۱۵ نسخه بازخوانی آلبوم *۱۹۸۹* را منتشر کرد، نشریه *پیچفورک* به خاطر اینکه این نسخه را نقد کرد اما به آلبوم اصلی سوئیفت توجهی نکرد، از طرف چند نشریه دیگر مورد انتقاد قرار گرفت. بسیاری از نقدها آدامز را تحسین کردند که توانسته *۱۹۸۹* سوئیفت را، که به نظر برخی سطحی یا پیش‌پاافتاده بود، به اثری جدی‌تر و اصیل‌تر تبدیل کند. آلیسون استون، فیلسوف، معتقد بود که واکنش منتقدان به دلیل دو چیز بود: یکی توجه بیش‌ازحد به موسیقی راک (راک‌گرایی) و دیگری نگاه جنسیتی. به نظر استون، منتقدان موسیقی فکر می‌کردند پاپ سوئیفت به‌خاطر سبک «زنانه» اش «سطحی و کم‌اهمیت» است و آن را در مقایسه با سبک ایندی-راک آدامز، که به نظرشان پر از اصالت و معنا بود، کم‌ارزش می‌دانستند. استون و فارست ویکمن از نشریه *اسلیت* گفتند این به‌خاطر ترجیح منتقدان راک به هنرمندان مردمحور و نوآور در مقابل هنرمندان جریان اصلی است. امیلی سنت جیمز در *[[واکس (وبگاه)|واکس]]* گفت که *۱۹۸۹* سوئیفت از قبل احساسات عمیقی مثل غم و خشم را در دل صداهای شاد پاپ خود داشت، و این همه تأکید روی «اصالت» و درست‌کاری آدامز فقط به خاطر جانب‌داری نقادان از ژانرهایی مثل راک یا خواننده-ترانه‌سرایان آکوستیک بود.

نقدهای گذشته‌نگر، *۱۹۸۹* را آلبومی به‌لحاظ هنری کمال‌یافته دانسته‌اند. بسیاری آن را شاهکار و یک اثر کلاسیک مدرن قلمداد کرده‌اند و اصالت سبک سینث-پاپ دهه ۱۹۸۰ آن را به‌عنوان عامل کلیدی در ماندگاری و ایجاد حس نوستالژی در این اثر مورد تأیید قرار داده‌اند. نورا پرینسیوتی از نشریه *[[رینگر (وبسایت)|رینگر]]* می‌گوید که سوئیفت عمداً با دوری کردن از سبک‌های پرطرفدار موسیقی آن زمان، *۱۹۸۹* را به بخشی از تاریخ موسیقی پاپ تبدیل کرد و آن را هم‌ردیف آلبوم‌های پاپ ماندگاری مثل *[[تریلر (آلبوم)|تریلر]]* مایکل جکسون و *[[ابی رود]]* بیتلز قرار داد. *۱۹۸۹* در فهرست مهم‌ترین آلبوم‌های سده بیست و یکم از سوی *[[جی‌کیو|بریتیش جی‌کیو]]* و *گاردین* جای گرفت و *رولینگ استون* این آلبوم را در رتبه ۷۲ فهرست سال ۲۰۲۵ خود با عنوان «۲۵۰ آلبوم برتر قرن بیست و یکم تا به امروز» قرار داد. ایان گورملی از *گاردین* نوشته که این آلبوم باعث شد سوئیفت نگاه تازه‌ای به موسیقی پاپ رایج به وجود بیاورد (پاپ‌گرایی) — موسیقی‌ای که تا پیش از این، مخاطبان موسیقی مستقل یا «ایندی» چندان جدی‌اش نمی‌گرفتند. در میان ۱۱ آلبوم سوئیفت، این آلبوم در رتبه‌بندی *ان‌ام‌ئی* و *[[آیریش تایمز]]* اول شد و در رتبه‌بندی‌های *[[Alternative Press (magazine)|آلترنیتیو پرس]]*، *[[Spin (magazine)|اسپین]]*، *[[اسلنت مگزین]]* و *[[استار تریبون]]* جایگاه دوم را به دست آورد.

بسیاری از نشریه‌ها *۱۹۸۹* را در فهرست بهترین آلبوم‌های دهه ۲۰۱۰ قرار دادند. مثلاً *ای. وی. کلاب* و *اسلنت مگزین* آن را در میان ۱۰ آلبوم برتر خودشان گذاشتند. این آلبوم همچنین در فهرست ۵۰ آلبوم برتر نشریاتی مثل *بیلبورد*، *[[کانسیکوئنس (نشریه)|کانسیکوئنس]]*، *ان‌ام‌ئی*، *[[پیست (مجله)|پیست]]*، *رولینگ استون* و آپروکس جا گرفت. علاوه بر این، نشریه *کانسیکوئنس* آن را در رتبه ششم بهترین آلبوم‌های پاپ دهه ۲۰۱۰ گذاشت و کریس ویلمان از *[[ورایتی]]* آن را در صدر فهرست شخصی خودش قرار داد. اد پاتن از روزنامه *[[تایمز]]* هم آن را «آلبوم قرن» نامید. در نظرسنجی خوانندگان وبگاه *پیچفورک* برای دهه ۲۰۱۰، این آلبوم رتبه ۴۴ را گرفت. در فهرست «۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران» *رولینگ استون* (نسخه بازنگری‌شده ۲۰۲۳) رتبه ۳۹۳ را به دست آورد و در فهرست «۱۰۰ آلبوم برتر تمام دوران» از *کانسیکوئنس* (سال ۲۰۲۲) در جایگاه ۳۹ قرار گرفت.

### ضبط مجدد

در نوامبر ۲۰۲۰، پس از کشمکشی در خصوص مالکیت آثار گذشتهٔ سوئیفت، او تصمیم گرفت شش آلبوم استودیویی نخستش که قبلاً توسط بیگ مشین منتشر شده بودند را دوباره ضبط کند. با این بازضبط، سوئیفت توانست مالکیت کامل نسخه‌های اصلی مسترها را به دست آورد، که به او اجازه می‌داد آزادانه از موسیقی‌اش برای کارهای تجاری استفاده کند و جایگزین نسخه‌هایی شود که در اختیار بیگ مشین بود. او نسخه بازضبط‌شده آلبوم *۱۹۸۹* را با عنوان *۱۹۸۹ (نسخه تیلور)* در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۳، یعنی نه سال پس از انتشار نسخه اولیه، عرضه کرد. فهرست قطعات اصلی این نسخه شامل بازضبط همه ترانه‌های نسخه لوکس *۱۹۸۹* به علاوه پنج قطعهٔ جدید و منتشرنشده از مجموعه‌ای با نام «از صندوقچه» است. بعد از اعلام انتشار *۱۹۸۹ (نسخه تیلور)*، آلبوم اصلی دوباره در تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۲۳ به جمع ۱۰ آلبوم برتر جدول *بیلبورد* ۲۰۰ بازگشت. مالکیت مسترهای نسخه اصلی *۱۹۸۹* در ۳۰ مه ۲۰۲۵ به سوئیفت بازگردانده شد، همراه با مالکیت نسخه‌های اصلی پنج آلبوم دیگر.

## فهرست قطعات

### پانویس
*  نشان‌دهندهٔ حضور تهیه‌کنندهٔ آواز
*  نشان‌دهندهٔ تهیه‌کنندهٔ اضافه

## عوامل
;تولید
 
* تیلور سوئیفت – ترانه‌سرا، تهیه‌کننده، مدیر اجرایی تولید
* مکس مارتین – تهیه‌کننده آواز، تهیه‌کننده، ترانه‌سرا، برنامه‌نویسی، مدیر اجرایی تولید
* شلبک – تهیه‌کننده، ترانه‌سرا، برنامه‌نویسی
* ایمجن هیپ – تهیه‌کننده، ترانه‌سرا، برنامه‌نویسی ضبط
* جک آنتونوف – ترانه‌سرا، تهیه‌کننده
* رایان تدر – تهیه‌کننده، ضبط، ترانه‌سرا، برنامه‌نویسی اضافی
* علی پیامی – ترانه‌سرا، تهیه‌کننده، برنامه‌نویسی
* نوئل زانکانلا – تهیه‌کننده، برنامه‌نویسی اضافی
* نیتن چپمن – تهیه‌کننده، ضبط
* جیسون کمبل – هماهنگ‌کننده تولید
* متمن اند رابین – تهیه‌کننده، برنامه‌نویسی
* گرگ کرستین – تهیه‌کننده اضافی
* مایکل ایلبرت – ضبط
* اسمیت کارلسون – ضبط
* لورا سیسک – ضبط
* سم هالند – ضبط
* متیو ترایبا – دستیار ضبط
* اریک آیلندز – دستیار ضبط
* برندن موراوسکی – دستیار ضبط
* کوری بایس – دستیار ضبط
* سربان گنه‌آ – میکس
* جان هنز – مهندسی برای میکس
* پیتر کارلسون – مهندس پرو تولز
* تام کین – مسترینگ

;سازها

* تیلور سوئیفت – ضربان قلب، صدای دست زدن، صدای فریاد، گیتار آکوستیک، آواز اصلی، آواز پس‌زمینه
* مکس مارتین – کیبورد، پیانو، صدای دست زدن، صدای فریاد، آواز پس‌زمینه
* شلبک – گیتار آکوستیک، گیتار الکتریک، بیس، کیبورد، پرکاشن، صدای فریاد، صدای کوبیدن پا، گیتارهای اضافی، گیتار، صدای زانوها، نویز، صدای دست زدن، درام، آواز پس‌زمینه
* ایمجن هیپ – ویبرافون، درام، امبیرا، پرکاشن، کیبورد، آواز پس‌زمینه
* جک آنتونوف – گیتار آکوستیک، گیتار الکتریک، کیبورد، بیس، درام، آواز پس‌زمینه
* رایان تدر – پیانو، جونو، گیتار آکوستیک، گیتار الکتریک، برنامه‌نویسی درام، سینث اضافی، آواز پس‌زمینه
* نیکلاس لیونگفلد – گیتار
* یوناس تاندر – ساکسوفون
* یوناس لیندبورگ – ترومپت
* مگنوس ویکلوند – ترومبون
* علی پیامی – کیبورد
* نوئل زانکانلا – برنامه‌نویسی درام، سینث‌سایزر، بیس، سینث اضافی
* نیتن چپمن – گیتار الکتریک، بیس، کیبورد، درام
* متمن اند رابین – درام، گیتار، بیس، کیبورد، پرکاشن
* گرگ کرستین – کیبورد

;هنری
* تیلور سوئیفت – مدیر نوآوری
* سارا بارلو – عکاسی
* استفن شوفیلد – عکاسی
* جاش و بتانی نیومن – مدیر هنری
* آستین هیل – طراحی
* ایمی فوچی – طراحی
* جوزف کسل – مشاور مد

## جدول‌ها

### جدول‌های هفتگی

### جدول های پایان سال

### جدول‌های پایان دهه

### جدول‌های تمامی دوره‌ها

## گواهی‌نامه‌ها و فروش

## پانویس
### یادداشت‌ها

### واژه‌نامه

### یادکردها

### منابع چاپی

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## پیوند به بیرون

* 

رده:آلبوم‌های ۲۰۱۴ (میلادی)
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط ایمجن هیپ
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط تیلور سوئیفت
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط جک آنتونوف
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط رایان تدر
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط شلبک (تهیه‌کننده موسیقی)
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط علی پیامی
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط متمن اند رابین
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط مکس مارتین
رده:آلبوم‌های تهیه‌شده توسط نیتن چپمن (تهیه‌کننده موسیقی)
رده:آلبوم‌های تیلور سوئیفت
رده:آلبوم‌های سینث-پاپ هنرمندان اهل ایالات متحده آمریکا
رده:جایزه گرمی برای آلبوم سال
رده:جایزه گرمی بهترین آلبوم آوازی پاپ