ایدی سجویک

**ادیت مینتورن سجویک پست** (۲۰ آوریل ۱۹۴۳–۱۶ نوامبر ۱۹۷۱) بازیگر، مدل و چهره سرشناس اجتماعی آمریکایی بود. از او که بیشتر به عنوان یک سوپراستار وارهول یاد می‌شد، همزمان به عنوان یک نماد مد به‌طور گسترده شناخته شد؛ در سال ۱۹۶۵، مجله *[[وگ (مجله)|ووگ]]* با قدردانی از تأثیر او بر فرهنگ جوانان، او را «جوان‌لرزه‌گر» نامید.

سجویک در چندین فیلم زیرزمینی اندی وارهول، از جمله *«دختر کوچولوی پولدار بیچاره*» (۱۹۶۵) و *«زیبایی شماره ۲*» (۱۹۶۵) نقش آفرینی کرد. پس از ترک صحنه کارخانه وارهول در سال ۱۹۶۶، او به‌طور مستقل بازیگری و مدلینگ را دنبال کرد، اما هرگز نتوانست به همان سطح از شهرت دست یابد. سلامت روان او به دلیل سوءمصرف مواد مخدر رو به وخامت رفت و برای تکمیل فیلم نیمه‌زندگینامه‌ای *«چیائو!* *منهتن*» (۱۹۷۲) با مشکل مواجه شد. سجویک در سال ۱۹۷۱ در سن ۲۸ سالگی بر اثر مصرف بیش از حد مواد مخدر از دنیا رفت.

## اوایل زندگی و تحصیلات (۱۹۴۳–۱۹۶۴)
ادی سجویک در سانتا باربارا، کالیفرنیا، هفتمین فرزند از هشت فرزند آلیس دلانو د فارست (۱۹۰۸–۱۹۸۸) و فرانسیس مینتورن سجویک (۱۹۰۴–۱۹۶۷)، دامدار، مجسمه‌ساز و عضو خانواده تاریخی سجویک در ماساچوست، متولد شد. مادر سجویک دختر هنری ویلر د فارست، رئیس و رئیس هیئت مدیره راه‌آهن جنوب اقیانوس آرام بود. پدربزرگ مادری او، کشیش اندیکوت پیبادی، مدرسه گروتون را در گروتون، ماساچوست تأسیس کرد. او به نام عمه پدرش، ادیت مینتورن استوکس، که به همراه همسرش، ایزاک نیوتن فلپس استوکس، توسط جان سینگر سارجنت نقاشی شده بود، نامگذاری شد. او از تبار پروتستان‌های فرانسه بود.

با وجود ثروت و جایگاه اجتماعی بالای خانواده، زندگی اولیه سجویک با مشکلاتی همراه بود. سجویک و خواهر و برادرانش که در ابتدا در خانه آموزش می‌دیدند و توسط پرستار بچه مراقبت می‌شدند، به شدت توسط والدینشان کنترل می‌شدند. آنها که در مزارع پدرشان در کالیفرنیا بزرگ شده بودند، تا حد زیادی از دنیای بیرون منزوی بودند و این باعث شده بود که آنها این ایده را داشته باشند که از اکثر همسالان خود برترند. در همین شرایط خانوادگی و اجتماعی بود که سجویک، در اوایل نوجوانی، دچار اختلال خوردن شد و در الگوی اولیه پرخوری و استفراغ قرار گرفت.  در سن ۱۳ سالگی، پس از درگذشت پدربزرگش هنری دوایت سجویک در مدرسه برانسون در نزدیکی سانفرانسیسکو به صورت شبانه‌روزی تحصیل کرد. به گفته خواهر بزرگترش آلیس «سوسی» سجویک، او به دلیل ابتلا به بی‌اشتهایی عصبی خیلی زود از مدرسه بیرون آورده شد.  پدرش پس از بازگشت به خانه، آزادی فردی او را در خانه و بیرون از آن به شدت محدود کرد.

در سال ۱۹۵۸، والدین سجویک او را در مدرسه سنت تیموتی در مریلند ثبت نام کردند. او سرانجام به دلیل اختلال خوردن مداوم از مدرسه بیرون آورده شد. در پاییز ۱۹۶۲، با اصرار پدرش، سجویک به بیمارستان خصوصی سیلور هیل در نیو کنان، کنتیکت منتقل شد. از آنجایی که رژیم غذایی برای او بسیار آسان بود، توانست به راحتی وضعیت خود را در سیلور هیل دستکاری کند و وزنش را سریعاً کاهش دهد. بعداً او را به بلومینگدیل، بخش سلامت رفتاری در بخش وستچستر کانتی بیمارستان نیویورک، فرستادند، جایی که بی‌اشتهایی او به‌طور قابل توجهی بهبود یافت. همزمان با ترک بیمارستان، او رابطه کوتاهی با یک دانشجوی دانشگاههاروارد داشت، که نهایتاً باردار شد و با استناد به مشکلات روانی خود، توانست سقط جنین کند.

در پاییز ۱۹۶۳، سجویک به کمبریج، ماساچوست نقل مکان کرد و تحصیل در رشته مجسمه‌سازی را نزد دخترعمویش، هنرمند لیلی سارینن، آغاز کرد.  به گفته سارینن، سجویک «در مورد مردان بسیار مردد بود، هرچند همه مردان او را دوست داشتند». در این دوره، او با اعضای یک گروه نخبه بوهمینایی در صحنه اجتماعی هاروارد مهمانی می‌گرفت.

سجویک عمیقاً تحت تأثیر فقدان برادران بزرگترش، فرانسیس جونیور (معروف به "مینتی") و رابرت (معروف به "بابی") قرار گرفت که به فاصله هجده ماه هر دو درگذشتند. فرانسیس که رابطه بسیار ناخوشایندی که با پدرشان داشت، چندین بار دچار فروپاشی روانی شد و سرانجام در سال ۱۹۶۴ در بیمارستان سیلور هیل خودکشی کرد.  رابرت، دومین برادر بزرگتر او، نیز از مشکلات سلامت روان رنج می‌برد و پس از به کما رفتن در اثر برخورد موتورسیکلتش با بدنه یک اتوبوس شهر نیویورک در شب سال نو ۱۹۶۵ درگذشت. 

سجویک در بیست و یکمین سالگرد تولدش در آوریل ۱۹۶۴، مبلغ ۸۰٬۰۰۰ دلار از مادربزرگ مادری‌اش دریافت کرد. در سپتامبر ۱۹۶۴، او برای دنبال کردن حرفه مدلینگ به نیویورک نقل مکان کرد و در دسامبر ۱۹۶۴، او در یک تصادف رانندگی مجروح شد.

## کارخانه (۱۹۶۵–۱۹۶۶)

### حرفه فیلم
در مارس ۱۹۶۵، ادی سجویک در مهمانی‌ای که توسط تهیه‌کننده لستر پرسکی برگزار شده بود، با هنرمند و فیلمساز اندی وارهول آشنا شد و خیلی زود به یکی از اعضای ثابت استودیوی وارهول در میدتاون منهتن، یعنی «کارخانه»، تبدیل شد. 

در یکی از این بازدیدها، وارهول مشغول فیلمبرداری فیلم *[[اسب (فیلم ۱۹۶۵)|«اسب]]*» (۱۹۶۵) بود که سجویک در آن حضور یافت و همکاری او با وارهول را روی پرده سینما آغاز کرد. کمی بعد، او در *[[وینیل (فیلم ۱۹۶۵)|فیلم «وینیل]]*» (۱۹۶۵)که فیلمی اقتباسی وارهول از *[[پرتقال کوکی|رمان «پرتقال کوکی»]]* اثر آنتونی برگس، حضوری کوتاه داشت.  اگرچه این فیلم با بازیگرانی کاملاً مرد ساخته شده بود، وارهول سجویک را وارد پروژه کرد. در کنار حضور محدود او در هر دو فیلم باعث شد توجه و اعتماد بسیاری را از طرف وارهول به خود جلب کند و وارهول را بر آن داشت تا او را به عنوان شخصیت اصلی در آثار بعدی خود انتخاب کند. او سجویک را «ابرستاره» لقب داد و حضورهای مکرر عمومی آن‌ها به محبوبیت این عنوان کمک کرد سجویک خودش این مفهوم را در *برنامه «مرو گریفین شو»* توضیح داد و تازگی آن را برای مخاطبان جریان اصلی در آن زمان نشان داد.

نخستین نقش اصلی سجویک در فیلم «دختر فقیر کوچک» (۱۹۶۵) بود، که در ابتدا بخشی از مجموعه‌ای برنامه‌ریزی‌شده با عنوان «داستان دختر فقیر کوچک» در نظر گرفته شده بود و فیلم‌هایی چون Restaurant, Face و Afternoon را نیز در بر می‌گرفت. این فیلم که عمدتاً در آپارتمان سجویک فیلم‌برداری شد، روزمرگی‌های او را با سبکی خودمانی و مشاهده‌گرانه به تصویر می‌کشید.

سپس او در فیلم Kitchen ظاهر شد؛ فیلمی که در ماه مه ۱۹۶۵ فیلم‌برداری و سال بعد اکران شد، به قلم رونالد تیول، نویسندهٔ همیشگی گروه Factory، و با حضور چند تن از اعضای حلقهٔ وارول. پس از Kitchen، چاک وین جای تیول را به عنوان نویسنده و دستیار کارگردان در Beauty No. 2 (1965) گرفت. این فیلم که در ژوئن فیلم‌برداری و در ژوئیه اکران شد، سجویک را در حالی نشان می‌دهد که بر تخت در لباس زیر دراز کشیده و جینو پیسرکیو کنارش است، در حالی که وین از پشت صحنه او را دست می‌اندازد.

در طول سال ۱۹۶۵، سجویک به همکاری با وارول ادامه داد و در فیلم‌هایی همچون Outer and Inner Space, Prison و Lupe حضور یافت.

با این حال، تا اواخر سال ۱۹۶۵، رابطهٔ سجویک با وارول شروع به تیره شدن کرد، زیرا او به جمعیت طرفداران باب دیلن گرایش یافته بود، و او اوایل سال ۱۹۶۶ صحنهٔ کارخانه را ترک کرد. در ماه مه ۱۹۶۶، وارول به روزنامهٔ لس‌آنجلس تایمز گفت: «ادی بهترین و بزرگ‌ترین بود. او پس از آنکه از جمع طرفداران دیلن کنار گذاشته شد و در جریان آتش‌سوزی آپارتمانش در اکتبر ۱۹۶۶ جان سالم به در برد، سجویک برای یافتن کار به کارخانه بازگشت. وارهول او را در آخرین پروژهٔ خود، «داستان اندی وارهول»، به ایفای نقش گماشت، فیلمی که در آن رنِه ریکارد وارهول را به شیوه‌ای طنزآمیز به تصویر می‌کشید. این فیلم در نوامبر ۱۹۶۶ فیلم‌برداری شد، اما هرگز اکران نشد و تنها یک بار در کارخانه نمایش داده شد.

### حرفه مدلینگ
فیلم‌های وارهول عمدتاً تنها در سینماهای زیرزمینی و نمایش‌هایی که در کارخانه برگزار می‌شد، به نمایش گذاشته می‌شدند و از نظر تجاری موفقیت چندانی کسب نکردند. با این حال، سجویک به دلیل حضورش در این فیلم‌ها و سبک شخصی‌اش، توجه روزافزون رسانه‌های جریان اصلی را به خود جلب کرد. ظاهر او—لباس‌های تنگ و مشکی، جوراب‌شلواری، دامن‌های کوتاه، گوشواره‌های لوستری و آرایش غلیظ چشم—او را به نماد مد دههٔ ۱۹۶۰ تبدیل کرد او با پوشیدن دامن‌های بچگانهٔ تغییر یافته، دامن مینی‌اسکرت را محبوب کرد و موهای طبیعی قهوه‌ای خود را کوتاه کرد؛ اغلب آن‌ها را نقره‌ای رنگ می‌کرد تا ظاهر نقره‌ای وارهول را بازتاب دهد.

در یک جلسهٔ عکاسی برای مجله ووگ در اوت ۱۹۶۵، ادی سجویک توسط **انزو سلریو** در حالی که تنها جوراب‌شلواری و یک لباس بالهٔ مشکی به تن داشت، روی یک کرگدن چرمی تعادل برقرار می‌کرد، به تصویر کشیده شد. مجله ووگ او را «دختر جذاب» و «جوان‌پرست» نامید. مادر سجویک با حرفهٔ مدلینگ او موافق نبود و امیدوار بود که دخترش به مجسمه‌سازی و نقاشی بازگردد، هنرهایی که پیش از ورود به دنیای مدلینگ دنبال می‌کرد. او همچنین گزارش‌ها دربارهٔ مجموعهٔ پرزرق و برق خز سجویک را «کاملاً بی‌معنی» خواند، هرچند مقاله‌ای در نیویورک تایمز ادعا می‌کرد که او چندین کت موش‌خرمایی و خزهای کمیاب دارد. "Edie Pops Up as Newest Superstar". *The New York Times*. در اواخر همان سال، فرد ابرشتات سجویک را برای مقاله تصویری نوامبر ۱۹۶۵ مجله لایف با عنوان «دختری با جوراب‌شلواری سیاه» عکاسی کرد. تأثیر فرهنگی او زمانی برجسته شد که هنرمند روی لیختنشتاین و همسرش برای مهمانی هالووین ۱۹۶۵ خود را به شکل وارهول و سجویک لباس پوشیدند.. در سال ۱۹۶۶، *[[لباس روزانه زنان|مجله Women's Wear Daily]]* سجویک را یکی از «انقلابیون مد» نیویورک نامید.

## سال‌های بعد (۱۹۶۶–۱۹۷۱)
وقتی سجویک در سال ۱۹۶۶ برای تعطیلات کریسمس به کالیفرنیا بازگشت، والدینش او را در بخش روان‌پزشکی بستری کردند.

سجویک تلاش کرد تا حرفهٔ بازیگری مشروعی را آغاز کند. او برای نورمن میلر آزمون بازیگری داد، زمانی که اقتباس صحنه‌ای رمانش، پارک آهو، در سال ۱۹۶۷ در حال تولید بود. اما میلر او را «رد کرد … او در نوعی حالت عذاب‌کشیده و کاملاً حساس بسیار خوب بازی می‌کرد … او با هر دیالوگ مقدار زیادی از خود را به کار می‌برد، به حدی که می‌دانستیم پس از سه اجرا کاملاً از پا در خواهد آمد.» 

در مارس ۱۹۶۷، سجویک فیلم ***چیائو! منهتن*** را که یک فیلم نیمه‌خودزندگی‌نامه و زیرزمینی بود و به‌طور مشترک توسط جان پالمر و دیوید وایزمن کارگردانی می‌شد، آغاز کرد. به دلیل وخامت سریع وضعیت جسمانی او ناشی از مصرف مواد مخدر، تولید فیلم متوقف شد. در سال‌های ۱۹۶۸ و ۱۹۶۹، او به دلیل سوءمصرف مواد و مشکلات روانی، بارها در بیمارستان بستری شد. سجویک برای بهبود حالش به مزرعهٔ خانواده‌اش در کالیفرنیا بازگشت. در اوت ۱۹۶۹، پس از بازداشت توسط پلیس محلی به دلیل جرایم مرتبط با مواد مخدر، دوباره در بخش روان‌پزشکی بیمارستان سانتا باربارا کاتج بستری شد. در طول بستری، او با یکی از بیماران دیگر به نام مایکل پست آشنا شد و در ژوئیه ۱۹۷۱ با او ازدواج کرد.

سجویک در تابستان ۱۹۷۰ دوباره در بیمارستان بستری شد، اما تحت نظارت یک روان‌پزشک، دو پرستار و مراقبت شبانه‌روزی فیلم‌ساز **جان پالمر** و همسرش **جنت** از بیمارستان مرخص شد. او که مصمم بود فیلم ***چیائو! منهتن*** را کامل کند و داستان زندگی‌اش روایت شود، دوباره با گروه فیلم‌برداری ارتباط برقرار کرد و فیلم‌برداری را اواخر سال ۱۹۷۰ در آرکادیا و سانتا باربارا آغاز کرد. همچنین سجویک نوارهای صوتی از بازتاب‌های زندگی خود ضبط کرد که وایزمن و پالمر آن‌ها را در ساختار داستانی فیلم به کار بردند. فیلم‌برداری اوایل سال ۱۹۷۱ به پایان رسید و فیلم در فوریهٔ ۱۹۷۲ اکران شد.

## مرگ
در شب ۱۵ نوامبر ۱۹۷۱، سجویک در یک نمایش مد در **موزهٔ سانتا باربارا** شرکت کرد که بخشی از آن برای برنامهٔ تلویزیونی *یک خانواده آمریکایی* فیلم‌برداری شده بود.  پس از نمایش، او در یک مهمانی شرکت کرد و الکل نوشید. سپس با همسرش تماس گرفت تا او را به خانه برساند. در مسیر بازگشت به خانه، سجویک افکار نگران‌کننده‌ای دربارهٔ ازدواجشان ابراز کرد. قبل از آنکه هر دوی آن‌ها به خواب بروند، پست دارویی را که برای سجویک تجویز شده بود به او داد. طبق گفته پست، سجویک به سرعت به خواب رفت و تنفسش «بد بود – طوری به نظر می‌رسید که یک سوراخ بزرگ در ریه‌هایش وجود دارد»، اما او این وضعیت را به عادت شدید سیگار کشیدن سجویک نسبت داد و خود به خواب رفت. 

وقتی پست صبح روز بعد ساعت ۷:۳۰ بیدار شد، سجویک را مرده یافت. پزشکی قانونی مرگ او را به عنوان «نامشخص/تصادف/خودکشی» اعلام کرد. در گواهی فوت، علت فوری مرگ «احتمال مسمومیت حاد با باربیتورات» ناشی از مسمومیت الکلی ذکر شده است. میزان الکل سجویک در خون ۰٫۱۷ درصد و میزان باربیتورات او ۰٫۴۸ میلی‌گرم درصد ثبت شد.

سجویک در قطعه زمین گورستان خانوادگی‌اش در سجویک پای دفن نشد، بلکه در گورستان کوچک اوک هیل در بالارد، کالیفرنیا به خاک سپرده شد. 

## زندگی شخصی

### روابط و ازدواج
در سال ۱۹۶۵، سجویک شروع به زندگی در هتل چلسی کرد و در آنجا با باب دیلن نزدیک شد. دیلن و دوستانش در نهایت سجویک را متقاعد کردند که با آلبرت گروسمن، مدیر دیلن، قرارداد امضا کند. به گفته پل موریسی، سجویک علاقه‌ای عاطفی به دیلن پیدا کرده بود و فکر می‌کرد او نیز این احساس را متقابلاً دارد. او همچنین تصور می‌کرد که قرار است با دیلن در یک فیلم جریان اصلی بازی کند. با این حال، سجویک از این موضوع بی‌اطلاع بود که دیلن در نوامبر ۱۹۶۵ به‌طور مخفیانه با دوست دخترش سارا لوندز ازدواج کرده بود. موریسی ادعا کرد که سجویک توسط وارهول از این ازدواج مطلع شد، که گفته می‌شود وارهول این خبر را از طریق وکیل خود شنیده بود. موریسی افزود که احتمالاً دیلن هرگز برنامه‌ای برای بازی در فیلمی با سجویک نداشته و «چندان صادق نبوده است». 

دیلن همواره انکار کرده است که رابطهٔ عاشقانه‌ای با سجویک داشته، اما اذعان کرده که او را می‌شناخته است. در سال ۱۹۸۵، او به مجله اسپین گفت: «من هرگز کار زیادی با ادی سجویک نداشته‌ام. دیده‌ام که گویی داشته‌ام و خوانده‌ام که داشته‌ام، اما سجویک را خیلی خوب به خاطر نمی‌آورم. یادم است که او اطراف بود، اما می‌دانم افراد دیگری هم بوده‌اند که تا جایی که می‌دانم ممکن است با سجویک در ارتباط بوده باشند. … من او را می‌شناختم، اما هیچ نوع رابطه‌ای به یاد نمی‌آورم. اگر چنین رابطه‌ای داشتم، فکر می‌کنم حتماً به یاد می‌آوردم.»

در دسامبر ۲۰۰۶، چند هفته پیش از انتشار فیلم جنجالی دختر کارخانه، شرکت واینستین و تهیه‌کنندگان فیلم با برادر بزرگ‌تر سجویک، جاناتان، مصاحبه کردند. او ادعا کرد که سجویک به او گفته بود که پس از آنکه در یک حادثهٔ موتور سیکلت مجروح شد، جنینی را که ادعا می‌کرد متعلق به دیلن بوده، سقط کرده است. به دنبال این حادثه، پزشکان او را به بیمارستان روانی منتقل کردند تا برای اعتیاد به مواد مخدر درمان شود. هیچ سندی از بیمارستان یا خانوادهٔ سجویک وجود ندارد که این روایت را تأیید کند. با این حال، جاناتان ادعا کرد: «کارکنان متوجه شدند که او باردار است، اما به دلیل نگرانی از آسیب دیدن جنین ناشی از مصرف مواد مخدر و بی‌اشتهایی، او را مجبور به سقط کردند.»

در سال ۱۹۶۶، سجویک با دوست دیلن، خوانندهٔ فولک باب نویورت وارد رابطه شد. در این دوران، او به‌طور فزاینده‌ای به باربیتورات‌ها وابسته شد. اوایل سال ۱۹۶۷، نویورت که قادر به کنار آمدن با مصرف مواد و رفتارهای نامنظم سجویک نبود، رابطهٔ خود با او را قطع کرد.

سجویک با **مایکل پست** در یک بیمارستان در سانتا باربارا آشنا شد. پست نیز در تلاش بود تا مصرف مواد را ترک کند. پس از ازدواج آن‌ها در بیست و چهارم ژوئیه ۱۹۷۱، پست ادعا کرد که به او در ترک اعتیاد کمک کرده است. با این حال، در اکتبر ۱۹۷۱، سجویک پس از مصرف داروهای مسکن تجویزی برای یک بیماری جسمانی دچار عود اعتیاد شد که به سوءمصرف باربیتورات‌ها و الکل انجامید. &#x5B; *[[ویکی‌پدیا:نیازمند منبع|<span title="This claim needs references to reliable sources. (مه ۲۰۱۷)">نیازمند منبع</span>]]* &#x5D;

## در فرهنگ پاپ
### کتاب‌ها
در سال ۱۹۸۲، *کتاب «ادی سجویک: یک زندگینامه آمریکایی»* نوشته جین استاین توسط انتشارات آلفرد ای. ناپف منتشر شد.

در سال ۲۰۲۲، آلیس سجویک وول، خواهر سجویک، کتاب *«آنطور که معلوم می‌شود: فکر کردن دربارهٔ ادی و اندی»* را منتشر کرد.

### فیلم و تئاتر
زندگی سجویک موضوع پروژه‌های تولید نشده متعدد و بعدها به تصویر کشیدن او در فیلم و تئاتر بوده است. در دهه ۱۹۸۰، وارن بیتی حق امتیاز داستان زندگی او را به دست آورد و اقتباسی سینمایی با بازی مالی رینگوالد را بررسی کرد، اما این پروژه هرگز محقق نشد. سجویک از آن زمان به عنوان یک شخصیت یا الهام‌بخش در چندین اثر ظاهر شده است. جنیفر روبین نقش او را در *[[دورز (فیلم)|فیلم «درها]]*» (۱۹۹۱) ساخته الیور استون بازی کرد، در حالی که شخصیت آماندا پیت در فیلم *[[ایگبی به پایین می‌رود|«ایگبی سقوط می‌کند]]*» (۲۰۰۲) به عنوان شخصیتی شبیه به ادی سجویک توصیف می‌شود. نمایش *«اندی و ادی»* در سال ۲۰۰۴ که خارج از برادوی و به تهیه‌کنندگی پیتر براونشتاین اجرا شد، رابطه او با وارهول را به تصویر کشید.

در فیلم «*دختر کارخانه*» (۲۰۰۶) ساخته جورج هیکنلوپر، که روایتی تخیلی از زندگی او بود، سینا میلر نقش سجویک را در کنار گای پیرس در نقش وارهول بازی کرد. مایکل پست، همسر سجویک، در یکی از آخرین صحنه‌های فیلم در نقش راننده تاکسی ظاهر می‌شود. میشل ویلیامز در فیلم «*[[من آنجا نیستم]]*» (۲۰۰۷) نقشی الهام گرفته از سجویک را به تصویر کشید.

از دیگر آثار او می‌توان به فیلم کوتاه *«ادی: دختری در آتش*» (۲۰۱۰) ساخته ملیسا پینتر و دیوید وایزمن و انیمیشن کوتاه *«خیلی دیر*» (۲۰۲۱) ساخته هنرمند لهستانی، کینگا سیرک، که به مناسبت پنجاهمین سالگرد مرگش منتشر شد، اشاره کرد.. Retrieved May 18, 2024 &#x2013; via YouTube.

### موسیقی
سجویک در طول دهه‌های متمادی به عنوان یک منبع الهام و سوژه در موسیقی عامه‌پسند مورد اشاره قرار گرفته است. منتقدان مدت‌هاست گمان می‌کنند که باب دیلن در چندین آهنگ از سجویک الهام گرفته است، به ویژه تک‌آهنگ «مثل یک رولینگ استون» محصول ۱۹۶۵ و همچنین «درست مثل یک زن» و «کلاه جعبه قرص با پوست پلنگ» از آلبوم *«بلوند روی بلوند*» محصول ۱۹۶۶. اگرچه دیلن هرگز این ارتباط‌ها را به‌طور عمومی تأیید نکرد، اما به دلیل نزدیکی سجویک به دیلن در این دوره و تشابهات موضوعی که مفسران به آن اشاره کرده‌اند، این گمانه‌زنی‌ها همچنان ادامه دارد.

آهنگ «زن اغواگر» از آلبوم *[[ولوت آندرگراوند و نیکو|«زیرزمین مخملی و نیکو» (۱۹۶۷) گروه «دِ وِلوِت]]* آندرگراوند» به درخواست وارهول، صراحتاً دربارهٔ سِجویک نوشته شد. در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، تصویر و میراث سِجویک همچنان در موسیقی آلترناتیو و راک طنین‌انداز بود. تصویر او روی جلد اولین آلبوم *«سینما وریته»* گروه «درامارام» در سال ۱۹۸۵ ظاهر می‌شود، در حالی که ویدیوی گروه برای «هر چیزی، هر چیزی (من به تو می‌دهم)» شامل صحنه‌هایی از *«سیائو!* *منهتن»* است. در همان سال، «دِ دریم آکادمی» تک‌آهنگ «رژه عشق» را با آهنگ فرعی «دختری در یک میلیون (برای ادی سِجویک)» منتشر کرد. سجویک در آهنگ‌های گروه‌هایی مانند Primal Scream (" Velocity Girl ," 1986)، Edie Brickell &amp;amp; New Bohemians ("Little Miss S. ," 1988)، James Ray and the Performance ("Edie Sedgwick," 1989)، The Cult (" Edie (Ciao Baby) ," 1989) و آهنگ "Edie" از گروه Deadbolt (1992) به یاد آورده شده یا مورد اشاره قرار گرفته است.

تأثیر سجویک با ادای احترام‌های دیگری از جمله «دختر کارخانه (آهنگی برای ادی سجویک)» اثر تال کوهن-شالف (۲۰۰۹) به قرن بیست و یکم نیز گسترش یافت. آلبوم *«یک کودک قرن*» اثر آلیزی (۲۰۱۰) با الهام از زندگی او ساخته شده است، و « اثر دین و بریتا (۲۰۱۰) شامل آهنگی است که برای همراهی با تست بازیگری وارهول از سجویک نوشته شده است. آهنگ «دختر کارخانه» اثر «زیبای بی‌پروا» (۲۰۱۰) نیز بر اساس او ساخته شده است و خواننده اصلی آن ، تیلور مامسن، از سبک و شخصیت مرزشکن سجویک به عنوان الهام‌بخش خود یاد می‌کند. اشارات بصری به سجویک در موزیک ویدیوهای لیدی گاگا برای آهنگ‌های " Applause " و " Marry the Night " دیده می‌شود، در حالی که آهنگ "Downtown Love" از جی-ایزی در سال ۲۰۱۴ برگرفته از داستان زندگی اوست. اخیراً، بیچ هاوس از شمایل‌نگاری سجویک به عنوان یکی از الهامات خود در آلبوم *۷* خود در سال ۲۰۱۸، به ویژه آهنگ "Girl of the Year" یاد کرده است.

## منابع

رده:افراد آمریکایی انگلیسی‌تبار
رده:افراد آمریکایی فرانسوی‌تبار
رده:افراد اجتماعی ایالات متحده آمریکا
رده:افراد مرتبط با کارخانه
رده:بازیگران زن اهل سنتا باربارا، کالیفرنیا
رده:بازیگران زن اهل نیویورک
رده:بازیگران زن سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران زن فیلم اهل ایالات متحده آمریکا
رده:خانواده دلانو
رده:خانواده سجویک
رده:دانش‌آموختگان کالج رادکلیف
رده:درگذشتگان ۱۹۷۱ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۴۳ (میلادی)
رده:صفحه‌های با ترجمه بازبینی‌نشده
رده:مدل‌های زن اهل کالیفرنیا
رده:مرگ‌های ناشی از باربیتورات
رده:مرگ‌های ناشی از موادمخدر در کالیفرنیا
رده:منابع الهام هنری
رده:هنرمندان اهل ایالات متحده آمریکا