بریژیت باردو

**بریژیت آن-ماری باردو** (به ؛ ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۴ – ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵) بازیگر، مدل و کنشگر حقوق حیوانات فرانسوی بود. او به‌دلیل نقش‌آفرینی در شخصیت‌هایی با سبک زندگی لذت‌گرایانه شهرت یافت و یکی از نمادهای شناخته‌شدهٔ انقلاب جنسی در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به‌شمار می‌رود. زیرا تصویر خشک و رسمی زنان در سینمای دههٔ ۱۹۵۰ را کنار زد. اگرچه باردو در سال ۱۹۷۳ از صنعت سرگرمی کناره‌گیری کرد، اما همچنان یکی از نمادهای فرهنگ پاپ و سینمای جهان باقی ماند. بریژیت باردو در طول حرفهٔ خود در ۴۷ فیلم سینمایی بازی کرد، در چندین نمایش موزیکال به اجرا پرداخت و بیش از ۶۰ ترانه ضبط کرد. او در سال ۱۹۸۵ موفق به دریافت نشان لژیون دونور شد.

بریژیت باردو در پاریس زاده و بزرگ شد و در دوران کودکی آرزو داشت رقصنده باله شود. او فعالیت حرفه‌ای بازیگری خود را در سال ۱۹۵۲ آغاز کرد و در سال ۱۹۵۷ با بازی در فیلم *[[و خداوند زن را آفرید (فیلم ۱۹۵۶)|و خداوند زن را آفرید]]* (۱۹۵۶) به شهرت بین‌المللی رسید. این نقش توجه بسیاری از اندیشمندان فرانسوی را جلب کرد و لقب Sex Kitten را برای او به همراه داشت. بریژیت باردو موضوع مقالهٔ فیلسوف سیمون دو بووار در سال ۱۹۵۹ با عنوان *The Lolita Syndrome* بود که او را «موتور حرکت تاریخ زنان» توصیف کرد و با بهره‌گیری از مضامین اگزیستانسیالیستی، باردو را آزادترین زن فرانسه معرفی نمود. او در سال ۱۹۶۱ موفق به دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر زن خارجی داوید دی دوناتلو برای نقش خود در فیلم *[[حقیقت (فیلم ۱۹۶۰)|حقیقت]]* (۱۹۶۰) شد. باردو بعدها در فیلم *[[تحقیر (فیلم ۱۹۶۳)|تحقیر]]* (۱۹۶۳) به کارگردانی ژان-لوک گدار نقش‌آفرینی کرد و برای بازی در فیلم *[[زنده‌باد ماریا!]]* (۱۹۶۵) به کارگردانی لویی مال، نامزد جایزهٔ بفتا برای بهترین بازیگر زن خارجی شد. رئیس‌جمهور فرانسه، شارل دوگل، باردو را «صادرات فرانسه به اندازهٔ خودروهای رنو مهم» توصیف کرد.

بریژیت باردو پس از کناره‌گیری از بازیگری در سال ۱۹۷۳ به یک کنشگر حقوق حیوانات تبدیل شد و بنیاد بریژیت باردو را تأسیس کرد. او به دلیل شخصیت قوی، صراحت بیان و سخنرانی‌هایش در دفاع از حیوانات شناخته می‌شد و دو بار به دلیل توهین‌های عمومی جریمه شد. علاوه بر این، او به‌عنوان یک شخصیت سیاسی جنجالی نیز شناخته می‌شد و تا نوامبر ۲۰۲۱ شش بار به اتهام تحریک نفرت نژادی جریمه شده بود. او همچنین به دلیل انتقاد از مهاجرت و اسلام در فرانسه و همچنین توصیف ساکنان رئونیون به‌عنوان «وحشی» مورد انتقاد قرار گرفت. او با برنار دورمال، مشاور پیشین ژان-ماری لو پن، سیاست‌مدار جناح راست افراطی فرانسه ازدواج کرده بود. باردو عضو فهرست ۵۰۰ نفر برجستهٔ محیط زیست سازمان ملل متحد بود و جوایز و تقدیرنامه‌های متعددی از یونسکو و پتا دریافت کرده بود. بریژیت باردو در خانواده‌ای مرفّه در پاریس زاده شد. پدرش علاوه بر ادامه تحصیل در رشته مهندسی نزد پدربزرگ بریژیت مشغول به کار بود و مادرش در ۱۶ سالگی در سال ۱۹۳۳ با پدر بریژیت ازدواج کرده بود.

## دوران کودکی و جوانی
بندانگشتی|باردو در ۱۹ سالگی، ۱۹۵۴، اثر استودیوی هارکورت
بریژیت آن-ماری باردو در ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۴ در منطقه ۱۵ پاریس زاده شد. پدرش لویی باردو و مادرش آن-ماری موسل بودند. پدر باردو اهل لینی-آن-باروا و مهندس و مالک چندین کارخانهٔ صنعتی در پاریس بود. مادر او دختر مدیر یک شرکت بیمه بود. او همانند خانوادهٔ پدریش در خانواده‌ای کاتولیک محافظه‌کار بزرگ شد. او یک خواهر کوچکتر به نام میژانو باردو داشت. دوران کودکی باردو مرفه بود و او در آپارتمان هفت‌خوابهٔ خانواده‌اش در منطقهٔ لوکس ۱۶ پاریس زندگی می‌کرد. با این حال در سال‌های ابتدایی زندگی‌اش احساس ناخوشایندی داشت. پدرش از او می‌خواست که رفتارهای سخت‌گیرانه‌ای از جمله داشتن آداب صحیح سر میز غذا و پوشیدن لباس‌های مناسب را رعایت کند. مادرش در انتخاب دوستان او بسیار سخت‌گیر بود و به همین دلیل باردو در دوران کودکی دوستان کمی داشت. باردو یک حادثهٔ شخصی آسیب‌زا را به یاد می‌آورد که در آن او و خواهرش گلدان مورد علاقهٔ والدینشان را هنگام بازی در خانه شکستند. پدرشان ۲۰ ضربه شلاق به آنها زد و پس از آن با آنها مانند غریبه‌ها رفتار کرد و از آنها خواست والدین را با ضمیر رسمی «vous» خطاب کنند. ضمیری که در فرانسوی هنگام صحبت با افراد غیرخانواده یا با جایگاه بالاتر استفاده می‌شود. این حادثه باعث شد باردو به‌طور قاطع به والدینش کینه‌ورزی کند و زمینهٔ سبک زندگی سرکش و مستقل آینده‌اش را شکل دهد.

در جریان جنگ جهانی دوم، هنگامی که پاریس تحت اشغال آلمان نازی بود، باردو به دلیل افزایش نظارت‌های شدید بر شهروندان زمان بیشتری را در خانه سپری می‌کرد. او به رقصیدن با صفحه‌های موسیقی علاقه‌مند شد و مادرش این علاقه را به عنوان پتانسیل برای حرفه‌ای شدن در باله می‌دید. باردو در هفت سالگی در مدرسهٔ خصوصی کورس هاتمر پذیرفته شد. او سه روز در هفته به مدرسه می‌رفت که این فرصت را برای او فراهم می‌کرد تا طبق تدارکات مادرش در یک استودیوی محلی، رقص باله را فرا بگیرد. باردو در سال ۱۹۴۹ به کنسرواتوار پاریس پذیرفته شد و به مدت سه سال در کلاس‌های باله که توسط بوریس کنیازوف، رقصنده و کرئودروم روسی برگزار می‌شد، شرکت کرد. او همچنین در مؤسسهٔ لا تور (Institut de la Tour)، یک دبیرستان خصوصی کاتولیک نزدیک خانهٔ خود تحصیل کرد.

در سال ۱۹۴۹ هلن گوردون-لازارف، مدیر مجلات *[[ال (مجله)|ال]]* و *Le Jardin des Modes* باردو را به عنوان مدل جوان (junior) استخدام کرد. در ۸ مارس ۱۹۵۰ باردو ۱۵ ساله روی جلد مجلهٔ *ال* ظاهر شد که غوغا به پا کرد. زیرا در آن دوران، زنان شیک‌پوش موهای کوتاه داشتند، لوازم جانبی‌شان را با دقت هماهنگ می‌کردند و کت‌های شیک و لباس‌های شب ابریشمی به تن می‌کردند. اما موهای باردو بر روی شانه‌هایش رها بود و بدن انعطاف‌پذیر و ظریف بالرین او، وی را از همه مدل‌های هم‌دوره‌اش متفاوت می‌کرد. این عکس باعث شد مارک آلگره، کارگردان به او پیشنهادی برای بازی در فیلم *Les Lauriers sont coupés* بدهد. والدینش با حرفهٔ بازیگری او مخالفت کردند. اما پدربزرگش از او حمایت کرد و گفت: «اگر این دختر کوچک قرار است روسپی شود، سینما باعث آن نخواهد بود.» در جلسهٔ تست بازیگری، باردو با روژه وادیم آشنا شد که بعداً به او اطلاع داد نقش را نگرفته است. آن‌ها پس از آن عاشق یکدیگر شدند. والدینش شدیداً با رابطهٔ آن‌ها مخالفت کردند؛ پدرش یک شب به او اعلام کرد که تحصیلات خود را در انگلستان ادامه خواهد داد و برای روز بعد برایش بلیط قطار خریده است. باردو با قرار دادن سر خود در فِر با آتش باز واکنش نشان داد. والدینش او را متوقف کردند و در نهایت رابطهٔ او را پذیرفتند. مشروط بر اینکه در سن ۱۸ سالگی با وادیم ازدواج کند. روژه وادیم در رشد باردو در سینما نقش موثری داشت.

## فعالیت حرفه‌ای
### آغاز فعالیت (۱۹۵۲–۱۹۵۵)
[بندانگشتی|باردو در صحنه‌ای از فیلم ''[:en:Concert_of_Intrigue|Concert of Intrigue*» (۱۹۵۴)» ]]
باردو در سال ۱۹۵۲ بار دیگر روی جلد مجلهٔ اِل ظاهر شد که در همان سال برای او نقشی کوچک در فیلم کمدی *Crazy for Love* به کارگردانی [[ژان بوایه]] و با بازی [[بورویل]] به همراه داشت. او برای این نقش کوچک، ۲۰۰٬۰۰۰ فرانک (حدود ۵۷۵ دلار آمریکا به ارزش سال ۱۹۵۲) دستمزد دریافت کرد. باردو دومین نقش سینمایی خود را در فیلم *Manina, the Girl in the Bikini* (۱۹۵۲) به کارگردانی [[Willy Rozier|ویلی روزیه]] ایفا کرد. او همچنین در فیلم‌های *دندان‌های بلند* و *پرترهٔ پدرش* که هر دو در سال ۱۹۵۳ ساخته شدند، ایفای نقش کرد. باردو در همان سال نقش کوتاهی در فیلم *عمل عشق* داشت. این فیلم با سرمایه‌گذاری هالیوود در پاریس فیلم‌برداری می‌شد و [[کرک داگلاس]] در آن بازی می‌کرد. او در آوریل ۱۹۵۳ با حضور در [[جشنواره فیلم کن ۱۹۵۳|جشنوارهٔ فیلم کن]] مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت.

باردو در سال ۱۹۵۴ نقش اصلی را در یک ملودرام ایتالیایی با عنوان *کنسرت دسیسه* و همچنین در یک فیلم ماجراجویانهٔ فرانسوی به نام *کارولین و شورشیان* ایفا کرد. او در سال ۱۹۵۵ در فیلم *مدرسهٔ عشق* به کارگردانی [[مارک آلگره]] در نقش یک دانشجوی عشوه‌گر و در مقابل [[ژان ماره]] ظاهر شد. باردو در همان سال نخستین نقش قابل‌توجه انگلیسی‌زبان خود را در فیلم *دکتر در دریا* ایفا کرد که در آن نقش معشوقهٔ شخصیت [[درک بوگارد]] را بر عهده داشت. این فیلم در همان سال سومین فیلم پرفروش بریتانیا بود. باردو در فیلم *مانور بزرگ* (۱۹۵۵) به کارگردانی [[رنه کلر|رنِه کلِر]] نقش کوتاهی ایفا کرد و در کنار [[ژرار فیلیپ]] و [[میشل مورگان]] ظاهر شد. نقش او در فیلم *نور در آن سوی خیابان* (۱۹۵۶) به کارگردانی [[ژرژ لاکومب]] بزرگ‌تر بود. او همچنین در فیلم هالیوودی *هلن تروا* نقش کنیز [[هلن]] را بازی کرد. برای فیلم ایتالیایی *آخر هفتهٔ نرون* (۱۹۵۶) کارگردان از باردو که موهای قهوه‌ای داشت خواست به شکل بلوند ظاهر شود. باردو موهایش را رنگ کرد و به جای استفاده از کلاه‌گیس، نتیجه آنقدر رضایت‌بخش بود که تصمیم گرفت رنگ جدید را حفظ کند.

تا سال ۱۹۵۶ بیشتر شهرت باردو به‌خاطر همچنین محبوب کردن مدل موی [[Beehive (hairstyle)|کندوی عسل]] و ژست گرفتن با [[بیکینی]] بود. زیرا در آن زمان در [[اسپانیا]]، [[ایتالیا]] و بخش بزرگی از آمریکا پوشیدن بیکنی به‌دلیل مرز باریک با بی‌پروایی ممنوع بود. او به عنوان «[[:en:Sex_kittenkitten|Sex Kitten]]» مورد تحسین قرار می‌گرفت.

=== صعود به شهرت: ۱۹۵۶–۱۹۶۲ ===
[[پرونده:Brigitte Bardot - The Sacramento Union (1958).png|راست|بندانگشتی|272x272px|باردو در روزنامهٔ آمریکایی، ۹ فوریهٔ ۱۹۵۸]]
[[پرونده:Brigitte Bardot - Screenland (March 1959).png|بندانگشتی|باردو روی جلد مجلهٔ *Screenland*، مارس ۱۹۵۹]]
باردو سپس در چهار فیلم ظاهر شد که او را به ستاره تبدیل کردند. نخستین آن‌ها یک فیلم موزیکال به نام *دختر بازیگوش* (۱۹۵۶) بود، که باردو در آن نقش یک دانش‌آموز شیطنت‌آمیز را ایفا کرد. این فیلم به کارگردانی [[میشل بوارون|میشل بوازرون]] و با همکاری روژه وادیم در نگارش فیلمنامه ساخته شد و موفقیت بزرگی به دست آورد و به دوازدهمین فیلم پرفروش سال در فرانسه تبدیل شد. پس از آن، یک کمدی به نام *چیدن شکوفه‌ها* (۱۹۵۶) ساخته شد که آن هم توسط وادیم نگارش شده بود. سپس فیلم *عروس بیش از حد زیباست* (۱۹۵۶) با بازی لوئیس ژوردان ساخته شد. در نهایت، ملودرام *و خداوند زن را آفرید* (۱۹۵۶) منتشر شد. این فیلم نخستین تجربهٔ کارگردانی وادیم بود و باردو در آن در مقابل [[ژان-لویی ترنتینیان]] و [[کورد یورگنس]] نقش‌آفرینی کرد. فیلم که داستان نوجوانی غیراخلاقی را در محیطی نسبتاً محترم در یک شهر کوچک روایت می‌کرد، موفقیت بسیار بیشتری کسب کرد، نه تنها در فرانسه بلکه در سراسر جهان و در سال ۱۹۵۷ در میان ده فیلم محبوب بریتانیا قرار گرفت.

در ایالات متحده این فیلم پرفروش‌ترین فیلم خارجی منتشرشده تا آن زمان بود و ۴ میلیون دلار درآمد داشت که پیتر لِو آن را «مبلغ شگفت‌انگیزی برای یک فیلم خارجی در آن زمان» توصیف کرده است. این فیلم باردو را به یک ستارهٔ بین‌المللی تبدیل کرد. این فیلم در ایالات متحده جنجال برانگیخت و برخی از مدیران سینما حتی تنها به‌خاطر اکران آن دستگیر شدند. فیلم در برخی ایالت‌ها ممنوع شد و روزنامه‌ها آن را به فساد متهم کردند. برای تماشاگران، باردو از نقشی که بازی می‌کرد جداشدنی نبود. مجله *پاری مچ* او را فردی از سر تا پا بدون اخلاق نامید و وقتی باردو با هم‌بازی‌اش ژان-لوئی ترنتینیان فرار کرد، تصویر وی به‌عنوان یک زن بی‌بندوبار تثبیت شد.

پل اونیل از مجلهٔ *لایف* در ژوئن ۱۹۵۸ در توصیف محبوبیت بین‌المللی باردو نوشت:

در رسیدن به جایگاه فعلی، بریژیت باردو از ویژگی‌های خاصی برخوردار است که فراتر از آن چیزی هستند که با آن زاده شده است. مانند یک خودروی اسپرت اروپایی، او هنگامی وارد صحنهٔ آمریکایی شد که مخاطبان آمریکا آماده و حتی تشنه چیزی جسورانه‌تر و واقعی‌تر از محصولات داخلی بودند.
[[پرونده:Brigitte Bardot 1961.jpg|راست|بندانگشتی|215x215پیکسل|باردو در سال ۱۹۶۱]]
در دوران آغازین حرفهٔ خود، عکس‌های سام لوون، عکاس حرفه‌ای، به شکل‌گیری تصویر شهوانی باردو کمک کردند. عکاس بریتانیایی [[Cornel Lucas|کورنل لوکاس]] نیز در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ تصاویری از باردو گرفت که نماد شخصیت عمومی او شدند. باردو پس از فیلم *و خداوند زن را آفرید*، در فیلم *پاریسیه* (۱۹۵۷) ظاهر شد، یک کمدی که [[شارل بوآیه]] نیز در آن بازی می‌کرد و به کارگردانی بوازرون ساخته شد. او بار دیگر با وادیم در ملودرام *شبی که آسمان فرو ریخت* (۱۹۵۸) همکاری کرد و در فیلم *در صورت سختی* (۱۹۵۸) نقش جنایتکاری را بازی کرد که [[ژان گابن]] را فریفته بود. این فیلم سیزدهمین فیلم پرفروش سال در فرانسه بود. در سال ۱۹۵۸ باردو به پردرآمدترین بازیگر زن در فرانسه تبدیل شد.

فیلم *زن* (۱۹۵۹) به کارگردانی [[ژولین دوویویه]] محبوب بود. اما بابِت به جنگ می‌رود (۱۹۵۹) یک کمدی در دوران جنگ جهانی دوم، موفقیت بزرگی کسب کرد و چهارمین فیلم پرفروش سال در فرانسه شد. فیلم *بیایید با من برقصید* (۱۹۵۹) به کارگردانی بوازرون نیز به‌طور گسترده دیده شد. فیلم بعدی باردو، درام دادگاهی *حقیقت* (۱۹۶۰) به کارگردانی [[آنری-ژرژ کلوزو]] بود. این فیلم با تبلیغات گسترده همراه بود و منجر به آن شد که باردو وارد رابطه‌ای عاشقانه شود و دست به خودکشی بزند. این فیلم که بزرگ‌ترین موفقیت تجاری باردو در فرانسه بود، سومین فیلم پرفروش سال و نامزد جایزهٔ اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان شد. باردو به‌خاطر نقش خود در این فیلم، جایزهٔ [[داوید دی دوناتلو]] بهترین بازیگر زن خارجی را دریافت کرد.

باردو، [[بیکینی]]، میل زنانه و سینمای فرانسه را به جهان شناساند. او ترکیبی فرانسوی از جذابیت بچگانه و شهوت‌انگیزی اروپایی بود. یکی از نشریات او را «شاهزاده لب غنچه‌ای و کنتس نگاه‌های اغواگر» نامید. اما خود باردو بعدها از آن بیزار شد. زیرا او آرزوی تبدیل شدن به یک بازیگر حرفه‌ای را داشت. اما به‌عنوان نماد سکس تبلیغ می‌شد. از لحاظ تجارت خارجی ارزش صادراتی باردو از صنعت خودروسازی فرانسه بیشتر بود.

*'فیلم‌های بین‌المللی و فعالیت** **در حوزه موسیقی: ۱۹۶۲–۱۹۶۸*'
[[پرونده:Brigitte Bardot em visita ao Brasil, 1964.jpg|بندانگشتی|بازدید باردو از برزیل در سال ۱۹۶۴]]
باردو در سال ۱۹۶۱ با وادیم در یک فیلم کمدی به نام *Please, Not Now!* بازی کرد و در مجموعهٔ ستاره‌ای *Famous Love Affairs* (۱۹۶۲) نیز نقش داشت. باردو در فیلمی الهام‌گرفته از زندگی خود به نام A *Very Private Affair* (*Vie privée*, ۱۹۶۲) به کارگردانی [[لوئیس مایلستون]] در کنار [[مارچلو ماسترویانی]] نقش‌آفرینی کرد. نقش او در *Love on a Pillow* (۱۹۶۲) از محبوبیت بیشتری برخوردار بود. در میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰ باردو در فیلم‌هایی بازی کرد که به نظر می‌رسید بیشتر برای بازار بین‌المللی ساخته شده‌اند. او در فیلم *Le Mépris* (۱۹۶۳) به کارگردانی [[ژان-لوک گدار]] و تهیه‌کنندگی [[جوزف ئی. لوین]] و با حضور [[جک پالانس]] نقش‌آفرینی کرد. سال بعد، در کمدی *Une ravissante idiote* (۱۹۶۴) در کنار [[آنتونی پرکینز]] بازی کرد. *Dear Brigitte* (۱۹۶۵) نخستین فیلم هالیوودی باردو، کمدی‌ای با بازی [[جیمز استوارت]] در نقش یک استاد دانشگاه بود که پسرش شیفتهٔ باردو می‌شود. حضور باردو در این فیلم نسبتاً کوتاه بود و فیلم موفقیت زیادی کسب نکرد. موفق‌تر از آن، کمدی وسترن *Viva Maria!* (۱۹۶۵) به کارگردانی [[لوئیس مایلستون]] بود که باردو در کنار [[ژن مورو|ژن مورئو]] بازی کرد. این فیلم در فرانسه و در سطح جهان موفقیت بزرگی داشت. اگرچه در ایالات متحده به اندازهٔ انتظار موفق نبود.

پس از یک حضور کوتاه در فیلم *Masculin Féminin* (۱۹۶۶) به کارگردانی ژان-لوک گدار، باردو برای چند سال با فیلم *Two Weeks in September* (۱۹۶۸) یک همکاری فرانسوی-بریتانیایی، نخستین شکست کامل خود را تجربه کرد. او نقش کوتاهی در فیلم ستاره‌ای *Spirits of the Dead* (۱۹۶۸) داشت و در آن در کنار [[آلن دلون]] بازی کرد. سپس بار دیگر در فیلم وسترن *Shalako* (۱۹۶۸) با بازی [[شان کانری]] حضور یافت که این فیلم نیز شکست تجاری دیگری بود.

باردو در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در چندین برنامهٔ موسیقی شرکت کرد و بسیاری از ترانه‌های محبوب را ضبط نمود که بیشتر در همکاری با [[سرژ گنزبور]]، باب زاگوری و ساچا دیستل انجام شد، از جمله: «Harley Davidson"، "Je Me Donne À Qui Me Plaît"، "Bubble Gum"، "Contact"، "Je Reviendrai Toujours Vers Toi"، "L'Appareil À Sous"، "La Madrague"، "On Déménage"، "Sidonie"، "Tu Veux، Ou Tu Veux Pas?»، «Le Soleil De Ma Vie (بازخوانی از ترانهٔ استیوی واندر به نام You Are the Sunshine of My Life) و *«Je t'aime... moi non plus» بودند*. باردو از گنزبور خواست تا این دوئت را منتشر نکند و او به خواستهٔ باردو احترام گذاشت. سال بعد، گینسبورگ نسخه‌ای جدید با [[جین برکین]]، مدل و بازیگر بریتانیایی ضبط کرد که موفقیت بزرگی در سراسر اروپا به دست آورد. نسخهٔ باردو در سال ۱۹۸۶ منتشر شد و در سال ۲۰۰۶ با در دسترس قرار گرفتن فهرست آثار قدیمی توسط [[گروه موسیقی یونیورسال]] به‌صورت دانلود، به موفقیت رسید و این نسخه از ترانه سومین دانلود محبوب شد.

=== آخرین فیلم‌ها: ۱۹۶۹–۱۹۷۳ ===
از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۲ باردو چهرهٔ رسمی [[ماریان]] بود که پیش از آن هویتش ناشناس باقی مانده بود و نماد آزادی فرانسه محسوب می‌شد. فیلم بعدی باردو *Les Femmes* (۱۹۶۹) شکست خورد. اگرچه کمدی سکرابول *The Bear and the Doll* (۱۹۷۰) عملکرد بهتری داشت. آخرین فیلم‌های او *Les Novices* (۱۹۷۰) و *Boulevard du Rhum* (۱۹۷۱) با بازی [[لینو ونتورا]] عمدتاً کمدی بودند. فیلم *The Legend of Frenchie King* (۱۹۷۱) محبوب‌تر بود و به دلیل نقش‌آفرینی باردو در کنار [[کلودیا کاردیناله]] موفقیت بیشتری کسب کرد. باردو یک فیلم دیگر به نام *Don Juan, or If Don Juan Were a Woman* (۱۹۷۳) با وادیم ساخت که در آن نقش عنوان فیلم را بازی کرد.

وادیم دربارهٔ این فیلم گفت:

«زیر آنچه مردم «اسطورهٔ باردو» می‌نامند، چیزی جالب وجود داشت. اگرچه او هرگز به‌عنوان حرفه‌ای‌ترین بازیگر جهان محسوب نمی‌شد. سال‌هاست که او در حال پیر شدن است و اسطورهٔ باردو تنها به یک خاطره تبدیل شده است… من نسبت به او به‌عنوان یک زن کنجکاو بودم و باید با او به پایان چیزی می‌رسیدم تا از او چیزی بیرون بکشم و بسیاری از چیزهایی را که در او حس می‌کردم، بیان کنم. بریژیت همیشه تصویری از آزادی جنسی می‌داد – او فردی کاملاً باز و آزاد بود، بدون هیچ نوع پرخاشگری؛ بنابراین من نقش یک مرد را به او دادم – این مرا سرگرم می‌کرد.»

در طول فیلم‌برداری، باردو گفت: «اگر *Don Juan* آخرین فیلم من نباشد، فیلم بعدی آخرین خواهد بود.» او به گفتهٔ خود وفادار ماند و تنها یک فیلم دیگر به نام *The Edifying and Joyous Story of Colinot* ساخت. در سال ۱۹۷۳ پس از چهار ازدواج و چندین بار قصد خودکشی باردو اعلام کرد که از بازیگری بازنشسته می‌شود و این کار را راهی برای خروج با وقار توصیف کرد.

== کنشگری حقوق حیوانات ==
باردو در هنگام کناره‌گیری از سینما در سال ۱۹۷۳ گفته بود: «جوانی و زیبایی‌ام را به مردان دادم، خرد و تجربه‌ام را به حیوانات می‌دهم.» باردو در سال ۱۹۷۷ با [[پل واتسون]] دیدار کرد. واتسون در همان سال سازمان *Sea Shepherd Conservation Society* را برای محکوم کردن کشتار توله‌های فوک و شکار فوک‌ها روی یخچال‌های کانادا تأسیس کرده بود. باردو در حمایت از حفاظت از حیوانات، پس از دعوت واتسون به یخچال رفت. باردو در کنار توله‌های فوک دراز کشید و عکس‌هایی از او گرفته شد که در سراسر جهان منتشر شد. باردو و واتسون دوست یکدیگر باقی ماندند.

بریژیت باردو پس از حضور در بیش از ۴۰ فیلم سینمایی و ضبط چندین آلبوم موسیقی، از شهرت خود برای ترویج حقوق حیوانات استفاده کرد. او در سال ۱۹۸۶ بنیاد بریژیت باردو را با هدف حمایت و حفاظت از حیوانات تأسیس کرد. باردو گیاه‌خوار شد و برای تأمین مالی این بنیاد با به مزایده گذاشتن جواهرات و وسایل شخصی خود، حدود سه میلیون فرانک فرانسه (معادل تقریباً ۴۳۰ هزار دلار آمریکا در سال ۱۹۸۶) جمع‌آوری کرد.

بریژیت باردو کنشگر سرسخت حقوق حیوانات و از مخالفان جدی مصرف گوشت اسب بود. در سال ۱۹۸۹ زمانی که از الاغ همسایه‌اش ژان-پیر مانیوه مراقبت می‌کرد، این حیوان توجه بیش‌ازحدی به الاغ ماده سالخورده باردو نشان داد. باردو با این نگرانی که جفت‌گیری ممکن است برای الاغ او مرگبار باشد، دستور اخته‌کردن الاغ همسایه را داد. همسایه در پی این اقدام از باردو شکایت کرد. اما باردو در نهایت در دادگاه پیروز شد و دادگاه مانیوه را به پرداخت ۲۰ هزار فرانک به دلیل ایجاد یک رسوایی ساختگی محکوم کرد. باردو از بینندگان تلویزیون فرانسه خواست مصرف گوشت اسب را تحریم کنند و در ژانویه ۱۹۹۴ به دنبال این موضع‌گیری، هدف تهدید مرگ قرار گرفت. با این حال، او از موضع خود عقب‌نشینی نکرد و نامه‌ای به ژان پوش، [[وزارت کشاورزی فرانسه|وزیر کشاورزی فرانسه]] نوشت و از او خواست فروش گوشت اسب را ممنوع کند. باردو در سال ۱۹۹۹ نامه‌ای به [[جیانگ زمین]]، رئیس‌جمهور جمهوری خلق چین، نوشت که در مجله فرانسوی VSD منتشر شد. او در این نامه دولت چین را متهم کرد که خرس‌ها را شکنجه می‌کند و آخرین ببرها و کرگدن‌های جهان را برای تولید مواد محرک جنسی می‌کشد. او همچنین در سال ۲۰۰۱ طی دو سال بیش از ۱۴۰ هزار دلار آمریکا به برنامه‌ای برای عقیم‌سازی گسترده و واگذاری سگ‌های ولگرد [[بخارست]] اهدا کرد. سگ‌هایی که شمار آن‌ها حدود ۳۰۰ هزار قلاده برآورد می‌شد.

در اوت ۲۰۱۰ بریژیت باردو نامه‌ای به [[مارگرت دوم]] نوشت و از او خواست کشتار دلفین‌ها در [[جزایر فارو]] را متوقف کند. باردو در این نامه این اقدام را نمایشی هولناک توصیف کرد و نوشت که این کار مایه ننگ دانمارک و جزایر فارو است. او تأکید کرد که این اقدام شکار نیست. بلکه یک کشتار جمعی است و آن را سنتی منسوخ دانست که در جهان امروز هیچ توجیه قابل قبولی ندارد. در ۲۲ آوریل ۲۰۱۱ [[فردریک میتران]]، [[وزارت فرهنگ فرانسه|وزیر فرهنگ فرانسه]] به‌طور رسمی ماتادوربازی (سپرکوبی گاوها) را در فهرست میراث فرهنگی کشور قرار داد. باردو در واکنش، نامه‌ای شدیداً انتقادی و اعتراضی به او نوشت. در ۲۵ مه ۲۰۱۱ سازمان *Sea Shepherd Conservation Society* نام کشتی سریع‌السیر خود *MV Gojira* را به *MV Brigitte Bardot* تغییر داد تا قدردانی خود از حمایت‌های باردو را نشان دهد. او در سال ۲۰۱۳ تهدید کرد که در اعتراض به برنامه کشتن دو فیل بیمار در یک باغ‌وحش فرانسه برای دریافت شهروندی روسیه درخواست خواهد داد.

از سال ۲۰۱۳ بنیاد بریژیت باردو با همکاری بنیاد بین‌المللی کاگیوپا مونلام هند، یک کمپ سالانه مراقبت‌های [[دامپزشکی]] را برگزار کرده است. باردو در طول چندین سال به حمایت از رفاه حیوانات در [[بوده گایا]] متعهد بوده است. در سال ۲۰۲۵ بنیاد باردو اعلام کرد این بنیاد بیش از ۷۰ هزار اهداکننده در سراسر جهان، نزدیک به ۳۰۰ کارمند و بیش از ۵۰۰ بازرس و نماینده داوطلب دارد. در ۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۵ باردو اقدام سیاستمدار استرالیایی، گرگ هانت برای نابودی دو میلیون گربه به منظور حفاظت از گونه‌های در خطر انقراض مانند واررو و طاووس‌شب را محکوم کرد. در سن ۹۰ سالگی باردو هنگامی که ژاپن درخواست استرداد پل واتسون را کرده بود، خواستار آزادی او شد که از ۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴ در [[گرینلند]] بازداشت شده بود. از طریق درخواست مطرح‌شده در میانه اکتبر ۲۰۲۴ توسط وکلای او و سازمان سی‌شپرد فرانسه، باردو از رئیس‌جمهور فرانسه، امانوئل مکرون خواست تا به واتسون [[پناهندگی سیاسی]] اعطا کند. او از مکرون خواست تا قدری شجاعت نشان دهد. در همان ماه، او تظاهراتی در حمایت از واتسون در مقابل [[تالار شهر پاریس]] برگزار کرد. باردو همچنین نامه‌ای به [[نخست‌وزیر دانمارک]]، [[مته فردریکسن]] نوشت و از او خواست که اردوگاه قَبرکَنان اقیانوس‌ها را انتخاب نکند. 

== زندگی خصوصی ==
[[پرونده:Bardot Brigitte et Sami Frey.jpg|بندانگشتی|بریژیت باردو و [[سامی فری]] در سن تروپه (۱۹۶۳)]]
بریژیت باردو چهار بار ازدواج کرده و بر اساس کتاب خودش، با مردان متعددی رابطهٔ عاشقانه داشته است.
* بین سال‌های ۱۹۵۲ و ۱۹۵۷ با روژه وادیم
* بین سال‌های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۲ با ژاک شریه
* بین سال‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۶۹ با گونتر ساش
* از سال ۱۹۹۲ با برنار دورمال

باردو  با [[ژان-لویی ترنتینیان]] (که در آن زمان با [[استفان اودران]] ازدواج کرده بود) پیش از طلاق از وادیم رابطه داشت؛ که دو سال با هم زندگی کردند. رابطه آن دو به خاطر غیبت‌های ترنتینیان به علت خدمت سربازی و ماجرای باردو با [[ژیلبر بکو]] موسیقیدان، بغرنج‌تر شد و سرانجام به جدایی انجامید.

در آغاز سال ۱۹۵۸ باردو با ژاک شریه آشنا شد که از او تنها یک پسر به نام نیکولا - ژاک شریه (زاده ۱۱ ژانویه ۱۹۶۰) داشت.

سومین ازدواج باردو با یک آلمانی میلیونر به نام گونتر ساش از ۱۴ ژوئیه ۱۹۶۶ تا ۱ اکتبر ۱۹۶۹ بود.

در سپتامبر ۱۹۶۸ باردو پس از یک دوره کوتاه از جدایی از ساش، با پاتریک ژیل آشنا شد که با او در فیلم *خرس‌ها و عروسک'' همبازی بود. این رابطه هم در بهار ۱۹۷۱ به پایان رسید.

در دهه ۱۹۷۰ باردو با یک مجسمه‌ساز به نام میروسلاو بروزک که برخی از کارهایش را برای او ارسال کرده بود زندگی می‌کرد.

در ۱۹۷۴ باردو به صورت برهنه در تصاویر مجله پلی‌بوی ظاهر شد که ۴۰ سالگی خود را جشن می‌گرفت.

او همچنین با یک مالک باشگاه به نام لوئیجی ریتسی، متصدی بار و مربی اسکی کریستین کال و لوران ورگز بازیگر قرار عاشقانه می‌گذاشت.

چهارمین ازدواج باردو با برنارد دورمال، مشاور پیشین ژان-ماری لو پن، رهبر سابق حزب راست جبهه ملی در ۱۹ اوت ۱۹۹۲ بود.

### رابطه با فرزند
او گفته بود: «من مادر نیستم و نمی‌خواهم باشم. او تلاش کرد سقط جنین کند. اما این کار در آن دوران در فرانسه غیر قانونی بود. پس از جدایی باردو و ژاک شریه، پسر آنها در ۱۹۶۲ نیکولا در خانواده شریه بزرگ شد و تا بزرگسالی هیچ رابطه نزدیکی با باردو نداشت. باردو گفته بود ترجیح می‌داد به‌جای فرزندش، یک سگ کوچک به دنیا بیاورد. به دنبال این گفته، نیکولا از باردو به‌دلیل آسیب روحی شکایت کرد.

### جنجال‌ها
در سال‌ها بعد، باردو اظهارات همجنس‌گراستیزانه مطرح کرد. او به دلیل انتقاد از مهاجرت و اسلام در فرانسه و همچنین توصیف ساکنان رئونیون به‌عنوان «وحشی» مورد انتقاد قرار گرفت. وی تا نوامبر ۲۰۲۱ شش بار به اتهام تحریک نفرت نژادی جریمه شده بود. او نسبت به شیوه ذبح حیوانات  در آیین‌های اسلامی و یهودی اعتراض داشت. تا سال ۲۰۰۴ شمار دفعات احضار بریژیت به دادگاه به جایی رسید که دادستان اعلام کرد از اقامه دعوای علیه او خسته شده است. او به دلیل جنجال‌هایی که آفرید، سال‌های پایانی زندگی خود را به‌صورت نیمه‌گوشه‌گیر و در دادگاه‌ها سپری کرد. نفرت‌پراکنی‌های باردو باعث از دست رفتن اعتبار او شد. اما توجه رسانه‌ها به او همچنان باقی ماند.

## درگذشت
باردو در ۲۸ دسامبر ۲۰۲۵ در ۹۱ سالگی درگذشت. رئیس‌جمهور فرانسه، امانوئل مکرون در شبکه‌های اجتماعی به او ادای احترام کرد و باردو را «افسانهٔ قرن» توصیف نمود. انجمن حمایت از حیوانات (Société Protectrice des Animaux) قدیمی‌ترین سازمان حمایت از حیوانات در فرانسه نیز با ادای احترام به باردو، او را «چهره‌ای نمادین و پرشور در راه دفاع از حقوق حیوانات» توصیف کرد.

## فیلم‌شناسی

## منابع

* 

## پیوند به بیرون

*  
*  
* 
* 
* 


رده:بازیگران زن اهل پاریس
رده:بازیگران زن سده ۲۰ (میلادی) اهل فرانسه
رده:بازیگران زن فیلم اهل فرانسه
رده:برندگان جایزه دیوید دی دوناتلو
رده:حامیان حقوق جانوران اهل فرانسه
رده:خوانندگان زن اهل فرانسه
رده:خوانندگان زن سده ۲۱ (میلادی) اهل فرانسه
رده:درگذشتگان ۲۰۲۵ (میلادی)
رده:ردکنندگان لژیون دونور
رده:زادگان ۱۹۳۴ (میلادی)
رده:زنان مخالف فمنیسم
رده:سیاست ضدمهاجرت در اروپا
رده:فرانسوی‌های عضو کلیسای کاتولیک روم
رده:فعالان زن اهل فرانسه
رده:مانکن‌های زن اهل فرانسه
رده:مثبت‌انگاری سکس
رده:منتقدان مسیحی اسلام
رده:هنرمندان ام‌جی‌ام رکوردز