اقتصاد گیلان

**اقتصاد [[گیلان]]**، بر پایه کشاورزی، دامداری، شیلات و صیدماهی و پرورش زنبور عسل و کرم ابریشم و اقتصاد دریامحور و بنادر و گردشگری و بخش هایی از صنعت خصوصا صنایع الکترونیک و صنایع دارویی و غذایی استوار است . مهم‌ترین محصولات کشاورزی شامل برنج و چای و فندق ، بادام زمینی ، زیتون می‌باشد که در همه اینا مقام اول کشور را داراست که در شهرهای مختلف گیلان، از جمله لنگرود، آستانه اشرفیه، لاهیجان و رودسر و رشت و انزلی و ... سایر شهرهای استان کشت می‌شوند گیلان در تولید برنج رتبه دوم کشور و در تولید چای رتبه یک را داراست . زیتون نیز از دیگر فرآورده‌های زراعی است که کشت آن در شهرستان رودبار رایج است گیلان همچنین جز ۳ تولید کنند اصلی زیتون در ایران است و باکیفیت ترین و مرغوب ترین زیتون ایران را تولید میکند . مراکز مهم صید ماهی و پرورش ماهی عبارتند از بندر آستارا، بندر کیاشهر و بندرانزلی و لنگرود و ... سایر شهرهای گیلان نیز در پرورش ماهی و صید ماهی حضور پررنگ دارند . مهم‌ترین مراکز پرورش زنبور عسل عبارتند از اشکور بالا و پایین، عمارلو، دیلمان،آستارا و تالش رودسر ، لنگرود و ... دامداری نیز هم در مناطق کوهپایه‌ای و هم در مناطق جلگه ای انجام می‌شود. گندم و جو ، توتون و تنباکو و نیز سایر محصولات کشاورزی پرتغال و کیوی ، نارنج ، سیب و آلو و ... نیز از دیگر محصولات زراعی گیلان می‌باشند که هنوز نیز به صورت انبوه در نقاط مختلف استان کشت می‌شوند .

## صنعت و خدمات و گردشگری
گیلان یکی از استان نسبتا صنعتی ایران است که در صنایع غذایی و دارویی ایران نقش بسیار مهمی دارد و رکن امنیت غذایی و دارویی ایران است شهر صنعتی رشت جز ۵ شهر صنعتی ایران است همچنین در بخش خدمات گمرکات و بنادر گیلان نقش مهمی در توسعه اقتصادی استان گیلان و هم کشور ایران دارند همچنین گیلان با داشتن مناطق مختلف ویژه اقتصادی و صنعتی در اکثریت شهرستان ها و منطقه آزاد تجاری صنعتی بندر انزلی در کنار داشتن بنادر و اسکله ها و گمرکات نقش مهمی در کریدور شمال جنوب ایفا می‌کنند و همچنین گیلان جز ۳ استان برتر کشور در حوزه گردشگری در کنار مازندران و خراسان رضوی است و نقش مهمی در اقتصاد گردشگری کشور ایفا می‌کند و همچنین گیلان با داشتن فرودگاه بین‌المللی سردار جنگل رشت و ابر پروژه راه آهن کریدور شمال جنوب و جاده‌ های ترانزیت و بین المللی نقش مهمی در اقتصاد کشور دارد 

## کشاورزی
**گیلان**، به دلیل آب و هوای مناسبش، دارای کشاورزی و دامپروری غنی، در سرزمین ایران، است. نام‌دارترین فراورده‌های کشاورزی گیلان عبارتند از: برنج، مرکبات، چای، فندق، بادام زمینی، سیب زمینی، خاویار، پیله ابریشم، کدو، زیتون و....

[بندانگشتی|200px|باغات چای در نزدیکی [رودسر]]
۵۲ درصد اراضی کشاورزی گیلان به کشت برنج اختصاص دارد. تا سال ۱۳۶۱ شمسی گیلان بزرگترین تولیدکننده برنج ایران بود و ۴۰ تا ۵۰ درصد تولید ملی را داشت ولی در این سال استان همجوار مازندران از آن پیشی گرفت. ۶۰ درصد تولید استان در ناحیه دلتای سفیدرود انجام می‌شود ولی در جلگه‌های حاشیه‌ای غربی و شرقی تولید برنج با محصولات متنوع دیگری ترکیب شده‌است.
این میزان تولید در گیلان اخیراً رخ داده‌است. در ۱۹۱۱ رابینو نوشت: «گرچه برنج گیلان از مازندران و استرآباد بهتر است، دو تای آخری پایتخت و مرکز ایران را تأمین می‌کنند.» و چرچیل و ابوت گفته‌اند که در میانه قرن نوزدهم گیلان مجبور بود برای تأمین نیاز محلی خود از مازندران وارد کند. این دو دلیل اصلی داشت: اولاً زمینداران گیلان برای پاسخ به نیاز فزاینده بازارهای اروپایی اولویت را به نوغان داری می‌دادند و این فقط در ۱۸۶۰ بود که به علت نابودی کرمهای ابریشم توسط مرض پبرین کشاورزان به برنج روی آوردند؛ ثانیاً گیلان تا ابتدای قرن بیستم و احداث راه رشت-قزوین، که آن را به فلات ایران مرتبط کرد از بقیه کشور ایزوله بود. تهران به دلیل امکانات ارتباطی از آمل توسط مازندران تأمین می‌شد.
مانند بسیاری از دیگر فعالیتها، تولید برنج در گیلان به دلیل نیاز بازار روسیه رونق گرفت. در ۱۸۹۲، گیلان ۸٬۸۹۹٬۶۰۰ قران برنج به روسیه صادر کرد ولی تنها ۵۸۹٬۰۰۰ قران به داخل ایران که عمدتاً توسط مازندران تغذیه می‌کرد صادر کرد. با در نظر گرفتن سختی حمل و نقل، و این که در جنوب برنج تولید می‌شد واردات برنج از خارج بی معنی بود، حال آن که در ۱۳۱۰ گیلان مقادیر زیادی برنج به روسیه صادر می‌کرد.

کشت چای در ایران به دلیل بهره بردن استانهای خزری از شرایط اقلیمی لازم محدود به این استانها ست: بارندگی فراوان بین ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ میلیمتر، خاکهای اندک اسیدی. بیشتز کاشت در کوهپایه‌های البرز در زمین‌های شیبدار نامناسب برای برنجکاری در سه شهر لاهیجان، لنگرود و رودسر انجام می‌شود.
حاج محمد میرزا کاشف‌السلطنه، کنسول ایران در هند پس از چندین تلاش ناموفق توسط دیگران، ۳۰۰۰ دانه چای آسامی را به کشورش قاچاق کرد. او آن‌ها را در لاهیجان به‌طور آزمایشی کاشت و به زودی موفق شد یک کیلوگرم چای ایرانی را برای مظفرالدین شاه بفرستد. او همچنین سعی کرد مجلس اول را متقاعد کند که یک شرکت ایرانی برای تأمین مالی توسعه چای در گیلان تأسیس کند. اولین کارخانه فراوری چای در ایران در ۱۳۱۱ در یک ایستگاه تحقیقاتی در لاهیجان تأسیس شد و انگیزه‌ای  برای کشت این گیاه ایجاد کرد.

امروزه گیلان اصلی‌ترین منطقه تولید ابریشم در ایران است، و ۸۰ درصد تولید ملی را که بین ۲۰۰ تا ۴۰۰ تن در سال می‌شود را در اختیار دارد. تیلمبار، محل نگهداری کرمهای ابریشم از مشخصه‌های معماری بومی گیلان است. شرکت سهامی پرورش کرم ابریشم ایران در رشت واقع شده‌است.

## پانویس

رده:اقتصاد ایران