نورفک (ویرجینیا)

**نورفک**  شهری در ایالت ویرجینیا در آمریکاست. بعد از ویرجینیابیچ دومین شهر بزرگ این ایالت است. ناو هواپیمابر نیمیتز در کنار این شهر پهلو می‌گیرد.

نورفک ( ) یک شهر مستقل در کامن‌ولث ویرجینیا در ایالات متحده است. این شهر در سرشماری ۲۰۲۰ دارای ۲۳۸٬۰۰۵ نفر جمعیت بود که آن را به سومین شهر پرجمعیت ویرجینیا و صدمین شهر پرجمعیت ایالات متحده تبدیل کرد. این شهر موقعیتی استراتژیک به عنوان مرکز تاریخی، شهری، مالی و فرهنگی منطقه کلان‌شهری همپتون رودز (که گاهی «تایدواتر» نامیده می‌شود) دارد؛ منطقه‌ای که بیش از ۱.۸ میلیون نفر جمعیت دارد و سی و هفتمین منطقه کلان‌شهری بزرگ در ایالات متحده است.

نورفک در سال ۱۶۸۲ به عنوان یک بندر دریایی استعماری تأسیس شد. این شهر که در محل تلاقی رود الیزابت و خلیج چساپیک واقع شده است، به سرعت به مرکز اصلی تجارت و کشتی‌سازی تبدیل شد. در طول انقلاب آمریکا و جنگ ۱۸۱۲، بندر و تأسیسات دریایی آن، شهر را به یک هدف نظامی حیاتی تبدیل کرد. اهمیت نورفک در قرن بیستم با گسترش نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، به‌ویژه با تأسیس ایستگاه نیروی دریایی نورفک در سال ۱۹۱۷ که بزرگ‌ترین پایگاه دریایی جهان باقی مانده است، افزایش یافت.

نورفک یکی از مشارکت‌کنندگان مهم در بندر ویرجینیا است و میزبان یکی از دو ستاد فرماندهی راهبردی ناتو است. این شهر خانه شرکت مرسک لاین لیمیتد است که بزرگ‌ترین ناوگان کشتی‌های با پرچم ایالات متحده در جهان را مدیریت می‌کند. این شهر دارای نهادهای فرهنگی متعددی از جمله موزه دریایی نوتیکوس، موزه هنر کرایسلر و باغ‌وحش ویرجینیا است. نورفک مایل‌ها سواحل رودخانه‌ای و خلیجی دارد، از جمله سواحلی در خلیج چساپیک.

## تاریخچه

### پیش از ۱۶۰۷
در اواخر قرن شانزدهم، منطقه‌ای که اکنون نورفک است توسط مردم چسپی (Chesepian) مسکونی بود که این سرزمین را «K'che-sepi-ack» می‌نامیدند. طبق گزارش‌های تاریخی ویلیام استراچی، سکونتگاه‌های چسپین‌ها توسط پوهاتان مدت کوتاهی پیش از تأسیس جیمزتاون در سال ۱۶۰۷ نابود شدند.

### دوران استعمار
زمین‌های نورفک جزو اولین مناطقی بودند که مهاجران را از مستعمره ویرجینیا به خود جذب کردند، اگرچه نورفک تا دهه ۱۷۰۰ به عنوان یک شهر ثبت نشد. هنگامی که تأسیس مجلس نمایندگان (House of Burgesses) حکومت نمایندگی را در سال ۱۶۱۹ به مستعمره معرفی کرد، فرماندار سر جورج یاردلی بخش توسعه‌یافته مستعمره را به چهار حوزه قضایی تقسیم کرد که آن را «شهر» (citties) نامید. زمینی که نورفک اکنون بر آن قرار دارد تحت حوزه قضایی الیزابت سیتی قرار گرفت.

در سال ۱۶۳۴، شاه چارلز اول مستعمره را به سیستمی از شایرها سازماندهی کرد و الیزابت سیتی به «شایر الیزابت سیتی» تبدیل شد. شایر الیزابت سیتی (شهر همپتون کنونی) شامل تمام زمین‌هایی بود که امروزه شهرهای همپتون، نورفک، ویرجینیا بیچ، پورتسموث، چساپیک و سافک را تشکیل می‌دهند. آدام توروگود (که در سال ۱۶۲۲ از کینگز لین در نورفکِ انگلستان به ویرجینیا مهاجرت کرده بود) پس از متقاعد کردن ۱۰۵ نفر برای اسکان در مستعمره، در سال ۱۶۳۶ از طریق سیستم حق سرانه (headright)، مالکیت زمین بزرگی را در امتداد رود لین‌هاون به دست آورد.

هنگامی که بخش همپتون رودز جنوبی از شایر جدا شد، توروگود نام زادگاهش را برای شهرستان نیو نورفک تازه تشکیل شده پیشنهاد داد. یک سال بعد، این شهرستان به دو شهرستان آپر نورفک و لوئر نورفک (دومی اکنون در شهر نورفک ادغام شده است) تقسیم شد که عمدتاً بر اساس توصیه توروگود بود. این منطقه از ویرجینیا به عنوان محل کارآفرینان، از جمله مردان شرکت ویرجینیای لندن شناخته شد.

نورفک در اواخر قرن هفدهم با ساخت قلعه «نیمه ماه» (Half Moone) توسعه یافت و ۵۰ جریب فرنگی زمین از بومیان محلی کنفدراسیون پوهاتان در ازای ۱۰٬۰۰۰ پوند تنباکو خریداری شد. مجلس نمایندگان در سال ۱۶۸۰ «شهرستان لوئر نورفک» را تأسیس کرد. در سال ۱۶۹۱، آخرین تقسیم‌بندی شهرستان صورت گرفت و شهرستان لوئر نورفک برای تشکیل شهرستان نورفک (شامل شهرهای امروزی نورفک، چساپیک و بخش‌هایی از پورتسموث) و شهرستان پرنسس آن (ویرجینیا بیچ امروزی) تقسیم شد.

نورفک در سال ۱۷۰۵ ثبت شد. در سال ۱۷۳۰، یک سایت بازرسی تنباکو در اینجا مستقر شد. طبق قانون بازرسی تنباکو، بازرسی «در شهر نورفک، بر روی زمین قلعه، در شهرستان نورفک؛ و کمپس لندینگ در پرنسس آن، تحت یک بازرسی» انجام می‌شد. در سال ۱۷۳۶، جورج دوم منشور سلطنتی آن را به عنوان یک بخش (borough) اعطا کرد. این شهر بندر مهمی برای صادرات کالا به جزایر بریتانیا و فراتر از آن بود.

[بندانگشتی|چپ|یک گلوله توپ که در دیوار [کلیسای اپیسکوپال سنت پل (نورفک، ویرجینیا)|کلیسای اپیسکوپال سنت پل گیر کرده است؛ این گلوله توسط ناوگان لرد دانمور در طول جنگ انقلاب آمریکا شلیک شده است.]]

پس از اینکه انقلاب آمریکا فرماندار سلطنتی ویرجینیا، لرد دانمور را مجبور به فرار از ویلیامزبرگ کرد، او نورفک را در سال ۱۷۷۵ به پایتخت جدید ویرجینیا تبدیل کرد. ۶٬۲۵۰ ساکن نورفک عمدتاً وفادارمانده بودند زیرا دولت بریتانیا انحصار تجارت را به بسیاری از مشاغل آن‌ها اعطا کرده بود. پس از شکست در نبرد گریت بریج در دسامبر همان سال، لرد دانمور شهر را با گلوله‌باران دریایی تا حدی ویران کرد. در ۱۶ ژانویه ۱۷۷۶، چهارمین کنوانسیون ویرجینیای میهن‌پرستان موافقت کرد که بیشتر خانه‌های باقی‌مانده را تخریب کند تا از استفاده دانمور از شهر برای تجمع نیروهای بریتانیایی و بردگان فراری جلوگیری شود.

در نهایت، سرهنگ وودفورد دانمور را به تبعید راند و به بیش از ۱۶۸ سال حکومت بریتانیا در ویرجینیا پایان داد. تنها دیوارهای کلیسای اپیسکوپال سنت پل از بمباران و آتش‌سوزی‌های بعدی جان سالم به در بردند. یک گلوله توپ ناشی از بمباران (شلیک شده توسط کشتی *[[اچ‌ام‌اس لیورپول (۱۷۵۸)|لیورپول]]*) همچنان در دیوار سنت پل باقی مانده است.

### سده نوزدهم
بندانگشتی|«نورفک از گاسپورت، ویرجینیا»، کتابخانه عمومی نیویورک

هنگامی که بریتانیایی‌ها نورفک را اشغال کردند، توماس جفرسون دستور نابودی آن با آتش را صادر کرد. پس از بازسازی خرابی‌های ناشی از آتش‌سوزی‌های دوران جنگ انقلاب، نورفک و شهروندانش برای نوسازی تلاش کردند. در سال ۱۸۰۴، آتش‌سوزی مهیب دیگری در امتداد اسکله‌های شهر حدود ۳۰۰ ساختمان را ویران کرد و شهر دچار پس‌رفت اقتصادی شدیدی شد. در طول جنگ ۱۸۱۲، نیروهای بریتانیایی یورش ناموفقی را علیه نورفک ترتیب دادند. در طول دهه ۱۸۲۰، جوامع کشاورزی در سراسر ایالات جنوبی آمریکا دچار رکود طولانی‌مدتی شدند که باعث مهاجرت بسیاری از خانواده‌ها به مناطق دیگر شد. بسیاری به سمت غرب به پیمونت، یا دورتر به کنتاکی و تنسی نقل مکان کردند. این مهاجرت همچنین به دنبال فرسایش خاک به دلیل کشت تنباکو در منطقه تایدواتر رخ داد، جایی که تنباکو برای نسل‌ها کالای اصلی کشاورزی بود.

ویرجینیا تلاش‌هایی برای توقف تدریجی بردگی انجام داد و در دو دهه پس از جنگ، نرخ آزاد کردن بردگان افزایش یافت. توماس جفرسون راندولف در سال ۱۸۳۲ موفق به تصویب قطعنامه‌ای برای لغو تدریجی برده‌داری در ایالت شد. با این حال، در آن زمان افزایش تقاضا به دلیل اسکان در ایالت‌های جنوبی دورتر، بازار داخلی بزرگی برای برده‌داری ایجاد کرده بود. اختراع پنبه‌پاک‌کن در اواخر قرن هجدهم، کشت پنبه با الیاف کوتاه را در مناطق مرتفع سودآور کرده بود که به‌طور گسترده انجام می‌شد.

[بندانگشتی|[جوزف جنکینز رابرتز، متولد و بزرگ شده در نورفک، اولین رئیس‌جمهور لیبریا شد.]]

انجمن استعمار آمریکا پیشنهاد داد که سیاه‌پوستان آزاد و بردگان آزاد شده را با تأسیس مستعمره جدید لیبریا و پرداخت هزینه حمل و نقل، به آفریقا «بازگردانند». اما اکثر آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار می‌خواستند در زادگاه خود، ایالات متحده، بمانند و به آزادی و حقوق در همان‌جا دست یابند. برای مدتی، بسیاری از مهاجران به لیبریا از ویرجینیا و کارولینای شمالی از بندر نورفک حرکت کردند. جوزف جنکینز رابرتز، یک فرد رنگین‌پوست آزاد بومی نورفک، از طریق انجمن استعمار آمریکا مهاجرت کرد و بعدها به عنوان اولین رئیس‌جمهور لیبریا انتخاب شد و خانواده قدرتمندی را پایه‌گذاری کرد.

در سال ۱۸۴۵، نورفک به عنوان یک شهر ثبت شد. در ۷ ژوئن ۱۸۵۵، کشتی ۱۸۳ فوتی «بنجامین فرانکلین» برای تعمیرات وارد همپتون رودز شد. این کشتی به تازگی از هند غربی آمده بود، جایی که شیوع تب زرد در آنجا رخ داده بود. افسر بهداشت بندر دستور قرنطینه کشتی را صادر کرد. پس از یازده روز، بازرسی دوم مشکلی پیدا نکرد، بنابراین اجازه پهلو گرفتن داده شد. چند روز بعد، اولین موارد تب زرد در نورفک کشف شد و یک مکانیک در ۸ ژوئیه بر اثر این بیماری درگذشت. تا ماه اوت، روزانه چندین نفر جان خود را از دست می‌دادند و یک‌سوم جمعیت شهر به امید فرار از همه‌گیری فرار کرده بودند. هیچ‌کس نمی‌دانست بیماری چگونه منتقل می‌شود. با آلوده شدن نورفک و پورتسموث، نیویورک تمام ترددها از این مکان‌ها را ممنوع کرد. شهرهای همسایه نیز ورود ساکنان نورفک را ممنوع کردند. این اپیدمی از طریق پشه‌ها و بهداشت ضعیف در شهر گسترش یافت و هر خانواده‌ای را تحت تأثیر قرار داد و باعث وحشت گسترده شد. تعداد مبتلایان در سپتامبر به ۵٬۰۰۰ نفر رسید و تا هفته دوم، ۱٬۵۰۰ نفر در نورفک و پورتسموث جان خود را از دست داده بودند. با سرد شدن هوا، شیوع بیماری رو به کاهش نهاد و آمار نهایی تلفات حدود ۳٬۲۰۰ نفر برآورد شد. مدتی طول کشید تا شهر بهبود یابد.

[بندانگشتی|[نبرد همپتون رودز بین یواس‌اس ''مانیتور'' و سی‌اس‌اس ''ویرجینیا'']]
در ۴ آوریل ۱۸۶۱، جورج بلو، نماینده شهر نورفک در کنوانسیون جدایی ویرجینیا، علیه جدایی رأی داد. پس از نبرد فورت سامتر، رأی‌گیری دیگری در ۱۷ آوریل انجام شد که در آن بلو به جدایی رأی داد، این رأی تصویب شد و ویرجینیا از اتحادیه جدا شد. در بهار ۱۸۶۲، نبرد همپتون رودز در نزدیکی ساحل شمال غربی شبه‌جزیره «سولز پوینت» رخ داد که اولین مبارزه بین دو کشتی جنگی زره‌پوش، یواس‌اس ''مانیتور'' و سی‌اس‌اس ''ویرجینیا'' بود. این نبرد با بن‌بست به پایان رسید اما روند جنگ‌های دریایی را تغییر داد؛ از آن زمان به بعد، کشتی‌های جنگی با فلز تقویت شدند.

در مه ۱۸۶۲، شهردار نورفک، ویلیام لمب، شهر را تسلیم ژنرال اتحادیه، جان ای. وول و نیروهایش کرد. آن‌ها شهر را در طول جنگ داخلی تحت حکومت نظامی نگه داشتند. هزاران برده از منطقه به خطوط اتحادیه فرار کردند تا آزادی به دست آورند؛ آن‌ها به‌سرعت مدارس را در نورفک برپا کردند تا سال‌ها پیش از پایان جنگ، خواندن و نوشتن را بیاموزند.

### از قرن بیستم تا امروز
بندانگشتی|خیابان گرانبی از گوشه خیابان سیتی هال، ۱۹۱۵
سال ۱۹۰۷ هم راه‌آهن ویرجینیا و هم نمایشگاه جیمزتاون را به سولز پوینت آورد. سان دیدن بزرگ نیروی دریایی در نمایشگاه، موقعیت مناسب شبه‌جزیره را نشان داد و بستر را برای بزرگ‌ترین پایگاه دریایی جهان فراهم کرد. دموکرات‌های جنوبی در کنگره موفق به استقرار آن در اینجا شدند. این نمایشگاه که به مناسبت سیصدمین سالگرد تأسیس جیمزتاون برگزار شد، میزبان بسیاری از مقامات برجسته، از جمله رئیس‌جمهور تئودور روزولت، نمایندگان کنگره و دیپلمات‌هایی از بیست و یک کشور بود. تا سال ۱۹۱۷، در حالی که ایالات متحده برای ورود به جنگ جهانی اول آماده می‌شد، ایستگاه هوایی دریایی همپتون رودز در زمین‌های نمایشگاه سابق ساخته شد. این مرکز به عنوان یک ایستگاه آموزشی هوایی و یک پایگاه گشتی برای انجام کارهای آزمایشی در عملیات هواپیماهای آب‌نشین در پایگاه عملیات دریایی تأسیس شد.

در نیمه اول قرن بیستم، شهر نورفک مرزهای خود را از طریق الحاق گسترش داد. در سال ۱۹۰۶، شهر شهرک برکلی را ضمیمه کرد که باعث شد شهر از رودخانه الیزابت عبور کند. در سال ۱۹۲۳، شهر گسترش یافت و سولز پوینت، ویلوبی اسپیت، شهرک کامپوستلا و منطقه اوشن ویو را در بر گرفت. این شهر شامل پایگاه نیروی دریایی و مایل‌ها ملک ساحلی مشرف به همپتون رودز و خلیج چساپیک شد. پس از الحاق کوچک‌تری در سال ۱۹۵۹ و تبادل زمین با ویرجینیا بیچ در سال ۱۹۸۸، شهر به مرزهای کنونی خود رسید.

تأسیس سیستم بزرگراهی میان‌ایالتی پس از جنگ جهانی دوم، بزرگراه‌های جدیدی را به منطقه آورد. مجموعه‌ای از پل‌ها و تونل‌ها که در طول پانزده سال ساخته شدند، نورفک را به شبه‌جزیره ویرجینیا، پورتسموث و ویرجینیا بیچ متصل کردند. در سال ۱۹۵۲، تونل داون‌تاون برای اتصال نورفک با شهر پورتسموث افتتاح شد. بزرگراه‌ها همچنین توسعه حومه‌های مسکونی جدید را تحریک کردند که منجر به پراکندگی جمعیت شد. پل‌ها و تونل‌های اضافی شامل پل-تونل همپتون رودز در سال ۱۹۵۷، تونل میدتاون در سال ۱۹۶۲، و بزرگراه ویرجینیا بیچ-نورفک (بزرگراه میان‌ایالتی ۲۶۴ و جاده ایالتی ۴۴) در سال ۱۹۶۷ بود. در سال ۱۹۹۱، مجتمع جدید تونل داون‌تاون/پل برکلی سیستم جدیدی از باندهای متعدد بزرگراه و تقاطع‌ها را افتتاح کرد که مرکز شهر نورفک و بزرگراه میان‌ایالتی ۴۶۴ را به لوله‌های تونل داون‌تاون متصل می‌کرد.

در سال ۱۹۵۴، دیوان عالی ایالات متحده آمریکا در پرونده *[[براون در برابر هیئت آموزش]]* حکم داد که مدارس دولتی جداسازی‌شده غیرقانونی هستند. این دادگاه دستور ادغام نژادی را صادر کرد، اما ویرجینیا سیاست «مقاومت گسترده» را دنبال کرد. در این زمان، اکثر شهروندان سیاه‌پوست هنوز به دلیل قانون اساسی ایالتیِ آغاز قرن و شیوه‌های تبعیض‌آمیز ثبت‌نام رأی‌دهندگان، از حق رأی محروم بودند. مجمع عمومی ویرجینیا بودجه ایالتی برای مدارس دولتی ادغام‌شده را ممنوع کرد.

در سال ۱۹۵۸، دادگاه‌های منطقه ای ایالات متحده در ویرجینیا دستور دادند که مدارس برای اولین بار بر پایه ادغام نژادی باز شوند. در پاسخ، فرماندار ویرجینیا، جی. لیندسی آلموند، دستور تعطیلی مدارس را صادر کرد. دیوان عالی ویرجینیا قانون ایالتی را در تضاد با قانون اساسی ایالت اعلام کرد و دستور داد که همه مدارس دولتی، چه ادغام شده و چه نشده، باید تأمین بودجه شوند. حدود ده روز بعد، آلموند تسلیم شد و از مجمع عمومی خواست تا چندین قانون «مقاومت گسترده» را لغو کند. در فوریه ۱۹۵۹، هفده کودک سیاه‌پوست وارد شش مدرسه دولتی نورفک شدند که قبلاً تفکیک شده بودند. سردبیر روزنامه *[[ویرجینین پایلوت]]*، لنوار چیمبرز، علیه مقاومت گسترده سرمقاله نوشت و برنده جایزه پولیتزر برای سرمقاله‌نویسی شد.

با وسوسه توسعه‌های حومه شهری جدید، بسیاری از ساکنان طبقه متوسط سفیدپوست از مسیرهای بزرگراهی جدید به خارج از شهر نقل مکان کردند (فرار سفیدپوستان) و جمعیت نورفک کاهش یافت. در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰، ظهور مقاصد خرید حومه شهری جدید همراه با آزادراه‌ها، به معنای پایان شکوفایی کریدور تجاری خیابان گرانبی در مرکز شهر بود که تنها چند بلوک با ساحل فاصله داشت. افتتاح مراکز خرید بزرگ باعث شد تا کسب‌وکارهای خرده‌فروشی از خیابان گرانبی خارج شوند.

بنیاد مردمی رعایت اصول اخلاقی در برابر جانوران (PETA) از سال ۱۹۹۶ در نورفک مستقر بوده است.

رهبران شهر نورفک تلاش طولانی‌مدتی را برای احیای هسته شهری آن آغاز کردند. در حالی که خیابان گرانبی در حال افول بود، رهبران شهر بر روی منطقه ساحلی و مجموعه‌ای از اسکله‌ها و انبارهای رو به تخریب آن تمرکز کردند. بسیاری از تأسیسات حمل‌ونقل و انبارداری منسوخ تخریب شدند. در جای آن‌ها، برنامه‌ریزان یک بلوار جدید به نام «واترساید درایو» ایجاد کردند که بسیاری از ساختمان‌های بلندمرتبه در خط افق نورفک در امتداد آن بنا شده‌اند. در سال ۱۹۸۳، شهر و «شرکت راس» بازار جشنواره‌ای واترساید را توسعه دادند تا مردم را دوباره به منطقه ساحلی جذب کرده و بازآفرینی مرکز شهر را تسریع کنند. واترساید در سال ۲۰۱۷ مجدداً توسعه یافت. علاوه بر این، منطقه ساحلی میزبان موزه دریایی و مرکز علوم نوتیکوس، موزه نیروی دریایی همپتون رودز، مرکز کروز و جشن «هف-مون» و نبردناو یواس‌اس ''ویسکانسین'' است. تأسیسات دیگری نیز در سال‌های بعد افتتاح شد، از جمله استادیوم بیسبال هاربر پارک که خانه تیم بیسبال «نورفک تایدز» است. در سال ۱۹۹۵، این پارک توسط نشریه *[[بیسبال آمریکا]]* به عنوان بهترین مرکز در لیگ‌های کوچک بیسبال انتخاب شد. تلاش‌های نورفک برای احیای مرکز شهرش مورد تحسین محافل توسعه اقتصادی و برنامه‌ریزی شهری در سراسر کشور قرار گرفته است. رونق دوباره مرکز شهر به افزایش درآمدهای شهر کمک کرد و به شهرداری اجازه داد تا توجه خود را به محله‌های دیگر معطوف کند.
## جغرافیا
[بندانگشتی|[نیوپورت نیوز، ویرجینیا|نیوپورت نیوز، همپتون، شهرستان آیل آو وایت، سافک، چساپیک، پورتسموث و نورفک از فضا، ژوئیه ۱۹۹۶. نورفک در ربع بالا سمت راست قرار دارد؛ شرق در بالای تصویر است.]]
این شهر در گوشه جنوب شرقی ویرجینیا و در محل تلاقی رودخانه الیزابت و خلیج چساپیک واقع شده است. منطقه آماری کلان‌شهری همپتون رودز (که رسماً به عنوان منطقه آماری کلان‌شهری ویرجینیا بیچ-نورفک-نیوپورت نیوز شناخته می‌شود) سی و هفتمین منطقه بزرگ در ایالات متحده است که جمعیت آن در سال ۲۰۱۴ حدود ۱٬۷۱۶٬۶۲۴ نفر تخمین زده شد. این منطقه شامل شهرهای ویرجینیا از جمله نورفک، ویرجینیا بیچ، چساپیک، همپتون، نیوپورت نیوز، پوکوسون، پورتسموث، سافک، ویلیامزبرگ و چندین شهرستان دیگر در ویرجینیا و کارولینای شمالی است. شهر نورفک به عنوان منطقه تجاری مرکزی شناخته می‌شود، در حالی که منطقه تفریحی ساحلی ویرجینیا بیچ و ویلیامزبرگ عمدتاً مراکز گردشگری هستند. ویرجینیا بیچ پرجمعیت‌ترین شهر در این منطقه آماری است، اگرچه بیشتر به عنوان یک حومه شهر عمل می‌کند. علاوه بر این، نورفک بخشی از منطقه آماری ترکیبی (CSA) ویرجینیا بیچ-نورفک است که سی و دومین منطقه بزرگ در سطح ملی محسوب می‌شود.
نورفک علاوه بر املاک گسترده در حاشیه رودخانه، دارای مایل‌ها املاک تفریحی ساحلی و ساحل در جوامع ویلوبی اسپیت و اوشن ویو است.
### افزایش سطح دریا و نشست زمین
[بندانگشتی|چپ|تراکم جمعیت و ارتفاع از سطح دریا در اطراف [خلیج چساپیک. نورفک به‌ویژه در برابر افزایش سطح دریا آسیب‌پذیر است.]]
نورفک به دلیل ارتفاع کم و محصور شدن در میان آب، به‌ویژه در برابر افزایش سطح دریا ناشی از تغییر اقلیم آسیب‌پذیر است. علاوه بر این، زمینی که شهر بر روی آن ساخته شده است به آرامی در حال نشست است. برخی از مناطق در حال حاضر به‌طور منظم در زمان جزر و مد بالا دچار سیل می‌شوند. دانشمندان مؤسسه علوم دریایی ویرجینیا در سال ۲۰۱۳ تخمین زدند که اگر روندهای فعلی ادامه یابد، سطح دریا در نورفک تا پایان این قرن ۱.۶ متر (۵.۵ فوت) یا بیشتر افزایش خواهد یافت.
### دورنمای شهر

بندانگشتی|مرکز شهر نورفک
هنگامی که نورفک برای اولین بار مسکونی شد، خانه‌ها از چوب و به سبک خانه‌های قرون‌وسطایی انگلیسی ساخته می‌شدند. چند دهه پس از نقشه‌کشی شهر در سال ۱۶۸۲، معماری جرجی که در آن زمان در جنوب محبوب بود، مورد استفاده قرار گرفت. آجر به عنوان مصالح ساختمانی مستحکم‌تر در نظر گرفته می‌شد و الگوهای آجرچینی به سبک پیوند هلندی (Flemish bond) رواج یافت. این سبک شامل پنجره‌های پالادیان و ایوان‌های دوطبقه بود. تا سال ۱۷۴۰، خانه‌ها، انبارها، فروشگاه‌ها و میخانه‌ها در خیابان‌های نورفک پراکنده شدند.
نورفک در طول جنگ انقلاب آمریکا به آتش کشیده شد و پس از آن بر پایه معماری فدرال که مبتنی بر ایده‌آل‌های رومی بود، بازسازی شد. خانه‌های سبک فدرال تقارن جرجی را حفظ کردند اما تزئینات ظریف‌تری داشتند. امروزه تعداد کمی از این خانه‌های ردیفی سبک فدرال باقی مانده است.
در اوایل قرن نوزدهم، عناصر معماری نئوکلاسیک در خانه‌های ردیفی سبک فدرال ظاهر شدند، مانند ستون‌های ایونی در ایوان‌ها. عناصر یونانی و رومی در ساختمان‌های عمومی مانند تالار قدیمی شهر و گمرک‌خانه ادغام شدند. در دهه ۱۸۳۰، سبک معماری نئوگوتیک با تأکید بر قوس نوک‌تیز و سقف‌های شیروانی تند جایگزین شد. عناصر معماری ایتالیایی نیز در دهه ۱۸۴۰ پدیدار شدند.
ساختمان‌های بلندمرتبه برای اولین بار در اواخر قرن نوزدهم ساخته شدند و خط افق اولیه نورفک را شکل دادند. در دوره رکود بزرگ، سبک آرت دکو به عنوان یک سبک محبوب ظاهر شد که نمونه آن ساختمان اداره پست در مرکز شهر است.
### محله‌ها
نورفک دارای انواع محله‌های تاریخی است که مهم‌ترین آن‌ها «فری‌میسون» (Freemason) است. برخی از محله‌ها مانند برکلی پیش از این خود شهر یا شهرک مستقلی بوده‌اند. محله‌های مسکونی محبوب شامل «گنت» (Ghent)، «کلونیال پلیس»، «لارچمونت» و «لافایت شورز» هستند.
### اقلیم
نورفک دارای اقلیم نیمه‌گرمسیری مرطوب است که برای جنوب ایالات متحده معمول است. بهار در ماه مارس با روزهای ملایم فرا می‌رسد. تابستان‌ها به‌طور مداوم گرم و مرطوب هستند، اما اقیانوس اطلس اغلب تأثیر خنک‌کننده مختصری بر دمای روز دارد. به‌طور متوسط، ژوئیه گرم‌ترین ماه سال با میانگین دمای ۲۷.۳ درجه سلسیوس است. زمستان در نورفک معمولاً ملایم است و ژانویه سردترین ماه سال محسوب می‌شود. بارش برف به صورت پراکنده رخ می‌دهد و میانگین بارش سالانه برف حدود ۱۶ سانتی‌متر است. رکورد بالاترین دمای ثبت شده در نورفک ۴۰.۵ درجه سلسیوس (در سال ۱۹۱۸ و ۲۰۱۰) و پایین‌ترین دما ۱۹.۴- درجه سلسیوس (در سال ۱۹۸۵) بوده است.

## منابع


رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۶۸۲ (میلادی) در مستعمرات سیزده‌گانه
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۶۸۲ (میلادی) در ویرجینیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۶۸۲ (میلادی)
رده:خلیج چساپیک
رده:سکونت‌گاه‌های بندری ایالات متحده آمریکا
رده:شهرهای ویرجینیا
رده:مناطق مسکونی بنیان‌گذاری‌شده در ۱۶۸۲ (میلادی)
رده:مناطق مسکونی در ایالات متحده آمریکا با جمعیت غالب آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار
رده:مناطق مسکونی در خلیج چساپیک
رده:مناطق مسکونی ساحلی در ویرجینیا