رهی معیری

**محمّدحسن «بیوک» معیّری**  با تخلص **رهی** از غزلسرایان معاصر ایران و از ترانه‌سرایان و تصنیف‌سرایان به‌نام بود. از ترانه‌های سروده شده توسط وی می‌توان «شد خزان»، «شب جدایی»، «کاروان»، «مرغ حق» و «من از روز ازل» را نام برد.

او از دودمان معیرالممالک بود که از زمان نادر شاه افشار وزیر ضرابخانه و خزانه دار بوده‌اند تا زمان قاجار.

جد اعلای او از روستای ابرسج از بخش بسطام شهرستان شاهرود بوده‌ است.

## زندگی
محمدحسن «بیوک» معیری فرزند محمدحسن‌خان مؤیدخلوت و نوهٔ دوستعلی‌خان نظام‌الدوله در دهم اردیبهشت ۱۲۸۸ خورشیدی در تهران چشم به جهان گشود. پدرش قبل از تولد رهی درگذشته بود. نیاکان او از عهد نادری تا اواخر عصر قاجار عهده‌دار مسئولیت‌های خطیری در امور کشوری بودند. هنر نیز در این خاندان مورثی بود. فروغی بسطامی غزلسرای مشهور عهد ناصری، از خانواده رهی برخاسته بود. رهی معیری تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در تهران به پایان برد؛ آنگاه وارد خدمت دولتی شد و در مشاغلی چند خدمت کرد. از سال ۱۳۲۲ به ریاست کل انتشارات و تبلیغات وزارت پیشه و هنر - وزارت صنایع - منصوب شد. رهی پس از بازنشستگی نیز در کتابخانه سلطنتی مشغول به کار بود.

رهی از اوان کودکی به شعر و موسیقی و نقاشی دلبستگی فراوان داشت و در این هنرها بهره‌ای به سزا یافت.  در مصاحبه تقی روحانی با رهی معیری و مرتضی خان محجوبی در سال ۱۳۳۹، وی فرمود: " من در همه انواع و اقسام شعر از قبیل قصیده، غزل، مثنوی، رباعی آثاری دارم، ولی در بین انواع شعر به غزل علاقه بیشتری دارم، چون در این لباس آدم بهتر می‌تواند احساسات و عواطف عاشقانه‌اش را بیان بکند و من اولین شعر خودم را در سیزده سالگی یعنی در سی و هشت سال پیش ساختم."  

هفده سال بیش نداشت که اولین رباعی خود را سرود:

در آغاز شاعری، در انجمن ادبی حکیم نظامی که به ریاست حسن وحید دستگردی تشکیل می‌شد شرکت جست و از اعضای مؤثر و فعال آن بود و نیز در انجمن ادبی فرهنگستان از اعضای مؤسس و برجسته آن به‌شمار می‌رفت. رهی همچنین در انجمن موسیقی ایران عضویت داشت. اشعار رهی در بیشتر روزنامه‌ها و مجلات ادبی نشر یافت و آثار سیاسی، فکاهی و انتقادی او در روزنامه باباشمل و مجله تهران مصور چاپ می‌شد. در شعرهای فکاهی و انتقادی از نام مستعار «زاغچه»، «شاه پریون»، «گوشه‌گیر» و «حق گو» استفاده می‌کرد.

رهی معیری در سال‌های آخر عمر در برنامه گل‌های رنگارنگ رادیو، در انتخاب شعر با داوود پیرنیا همکاری داشت و پس از او نیز تا پایان زندگی آن برنامه را سرپرستی می‌کرد. رهی در همان سال‌ها سفرهایی به خارج از ایران داشت از جمله: سفر به ترکیه در سال ۱۳۳۶، سفر به اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۳۳۷ برای شرکت در جشن انقلاب کبیر، سفر به ایتالیا و فرانسه در سال ۱۳۳۸ و دو بار سفر به افغانستان، یک بار در سال ۱۳۴۱ برای شرکت در مراسم یادبود نهصدمین سال درگذشت خواجه عبدالله انصاری و دیگر در سال ۱۳۴۵. عزیمت به انگلستان در سال ۱۳۴۶ برای عمل جراحی، آخرین سفر معیری بود.
[بندانگشتی|250px|آرامگاه رهی معیری در [گورستان ظهیرالدوله]]

رهی معیری در سال ۱۳۴۷ خورشیدی در تهران بر اثر سرطان در ۵۹ سالگی درگذشت. او در گورستان ظهیرالدوله شمیران به خاک سپرده شده‌است.

## آثار

200px|بندانگشتی|سنگ مزار رهی
مجموعه‌ای از اشعار رهی معیری با عنوان *سایه عمر* در سال ۱۳۴۵ به چاپ رسید. مدیر انتشارات امیرکبیر که ناشر این کتاب بود می‌گوید: با اینکه مجموعه اشعار او از نشریات مختلف قابل جمع‌آوری بود، اما رهی اصرار داشت تا خود این کار را انجام دهد تا هم آنها را تصحیح و بازخوانی کند و نیز تنها اشعاری که با ارزش و ماندنی می‌داند را دست‌چین نماید. او در این کار وسواس زیادی داشت و این کار بعد از قرارداد، بیش از دو سال به طول انجامید و اصلاحات او حتی زمانی که کتاب زیر چاپ بود ادامه داشت.  پس از درگذشت رهی تنها وارث او برادرش بود که سرهنگ ارتش بود. او اصرار داشت که بقیه اشعار رهی هم چاپ شود. مدیر امیرکبیر می‌گوید به او گفتم برادرتان مایل نبودند بقیه این اشعار چاپ شود و او دوست نداشت مردم او را مداح دربار و یا ترانه‌ساز کوچه‌بازاری بدانند، اما او نپذیرفت چون این کار را خیانت به رهی معیری می‌دانست و بعد از اینکه درخواستش توسط انتشارات امیرکبیر رد شد، آن مجموعه را با عنوان *آزاده* در سال ۱۳۴۸ توسط ناشر دیگری چاپ کرد. 

رهی بی‌تردید یکی از چند چهره ممتاز غزل‌سرای معاصر است. سخن او تحت تأثیر شاعرانی چون سعدی، حافظ، مولوی، صائب و گاه مسعود سعد سلمان و نظامی است؛ اما دلبستگی و توجه بیشتر او به زبان سعدی است. این عشق و شیفتگی به سعدی سخنش را از رنگ و بوی شیوه استاد برخوردار کرده‌است، و حتی گفته‌اند که همان سادگی و روانی و طراوت غزل‌های سعدی را از بیشتر غزل‌های او می‌توان دریافت.

گاه‌گاه تخیلات دقیق و اندیشه‌های لطیف او شعر صائب و کلیم و حزین و دیگر شاعران شیوه اصفهانی را به یاد می‌آورد و در همان لحظه زبان شسته و یک‌دست او از شاعری به شیوه عراقی سخن می‌گوید.

رنگ عاشقانه غزل رهی، با این زبان شسته و مضامین لطیف تقریباً عامل اصلی اهمیت کار اوست، زیرا جمع میان سه عنصر اصلی شعر - آن هم غزل- از کارهای دشوار است.

از شعرهای معروف او، خزان عشق (به عبارتی همان تصنیف مشهور «شد خزان گلشن آشنایی» که بدیع‌زاده آن را در دستگاه همایون اجرا کرد)، نوای نی، دارم شب و روز، شب جدایی، یار رمیده، یاد ایام، بهار، کاروان، مرغ حق است. یکی از اشعار زیبا و معروف او خلقت زن است که در مذمت زنان سروده شده‌است. گزیده‌ای از این شعر در ادامه آورده شده‌است.

### شعر یاد ایامی

### شعر بهار

### شعر خلقت زن

 
 

 

 
 

 
 
 

 
 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

### ترانۀ شهنشاها

### شعر

## منابع

# 
* سایه، مجموعه اشعار رهی معیری. امیرکبیر، ۱۳۴۵.
* مطلع الشمس، اعتمادالسلطنه، صفحه ۶۷ حاشیه صفحه.
* مصاحبه تقی روحانی با رهی معیری و مرتضی محجوبی، ۱۳۳۹.


رده:اهالی تهران
رده:ترانه‌پردازان مرد اهل ایران
رده:خاندان معیری
رده:درگذشتگان ۱۳۴۷
رده:درگذشتگان ۱۹۶۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۲۸۸
رده:زادگان ۱۹۰۹ (میلادی)
رده:شاعران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایران
رده:شاعران مرد اهل ایران
رده:دفن‌شدگان در گورستان ظهیرالدوله
رده:نویسندگان مرد اهل ایران
رده:نویسندگان مرد سده ۲۰ (میلادی)