جانب‌گرایی درون‌گروهی

بندانگشتی|چپ|200px| هواخواهی درون-گروهی جزء یکی از انواع تعصبات شناختی محسوب می‌گردد.

**جانب‌گرایی درون‌گروهی**، که گاهی با نام‌های **سوگیری درون‌گروه–برون‌گروه**، **سوگیری درون‌گروهی**، **سوگیری بین‌گروهی** یا **ترجیح درون‌گروهی** نیز شناخته می‌شود، الگویی است که در آن افراد اعضای گروه خود را نسبت به اعضای گروه‌های دیگر ترجیح می‌دهند. این پدیده می‌تواند در ارزیابی دیگران، توزیع منابع و بسیاری از زمینه‌های دیگر نمود پیدا کند.

این پدیده توسط بسیاری از روان‌شناسان پژوهش شده و به نظریه‌های مرتبط با درگیری گروهی و پیش‌داوری پیوند خورده است. این سوگیری به‌طور مداوم در فرهنگ‌های مختلف مشاهده می‌شود و به‌ویژه زمانی که وابستگی متقابل بالا است، شدت بیشتری دارد. این پدیده در درجه اول از منظر روان‌شناسی اجتماعی بررسی می‌شود. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که طرفداری از درون‌گروه در نتیجه شکل‌گیری گروه‌های فرهنگی پدید می‌آید.
 این گروه‌های فرهنگی می‌توانند بر اساس ویژگی‌های ظاهراً بی‌اهمیت و قابل مشاهده تقسیم شوند، اما با گذشت زمان، جوامع به تدریج برخی ویژگی‌ها را با رفتارهای خاص مرتبط می‌دانند و همبستگی میان آن‌ها افزایش می‌یابد. این امر سپس انگیزه‌ای برای سوگیری درون‌گروهی ایجاد می‌کند.

دو رویکرد نظری مهم برای توضیح طرفداری از درون‌گروه، نظریه تعارض واقع‌گرایانه و نظریه هویت اجتماعی هستند. نظریه تعارض واقع‌گرایانه می‌گوید که رقابت و گاهی درگیری میان گروه‌ها زمانی پدید می‌آید که دو گروه برای به دست آوردن منابع کمیاب با هم رقابت می‌کنند. در مقابل، نظریه هویت اجتماعی معتقد است که انسان‌ها به‌طور طبیعی به دنبال هویت اجتماعی مثبت هستند و همین انگیزه روانی ریشه اصلی طرفداری از گروه خودی است.

## پیشینه پژوهش
در سال ۱۹۰۶، جامعه‌شناس ویلیام گراهام سامنر مطرح کرد که انسان‌ها ذاتاً موجوداتی گروه‌گرا هستند. اما او همچنین معتقد بود که انسان‌ها به‌طور فطری تمایل دارند گروه خود را بر دیگران برتر بدانند و نوشت که «هر گروه به خود می‌بالد، خود را برتر می‌داند، به خدایان خود ایمان دارد و به بیگانگان با تحقیر می‌نگرد». این پدیده در سطح گروهی به‌صورت سوگیری درون‌گروه–برون‌گروه دیده می‌شود. وقتی این سوگیری در گروه‌های بزرگ‌تر مثل قبایل، اقوام یا ملت‌ها رخ می‌دهد، به آن قوم‌مداری می‌گویند.

## توضیحات
### رقابت
نظریه تعارض واقع‌گرایانه می‌گوید که رقابت گروه‌ها بر سر منابع، علت اصلی سوگیری درون‌گروهی و رفتار منفی نسبت به گروه‌های دیگر است. مشهورترین آزمایش در این زمینه، آزمایش غار دزدان مظفر شریف است. در این آزمایش، ۲۲ پسر یازده‌ساله با پیشینه مشابه در یک اردوگاه تابستانی ساختگی مورد مطالعه قرار گرفتند و پژوهشگران به‌عنوان کارکنان اردوگاه ظاهر شدند.

پسرها به دو گروه مساوی تقسیم شدند و برای ایجاد حس همبستگی درون‌گروهی تشویق به پیوند با یکدیگر شدند. سپس پژوهشگران یک سری فعالیت‌های رقابتی برگزار کردند که دو گروه را برای به دست آوردن جایزه‌ای ارزشمند در برابر هم قرار می‌داد. نتیجه، خصومت و نگرش منفی نسبت به گروه مقابل بود. در مرحله آخر، پژوهشگران با قرار دادن پسرها در موقعیت‌های یاری متقابل تلاش کردند این خصومت را کاهش دهند که در نهایت به آرامش نسبی میان دو گروه منجر شد.

شریف از این آزمایش نتیجه گرفت که نگرش منفی نسبت به گروه مقابل زمانی پدید می‌آید که گروه‌ها برای منابع محدود رقابت می‌کنند. اما او همچنین نظریه داد که درگیری گروهی را می‌توان کاهش داد و روابط مثبت ایجاد کرد، اما تنها در صورتی که هدف مشترک بزرگ‌تری وجود داشته باشد که دستیابی به آن نیازمند همکاری هر دو گروه باشد.

### عزت نفس
بر اساس نظریه هویت اجتماعی و نظریه مدیریت وحشت، یکی از عوامل اصلی سوگیری گروهی، نیاز به بالا بردن عزت نفس است. میل به دیدن خود به‌صورت مثبت به گروه منتقل می‌شود و باعث می‌شود افراد گروه خود را مثبت و گروه‌های دیگر را منفی ببینند. به بیان ساده، افراد همیشه دلیلی — هر چقدر هم کوچک — پیدا می‌کنند تا به خودشان ثابت کنند که گروهشان برتر است. این پدیده بیشتر توسط هنری تاجفل، روان‌شناس اجتماعی بریتانیایی، مطالعه شد. او برای بررسی آن در آزمایشگاه، «گروه‌های حداقلی» ایجاد کرد (نگاه کنید به پارادایم گروه حداقلی)؛ گروه‌هایی که در آن «افراد کاملاً غریبه با پیش‌پاافتاده‌ترین معیارهای ممکن به گروه‌هایی تقسیم می‌شوند». در آزمایش‌های تاجفل، شرکت‌کنندگان با انداختن سکه به گروه‌هایی تقسیم شدند و به هر گروه گفته شد که سبک خاصی از نقاشی را دوست دارند — سبک‌هایی که هیچ‌کدام از شرکت‌کنندگان پیش از آزمایش با آن‌ها آشنا نبودند. آنچه تاجفل و همکارانش کشف کردند این بود که — با وجود اینکه الف) شرکت‌کنندگان یکدیگر را نمی‌شناختند، ب) گروه‌هایشان کاملاً بی‌معنی بود، و پ) هیچ‌کدام تمایلی به هیچ سبکی نداشتند — شرکت‌کنندگان تقریباً همیشه «اعضای گروه خودشان را بیشتر دوست داشتند و آن‌ها را دارای شخصیت دلپذیرتری می‌دانستند». با داشتن تصویر مثبت‌تر از اعضای درون‌گروه، افراد می‌توانند عزت نفس خود را به‌عنوان عضوی از آن گروه تقویت کنند. پژوهش‌هایی با استفاده از آزمون‌های تداعی ضمنی نشان داده‌اند که افراد می‌توانند هم‌زمان نگرش‌های ضمنی مثبتی نسبت به هر دو گروه خودی و بیگانه داشته باشند، بسته به شرایط.

رابرت سیالدینی و تیم پژوهشی‌اش تعداد تی‌شرت‌های دانشگاهی پوشیده‌شده در پردیس‌های دانشگاهی را پس از برد یا باخت در بازی فوتبال بررسی کردند. آن‌ها دریافتند که دوشنبه پس از یک برد، به‌طور میانگین تی‌شرت‌های بیشتری پوشیده می‌شود تا پس از یک باخت.

در مجموعه‌ای دیگر از مطالعات که در دهه ۱۹۸۰ توسط جنیفر کراکر و همکارانش با استفاده از پارادایم گروه حداقلی انجام شد، افرادی با عزت نفس بالا که تهدیدی برای خودپنداره‌شان تجربه کرده بودند، سوگیری درون‌گروهی بیشتری نسبت به افراد با عزت نفس پایین در همان شرایط نشان دادند. برخی مطالعات از این رابطه منفی میان عزت نفس و سوگیری درون‌گروهی حمایت کرده‌اند، اما پژوهشگران دیگری دریافتند که افراد با عزت نفس پایین سوگیری بیشتری نسبت به هر دو گروه خودی و بیگانه نشان می‌دهند. برخی مطالعات حتی نشان داده‌اند که گروه‌های با عزت نفس بالا سوگیری بیشتری نسبت به گروه‌های با عزت نفس پایین دارند. این پژوهش‌ها نشان می‌دهند که رابطه میان عزت نفس و سوگیری درون‌گروهی پیچیده‌تر از آن است که در نگاه اول به نظر می‌رسد. همچنین ممکن است پژوهشگران از معیارهای نادرستی برای سنجش عزت نفس استفاده کرده باشند — یعنی به‌جای عزت نفس اجتماعی خاص، عزت نفس شخصی کلی را سنجیده باشند.

### پایه زیست‌شناختی: نقش اکسی‌توسین

در یک فراتحلیل و مرور پژوهش‌های کارستن دو درو دربارهٔ تأثیر اکسی‌توسین بر رفتار اجتماعی، نتایج نشان می‌دهد که اکسی‌توسین اعتماد را تقویت می‌کند، به‌ویژه نسبت به افرادی با ویژگی‌های مشابه — که به‌عنوان اعضای «درون‌گروه» دسته‌بندی می‌شوند — و همکاری و طرفداری از این افراد را افزایش می‌دهد. این سوگیری اکسی‌توسینی در حسن نیت نسبت به کسانی که ویژگی‌های مشابهی دارند، احتمالاً به‌عنوان پایه‌ای زیست‌شناختی برای حفظ همکاری و حمایت درون‌گروهی تکامل یافته است؛ این با دیدگاه داروینی سازگار است که اعمال فداکاری و همکاری به کارکرد گروه کمک می‌کند و در نتیجه شانس بقای اعضا را افزایش می‌دهد.

نژاد می‌تواند به‌عنوان نمونه‌ای از گرایش‌های درون‌گروهی و برون‌گروهی استفاده شود، زیرا جامعه اغلب افراد را بر اساس نژاد دسته‌بندی می‌کند. یک مطالعه که نژاد و همدلی را بررسی کرد، نشان داد که شرکت‌کنندگانی که اکسی‌توسین از طریق بینی دریافت کرده بودند، واکنش قوی‌تری به تصاویر اعضای درون‌گروه در حال درد نسبت به تصاویر اعضای برون‌گروه با همان حالت چهره نشان دادند. این نشان می‌دهد که اکسی‌توسین ممکن است در توانایی ما برای همدلی با افراد نژادهای مختلف نقش داشته باشد و افراد یک نژاد ممکن است در هنگام درد، تمایل بیشتری به کمک به هم‌نژادان خود داشته باشند.

اکسی‌توسین همچنین در دروغ گفتن نقش دارد، زمانی که دروغ به نفع اعضای درون‌گروه باشد. در مطالعه‌ای که این رابطه را بررسی کرد، مشخص شد که وقتی به افراد اکسی‌توسین داده می‌شود، میزان دروغ‌گویی در پاسخ‌هایشان برای اعضای درون‌گروه افزایش می‌یابد، به‌ویژه زمانی که نتیجه‌ای مثبت برای گروهشان انتظار می‌رود. هر دوی این مثال‌ها نشان‌دهنده تمایل به رفتار به نفع اعضای درون‌گروه هستند.

در روان‌شناسی اجتماعی، این مطالعه — علاوه بر اثرات زیست‌شناختی — از پراستنادترین پژوهش‌ها دربارهٔ رابطه میان رفتار اجتماعی مثبت و دسته‌بندی اجتماعی است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که اعتماد، همکاری و همدلی در میان اعضای درون‌گروه بیشتر است، در حالی که این رفتارها در برابر اعضای برون‌گروه کمتر دیده می‌شود. نظریه‌های سوگیری بین‌گروهی این را تأیید می‌کنند و معتقدند افراد می‌توانند نسبت به درون‌گروه سوگیری داشته باشند بدون اینکه لزوماً نسبت به برون‌گروه خصومت نشان دهند؛ بنابراین، اثرات زیست‌شناختی اکسی‌توسین بیشتر به‌عنوان عاملی برای حفظ مرزهای گروهی شناخته می‌شود تا رفتار اجتماعی مثبت به‌طور کلی.

### هویت فردی و هویت اجتماعی

بر اساس دو مرور نظری اخیر، پایه نظری برای گنجاندن هویت فردی در نظریه‌های رفتار عقلانی و برنامه‌ریزی‌شده شباهت‌های زیادی با نظریه هویت اجتماعی و گسترش آن، یعنی نظریه خودمقوله‌بندی دارد. بر اساس نظریه هویت اجتماعی، بخش مهمی از خودپنداره از عضویت در گروه‌ها و دسته‌های اجتماعی ناشی می‌شود. وقتی افراد خود را بر اساس یک دسته اجتماعی فراگیر (مثل جنسیت، طبقه، تیم) تعریف و ارزیابی می‌کنند، دو فرایند به کار می‌افتد: یک) مقوله‌بندی که تفاوت‌های میان درون‌گروه و برون‌گروه و شباهت‌های میان اعضای درون‌گروه را در ابعاد کلیشه‌ای برجسته می‌کند؛ دو) خودارتقایی که چون خودپنداره بر اساس عضویت گروهی تعریف می‌شود، از نظر رفتاری و ادراکی به سود درون‌گروه در برابر برون‌گروه عمل می‌کند. هویت‌های اجتماعی به‌صورت نمونه‌های گروهی در ذهن نمایش داده می‌شوند که باورها، نگرش‌ها، احساسات و رفتارهایی را توصیف و تجویز می‌کنند که تعادلی میان کمینه‌سازی تفاوت‌های درون‌گروهی و بیشینه‌سازی تفاوت‌های بین‌گروهی ایجاد می‌کنند.

به‌طور دقیق‌تر، بر اساس نظریه هویت اجتماعی، پیوستاری میان هویت فردی و هویت اجتماعی وجود دارد که میزان تأثیر ویژگی‌های گروهی یا فردی بر احساسات و اعمال شخص را تعیین می‌کند. اگر یک هویت اجتماعی خاص پایه برجسته‌ای برای خودپنداری باشد، فرد با نمونه درون‌گروهی که در ذهنش دارد همسو می‌شود و خودادراکی، باورها، نگرش‌ها، احساسات و رفتارهایش بر اساس هنجارهای آن گروه شکل می‌گیرد؛ بنابراین هویت‌های اجتماعی از طریق نقش میانجی هنجارهای گروهی بر رفتار تأثیر می‌گذارند. افراد بیشتر احتمال دارد رفتاری را در پیش بگیرند که با هنجارهای گروه مرتبطشان سازگار باشد، به‌ویژه اگر آن هویت پایه برجسته‌ای برای خودتعریفی باشد. اگر عضویت گروهی برجسته نباشد، رفتار و احساسات افراد بیشتر با ویژگی‌های شخصی خودشان سازگار است تا با هنجارهای گروه.

از سوی دیگر، نظریه هویت فردی معتقد است که خود اغلب بازتابی از هنجارها و انتظارات نقش اجتماعی فرد است. در مرکز این نظریه این پیشنهاد قرار دارد که «خود» از اجزای چندگانه و متمایزی تشکیل شده که به شکلی سازمان‌یافته برای پر کردن نقش‌های اجتماعی وجود دارند. افراد تنها از طریق تعامل با دیگران می‌توانند هویتی برای خود بسازند و نقش‌هایی که در گروه‌های مختلف دارند با هم متفاوت است. این نقش‌های متفاوت، «هویت‌های نقشی» نامیده می‌شوند. هویت‌های نقشی افراد را وادار می‌کنند به شکل‌های خاصی رفتار کنند، چون انتظاراتی از آن نقش‌ها وجود دارد. از آنجا که رعایت انتظارات نقش رضایت‌بخش است، ناتوانی در ایفای درست نقش اغلب باعث ناراحتی می‌شود. همچنین سلسله‌مراتبی از اهمیت برای نقش‌ها وجود دارد و افراد بیشتر نماینده نقش‌هایی هستند که برایشان در مرتبه بالاتری قرار دارند.

«برجستگی هویت» — یعنی احتمال فعال شدن هویت‌های نقشی در موقعیت‌های مختلف — نتیجه این است که هر فرد نقش‌ها را به ترتیب اولویت متفاوتی می‌چیند. افرادی که نقش‌های یکسانی دارند ممکن است متفاوت رفتار کنند چون برخی نقش‌ها را بر دیگری ترجیح می‌دهند. مثلاً یک مادر شاغل ممکن است وقت کمتری با فرزندش بگذراند. رفتار افراد بازتاب هویت‌هایی است که در سلسله‌مراتب ذهنی‌شان بالاتر قرار دارند. کسی که هویت روان‌شناس بودن را بالاتر از زبان‌شناس بودن می‌داند، وقتی با روان‌شناس بهتری روبرو می‌شود رقابتی احساس می‌کند اما وقتی با زبان‌شناس بهتری روبرو می‌شود اهمیتی نمی‌دهد. روابط اجتماعی هم به همین شکل تحت تأثیر این برجستگی هستند. هویت فردی اغلب افراد را در زمینه‌های اجتماعی قرار می‌دهد و تعهد به نقش در آن زمینه بخش مهمی از حفظ خودپنداره می‌شود. افراد همچنین بیشتر با کسانی ارتباط برقرار می‌کنند که هویت‌های نقشی مشابهی در صدر سلسله‌مراتبشان دارند.

چون افراد خودپنداره‌ای دارند که از نقشی که در گروه برای خود تعریف کرده‌اند ناشی می‌شود، هنگامی که در نقش خود می‌مانند، شباهت‌های درون‌گروهی برجسته‌تر و تفاوت‌های بین‌گروهی کمرنگ‌تر می‌شوند. برای همسو شدن با گروه، افراد اغلب بازنمایی‌های درون‌گروهی یا هویت‌های خود را بازتنظیم می‌کنند. نمونه‌هایی از این گروه‌ها شکل می‌گیرند که قوانینی را که اعضا تشویق به پیروی از آن‌ها می‌شوند تأیید می‌کنند. اطلاعات و دیدگاه‌های مشترک بیشتر از اطلاعات تازه و غیرمشترک در گروه مورد بحث قرار می‌گیرند و هنجاری شکل می‌گیرد که دیدگاه‌های اکثریت تداوم یابد و دیگران ساکت شوند. این هنجار بسته به زمینه‌های مختلف تغییر می‌کند، اما کسانی که می‌خواهند با دیدگاه‌های اکثریت همراه باشند باید نقش فعالی در تأیید دیدگاه‌های درون‌گروه در برابر برون‌گروه داشته باشند.

### عصب‌شناسی مقوله‌بندی اجتماعی
عضویت در گروه بر همبسته‌های عصبی مختلفی تأثیر می‌گذارد که می‌تواند نور تازه‌ای بر شکل‌گیری سوگیری نسبت به اعضای درون‌گروه بیندازد. مغز نقش مهمی در طبقه‌بندی خود و دیگران بر اساس ویژگی‌های شخصی دارد، همان‌طور که نظریه هویت اجتماعی توضیح می‌دهد.

پژوهش‌ها نشان می‌دهند که ناحیه قشر پیش‌پیشانی (mPFC) هنگامی که افراد درگیر مقوله‌بندی گروهی می‌شوند، فعالیت بیشتری نشان می‌دهد. این افزایش فعالیت به این دلیل است که افراد تمایل دارند بر ویژگی‌های مثبت گروه خود تمرکز کنند. این افزایش فعالیت مغزی به هویت اجتماعی مرتبط است که بخشی از شخصیت فرد است که از عضویت در یک گروه خاص ناشی می‌شود. این بخش از مغز همچنین هنگام فکر کردن به ویژگی‌های شخصی فعال می‌شود. افراد تمایل دارند دربارهٔ خودشان احساس خوبی داشته باشند و شخصیتشان را بر اساس گروه‌هایی که عضو آن‌ها هستند بنا کنند. این امر باعث می‌شود افراد بر جنبه‌های مثبت گروهشان تمرکز کنند و آن را بهتر از گروه‌های دیگر ببینند، و در نتیجه دربارهٔ خودشان هم احساس بهتری داشته باشند چون خود را عضو یک گروه با منزلت بالا می‌بینند.

به‌طور دقیق‌تر، قشر شکمی داخلی پیش پیشانی هنگامی فعال می‌شود که افراد خود را در گروه‌هایی طبقه‌بندی می‌کنند که پیش از این تجربه مشترکی با آن‌ها داشته‌اند — تجربه‌ای که می‌تواند بر اساس نژاد، قومیت یا جنسیت باشد. این ناحیه از مغز به دلیل استدلال اجتماعی عاطفی فعال می‌شود؛ جایی که پردازش خودارجاعی باعث می‌شود فرد درون‌گروه را به خود نزدیک‌تر از برون‌گروه بداند. استدلال اجتماعی عاطفی در گروه‌هایی که تجربه قبلی با آن‌ها وجود دارد مهم‌تر است، چون دسته‌بندی‌ها در طول مدت طولانی‌تری شکل گرفته و احساسات با آن‌ها پیوند خورده‌اند. در مقابل، قشر پیش‌پیشانی پشتی-میانی هنگامی فعال می‌شود که افراد خود را در گروه‌هایی طبقه‌بندی می‌کنند که هیچ تجربه قبلی با آن‌ها ندارند، مثل تقسیم تصادفی به تیم‌ها برای انجام یک کار. در این حالت، افراد باید از استدلال اجتماعی انتزاعی برای شکل‌دادن به ایده‌های خودراهنما برای دسته‌بندی استفاده کنند. نکته مهم اینجاست که در گروه‌های تازه‌تشکیل، افراد مؤلفه عاطفی ندارند و به همین دلیل قشر شکمی داخلی پیش‌پیشانی فعال نمی‌شود.

### هویت سیاسی
آزمایش‌های میدانی نشان می‌دهند که افراد به‌طور قابل توجهی بیشتر احتمال دارد به کسانی که هویت سیاسی مشترکی با آن‌ها دارند کمک کنند، که نشان می‌دهد طرفداری از درون‌گروه به رفتارهای حزبی هم کشیده می‌شود. این سوگیری حزبی به بخشش خطاهای سیاسی هم کشیده می‌شود. یک مطالعه طولی روی رأی‌دهندگان بریتانیایی در انتخابات عمومی ۲۰۲۴ نشان داد که حامیان چهار حزب اصلی (محافظه‌کار، کارگر، لیبرال دموکرات و اصلاح بریتانیا) همگی به‌طور قابل توجهی بیشتر حاضر بودند نقض اعتماد توسط رهبر حزب خودشان را ببخشند تا رهبران احزاب دیگر.

## فرگشت درون‌گروه‌ها
### شکل‌گیری گروه‌های فرهنگی
پژوهش‌ها نشان داده‌اند که طرفداری از درون‌گروه از درون، از طریق شکل‌گیری گروه‌های قوم‌نگاری پدید می‌آید. نشانه‌های نمادین در شرایط خاص می‌توانند باعث شوند که گروه‌بندی‌های پیش‌پاافتاده به گروه‌های فرهنگی تبدیل شوند و این امر به نوبه خود طرفداری از درون‌گروه را تقویت می‌کند. یک مطالعه بزرگ‌مقیاس فراملی نشان داد که هویت ملی و اعتماد به نهادها از پیش‌بینی‌کننده‌های کلیدی طرفداری از درون‌گروه هستند و تفاوت‌های قابل توجهی در این زمینه میان ۱۷ کشور وجود دارد.

افرسون، لالیو و فر در سال ۲۰۰۸ چنین مطالعه‌ای منتشر کردند و از یک سری بازی هماهنگی برای شبیه‌سازی همکاری میان افراد استفاده کردند. این مطالعه نشان داد که گروه‌های فرهنگی می‌توانند از طریق ایجاد پیوند میان یک رفتار مرتبط با پاداش و یک نشانه نامرتبط با پاداش، از درون شکل بگیرند. پس از آن، طرفداری از درون‌گروه در تعاملات اجتماعی بعدی رخ داد.

شرکت‌کنندگان ابتدا به یکی از چند جمعیت ده‌نفره تقسیم شدند و سپس به زیرجمعیت‌های پنج‌نفره تقسیم شدند. هر گروه برای هماهنگی روی یکی از دو انتخاب — رفتار الف یا رفتار ب — پاداش متفاوتی دریافت می‌کرد. در گروه اول، شرکت‌کنندگان برای هماهنگی روی الف ۴۱ امتیاز و برای هماهنگی روی ب ۲۱ امتیاز دریافت می‌کردند. در گروه دوم پاداش‌ها معکوس بود. در هر دو گروه، عدم هماهنگی تنها یک امتیاز داشت. در هر نوبت، شرکت‌کنندگان همچنین می‌توانستند یک نشانه نامرتبط با پاداش (دایره یا مثلث) انتخاب کنند. بازیکنان از هر دو زیرجمعیت با هم ترکیب می‌شدند تا یک مشکل هماهنگی ایجاد شود و در هر نوبت یک بازیکن تصادفی از هر زیرجمعیت جابجا می‌شد.

این آزمایش موقعیتی ایجاد کرد که در آن شرکت‌کنندگان انگیزه قوی داشتند تا درکی از رفتارهای مورد انتظار در زیرجمعیت خود توسعه دهند، اما گاهی در موقعیت کاملاً جدیدی قرار می‌گرفتند که رفتارشان با هنجار اجتماعی همخوانی نداشت.

نتایج نشان داد که بازیکنان به‌طور کلی تمایل پیدا کردند رفتار را با یک نشانه پیوند بزنند، به‌ویژه اگر این پیوند منجر به پاداش مثبتی شده بود. با افزایش این پیوندها در سطح فردی، کوواریانس (نشانه و رفتار) در سطح کلی نیز افزایش یافت. در آزمایش، افزایش قابل توجهی در تعداد شرکت‌کنندگانی مشاهده شد که شریکی با همان انتخاب شکل خودشان می‌خواستند، با اینکه انتخاب اولیه شکل هیچ تأثیری بر پاداش نداشت. در پایان آزمایش، این عدد به ۸۷ درصد قابل توجه رسید که نشان‌دهنده حضور طرفداری از درون‌گروه بود.

این مطالعه از فرضیه‌ای حمایت کرد که شکل‌گیری گروه‌های فرهنگی فشار انتخابی روی افراد را تغییر می‌دهد و در نتیجه برخی ویژگی‌های رفتاری را مفید می‌کند.
 بنابراین، اگر چنین فشارهای انتخابی در تمدن‌های گذشته وجود داشته باشد — جایی که عضویت در یک گروه خاص با یک هنجار رفتاری خاص همبسته بود — پیدایش سوگیری‌های درون‌گروهی که در آن رفتار متفاوت با اعضای همان گروه سودمند است، کاملاً محتمل است.

## تفاوت‌های نژادی و قومی
در ایالات متحده، بر اساس مطالعه‌ای از مرکز تحقیقات پیو در سال ۲۰۲۳، اشتراک نامزد انتخاباتی در پیشینه نژادی و قومی برای ۲۵ درصد از آمریکایی‌های سیاه‌پوست، ۱۷ درصد از آمریکایی‌های اسپانیایی‌تبار، ۱۶ درصد از آمریکایی‌های آسیایی‌تبار و ۵ درصد از آمریکایی‌های سفیدپوست بسیار یا فوق‌العاده مهم بود.

## تفاوت‌های جنسیتی
### سوگیری خودکار به جنس خود

رودمن و گودوین پژوهشی دربارهٔ سوگیری جنسیتی انجام دادند که ترجیحات جنسیتی را بدون پرسش مستقیم از شرکت‌کنندگان اندازه‌گیری کرد. شرکت‌کنندگان از دانشگاه پردو و دانشگاه راتگرز در آزمون‌های رایانه‌ای شرکت کردند که نگرش‌های خودکار را بر اساس سرعت دسته‌بندی ویژگی‌های خوشایند و ناخوشایند با هر جنس اندازه می‌گرفت. این آزمون برای بررسی این بود که آیا افراد کلمات خوشایند (مثل خوب، شاد، آفتاب) را با زنان و کلمات ناخوشایند (مثل بد، مشکل، درد) را با مردان مرتبط می‌دانند.

این پژوهش نشان داد که هم زنان و هم مردان دیدگاه مثبت‌تری نسبت به زنان دارند، اما سوگیری درون‌گروهی زنان ۴٫۵ برابر قوی‌تر از مردان بود و تنها زنان (نه مردان) تعادل شناختی میان سوگیری درون‌گروهی، هویت و عزت نفس نشان دادند. این یافته نشان می‌دهد که مردان فاقد مکانیزمی هستند که ترجیح خودکار نسبت به جنس خودشان را تقویت کند.

در یک مطالعه آمریکایی در سال ۲۰۲۳، ۲۲ درصد از زنان و ۱۳ درصد از مردان اشتراک جنسیتی با نامزد انتخاباتی را تا حدی مهم یافتند.

### رقابت
ون فوگت، دو کرمر و یانسن با استفاده از یک بازی کالاهای عمومی دریافتند که مردان در مواجهه با رقابت خارجی از گروه دیگر، بیشتر به گروه خود کمک کردند، در حالی که تفاوت مشخصی در میزان کمک زنان دیده نشد.

### طرفداری بر اساس قومیت
در سال ۲۰۰۱، فرشتمن و گنیزی دریافتند که مردان در یک بازی دیکتاتور بر اساس قومیت سوگیری درون‌گروهی نشان دادند، در حالی که این تمایل در زنان دیده نشد. این مطالعه با هدف شناسایی نفرت قومی در جامعه اسرائیل بر روی ۹۹۶ دانشجوی اسرائیلی انجام شد. گروه‌ها بر اساس اینکه نام شرکت‌کننده معمولاً دارای ریشه قومی شرقی یا اشکنازی بود تقسیم شدند. شرکت‌کنندگان باید مبلغی (۲۰ شکل جدید اسرائیل) را بین خود و بازیکن دیگری تقسیم می‌کردند. به بازیکن الف گفته شد که هر مبلغی که به بازیکن ب بفرستد سه برابر می‌شود و بازیکن ب جزئیات آزمایش از جمله نام بازیکن الف و مبلغ منتقل‌شده را دریافت می‌کند. سپس بازیکن ب می‌توانست انتخاب کند که آیا پولی برمی‌گرداند یا نه.

آزمایش نشان داد که با وجود مقادیر انتقال میانگین مشابه (۱۰٫۶۳ برای زنان و ۱۱٫۴۲ برای مردان)، زنان سوگیری درون‌گروهی قابل توجهی نسبت به دریافت‌کنندگان با نام‌های اشکنازی یا شرقی نشان ندادند. اما در میان مردان، سوگیری علیه نام‌های شرقی وجود داشت.

علاوه بر این، مردان نسبت به مردان اشکنازی سوگیری بیشتری نسبت به زنان نشان دادند، اما برای نام‌های شرقی عکس این قضیه صادق بود. این نتیجه ممکن است غیرمنتظره به نظر برسد، زیرا انتظار می‌رود زنان شرقی بیشتر به حاشیه رانده شوند، اما با مطالعات دیگری که تبعیض علیه زنان آفریقایی-آمریکایی را بررسی کرده‌اند سازگار است.

### سن رشد
در سال ۲۰۰۸، فر، برنهارد و روکنباخ در مطالعه‌ای روی کودکان دریافتند که پسران از سنین ۳ تا ۸ سالگی سوگیری درون‌گروهی نشان دادند، در حالی که دختران چنین تمایلی نداشتند. این آزمایش از یک «بازی حسادت»، نسخه تغییریافته‌ای از بازی دیکتاتور، استفاده کرد. پژوهشگران توضیح احتمالی خود را بر پایه فرگشت بنا کردند.

آن‌ها نظریه دادند که محدودنگری و طرفداری از اعضای همان گروه ممکن است به‌ویژه مفید بوده باشد، زیرا موقعیت گروهی افراد را در درگیری‌های بین‌گروهی تقویت می‌کرد. از آنجا که مردان در گذشته اغلب در خط مقدم این درگیری‌ها بودند و بیشترین هزینه درگیری‌ها از نظر آسیب یا مرگ را متحمل می‌شدند، فرگشت ممکن است حساسیت بیشتری را در مردان نسبت به موقعیت‌هایی که پاداش مثبتی برای درون‌گروهشان داشت تقویت کرده باشد؛ بنابراین مردان از سنین پایین‌تری نسبت به زنان سوگیری درون‌گروهی نشان می‌دهند، همان‌طور که در این آزمایش مشهود بود.

## نمونه‌های دیگر
### انکار نسل‌کشی ارمنی‌ها

یک مطالعه در سال ۲۰۱۳ نشان داد که ترک‌هایی که سوگیری درون‌گروهی قوی‌تری داشتند، کمتر احتمال داشت مسئولیت درون‌گروه را در نسل‌کشی ارمنی‌ها بپذیرند.

### انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۰۸ آمریکا
مطالعه‌ای که در جریان انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۰۸ انجام شد نشان داد که هویت‌های گروهی پویا هستند. این مطالعه در میان ۳۹۵ دموکرات از کمبریج در ایالت ماساچوست با استفاده از یک بازی دیکتاتور اقتصادی انجام شد. به شرکت‌کنندگان ۶ دلار داده شد تا بین خود و شخص دیگری تقسیم کنند. دریافت‌کنندگان ناشناس بودند، به جز اینکه مشخص می‌شد از کدام نامزد در انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها حمایت می‌کنند.

داده‌ها در سه دوره جداگانه جمع‌آوری شدند: ۱۰ تا ۱۸ ژوئن (پس از سخنرانی کنارگیری هیلاری کلینتون در ۷ ژوئن)؛ ۹ تا ۱۴ اوت، پیش از کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در ۲۵ اوت؛ و ۲ تا ۵ سپتامبر، در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری. نتایج نشان داد که مردان از ژوئن تا کنوانسیون ملی دموکرات‌ها در اوت سوگیری درون‌گروهی قابل توجهی نشان دادند، اما این سوگیری در سپتامبر دیده نشد. زنان در طول این مدت سوگیری درون‌گروهی قابل توجهی نشان ندادند.

این آزمایش نشان داد که هویت‌های گروهی انعطاف‌پذیر هستند و می‌توانند در طول زمان تغییر کنند. پژوهشگران نظریه دادند که سوگیری درون‌گروهی در ژوئن قوی بود چون رقابت برای نامزدی دموکرات‌ها در انتخابات هنوز تازه و برجسته بود. نبود درگیری انتخاباتی واقعی (در برابر حزب جمهوری‌خواه) باعث شد که احساس گروه‌بندی برجسته تا اوت ادامه یابد. تنها در سپتامبر بود که طرفداری از درون‌گروه کاهش یافت، چون هدف مشترک فراگروهی میان گروه‌ها پدیدار شده بود.

### ویکی‌پدیا
پژوهشی که مقالات مربوط به ۳۵ درگیری بین‌گروهی (مثل جنگ فالکلند) را با مقایسه نسخه‌های زبانی مختلف ویکی‌پدیا (مثل انگلیسی و اسپانیایی) تحلیل کرد، شواهدی از طرفداری درون‌گروهی یافت: در حالی که «درون‌گروه» به‌طور سیستماتیک ترجیح داده شده و در نور مثبت‌تری نشان داده شده بود، «برون‌گروه» غیراخلاقی‌تر و مسئول‌تر در قبال درگیری معرفی شده بود. با این حال تفاوت‌های قابل توجهی میان درگیری‌های مختلف وجود داشت و تحلیل‌های بیشتر نشان داد که طرفداری درون‌گروهی در درگیری‌های اخیرتر و در مقالاتی که بیشتر توسط اعضای «درون‌گروه» نوشته شده بودند، برجسته‌تر بود.

## در برابر منفی‌نگری به برون‌گروه

روان‌شناسان اجتماعی از دیرباز میان طرفداری از درون‌گروه و منفی‌نگری به برون‌گروه تمایز قائل شده‌اند؛ منفی‌نگری به برون‌گروه یعنی تنبیه کردن یا تحمیل بار بر برون‌گروه. پژوهش‌های گسترده‌ای در تلاش برای شناسایی رابطه میان طرفداری از درون‌گروه و منفی‌نگری به برون‌گروه و شرایطی که منجر به منفی‌نگری به برون‌گروه می‌شود انجام شده است. برای مثال، استروخ و شوارتز از پیش‌بینی‌های نظریه همخوانی باور حمایت یافتند. نظریه همخوانی باور به میزان شباهت در باورها، نگرش‌ها و ارزش‌هایی می‌پردازد که افراد آن را میان خود و دیگران درک می‌کنند. این نظریه همچنین بیان می‌کند که ناهمخوانی، نگرش‌های منفی نسبت به دیگران را افزایش می‌دهد. وقتی این نظریه بر نژادپرستی اعمال می‌شود، استدلال می‌کند که ناهمخوانی درک‌شده در باورها، تأثیر بیشتری بر تبعیض نژادی دارد تا خود نژاد.

پژوهش‌ها شواهدی از سوگیری درون‌گروهی در تحقیقات پلیس و تصمیمات قضایی یافته‌اند.

### رابطه زیست‌شناختی
اکسی‌توسین نه‌تنها با تمایل افراد به معاشرت با اعضای گروه خود مرتبط است، بلکه در درگیری‌های میان اعضای گروه‌های مختلف نیز نقش دارد. در طول درگیری، افرادی که اکسی‌توسین از طریق بینی دریافت کرده‌اند، پاسخ‌های دفاعی بیشتری نسبت به اعضای درون‌گروه در مقابل اعضای برون‌گروه نشان می‌دهند. علاوه بر این، اکسی‌توسین با تمایل شرکت‌کنندگان برای محافظت از اعضای آسیب‌پذیر درون‌گروه، صرف‌نظر از میزان درگیری آن‌ها در تعارض، همبستگی داشت. همچنین نشان داده شده که وقتی اکسی‌توسین تجویز می‌شود، افراد ترجیحات ذهنی خود را برای همسویی با آرمان‌های درون‌گروه بر آرمان‌های برون‌گروه تغییر می‌دهند. این مطالعات نشان می‌دهند که اکسی‌توسین با پویایی‌های بین‌گروهی مرتبط است.

علاوه بر این، اکسی‌توسین بر پاسخ‌های افراد یک گروه نسبت به اعضای گروه دیگر تأثیر می‌گذارد. سوگیری درون‌گروهی در گروه‌های کوچک‌تر مشهود است، اما می‌تواند به گروه‌هایی به بزرگی کل کشور هم گسترش یابد و به تعصب ملی قوی منجر شود. مطالعه‌ای در هلند نشان داد که اکسی‌توسین طرفداری از گروه ملی را افزایش داد و در عین حال پذیرش اعضای قومیت‌های دیگر و بیگانگان را کاهش داد. افراد همچنین هنگام قرار گرفتن در معرض اکسی‌توسین، علاقه بیشتری به پرچم کشورشان نشان می‌دهند در حالی که نسبت به دیگر اشیای فرهنگی بی‌تفاوت می‌مانند. بنابراین فرضیه‌ای مطرح شده که این هورمون ممکن است عاملی در گرایش‌های بیگانه‌هراسی باشد. به این ترتیب، اکسی‌توسین در سطح بین‌المللی بر افراد تأثیر می‌گذارد؛ جایی که درون‌گروه به کشور «خانگی» خاصی تبدیل می‌شود و برون‌گروه به همه کشورهای دیگر گسترش می‌یابد.

## تحقیر درون‌گروه
مطالعات فرافرهنگی نشان داده‌اند که تحقیر درون‌گروه — یعنی تمایل به انتقاد شدیدتر از اعضای گروه یا فرهنگ خود نسبت به اعضای گروه‌های دیگر — در میان اعضای گروه‌های محروم و اقلیت بیشتر از اعضای گروه اکثریت یا گروه مسلط است. بر اساس نظر ما-کلامز، اسپنسر-راجرز و پنگ، نظریه توجیه سیستم در پی توضیح این است که چرا «اقلیت‌ها گاهی دیدگاه‌های توجیه‌کننده سیستم را دربارهٔ گروه خود می‌پذیرند». آن‌ها گفتند که پژوهششان دربارهٔ طرفداری و تحقیر درون‌گروه تا حدی از این نظریه حمایت می‌کند، اما نظریه همه ظرافت‌ها را پوشش نمی‌دهد.

ما-کلامز و همکاران همچنین دریافتند که در مقایسه با فرهنگ‌های فردگرا، افراد از فرهنگ‌های جمع‌گرا مثل فرهنگ‌های آسیای شرقی تمایل داشتند اعضای گروه خود را کمتر مثبت ارزیابی کنند، در حالی که افراد از فرهنگ‌های فردگرا بیشتر تمایل داشتند اعضای گروه خود را مثبت‌تر از بیگانگان ارزیابی کنند. نظریه هویت اجتماعی و نظریه‌پردازان فرویدی تحقیر درون‌گروه را نتیجه خودانگاره منفی می‌دانند که سپس به گروه گسترش می‌یابد. ما-کلامز و همکاران نظریه دادند که «تحقیر درون‌گروه ممکن است از نظر فرهنگی برای آسیایی‌های شرقی عادی‌تر و کمتر نگران‌کننده باشد»، چنان‌که آسیایی‌های شرقی همچنین سطح بالایی از احساسات مثبت نسبت به اعضای درون‌گروهشان گزارش می‌دادند و نسبت به ویژگی‌های نامطلوبی که دربارهٔ درون‌گروهشان پذیرفته بودند دوسوگرایی نشان می‌دادند. بر اساس نظر ما-کلام و همکاران، نگرش‌ها و باورهای فرهنگی ریشه‌دار، نه عزت نفس پایین، ممکن است در تحقیر درون‌گروه فرهنگ‌های جمع‌گرا نقش داشته باشند، زیرا این فرهنگ‌ها توانایی تحمل دیدگاه‌های به‌ظاهر متناقض را دارند.

## جستارهای وابسته

## منابع

رده:اصطلاحات جامعه‌شناسی
رده:پیش‌داوری و تبعیض
رده:توسل‌ها به احساسات
رده:خطاها
رده:خودشیفتگی
رده:روان‌شناسی اجتماعی
رده:روان‌شناسی شناختی
رده:روان‌شناسی
رده:سوگیری‌های شناختی
رده:فرایندهای گروهی
رده:فساد
رده:موانع اندیشه انتقادی
رده:ویکی‌سازی رباتیک