مینجانگ

**امپراتور مینجانگ** ، (سلطنت:۴۴~۴۸ میلادی)؛ با عنوان پس‌از مرگ **امپراتور مردم**، چهارمین امپراتور گوگوریو، شمالی‌ترین در میان سه پادشاهی کره، بود. بر طبق کتاب سامگوک ساگی، تاریخچه سه پادشاهی کره در قرن ۱۲، مینجانگ کوچکترین برادر سومین امپراتور گوگوریو، پادشاه تموشین و پنجمین و کوچکترین فرزند دومین امپراتور گوگوریو، یوریمیونگ بود. او نوه پادشاه دونگ میونگ و پسر امپراتور یوریمیونگ است. او برادر کوچکتر امپراتور تموشین بود و پس از برادر بزرگترش به سلطنت رسید. در سامگوک یوسا ثبت شده است که او پسر امپراتور تموشین بوده است.

## پیش‌زمینه

### تولد و خانواده
نام آن **هه ساکجو** (解色朱) یا **هائوپجو** (解邑朱) است. این نام در سامگوک ساگی (تاریخ سه پادشاهی ) به صورت هه ساکجو و در دونگوک تونگگام (آینه جامع برای اداره دولت و امور داخلی) به صورت هائوپجو ثبت شده است. از آنجایی که خط حروف مربوط به رنگ (色) و شهر (邑) مشابه هستند، به نظر می‌رسد که نویسندگان دونگوک تونگگام هنگام اشاره به سامگوک ساگی (تاریخ سه پادشاهی) اشتباه تایپی مرتکب شده‌اند.

او نوه پادشاه دونگ میونگ سونگ و پسر پادشاه یوریمیونگ بود. هویت مادرش ثبت نشده است. او برادر کوچکتر امپراتور تموشین بود و پس از برادر بزرگترش به سلطنت رسید. در سامگوک یوسا، او به عنوان پسر امپراتور تموشین ثبت شده است.

از آنجایی که برادر بزرگترش، پادشاه تموشین، در سال چهارم به دنیا آمد و پدرش، پادشاه یوریمیونگ، در سال هجدهم درگذشت، سال تولد او بین سال‌های پنجم تا هجدهم تخمین زده می‌شود. از آنجایی که او در سال چهل و هشتم درگذشت، سن او در زمان مرگ بین ۳۰ تا ۴۳ سال تخمین زده می‌شود.

## سلطنت

### رسیدن به تخت سلطنت

#### پیشینه به سلطنت رسیدن
در دهمین ماه قمری سال ۴۴، او پس از امپراتور تموشین به تخت سلطنت نشست. سامگوک ساگی ثبت کرده است که هنگامی که پادشاه تموشین درگذشت، پسرش، ولیعهد هه وو (پادشاه موبون)، هنوز جوان بود، بنابراین مردم کشور هه سائکجو را به عنوان پادشاه انتخاب کردند.

با این حال، از آنجایی که هه-وو، پسر پادشاه تموسین، ۱۲ سال قبل در سال ۳۲ (پانزدهمین سال سلطنت پادشاه تموسین) به عنوان ولیعهد منصوب شده بود، مشخص نیست که چرا پادشاه مینجانگ به سلطنت رسید. 

در یازدهمین ماه تقویم قمری در سال چهل و چهارم (اولین سال سلطنت پادشاه مینجانگ)، او عفو عمومی صادر کرد و در سومین ماه تقویم قمری در سال چهل و پنجم (دومین سال سلطنت پادشاه مینجونگ)، ضیافتی باشکوه برای رعایای خود برگزار کرد. در پنجمین ماه تقویم قمری، هنگامی که سیل در بخش شرقی کشور رخ داد و مردم از گرسنگی مردند، او انبارها را باز کرد و به آنها کمک رسانی کرد. 

در سال ۴۷ (چهارمین سال سلطنت پادشاه مینجونگ)، پادشاه مینجانگ به شکار رفت و به مینجونگون (閔中原) رسید، جایی که یک غار سنگی کشف کرد و دستور داد که در آنجا دفن شود. در ماه دهم تقویم قمری، حدود ۱۰۰۰۰ خانوار، از جمله دائسونگ (戴升)، یکی از چهره‌های برجسته جامووراکبو (蠶友落部)، به ناکرانگ رفتند و تسلیم سلسله هان شدند. 

## مرگ
در سال چهل و هشتم (پنجمین سال سلطنت پادشاه مینجونگ)، هنگامی که پادشاه درگذشت، طبق وصیتش در غاری سنگی دفن شد و نام پس از مرگ پادشاه مینجانگ (閔中王) را از نام مقبره‌اش، مینجونگ‌وون، به او دادند. 

در سامگوک ساگی ( تاریخ سه پادشاهی ) آمده است که «ملکه و دیگر مقامات، که نافرمانی از وصیت پادشاه را دشوار یافتند، او را در غاری سنگی دفن کردند» که نشان می‌دهد پادشاه مینجانگ یک ملکه داشته است. با این حال، سوابق دقیقی در مورد خانواده پادشاه مینجونگ، از جمله ملکه، باقی نمانده است. 

## روابط خانوادگی

* **پدر**  : پادشاه یوری (瑠璃明王) ۳۸ قبل از میلاد - ۱۸ پس از میلاد)
* **مادر**  : نامشخص
** **ملکه**  : ناشناس

## منابع

رده:اهالی کره در سده ۱ (میلادی)
رده:پادشاهان گوگوریو
رده:تاریخ کره
رده:حکم‌رانان آسیا در سده ۱ (میلادی)
رده:درگذشتگان ۴۸ (میلادی)