سکوت (رمان)

***سکوت*** یا ***چینموکو***  رمانی الهیاتی و تاریخی است که توسط شوساکو اندو به زبان ژاپنی نوشته شده و برای نخستین بار در سال ۱۹۶۶ توسط انتشارات شینچوشا در ژاپن منتشر شده است. اندو، که خود یک کاتولیک ژاپنی است، داستان دو مُبلّغ قرن هفدهمی، پدر رودریگز و فرانسیسکو گارپه را روایت می‌کند که تلاش می‌کنند تا از جنبش سرکوب‌شده مسیحی ژاپن حمایت کنند. زمان ورود آنها دو سال پس از شکست شورش شیمابارا (۱۶۳۷) و هنگامی است که مسیحیان پنهان آزار و اذیت بسیاری را تحمل می‌کنند. پدر رودریگز به ژاپن آمده است تا حقیقتِ پشت شایعات غیرقابل تصوری را پیدا کند مبنی بر این معلم مشهورش فریرا، پس از دستگیری توسط دولت ژاپن، ایمان خود را رها کرده است. اما پس از ورودش متوجه می‌شود که تنها راه کمک به مسیحیان که بیرحمانه تحت تعقیب قرار گرفته‌اند، ممکن است مرتد شدن خودش باشد. در نهایت، رودریگز اگرچه ممکن است دیگر هرگز پا به داخل کلیسا نگذارد، اما همیشه بخشی از ایمان را در قلبش زنده خواهد داشت.

*سکوت* از یک پیشگفتار و نُه فصل تشکیل شده است. این رمان دریافت‌کننده جایزه تانیزاکی در سال ۱۹۶۶ و برترین دستاورد اندو است که یکی از بهترین رمان‌های قرن بیستم نامیده شده است. مضمون رمان به شدت از تجربهٔ شخصی اندو از تبعیض دینی در ژاپن، نژادپرستی در فرانسه و بیماری ناتوان‌کننده سل تأثیر گرفته است. این رمان به‌طور قابل توجهی با رمان *[[قدرت و جلال]]* گراهام گرین مقایسه شد، که باعث شد از اندو به عنوان «گراهام گرین ژاپن» یاد شود. این کتاب در سال ۱۹۷۶ توسط ناشران پیتر اوون به زبان انگلیسی در انگلستان منتشر شده است. فیلم ''سکوت'' در سال ۲۰۱۶ به کارگردانی مارتین اسکورسیزی، فیلمساز آمریکایی از این کتاب اقتباس شده است.

## پیش زمینه تاریخی

[220px|بندانگشتی|تصویری از نحوهٔ انجام شکنجه [آنا-تسوروشی به معنی آویزان کردن از حفره. یک تکنیک شکنجه ژاپنی بود که در قرن هفدهم برای وادار کردن مسیحیان پنهان برای اظهار ندامت از ایمان استفاده می‌شد.]]

برای اولین بار مبلغان مسیحی همراه با فرانسیسکو خاویر در دههٔ ۱۵۴۰ میلادی به ژاپن وارد شدند. اولین موفقیت مسیحیت در ژاپن در کیوشو در جنوب ژاپن رخ داد. در طی جنگ‌های داخلی ژاپن گرویدن دایمیو‌های (اربابان فئودالی) محلی مانند اومورا سومیتادا، آریما یوشی‌سادا و اوتومو سورین به مسیحیت منجر به تغییر مذهب بسیاری از رعایای آنها شد.

پس از پایان جنگ‌های داخلی ژاپن، تحت حکومت متحدکنندهٔ ژاپن اودا نوبوناگا، یسوعی‌ها از حمایت و لطف او برخوردار بودند. جانشین اودا، تویوتومی هیده‌یوشی ابتدا از مسیحیت حمایت کرد، هیده‌یوشی در ژوئیه ۱۵۸۷ پس از فتح موفقیت‌آمیز کیوشو از فوکوئوکا بازدید کرد و به این باور رسید که یسوعی‌ها ژاپنی‌ها را به عنوان برده به خارج از کشور می‌فروشند، عبادتگاه‌ها و معابد را ویران می‌کنند و مردم را مجبور به گرویدن به مسیحیت می‌کنند در نتیجه با انتشار فرمان اخراج مبلغان مسیحی از ژاپن، سیاست خود را تغییر داد. الساندرو والیگنانو، در ۱۴ دسامبر ۱۵۸۲ نامه‌ای به فرماندار کل فیلیپین، فرانسیسکو دو ساند نوشت و متذکر شد که فتح ژاپن با قدرت نظامی غیرممکن است و تبدیل ژاپن به مسیحیت مهم‌ترین وظیفه کلیسا است. محققان همچنین این نظریه را مطرح می‌کنند که تویوتومی هیده‌یوشی معتقد بود مأموریت واقعی مبلغان مسیحی تبدیل جمعیت ژاپنی به مسیحیت، سرنگونی دولت و تبدیل آن به مستعمره است.

در سال ۱۶۳۷، ماتسوکورا کاتسوایه دایمیوی (ارباب فئودالی) قلمرو شیمابارا؛ قلمرو خود را با حکمرانی نادرست اداره می‌کرد و مالیات بالایی را بر مردم و مسیحیان وضع کرد. این امر، همراه با قحطی، منجر به شورش شیمابارا شد. این شورش ابتدا یک جنبش دهقانی بود، اما بعداً مسیحیان به شورش پیوستند و در نتیجه شوگون‌سالاری توکوگاوا مسیحیت را ممنوع کرد. از آنجا که شوگون‌سالاری مشکوک بدین بود که اروپا و کلیسای کاتولیک در گسترش شورش دست داشته‌اند، معامله گران پرتغالی به خارج از کشور رانده شدند. در سال ۱۶۳۹ سیاست انزوای ملی یا ساکوکو در کشور به اجرا گذاشته شد. همچنین ممنوعیت دین مسیحی در ژاپن پس از آن به‌شدت به اجرا گذاشته شد. پس از شورش شیمابارا، مسیحیان باقیمانده مجبور شدند علناً از ایمان خود دست بکشند. بسیاری به انجام مخفیانه مسیحیت ادامه دادند و در دوران مدرن به عنوان مسیحیان پنهان شناخته می‌شوند. شوگون‌های توکوگاوا مسیحیت علنی را در ژاپن از طریق قتل، آزار و اذیت و احکام ریشه‌کن کرده. و در طی ۵۰ سال، با سیاست‌های سرکوبی تعداد مسیحیان را نزدیک به صفر رساندند.

رمان تاریخی سکوت که برگرفته از تاریخ شفاهی جوامع کاتولیک ژاپن است، گزارش‌های داستانی مفصلی از آزار و اذیت جوامع مسیحی و سرکوب کلیسا ارائه می‌کند.

## بحران الهیاتی و پیامدهای روانی سرکوب مسیحیت در ژاپن
ورود مبلغان یسوعی به ژاپن تحت تأثیر مستقیم نظریه مافوق‌گرایی بود؛ باوری الهیاتی که بر اساس آن، کلیسای کاتولیک به عنوان «اسرائیل جدید» و قوم برگزیده، حامل تنها حقیقت مطلق و حمایت الهی برای تسخیر معنوی جهان است. این نگاه باعث شد تا مبلغان، ادیان بومی ژاپن مانند شینتو و بودیسم را پدیده‌هایی شیطانی قلمداد کرده و تخریب معابد را وظیفه‌ای مقدس برای استقرار پادشاهی خداوند تلقی کنند.

سرکوب شدید و ریشه‌کن شدن مسیحیت در ژاپن، فراتر از یک شکست سیاسی، یک بحران وجودی برای کلیسای کاتولیک ایجاد کرد. عدم مداخله الهی در برابر شکنجه‌های هولناک و نابودی کامل جوامع مسیحی، به چالش کشیده شدنِ ادعای «قوم برگزیده بودن» و حمایت همیشگی خداوند از کلیسا تعبیر شد. رمان تاریخی سکوت اثر شوساکو اندو دقیقاً به همین پارادوکس می‌پردازد؛ جایی که مبلغان در میان جیغ قربانیان و سکوت آسمان، با فروپاشی آرمان‌های مافوق‌گرایانه خود روبرو می‌شوند و با واقعیتی روبرو می‌گردند که در آن تاریخ همیشه بر وفق مراد «قوم برگزیده» پیش نمی‌رود. این وضعیت در نهایت منجر به شکل‌گیری پدیده مسیحیان پنهان شد که برای قرن‌ها بدون ارتباط با کلیسای رسمی به حیات خود ادامه دادند.

استفاده از روش فومی-یه (پا گذاشتن بر تصاویر مقدس) توسط شوگون‌سالاری توکوگاوا، به‌طور مستقیم غرور مذهبی و ادعای برتری ایمان مسیحی را هدف قرار می‌داد. مقامات ژاپنی با مجبور کردن کشیش‌های ارشد به ارتداد علنی، قصد داشتند نشان دهند که این «دینِ برتر» در برابر اراده و قدرت سیاسی ژاپن ناتوان است؛ امری که ضربه‌ای تاریخی به تصورِ شکست‌ناپذیری مسیحیت در دوران استعمار اولیه وارد کرد.

## دربارهٔ نویسنده
[راست|150px|بندانگشتی|تصویری از [شوساکو اندو]]
شوساکو اندو به عنوان پسر دوم پدرش، که در بانک کار می‌کرد، و مادرش، که از هنرستان موسیقی فارغ‌التحصیل شده بود، به دنیا آمد. وقتی ۳ ساله بود به دلیل جابجایی شغلی پدرش به منچوری نقل مکان کردند. وقتی ۱۰ ساله بود مادرش طلاق گرفت و او را به ژاپن بازگرداند. اندو در ۱۱ سالگی به خواست مادر و خاله‌اش که به تازگی تغییر دین داده بودند، به یک کاتولیک رومی تبدیل شد. نام تعمید یافته او «پل» بود. در سال ۱۹۴۱ وارد دوره مقدماتی دانشگاه سوفیا شد. در آذرماه همان سال مقاله خود «خدای متافیزیکی، خدای دینی» را در شماره اول «مجله سوفیا» منتشر کرد. در سال ۱۹۴۳ به دانشگاه کیئو وارد شد و در رشته ادبیات فرانسه تا سال ۱۹۴۹ تحصیل کرد، موضوعی که از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳ در دانشگاه لیون فرانسه آن را ادامه داد. موضوع اکثر داستان‌های او تضاد دیدگاه‌های ژاپنی و غربی هستند و پیچیدگی‌های تعامل بین فرهنگ‌ها را نیز نشان می‌دهند.

مذهب مسیحی به راحتی بر دوش اندو نمی‌نشست و تعهد کم عمق او باعث شد که او احساس گناه زیادی کند، زیرا او مطمئن بود که مادرش را ناامید می‌کند. در سال ۱۹۵۰، اندو جزو اولین گروه دانشجویان ژاپنی بود که پس از جنگ جهانی دوم کشور را ترک و در خارج از کشور تحصیل کردند. این دو رویداد، یعنی تحمیل مذهب کاتولیک به او، و قرار گرفتن او در جهان فراتر از ژاپن، منشور عجیبی را ایجاد کرد که اندو از طریق آن به جامعه ژاپن نگاه می‌کرد. هنگامی که نویسنده جوان به ژاپن بازگشت و به عنوان نویسنده شروع به کار کرد، بلافاصله مجذوب مسائل مربوط به گناه و مسئولیت در جامعه و تاریخ ژاپن شد. اندو علاقه شدیدی به دوران به اصطلاح مسیحی از دوره سنگوکو تا دوره ادو (قرن شانزدهم و هفدهم میلادی) دارد. اندو می‌گوید که دلیل علاقه او دوران اولیه مسیحیت در ژاپن این است که خودش به عنوان معتقد به دین دشمن در طول جنگ جهانی دوم مورد تبعیض قرار گرفته است.

اندو ژاپنی و کاتولیک بود؛ پس هر کجا که می‌رفت، بیگانه بود: هموطنان بودایی‌اش به او و دینش با بدگمانی می‌نگریستند و اروپاییان هم که او سال‌ها در فرانسه با آنان زندگی می‌کرد، او را غریبه می‌دانستند. او عمیقاً با تجربهٔ «دیگری بودن»، آشنا بود. دیدگاه او بیشتر با بینش‌هایی در مورد پیوندهای روح و بدن شکل گرفت که او احتمالاً از سال‌ها رنج و بستری شدن در بیمارستان به دلیل حملات مکرر بیماری سل در ریه‌هایش به دست آورده بود (در یک مقطع زمانی، او دو سال را در بیمارستان گذراند). برای اندو، هیچ راه آسانی برای رستگاری وجود نداشت. به نظر می‌رسد همهٔ این تناقض‌ها نحوهٔ تفکر اندو در مورد تناقض‌های ایمانش را شکل داده‌اند: برای مثال، معمای تثلیث، که در آموزه‌ها، مسیح هم کاملاً خدا و هم انسان کامل است. یا معمای مسیحیان که دستور تقلید از مسیح را دارند، در حالی که می‌دانند این کار برای انسان‌های ناقص غیرممکن است یا اصطکاک بین فرهنگ‌هایی که او به شدت با آنها همذات‌پنداری می‌کرد. چگونه می‌توان هم ژاپنی بود و هم غربی؟ چگونه می‌توان مسیحی و ژاپنی بود؟ اندو در مواجهه با دو ایدئولوژی به ظاهر ذات‌گرایانه و انعطاف‌ناپذیر، به دنبال ترکیبی بود که به نظر می‌رسید نه جایی برای ادغام وجود دارد و نه امکانی. نه تنها جامعهٔ ژاپن «بسته» و مقاوم در برابر تغییر به نظر می‌رسید، بلکه مسیحیت نیز — در قالب کاتولیک — در نظر او به همان اندازه «سرسخت و منزوی» به نظر می‌رسید. به عنوان بومیِ کشوری که تحت تهدید استعمار کشورهای مسیحی قرار گرفته بود - اندو احساسات پیچیده‌ای در مورد این موضوع داشت. این پیچیدگی‌ها در سکوت ظاهر می‌شوند. اندو معتقد بود ژاپن یک باتلاق یا دریایی از گل است که کاشتن مسیحیت در آن غیرممکن است.

## عنوان کتاب
اندو در مورد عنوان کتاب نوشته است: «از آنجایی که آنها هم انسان هستند، می‌خواستم به آنها صدایی بدهم. می‌خواستم آنها را از خاکستر سکوت بیدار کنم. من می‌خواهم خاکستر سکوت را جمع کنم و صدای آنها را بشنوم. به همین دلیل نام کتاب را *سکوت* گذاشتم. همچنین با «سکوت خدا» همپوشانی داشت، که می‌پرسد چرا خدا سکوت کرد، با وجود اینکه در چنین آزار و اذیتی بسیار اندوه بسیاری وجود داشت و خون‌های زیادی ریخته شده بود.»

## نگارش و انتشار
سکوت نخستین بار به زبان ژاپنی به نام *چینموکو* در سال ۱۹۶۶ توسط انتشارات شینچوشا منتشر شد. در ژاپن تا ژانویه ۲۰۱۷ این کتاب ۶۳ بار و به تعداد دو میلیون و ۳۰۰۰ نسخه توسط انتشارات شینچوشا تجدید چاپ شده است.

### ترجمه
سکوت اولین بار در سال ۱۹۶۹ به زبان انگلیسی با ترجمه قابل اعتماد «ویلیام جانستون» در دانشگاه سوفیا منتشر شد. سپس برای نخستین بار در خارج از ژاپن توسط ناشران پیتر اوون منتشر شد و بلافاصله به یکی از پرفروش ترین‌ها، به ویژه در محافل مسیحی در ژاپن تبدیل شد. تا سال ۲۰۱۶ این کتاب به حدود ۱۳ زبان ترجمه شده و بیش از ۶ میلیون نسخه در سراسر جهان به فروش رفته است.

در سال ۱۳۹۵ شمسی برگردان فارسی این کتاب با ترجمهٔ «حمیدرضا رفعت‌نژاد» توسط فرهنگ نشر نو منتشر شد.

## شخصیت‌پردازی
[400px|بندانگشتی|محل مکان‌های جغرافیایی ذکر شده در رمان سکوت. «روستای توموگی»، [جزایر گوتو، ناگاساکی، شیمابارا و هیرادوشیما]]
[250px|بندانگشتی|استفاده از [فومیئه برای افشای مسیحیان توسط شوگون‌سالاری توکوگاوا، فومیئه حکاکی فلزی از صورت عیسی مسیح است که بر روی تخته ای از چوب ثابت شده است. دولت ژاپن به‌طور خاص فومیئه خود را می‌ساخت تا شهروندان و زندانیان بتوانند برای اعلام ارتداد و انکار مسیحیت، روی آن قدم بگذارند.]]
* پدر الساندرو والیگنانو: یی از رهبران کلیسا است که رودریگز و گارپه در ماکائوی چین با او ملاقات می‌کنند. والیگنانو ناظر میسیونرها در ژاپن است که همگی یا اخراج یا کشته شده‌اند و بنابراین در ابتدا اجازه نمی‌دهد دو کشیش جوان مأموریت جدیدی را انجام دهند. با این حال، پس از متقاعد شدن توسط آنان، والیگنانو یک کشتی چینی ترتیب می‌دهد تا آنها را به سواحل ژاپن قاچاق کند و به آنها در مورد مقام ارشد تفتیش عقیده ژاپن اینواوئه ماساشیگه هشدار می‌دهد.
* پدر سباستینو من:شخصیت اصلی داستان است. او یک مبلغ کاتولیک پرتغالی است که به ژاپن سفر می‌کند تا برای مسیحیان ژاپنی کشیش شود و حقیقت را در مورد مرشد سابق خود، پدر فریرا، که شایعه شده است مرتد شده و ایمان خود را ترک کرده است، کشف کند. هنگامی که رودریگز با کیچی‌جیرو و پدر گارپه به ژاپن سفر می‌کند، نسبت به ایمان خود به عیسی مسیح جسور و پرشور است. او تصور روشنی از وظیفه‌اش دارد، یعنی اینکه تا آنجا که ممکن است ژاپنی‌ها را به مسیحیت متمایل کند و به هر طریقی به هر مسیحی که به کمک او نیاز دارد کمک کند. با این حال، عنوان رمان، یعنی «سکوت»، سرنخی از آنچه که او با آن روبرو است به ما می‌دهد. درحالی‌که بیست سال از آغاز آزار و شکنجه می‌گذرد و خاک ژاپن مملو از زاری بسیاری از مسیحیان شده و خون سرخ مؤمنان به شدت جاری است. دیوارهای کلیساها فرو ریخته است. خداوند در برابر این قربانی‌های وحشتناک که به او تقدیم شده است، سکوت کرده است. رودریگز در سراسر کتاب با این سکوت دست و پنجه نرم می‌کند. چرا خدا مداخله نکرده است و به او و سایر مسیحیان کمک نمی‌کند تا ایمان و دین خود را حفظ کنند؟ او نمی‌تواند پاسخ قانع کننده‌ای برای این پرسش پیدا کند. همان‌طور که رودریگز با سکوت خدا دست و پنجه نرم می‌کند و برای مقابله با استدلال‌های قاضی اینوئه در مورد عدم سازگاری مسیحیت با ژاپن و سودمندی آن مبارزه می‌کند، به تدریج ایمان او متزلزل می‌شود. رودریگز پس از ملاقات با فریرا که یک مرتد واقعی است و معتقد است مسیحیت هرگز نمی‌تواند در ژاپن ریشه بدواند و پس از اینکه متوجه می‌شود که مسیحیان ژاپنی تا زمانی که مرتد نشود شکنجه خواهند شد، در نهایت تصمیم می‌گیرد که بر روی فومیئه (تصویر حک شده مسیح) قدم بگذارد و احساس می‌کند که مسیح انتخاب او را تأیید می‌کند. اگرچه رودریگز مأمور دولت ژاپن می‌شود و به آنها برای مبارزه با مسیحیت کمک می‌کند، و اگرچه از کلیسا اخراج می‌شود، اما به خود مسیح ارادت دارد و به خدا ایمان دارد. این نشان می‌دهد که اگرچه رودریگز به نهاد مسیحیت خیانت کرده است، اما در نهایت به خود مسیح خیانت نکرده است. در واقع پایه تاریخی این شخصیت، جوزپه کیارا است که در رمان سکوت توسط شوساکو اندو به نام «سباستینو رودریگز» به تصویر کشیده شده است. این داستان عمدتاً در نامه‌هایی که پدر سباستین رودریگز برای پدر الساندرو والیگنانو فرستاده، روایت می‌شود.
* پدر فرانسیسکو گارپه: یک کشیش مبلغ پرتغالی که رودریگز را در ژاپن همراهی می‌کند. این دو کشیش دوستان صمیمی هستند و حمایت گارپه و شوخ‌طبعی او، رودریگز را در اولین هفته‌های اقامت در ژاپن جسور می‌کند. اگرچه گارپه هنگام فرار از توموگی از رودریگز جدا می‌شود و بنابراین در بیشتر داستان غایب است، قدرت وفاداری او تا حدودی مانعی برای ضعف نهایی رودریگز است. زمانی که چند مسیحی دارند به ناگاساکی برده می‌شوند تا به خاطر ایمانشان مورد آزار و اذیت قرار گیرند، رودریگز آنها را تشویق می‌کند که به ظاهر مرتد شوند تا خود و روستایشان را از رنج در امان بدارند، اما گارپه آشکارا مخالف است. گاروپه عازم جزیره هیرادو می‌شود. مقامات ژاپنی برای وادار کردن گاروپه به انکار ایمانش، چهار نفر مسیحی را با یک قایق کوچک به دریا می‌برند و آنها را در آب رها می‌کنند تا یکی‌یکی غرق شوند. گاروپه اما قاطعانه از ارتداد امتناع می‌ورزد و خود برای نجات آنها در دریا فرومی‌رود. - به این ترتیب، اگرچه امتناع او از مرتد شدن، منجر به مرگ چندین مسیحی ژاپنی می‌شود، حداقل او می‌تواند با آنها بمیرد. مرگ گارپه یکی از آخرین وقایع است که روح رودریگز را می‌شکند و او را به سمت مرتد شدن سوق می‌دهد.
* پدر کریشتاوائو فریرا: یک کشیش مبلغ پیشین پرتغالی است که به مدت ۲۰ سال در ژاپن رهبری جنبش مسیحی را در ژاپن بر عهده داشته است. دلیل ارتداد او به یکی از انگیزه‌های اصلی مأموریت رودریگز و گارپه به ژاپن تبدیل می‌شود. وقتی رودریگز با فریرا ملاقات می‌کند، متوجه می‌شود که فریرا واقعاً مرتد است و به عنوان یک ژاپنی در ناگاساکی زندگی می‌کند. مردی با همسر و خانواده ژاپنی و توسط اینواوئه ماساشیگه استخدام شده است تا رودریگز را متقاعد کند که مرتد شود. رودریگز مشاهده می‌کند که فریرا با ترجمه متون علمی به نفع ژاپن خدمت می‌کند. فریرا عقیده دارد که مسیحیت با فرهنگ شرقی ژاپن ناسازگار است.
* کیچی‌جیرو: اولین ژاپنی است که رودریگز و گارپه با او آشنا می‌شوند. اگرچه کیچی‌جیرو وقتی با کشیشان در ماکائوی چین ملاقات می‌کند سعی می‌کند مسیحیت خود را انکار کند، هر دو مرد بلافاصله شک می‌کنند که او یکی از اعضای ایمان آنها است. همان‌طور که آنها پس از رسیدن به ژاپن با او متوجه می‌شوند، کیچی‌جیرو سال‌ها قبل، زمانی که خانواده اش به خاطر ایمانشان شکنجه و اعدام شدند، مرتد شده است. در طول داستان، کیچی‌جیرو نه تنها چندین بار دیگر مرتد می‌شود، بلکه به خاطر پول یا برای نجات خود، رودریگز و دیگر مسیحیان را به مقامات ژاپنی لو می‌دهد و خیانت می‌کند و نقشی شبیه به یهودای اسکاریوتی در روایت کتاب مقدس را بر عهده می‌گیرد. کیچی‌جیرو، علیرغم خیانت‌های مداوم، رودریگز را در تمام مدت فرار، زندان و حتی پس از ارتداد نهایی‌اش دنبال می‌کند. کیچی‌جیرو بارها از کشیش طلب بخشش می‌کند، حتی داوطلبانه خود را به زندان می‌اندازد و سعی می‌کند تا به رودریگز نزدیک شود. رودریگز بین احساس همدردی، رنجش و نفرت نسبت به کیچی‌جیرو خیانتکار متزلزل می‌شود. در یک روایت بزرگتر در پایان حبس رودریگز، متوجه می‌شود که خودش مرتد شده، و به اندازه کیچی‌جیرو به یهودا شباهت دارد. همچنین متوجه می‌شود که کیچی‌جیرو او را به شدت در سراسر ژاپن تعقیب کرده است و اگرچه خائن است، اما از قضا وفادارترین دوست او نیز هست. در فصل پایانی، هنگامی که کیچی‌جیرو از رودریگز مرتد می‌خواهد اعتراف او را به عنوان یک کشیش بشنود، به رودریگز نشان می‌دهد که او هنوز هم می‌تواند به خدا خدمت کند.

* اینواوئه ماساشیگه: شخصیت مقابل قهرمان داستان، مقام ارشد تفتیش عقیده در ناگاساکی و «معمار آزار و شکنجه مسیحی» است. اگرچه رودریگز مدت‌ها قبل از ملاقات با او دربارهٔ اینواوئه شنیده بوده و انتظار داشت که او تجسمی از شیطان باشد، اما اینواوئه، با وجود اینکه او رنج و شکنجه وحشیانه‌ای را بر مسیحیان ژاپنی تحمیل می‌کند، به طرز شگفت‌انگیزی با شخصیت، مهربان و فروتن است. اینواوئه با حضور مسیحیت در ژاپن مخالفت می‌کند، زیرا احساس می‌کند که این مسیحیت چیز جدیدی را به ژاپن ارائه نمی‌دهد و در ازای آن جای پای زیادی به انگلیس، هلند، اسپانیا و پرتغال می‌دهد. علاوه بر این، مانند فریرا، اینواوئه معتقد است که مسیحیت با دیدگاه ژاپنی‌ها به جهان، به ویژه در دفاع جزمی آن از حقایق جهانی و خدایان متعالی، ناسازگار است. اینواوئه عدم نفرت خود از مسیحیت را بیان می‌کند، اما صرفاً به دلایل عمل‌گرایانه مخالفت خود را با آن ابراز می‌کند. اگرچه در نهایت اینواوئه موفق می‌شود رودریگز را مرتد کند، اما حفظ ایمان شخصی کشیش نشان می‌دهد که اینواوئه کاملاً پیروز مبارزه نیست.

* مترجم ژاپنی: مترجم در طول دستگیری و زندانی شدن رودریگز چندین بار ظاهر می‌شود. مترجم، مانند اینواوئه، به رسم مسیحیت تعمید یافته و حتی در مدرسه مذهبی مسیحی تحصیل کرده بود. با این حال، برخلاف اینواوئه، مترجم خصومت شدیدی نسبت به مسیحیت دارد که تا حد زیادی به دلیل برخورد با یک کشیش نژادپرست پرتغالی بود. البته او خصومتی نسبت به خود رودریگز نداشت؛ چنان‌که با رفتار اغلب دلسوزانه‌اش نسبت به رنج روانی رودریگز، این عدم دشمنی را نشان می‌داد. این مترجم در زمانی که اینواوئه علیه مسیحیت استدلال می‌کند، وارد بحث می‌شود و مخالفت شدیدتری را علیه مسیحیت ارائه می‌کند.
* ایچیزو: مرد مسنی در دههٔ پنجاه سالگی که از اهالی روستای توموگی است. ایچیزو و موکیچی به جرم مسیحی بودن، به میله‌های ساخته شده از تنه درخت بسته شده‌اند و در کنار ساحل دریا منتظر مرگند. روزها می‌گذرد و در میان امواج، روستاییان می‌توانند صدای موکیچی را در حال خواندن سرودی مسیحی بشنوند: «ما در راه معبد بهشت هستیم.»

* موکیچی: مردی جوان و یکی از معدود مسیحیانی است که در طول بازجویی در توموگی نامش مشخص است. اگرچه موکیچی سعی می‌کند همان‌طور که رودریگز به او گفته است، تظاهر به مرتد شدن کند اما نمی‌تواند به خواسته مأموران به نمادهای مسیحیت توهین کند و مشخص می‌شود که یک مسیحی است؛ بنابراین در سواحل دریای روستای خود در کنار ایچیزو شکنجه می‌شود و می‌میرد.

* مونیکا (هارو): «مونیکا» نام غسل تعمیدی «هارو» است. او یک زن مسیحی ژاپنی است. مونیکا در همان زندانی حبس می‌شود که رودریگز قرار دارد. اما تنها چند روز در آنجا می‌ماند و پس از این که گارپه از ارتداد امتناع می‌کند، او نیز در دریا انداخته و غرق می‌شود. مونیکا دچار سوءتغذیه بود، با این حال فداکارانه تنها غذای خود، کمی خیار را به پدر رودریگز، مردی که قبلاً هرگز با او برخورد نکرده بود، عرضه کرد. این برای پدر رودریگز بسیار بزرگ بود و او را به این پرسش واداشت که چه کاری می‌تواند برای کمک به این مردم انجام دهد. مونیکا امیدوارانه از بهشت و آرامشی که در آن خواهد بود صحبت می‌کند و کشیش ناگهان از آنچه احساس می‌کند مفهوم ساده‌ای از بهشت است عصبانی می‌شود، اما زبانش را نگه می‌دارد.

## روایت داستان
سکوت از یک پیشگفتار و ده فصل و یک ضمیمه تشکیل شده است. پیشگفتار از منظر تاریخی به صورت سوم شخص روایت می‌شود. تأثیر این سبک روایت این است که به یک داستان تاریخی حالتی واقع‌گرایانه می‌بخشد. سپس از فصل اول تا چهارم، داستان از زبان رودریگز روایت می‌شود. در اینجا، صدا رسالتی است: رودریگز در حال نوشتن نامه به وطنش است تا مأموریت خود در ژاپن را توصیف کند. از فصل ۵ که شروع نیمه دوم کتاب است از شکل روایت سوم شخص استفاده می‌شود. فصل دهم از منظر دفتر خاطرات یوناسن (بر اساس شخصیت تاریخی انگلبرت کمپفر)، تاجر هلندی در دجیما در سال ۱۶۴۴ بازگو می‌شود. این فصل سپس به سوم شخص تغییر می‌کند و روی رودریگز تمرکز می‌کند. قسمت ضمیمه، دفترچه خاطرات یک افسر در اقامتگاه یا خانه رودریگز/اوکاموتو ساکائمون است. تأثیر همه این دیدگاه‌ها، که در پایان رمان بسیار با هم ترکیب شده‌اند، بار دیگر به کتاب داستانی تاریخی حس واقع‌گرایی می‌دهد، گویی محتوای آن واقعاً از منابع تاریخی جمع‌آوری شده است.

## خلاصه فصل‌های کتاب

## اهمیت
سکوت در سال ۱۹۹۶ جایزه تانیزاکی را برای بهترین ادبیات کامل سال دریافت کرد و به عنوان شاهکار و برترین دستاورد اندو شناخته شده است.

گراهام گرین (۱۹۰۴ – ۱۹۹۱) نویسنده انگلیسی، در معرفی این رمان نوشته است «به نظر من یکی از بهترین رمان‌های زمان ماست.» سکوت که حمایت مشتاقانه ای از گراهام گرین دریافت کرد، حتی کاندیدای جایزه نوبل ادبیات محسوب می‌شد، اما گفته می‌شود که او این جایزه را از دست داده است زیرا موضوع و نتیجه‌گیری مورد علاقه داوران نبود. دیوید میچل (متولد ۱۹۶۹) نویسنده بریتانیایی که در ژاپن زندگی می‌کند و رمان‌هایی در مورد ژاپن نوشته است، همچنین سکوت را می‌ستاید و می‌گوید: «سکوت یکی از بهترین رمان‌های ژاپن در قرن بیستم است.»

در سال ۲۰۰۹، روزنامه گاردین بریتانیا *سکوت* را در فهرست ۱۰۰۰ رمانی که باید قبل از مرگ خوانده شود، قرار داد. این کتاب همچنین در رده‌بندی ۱۰۰ کتاب ادبیات برتر ژاپنی که با رأی دوستداران خارج از کشور ژاپن تعیین می‌شود، در رتبه ۳۲ (در اکتبر ۲۰۲۲) قرار دارد.

## نقد و تحلیل

این رمان همچنین مورد تحلیل گسترده قرار گرفته است. شخصیت‌های مشهوری از جمله میشیما یوکیو، آیدا یوجی، اتو جون، نیوا فومیو، تاکادا یاسوجون، ایتو سی، اوکا شوهی و کامی کاتسوایچیرو اظهار نظر، نقد و اشاره به سکوت کردند. جان آپدایک در نقدی که نیویورکر منتشر کرد، سکوت را «یک اثر قابل توجه، مطالعه‌ای غم‌انگیز، ظریف و به طرز شگفت‌انگیزی همدلانه دربارهٔ یک مبلغ جوان پرتغالی در طول آزار و اذیت بی‌امان مسیحیان ژاپنی در اوایل قرن هفدهم» توصیف کرده است.

در مورد این که چرا ژاپنی‌ها مسیحیت را پذیرفتند، اندو یک دلیل احتمالی را بیان می‌کند. او در رمان خود بارها نشان می‌دهد که دهقانان ژاپنی با فقر و سختی و ظلمی مواجهند که از سوی سامورایی‌ها و اربابانشان به آنها تحمیل می‌شود. مسیحیت اگر نه در این زندگی، پس در زندگی بعدی، راهی برای خروج از این وضعیت ارائه می‌کرد. در این رمان چند بار ذکر شده است که علت آماده بودن مسیحیان ژاپنی برای شهادت این است که در زندگی بعدی که در شرف ورود به آن هستند، پاداش رنج خود را خواهند گرفت. مضمون *سکوت* این است که خدا (تثلیث) ساکت نیست؛ بلکه همراه با انسان رنج می‌برد و ارتداد رودریگو بیشتر داستان بیداری او و رسیدن به ایمانی واقعی است. او به جای ایمان به یک خدای حاکم مانند یک پدر، به خدایی ایمان می‌آورد که مانند یک مادر در کنارش است، اعتقاد به «عیسای همدم» که همراه با انسان رنج می‌کشد، از طریق رمان روایت می‌شود.

مارتین اسکورسیزی در مقدمه‌اش بر رمان سکوت می‌نویسد:
 *سکوت* برای من حکایت کسی است که ابتدا قدم به راه مسیح گذاشته اما دست آخر از شرورترین شخصیت مسیحیت، یعنی یهودا سر درمی‌آورد. عیناً جا پای او می‌گذارد و در این راه است که قادر به درک نقش یهودا می‌شود. این یکی از دردناک‌ترین معماها در تمام مسیحیت است. نقش یهودا چه بود؟ مسیح دربارهٔ او چه فکر می‌کرد؟ ما امروز چه درکی از او داریم؟ با کشف انجیل یهودا، طرح این پرسش‌ها واجب تر هم شده است. اندو بی پرده‌تر از هر هنرمند دیگری که می‌شناسم به مسئله یهودا می‌پردازد. او این نکته را درک کرده که مسیحیت برای بقا و وفق دادن خود با فرهنگ‌های دیگر و در بزنگاه‌های تاریخی، نه فقط به نقش مسیح، بلکه به نقش یهودا نیز محتاج است.»

سکوت در میان کاتولیک‌های ژاپنی که در میان برخی از سرسخت‌ترین منتقدان رمان بودند، بلافاصله پس از چاپ موفقیت‌آمیز نبود. در عوض، محبوبیت رمان توسط «دانشجویان چپ‌گرا» که خود را در وضعیتی مشابه با شرایط اسفبار رودریگز در ژاپن می‌دیدند، افزایش یافت. این رمان به‌طور قابل توجهی با رمان *[[قدرت و جلال]]* گراهام گرین مقایسه شد، که باعث شد از اندو به عنوان «گراهام گرین ژاپن» یاد شود.

## الهام و بازآفرینی
### فیلم‌ها
ماساهیرو شینودا در سال ۱۹۷۱ فیلم *[[سکوت (فیلم ۱۹۷۱)|سکوت]]* را کارگردانی کرد که اقتباسی از این رمان بود.

در سال ۱۹۹۶ توسط ژائو ماریو گریلو فیلمی به عنوان *[[چشم‌های آسیا]]* از این رمان اقتباس شد.

در سال ۲۰۱۶، این رمان در فیلمی با نام *[[سکوت (فیلم ۲۰۱۶)|سکوت]]*، به کارگردانی مارتین اسکورسیزی، نویسندگی جی کاکس و اسکورسیزی، از این رمان اقتباس شد. این فیلم در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۶ در مؤسسه پاپی شرقی در رم به نمایش درآمد.

### موسیقی
آهنگساز و شاعر تیزو ماتسومورا متن آواز و موسیقی اپرایی با همین عنوان را نوشت که در سال ۲۰۰۰ در تئاتر ملی جدید توکیو در توکیو به نمایش درآمد. سمفونی شماره ۳ (سکوت) از این رمان الهام گرفته شده است. این سمفونی توسط موسیقیدان اسکاتلندی جیمز مک‌میلان در سال ۲۰۰۲ ساخته شده است.

بر اساس فیلمنامه و آهنگسازی تیزو ماتسومورا به اپرای سکوت تبدیل شد و در سال ۱۹۹۳ به نمایش درآمد.

## جستارهای وابسته
* مسیحیت در ژاپن
* مسیحیت و استعمار

## منابع

## پیوند به بیرون

رده:انجمن عیسی
رده:تاریخ مسیحیت در ژاپن
رده:تاریخ‌نگاری ژاپن
رده:رمان‌های ۱۹۶۶ (میلادی)
رده:رمان‌های تاریخی ژاپنی
رده:رمان‌های ژاپنی مورد اقتباس در فیلم‌ها
رده:رمان‌های مورد اقتباس در اپراها
رده:رمان‌های واقع‌شده در ژاپن
رده:شهیدان کلیسای کاتولیک سده ۱۷ (میلادی)
رده:شهیدان مسیحی
رده:مسیحیت در ژاپن