پدران بنیان‌گذار ایالات متحده آمریکا

**پدران بنیان‌گذار ایالات متحدهٔ آمریکا**، به‌طور خلاصه **پدران بنیان‌گذار** یا **بنیان‌گذاران**، گروهی از رهبران آمریکا بودند که مستعمرات سیزده‌گانه را متحد کردند، جنگ استقلال آمریکا از پادشاهی بریتانیای کبیر را رهبری کردند و در دهه آخر قرن هجدهم یک چارچوب حکومتی (قانون اساسی) برای ایالات متحده آمریکا بر پایه جمهوری‌خواهی ساختند.

پدران بنیانگذار شامل کسانی می‌شوند که اعلامیه استقلال ایالات متحده، مواد کنفدراسیون و قانون اساسی ایالات متحده را نوشته و امضا کردند، برخی از پرسنل نظامی که در جنگ انقلاب آمریکا جنگیدند و دیگران که در شکل‌گیری این کشور نقش بسزایی داشتند. فردی که بیشتر به عنوان پدر ایالات متحده شناخته می‌شود، جورج واشنگتن، فرمانده کل ارتش در انقلاب آمریکا و اولین رئیس جمهور این کشور است. در سال ۱۹۷۳، مورخ ریچارد بی. موریس، بر اساس آنچه که او «آزمون‌های سه‌گانه» رهبری، طول عمر و سیاستمداری می‌نامید، هفت شخصیت را به عنوان بنیانگذاران کلیدی شناسایی کرد: جان آدامز، بنجامین فرانکلین، الکساندر همیلتون، جان جی، توماس جفرسون، جیمز مدیسون و جورج واشنگتن؛ آدامز، جفرسون و فرانکلین از اعضای کمیته پنج بودند که پیش‌نویس اعلامیه استقلال را آماده کردند. همیلتون، مدیسون و جان جی، نویسندگان مقاله‌های فدرالیست و مدافع تصویب قانون اساسی بودند. هنگام نوشتن پیش نویس قانون اساسی، به قانون اساسی تهیه شده توسط جی و آدامز برای ایالت‌های مربوط خود در نیویورک (۱۷۷۷) و ماساچوست (۱۷۸۰) بسیار اعتماد شد. جی، آدامز و فرانکلین در مورد معاهده پاریس (۱۷۸۳) مذاکره کردند که به پایان جنگ انقلاب آمریکا منجر شد. واشینگتن فرمانده کل قوا ارتش قاره‌ای و رئیس کنوانسیون قانون اساسی بود.

همه این افراد نقش بسیار مهمی در دوران ابتدایی تشکیل آمریکا داشته‌اند و در این میان جرج واشینگتن، جان آدامز، توماس جفرسون و جیمز مدیسون به عنوان رئیس‌جمهور نیز انتخاب شدند. جی نخستین قاضی ارشد ایالات متحده آمریکا، همیلتون نخستین وزیر خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا بود و فرانکلین ارشدترین دیپلمات آمریکا و بعداً رهبر دولتی پنسیلوانیا شد.

بیشتر پدران بنیانگذار از تبار انگلیسی بودند، اگرچه بسیاری از آنها ریشه‌های خانوادگی‌شان در مناطق دیگر جزایر بریتانیا: اسکاتلند، ولز و ایرلند گسترش یافته بود. علاوه بر این، برخی از آنها تبار خود را به مهاجران اولیه هلندی نیویورک (هلند جدید) در دوران استعمار می‌رسانند، در حالی که برخی دیگر از نوادگان هوگنوت‌های فرانسوی بودند که در مستعمرات ساکن شدند و از آزار و اذیت مذهبی در فرانسه فرار کردند.    بسیاری از آنها بازرگانان ثروتمند، وکلا، زمین‌داران و برده‌داران بودند.

گاهی اصطلاح پدران بنیان‌گذار برای اشاره به امضا کنندگان نسخه برجسته اعلامیه استقلال در سال ۱۷۷۶ استفاده می‌شود، اگرچه چهار بنیان‌گذار مهم - جورج واشینگتن، جان جی، الکساندر همیلتون و جیمز مدیسون - از امضا کنندگان نبودند. امضا کنندگان را نباید با اصطلاح چارچوب ساز اشتباه گرفت؛ دفتر ملی بایگانی و مدارک آمریکا چارچوب سازها را ۵۵ نفر تعریف می‌کند که به عنوان نمایندگان کنوانسیون قانون اساسی ۱۷۸۷ منصوب شدند و در تهیه پیش نویس پیشنهادی قانون اساسی ایالات متحده آمریکا شرکت کردند. از ۵۵ چارچوب ساز، تنها ۳۹ نفر از امضا کندگان قانون اساسی بودند. دو گروه دیگر از پدران بنیان‌گذار عبارتند از: ۱) کسانی که انجمن قاره را امضا کردند، یک ممنوعیت تجاری و یکی از اولین والی جمعی استعمارگران در اعتراض به کنترل انگلیس و مصوبه‌های تحمل‌ناپذیر در سال ۱۷۷۴، و ۲) کسانی که اصول کنفدراسیون را امضا کردند که نخستین سند قانون اساسی ایالات متحده شناخته می‌شود.

اصطلاح پدران بنیان‌گذار توسط وارن جی. هاردینگ در سال ۱۹۱۶ ابداع شد.

## بنیانگذاران تاریخی
انتخاب ریچارد موریس، مورخ، از هفت بنیانگذار کلیدی، در طول قرن بیستم به طور گسترده پذیرفته شد.   جان آدامز، توماس جفرسون و بنجامین فرانکلین اعضای کمیته پنج نفره بودند که توسط دومین کنگره قاره‌ای مأمور تهیه پیش‌نویس اعلامیه استقلال شدند. فرانکلین، آدامز و جان جی، معاهده پاریس 1783 را مذاکره کردند که استقلال آمریکا را تثبیت کرد و به جنگ انقلاب آمریکا پایان داد.  قانون اساسی ایالات نیویورک (۱۷۷۷) که توسط جان جی و قانون اساسی ماساچوست (۱۷۸۰) که توسط آدامز نوشته شد، در تدوین قانون اساسی ایالات متحده تأثیرگذار بودند.   مقالات فدرالیست (The Federalist Papers) که برای توجیه و دفاع از تصویب قانون اساسی نوشته شدند، حاصل کار الکساندر همیلتون، جیمز مدیسون و جان جی بود.   به طور کلی، این هفت چهره هر یک سهمی بنیادین در بنیان‌گذاری ساختار سیاسی، نظامی و حقوقی ایالات متحده داشتند.
[بندانگشتی|[جرج واشینگتن|جورج واشنگتن ، یکی از پدران بنیانگذار کلیدی، فرمانده کل ارتش قاره‌ای در طول جنگ انقلاب و یک قهرمان انقلابی بود، ریاست کنوانسیون قانون اساسی را بر عهده داشت و در آوریل ۱۷۸۹ اولین رئیس جمهور کشور شد ]]
هر یک از این مردان نقش‌های مهم دیگری در دولت اولیه ایالات متحده داشتند. واشنگتن، آدامز، جفرسون و مدیسون به عنوان چهار رئیس جمهور اول خدمت کردند؛ آدامز و جفرسون دو معاون اول رئیس جمهور کشور بودند؛  جی اولین رئیس دیوان عالی کشور بود؛  همیلتون اولین وزیر خزانه داری بود؛  جفرسون اولین وزیر امور خارجه بود؛   و بنیامین فرانکلین ارشدترین دیپلمات آمریکا از آغاز جنگ انقلاب تا پایان آن با امضای پیمان پاریس در سال 1783 بود. 
[بندانگشتی|[توماس جفرسون ، یکی از پدران بنیانگذار کلیدی، نویسنده اصلی اعلامیه استقلال بود، که به گفته جوزف الیس، مورخ برنده جایزه پولیتزر ، حاوی «قدرتمندترین و مهمترین کلمات در تاریخ آمریکا» است. ]]
تاریخ‌نگاران افراد دیگری را نیز به‌عنوان بنیان‌گذاران شناخته‌اند، از جمله فرماندهان نظامی جنگ انقلاب و همچنین کسانی که در رویدادهای منتهی به جنگ نقش داشتند، مانند نویسندگان برجسته، سخنوران، و سایر مردان و زنانی که در پیشبرد این هدف سهم داشتند. از قرن نوزدهم به بعد، برداشت از «پدران بنیان‌گذار» از تصوری که آنان را همچون نیمه‌خدایانی می‌دید که دولت-ملت مدرن را خلق کردند، به دیدگاهی تغییر یافته است که ناتوانی آنان را در رسیدگی به مسائلی چون برده‌داری و بدهی‌های پس از جنگ انقلاب آمریکا نیز در نظر می‌گیرد.  پژوهشگران تأکید می‌کنند که دستاوردها و کاستی‌های پدران بنیان‌گذار باید در چارچوب تاریخی زمان خودشان ارزیابی شود.

## ریشه عبارت
عبارت «پدران بنیانگذار» اولین بار توسط سناتور آمریکایی وارن جی. هاردینگ در سخنرانی اصلی خود در کنوانسیون ملی جمهوری‌خواهان در سال ۱۹۱۶ استفاده شد.  هاردینگ بعداً این عبارت را در مراسم تحلیف ریاست جمهوری خود در ۴ مارس ۱۹۲۱ تکرار کرد.  در حالی که روسای جمهور ایالات متحده در اوایل قرن بیستم از اصطلاحات «بنیانگذاران» و «پدران» در سخنرانی‌های خود استفاده می‌کردند، ۶۰ سال دیگر طول کشید تا عبارت هاردینگ دوباره در مراسم تحلیف ریاست جمهوری استفاده شود. رونالد ریگان هم در اولین مراسم تحلیف خود در ۲۰ ژانویه ۱۹۸۱ و هم در دومین مراسم تحلیف خود در ۲۰ ژانویه ۱۹۸۵ به «پدران بنیانگذار» اشاره کرد.  

در سال ۱۸۱۱، جان آدامز در پاسخ به ستایش نسل خود، به جوزایا کوئینسی سوم جوان‌تر نوشت: «من نباید به احترامی که شما به پدرانتان، آن‌طور که شما آنها را می‌نامید، می‌گذارید، اعتراض کنم.»&nbsp;... اما یک راز خیلی بزرگ را به تو بگویم ... هیچ دلیلی ندارم که باور کنم ما از تو بهتر بودیم."  او همچنین نوشت: "به من زنگ نزن،&nbsp;... پدر&nbsp;... [یا] بنیانگذار&nbsp;... این عناوین متعلق به هیچ کس نیست، بلکه متعلق به عموم مردم آمریکاست.» 

در جشن تولد واشنگتن در سال ۱۹۰۲ در بروکلین، جیمز ام. بک، وکیل قانون اساسی و بعدها نماینده کنگره ایالات متحده، سخنرانی‌ای با عنوان «بنیانگذاران جمهوری» ایراد کرد که در آن مفاهیم بنیانگذاران و پدران را به هم مرتبط دانست و گفت: «خوب است که برخی از جنبه‌های انسانی بنیانگذاران جمهوری را به خاطر بسپاریم. ابتدا اجازه دهید به این واقعیت اشاره کنم که این پدران جمهوری عمدتاً مردان جوان بودند.» 
## زمینه

نخستین کنگره قاره‌ای در سال ۱۷۷۴، به‌طور مختصر در فیلادلفیا، پنسیلوانیا، متشکل از ۵۶ نماینده از هر سیزده مستعمره آمریکا به جز جورجیا، تشکیل شد. در میان نمایندگان جرج واشینگتن بود که از بازنشستگی نظامی خارج شد تا ارتش قاره‌ای را در جنگ انقلاب آمریکا فرماندهی کند. همچنین پاتریک هنری و جان آدامز نیز حضور داشتند که مثل همه نمایندگان توسط مجامع استعماری مربوط انتخاب شدند. از دیگر نمایندگان می‌توان به ساموئل آدامز از ماساچوست، جان دیکینسون از پنسیلوانیا و جان جی از نیویورک اشاره کرد. این کنگره، علاوه بر تنظیم درخواست‌های پادشاه انگلیس، انجمن قاره‌ای را جهت تحریم اقدامات انگلیس تأسیس کرد.

وقتی دومین کنگره قاره‌ای در ۱۰ مه ۱۷۷۵ تشکیل جلسه داد، اساساً اولین کنگره را بازسازی کرد. بسیاری از همان ۵۶ نماینده ای که در جلسه اول شرکت داشتند، در جلسه دوم شرکت کردند. تازه واردان شامل بنجامین فرانکلین و رابرت موریس از پنسیلوانیا، جان هنکاک از ماساچوست، جان ویترسپون از نیوجرسی و کارلس کارول کارلتون از مریلند. دو هفته بعد از جلسه، هنگامی که پیتون راندولف برای ریاست مجلس بورگسیس فراخوانده شد، هنکوک به عنوان رئیس کنگره انتخاب شد. توماس جفرسون جایگزین راندولف در نمایندگی کنگره ویرجینیا شد. کنگره دوم اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا را تصویب کرد. ویترسپون تنها روحانی فعال بود که بیانیه را امضا کرد. او همچنین اصول کنفدراسیون را امضا کرد و در کنوانسیون نیوجرسی (۱۷۸۷) که قانون اساسی فدرال را تصویب کرد، شرکت نمود.کشور تازه تأسیس ایالات متحده باید دولت جدیدی را جایگزین پارلمان انگلیس می‌کرد. در نتیجه ایالات متحده اصول کنفدراسیون را تصویب کرد، اعلامیه ای که یک دولت ملی با یک مجلس قانونگذار را ایجاد کرد. تصویب اصول توسط هر سیزده مستعمره نام دیگری را به کنگره دوم داد: کنگره کنفدراسیون که از سال ۱۷۸۱ تا ۱۷۸۹ تشکیل جلسه داد. کنوانسیون قانون اساسی در تابستان ۱۷۸۷، در فیلادلفیا برگزار شد. اگرچه این کنوانسیون برای بازنگری در مواد کنفدراسیون فراخوانده شد، اما از ابتدا برای برخی از جمله جیمز مدیسون و الکساندر همیلتون، هدف ایجاد یک چارچوب جدید دولت به جای اصلاح وضع موجود بود. نمایندگان جورج واشینگتن را به ریاست کنوانسیون برگزیدند. نتیجه کنوانسیون، ایجاد قانون اساسی ایالات متحده آمریکا و جایگزینی کنگره قاره‌ای با کنگره ایالات متحده آمریکا بود.

## پیشینه و اشتراکات اجتماعی بنیان‌گذاران
بندانگشتی|صحنهٔ امضاء قانون اساسی ایالات متحده
پدران بنیان‌گذار نمایانگر مقطعی از رهبری ایالات متحده در قرن ۱۸ام است. طبق مطالعه زندگی‌نامه‌ها توسط کارولین رابینز:آنان رهبران جوامع خود بودند. چندین نفر نیز در امور ملی برجسته بودند و تقریباً همه در انقلاب آمریکا شرکت کردند. در کنوانسیون قانون اساسی، حداقل ۲۹ نفر در ارتش قاره‌ای خدمت کرده بودند که بیشتر در سمت‌های فرماندهی بودند. دانشمندان شرح حال جمعی از بنیانگذاران، از جمله امضاکنندگان بیانیه و قانون اساسی را بررسی کرده‌اند.

### تحصیلات
بسیاری از پدران بنیان‌گذار در کالج‌های استعماری شرکت کردند، یا از آن فارغ‌التحصیل شدند، از جمله دانشگاه کلمبیا که در آن زمان به عنوان «کالج پادشاهی» شناخته می‌شد، دانشگاه پرینستون در ابتدا با نام «کالج نیوجرسی»، دانشگاه هاروارد، کالج ویلیام و مری، دانشگاه ییل و دانشگاه پنسیلوانیا. برخی از آنان قبلاً در خانه تحصیل کرده بودند یا از معلمان خصوصی یا آکادمی‌ها، آموزش‌های اولیه دریافت کرده بودند. دیگران در خارج از کشور تحصیل کرده بودند. بنجامین فرانکلین که تحصیلات رسمی کمی داشت، در نهایت کالج فیلادلفیا را تأسیس کرد (۱۷۵۵). دانشگاه پنسیلوانیا اولین دانشکده پزشکی (۱۷۶۵) در سیزده مستعمره بود که بنیامین راش، یک بنیان‌گذار دیگر در آن تدریس می‌کرد.

با تأسیس تعداد محدود مدارس حرفه ای در ایالات متحده، بنیانگذاران به دنبال دریافت مدرک پیشرفته از موسسات سنتی در انگلستان و اسکاتلند مانند دانشگاه ادینبرو، دانشگاه سنت اندروز و دانشگاه گلاسگو بودند.

#### دانشگاه‌ها
* کالج ویلیام و مری: توماس جفرسون، بنجامین هریسون پنجم
* دانشگاه هاروارد: جان آدامز، ساموئل آدامز، جان هنکاک و ویلیام ویلیامز
* کالج پادشاهی (اکنون با نام دانشگاه کلمبیا): جان جی، الکساندر همیلتون، گوورنور موریس، رابرت آر. لوینگستون و اگبرت بنسون.
* دانشگاه نیو جرسی (اکنون با نام دانشگاه پرینستون): جیمز مدیسون، گانینگ بدفورد جونیور، آرون بر، بنجامین راش و ویلیام پترسون
* کالج فیلادلفیا بعداً در دانشگاه پنسیلوانیا ادغام شد:

هشت امضاکننده اعلامیه استقلال و دوازده امضاکننده قانون اساسی ایالات متحده آمریکا:
* دانشگاه ییل: الیور ولکات، اندرو آدامز
* دانشگاه ملکه (اکنون با نام دانشگاه راتگرز): جیمز شوئرمن
* جیمز ویلسون در دانشگاه سنت اندروز، دانشگاه گلاسگو تحصیل کرد،

## منابع

* Richard D. Brown. "The Founding Fathers of 1776 and 1787: A Collective View," *The William and Mary Quarterly,* 3rd Ser. , Vol. 33, No. 3 (ژوئیه ۱۹۷۶)، ص ۴۶۵–۴۸۰ [نسخه وبگاه JSTOR](http://links.jstor.org/sici?sici=0043-5597(197607)3:33:3<465:TFFO1A>2.0.CO;2-G)

رده:انقلاب آمریکا
رده:بنیانگذاران ملی
رده:دولت فدرال ایالات متحده آمریکا
رده:رهبران سیاسی انقلاب آمریکا
رده:عصر روشنگری
رده:مقاله‌های مربوط به چندین نفر
رده:میهن‌دوستان در انقلاب آمریکا
رده:نوواژه‌های دهه ۱۹۱۰ (میلادی)