بکجه

**پادشاهی بکجه** (; ) (۱۸ ق. م–۶۶۰ پ. م)؛ یک پادشاهی کره‌ای بود که از ۱۸ پیش از میلاد تا ۶۶۰ پس از میلاد در جنوب غربی کره واقع شده بود. این پادشاهی در جنوب غربی شبه جزیره کره واقع شده بود و توسط پادشاه اونجو و مادرش سوسانو تاسیس شد و اوایل با نام سیپجه شناخته میشد که بعدها به نام بکجه شناخته شد، و در سال ۶۶٠ میلادی با حملات ارتش شیلا به رهبری کیم یوشین شکست خورد و بکجه پس از ۶۷۸ سال از بین رفت.

بکجه توسط اونجو، سومین فرزند جومونگ و سوسونو بنیان‌گذار گوگوریو، در ویریه‌سونگ (جنوب سئول کنونی) تأسیس شد. بکجه، مانند گوگوریو، ادعا کرد که جانشین بویو شده است، کشوری که در منچوری امروزی در زمان سقوط گوجوسون تأسیس شد.

بکجه به‌طور متناوب با امپراتوری گوگوریو و شیلا جنگید و با آنها متحد شد زیرا سه پادشاهی کنترل شبه‌جزیره کره را گسترش دادند. در اوج خود در قرن چهارم، بکجه بیشتر شبه جزیره کره غربی، تا شمال پیونگ‌یانگ و بخش‌هایی از کشور چین شامل کل استان شاندونگ و بخش‌های شمالی استان جیانگسو را تحت کنترل داشت این کشور با روابط سیاسی و تجاری با چین و ژاپن به یک قدرت دریایی منطقه ای مهم تبدیل شد.

بکجه یک قدرت دریایی بزرگ بود؛  مهارت دریایی آن، که آن را به ابرقدرت آسیای شرقی تبدیل کرد، در انتشار آیین بودایی در سراسر آسیای شرقی و فرهنگ قاره‌ای در ژاپن مؤثر بود.

درسال ۶۶۰ میلادی پس از کشته شدن ژنرال گی بک در نبرد با کیم یوشین، بکجه توسط دودمان تانگ و شیلا شکست خورد و در نهایت فروپاشید.

## پیشینه بنیان‌گذاری بکجه

سامگوک ساگی، یکی از قدیمی‌ترین و معتبرترین منابع تاریخی کره، شرح مفصلی از تأسیس پادشاهی بکجه ارائه می‌دهد. این کتاب که در سال ۱۱۴۵ میلادی توسط کیم بو سیک نوشته شده است، به تاریخ سه امپراتوری کره (گوگوریو، بکجه و شیلا) می‌پردازد.

### تأسیس بکجه
جومونگ، بنیان‌گذار گوگوریو، پس از ترک بویئو، پادشاهی جدیدی را تأسیس کرد و به عنوان پادشاه الهی دونگمیونگ شناخته شد. او دو پسر به نام‌های اونجو و بیریو از همسر دومش، سوسونو، داشت. زمانی که یوری، پسر جومونگ از همسر اولش، به گوگوریو بازگشت، جومونگ او را به عنوان ولیعهد انتخاب کرد. این تصمیم باعث شد سوسونو به همراه دو پسرش گوگوریو را ترک کند و به جنوب برود تا پادشاهی جدیدی تأسیس کند.

اونجو در ویری‌سئونگ (هانام کنونی) مستقر شد و کشورش را سیپجه (십제، 十濟، به معنی "ده رعیت") نامید. در مقابل، بیریو برخلاف توصیه‌های مردمش، در میچوهول (اینچئون کنونی) ساکن شد. شرایط سخت محیطی در میچوهول، مانند آب شور و مرداب‌ها، زندگی را دشوار کرده بود، در حالی که مردم ویری‌سئونگ در رفاه بودند. این تفاوت‌ها باعث شد بیریو نزد برادرش اونجو برود و تاج و تخت سیپجه را درخواست کند. پس از رد درخواستش، بیریو جنگی را آغاز کرد اما شکست خورد. در نهایت، او در شرم خودکشی کرد و مردمش به ویری‌سئونگ نقل مکان کردند. اونجو از آن‌ها استقبال کرد و نام کشورش را به بکجه ("صد واسال") تغییر داد.

### اهمیت تاریخی
بکجه یکی از سه پادشاهی کره بود که نقش مهمی در تاریخ و فرهنگ این منطقه ایفا کرد. این پادشاهی به دلیل مهارت‌های دریایی و روابط تجاری و فرهنگی با چین و ژاپن، به یک قدرت منطقه‌ای تبدیل شد. همچنین، بکجه در گسترش آیین بودایی و انتقال فرهنگ قاره‌ای به ژاپن نقش کلیدی داشت.

## فهرست پادشاهان بکجه
نام‌های پسامرگ همان نام شخصی است. پادشاهان بکجه از عنوان *[[اوراها]]* استفاده می‌کردند.

## تبارنامه پادشاهان بکجه

## تاریخ

### تأسیس
بکجه عمدتاً از بومیان متحدین ماهان (هانجا: 韓人) و یمائک (هانجا: 濊貊族) از گوگوریو و بویو تشکیل شده بود. تعدادی از فرماندهی لیلانگ (هانجا: 樂浪) از طریق تجارت به بکجه وارد شدند و تعداد کمی از جین (هانجا: 辰人) نیز در حکومت بکجه پذیرفته شدند.

بکجه در ۱۸ ق. م توسط پادشاه اونجو، که گروهی از مردم را از جنوب گوگوریو به سمت حوضه رودخانه هان هدایت کرد، تأسیس شد. طبق *اسناد چینی از سه پادشاهی*، در دوره سامهان، یکی از روسای کنفدراسیون ماهان قبلاً بکجه نامیده می‌شد.

*[[سامگوک ساگی]]* شرح مفصلی از تأسیس بکجه ارائه می‌دهد. جومونگ پسرش یوری را در بویو رها کرده بود زمانی که او آن پادشاهی را ترک کرد تا پادشاهی جدید گوگوریو را تأسیس کند. جومونگ پادشاه دونگ‌میونگ شد و دو پسر دیگر با سوسونو به نام‌های اونجو و بیریو داشت. زمانی که یوری بعداً به گوگوریو رسید، جومونگ فوراً او را به عنوان ولیعهد انتخاب کرد. سوسونو که متوجه شد یوری پادشاه بعدی خواهد شد، گوگوریو را ترک کرد و دو پسرش بیریو و اونجو را به جنوب برد تا پادشاهی خود را با مردم خود به همراه ده رعیت ایجاد کنند. از او به عنوان یک شخصیت کلیدی در تأسیس گوگوریو و بکجه یاد می‌شود.

اونجو در ویری‌سئونگ (هانام کنونی) ساکن شد و کشورش را *سیپجه* (십제، 十濟، به معنی "ده رعیت") نامید، در حالی که بیریو در میچوهول (اینچئون کنونی) برخلاف توصیه رعیت‌ها ساکن شد. آب شور و باتلاق‌ها در میچوهول سکونت گاه را دشوار می‌کرد، در حالی که مردم ویری‌سئونگ در رفاه زندگی می‌کردند.

بیریو سپس نزد برادرش اونجو رفت و تاج و تخت سیپجه را خواست. وقتی اونجو نپذیرفت، بیریو اعلام جنگ کرد، اما شکست خورد. در ناامیدی، بیریو خودکشی کرد و مردمش به ویری‌سئونگ نقل مکان کردند، جایی که پادشاه اونجو از آنها استقبال کرد و نام کشورش را *بکجه* ("صد واسال") گذاشت.

پادشاه اونجو پایتخت را از جنوب به شمال رودخانه هان و سپس دوباره به جنوب، احتمالاً در سئول کنونی، تحت فشار سایر ایالت‌های ماهان، منتقل کرد. اعتقاد بر این است که پادشاه گارو پایتخت را در سال ۱۳۲ به شمال رودخانه به بوخانسان سونگ احتمالاً در گویانگ امروزی در شمال غربی سئول منتقل کرده است.

در طول قرون اولیه عصر مشترک، که گاهی به آن دوره سه پادشاهی اولیه نیز گفته می‌شود، بکجه اولیه به تدریج کنترل سایر قبایل ماهان را به دست آورد.

### گسترش

پادشاهی بکجه ابتدا منطقه حوضه رودخانه هان (کره) را فتح می‌کند، سپس ایالت موکجی (목지국، 目支國) را سرنگون می‌کند و سپس ماهان را به قلمرو بکجه اضافه می‌کند.

در طول سلطنت پادشاه گوی (۲۳۴–۲۸۶)، بکجه به عنوان یک پادشاهی تمام عیار تبدیل شد، زیرا به تحکیم کنفدراسیون ماهان ادامه داد. در سال ۲۴۹، طبق متن ژاپنی باستانی *[[نیهون شوکی|نیهون‌شوکی]]*، گسترش بکجه به کنفدراسیون گایا در شرق آن، در اطراف دره رودخانه ناکدونگ رسید. بکجه اولین بار در اسناد چینی به عنوان یک پادشاهی در سال ۳۴۵ توصیف شده است. اولین نمایندگی‌های دیپلماتیک از بکجه در حدود سال ۳۶۷ (طبق گزارش نیهون شوکی: ۲۴۷) به ژاپن رسیدند.

شاه گون‌چوگو (۳۴۶–۳۷۵) قلمرو بکجه را از طریق جنگ با گوگوریو به شمال گسترش داد، در حالی که جوامع ماهان باقی مانده را در جنوب ضمیمه کرد. در طول سلطنت گون‌چوگو، قلمروهای بکجه شامل بیشتر شبه جزیره کره غربی (به جز دو استان پیونگان) بود و در سال ۳۷۱، بکجه گوگوریو را در پیونگ یانگ شکست داد. بکجه تجارت قابل توجهی را با گوگوریو ادامه داد و فرهنگ و فناوری چینی را فعالانه پذیرفت. بودیسم در سال ۳۸۴ مذهب رسمی دولتی شد.

بکجه همچنین به یک قدرت دریایی تبدیل شد و روابط حسنه متقابل با حاکمان ژاپنی دوره کوفون را ادامه داد و تأثیرات فرهنگی قاره‌ای را به ژاپن منتقل کرد. سیستم نوشتاری چینی، بودیسم، سفالگری پیشرفته، تدفین تشریفاتی، و سایر جنبه‌های فرهنگ توسط اشراف، صنعتگران، دانشمندان و راهبان در طول رابطه خود معرفی شدند.

در این دوره، حوضه رودخانه هان قلب این کشور باقی ماند.

### دوره اونگجین
در قرن پنجم، بکجه تحت تهدید نظامی گوگوریو به سمت جنوب عقب‌نشینی کرد و در سال ۴۷۵، منطقه سئول به دست گوگوریو افتاد. پایتخت بکجه از سال ۴۷۵ تا ۵۳۸ در اونجین (گونگجوی کنونی) قرار داشت.

پایتخت جدید که در مناطق کوهستانی محافظت شده بود، در مقابل شمال امن بود، اما ارتباطش با جهان خارج نیز قطع شد. با این حال، این شهر از ویری‌سئونگ به شیلا نزدیک‌تر بود و یک اتحاد نظامی بین شیلا و بکجه علیه گوگوریو شکل گرفت.

بیشتر نقشه‌های دوره سه پادشاهی نشان می‌دهد که بکجه استان‌های چونگچونگ و جولا، هسته اصلی کشور در دوره‌های اونگجین و سابی را اشغال کرده است.

### دوره سابی

در سال ۵۳۸، پادشاه سونگ پایتخت را به سابی (شهرستان بویئو کنونی) منتقل کرد و پادشاهی خود را به یک کشور قدرتمند بازسازی کرد. او به‌طور موقت نام رسمی کشور را به نام **نامبویو** () تغییر داد. «بویو جنوبی» اشاره ای به بویو است که بکجه ریشه از آن داشت. دوره سابی شاهد شکوفایی فرهنگ بکجه، در کنار رشد بودیسم بود. 

بکجه تحت فشار گوگوریو در شمال و شیلا در شرق به دنبال تقویت رابطه با چین بود. قرار گرفتن رودخانه قابل کشتیرانی گیوم در سابی، ارتباط با چین را بسیار آسان‌تر کرد و تجارت و دیپلماسی در طول سلطنت او شکوفا شد و تا قرن هفتم ادامه یافت.

در قرن هفتم، با نفوذ فزاینده شیلا در جنوب و مرکز شبه جزیره کره، بکجه افول خود را آغاز کرد.

### سقوط و جنبش‌های احیاگر
در سال ۶۶۰، نیروهای ائتلاف شیلا و تانگ چین به بکجه حمله کردند که در آن زمان با گوگوریو متحد شد. یک ارتش بزرگ تحت رهبری ژنرال گی‌بک در نبرد هوانگسان بیول در نزدیکی نونسان شکست خورد. پایتخت سابی تقریباً بلافاصله پس از آن سقوط کرد و در نتیجه بکجه توسط شیلا ضمیمه شد. پادشاه اویجا و پسرش بویئو یونگ به تبعید در چین فرستاده شدند در حالی که حداقل برخی از طبقه حاکم به ژاپن گریختند. سقوط سابی منجر به یکی از بخش‌های بدنام در تاریخ کره شد، زیرا تعداد بیشماری از زنان دربار، صیغه و زنان اشراف با پریدن از صخره ای در نزدیکی سابی به جای اسیر شدن توسط اتحاد شیلا تانگ، خودکشی کردند. برای یادآوری این رویداد غم‌انگیز در تاریخ، یک غرفه در به اصطلاح «صخره گل‌های در حال سقوط» ایستاده است که به یاد شکست بکجه و خودکشی زنان دربار پادشاهی و کنیزانی است که از صخره پریده‌اند.

نیروهای بکجه تلاش کردند تا در مدت کوتاهی قوای خود را بازسازی کنند اما با نیروهای مشترک شیلا-تانگ روبرو شدند. یک راهب بودایی دوچیم (도침، 道琛) و ژنرال سابق بکجه گوئیسیل بوکسین برای احیای بکجه برخاستند. آنها از شاهزاده بکجه بویئو پونگ برای خدمت به عنوان پادشاه استقبال کردند و جوریو (주류، 周留، در شهرستان سئوچئون امروزی، چونگ چئونگ جنوبی) به عنوان مقر آنها بود. آنها ژنرال تانگ لیو رنیوان (劉仁願) را در سابی تحت محاصره قرار دادند. امپراتور گائوزونگ ژنرال لیو رنگویی را که قبلاً به دلیل توهین به لی ییفو به درجه معمولی تنزل داده بود را با نیروی امدادی فرستاد و لیو رنگوئی و لیو رنیوآن توانستند با حملات نیروهای مقاومت بکجه مقابله کنند، اما خود به اندازه کافی قوی نبودند. برای سرکوب شورش، و بنابراین برای مدتی ارتش در بن‌بست بود.

بکجه از ژاپن درخواست کمک کرد و پادشاه پونگ با گروهی متشکل از ۱۰٫۰۰۰ سرباز به بکجه بازگشت. قبل از رسیدن کشتی‌های ژاپنی، نیروهای او با گروهی از نیروهای تانگ در شهرستان اونگجین مبارزه کردند.

در سال ۶۶۳، نیروهای احیای بکجه و ناوگان دریایی ژاپن در جنوب بکجه برای مقابله با نیروهای شیلا در نبرد باکگانگ گرد هم آمدند. سلسله تانگ نیز ۷٬۰۰۰ سرباز و ۱۷۰ کشتی فرستاد. پس از پنج رویارویی دریایی، که در همگی ناوگان مشترک شیلا - تانگ پیروز شد، که در اوت ۶۶۳ در باکگانگ رخ داد، که پایین دست رودخانه گئوم یا رودخانه دونگ‌جین بود، نیروهای شیلا تانگ پیروز شدند و بویو پونگ به گوگوریو گریخت.

## منابع

* 

رده:انحلال‌های ۶۶۰ (میلادی)
رده:ایالت‌ها و قلمروهای بنیان‌گذاری‌شده در سده ۱ (پیش از میلاد)
رده:ایالت‌ها و قلمروهای منحل‌شده در ۶۶۰ (میلادی)
رده:باکجه
رده:بنیان‌گذاری‌ها در سده ۱ (پیش از میلاد) در آسیا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۸ (پیش از میلاد)
رده:تاریخ کره
رده:سه پادشاهی کره
رده:فرمانروایان پیشین
رده:کشورهای پیشین در تاریخ کره
رده:کشورهای قدیم در شرق آسیا
رده:مردمان باستانی کره (کشور)
رده:مردمان باستانی