وون‌جو

شهر **وون‌جو**   یک شهر در شمال‌شرق کره جنوبی (شرق شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. این شهر با بیش از ۳۰۰ هزار نفر جمعیت، بزرگترین شهر استان گانگوون می‌باشد.

## تاریخ

شهر وون‌جو دارای قدمتی چندین قرنی می‌باشد. 

در سال ۱۳۹۵ میلادی، با ادغام استان ساحلی گانگ‌نونگ و استان کوهستانی «گیوجو»، استان جدیدی با نام «گانگوون» تأسیس شد. نام این استان با ترکیب هجاهای اول «گانگ‌نونگ» و «وون‌جو» درست شد. در همان سال، برای اولین بار، شهر وون‌جو به عنوان مرکز این استان برگزیده شد.

در ماه اوت سال ۱۸۹۶ میلادی، بعد از ۵ قرن، در پی اصلاحات تقسیماتی در پادشاهی چوسان، مرکز اداری استان گانگوون از وون‌جو به چونچون انتقال یافت. به همین دلیل، در طول دوران استعمار ژاپن بر کره و تا سال ۱۹۴۶ میلادی، شهر وون‌جو، شهری حاشیه‌ای و کوچک با جمعیتی حدود ۲۰ هزار نفر باقی ماند.

در آوریل سال ۱۹۱۴ میلادی، پس از استقرار حکومت استعماری ژاپن بر کره، اراضی تابعهٔ «شهرستان وون‌جو» به ۱۰ قصبه تقسیم شدند، شامل: بورون []، بونبو []، پانبو []، جیجونگ []، سوچو []، گاریپا []، گومّولسان []، گون‌دونگ []، گویره []، هوجو [].

در اکتبر سال ۱۹۱۷ میلادی، «قصبهٔ بونبو» [] به «قصبهٔ وون‌جو» []، «قصبهٔ گومّولسان» [] به «قصبهٔ هونگوپ» []، و «قصبهٔ گاریپا» [] به «قصبهٔ شیلّیم» [] تغییر نام یافت.

در ژوئیه سال ۱۹۳۷ میلادی، «قصبهٔ گون‌دونگ» [] به «قصبهٔ مون‌ماک» [] تغییر نام یافت.

در همان تاریخ، «قصبهٔ وون‌جو» [] به شهرک [] ارتقاء‌ یافت.

در اکتبر سال ۱۹۳۸ میلادی، روستای «ساچون» [] از «قصبهٔ هوجو» جدا شده و به «شهرک وون‌جو» ضمیمه شد.

پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. با این وجود، تمامی اراضی این شهرستان، در جنوب این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (جنوبی) گانگوون قرار گرفت.

در شروع جنگ کره و در روزهای اول درگیری در تابستان سال ۱۹۵۰ میلادی، هوئنگ‌سونگ و وون‌جو از اولین مناطقی بودند که شاهد کشتارهای جمعی مخالفان و زندانیان سیاسی به دست قوای کره جنوبی بودند. در این منطقه حداقل ۱۷۰ نفر زندانی سیاسی (کمونیست یا مشکوک به کمونسیت) از زندان‌ها تخلیه شده و توسط «کیم مان‌شیک»، افسر پلیس کره جنوبی اعدام فراقانونی شدند.

در طول جنگ کره، بین سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۵۳ میلادی، شهر وون‌جو سه بار بین طرفین دست‌به‌دست شد. اما با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش‌بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، تمامی اراضی این شهرستان، بدون تغییر خاصی، تحت حاکمیت کره جنوبی، تحت مدیریت استان (جنوبی) گانگوون، قرار گرفت. در طول جنگ، این شهر به طور گسترده‌ای تخریب شد.

از زمان اتمام جنگ کره به این سو، این شهر به یکی از مناطق تدارکاتی راهبردی مهم ارتش کره جنوبی و قوای آمریکائی تبدیل شده است. به همین دلیل، این شهر شاهد رشد گسترده‌ای بوده است.

در سپتامبر سال ۱۹۵۵ میلادی، «شهرک وون‌جو» با جدائی و استقلال از «شهرستان وون‌جو»، به شهر (در سطح شهرستان، مستقیما در تابعیت استان گانگوون ارتقاء یافت. ۱۵ روستای تابعهٔ شهرک، به «ناحیه» ارتقاء یافته و در تابعیت شهر جدید قرار گرفتند. این ۱۵ ناحیه شامل: «ایلسان» []، «این» []، «بونگسان ۱ام» []، «بونگسان ۲ام» []، «بونگسان ۳ام» []، «پیونگ‌وون» []، «ته‌جانگ ۱ام» []، «ته‌جانگ ۲ام» []، «جونگانگ» []، «دان‌گیه» []، «گه‌ئون» []، «میونگنیون» []، «وون» []، «هاک‌سونگ ۱ام» []، «هاک‌سونگ ۲ام» [].

سه روستای دیگر نیز، «اوسان» [] از «قصبهٔ هوجو»، «دان‌گو» []  و «هِنگ‌گو» [] از «قصبهٔ پانبو» جدا شده، و به «ناحیه» ارتقاء یافته و ضمیمهٔ این شهر جدید شدند. این شهر جدید متشکل از ۱۸ ناحیه بود.

در همان زمان، «شهرستان وون‌جو» که شامل حومهٔ شهر وون‌جو می‌شد، به «شهرستان وون‌سونگ» [] تغییر نام یافت.

در سپتامبر سال ۱۹۶۱ میلادی، تعدادی از ۱۸ ناحیهٔ فوق الذکر در «شهر وون‌جو» ادغام شدند. نواحی «بونگسان ۱ام» و «۲ام» و «۳ام» به عنوان «ناحیهٔ بونگسان»، نواحی «ته‌جانگ ۱ام» و «۲ام» به عنوان «ناحیه ته‌جانگ»، نواحی «جونگانگ» و «پیونگ‌وون» به عنوان «ناحیهٔ جونگ‌پیونگ» []، نواحی «این» و «وون» به عنوان «ناحیهٔ وونین»، []، و نواحی «هاک‌سونگ ۱ام» و «۲ام» به عنوان‌ «ناحیهٔ هاک‌سونگ» ادغام شدند. تعداد نواحی تابعهٔ «شهر وون‌جو» به ۱۲ عدد رسید.

در دسامبر سال ۱۹۶۵ میلادی، ناحیهٔ «جونگ‌پیونگ» به دو ناحیهٔ سابق خود مجددا تقسیم شد. ناحیهٔ «وونین» نیز همین‌طور. نواحی «این» []، «پیونگ‌وون» []، «جونگانگ» []، و «وون» [] مجددا تأسیس شدند. تعداد نواحی تابعهٔ «شهر وون‌جو» به ۱۴ عدد رسید.

در ژوئیه سال ۱۹۷۳، روستاهای «بان‌گوک» [] و «گوان‌سول» ] از «قصبهٔ پانبو» (در تابعیت «شهرستان وون‌سونگ») جدا شده، به «ناحیه»، [] و []، ارتقاء یافته و ضمیمهٔ «شهر وون‌جو» شدند. روستای «گاهیون» [] از «قصبهٔ هوجو» نیز به همین‌ صورت به ناحیه‌ای [] در «شهر وون‌جو» ارتقاء یافته، و روستای «موشیل» [] از «قصبهٔ هونگوپ» به  ناحیه‌ای [] در «شهر وون‌جو» ارتقاء یافت. تعداد نواحی تابعهٔ «شهر وون‌جو» به ۱۸ عدد رسید.

در فوریه سال ۱۹۸۳ میلادی، بخشی از «ناحیهٔ گوان‌سول»، «شهر وون‌جو»، تحت عنوان «روستای شینچون» [] به «قصبهٔ پانبو»، «شهرستان وون‌سونگ» پیوست.

در همان زمان و در تابعیت دو روستای «سان‌هیون» و «مه‌هو» از «قصبهٔ سوون» در شهرستان هوئنگ‌سونگ به «قصبهٔ هوجو» در «شهرستان وون‌سونگ» پیوستند.

در ژانویه ۱۹۸۹ میلادی، «شهرستان وون‌سونگ» به «شهرستان وون‌جو»‌ تغییر نام داد. این شهرستان کماکان مستقل از «شهر وون‌جو» بوده، و اراضی حومه‌ای و روستایی اطراف آن را شامل می‌شده.

در ژانویه سال ۱۹۹۵ میلادی، در پی سیاست تقسیمات اداری کره جنوبی در متحد کردن شهرها و حومه‌های آنها، «شهر وون‌جو» و «شهرستان وون‌جو» با هم تحت نام «شهر وو‌ن‌جو» ادغام شدند. (۱۸ ناحیه و ۹ قصبه)

در فوریه سال ۱۹۹۵ میلادی، ناحیهٔ «میونگنیون» به دو قسمت «میونگنیون ۱ام» [] و «میونگنیون ۲ام» [] تقسیم شدند. تعداد نواحی تابعهٔ «شهر وون‌جو» به ۱۹ عدد رسید.

در مارس ۱۹۹۵ میلادی، «قصبهٔ مون‌ماک» به شهرک ارتقاء یافت. روستای «ده‌دون» نیز از «قصبهٔ گانگچون»، شهرستان یوجو، استان گیونگ‌گی ضمیمهٔ «شهرک مون‌ماک» شد.

در ژانویه ۱۹۹۹ میلادی، دو ناحیهٔ «جونگانگ» و «پیونگ‌وون»، مجددا به عنوان «ناحیهٔ جونگ‌پیونگ» [] با هم ادغام شدند. دو ناحیهٔ «بان‌گوک» و «گوان‌سول» تحت عنوان «بان‌گوک-گوان‌سول» ادغام شدند. در نهایت، تعداد نواحی وون‌جو به ۱۶ عدد رسید.

## حمل و نقل
### حمل و نقل ریلی
شهر وون‌جو بر روی دو‌راهی  مسیر قطارهای سریع‌السیر ملی کره (KTX) قرار دارد. البته که خطوط ریلی عبوری از وون‌جو، خطوط ویژهٔ سریع‌السیر نمی‌باشند. اما قطارهای سریع‌السیر از این شهر و بر روی خطوط ریلی عادی عبور می‌کنند. از شمال‌غرب، خط ریلی مرکزی (جونگانگ) این شهر را به سئول متصل می‌کند. همین خط، به جنوب ادامه یافته و به جه‌چون و نهایتا به جنوب‌غرب کره و شهر بوسان متصل می‌شود. ایستگاه این خط، با نام «وون‌جو» []، در غرب شهر می‌باشد.

در شمال‌غرب وون‌جو، خط ریلی دیگری به نام «گیونگ‌گانگ» (به معنی پایتخت به گانگوون) جدا می‌شود. این خط از شمال شهر عبور کرده، و به سمت شرق کره می‌رود. این خط، سئول و وون‌جو را به گانگ‌نونگ متصل می‌کند. ایستگاه این خط، در شمال‌غرب شهر، و با نام «مان‌جونگ» [] می‌باشد. این خط و این ایستگاه در دسامبر سال ۲۰۱۷ میلادی افتتاح شد.

ایستگاه «وون‌جوی غربی (سو-وون‌جو)» []، ایستگاه مشترک و محل تلاقی این دو خط، در «قصبهٔ جیجونگ»، در دسامبر سال ۲۰۲۳ افتتاح شد.

### حمل و نقل جاده‌ای

شهر وون‌جو محل تلاقی سه آزادراه سراسری ملی می‌باشد، آزادراه‌های شمارهٔ ۵۰، ۵۲، و ۵۵.

آزادراه شمارهٔ ۵۰، موسوم به «یونگ‌دونگ» []، غرب به شرق شبه‌جزیره کره را به هم متصل می‌کند. این آزادره از حوالی اینچون در غرب شروع شده و با عبور از شهرهای اقماری جنوب سئول در استان گیونگ‌گی، منجمله با عبور از مرکز آن استان، شهر سوون به وون‌جو می‌رسد. این آزادراه سپس به سمت شرق ادامه یافته و با گذر از میان رشته‌کوه‌های ته‌بِک، به ساحل شرقی شبه‌جزیرهٔ کره و گانگ‌نونگ، می‌رسد. این آزادراه از شمال شهر وون‌جو عبور می‌کند و نقش کنارگذر شمالی این شهر را نیز ایفا می‌کند. منطقهٔ شهری اصلی وون‌جو با یک تقاطع غیرهم‌سطح به این آزادراه متصل است.

آزادراه ۵۲، موسوم به «گوانگجو - وون‌جو» []، آزادراه شرقی-غربی دیگری می‌باشد که به موازات آزادراه شمارهٔ ۵۰ و شمال‌تر از آن کشیده شده است. این آزادراه در شمال شهر وون‌جو و در تقاطعی با آزادراه شمارهٔ ۵۰ شروع شده، و به سمت غرب می‌رود. این آزادراه، به طور مستقیم‌تری شهر وون‌جو را به حوالی سئول متصل می‌کند. این آزادراه در سمت غرب، در گوانگجو در استان گیونگ‌گی به پایان می‌رسد.

آزادراه عبوری دیگر از شهر وو‌ن‌جو، آزادراه شماره ۵۵، موسون به «آزادراه مرکزی (جونگانگ)» [] می‌باشد. این آزادراه سراسری، از میانهٔ شرقی-غربی شبه‌جزیره کره، در اراضی بسیار کوهستانی، عبور می‌کند. این آزادراه جنوب کره جنوبی و شهر بوسان را به شمال آن، مرکز استان گانگوون، شهر چونچون متصل می‌کند. این آزادراه شرقی‌ترین آزادراه سراسری شمالی-جنوبی در شبه‌جزیرهٔ کره می‌باشد. این آزادراه از غرب شهر وون‌جو عبور می‌کند و نقش کنارگذر غربی این شهر را نیز ایفا می‌کند. منطقهٔ شهری اصلی وون‌جو با یک تقاطع غیرهم‌سطح به این آزادراه متصل است.

در دورادور این شهر، غرب-جنوب-شرق، بزرگراهی به طول کلی ۲۶٫۶ کیلومتر، موسوم به «شاهراه کمربندی جایگزینی ملی شهر وون‌جو» []،  کشیده شده است که نقش کمربندی را ایفا می‌کند.

## تقسیمات اداری
شهر وون‌جو به ۱۶ ناحیه، ۱ شهرک، و ۸ قصبهٔ تابعه تقسیم شده است. در تابعیت شهرک و قصبهٔ تابعهٔ این شهر، در مجموع ۶۰ عدد روستا وجود دارد. 

### لیست روستاها

**شهرک مون‌ماک**

**قصبه بورون**

**قصبه پانبو**

**قصبه جیجونگ**

**قصبه سوچو**

**قصبه شیلّیم**

**قصبه گویره**

**قصبه هوجو**

**قصبه هونگوپ**

## جستارهای وابسته
* کره‌جنوبی
* فهرست شهرهای کره‌جنوبی

## منابع
* ویکی‌پدیای انگلیسی

رده:ونجو
رده:شهرهای گانکون-دو، کره جنوبی