مزامیر (مجموعه شعر)

**مزامیر** مجموعه شعری است از *[[پرویز داریوش]]* که در اسفند سال ۱۳۳۶ در ۱۰۰ صفحه (۴۰ صفحه مقدمه به‌علاوهٔ ۶۰ صفحه شعر) در تهران به چاپ رسید.

## محتوا
این مجموعه شامل یازده شعر و یک مقدمهٔ بسیار مفصل بود. این مقدمه به صورت گفتگویی است بین چندین گروه مختلف‌الرأی پیرامون شعر نو و شاعر با قرار دادنِ حرفِ اولِ نامِ هر صاحب‌نظر در جلوی سخن، او را می‌شناساند؛ مثلِ «الف» که به *[[هوشنگ ایرانی]]* یا «خ» که به *[[پرویز ناتل خانلری]]* اشاره دارد.

اولین شعر مجموعه، با تاریخ ۲۷ اردی‌بهشت ۱۳۳۱ و یکی-دو شعر دیگر، شعر نیمایی و باقی اشعار شعر سپید بود.

## نقد
مجموعهٔ «مزامیر» - با وجود تصنعی بودن اشعار - نشان از درک عمیق شاعر از فلسفهٔ وجودی شعر نو داشت. مزامیر نام کتاب *[[داوود نبی]]* است؛ اشعاری که با همراهی نی خوانده می‌شد؛ با این وجود، مزامیر *[[پرویز داریوش]]* از هیچ نظر به مزامیر شباهت ندارد و علت این نامگذاری معلوم نیست. این مجموعه شعر در ۲۰۰ یا ۳۰۰ نسخه منتشر شد و طبیعتاً به دست همهٔ شعردوستان و اهل نظر نرسید تا بازتابی داشته باشد.

## نمونه شعر
**آواز قو**
:::::::*به جلال و سیمین*

در فضای وسیعِ باغ ممات، مردی آواره از سرای حیات
گوش بگشود:
صوت دلکش دوست، می‌رسید از محیط نامحدود
- «کیسی؟»
- «رهروی ز پا مانده. بازجویان خانهٔ مقصود.»
- «از کجا آیی؟»
- «از قلمرو عشق، بارها از دیار حدود»
- «کس شناسی در این دیار… ؟»
سکوت.
برق نارنج و سبزی ساقه
فکرتی پر ز تابش و سکته
نام‌های یک‌به‌یک تنیده به شکل.

از بن زردی لطیف حیات
پیش از این آمدند با اکراه
کرکسانِ مهیبِ اندیشه
در پی لاشه‌های غرق گناه
ز مترسِ خرد به جان ترسان.

- «برزخ انتظار؟»
- «منفی نیست: گرچه مثبت غبار ناپیداست.»
شرط‌های سه‌گانهٔ ابلیس
پیِ اثباتِ گردش انسان
مانعِ انبساطِ جاویدان.
- «پیش!»
- «نی، اندکی درنگ سزاست»
دختران سپید از پس و پیش
سر به دنبال کودکان سیاه
در سراشیب انحطاط خیال
حفرهٔ آرزوست پستانی
غرقه در بوی‌های نافهٔ دل
بینی انجماد بی‌ادراک.

- «می‌توان بازگشت؟»
- «همواره، گر توان شکل دیگری پذرفت»
- «گر توان کودکی گرفت ز سر، چشم‌بسته به روشنایی روز
یک‌به‌یک برگ‌های هستی را، گذراند از دریچه‌های هنوز
«به یقین برنشاند تاکی چند، میِ شک برگرفت از سرِ سوز:
«بذرِ جد…»
:- «وای!»
:- «ناله‌ات پی چیست؟»
مردی آشفته‌موی از پسِ کوه، ناگهان در میان دریا جست
دختری در هوای آتش خویش، نرم‌نرمک ز دختری می‌رست
گوری از شوق وصل مدفونی، چشم بر عالم حقیقت بست»

- «نه مگر در حریم خلوت عشق، روزگاری تو را سلوکی رفت؟»

وحشت اضطراب ناموجود، نیم‌پیدا نیمه‌ای مفقود
اختر نیمه‌خواب صبح سیاه، لؤلؤیی چون مراد دل منفود.
خاور و باختر به هم پیچان:
کوکب رهنمای کوی خراب
نعره‌ای زد چو انفجار شکیب
به سرای خدا زنی نالید
که «منت بوده‌ام غفور و ودود،
«چون سرت زخم دید گاه نبرد: که به وی خویش یا نمایش خویش:
«یا:
در آن سهمگین شب میعاد، که شکستی به زعم خویش عهود،
«بخروشیدی از درون پریش
«روی بنهفتی از عوالم عیش
«یا:
«از آن پیشتر، چو نیمهٔ شعبان، ز تقلای خویشتن خسته
«لب نهادی به چشمهٔ هستی، چشم‌بسته چو رهنمای هنود
:::::::::::نه منت بوده‌ام غفور و ورود؟»

باز قندیل آرزو لرزید، شعلهٔ بیم سوخت، شهر امید
شکم پرشکنج نغمهٔ عمر، بازویی نرم دور خود پیچید
ساربان ازل به بانگ هوی، کاروان را سوی ابد بکشید،

- «نه قدیم است انعطاف بشر، در سراپردهٔ شگفت گریز؟
«در جراثمِ تابناک وجود: عشق هم حادثی است نامولود؟
«در گریزم من از وفای به عهد
آتشم در میان جنگل عود
نز پی جاه کوفتم بابی
به پناه آمدم ز مُلک وجود

کشتی انتظار لنگر بست، ماهی از آب سر برون آورد،
عقرب شک به گوشهٔ وحشت، سر به دنبال خویشتن آزرد
در فضا دیگری هویدا شد: راه‌پویان منزل مقصود
مرد وارسته پا نهاد به پیش، در شمار خرد هزاران بیش
سرو ناپدار فکرت او: مهبط پایدار سمع و شهود.

:::::::::::هامبورگ ۱۳۳۳

## پی‌نوشت

## منابع
* 

رده:کتاب‌های ۱۳۳۶
رده:کتاب‌های شعر