اعضای اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع

[اعضای کنونی اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع (به رنگ آبی)، اعضای فعلی تعلیق شده (سبز)، اعضای سابق (نارنجی)، و [سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا و وابسته به تاج و تخت (آبی روشن)|بندانگشتی|350px]]

**اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع** سازمانی بین‌المللی و انجمنی داوطلبانه متشکل از ۵۶ کشور و ایالت که همگی مستعمره انگلیس بوده اند است. این سازمان شامل قدیمی‌ترین مستعمرات بریتانیا و سرزمین‌های وابسته به آن‌ها می‌باشد.

مطابق اعلامیه سنگاپور در سال ۱۹۷۱ هیچ‌یک از دولت‌ها در اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع در عمل بیش از دیگر دولت‌ها سلطه بر امور ندارد بلکه هرکدام از این دولت‌ها به عنوان یکی از اعضای سیاسی این اتحادیه حضور دارد؛ و به جای آن رابطه‌ای سازمانی و بین‌المللی میان این دولت‌ها وجود دارد که از طریق آن کشورها در زمینه‌های اجتماعی، سیاسی، و اقتصادی متنوع، برابر در نظر گرفته شده و در چارچوب ارزش‌ها و اهداف مشترک و مشخص در اعلامیه سنگاپور همکاری دارند. این ارزش‌ها و اهداف مشترک عبارتند از ارتقاء دموکراسی، حقوق بشر، حکمرانی خوب، حاکمیت قانون، آزادی مدنی، مساوات‌خواهی، تجارت آزاد، چندجانبه‌گرایی، و صلح جهانی.

نماد این اتحادیه پادشاه چارلز است؛ که به عنوان رئیس اتحادیه خدمت می‌کند. در عین حال، با این موقعیت، او قدرتی سیاسی یا اجرایی بیش از دیگر کشورهای عضو اتحادیه ندارد. این صرفاً برای پذیرش نمادی برای همبستگی است، و این ریاست دبیر کلی و مدیریت اجرایی اتحادیه می‌باشد.

اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع برای اولین بار به‌طور رسمی در سال ۱۹۳۱ تشکیل شد که با امضای اساسنامه وست مینستر حاکمیت قانونی قلمروهای بریتانیا به رسمیت شناخته شد.

کشورهای مشهور به «قلمرو مشترک‌المنافع بریتانیا»، شامل اعضای اصلی پادشاهی متحده، کانادا، استرالیا، آفریقای جنوبی، ایرلند، و نیوزیلند، بود. اگر چه حاکمیت استرالیا و نیوزیلند به ترتیب تا سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۷ در اساسنامه اتخاذ نشده بود. در سال ۱۹۴۹، اعلامیه لندن امضا شد و ایجاد اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع مدرن و تصویب نام فعلی آن انجام گرفت. اخیراً در ۳ اکتبر ۲۰۱۳ گامبیا از اتحادیه خارج شد که نتیجه آن قطع ارتباط سیاسی و اقتصادی این کشور با اتحادیه بود.

در حال حاضر، از دولت‌هایی که عضو اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع هستند، سه دولت در اروپا، دوازده دولت در آمریکای شمالی، یک دولت در آمریکای جنوبی، هجده دولت در آفریقا، هشت دولت در آسیا، و یازده دولت در اقیانوسیه می‌باشند. هفت دولت از اعضای سابق اتحادیه‌اند، که چهار تا از آن‌ها دیگر به عنوان نهادی مستقل وجود ندارند (اما به عنوان بخشی از کشورهای عضو فعلی) هستند. جمعیت اعضای اتحادیه ۲٫۲ میلیارد نفر است، که تقریباً یک سوم از جمعیت جهان است، و از میان آن‌ها ۱٫۲۱ میلیارد نفر در کشور هند زندگی کرده و ۹۵٪ در آسیا و آفریقا زندگی می‌کنند.

در حال حاضر چارلز سوم به عنوان سرپرست ۱۵ دولت از دولت‌های عضو اتحادیه فعالیت می‌کند، پنج کشور دیگر دولت‌های پادشاهی با پادشاهانی مستقل دارند (برونئی، لسوتو، مالزی، سوازیلند، تونگا) و بقیه کشورها دارای نظام جمهوری می‌باشند.

## فهرست کشورهای عضو
منبع محتوای این بخش

### [[آفریقا]]

# بوتسوانا
# کامرون
# گابن
# گامبیا
# غنا
# کنیا
# اسواتینی
# لسوتو
# مالاوی
# موریس
# موزامبیک
# نامیبیا
# نیجریه
# رواندا
# سیشل
# سیرالئون
# آفریقای جنوبی
# توگو
# اوگاندا
# تانزانیا
# زامبیا

### [[آسیا]]

# بنگلادش
# برونئی
# هند
# مالزی
# مالدیو
# پاکستان
# سنگاپور
# سری‌لانکا

### [[آمریکای شمالی]] و [[آمریکای جنوبی]]

# آنتیگوآ و باربودا
# باهاما
# باربادوس
# بلیز
# کانادا
# دومینیکا
# گرنادا
# گویان
# جامائیکا
# سنت لوسیا
# سنت کیتس و نویس
# سنت وینسنت و گرنادین‌ها
# ترینیداد و توباگو

### [[اروپا]]

# قبرس
# مالت
# پادشاهی متحد

### [[اقیانوسیه]]

# استرالیا
# فیجی
# کیریباتی
# نائورو
# نیوزیلند
# پاپوآ گینه نو
# ساموآ
# جزایر سلیمان
# تونگا
# تووالو
# وانواتو

## جستارهای وابسته
* اتحادیه کشورهای مشترک المنافع
* قلمروی مشترک‌المنافع

## منابع

رده:اعضای اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع
رده:امپراتوری بریتانیا
رده:تاریخ اتحادیه کشورهای همسود
رده:فهرست‌های کشورها
رده:کشورها بر پایه سازمان بین‌المللی