ارتش قاره‌ای

[بندانگشتی|300px|این نقاشی، نیروهای سرلشکر بریتانیایی [چارلز کورن‌والیس|چارلز کورنوالیس، مارکی اول کورنوالیس (۱۷۳۸–۱۸۰۵) (که خود در زمان تسلیم حضور نداشت) را به تصویر می‌کشد که پس از محاصره یورک‌تاون (۲۸ سپتامبر - ۱۹ اکتبر ۱۷۸۱) در طول جنگ انقلاب آمریکا، در حال تسلیم شدن به نیروهای فرانسوی و آمریکایی هستند. شخصیت‌های اصلی به تصویر کشیده شده، ژنرال‌های چارلز اوهارا و بنجامین لینکلن هستند. دولت ایالات متحده در سال ۱۸۱۷ به ترامبول مأموریت داد تا نقاشی‌های میهن‌پرستانه، از جمله این اثر، را برای آنها بکشد و هزینه این اثر را در سال ۱۸۲۰ پرداخت کرد.]]

**ارتش قاره‌ای**، ارتش مستعمرات متحد بود که نماینده سیزده مستعمره و بعداً ایالات متحده در طول جنگ انقلاب آمریکا بود. این ارتش در ۱۴ ژوئن ۱۷۷۵ با قطعنامه‌ای که توسط دومین کنگره قاره‌ای، که پس از آغاز جنگ در نبردهای لکسینگتون و کنکورد در ۱۹ آوریل ۱۷۷۵ در فیلادلفیا تشکیل شد، تصویب شد. در نتیجه، تولد ارتش ایالات متحده در ۱۴ ژوئن جشن گرفته می‌شود. فرماندهی این ارتش بر اساس حکم کنگره قاره‌ای بر عهده ژنرال جرج واشینگتن بود.

ارتش قاره‌ای برای هماهنگ کردن تلاش‌های نظامی مستعمرات در جنگ علیه بریتانیایی‌ها که به دنبال حفظ کنترل بر مستعمرات آمریکا بودند، ایجاد شد. ژنرال جورج واشنگتن به عنوان فرمانده کل ارتش قاره‌ای منصوب شد و این سمت را در طول جنگ حفظ کرد.

ارتش قاره‌ای با میلیشاها و نیروهای داوطلب محلی تقویت شد که یا وفادار به ایالات خاص بودند یا به صورت مستقل فعالیت می‌کردند. بیشتر اعضای ارتش قاره‌ای پس از معاهده پاریس ۱۷۸۳ که پایان رسمی جنگ را اعلام کرد، منحل شدند، به جز دو گروه کوچک که برای محافظت از قلعه پیت و وست پوینت نگهداری شدند. — واژه‌ی «میلیشیا» (militia) در اینجا به معنی نیروهای مردمی مسلح یا شبه‌نظامیان محلی است.

در دوران پیش از انقلاب آمریکا، هر مستعمره گروه‌هایی از شهروندان عادی داشت که در مواقع خطر برای دفاع از محل خود اسلحه به دست می‌گرفتند. این نیروها سربازان حرفه‌ای نبودند، اما نقش مهمی در مقاومت در برابر ارتش بریتانیا داشتند. بنابراین، وقتی گفته می‌شود «میلیشیای لکسینگتون»، منظور مردم مسلح همان ناحیه است که برای دفاع از شهرشان در برابر نیروهای بریتانیایی جنگیدند.

## ریشه‌ها
ارتش قاره‌ای متشکل از سربازانی از تمام سیزده مستعمره و پس از سال ۱۷۷۶، از تمام ۱۳ ایالت بود. جنگ انقلاب آمریکا در نبردهای لکسینگتون و کنکورد، در ۱۹ آوریل ۱۷۷۵، در زمانی که انقلابیون مستعمره هیچ ارتش دائمی نداشتند، آغاز شد. پیش از این، هر مستعمره به شبه‌نظامیان میهن‌پرست متکی بود که از شهروندان-سربازان پاره وقت برای دفاع محلی یا برای تشکیل نیروهای موقت استانی تشکیل شده بودند، همانطور که در طول جنگ فرانسه و سرخپوستان بین سال‌های ۱۷۵۴ تا ۱۷۶۳ انجام شد. با افزایش تنش‌ها با بریتانیای کبیر در سال‌های منتهی به جنگ، مستعمره‌نشینان شروع به اصلاح شبه‌نظامیان خود در آماده‌سازی برای درگیری احتمالی کردند. آموزش شبه‌نظامیان پس از تصویب قوانین غیرقابل تحمل در سال ۱۷۷۴ افزایش یافت. مستعمره‌نشینانی مانند ریچارد هنری لی پیشنهاد تشکیل یک نیروی شبه‌نظامی ملی را دادند، اما کنگره اول قاره‌ای این ایده را رد کرد.  در 23 آوریل 1775، کنگره ایالتی ماساچوست تشکیل یک ارتش استعماری متشکل از 26 هنگ گروهان را تصویب کرد. نیوهمپشایر، رود آیلند و کنتیکت به زودی نیروهای مشابه اما کوچکتری را تشکیل دادند.

در ۱۴ ژوئن ۱۷۷۵، دومین کنگره قاره‌ای، که در تالار استقلال امروزی در فیلادلفیا تشکیل جلسه داد، به تأسیس ارتش قاره‌ای برای تأمین دفاع مشترک از مستعمرات رأی داد و نیروهای میهن‌پرست را که از قبل در خارج از بوستون (۲۲۰۰۰ سرباز) و نیویورک (۵۰۰۰ سرباز) مستقر بودند، در آن گنجاند. همچنین ده گروهان اول از نیروهای ارتش قاره‌ای را به مدت یک سال به خدمت گرفت، از جمله تفنگدارانی از استان پنسیلوانیا، استان مریلند و مستعمره ویرجینیا که به عنوان پیاده نظام سبک استفاده می‌شدند. تفنگداران پنسیلوانیا در ژانویه ۱۷۷۶ به اولین هنگ قاره‌ای تبدیل شدند. در ۱۵ ژوئن ۱۷۷۵، کنگره به اتفاق آرا جورج واشنگتن را به عنوان فرمانده کل ارتش قاره‌ای انتخاب کرد. واشنگتن پذیرفت و بلافاصله به بوستون عزیمت کرد، جایی که محاصره موفقیت‌آمیز بوستون را رهبری کرد.

واشنگتن در طول جنگ انقلاب، بدون هیچ گونه غرامتی به جز بازپرداخت هزینه‌ها، به عنوان فرمانده کل ارتش قاره‌ای خدمت کرد.  همزمان با اینکه کنگره قاره‌ای به طور فزاینده‌ای مسئولیت‌ها و جایگاه یک قوه مقننه را برای یک کشور مستقل پذیرفت، نقش ارتش قاره‌ای به موضوع بحث‌های قابل توجهی تبدیل شد. برخی از آمریکایی‌ها به طور کلی از حفظ یک ارتش دائمی بیزار بودند، اما الزامات جنگ انقلاب علیه بریتانیا مستلزم نظم و سازماندهی یک ارتش مرکزی سازمان‌یافته تلقی می‌شد. در نتیجه، ارتش قاره‌ای در طول جنگ تکامل یافت، به طور معمول واحدهای خود را سازماندهی مجدد کرد و در نهایت از فرانسه که به دنبال مقابله با نفوذ بریتانیا در آمریکای شمالی بود، درخواست حمایت و پشتیبانی کرد.
[بندانگشتی|[جرج واشینگتن|جورج واشنگتن، که در ۱۵ ژوئن ۱۷۷۵ توسط دومین کنگره قاره‌ای به عنوان فرمانده کل ارتش قاره‌ای منصوب شد]]
در پایان سال ۱۷۷۵، در طول اولین سال جنگ انقلابی، کنگره قاره‌ای به عنوان یک دولت جنگی بالفعل عمل می‌کرد که ایجاد ارتش قاره‌ای، نیروی دریایی و تفنگداران دریایی را مجاز شمرده بود. پرچم جدیدی برای نمایندگی کنگره و مستعمرات متحد مورد نیاز بود. اعتقاد بر این است که پرچم اتحادیه قاره‌ای، که نمایانگر سربازان و ملوانان متحد به عنوان نیروهای مسلح مستعمرات متحد بود، توسط ارتش جورج واشنگتن در ۲ ژانویه ۱۷۷۶ در پراسپکت هیل در چارلزتاون (سامرویل امروزی)، نزدیک ستاد او در کمبریج، ماساچوست، برافراشته شد. 

## افسران و مردان
ارتش قاره‌ای فاقد نظم و انضباطی بود که معمولاً از یک ارتش انتظار می‌رود. وقتی برای اولین بار تشکیل شد، شمارش تعداد سربازان جورج واشنگتن کمی بیش از یک هفته به تعویق افتاد. به جای اینکه بدون چون و چرا از فرماندهان و افسران خود اطاعت کنند، هر واحد جامعه‌ای بود که رهبران خود را به صورت دموکراتیک انتخاب کرده بود. هنگ‌ها از ایالت‌های مختلف بودند و از آنجا که از داوطلبان تشکیل شده بودند، از نظر تعداد نامتوازن بودند. در حالی که این مشکل می‌توانست با جابجایی سربازان جبران شود، بسیاری از آنها اعتقادی ناشی از جمهوری‌خواهی آمریکایی داشتند - اگر سربازان از افسرانی که انتخاب کرده بودند جدا می‌شدند، باور نداشتند که باید خدمت کنند. جورج واشنگتن با تکیه بر تمایل ارتش داوطلب خود برای جنگ، مجبور شد این ضعف لجستیکی را به نفع مصالحه فدا کند. 3 

سربازان ارتش قاره‌ای داوطلب بودند؛ آنها موافقت کردند که در ارتش خدمت کنند و دوره‌های استاندارد ثبت نام از یک تا سه سال طول می‌کشید. در اوایل جنگ، دوره‌های ثبت نام کوتاه بود، زیرا کنگره قاره‌ای از احتمال تبدیل ارتش قاره‌ای به یک ارتش دائمی بیم داشت. تعداد کل سربازان ارتش هرگز بیش از ۴۸۰۰۰ نفر و تعداد سربازان در یک منطقه ۱۳۰۰۰ نفر نبود. جابجایی سربازان، به ویژه در زمستان ۱۷۷۶-۱۷۷۷، یک مشکل دائمی بود و ثبت نام‌های طولانی‌تر تأیید شد. از آنجایی که کشور جدید (که هنوز کاملاً مستقل نشده بود) پولی نداشت، دولت موافقت کرد که به سربازان کمک هزینه‌ای بدهد که می‌توانستند آن را با پول معاوضه کنند.  در سال‌های ۱۷۸۱ و ۱۷۸۲، مقامات و افسران میهن‌پرست در مستعمرات جنوبی بارها سیاست‌هایی را اجرا کردند که به استخدام‌کنندگانی که موفق به ثبت نام تعداد مشخصی از داوطلبان در ارتش قاره‌ای می‌شدند، برده به عنوان پاداش پیشنهاد می‌داد. در ژانویه ۱۷۸۱، مجمع عمومی ویرجینیا مصوبه‌ای را تصویب کرد که اعلام می‌کرد به داوطلبان ثبت نام در هنگ‌های خط ویرجینیا، یک «سیاه‌پوست سالم و تندرست» به عنوان پاداش داده خواهد شد. 
[بندانگشتی|تصویر سال ۱۷۸۱ از سربازان ارتش قاره‌ای در جریان [کمپین یورک‌تاون|نبرد یورک‌تاون، شامل یک سرباز پیاده‌نظام سیاه‌پوست (در سمت چپ) از هنگ اول رود آیلند، یکی از هنگ‌های ارتش قاره‌ای با بیشترین تعداد سربازان میهن‌پرست سیاه‌پوست . تخمین زده می‌شود که چهار درصد از ارتش قاره‌ای سیاه‌پوست بودند.]]
افسران ارتش قاره‌ای و شبه‌نظامیان ایالتی معمولاً کشاورزان خرده‌پا با حس افتخار و جایگاه و تعهد ایدئولوژیک به مخالفت با سیاست‌های سلطنت بریتانیا بودند.  در همین حال، سربازان ثبت‌شده عمدتاً از طبقه کارگر یا گروه‌های اقلیت، یعنی انگلیسی، پروتستان اولستر یا آفریقایی‌تبار بودند. تا یک چهارم ارتش واشنگتن از تبار اسکاتلندی-ایرلندی (انگلیسی و اسکاتلندی) اولستر بودند که بسیاری از آنها تازه وارد و نیازمند کار بودند.  آنها با قراردادهای خاصی که وعده پول نقد، پرداخت منظم با دستمزد خوب، غذا، لباس و مراقبت‌های پزشکی، همراهی و وعده مالکیت زمین پس از جنگ را می‌داد، به داوطلب شدن ترغیب می‌شدند. تا سال 1780، بیش از 30000 مرد در ارتش قاره‌ای خدمت می‌کردند، اما کمبود منابع و آموزش مناسب منجر به کشته شدن بیش از 13000 سرباز شد.  تا سال 1781-1782، تهدیدهای شورش و شورش‌های واقعی جدی شد.  

ارتش قاره‌ای از نظر نژادی یکپارچه بود، وضعیتی که ارتش ایالات متحده تا اواخر دهه 1940 دوباره آن را ندید. در طول انقلاب، به بردگان آفریقایی-آمریکایی در ازای خدمت نظامی توسط ارتش‌های قاره‌ای و بریتانیا وعده آزادی داده شد.    تقریباً 6600 نفر رنگین‌پوست (از جمله مردان آفریقایی-آمریکایی، بومی و چند نژادی) در نیروهای استعماری خدمت می‌کردند و یک پنجم ارتش قاره‌ای شمالی را تشکیل می‌دادند. 

علاوه بر نیروهای منظم ارتش قاره‌ای، واحدهای شبه‌نظامی ایالتی نیز برای خدمت کوتاه‌مدت اعزام شدند و در طول جنگ در نبردها جنگیدند. گاهی اوقات واحدهای شبه‌نظامی مستقل از ارتش قاره‌ای عمل می‌کردند، اما اغلب شبه‌نظامیان محلی برای حمایت و تقویت نیروهای منظم ارتش قاره‌ای در طول نبردها فراخوانده می‌شدند. نیروهای شبه‌نظامی به تمایل به عقب‌نشینی‌های زودهنگام شهرت یافتند، واقعیتی که ژنرال دانیل مورگان آن را در استراتژی خود در نبرد کوپنز گنجاند و در سال ۱۷۸۱ برای فریب دادن بریتانیایی‌ها از آن استفاده کرد. 

مسئولیت مالی تأمین حقوق، غذا، سرپناه، لباس، سلاح و سایر تجهیزات برای واحدهای خاص، به عنوان بخشی از تأسیس این واحدها، به ایالت‌ها واگذار شد. ایالت‌ها در میزان عمل به این تعهدات با یکدیگر متفاوت بودند. با ادامه جنگ، مشکلات مالی و روحی مداومی وجود داشت. این امر منجر به ارائه حقوق کم، اغلب غذای فاسد، کار سخت، سرما، گرما، لباس و سرپناه نامناسب، انضباط سخت و احتمال بالای تلفات توسط ارتش شد. 

## نبرد های مهم

* محاصره بوستون
* نبرد لانگ آیلند
* نبرد ارتفاعات هارلم
* نبرد ترنتون
* نبرد نهر آسونپینک
* نبرد پرینستون
* نبرد برندی‌واین
* نبرد جرمن‌تاون
* نبردهای ساراتوگا
* نبرد مونموث
* محاصره چارلستون
* نبرد کامدن
* نبرد کاپنس
* نبرد گیلفورد کورت هاوس
* محاصره یورک‌تاون

## منابع


رده:نیروهای زمینی منحل‌شده
رده:انقلاب آمریکا
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۷۷۵ (میلادی) در مستعمرات سیزده‌گانه
رده:تاریخ نظامی ایالات متحده آمریکا
رده:تاریخ نظامی سده ۱۸ (میلادی) ایالات متحده آمریکا
رده:تاریخ نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا