سرافین لامپیون

**سرافین لامپیون**  شخصیتی داستانی از مجموعهٔ *[[ماجراهای تن‌تن|ماجراهای تن‌تن و میلو]]* است که هرژه آن را خلق کرده است. او نخستین بار در *[[ماجرای تورنسل]]*، هجدهمین آلبوم این مجموعه، در سال ۱۹۵۶ ظاهر می‌شود و از آن پس به یکی از شخصیت‌های تکرارشوندهٔ ماجراهای پایانی مجموعه تبدیل می‌شود.

او که مأمور فروش بیمه و پدر خانواده‌ای پرجمعیت است، فردی به‌شدت پرحرف و بی‌ملاحظه است که بدون دعوت وارد کاخ مولینسار می‌شود. ورودهای مکرر او باعث کلافگی دیگر شخصیت‌ها، به‌ویژه کاپیتان هادوک می‌شود. از این رو، او مظهر کهن‌الگوی مزاحم همیشگی است؛ آدم آزاردهنده‌ای که هیچ‌یک از تذکرهایی را که مخاطبانش به او می‌دهند درک نمی‌کند. سرافین لامپیون، که به نظر می‌رسد شوخی را تنها شیوهٔ بیان خود می‌داند، همچنین در برخورد با دیگران رفتاری بیش از حد خودمانی از خود نشان می‌دهد.

او به‌عنوان «نقطهٔ مقابل تن‌تن» معرفی می‌شود؛ هماوردی ریشه‌دار در زندگی روزمره که به گفتهٔ خودِ هرژه «بی‌اهمیت» است. در حالی که قهرمانان مجموعه به‌تنهایی مسئولیت نجات جهان را بر عهده دارند، لامپیون نمایندهٔ طبقهٔ متوسط و جامعهٔ توده‌ای جلوه می‌کند. با این حال، برخی از متخصصان آثار هرژه، از جمله آلبر آلگو، تمایل دارند اعتباری دوباره به او ببخشند و ترجیح می‌دهند وی را شخصیتی «نورانی» ببینند؛ برداشتی که با توجه به ریشهٔ انجیلی نام کوچکش، تقویت می‌شود.

سرافین لامپیون در مجموعهٔ تلویزیونی پویانمایی *[[ماجراهای تن‌تن (مجموعه تلویزیونی)|ماجراهای تن‌تن]]* که در سال ۱۹۹۱ ساخته شد، با صدای ژرژ برتومیو اجرا شده است و سپس نیکولا لورمو در اقتباس رادیویی *[[جواهرات کاستافیوره]]* در سال ۲۰۲۰ این نقش را ایفا کرده است.

## شخصیت در مجموعه
### ورودی «پرسروصدا»

سرافین لامپیون نخستین بار در صفحهٔ پنجمِ *[[ماجرای تورنسل]]*، هجدهمین کتاب مجموعه *[[ماجراهای تن‌تن|ماجراهای تن‌تن و میلو]]*، ظاهر می‌شود. ورود او پرسروصداست. در کاخ مولینسار، در جریان طوفان، فیوزها پریده و ساختمان در تاریکی فرورفته است. لامپیون که شیشه‌های ماشینش هنگام عبور از مقابل دروازه‌های کاخ شکسته، تصمیم می‌گیرد به آنجا پناه ببرد. پس از آنکه نستور در را به روی او می‌گشاید، سر به زیر در تاریکی پیش می‌رود تا این‌که به کاپیتان هادوک برخورد می‌کند. خصلت بی‌ملاحظه و پرحرف او بلافاصله آشکار می‌شود. او خود را بیمه‌گری از شرکت مونداس معرفی می‌کند و در صندلی‌های سالن جا خوش می‌کند. کاپیتان که نمی‌داند چگونه از دستش خلاص شود، برایش یک لیوان ویسکی می‌ریزد، و لامپیون از اینجا روایت ماجراهایش را ــ آکنده از حاشیه‌روی ــ آغاز می‌کند. اما زمانی که لیوان ویسکی در دستانش می‌ترکد، این بیمه‌گر که دچار وحشت شده، تصمیم می‌گیرد صحنه را ترک کند.

از آن پس، سرافین لامپیون در سراسر ماجرا حضور دارد. چند صفحه بعد، تن‌تن او را می‌یابد که پس از شنیدن صدای تیراندازی، در زیر بوته‌ای از فضای سبز کاخ مولینسار پنهان شده است. او چند روز بعد دوباره به کاخ بازمی‌گردد تا قراردادی بیمه‌ای را به امضای کاپیتان برساند، درست در زمانی که تن‌تن و او تصمیم می‌گیرند راهی ژنو شوند، زیرا یقین یافته‌اند که جان پروفسور تورنسل در آنجا به‌شدت در خطر است. بعدها، هنگامی که دو ماجراجو با بالگرد در پی ربایندگان تورنسل هستند، هادوک می‌کوشد از طریق رادیو با پلیس تماس بگیرد، اما در نهایت به سرافین لامپیون می‌رسد که با رادیوی آماتوری‌اش وارد فرکانس و خط ارتباطی آنان شده است. او که به خصلت شوخ‌طبعانه‌اش وفادار است، حتی یک کلمه از گفته‌های کاپیتان را باور نمی‌کند و مطمئن است که کاپیتان دارد با وی شوخی می‌کند. سرانجام، این بیمه‌گر مزاحم، اندکی پیش از بازگشت قهرمانان، تمام خانواده‌اش ــ از جمله سه جفت دوقلو در میان هفت فرزند ــ خود را در کاخ مولینسار مستقر می‌کند و تنها پس از یک سوءتفاهم با پروفسور تورنسل است که تصمیم به ترک آنجا می‌گیرد، زیرا می‌ترسد کاپیتان به مخملک مبتلا شده باشد..

لامپیون کلا شش بار در *[[ماجرای تورنسل]]* ظاهر می‌شود: دو بار خود را به داخل کاخ مولینسار دعوت کرد (در یکی از موارد در آزمایشگاه پروفسور تورنسل)، یک بار زمانی که پس از شلیک گلوله در محوطهٔ سبز مجاور پنهان شد، بار دیگر هنگام تداخل در مکالمه‌های رادیویی مهم (هادوک در حین تعقیب اسیرکنندگان پروفسور تورنسل در هلیکوپتر، تلاش می‌کرد با بی‌سیم پلیس تماس بگیرد، اما لامپیون خیال می‌کرد که او شوخی می‌کند و کاپیتان را دست می‌اندازد)، یک بار با قطع مکرر تلفن هادوک به نستور، و سرانجام آنجایی که در غیاب تن‌تن، هادوک و پروفسور تورنسل با خانواده‌اش برای تعطیلات به کاخ مولینسار نقل مکان می‌کند. تن‌تن، که به ندرت خشم خود را بروز می‌دهد، واکنشی به کارهای او نشان نمی‌دهد. با این حال رفتارهای لامپیون، کاپیتان را به توپ و تشرها و لفاظی‌های به‌یادماندنی خود تهییج می‌شود. به‌عنوان مثال یکی از گفتگوهای بامزهٔ میان این دو چنین است:

### آخرین شخصیت تکرارشوندهٔ مجموعه
با آن‌که ورود سرافین لامپیون به *[[ماجراهای تن‌تن]]* دیرهنگام است، او بلافاصله به یکی از شخصیت‌های تکرارشوندهٔ داستان‌های پایانی تبدیل می‌شود. او از همان ماجرای بعدی، *[[انبار زغال‌سنگ]]* دوباره ظاهر می‌شود؛ جایی که نقشی فرعی دارد و تنها در آخرین صفحۀ کتاب وارد داستان می‌شود: او که رئیس «باشگاه فرمان» در روستای خود است، یک رالی اتومبیل‌رانی ترتیب می‌دهد که آخرین مرحلهٔ آن بدون اطلاع قبلی کاپیتان، در کاخ مولینسار برگزار می‌شود.

او در *[[تن‌تن در تبت]]* غایب است، اما حضورش در کتاب بیستم، *[[جواهرات کاستافیوره]]*، پررنگ‌تر می‌شود؛ زمانی که نخستین بار در صفحهٔ ۱۷ وارد ماجرا می‌شود. لامپیون که برای دیدار کاپیتان هادوک آمده، با بیانکا کاستافیوره آشنا می‌شود و بلافاصله پیشنهاد می‌کند جواهرات بسیار ارزشمند او را بیمه کند. این خوانندهٔ مشهور اپرا مؤدبانه او را رد می‌کند، می‌گوید دربارهٔ پیشنهادش فکر خواهد کرد و در عین حال، مطابق عادتش در تحریف نام‌خانوادگی‌ها، او را «آقای شامپیون» می‌نامد. چند صفحه بعد، لامپیون به کاپیتان تلفن می‌زند تا ازدواج قریب‌الوقوع او با کاستافیوره را تبریک بگوید و هم‌زمان اطمینان دهد که قرارداد بیمهٔ این خواننده به‌زودی نهایی خواهد شد. او چند روز بعد برای آوردن همان بیمه‌نامه به مولینسار بازمی‌گردد، اما این بار شخصِ کاستافیوره با شتاب او را رد می‌کند و در را به رویش می‌بندد و این‌بار او را «آقای لامپیست» می‌خواند..

سرافین لامپیون و خانواده‌اش در سه صفحهٔ پایانی *[[پرواز شماره ۷۱۴]]* حضور دارند. آن‌ها را در خانه‌شان می‌بینیم که در سالن نشسته‌اند و مصاحبهٔ تلویزیونی تن‌تن، کاپیتان هادوک، خلبان زوت و پروفسور تورنسل را پس از بستری‌شدنشان در جاکارتا تماشا می‌کنند. همانگونه که از این شخصیت انتظار می‌رود، گفته‌های لامپیون محدود به شوخی است و این بیمه‌گر منشأ فرازمینی شیئی سوزن‌مانند را که تورنسل جلوی دوربین نشان می‌دهد، باور نمی‌کند.

سرانجام، او در *[[تن‌تن و پیکاروها]]*، آخرین کتاب کامل‌شدهٔ مجموعه، نقشی ایفا می‌کند که به همان اندازه که غیرمستقیم است، در پیشبرد عملیاتی که تن‌تن و ژنرال آلکازار برای سرنگونی دیکتاتور سان تئودور، ژنرال تاپیوکا انجام می‌دهند، اهمیت دارد. در واقع، این به لطف لباس‌های مبدل گروه دلقک‌های فولکلور اروپایی خیالی «ژوآیو تورلورن‌ها»، که خود بنیان‌گذارش است، امکان‌پذیر می‌شود که تن‌تن و دوستانش به کاخ ژنرال تاپیوکا نفوذ کنند. پیش از آن، «ژوآیو تورلورن‌ها» که برای شرکت در کارناوال به سان تئودور آمده‌اند، با اتوبوس خود در دل جنگل گم می‌شوند و در نهایت به‌طور اتفاقی به اردوگاه مستحکم ژنرال آلکازار می‌رسند. در این هنگام، تن‌تن ــ بی‌آن‌که اعضای گروه را در جریان بگذارد ــ به این فکر می‌افتد که لباس‌های آن‌ها را قرض بگیرد تا در میان جمعیت شرکت‌کننده در کارناوال مخفی شود و بدین‌سان سربازان ژنرال تاپیوکا را فریب دهد. سرافین لامپیون صبح روز بعد، پس از شبی مِی‌نوشی و باده‌گساری، جز پذیرش واقعیت‌ها کاری از دستش برنمی‌آید. ژنرال آلکازار که روحیه‌ای بخشنده دارد، پس از پایان انقلاب می‌خواهد شخصاً از او قدردانی کند: لامپیون و «ژوآیو تورلورن‌ها» نشان سن‌فرناندو را دریافت می‌کنند و به کارناوال سال بعد دعوت می‌شوند.

طراحی‌های مقدماتی *[[تن‌تن و هنر الفبا]]*، کتاب ناتمام تن‌تن، نشان می‌دهد که هرژه برای او در این ماجرا نیز آخرین نقش کوتاه را در نظر گرفته بود؛ در صحنه‌ای که او، مطابق با خوش‌مشربی و ابتذال ذاتی‌اش، از کاپیتان هادوک دربارهٔ فایدهٔ اثر هنری‌ای که تازه خریده است، پرس‌وجو می‌کند.

## توصیف
### منشأ شخصیت
به گفتهٔ نویسنده و منتقد فرانسوی پیر آسولین، شخصیت سرافین لامپیون برگرفته از شخصیت «پی‌یر دفلد» است که توسط کارتونیست بلژیکی پل ژامان برای روزنامهٔ طنز «*پَن*» خلق شده است. با این حال، هرژه در مصاحبه‌ای با نویسنده نوما سادول می‌گوید که ایدهٔ این شخصیت از یکی از ملاقات‌های خود او نشأت گرفته است: «مدل لامپیون را از گذشته گرفته‌ام. در زمان جنگ، هنگامی که در بوآفور زندگی می‌کردم، مرد مهربانی به دیدنم آمد تا چیزی به من بفروشد ــ دیگر یادم نیست چه بود ــ خودش نشست و به من، در حالی که به صندلی‌ام اشاره می‌کرد، گفت: پس لطفاً بنشین!» اصولا اسامی در *[[ماجراهای تن‌تن]]* همیشه به معنای واقعی کلمه به‌کار نرفته‌اند و ترجمهٔ تحت‌اللفظی ندارند، بلکه به گونه‌ای متفاوت بار طنز دارند. ترجمه مستقیم و دقیق آنچه هرژه در زبان فرانسوی برای نام این شخصیت خاص مد نظر داشت، امکان‌پذیر نیست، با این حال او «چیزی «پف کرده» می‌خواست، لحنی که در عین حال، حالتی گوشتالو و سست را القا کند.» نام اصلی فرانسوی این شخصیت، سرافین لامپیون، همانطور که آلبر آلگو هم اشاره کرد، تضادی بین نام اول به معنای سراف و نام‌خانوادگی‌اش به معنای فانوس کاغذی است که هرژه برای تزئین خانه‌اش استفاده می‌کرد

### ظاهر، خصلت و شخصیت

از نخستین حضورش در *[[ماجرای تورنسل]]*، سرافین لامپیون به‌عنوان شخصیتی پر زرق و برق ظاهر می‌شود. هنگام ورود به کاخ مولینسار، او لباس بنفش با پاپیون قرمز و سبیل باریک به تن دارد. در *[[تن‌تن و پیکاروها]]*، لباس تعطیلاتش نیز همان رنگ‌های جیغ را دارد. علاوه بر این، لامپیون همزمان از بند شلوار و کمربند استفاده می‌کند، چیزی که هرژه آن را یکی از ویژگی‌های کسانی می‌داند که به‌طور منفی «*بلژیکن*» (بلژیکی‌ها) می‌نامد: یک بلژیکی کوته‌اندیش و فاقد خودآگاهی. لامپیون در اواخر ماجراهای تن‌تن ظاهر می‌شود و نخستین حضورش در *[[ماجرای تورنسل]]* است که در آن خودشیفتگی و بی‌شعوری او، کاپیتان هادوک را خشمگین می‌کند. 

سرافین لامپیون شخصیتی بی‌ملاحظه و پرحرف دارد که به ناخرسندی میزبانانش توجهی نمی‌کند. او در برخورد با مخاطبانش صمیمیتی افراطی از خود نشان می‌دهد و خودشیفتگی شدیدی هم دارد. او که مدام در حال خنده است، با شوخی‌هایش سایر شخصیت‌ها به ویژه کاپیتان هادوک را عصبی و مستأصل می‌کند. بیشتر تک‌گویی‌های او با شوخی‌هایی همراه است که «احمقانه» قلمداد شده و بسیاری از آن‌ها مستقیماً از عمویش، آناتول، نقل شده‌اند. کاپیتان هادوک از سرافین لامپیون خوشش نمی‌آید، و او را آدمی اعصاب‌خردکن می‌داند، اگرچه لامپیون سرخوشانه به این موضوع بی‌اعتناست و خود را دوستِ بزرگِ کاپیتان هادوک می‌داند. لامپیون به‌صورت یک توریست بی‌خبر از همه‌جا، در مکان‌های غیربومی و غریبه که تن‌تن و کاپیتان در آن ماجراجویی می‌کنند، به تصویر کشیده می‌شود. او که فروشنده بیمه است، اغلب تلاش می‌کند بیمه‌های گوناگونی به دیگر شخصیت‌های داستان بفروشد. سرافین لامپیون اغلب از عمویش آناتول که آرایشگر بود تعریف و نقل‌قول می‌کند.

لامپیون متوجهٔ ایما و کنایه نمی‌شود. او خود را دوست هادوک می‌داند و اصلاً متوجه نیست که فوران‌های خشم کاپیتان هادوک نشانه‌ای از بیزاری واقعی از او است. هنگامی که بیانکا کاستافیوره جواهرات خود را برای مبلغ هنگفتی بیمه کرد، لامپیون از کاپیتان انتقاد کرد و گفت که هادوک به‌عنوان یک «دوست» مشترک او و بیانکا باید مطمئن می‌شد چنین معامله‌ای بین کاستافیوره و لامپیون حتماً شکل می‌گرفت. اما هادوک هر دوی آنها را مایه گرفتاری و مزاحمت می‌بیند تا به‌عنوان دوستان خود.

او همچنین کمی ترسو است: در *[[ماجرای تورنسل]]* به دلیل ترس از طوفان به مولینسار پناه می‌برد، بار اول به‌خاطر ترس از شکستن لیوانش کاخ را ترک می‌کند و در نهایت در پایان داستان، پس از آنکه خانواده‌اش را با خود به کاخ آورده و تصور می‌کند از تورنسل شنیده که کاپیتان هادوک به مخملک مبتلا شده، به‌طور قطعی کاخ را ترک می‌کند..

## تحلیل
### نماد آدم‌های مزاحم

از نخستین حضورش، سرافین لامپیون نقش «مزاحم تمام‌عیار» را به‌عهده می‌گیرد. او پس از ورود پرهیاهو به *[[ماجرای تورنسل]]* به‌جای آن‌که پی کارش برود، خود را صاحب‌خانه می‌پندارد و به یکی از شخصیت‌های تکرارشوندهٔ داستان‌ها تبدیل می‌شود. لامپیون شخصیتی بسیار پرچانه و وراج است که روایت خود را با حاشیه‌روی‌های متعدد و بذله‌گویی‌های زننده و بی‌مزه چاشنی می‌کند و هم‌زمان نسبت به بی‌تابی مخاطبانش بی‌تفاوت باقی می‌ماند.

لامپیون، که نویسنده یان باتنس او را «شخصیت کارناوالی» توصیف می‌کند، کهن‌الگوی ابدی آدم‌های مزاحم و موی دماغ است، «مزاحمی با شوخی‌های زننده که آدم نمی‌داند چطور از شرش خلاص شود.» از این نظر، او در سنت ادبی دیرینهٔ شخصیت‌های پرحرف و آزاردهنده، مزاحم و چسبنده جای می‌گیرد؛ یک «مایه آزار همیشگی» که نمونهٔ آن در سینما با شخصیت خیالی «فرانسوا پینیون» که توسط فرانسیس وبر در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ خلق شده، تجسم یافته است.} او جزو آن افرادی است که همه او را می‌شناسند، زیرا «خودشان را بامزه می‌پندارند و به شوخی‌های خودشان می‌خندند.»

مریام رومان و آن تومیش، سرافین لامپیون را نماد یک «انگل مزاحم» می‌دانند؛ کسی که جریان داستان را مختل و قطع می‌کند. در *[[ماجرای تورنسل]]*، دو بار حضور او به گفت‌وگوی بی‌نتیجه می‌انجامد. قربانی هر دو بار کاپیتان هادوک است، که ناخواسته عضو این «زوج کمدی» می‌شود. بار اول، وقتی تن‌تن و کاپیتان با بالگرد در پی ربایندگان تورنسل هستند، لامپیون مصرانه باور دارد که همه‌چیز شوخی است و از اطلاع دادن به پلیس خودداری می‌کند. بار دوم، هنگامی که کاپیتان از زوهود، پایتخت مرزی، تلاش می‌کند با نستور تماس بگیرد، لامپیون که بدون دعوت به مولینسار آمده، گوشی تلفن را برمی‌دارد و بار دیگر خشم مخاطب خود را برمی‌انگیزد. ناتوانی لامپیون در توجه به گفته‌های سایر اعضای مکالمه، او را در نهایت برای موقعیت‌های ارتباطی ناتوان می‌سازد. تیری لیبارت و ژان‌ماری پیرلو، کارشناسان ارتباطات سازمانی، کتاب خود با عنوان *ارتباطات انجمن‌ها* را که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد، به عنوان ادای احترام به این «منفورِ دنیای کمیک» به او تقدیم کرده‌اند

### یک ضدقهرمان
در مواجهه با دیگر شخصیت‌ها، سرافین لامپیون به‌عنوان یک آنتاگونیست ظاهر می‌شود، «نقطهٔ مقابل تن‌تن». او کارمند یک شرکت بزرگ، شرکت بیمهٔ مونداس، و فعال در امور اجتماعی به‌عنوان رئیس باشگاه اتومبیل‌رانی یا یک انجمن فولکلور است و شخصیتی کاملاً معاصر و ریشه‌دار در جامعهٔ توده‌ای به‌شمار می‌رود. کار و سرگرمی‌های او به‌وضوح از زندگی پرهیاهوی قهرمانان مجموعه فاصله دارد. به گفتهٔ پژوهشگر فردریک گارسیا، سرافین لامپیون از این جهت متمایز است که «او شخصیتی معمولی است که در عصر خود و در یک جامعه‌شناسی واقع‌گرایانه جای گرفته است» و نمایانگر تصویری از طبقهٔ متوسط موفق در دوران سی سالهٔ شکوفایی پس از جنگ است؛ تصویری انتقادی و طنزآمیز که به گفتهٔ او یادآور «انسان توده‌ای» است که فیلسوف اسپانیایی خوزه ارتگا ئی گاست در *[[طغیان توده‌ها]]* توصیف کرده است. پیر آسولین حتی پا را فراتر گذاشته و لامپیون را چنین توصیف می‌کند: «آن تیپ بورژوایی که هرژه از کودکی از آن متنفر بود، حتی بیشتر از بلژیکن‌ها»؛ اصطلاحی منفی و تحقیرآمیز که در اوایل قرن بیستم رایج بود و فرانسوا ماسیون آن را «بلژیکی در ذات» تعریف می‌کند، که به گفتهٔ آسولین نوعی «پسرعموی فرانسوی تنیِ شوونیست (فرانسویِ عامی)» محسوب می‌شود. خود هرژه نیز به نوعی بر ماهیت بی‌اهمیت و معمولی این شخصیت صحه می‌گذارد و می‌گوید: «لامپیون هزاران نسخه دارد. او نمونه بارز یک بروکسلی عامی است.»

بنوآ پیترس، متخصص آثار هرژه، نیز معتقد است خلق این شخصیت وسیله‌ای است برای نویسنده تا «بیزاری خود از پیوندهای بیولوژیکی را به نمایش بگذارد.» در واقع، در حالی که شخصیت‌های اصلی مجموعه مجرد و بدون فرزند هستند، سرافین لامپیون در احاطهٔ خانواده‌ای پرجمعیت است که شامل همسر، مادرشوهر و هفت فرزندش می‌شود؛ خانواده‌ای که به گفتهٔ خودِ هرژه «هولناک» و «ترسناک» است..

به گفتهٔ کارگردان پاتریس لوکُنت، او «می‌توانست بسیار دلپذیر و حتی جذاب باشد»، اگر کمی تلاش می‌کرد تا «شبیه به نام خانوادگی‌اش رفتار کند»، زیرا سرافین به معنای «فرشته» (سرافیم) و «لامپیون» (Lampion) فانوسی است که از درون روشن می‌شود.

### نماد سرمایه‌داری مبتذل
هرژه، که آموزش سیاسی، فکری و اخلاقی‌اش تا حد زیادی وامدار شخصیت‌های مخالف سرمایه‌داری و ضد نوگرای جناح راست، مانند کشیش ابه نوربر والز، یکی از نخستین کارفرمایانش بود، از طریق کتاب‌های مختلف خود نوعی سرمایه‌داری‌ستیزی مدرن را نشان می‌دهد. به گفتهٔ کریستف لاستکوئر، این مخالفت عمدتاً ناشی از یک تفکر «ضدِ پول‌پرستی» یعنی طرد اخلاقیِ «آزمندی برای سودجویی» است. بنابراین، شخصیت‌های سرمایه‌داری که در جلدهای نخستین مجموعه ظاهر می‌شوند، مانند تاجر چندوجهی راستاپوپولوس یا بانکدار طماع بول‌وینکل، همواره شبیه به زرسالارانِ مافیایی هستند که تشنه‌ی بی حد و حصرِ پول‌اند.

از این منظر، خلق شخصیت سرافین لامپیون که مدام به هویت حرفه‌ای و وابستگی خود به یک شرکت بیمهٔ چندملیتی اشاره می‌کند، تصادفی نیست. اما در حالی که با پیشرفتِ مجموعه، این چهره‌های سرمایه‌داری کم‌کم به ریشخند گرفته می‌شوند، سرافین لامپیون به‌عنوان چهرۀ ماکیاولی ظاهر نمی‌شود؛ بلکه نماد سرمایه‌داری «ابتذال یافته، مردم‌سالارشده، و و به سمت مردم عادی و توده متمایل شده» است، خصوصاً که او در واقع فقط یک کارمند حقوق‌بگیرِ ساده است. بدین ترتیب، لامپیون برخلاف شخصیت‌های ناخوشایند مطلق (مانند لازلو کاریداس ثروتمند در کتاب‌های بعدی)، از دوقطبیِ خیر و شر (مانند مانی‌گرایی) می‌گریزد و چندبُعدی است و بیشتر به‌عنوان یک «انگل» ظاهر می‌شود تا فردی بدخواه. با این حال، مداخلات مکرر او ماهیت بی‌خطر خود را از دست نمی‌دهند. بدین ترتیب، حضور این بیمه‌گر که «چهره‌ای ایدئال-نمونه از خرده‌بورژوای مدرنیست» است، در مقابلِ ارزش‌های قهرمانانه مانند شجاعت و فداکاری که توسط تن‌تن و دیگر شخصیت‌ها نمایان می‌شود، تأکیدی بر این ارزش‌ها ایجاد کرده و آن‌ها را در تضاد با گرایش‌های جهان مدرن قرار می‌دهد.
### یک شخصیت قابل بازسازی؟

در *فرهنگ عاشقانه تن‌تن*، آلبر آلگو از اینکه سرافین لامپیون «تنها شخصیتی در ماجراهای تن‌تن است که به‌طور سیستماتیک هدف کنایه‌های دقیق‌ترین و برجسته‌ترین مفسران قرار می‌گیرد» اظهار تأسف می‌کند. این نویسنده با استناد به ریشه‌شناسی نام او، سعی می‌کند لامپیون را نه به‌عنوان یک شخصیت «مزاحم»، بلکه «نورانی» معرفی کند. در واقع، دو بخش نام او با مفهوم نور مرتبط است: نام کوچک او، سرافین، از واژهٔ عبری *سرافیم* گرفته شده، جمعی از ریشهٔ *[[سراف‌ها|سراف]]* که به معنای «تابناک» است، و نام خانوادگی‌اش، لامپیون، به فانوس‌های ونیزی اشاره دارد که برای چراغانی و تزئینات به‌کار می‌روند. همچنین نام عموش، آناتول، از نام یونانی *آناتوله* گرفته شده، یکی از ساعات شبانه که در یونانی باستان به معنای «طلوع» است. در مقابل، به گفتهٔ ساموئل بی‌دو، متخصص و دکترای زبان‌شناسی، این نام کنایه‌آمیز است، زیرا زیرا شخصیت وقیح و مزاحم او با ریشه‌های کتاب‌مقدسی نامش در تضاد است و «لامپیون» می‌تواند به همان اندازه به عنوان یک نورِ بازاری و پیش‌پاافتاده تلقی شود. 

آلبر آلگو  همچنین سرافین لامپیون را کسی می‌داند که روشنایی را بازمی‌گرداند: در اولین حضورش در *[[ماجرای تورنسل]]*، او وارد کاخی می‌شود که به‌خاطر قطع برق در تاریکی فرورفته و نور در تصویر بعد از صحنه‌ای که با کاپیتان هادوک برخورد می‌کند، بازمی‌گردد. ژاک دریون، روزنامه‌نگاری که به جایگاه علوم خفیه در *[[ماجراهای تن‌تن]]* می‌پردازد، نتیجه‌ای مشابه می‌گیرد. او به‌ویژه متوجه می‌شود که در آخرین تصویر *[[انبار زغال‌سنگ]]* که رالی اتومبیل‌رانی لامپیون را در پارک کاخ مولینسار بدون اطلاع کاپیتان نشان می‌دهد، کلمهٔ «پایان» روی خودروی شمارهٔ ۷ نوشته شده است؛ عددی که در آیین‌های مقدس خورشیدی جایگاهی سنتی دارد و با تعداد فرزندان زوج لامپیون نیز مطابقت دارد.

به همین دلایل، آلبر آلگو خواستار اعاده حیثیت از این «ماجراجوی متواضعِ زندگی روزمره» شده است و معتقد است که امروز به‌جای تمسخر او، باید شجاعت و فداکاری‌اش را ارج نهاد.

## اقتباس‌ها
در مجموعهٔ تلویزیونی پویانمایی *[[ماجراهای تن‌تن (مجموعه تلویزیونی)|ماجراهای تن‌تن]]* که در سال ۱۹۹۱ ساخته شد، شخصیت سرافین لامپیون با صدای ژرژ برتومیو دوبله شده است. او در چهار قسمت حضور دارد: قسمت‌های ۲۸ و ۲۹ که به اقتباس از *[[ماجرای تورنسل]]* اختصاص دارند، و قسمت‌های ۳۸ و ۳۹ که به *[[تن‌تن و پیکاروها]]* می‌پردازند. در سال ۲۰۲۰، اقتباسی رادیویی از *[[جواهرات کاستافیوره]]* با اجرای گروه کمدی-فرانسز، به‌صورت یک مجموعهٔ پنج‌قسمتی از رادیو فرانس کولتور پخش شد. در این اقتباس، نیکولا لورمو صداپیشگی سرافین لامپیون را بر عهده دارد.

در مجموع، در آثار انیمیشنی، نقش او بسیار کمرنگ شده است حتی در *[[ماجرای تورنسل]]*. در انیمیشن *[[ماجراهای تن‌تن (مجموعه تلویزیونی)|ماجراهای تن‌تن]]*، او در اپیزودهای تلویزیونی *[[انبار زغال‌سنگ]]*، *[[جواهرات کاستافیوره]]*، *[[پرواز شماره ۷۱۴]]* هم حضور نداشت. بالعکس در اپیزود تلویزیونی *[[هفت گوی بلورین]]* حضوری کوتاه دارد، در حالی که در کتاب تصویری اصلی این داستان، اصلاً وجود ندارد. (تنها داستانی که او در آن حضور عمده دارد، *[[تن‌تن و پیکاروها]]* است) خانواده او نیز به‌طور کامل حذف شده‌اند.

## منابع
### یادداشت‌ها

### پانویس
* نسخه کتاب‌های مصور *ماجراهای تن‌تن و میلو* :

* سایر مراجع :

### کتاب‌شناسی
#### کتاب‌های رنگی ماجراهای تن‌تن

* 
* 
* 
* 
* 

#### کتاب‌های دربارهٔ هرژه و آثارش

* 
*
* 
* 

رده:بلژیکی‌های تخیلی
رده:شخصیت‌های کمیک معرفی‌شده در ۱۹۵۶ (میلادی)
رده:شخصیت‌های ماجراهای تن‌تن و میلو
رده:شخصیت‌های مرد در کمیک
رده:فروشندگان تخیلی