فارسی بحرین

**فارسی بحرینی** یک گویش یا زبان محلی از گویش‌های فارسی که ایرانیان بحرین به‌کار می‌ برند. طبق گلاتولوگ، این گویش بخشی از گویش بوشهری است که خود زیرشاخه‌ای از شاخهٔ غربی (ایرانی) گویش‌های فارسی به‌شمار می‌رود. این زبان به‌عنوان زبانی گذار میان پارسی میانه (پارسیگ) و پارسی نو (فارسی) طبقه‌بندی می‌شود.

شماری از ایرانیان بحرین، مخصوصا در میان عجم‌ها (لرهای بختیاری، و برخی از اچم‌ها، مخصوصا آنها که از طرف بندرعباس و لنگه با بوشهری‌ها و خرمشهری‌ها مهاجرت کَردَّنْد، و احتمالا هم شیرازی‌هاکه جامعه‌ای ایرانی‌تباران را در این کشور تشکیل می‌دهند.

علاوه بر زبان فارسی، ایرانیان بحرین زبان ایرانی دیگر و قدیمتر دارند که مردم اچمی/خودمونی با آن گفتگو می‌کنند و به آن «زبان خودمونی»  يا "*[[هوله|هولی]]*" و گاهی هم "بندری" گفته می‌شود.

## ریشه

زمانی که خانواده بوشهری به بحرین مهاجرت کَردَّنْد سال 1860 میلادی (زمان قاجار)، که شامل عجم‌ها و کمی از عربهای بوشهر بود، این گویش را با خودشان آوردند.

گویش فارسی بحرین تفاوت‌های چشمگیری با گویش تهرانی دارد و در ساختار و واژگان نیز متفاوت است و شباهت‌ با گویش بوشهری دارد و به فارسی کویتی هم نزدیک است، وبسایت گلاتولوگ آن را به‌عنوان شاخه‌ای از گویش بوشهری طبقه‌بندی می‌کند.

این گویش به اصل و نژاد یا قومیت هیچ ربطی ندارد. این گویش به طور مشترک توسط اچمی‌ها و لرهای و شیرازی های بحرین توسعه یافته و به عنوان یک گویش محلی فارسی میان آن‌ها استفاده می‌شود.

به همین دلیل شمار زیادی از واژگان اچمی و مخصوصا لری وارد این گویش شده‌اند، و احتمالاً واژگان عربی و هندی نیز تأثیراتی داشته‌اند. این گویش به دو گونه اصلی تقسیم می‌شود: «منامی» که به شهر منامه مرتبط است و «محرقی» که به شهر محرق تعلق دارد.

اچم‌/لاری‌های که از بندرعباس و جایهای دیگر به بحرین مهاجرت کَردَّنْد، به این زبان هم صحبت می‌کنند، دلیل این است که اخوان سنی آنها، آنها را نپذیرفتند، شاید به دلیل اینکه شیعه شده بودند یا شدند، بحرانی‌ها به طور کلی خارجی‌ها را دوست نداشتند.

با این حال، آنها هنوز ریشه‌های خود را به رسمیت می‌شناسند و می‌گویند: «ما عجم بندرعباس و لارستان و بستک هستیم».

اگرچه ایرانی‌ها به طور کلی بندرعباس را بیشتر با آفریقایی‌ها مرتبط می‌دانند (که البته در این موضوع چیزی اشتباه نیست)، اچم‌ها (که توسط اعراب ساحلی به عنوان "عجم" شناخته می‌شدند)، به دلایل طبیعی، سیاسی و مالی مختلف سرزمین خود را ترک کَردَّنْد تا زندگی بهتری پیدا کنند. اچم‌های شیعه همچنان از حلقه‌های اجتماعی اچم‌های سنی جدا مانده‌اند (به خاطر انقلاب). 

از سوی دیگر، تهرانی‌ها و شمالی‌های ایران نیز این گویش را به تمسخر می‌گیرند و آن را "خنده‌دار" یا "اشتباه" می‌دانند، به جای اینکه تنوع زبان‌های ایرانی و گویش‌های فارسی را قدردانی کنند.

اقلیتی از اعراب و مینا‌بی‌ها نیز به این زبان صحبت می‌کَردَّنْد، اما تاکنون به شدت در جامعه بحرین جذب شده‌اند و دیگر به هیچ وجه از این گویش استفاده نمی‌کنند. تنها کسانی که هنوز از آن استفاده می‌کنند، افراد با اصالت ایرانی هستند.

## واژگان

## جملات مثال

## جستارهای وابسته
*فارسی کویتی
*زبان اچمی

## منابع

*تاریخ شیعه در بحرین (بحرین - قطیف - احسا)https://web.archive.org/web/20160304190602/http://ar.shafaqna.com/days/item/10817-%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B2%D8%A8-%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%A7%D9%83%D9%85-%D9%8A%D9%81%D9%88%D8%B2-%D8%A8%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%AA-%D9%85%D9%88%D8%B1%D9%8A%D8%AA%D8%A7%D9%86%D9%8A%D8%A7-%D8%A8%D8%AC%D9%88%D9%84%D8%AA%D9%87%D8%A7-%D8%A7%D9%84%D8%A3%D9%88%D9%84%D9%89.html

رده:بحرین
رده:زبان فارسی
بحرین
رده:لهجه‌های زبان فارسی
رده:گویش‌های زبان فارسی