ددی گودمن

**دُدی گودمن**  (۲۸ اکتبر ۱۹۱۴ – ۲۲ ژوئن ۲۰۰۸) بازیگر نقش خاص آمریکایی بود. او در مجموعه تلویزیونی *مری هارتمن، مری هارتمن* نقش مادر شخصیت اصلی را بازی کرد، و صدای متمایز و زیر او در ابتدای هر قسمت عنوان برنامه را اعلام می‌کرد. او در دهه ۱۹۵۰ یکی از مهمانان مکرر *نمایش امشب* بود. در فیلم پرفروش تابستانی *[[گریس (فیلم)|گریس]]* در سال ۱۹۷۸، نقش بلانچ هودل، منشی دیوانه دفتر مدیر مدرسه را بازی کرد. او این نقش را دوباره در سال ۱۹۸۲ در *[[گریس ۲]]* تکرار کرد. در سال ۱۹۷۹ در *ساعت مری تایلر مور* ظاهر شد و در سال‌های ۱۹۸۱-۱۹۸۲ نقش تکرارشونده عمه سوفیا را در *ضربه‌های متفاوت* داشت. جدای از حضور در فیلم و تلویزیون، او همچنین صداپیشگی نقش خانم میلر را در مجموعه تلویزیونی *آلوین و سمورچه‌ها* و فیلم اسپین‌آف آن *ماجرای سمورچه* بر عهده داشت. او همچنین در *پونکی بروستر* در نقش معلم پونکی، خانم مورتون، ایفای نقش کرد.

## اوایل زندگی
ددی گودمن با نام اصلی **دولورس گودمن** در کلمبوس، اوهایو متولد شد. او دختر لئونا و دکستر گودمن بود و یک خواهر به نام رز و یک برادر به نام دکستر جونیور داشت. او در دبیرستان شمالی کلمبوس، اوهایو (که اکنون مدرسه راهنمایی دومینیون است) تحصیل کرد و یکی از اعضای تالار مشاهیر این دبیرستان به شمار می‌رود. گودمن در دانشگاه نورث‌وسترن در رشته نمایش تحصیل کرد و همچنین در دو مدرسه باله—مدرسه باله آمریکایی و مدرسه باله اپرای متروپولیتن—آموزش دید.

## صحنه
نخستین حضور گودمن در برادوی در سال ۱۹۴۱ اتفاق افتاد. او با تک‌نوازی‌های رقص خود در نمایش‌های موزیکال برادوی مانند ''کفش‌های دکمه بالا'' در سال ۱۹۴۷ و *شهر شگفت‌انگیز* در سال ۱۹۵۳، توانست توجه ستون‌نویس‌های روزنامه‌ها را جلب کند. در سال ۱۹۵۵، او با اجرای آهنگ بدیع «کسی برای من گل فرستاده» در نمایش *بازبینی بوت‌کمپ* که در آف برادوی اجرا می‌شد، تماشاگران را میخکوب کرد.

او همچنین در سال ۱۹۶۰، در تیتر نمایش موزیکال *رژه* از جری هرمان، در آف برادوی، در کنار چارلز نلسون ریلی قرار گرفت. او نقش شاهزاده وینیفرد اندوهگین را در بازاجرای *روزی روزگاری یک تشک* در سال ۱۹۶۱ و نقش دورا را در بازاجرای *فیورلو!* در سال ۱۹۶۲ ایفا کرد. او در سال ۱۹۷۴ به برادوی بازگشت تا در *لورلای* در کنار کارول چانینگ بازی کند.

از گودمن به عنوان «محبوب تئاترهای شام، تئاترهای منطقه‌ای، اجراهای تابستانی و هر چیز دیگری» یاد شده است. در سال ۱۹۷۶، او با اجرای تور بازاجرای *جرج واشینگتن اینجا خوابید* به روی صحنه رفت.

## تلویزیون
گودمن با انتخاب شخصیت یک زن ساده‌لوح و کمی غیرعادی، هرگاه که مصاحبه‌ای انجام می‌داد، نقل‌قول‌های غیرمنتظره‌ای از خود به جای می‌گذاشت. او مورد توجه جک پار، مجری برنامه گفت‌وگوی شبانه، قرار گرفت. پار که مجذوب شخصیت دست و پا چلفتی و لغزش‌های کلامی به ظاهر بداهه او شده بود، از وی دعوت کرد تا به یکی از مهمانان نیمه‌ثابت *نمایش امشب* تبدیل شود.

با افزایش شهرت گودمن، کنترل او در برنامه دشوار شد و پار از عادت‌های او برای تحت‌الشعاع قرار دادن دیگران راضی نبود. او مدام سعی می‌کرد جوک‌های پار را تکمیل کرده و بهتر کند. برای مثال، شبی پار در مورد مهمان دیگری با کنایه گفت: «به آن‌ها به اندازه کافی طناب بدهید» گودمن با هوشیاری و بداهه جواب داد: «و آن‌ها طناب‌بازی خواهند کرد». پار در سال ۱۹۵۸ گودمن را به طور ناگهانی از برنامه کنار گذاشت. گودمن دهه بعد را به عنوان یک «سلبریتی حرفه‌ای» در برنامه‌های گفت‌وگوی دیگر، برنامه‌های بازی و تئاترهای تابستانی سپری کرد.

گودمن پس از *مری هارتمن*، در سال ۱۹۷۹ یکی از اعضای ثابت بازیگران *ساعت مری تایلر مور* در سی‌بی‌اس بود. حرفه او با حضورهای منظم در برنامه‌های تلویزیونی مانند *ضربه‌های متفاوت*، ''در جستجوی فردا''، *پونکی بروستر*، و همچنین ایفای نقش عمه ماویس در سال ۱۹۸۲ در *تگزاس*، نقش‌آفرینی در فیلم‌هایی چون *[[گریس (فیلم)|گریس]]*، *[[گریس ۲]]* و ''شلپ شلوپ''، و نیز صداپیشگی خانم میلر، نگهبان چیپت‌ها، در *آلوین و سمورچه‌ها* و فیلم آن *ماجرای سمورچه،* شتاب بیشتری گرفت.

صدای متمایز او زمانی اینگونه توصیف شده بود که انگار «پرنده کارتون توئیتی در حال خفه شدن با کره بادام زمینی است.»

## مدل
گودمن در عکس‌هایی که توسط کریس الکساندر گرفته شده بود، برای زندگی‌نامه تمسخرآمیز *بانوی اول* اثر پاتریک دنیس، ژست گرفت. او در این کتاب نقش کلایتی، خواهر مارتا دین‌ویدی را ایفا کرد که در داستان با یک کنت اروپایی به نام پریزی‌پلاتکی ازدواج می‌کند و در فاجعه آرام‌اس تایتانیک کشته می‌شود. او همچنین در تهیه کتاب دیگری با عکاسی الکساندر به نام *زنان، زنان، زنان!* کمک کرد.

## شناخت
در سال ۱۹۵۸، گودمن نامزد جایزه امی در بخش بهترین اجرای مستمر (زن) در یک مجموعه توسط یک کمدین، خواننده، میزبان، رقصنده، گرداننده مراسم، گوینده، راوی، عضو پنل، یا هر شخصی که اساساً نقش خودش را بازی می‌کند شد.

کار او در بازاجرای *[[آه، بیابان|آه، بیابان!]]* در سال ۱۹۸۴، نامزدی جایزه دراما دسک برای بهترین بازیگر زن برجسته در یک نمایش را برای وی به ارمغان آورد.

## مرگ
گودمن در ۲۲ ژوئن ۲۰۰۸، در سن ۹۳ سالگی، به دلیل علل طبیعی در بیمارستان و مرکز پزشکی انگلوود در انگلوود، نیوجرسی درگذشت. او از اکتبر ۲۰۰۷ در خانه بازیگران لیلیان بوث زندگی می‌کرد.

گودمن که هرگز ازدواج نکرد، ۷ خواهرزاده و برادرزاده، ۱۱ نوهٔ خواهر/برادرزاده، و ۱۵ نتیجهٔ خواهر/برادرزاده را پشت سر گذاشت.

## فیلم‌شناسی

## منابع

## پیوند به بیرون

* 
* 
* 
* 
* Dody Goodman, Veteran Actress, dead at 93
*
*وبگاه رسمی

رده:بازیگران تلویزیون زن اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران زن اهل کلمبوس، اوهایو
رده:بازیگران زن بازی ویدئویی اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران زن سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران زن فیلم اهل ایالات متحده آمریکا
رده:باورمندان به علم مسیحی اهل ایالات متحده آمریکا
رده:درگذشتگان ۲۰۰۸ (میلادی)
رده:زادگان ۱۹۱۴ (میلادی)
رده:صداپیشگان زن اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران تئاتر زن اهل ایالات متحده آمریکا