بیلی وایلدر

**بیلی وایلدر** ( ، ؛ نام اصلی **ساموئل وایلدر**; ۲۲ ژوئن ۱۹۰۶ – ۲۷ مارس ۲۰۰۲) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی–اتریشی‌تبار بود. او در سوچا بسکیتسکا متولد شد، در آن زمان بخشی از اتریش-مجارستان (اکنون لهستان)، و فعالیت‌هایش در سینمای آمریکا پنج دهه به طول انجامید و او به‌عنوان یکی از چندوجهی‌ترین فیلم‌سازان سینمای کلاسیک هالیوود شناخته می‌شود. او هفت جوایز اسکار از میان ۲۱ نامزدی، یک جوایز فیلم بفتا، جشنواره کن's نخل طلا و دو جوایز گلدن گلوب دریافت کرد.

در سال ۱۹۱۶، وقتی وایلدر ده ساله بود، خانواده‌اش از گالیسیا (اروپای شرقی) به وین نقل مکان کردند و او به‌جای ادامهٔ تحصیل در دانشگاه، در این شهر به‌عنوان روزنامه‌نگار کار کرد. شروع حرفهٔ او به‌عنوان فیلم‌نامه‌نویس در برلین بود که در اوایل جوانی به آنجا نقل مکان کرده بود. طرد افزایش حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان و رشد یهودستیزی در آلمان، او را مجبور کرد به پاریس بروید. سپس در سال ۱۹۳۴ به هالیوود آمد و با همکاری چارلز براکت و والتر رایش فیلم‌نامهٔ فیلم نامزد جایزه اسکار «نینوچکا» (۱۹۳۹) را نوشتند. شهرت وایلدر به‌عنوان کارگردان و نامزدی اول او برای جایزه اسکار بهترین کارگردانی با فیلم نوآری «غرامت مضاعف (فیلم)» (۱۹۴۴) حاصل شد، فیلمی براساس رمان غرامت مضاعف (رمان) اثر جیمز کین با فیلم‌نامه‌ای مشترکِ وایلدر و ریموند چندلر. وایلدر در فیلم *[[تعطیلی ازدست‌رفته]]* (۱۹۴۵) جایزه‌های جایزه اسکار بهترین کارگردانی و جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی را کسب کرد، و همچنین این فیلم جایزه اسکار بهترین فیلم را دریافت کرد.

در دهه ۱۹۵۰، وایلدر یک سلسله فیلم بسیار مورد تحسین منتقدان را کارگردانی و هم‌نویسی کرد، از جمله درام واقع‌شده در هالیوود با نام *[[سانست بلوار]]* (۱۹۵۰)، که او برایش دومین جایزهٔ اسکار بهترین فیلم‌نامه را کسب کرد؛ *[[تکخال در حفره]]* (۱۹۵۱)، *[[بازداشتگاه شماره ۱۷]]* (۱۹۵۳) و *[[سابرینا (فیلم ۱۹۵۴)]]* (۱۹۵۴). وایلدر در سال ۱۹۵۷ سه فیلم را کارگردانی و هم‌نویسی کرد: *[[روح سنت لوئیس (فیلم)]]*، *[[عشق در بعدازظهر (فیلم ۱۹۵۷)]]* و *[[شاهدی برای محاکمه (فیلم ۱۹۵۷)]]*. در این دوره او همچنین در دو فیلم با مریلین مونرو کار کرد: *[[خارش هفت‌ساله]]* (۱۹۵۵) و *[[بعضی‌ها داغشو دوست دارن]]* (۱۹۵۹). در سال ۱۹۶۰، وایلدر فیلم بسیار ستوده‌شده‌ای به‌نام *[[آپارتمان (فیلم ۱۹۶۰)]]* را هم‌نویسی، کارگردانی و تولید کرد که جوایز اسکار بهترین فیلم، بهترین کارگردانی و جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی را برای او به ارمغان آورد.
سایر فیلم‌های برجسته‌ای که وایلدر کارگردانی کرد، شامل *[[یک، دو، سه]]* (۱۹۶۱)، *[[ایرما خوشگله]]* (۱۹۶۳)، *[[احمق مرا ببوس]]* (۱۹۶۴)، *[[شیرینی شانس]]* (۱۹۶۶) و *[[آوانتی!]]* (۱۹۷۲) است.

در طول حرفه‌اش، وایلدر دریافت‌کنندهٔ جوایز و افتخارهای متعددی بود، از جمله جایزه یک عمر دستاورد هنری بنیاد فیلم آمریکا در سال ۱۹۸۶، جایزه مرکز کندی در سال ۱۹۹۰، نشان ملی هنر در سال ۱۹۹۳ و بفتا فلوشیپ در سال ۱۹۹۵. او همچنین جایزه دستاورد زندگی انجمن صنفی کارگردانان آمریکا، Laurel Award for Screenwriting Achievement و جایزه دستاورد زندگی انجمن تهیه‌کنندگان آمریکا را به‌دست‌آورد.
هفت فیلم از آثار وایلدر در فهرست ملی ثبت فیلم ایالات متحده در کتابخانه کنگره نگهداری می‌شوند، زیرا از لحاظ فرهنگی، تاریخی و هنری «اهمیت قابل توجهی» دارند.

## اوایل زندگی
ساموئل وایلدر () در ۲۲ ژوئن ۱۹۰۶ در یک خانوادهٔ یهودیان در شهر کوچک سوچا بسکیتسکا به دنیا آمد، منطقه‌ای در گالیسیا (اروپای شرقی) که امروزه بخشی از لهستان است و در آن زمان در قلمرو اتریش–مجارستان قرار داشت. او سال‌ها بعد در هالیوود به‌شکل طنز گفت این شهر «نصف ساعت از وین فاصله داشت؛ با تلگراف!» والدینش یوجنیا () از زکوپانه و مکس وایلدر از Stanislawczyk بودند؛ آن‌ها در کراکوف با هم آشنا شدند و بیلی سال‌های اولیه‌اش را در همان‌جا گذراند. مادرش او را «بچه‌ای پرهیاهو و پرطغشی» توصیف می‌کرد؛ او از تأثیر بوفالو بیل و نمایش‌های Wild West او که در زمان اقامت مختصر در نیویورک دیده بود الهام گرفت و برایش لقب «Billie» گذاشت که بیلی بعد از انتقال به آمریکا آن را به «Billy» تغییر داد.

برادر بزرگ‌تر وایلدر، وی. لی وایلدر، نیز فیلم‌ساز بود. والدینش در ایستگاه راه‌آهن شهر سوچا یک کافهٔ کیک موفق داشتند که به‌تدریج به‌زنجیره‌ای از کافه‌های راه‌آهن تبدیل شد. اما یوجنیا و مکس وایلدر فرزندشان را ترغیب نکردند که به کسب‌وکار خانوادگی بپیوندد. مکس ابتدا به کراکوف رفت تا یک هتل را مدیریت کند و پس از آن به وین نقل مکان کرد، اما در سن ۲۲ سالگی بیلی درگذشت. پس از انتقال خانواده به وین، بیلی وایلدر به‌جای پیوستن به دانشگاه وین، راه روزنامه‌نگاری را پیش گرفت. در سال ۱۹۲۶، رهبر گروه جاز پل وایتمن در جریان یک تور در وین مورد مصاحبهٔ وایلدر قرار گرفت. وایتمن به حدی از نوجوان جوان وایلدر خوشش آمد که او را به همراه گروهش به برلین برد، جایی که بیلی توانست شبکه‌های گسترده‌تری در دنیای سرگرمی بسازد. قبل از دست‌یابی به موفقیت به‌عنوان نویسنده، او در برلین یک رقصنده تاکسی (شخصی که در یک رستوران یا سالن رقص قدیمی برای پول با مشتری‌ها می‌رقصد) بود.

## حرفه
### کارهای اولیه

پس از نوشتن داستان‌های جنایی و ورزشی به‌عنوان «stringer» (نویسندهٔ سریع‌الاضطرار و سریع‌نشر) برای روزنامه‌های محلی، در نهایت شغل ثابتی در یک روزنامهٔ نیم‌قطع در برلین برایش پیشنهاد شد. او با ایجاد علاقه‌ای فزاینده به فیلم، شروع به کار به‌عنوان فیلم‌نامه‌نویس کرد. از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳، او دوازده فیلم آلمانی ساخت. او در سال ۱۹۳۰ با چند نویسنده و فیلم‌ساز نوکار دیگر از جمله فرد زینمان و روبرت زیودماک بر روی فیلم «مردم در روز یکشنبه» همکاری کرد. این فیلم، از سبک اکسپرسیونیسم آلمان و نمایش‌های دراماتیک فریدریش ویلهلم مورنائو و فریتس لانگ فاصله گرفت و به‌عنوان یک نمونهٔ پیشگامِ جنبش عینیت نو در سینمای آلمانی شناخته شد. این گونه از «Strassenfilm» (فیلم خیابانی) همچنین پیش‌زمینه‌ای برای تولد نئورئالیسم ایتالیایی و موج نوی فرانسه فراهم کرد.
وایلدر فیلم‌نامهٔ فیلم ۱۹۳۱ که اقتباسی از رمان اریش کستنر بود، «Emil and the Detectives» و همچنین فیلم‌نامه‌های فیلم کمدی «مردی در جستجوی قاتل خود» (۱۹۳۱)، اپرای کمدی «Her Grace Commands» (۱۹۳۱) و کمدی «A Blonde Dream» (۱۹۳۲) را نوشت که همهٔ آن‌ها در استودیو بابلسبرگ در نزدیکی پوتسدام، نزدیک برلین تولید شدند. در سال ۱۹۳۲ وایلدر با نویسنده و روزنامه‌نگار فلیکس زالتِن روی فیلم‌نامه «Scampolo» همکاری کرد. پس از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر، وایلدر به پاریس رفت، جایی که فیلم اول او به‌عنوان کارگردان، «Mauvaise Graine» (۱۹۳۴)، ساخته شد. او پیش از اکران این فیلم، به هالیوود نقل مکان کرد.

پس از ورود به هالیوود در سال ۱۹۳۴، وایلدر به‌عنوان فیلم‌نامه‌نویس کار کرد. او در سال ۱۹۳۹ تابعیت ایالات متحده را به‌دست‌آورد؛ پس از اینکه زمانی را در مکزیک سپری کرد تا پس از انقضای کارت شش‌ماهه‌اش در همان سال ۱۹۳۴ منتظر تصمیم دولت باشد. این گذر تاریخی در فیلم ۱۹۴۱ «جلوی سحر را بگیرید» نیز منعکس شده است.
اولین موفقیت بزرگ وایلدر در آمریکا فیلم «نینوچکا» بود که او با همکاری مهاجر آلمانی دیگر، ارنست لوبیچ، بر روی آن کار کرد. این کمدی رمانتیک با بازی گرتا گاربو (که عموماً به‌عنوان بطله‌ای تراژیک در ملودرام‌های فیلم معروف بود)، با استقبال گسترده‌ای از طرف منتقدان و مخاطبان روبرو شد. فیلم «نینوچکا» با این جمله تبلیغاتی‌اش («گاربو می‌خندد») نشان داد که گاربو دیگر فقط بازیگر جدی و افسرده نیست، بلکه می‌تواند در فیلم‌های کمدی و شاد بازی کند. این تغییر مسیری کلی در حرفه‌اش ایجاد کرد. این فیلم، نخستین نامزدی جوایز اسکار وایلدر را به‌دنبال داشت که او آن را با همکار فیلم‌نامه‌نویس چارلز براکت به‌دست‌آورد (اگرچه همکاری آن‌ها بر روی «هشتمین زن ریش آبی» و «نیمه‌شب (فیلم ۱۹۳۹)» نیز با استقبال خوبی مواجه شده بود). از ۱۹۳۸ تا ۱۹۵۰، وایلدر بسیاری از فیلم‌های خود را با همکاری براکت نوشت. براکت دربارهٔ روش همکاری‌شان می‌گوید: «روش کار این بود که ابتدا یک ایده پیشنهاد می‌کردم، ویلدر آن را زیر سؤال می‌برد و انگار طرد می‌کرد؛ اما چند روز بعد همان ایده، با کمی تغییر، دوباره ظاهر می‌شد، و گویی از خود وایلدر ناشی‌شده بود. وقتی خودم با همین روش رفتاری و کاری عادت کردم، همه‌چیز ساده‌تر شد.»

### دهه ۱۹۴۰
وایلدر در اوایل دههٔ ۱۹۴۰ فعالیت‌های فیلم‌نامه‌نویسی‌اش را ادامه داد و چندین فیلم پرفروش و موفق ساخت؛ از جمله درام رمانتیک «جلوی سحر را بگیرید» و کمدی تیزهوشانهٔ «آتیش‌پاره (فیلم ۱۹۴۱)». هر دو فیلم سبب شدند وایلدر برای مراسم اسکار ۱۹۴۱ در شاخه‌های جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی و جایزه اسکار بهترین داستان نامزد شود. او در سال ۱۹۴۲ به‌عنوان کارگردان هم به هالیوود وارد شد و فیلم کمدی «The Major and the Minor» را ساخت که با بازی جینجر راجرز و ری میلند روی‌پرده رفت.

مادر، پدرِ سوگیر و مادربزرگ وایلدر همگی قربانی هولوکاست شدند. طی دهه‌ها فکر می‌شد همه‌شان در اردوگاه آشویتس کشته شده‌اند، اما در سال ۲۰۱۱، تاریخ‌نگار اتریشی‌تبار وایلدر، آندریاس هوترو، در پی تحقیق در آرشیوهای لهستان و اسرائیل نشان داد که هر کدامشان در جاهای دیگری کشته شده‌اند:
مادرش، یوژنیا «گیتلا» سیدلیسکر، در ۱۹۴۳ در اردوگاه کار اجباری کراکوف–پلاشوف؛
پدرِ سوگیرش، برنارد «برل» سیدلیسکر، در ۱۹۴۲ در اردوگاه مرگ بلزک؛ و
مادربزرگش، بالبینا بالدینگر، در ۱۹۴۳ در غتوی نووی تارگ جان داد.

سومین فیلم هالیوودی وایلدر به‌عنوان کارگردان، فیلم نوآر «غرامت مضاعف (فیلم)» (۱۹۴۴) با بازی فرد مک‌موری، باربارا استانویک و ادوارد جی. رابینسون، موفقیت بزرگی بود. این فیلم برای هفت جایزهٔ اسکار شامل بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین فیلم‌نامه و بهترین بازیگر زن نامزد شد و وایلدر آن را با همکاری ریموند چندلر نوشت. این فیلم نه تنها به‌عنوان یکی از نمونه‌های پایه‌ای ژانر نوآر شناخته می‌شود (با سبک نورپردازی «پرده‌ایِ وینتیان» و روایتِ صدای دلش‌خراش)، بلکه در جنگ با سانسور هالیوودی نیز جایگاه ویژه‌ای دارد. اقتباسی از رمان جیمز کین بود که دو مثلث عاشقانه و یک قتل برای دریافت وجه بیمه را روایت می‌کرد ودر حالی‌که رمان‌اش بسیار محبوب بود، ساختن فیلم از آن تحت نظام‌نامه تولید تصویر متحرک — به‌دلیل این‌که زنا در مرکز داستان قرار داشت — مورد شک‌شدید و بسیار مشکوک تلقی می‌شد.

در سال ۱۹۴۵، بخش «روان‌شناختی‌نبرد» (Psychological Warfare Department) در وزارت جنگ ایالات متحده، یک فیلم مستند آمریکایی را به‌کارگردانی وایلدر تولید کرد. این فیلم که با عنوان «*[[Death Mills]]» یا [[:de:Die Todesmühlen|Die Todesmühlen]]* (به‌معنی «کارخانه‌های مرگ») شناخته می‌شود، برای مخاطب آلمانی ساخته شد تا از جنایات رژیم نازی برای آن‌ها آگاهی به‌وجود بیاورد. در نسخهٔ آلمانی، «»، نویسنده و کارگردان رسمی هانوش بورگر ذکر شده و وایلدر در ویرایش آن نقش نظارت داشت، اما در نسخهٔ انگلیسیی او به‌عنوان کارگردان و نویسنده نام‌گذاری شده است.

در همان سال ۱۹۴۵، وایلدر رمان Charles R. Jackson با عنوان «The Lost Weekend» را به فیلم «تعطیلی ازدست‌رفته» تبدیل کرد. این فیلم اولین فیلم بزرگ آمریکایی بود که از سوءمصرف الکل به‌صورت جدی و روان‌شناختی نگاه کرد؛ موضوعی که تحت نظام‌نامه تولید تصویر متحرک بسیار حساس و سخت‌پذیرفته بود. داستان، پیگرد یک نویسندهٔ معتاد (ری میلند) است که در برابر اعتراضات دوست‌دخترش (جین وایمن) به تسلیم شدن در برابر اعتیادش می‌جنگد. این فیلم در اکران اولیه‌اش در جشنواره کن با استقبال منتقدان مواجه شد و در بخش مسابقهٔ اصلی حضور یافت، جایی‌که هم جایزهٔ اصلی جشنواره (نخل طلا) و هم چهار جایزهٔ اسکار، از جمله جایزه اسکار بهترین فیلم را دریافت کرد. وایلدر برای جایزه اسکار بهترین کارگردانی و جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی و میلند برای جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد برنده شدند. این فیلم یکی از چهار فیلم است که هم جایزهٔ اسکار بهترین فیلم و هم جایزهُ کن (Palme d’Or) را به‌دست آورده‌اند؛ کنار بخشی دیگر از فیلم‌ها مثل «مارتی (فیلم)»، «انگل (فیلم ۲۰۱۹)» و «آنورا (فیلم)».

### دهه ۱۹۵۰

در سال ۱۹۵۰، وایلدر «سانست بلوار»، یک فیلم نوآر سیاه‌چراغ و طعنه‌آمیز را هم‌نویسی و کارگردانی کرد. این فیلم از زندگی یک بازیگر فیلم‌های صامت ناپدید و دورافتاده (گلوریا سوانسون) دنبال می‌کند که خود را در نقش ستاره‌ای بزرگ و رو به‌بازگشت در ذهنش تصویر می‌کند. او را یک فیلم‌نامه‌نویس جوان صاحب‌موهیم (ویلیام هولدن) همراهی می‌کند که عملاً نقش «ژیگول» (همراه مورد استفادهٔ مالی و عاطفی) را در کنار او دارد. این فیلم بسیار ستوده‌شده، آخرین اثری است که وایلدر در آن با چارلز براکت همکاری کرد و برای یازده جایزهٔ اسکار نامزد شد؛ وایلدر و براکت در نهایت برای جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی برنده شدند.

در سال ۱۹۵۱، وایلدر «تکخال در حفره» (با عنوان دیگر «The Big Carnival») را کارگردانی کرد که با بازی کرک داگلاس درباره‌ٔ اکسپلویت شدن یک حادثهٔ کارشینه‌ای در یک غار توسط رسانه است. ایده‌ی فیلم را یک مخاطب به‌نام ویکتور دسنی برای منشی وایلدر تلفنی ارائه داد و بعداً در پرونده‌ی حقوقی کالیفرنیا با عنوان «Wilder v Desny» به‌دلیل «نقض قرارداد ضمنی» از وایلدر شکایت کرد و در نهایت مبلغ ۱۴۳۵۰ دلار به‌عنوان تسویه‌حساب دریافت کرد. این فیلم در زمان اکران از نظر منتقدان و تجاری شکست خورد، اما اعتبار آن در سال‌های بعد افزایش یافت. سال بعد، وایلدر اعلام کرد که قصد دارد سوفوکل تراژدی «ادیپ شهریار» را هم تولید و کارگردانی کند و فیلم‌نامه‌اش را والتر رایش برای سینما تنظیم خواهد کرد. برنامه این بود که فیلم در یونان و با رنگ‌آمیزی تکنی‌کالر ضبط شود، اما این پروژه هرگز به مرحلهٔ تولید نرسید.

پس از آن، وایلدر سه اقتباس از نمایشنامه‌های برودوی را کارگردانی کرد: درام جنگی «بازداشتگاه شماره ۱۷» که برای ویلیام هولدن باعث اخذ جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد شد؛ کمدی رمانتیک «سابرینا (فیلم ۱۹۵۴)» که آدری هپبورن برای بهترین بازیگر زن نامزد شد؛ و کمدی رمانتیک «خارش هفت‌ساله» که حاوی تصویری ایکونیک از مریلین مونرو است که بر روی شبکهٔ تهویهٔ زیرزمینی می‌ایستد و باد قطارِ عبورکننده لباس سفیدش را به بالا می‌کشد. برای دو فیلم اول، وایلدر برای جایزه اسکار بهترین کارگردانی نامزد شد و هم‌نامزدی فیلم‌نامه را در فیلم دوم با همکارانش داشت. او مایل بود در یکی از فیلم‌ها با یکی از اوج بهترین ترکیب‌های کمدی شاخ‌و‌برقی عصر طلایی هالیوود همکاری کند. ابتدا دربارهٔ یک فیلم با لورل و هاردی فکر کرد و پس از در نظرگرفتن طرح آن، آن را کنار گذاشت. با گروچو مارکس هم برای یک کمدی جدید از برادران مارکس با عنوان موقت «A Day at the U.N» گفتگو کرد که پس از درگذشت چیکو مارکس در ۱۹۶۱ متوقف شد.

در سال ۱۹۵۷، سه فیلم از اجرای وایلدر در سینما منتشر شد: فیلم زندگی‌نامه‌ای «روح سنت لوئیس (فیلم)» با جیمز استوارت در نقش چارلز لیندبرگ؛ کمدی رمانتیک «عشق در بعدازظهر (فیلم ۱۹۵۷)» – که اولین فیلم‌نامه او با آی ای ال دایموند بود و او در آینده مشارکتِ ثابت وایلدر شد – با حضور گری کوپر، موریس شوالیه و آدری هپبورن؛ و درام دادگاهی «شاهدی برای محاکمه (فیلم ۱۹۵۷)» با بازی تایرون پاور، مارلنه دیتریش و چارلز لاتن. وایلدر برای این فیلم آخری نامزد جایزه اسکار بهترین کارگردانی شد.

وایلدر در سال ۱۹۵۹ با مونرو دوباره برای فیلم کمدی فرساستِ دورۀ محرومیت الکل، «بعضی‌ها داغشو دوست دارن» که توسط United Artists منتشر شد، همکاری کرد. این فیلم بدون مهرِ نظام‌نامه تولید تصویر متحرک راه‌یافت، زیرا به‌دلیل طنزهای صریحاً جنسی و موضوع اصلیِ تغییر جنسیت (cross‑dressing) تأیید نشد. جک لمون و تونی کرتیس نقش موسیقی‌دانانی را داشتند که به‌صورت زن می‌پوشند تا از تعقیب یک گروه جنایی شیکاگویی فرار کنند؛ کرتیس در نقش شخصی که یک خواننده (مونرو) را وسوسه می‌کند و لمون در نقش کسی که توسط جو ای براون تحت نظر قرار می‌گیرد، تا در آخرین شوخی فیلم لمون فاش کند که شخصیت‌اش مرد است و براون خالی‌خالی جواب می‌دهد: «خب، کامل نیست کسی!» فیلم از نظر تجارتی بسیار موفق شد اما در زمان اکران‌اش از سوی منتقدان سبک‌ش مردود شناخته شد، اگرچه برای شش جایزهٔ اسکار شامل بهترین کارگردانی و بهترین فیلم‌نامه نامزد شد. با این‌حال اعتبار انتقادی‌اش در سال‌های بعد به‌شدت رشد کرد؛ در سال ۲۰۰۰، انستیتوی فیلم آمریکا آن را به‌عنوان «بهترین کمدی آمریکایی همه‌ی زمان‌ها» برگزید. در سال ۲۰۱۲، نظرسنجی ده‌سالانه «سایت اند ساوند» انجمن فیلم‌بریتانیا از منتقدان سینمای جهانی، آن را به‌عنوان چهل‌و‌سومین فیلم برتر تاریخ و دومین بالاترین کمدی در فهرست‌ها انتخاب کرد.

### دهه ۱۹۶۰

در سال ۱۹۶۰، وایلدر فیلم کمدی رمانتیک «آپارتمان (فیلم ۱۹۶۰)» را کارگردانی کرد که داستان یک منشی بیمه (لمون) را روایت می‌کند؛ او اجازه می‌دهد همکارانش از آپارتمان‌اش برای رابطه‌های خارج از ازدواج استفاده کنند تا اینکه با یک دختر آسانسوردار (شرلی مک‌لین) آشنا می‌شود. این فیلم موفقیت انتقادی بزرگی داشت و منتقد فیلم نیویورک تایمز، بازلی کرادر، آن را فیلمی «شاد، لطیف و حتی حس‌گرا» و کارگردانی وایلدر را «نبوغ‌آمیز» خواند. فیلم برای ده جایزهٔ اسکار نامزد شد و پنج جایزه گرفت، از جمله سه جایزه برای خود وایلدر: بهترین فیلم، بهترین کارگردانی و بهترین فیلم‌نامه.  

سپس وایلدر فیلم کمدی سیاسی «یک، دو، سه» (۱۹۶۱)، بستۀ جنگ سرد و فرساستی را کارگردانی کرد که با بازی جیمز کاگنی ساخته شد و در منتقدان تحسین گسترده‌ای به‌دست آورد؛ مجله ورایتی نوشت: ««یک، دو، سه» بیلی وایلدر فیلمی فرساست، سریع، سرشار از طنزهای روزمره و تند و بوی زنگ‌دهنده‌ای از طنز سیاسی است. داستان آن به‌حدی تند و پر هوش است که بخشی از طنازی‌اش دردسر و شلوغی خود را می‌گیرد و به‌کار نمی‌آید.» پس از آن، وایلدر کمدی رمانتیک «ایرما خوشگله» (۱۹۶۳) با بازی لمون و ماک‌لین را کارگردانی کرد؛ این فیلم پنجمین فیلم پرفروش سال ۱۹۶۳ به‌شمار رفت و وایلدر برای فیلم‌نامه‌اش نامزدی از جوایز انجمن نویسندگان آمریکا دریافت کرد. سپس او فیلم کمدی جنسی «احمق مرا ببوس» را نوشت و کارگردانی کرد که در آن دین مارتین، کیم نواک و ری والستن بازی کردند (والستن جایگزین لحظه‌آخری پیتر سلرز در حال بیماری بود). این فیلم توسط برخی منتقدان به‌دلیل زردی و سستی زبانی مورد انتقاد قرار گرفت و کرادر گفت این فیلم به سینمای آمریکا شهرت «خرابکننده‌ی عمدی و فاسدکننده‌ی سلیقه و اخلاق عمومی» را داده است. A. H. Weiler از نیویورک تایمز نیز فیلم را «نامضحک و واقعاً بی‌لوح» خواند. وایلدر آخرین نامزدی‌اش در سینمای اسکار و همچنین نامزدی از انجمن نویسندگان آمریکا را برای فیلم‌نامهٔ «شیرینی شانس» گرفت که او از طریق شرکت مستقل فیلم‌سازی‌اش، Phalanx Productions، هم‌تولید کرد؛ این فیلم اولین تجربهٔ همکاری جک لمون و والتر ماتائو در یک فیلم بود و در بریتانیا با عنوان «Meet Whiplash Willie» شناخته شد. در سال ۱۹۷۰، او فیلم «زندگی خصوصی شرلوك هولمز» را کارگردانی کرد که باز هم از طریق Phalanx Productions ساخته شد و ابتدا قرار بود تور بزرگی از اکران سیار داشته باشد، اما به ناخواستهٔ وایلدر، استودیو فیلم را به‌شدت کوتاه کرد.  

### فیلم‌های پایانی
وایلدر کمدی «آوانتی!» را باز هم از طریق Phalanx Productions تولید و کارگردانی کرد که از زندگی یک تاجر (لمون) دنبال می‌کند که برای بازیابی جسد پدرش از ایتالیا به‌دنبال اوست. وایلدر برای این فیلم دو نامزدی جوایز گلدن گلوب به‌طور جداگانه برای بهترین کارگردانی و بهترین فیلم‌نامه و همچنین نامزدی از جوایز انجمن نویسندگان آمریکا کسب کرد. او سپس «صفحه اول (فیلم ۱۹۷۴)» را کارگردانی کرد که بر پایهٔ نمایشنامهٔ برودوی هم‌نام اقتباس شده بود و با بودجه‌ای پایین، از نظر مالی بسیار موفق شد. دو فیلم آخر وایلدر، «کلاه شاپو (فیلم ۱۹۷۸)» و «رفیق رفیق»، هم در نظر منتقدان و هم در میان مخاطبان موفق نبودند، اگرچه «کلاه‌ شاپو» در سال‌های اخیر بازنگری شده و اکنون ارزش‌یابی مثبت‌تری دارد. وایلدر امیدوار بود که رمان توماس کنیلی با نام «کشتی شیندلر» را به‌عنوان آخرین فیلم خود بسازد و گفت: «می‌خواستم این کار را به‌عنوان یک یادبود برای مادرم و مادربزرگم و پدرِ سوگیرم انجام دهم» که همه‌شان در هولوکاست کشته شده بودند. او نسخهٔ تلویزیونی استیون اسپیلبرگ، «فهرست شیندلر» را ستود. به انکارکنندگان هولوکاست در یک روزنامهٔ آلمانی نوشت: «اگر اردوگاه‌های کار اجباری و اتاق‌های گاز همگی ساختِ داستان بود، بگویید لطفاً — مادر من کجاست؟»

## سبک کارگردانی

تصمیم‌گیری‌های کارگردانی وایلدر بازتاب‌دهندهٔ اعتقاد او به «اولویت‌دادن به فیلمنامه و نوشتار» بود. او مخصوصاً در نیمهٔ دوم حرفه‌اش، از فیلم‌نامه‌های پررق و بازی‌های سینماییِ نمایشی نوعیِ آلفرد هیچکاک و اورسن ولز پرهیز می‌کرد؛ زیرا بر این باور بود که هر شاتی که می‌خواست برجسته‌تر از داستان جلبِ توجه بیننده را انجام دهد، داستان و حضور بازیگر را ضعیف می‌کند. فیلم‌های وایلدر داستانِ بسته و دیالوگ‌های به‌یادماندنی دارند. با آن‌که سبکِ کارگردانی‌اش محافظه‌کارانه محسوب می‌شد، موضوعاتش اغلب مرزهای سرگرمیِ جریانِ اصلی را جابه‌جا می‌کرد. وقتی یک موضوع را انتخاب می‌کرد، از همان ابتدا آن را در قالب چهره‌ی بازیگران و چهره‌نویسی‌ها می‌دید و باور داشت که هرچند بازیگر ماهری باشد، هر کسی حدی از محدودیت دارد و بهتر است متن را با شخصیتِ همان بازیگر هم‌راستا کرد تا آن‌قدر از بازی او بکشید که از لبه‌ی توانش عبور کند. وایلدر در کار با بازیگران مهارت بالایی داشت و با تشویق و شدّت، اسطوره‌های فیلم‌های صامت مثل گلوریا سوانسون و اریش فون اشتروهایم را از بازنشستگی بیرون آورد تا در «سانست بلوار» نقش بازی کنند. دربارهٔ فیلم‌های کمدی‌تر او، راجر ایبرت نوشته است: «او شخصیت‌ها را جدی می‌گرفت، یا حداقل آن‌قدر جدی که ماده‌ی فیلم اجازه می‌داد، و خنده‌ها را بیشتر از این‌که با تک‌تک شوخ‌طرحی‌ها بیاورند، از بازیِ صریح و جدی در صحنه‌ها می‌گرفت.»  

در فیلم «بازداشتگاه شماره ۱۷»، او بازیگری را از یک هولدنِ متحیر و بی‌طنز بیرون می‌کشد که جایزهٔ اسکار گرفت؛ هولدن می‌خواست شخصیت‌اش را دوست‌داشتنی‌تر نشان دهد، اما وایلدر قبول نکرد. در یک جلسه‌ی کاستینگ، وایلدر گفته است: «از این کاستینگ‌های کلیشه‌ای خسته‌ام که همیشه همان افراد را در همه‌ی فیلم‌ها می‌بینم.» این‌که چگونه وایلدر فرد مک‌موری را در «غرامت مضاعف (فیلم)» و «آپارتمان (فیلم ۱۹۶۰)» قرار داد، نمونه‌ی خوبی از این روش است؛ مک‌موری در آن زمان به‌عنوان بازیگرِ پردرآمدی هالیوود شناخته می‌شد که نقش‌های با‌سکه، با مروّت و تمیز در کمدی‌های سبک و ملودرام‌ها ایفا می‌کرد، اما وایلدر او را در نقش یک فرجام‌گشادِ زودکار و خیانت‌کار قرار داد. هامفری بوگارت نیز تصویر سفت و سختِ خود را کنار گذاشت و یکی از گرم‌ترین بازی‌هایش را در «سابرینا (فیلم ۱۹۵۴)» ارائه داد. جیمز کاگنی که معمولاً برای کمدی شناخته نمی‌شد، در نقشِ پرتعلّقی برای «یک، دو، سه» وایلدر خاطره‌انگیز شد. وایلدر در فیلم «بعضی‌ها داغشو دوست دارن» نیز بازی‌ای بسیار تأثیرگذار از مریلین مونرو بیرون می‌کشد.  

در مجموع، وایلدر چهارده بازیگر مختلف را در فیلم‌هایی رهبری کرد که به‌نامزدی اسکار رسیدند: باربارا استانویک در «Double Indemnity»، ری میلند در «تعطیلی ازدست‌رفته»، ویلیام هولدن در «سانست بلوار» و «بازداشتگاه شماره ۱۷»، گلوریا سوانسون و اریش فون استروهایم و نانسی اولسون در «سانست بلوار»، رابرت استراروس (بازیگر) در «بازداشتگاه شماره ۱۷»، آدری هپبورن در «سابرینا (فیلم ۱۹۵۴)»، چارلز لاتن در «شاهدی برای محاکمه (فیلم ۱۹۵۷)»، السا لنچستر در «Witness for the Prosecution»، جک لمون در «Some Like It Hot» و «The Apartment»، جک کروشن در «The Apartment»، شرلی مک‌لین در «The Apartment» و «ایرما خوشگله» و والتر ماتائو در «شیرینی شانس». وایلدر لمون را مربی‌گری کرد و او اولین کارگردانی بود که او را با ماتائو در «The Fortune Cookie» روی هم قرار داد. وایلدر و لمون روی هفت فیلم کار کردند.

## سیاست

وایلدر در برابر کمیته فعالیت‌های ضدآمریکایی مجلس (HUAC) موضعِ اعتراضی داشت. او هم‌بنیان‌گذار کمیته برای اصلاح اولیه (Committee for the First Amendment) بود که از ۵۰۰ چهره و ستارهٔ هالیوود تشکیل شده بود تا «از آن‌هایی که در مقابل کمیته فعالیت‌های ضدآمریکایی مجلس تحت فشار قرار گرفته‌اند و خود را در برابر تحقیق‌گران دشمن‌وار تعریف کرده‌اند، پشتیبانی کند». برخی ضد communist‌ها می‌خواستند کارکنان صنعت سینما سوگند وفاداری به آمریکا بخورند. انجمن صنفی کارگردانان آمریکا هم رای‌گیری از طریق بالا بردن دست انجام داد؛ تنها جان هیوستون و وایلدر رای «مخالف» دادند. هیوستون گفت: «مطمئنم این یکی از شجاع‌ترین کارهایی بود که بیلی، به‌عنوان آمریکایی شهروندِ بدوی آلمان، تا آن‌جا انجام داده بود. حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ کارگردان در آن جلسه بودند و بیلی و من تنها با دست‌های بالا مانده در برابر این سوگند وفاداری اعتراض کردیم.»  

وایلدر خودش از «لیست سیاه هالیوود» در امان ماند. دربارهٔ افراد لیست‌شده او گفت: «از ده تا، دو تاشان استعداد داشتند و بقیه فقط دوست‌نشدنی بودند.» به‌طورکلی، وایلدر از فیلم‌های سوژه‌ای و فرمولی بیزار بود. وایلدر از تمسخر کسانی خوشحال می‌شد که سیاست را بیش‌ازحد جدی می‌گرفتند. در فیلم «آتیش‌پاره (فیلم ۱۹۴۱)»، «ملکه‌ٔ کابارهٔ آمریکایی» او، «Sugarpuss»، به سرش‌خورده‌گلیش دل‌خرد شده خود اشاره می‌کند و می‌گوید: «صورتی؟ این‌قدر سرخ است که انگار همان رنگ روزنامهٔ دیلی ورکر است و هم‌قدر هم خوب می‌درد.» بعداً به خانه‌دارِ سخت‌گیر و بدون لبخند اسم فرانسیسکو فرانکو می‌دهد.  

## بازنشستگی

  

وایلدر در سال ۱۹۸۶ جایزه یک عمر دستاورد هنری بنیاد فیلم آمریکا (AFI) را دریافت کرد؛ در سال ۱۹۸۸، جایزه اسکار یادبود ایروینگ جی. تالبرگ، در ۱۹۹۰ جایزه مرکز کندی و در ۱۹۹۳ نشان ملی هنر را از دولت آمریکا دریافت نمود. ستاره‌ای هم روی پیاده‌رو مشاهیر هالیوود دارد. او به‌خاطر این‌که یکی از بهترین و گسترده‌ترین مجموعه‌های هنریِ هالیوود را داشت محبوب شد و عمدتاً آثار مدرن جمع می‌کرد. در میانهٔ دههٔ ۱۹۸۰ دربارهٔ خودش گفت: «این بیماری است. نمی‌دانم چقدر باید خودم را نگه دارم. اگر خواستی لش‌خوردن عصبی صداش کن، یا کنجکاوی، یا شور هنری. چند کار امپرسیونیستی دارم، چند پیکاسو از همهٔ دوره‌ها، چند موبایل از الکساندر کالدر. همچنین درخت‌های کوچک ژاپنی، وزنه‌های شیشه‌ای کاغذ، گلدان‌های چینی و… نامی ببر و من آن‌را جمع می‌کنم.»  
آرزوی هنری‌گری او باعث شد کارهایی از خودش بسازد. تا اوایل دههٔ ۱۹۹۰، وایلدر دسته‌ای از ساختارهای پلاستیکی و هنری جمع کرده بود که بسیاری از آن‌ها با همکاری هنرمندی به‌نام بریوس هیوستون ساخته شده بودند. در سال ۱۹۹۳، کارگزار هنری Louis Stern، که دوست قدیمی وایلدر بود، نمایشگاهی از آثار وایلدر در گالریش در بورلی هیلز سازمان بخشید. نمایشگاه «Billy Wilder's Marché aux Puces» نام داشت و بخش «Variations on the Theme of نفرتیتی» بسیار محبوب شد؛ این مجموعه شامل تندیسهایی از ملکهٔ مصری بود که «به‌سبک» کریستو و ژان کلود پیچ و تاب داده شده، «به‌سبک» جکسون پولاک پاشیده، یا با کنسِر سوپ Campbell همراه بود و در احترام به اندی وارهول خود را نشان می‌داد.

## زندگی شخصی و درگذشت

وایلدر در ۲۲ دسامبر ۱۹۳۶ با Judith Coppicus ازدواج کرد. آن‌ها دو قلو پسر و دختر (ویکتوریا و وینسنت، متولد ۱۹۳۹) داشتند که وینسنت چند روز پس از تولد درگذشت. آن‌ها در سال ۱۹۴۶ طلاق گرفتند. او اوادوری یانگ را در هنگام ساخت فیلم «تعطیلی ازدست‌رفته» ملاقات کرد و در ۳۰ ژوئن ۱۹۴۹ با او ازدواج نمود.  

وایلدر در ۲۷ مارس ۲۰۰۲ در اثر سینه‌پهلو (پریتونیت) درگذشت. او در گورستان وست‌وود به خاک سپرده شد. روزنامهٔ فرانسوی «لو موند» سخن‌یادباش او را در صفحهٔ اول منتشر کرد: «بیلی وایلدر درگذشته است. هیچ‌کس کامل نیست»؛ ارجاعی به جملهٔ پایانی فیلم «بعضی‌ها داغشو دوست دارن.»  

## میراث

  

«ملال‌آور نشو.» — بیلی وایلدر  

جایگاه وایلدر در تاریخ سانسور هالیوود مهم است؛ زیرا محدودهٔ موضوعاتی که قابل قبول محسوب می‌شد را گسترش داد. او دو فیلم تعیین‌کنندهٔ ژانر فیلم نوآر، «غرامت مضاعف (فیلم)» و «سانست بلوار» را کارگردانی کرد. همراه با وودی آلن و برادران مارکس، او در فهرست «AFI's 100 Years...100 Laughs» مؤسسهٔ فیلم آمریکا از میان‌ بسیاری از فیلم‌ها شمارة اول را کسب می‌کند و با «بعضی‌ها داغشو دوست دارن» بالاترین جایگاه را دریافت می‌کند. فیلم‌های «آپارتمان (فیلم ۱۹۶۰)» و «خارش هفت‌ساله» نیز که او خودش کارگردانی کرده، و «آتیش‌پاره (فیلم ۱۹۴۱)» و «نینوچکا» که او در نوشتنش همکاری داشته است، در این فهرست هستند. مؤسسهٔ فیلم آمریکا فیلم‌های «Double Indemnity»، «Sunset Boulevard»، «Some Like It Hot» و «The Apartment» را در لیست «100 سال… 100 فیلم به انتخاب انستیتوی فیلم آمریکا» گنجانده است. وایلدر در لیست نظرسنجی کارگردانان سال ۲۰۰۲ مجلۀ «سایت اند ساوند» با عنوان «بزرگ‌ترین کارگردانان تاریخ» در رتبهٔ ششم قرار دارد. در سال ۱۹۹۶، «انترتینمنت ویکلی» او را در رتبهٔ ۲۴ لیست «۵۰ بزرگترین کارگردان» نامگذاری کرد. وایلدر در لیست «Top 40 Greatest Directors of All-Time» مجلۀ امپایر (مجله) در سال ۲۰۰۵ در رتبهٔ ۱۹ قرار دارد. در سال ۲۰۰۷، مجلهٔ «توتال فیلم» او را در رتبهٔ ۱۳ لیست «100 Greatest Film Directors Ever» قرار داد. وایلدر در نظرسنجی «بزرگ‌ترین کارگردانان قرن بیستم» که توسط مجلۀ ژاپنی «کینما جونپو» انجام شد، در رتبهٔ چهارم انتخاب شد.  

هفت فیلم او در فهرست ملی ثبت فیلم ایالات متحده در کتابخانه کنگره حفظ شده‌اند، زیرا از نظر «فرهنگی، تاریخی یا زیبایی‌شناختی اهمیت قابل توجهی» دارند. آنتونی لین می‌نویسد که «Double Indemnity»، «The Seven Year Itch»، «Sunset Boulevard» و «The Apartment» «بخشی از واژگان تماشای فیلم» هستند و «Some Like It Hot» «گنجی ملی» محسوب می‌شود. راجر ایبرت می‌پرسد: «از میان تمام کارگردانان بزرگ عصر طلایی هالیوود، آیا کسی فیلم‌هایی ساخته است که تا امروز به همان اندازه تازه و سرگرم‌کننده باشند مثل فیلم‌های بیلی وایلدر؟ … و کس دیگری هست که بتواند سه‌تا از برجسته‌ترین جمله‌های پایانی همهٔ زمان‌ها را در فیلم‌هایش داشته باشد» و به این‌ترتیب اشاره می‌کند به جمله‌های پایانی «سانست بلوار»، «بعضی‌ها داغشو دوست دارن» و «آپارتمان (فیلم ۱۹۶۰).»  

وقتی در سال ۱۹۹۳ فیلم «روزگار خوش» برای جوایز اسکار بهترین فیلم غیر انگلیسی‌زبان برنده شد، کارگردان اسپانیایی فرناندو تروئبا در سخنرانی قدردانی‌اش گفت: «می‌خواهم باور کنم به خداست تا او را سپاس بگویم، اما فقط به بیلی وایلدر باور دارم … پس از شما متشکرم آقای وایلدر.» طبق گفتهٔ تروئبا، وایلدر روز بعد او را خبر داد و گفت: «فرناندو، من خودم خداستم.» کارگردان فرانسوی میشل آزاناویسوس نیز در سخنرانی قبول جایزهٔ اسکار بهترین فیلم ۲۰۱۲ برای «آرتیست»، سه بار از وایلدر تشکر کرد: «دوست دارم از سه نفر تشکر کنم، از بیلی وایلدر تشکر می‌کنم، از بیلی وایلدر تشکر می‌کنم، و از بیلی وایلدر تشکر می‌کنم.» رکورد وایلدر با ۱۲ نامزدی اسکار برای فیلم‌نامه تا سال ۱۹۹۷ پابرجا بود؛ تا این‌که وودی آلن سیزدهمین نامزدی‌اش را برای «هری ساختارشکن» دریافت کرد. در سال ۲۰۱۷، مجلهٔ «نیویورک» وایلدر را «بزرگ‌ترین فیلم‌نامه‌نویس تاریخ» خواند. او برای چهارده بازیگر، بازی‌هایی کارگردانی کرد که نامزد جایزهٔ اسکار شدند. اسپلتیتِمیت (سخن‌یادباش) او، تغییری از جملهٔ پایانی «بعضی‌ها داغشو دوست دارن» است: «من یک نویسنده‌ام، اما کسی کامل نیست.»

## فیلم‌شناسی

## جوایز و افتخارات

وایلدر بیست و یک نامزدی در جوایز اسکار دریافت کرد و شش بار برنده شد. در مجموع، دوازده نامزدی برای فیلم‌نامه‌نویسی، هشت نامزدی برای کارگردانی و یک نامزدی برای تهیه‌کنندگی داشت. او هم جایزه اسکار بهترین کارگردانی و هم جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی را برای هر دو فیلم *[[تعطیلی ازدست‌رفته]]* (۱۹۴۵) و *[[آپارتمان (فیلم ۱۹۶۰)]]* (۱۹۶۰) دریافت کرد. فیلم نخست نخل طلا را در جشنواره کن دریافت کرد و فیلم دوم نیز جایزه بفتای بهترین فیلم را برای او به ارمغان آورد. در میان آثار او، *[[غرامت مضاعف (فیلم)]]* (۱۹۴۴)، *[[تعطیلی ازدست‌رفته]]* (۱۹۴۵)، *[[سانست بلوار]]* (۱۹۵۰)، *[[شاهدی برای محاکمه (فیلم ۱۹۵۷)]]* (۱۹۵۷) و *[[آپارتمان (فیلم ۱۹۶۰)]]* (۱۹۶۰) پنج فیلمی هستند که نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم شدند، در حالی که *[[تعطیلی ازدست‌رفته]]* (۱۹۴۵) و *[[آپارتمان (فیلم ۱۹۶۰)]]* (۱۹۶۰) در نهایت برنده این جایزه شدند. وایلدر هشت نامزدی جوایز انجمن کارگردانان آمریکا کسب کرد و تنها یک بار برای کارش در *آپارتمان* برنده شد. هفت نامزدی در جوایز گلدن گلوب دریافت کرد و جایزه گلدن گلوب بهترین کارگردانی را برای *تعطیلی ازدست‌رفته* و *[[سانست بلوار]]* (۱۹۵۰) برد. او هفت جوایز انجمن نویسندگان آمریکا از جمله دو جایزه لورل برای دستاورد فیلم‌نامه‌نویسی دریافت کرد. همچنین تعدادی جایزه افتخاری برای مجموعه آثارش دریافت کرد، از جمله جایزه اسکار یادبود ایروینگ جی. تالبرگ، بفتا فلوشیپ، جایزه دیوید او. سلزنیک برای دست‌آوردهای فیلم‌های سینمایی عرضه‌شده در سالن‌های نمایش و خرس طلایی افتخاری از جشنواره بین‌المللی فیلم برلین.

### عملکرد مرتبط با اسکار
تحت کارگردانی وایلدر، بازیگران زیر نامزدی و جایزه جوایز اسکار را برای نقش‌آفرینی در فیلم‌های مربوط دریافت کردند.

## منابع

## برای مطالعه بیشتر
* 
* 

## پیوند به بیرون

* 
* 
* 

رده:اتریشی‌های مهاجرت‌کرده به ایالات متحده
رده:اهالی اینره اشتات
رده:اهالی سوچا بسکیتسکا
رده:برندگان جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی
رده:برندگان جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اوریژینال
رده:برندگان جایزه اسکار بهترین کارگردانی
رده:برندگان جایزه انجمن کارگردانان آمریکا
رده:برندگان جایزه بهترین کارگردانی گلدن گلوب
رده:برندگان جایزه دیوید دی دوناتلو
رده:برندگان جایزه مرکز کندی
رده:پناهندگان اهل اتریش
رده:تهیه‌کنندگان برنده جایزه اسکار
رده:تهیه‌کنندگان فیلم اهل اتریش
رده:تهیه‌کنندگان فیلم اهل کالیفرنیا
رده:خاک‌سپاری‌ها در گورستان مموریال پارک وست‌وود
رده:درگذشتگان ۲۰۰۲ (میلادی)
رده:دریافت‌کنندگان نشان ملی هنر آمریکا
رده:روزنامه‌نگاران اهل اتریش
رده:روزنامه‌نگاران سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:روزنامه‌نگاران یهودی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا
رده:زادگان ۱۹۰۶ (میلادی)
رده:فرماندهان شوالیه نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان
رده:فیلم‌نامه‌نویسان آمریکایی سده ۲۰ (میلادی)
رده:فیلم‌نامه‌نویسان اهل اتریش
رده:فیلم‌نامه‌نویسان مرد اهل ایالات متحده آمریکا
رده:فیلم‌نامه‌نویسان یهودی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا
رده:کارگردانان فیلم آلمانی‌زبان
رده:کارگردانان فیلم انگلیسی‌زبان
رده:کارگردانان فیلم اهل اتریش
رده:کارگردانان فیلم اهل کالیفرنیا
رده:کارگردانان فیلم‌های کمدی اهل ایالات متحده آمریکا
رده:لهستانی‌تبارهای یهودی اهل ایالات متحده آمریکا
رده:مجموعه‌داران هنری اهل ایالات متحده آمریکا
رده:مجموعه‌داران هنری یهودی
رده:مهاجران یهودی گریخته از آلمان نازی به ایالات متحده
رده:مهاجرین از آلمان نازی به ایالات متحده
رده:نویسندگان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:یهودیان اهل اتریش
رده:یهودیان اهل گالیسیا (اروپای شرقی)
رده:یهودیانی که برای فرار از نازی‌ها مهاجرت کردند