فقط بگو نه

بندانگشتی|100px|
**فقط بگو نه** (به انگلیسی: Just Say No) یک کارزار تبلیغاتی بود که در دهه‌های ۱۹۸۰ و اوایل ۱۹۹۰ به عنوان بخشی از جنگ با مواد مخدر به رهبری ایالات متحده رواج داشت. هدف این کارزار، بازداشتن کودکان از درگیر شدن در مصرف تفریحی مواد مخدر با ارائه راه‌های مختلف برای گفتن «نه» بود. این شعار توسط نانسی ریگان در دوران ریاست‌جمهوری همسرش ایجاد و حمایت شد.

این شعار در انگلیس نیز شهرت یافت.

## آغاز
این کارزار از یک برنامه پیشگیری از سوءمصرف مواد که توسط مؤسسات ملی بهداشت حمایت می‌شد، پدید آمد؛ برنامه‌ای که در دهه ۱۹۷۰ توسط پروفسور روان‌شناسی اجتماعی دانشگاه هیوستون، ریچارد آی. ایوانز، پیشگام شده بود. ایوانز یک مدل تلقیح اجتماعی را ترویج کرد که شامل آموزش مهارت‌هایی به دانش‌آموزان برای مقاومت در برابر فشار همتایان و سایر تأثیرات اجتماعی بود. این کارزار شامل پروژه‌های دانشگاهی بود که توسط دانشجویان در سراسر کشور انجام می‌شد. جوردن زیمرمن، که در آن زمان دانشجوی دانشگاه جنوب فلوریدا و بعدها یک کارآفرین تبلیغاتی شد، برنده این کمپین گردید. جنبش ضد مواد مخدر در میان مهارت‌های مقاومتی توصیه‌شده در پاسخ به فشار اجتماعی کم‌شدت بود و کمپین بزرگ‌تر نانسی ریگان ثابت کرد که انتشار موثری از این استراتژی تلقیح اجتماعی است.

نانسی ریگان اولین بار در طول یک سفر تبلیغاتی در سال ۱۹۸۰ به دیتوپ ویلج در نیویورک درگیر این موضوع شد. او به یاد می‌آورد که تحت تأثیر لزوم آموزش به جوانان درباره مواد مخدر و سوءمصرف مواد قرار گرفته است. پس از انتخاب همسرش به ریاست‌جمهوری، او به دیتوپ ویلج بازگشت و نحوه تمایل خود برای کمک به آموزش جوانان را تشریح کرد. جیمز روزبوش، رئیس کارکنان وقت نانسی ریگان، به او کمک کرد تا آنچه را که او به عنوان یکی از میراث‌های خود در مقام بانوی اول می‌دید، سرعت بخشد. او در سال ۱۹۸۱ اظهار داشت که بهترین نقش او ایجاد آگاهی درباره خطرات سوءمصرف مواد خواهد بود:

درک اینکه مواد مخدر چه بلایی می‌تواند سر فرزندان شما بیاورد، درک فشار همتایان و درک اینکه چرا آن‌ها به مواد مخدر روی می‌آورند... اولین قدم در حل مشکل است.

در ژوئیه ۱۹۸۴، نانسی ریگان از مدرسه ابتدایی لانگ‌فلو در اوکلند، کالیفرنیا بازدید کرد تا به دانش‌آموزان درباره عدم مصرف مواد مخدر مشاوره دهد. وقتی یک دختر دانش‌آموز از او پرسید که اگر به او مواد پیشنهاد شود چه پاسخی بدهد، ریگان پاسخ داد «فقط بگو نه»، اما این عبارت در ابتدا مورد توجه قرار نگرفت. در ژانویه ۱۹۸۵، مدرسه فیلم بازدید نانسی ریگان را بازبینی کرد و دانش‌آموزی ۱۲ ساله به نام نوماتمبی مارتینی پیشنهاد داد که منطقه آموزشی یک باشگاه «فقط بگو نه» را راه‌اندازی کند. تحت رهبری سازمان‌دهندگان محلی، تام آدامز و جوان برن، باشگاه‌های «فقط بگو نه» در سراسر کشور گسترش یافتند. در یک سخنرانی تلویزیونی در سپتامبر ۱۹۸۶، نانسی و رونالد ریگان سازمان اولیه اوکلند را برای محبوب کردن این شعار ستودند. کاخ سفید این شعار را به مؤسسه ملی سوءمصرف مواد مخدر واگذار کرد تا بازاریابی توسعه‌یافته توسط شرکت تبلیغاتی دی‌دی‌بی ورلدواید و سازمان غیرانتفاعی شورای تبلیغات را منتشر کند. پس از اینکه کاخ سفید اجازه استفاده از شعار را به پراکتر اند گمبل برای آگهی‌های خدمات عمومی تجاری داد، آدامز و برن استعفا دادند و به نماینده چارلز رنگل در انتقاد از تجاری‌سازی این سازمان پیوستند.

## تلاش‌ها
وقتی از نانسی ریگان درباره تلاش‌هایش در این کارزار پرسیده شد، او گفت: «اگر بتوانید حتی یک کودک را نجات دهید، ارزشش را دارد.» او بیش از ۲۵۰٬۰۰۰ مایل (۴۰۰٬۰۰۰ کیلومتر) در سراسر ایالات متحده و چندین کشور دیگر سفر کرد. نانسی ریگان از مراکز بازپروری مواد مخدر و برنامه‌های پیشگیری از سوءمصرف بازدید کرد. با توجه رسانه‌ای که به بانوی اول می‌شد، او در برنامه‌های گفتگوی تلویزیونی ظاهر شد، آگهی‌های خدمات عمومی ضبط کرد و مقالاتی به عنوان مهمان نوشت. تا پاییز ۱۹۸۵، او در ۲۳ برنامه گفتگو ظاهر شده بود، در اکتبر ۱۹۸۳ در میزبانی یک قسمت از برنامه گود مورنینگ آمریکا شرکت کرد و در یک مستند دو ساعته پی‌بی‌اس درباره سوءمصرف مواد نقش ایفا کرد.

کارزار و عبارت «فقط بگو نه» راه خود را به فرهنگ عامه آمریکا باز کرد؛ به طوری که مجموعه‌های تلویزیونی مانند دیفرنت استروکس و *پانکی بروستر* قسمت‌هایی را با محوریت این کمپین تولید کردند. در سال ۱۹۸۳، نانسی ریگان در نقش خودش در سریال «دیفرنت استروکس» ظاهر شد تا حمایت خود را از کمپین ضد مواد مخدر جلب کند. او همچنین در موزیک ویدئوی راک سال ۱۹۸۵ با نام «جنون را متوقف کنید» شرکت کرد. او حتی در آگهی‌های خدمات عمومی متعددی ظاهر شد، از جمله یکی که در سینماها پخش شد و در آن در کنار بازیگر کلینت ایستوود حضور داشت. لاتویا جکسون در سال ۱۹۸۷ سخنگوی این کمپین شد و آهنگی به نام «فقط بگو نه» را با تهیه‌کنندگان بریتانیایی «استوک ایتکن واترمن» ضبط کرد.

در سال ۱۹۸۵، نانسی ریگان کمپین را در سطح بین‌المللی گسترش داد. او بانوان اول ۳۰ کشور را برای کنفرانسی تحت عنوان «کنفرانس بانوان اول در مورد سوءمصرف مواد مخدر» به کاخ سفید دعوت کرد. او بعدها به اولین بانوی اولی تبدیل شد که برای سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد دعوت شد.

او از کمک دختران پیش‌آهنگ ایالات متحده آمریکا، کلوپ بین‌المللی کیوانیس و فدراسیون ملی والدین برای جوانان بدون مواد مخدر برای ترویج این آرمان بهره گرفت؛ کیوانیس بیش از ۲۰۰۰ بیلبورد با تصویر نانسی ریگان و این شعار نصب کرد. بیش از ۵۰۰۰ باشگاه «فقط بگو نه» در مدارس و سازمان‌های جوانان در ایالات متحده و خارج از کشور تأسیس شد. بسیاری از این باشگاه‌ها و سازمان‌ها همچنان در سراسر کشور فعال هستند و هدف آن‌ها آموزش کودکان و نوجوانان در مورد اثرات مواد مخدر است.

«فقط بگو نه» در دهه ۱۹۸۰ به بریتانیا نیز رسید و در آنجا توسط کمپین «دیدبان مواد مخدر» بی‌بی‌سی در سال ۱۹۸۶ محبوب شد، که حول محور داستان اعتیاد به هروئین در سریال درام محبوب کودکان *گرنج هیل* می‌چرخید. بازخوانی آهنگ اصلی کمپین ایالات متحده توسط بازیگران این سریال، به همراه یک بخش رپ اضافه شده، به ده آهنگ برتر بریتانیا راه یافت. مرگ آنا وود در سیدنی استرالیا و نوجوان بریتانیایی لیا بتس از اسکس در اواسط دهه ۱۹۹۰ جرقه طوفانی رسانه‌ای را در هر دو کشور بریتانیا و استرالیا بر سر استفاده از مواد مخدر غیرقانونی زد. والدین وود حتی عکس مدرسه او را روی نشان‌هایی با عبارت «به مواد مخدر فقط بگو نه» منتشر کردند تا به جامعه درباره خطرات مصرف مواد مخدر غیرقانونی هشدار دهند. عکسی از بتس در کما در تخت بیمارستان نیز در رسانه‌های بریتانیایی منتشر شد. هر دو نوجوان به دلیل مسمومیت با آب جان باختند؛ زیرا پس از مصرف اکستازی بیش از حد آب نوشیده بودند.

## اثرات
تلاش‌های مرتبط نانسی ریگان باعث افزایش آگاهی عمومی درباره مصرف مواد مخدر شد، اما تحقیقات موجود رابطه مستقیمی بین کمپین «فقط بگو نه» و کاهش مصرف مواد مخدر ایجاد نکرده است. اگرچه مصرف و سوءمصرف مواد مخدر تفریحی غیرقانونی در دوران ریاست‌جمهوری ریگان به طور قابل توجهی کاهش یافت، این ممکن است یک همبستگی کاذب باشد: تجزیه و تحلیل سال ۲۰۰۹ از ۲۰ مطالعه کنترل‌شده بر روی ثبت‌نام در یکی از محبوب‌ترین برنامه‌های «فقط بگو نه»، یعنی دی‌ارای (DARE)، هیچ تأثیری بر مصرف مواد نشان نداد.

این کمپین با انتقادات قابل توجهی روبرو شد. منتقدان رویکرد نانسی ریگان برای ترویج آگاهی از مواد مخدر را ساده‌انگارانه نامیدند و استدلال کردند که مقابله با مسئله سوءمصرف مواد به رویکردی پیچیده‌تر از تشویق به استفاده از یک شعار نیاز دارد. در واقع، دو مطالعه نشان داد که ثبت‌نام‌کنندگان در برنامه‌های مشابه DARE در واقع با احتمال *بیشتری* به مصرف الکل و سیگار روی می‌آوردند. مایکل مک‌گراث، روزنامه‌نگار، پیشنهاد کرد که ترس‌های شعله‌ور شده از «فقط بگو نه»، حبس دسته‌جمعی را تشدید کرد و مانع از دریافت اطلاعات دقیق جوانان درباره مقابله با سوءمصرف مواد و مصرف مسئولانه مواد شد. منتقدان همچنین فکر می‌کنند که «فقط بگو نه» به انگ اجتماعی علیه افرادی که از مواد مخدر استفاده می‌کنند و برچسب «بد» خوردن آن‌ها کمک کرد.

در سال ۲۰۲۰، زمانی که از پژوهشگران و مورخان در جریان مطالعه بانوان اول مؤسسه تحقیقاتی کالج سینا خواسته شد تا ابتکارات شاخص ده بانوی اول اخیر (از لیدی برد جانسون به بعد) را ارزیابی کنند، «فقط بگو نه» به عنوان دومین مورد بد رتبه‌بندی شد و تنها کمپین «بهترین باش» ملانیا ترامپ نمره پایین‌تری دریافت کرد.

## جستارهای وابسته
* DARE
* آموزش مواد مخدر
* تعهد باکرگی
* برندگان مواد مخدر مصرف نمی‌کنند

## منابع

*

## پیوند به بیرون

* بانوی اول نانسی ریگان و فقط بگو نه در کتابخانه ریاست‌جمهوری رونالد ریگان

## منابع

رده:آرم‌های تبلیغاتی
رده:پروپاگاندا در ایالات متحده آمریکا
رده:تاریخ ایالات متحده آمریکا
رده:تاریخ کنترل مواد مخدر
رده:ترانه‌ها درباره مواد مخدر
رده:تکیه‌کلام‌های سیاسی
رده:شعارها
رده:شعارهای سیاسی
رده:قانون کنترل مواد مخدر در ایالات متحده آمریکا
رده:نانسی ریگان
رده:واژه‌های ابداع‌شده در ۱۹۸۲ (میلادی)
رده:نوواژه‌های دهه ۱۹۸۰ (میلادی)
رده:ریاست‌جمهوری رونالد ریگان
رده:مناقشه‌های دوران زمامداری ریگان