اتو فن هابسبورگ

**اتو فن هابسبورگ** (، زاده  – درگذشته ) با عنوان سلطنتی **آرشیدوک اتوی اتریش**، آخرین ولیعهد اتریش-مجارستان از ۱۹۱۶ تا فروپاشی آن در ۱۹۱۹ بود. او مدعی تاج و تخت، رئیس خاندان سلطنتی هابسبورگ-لورن، و شوالیهٔ نشان پشم زرین پس از مرگ پدرش، کارل یکم در ۱۹۲۲ بود.

## زندگی
اتو بزرگ‌ترین پسر کارل یکم (آخرین امپراتور اتریش و پادشاه مجارستان) و زیتا ماریا و سومین نفر خانواده برای رسیدن به سلطنت با عنوان آرشیدوک اتوی اتریش، شاهزاده مجارستان، بوهم و کرواسی بود. با نشستن پدرش بر تخت سلطنت در ۱۹۱۶، او نیز احتمالاً امپراتور می‌شد. از آنجا که پدرش هرگز عقب ننشست، خود اتو، خانواده‌اش و قانونگراهای اتریشی-مجار او را امپراتور بر حق از ۱۹۲۲ می‌شناختند.

از سالهای ۱۹۳۰ اتو در سیاست اتریش و اروپا فعال بود. تلاش او هم در بازسازی هابسبورگ و هم در وحدت اروپا بود، و در عین حال کاملاً از ملی‌گرایی منزجر و مخالف سرسخت نازیسم و کمونیسم بود. از او به عنوان یکی از رهبران مقاومت اتریش نام برده می‌شود. پس از آنشلوس در ۱۹۳۸ که سلطنت‌طلبان در اتریش تحت مجازات شدید قرار می‌گرفتند و به‌وسیله نازی‌ها به مرگ محکوم می‌شدند اتو اروپا را به مقصد آمریکا ترک کرد.

اتو فن هابسبورگ در سالهای ۱۹۵۷–۱۹۷۳ معاون رئیس، در ۱۹۷۳–۲۰۰۴ رئیس اتحادیه بین‌المللی پان اروپایی و در ۱۹۷۹–۱۹۹۹ از جانب اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن نماینده پارلمان اروپا بود. به‌عنوان نماینده پارلمان اروپا اتو یک کرسی خالی برای کشورهای آن سوی پرده آهنین به شکل سمبلیک در نظر گرفت. به عنوان آغازگر مشترک پیک‌نیک پان‌اروپایی، اتو نقش برجسته‌ای در انقلاب‌های ۱۹۸۹ ایفا کرد. او حامی‌ای قوی برای عضویت کشورهای اروپای شرقی و مرکزی در پارلمان اروپا بود. او یک روشنفکر بنام بود و کتابهای متعددی در امور تاریخی و سیاسی نوشت. اتو به همراه روبر شومان، کنراد آدناور و آلچیده د گاسپری یکی از معماران ایده اروپایی و ادغام اروپا قلمداد می‌شود.

## تبعید و مرگ
بندانگشتی|در روز جمعه 15 ژوئیه 2011 در کلیسای کاپوچین در وین به آرامی اتو فون هابسبورگ، وارث تاج و تخت اتریش و مجارستان، و همسرش پرنسس رجینا از ساکس ماینینگن.
اتو در سال ۱۹۱۸ تبعید شد و عمدتاً در اسپانیا بزرگ شد. مادرش که یک کاتولیک معتقد بود او را بر طبق برنامه آموزشی قدیم اتریش-مجارستان تربیت کرد و او را برای اینکه یک پادشاه کاتولیک بشود آماده ساخت. در تبعید او در سویس، مادیرا، اسپانیا، بلژیک، فرانسه، ایالات متحده و بالاخره از ۱۹۵۴ تا پایان عمر در بایرن آلمان در *ویلا استریا* زندگی کرد. در زمان مرگش او شهروند آلمان، اتریش، مجارستان و کرواسی بود. ضمن اینکه قبلاً بدون تابعیت دوژور و دفاکتو بود و گذرنامهٔ موناکو، شوالیه‌های مالت و اسپانیا را داشت. در سال ۱۹۶۱ فرانسیسکو فرانکوی اسپانیا تاج را به او پیشنهاد کرد، او امتناع کرد و در نتیجه خوان کارلوس از دودمان بوربونها به جای او جایگزین فرانکو شد.

مراسم تشییع جنازه او در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۱ در کلیسای جامع سنت اشتفان در وین انجام شد. او در گورابهٔ سلطنتی در وین به خاک سپرده شد و قلبش در آرامگاه صومعه پانونهالما دفن شد.

## منابع

* 

رده:آزادمردان شهر لندن
رده:اعضای مون پله‌رن
رده:افراد پادکمونیست اهل اتریش
رده:افراد سلب تابعیت‌شده
رده:اهالی اتریش در سده ۲۰ (میلادی)
رده:اهالی ناحیه نوین‌کیرشن
رده:پادشاهان مدعی اورشلیم
رده:پادشاهی‌خواهان اهل اتریش
رده:پسران امپراتورها
رده:خاک‌سپاری‌ها در ایمپریال کریپت
رده:خاندان هابسبورگ-لورن
رده:دارندگان لژیون دونور
رده:درگذشتگان ۲۰۱۱ (میلادی)
رده:دریافت‌کنندگان جایزه‌ها و نشان‌های کشوری پاکستان
رده:دریافت‌کنندگان صلیب بزرگ لژیون دونور
رده:دودمان‌های پادشاهی اتریش
رده:زادگان ۱۹۱۲ (میلادی)
رده:سیاستمداران اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن
رده:سیاستمداران سده ۲۰ (میلادی) اهل آلمان
رده:شاهزادگان اهل اتریش
رده:شاهزادگان اهل مجارستان
رده:شوالیه‌های مالت
رده:شوالیه‌های پشم زرین
رده:شوالیه‌های سیلوستر یکم
رده:صلیب‌های بزرگ درجه ۱ نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان
رده:ضدفاشیست‌های اهل اتریش
رده:فرماندهان دریافت‌کننده نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان
رده:کاتولیک‌های رومی اهل آلمان
رده:کاتولیک‌های رومی اهل اتریش
رده:کاتولیک‌های رومی اهل کرواسی
رده:کاتولیک‌های رومی اهل مجارستان
رده:نجیب‌زادگی اتریش
رده:نمایندگان آلمان در پارلمان اروپا ۸۴–۱۹۷۹
رده:نمایندگان آلمان در پارلمان اروپا ۸۹–۱۹۸۴
رده:نمایندگان آلمان در پارلمان اروپا ۹۴–۱۹۸۹
رده:نمایندگان آلمان در پارلمان اروپا ۹۹–۱۹۹۴
رده:ولیعهدها
رده:شوالیه‌های پشم زرین اتریش
رده:اعضای انجمن مون پلرن
رده:پسران شاهان
رده:افراد سلطنتی تبعیدشده