open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
تنگ ارم

**تنگ ارم**، شهری در استان بوشهر است که مرکز بخش ارم از توابع شهرستان دشتستان به شمار می‌رود. این شهر در سال ۱۳۸۳ (۲۰۰۴ میلادی) از روستا به شهر ارتقاء یافته‌است.

## موقعیت
تنگ ارم جغرافیایی کوهستانی از ادامه سلسله کوه های زاگرس بوده با دشت‌های زود بازده کشاورزی و باغات سرسبز و ارتفاع آن از سطح دریا ۸۵۹ متر می‌باشد.
تنها نقطه برف گیر در استان بوشهر بوده و یکی ازمناطق خوش آب و هوای استان بوشهر است و قطب تولید گندم استان می‌باشد و کشت صیفی جات مانند: گوجه فرنگی، هندوانه، و...در آن صورت می گیرد .

## جمعیت
بر پایه سرشماری‌های رسمی:
* سال۱۳۸۵: حدود ۲٬۹۲۸ نفر در ۶۳۷ خانوار.  
* سال۱۳۹۰: جمعیت ۳٬۱۸۳ نفر در ۷۳۱ خانوار.  
* سال۱۳۹۵: تعداد افراد به ۳٬۲۴۲ نفر در ۸۷۵ خانوار رسید و این شهر پرجمعیت‌ترین نقطه در بخش ارم محسوب شد.

## مشخصات
تنگ ارم شهری در استان بوشهر و در نزدیکی مرز با استان فارس قرار دارد.

این شهر ضمن برخورداری از آب و هوایی نسبتاً مناسب، با داشتن مکان‌های تاریخی چندی از جمله آبشار فاریاب، کوه شتری، سدهای ارم و کوشک اردشیر و گور دختر در پشت پر (بزپر) گردشگران زیادی را جذب می‌نماید.

## اهمیت منطقه‌ای
تنگ ارم مرکز اداری و سیاسی بخش ارم است. بخش ارم از دو دهستان — ارم و دهرود — تشکیل شده و جمعیت کل آن در سال ۱۳۹۵ معادل ۱۳٬۶۵۹ نفر بوده‌است.

## آثار گردشگری و جاذبه‌های دیدنی
تنگ ارم به‌خاطر طبیعت کوهستانی، مکان‌های تاریخی و جاذبه‌های گردشگری مثل: آبشار فاریاب، گور دختر (اثر دوره هخامنشی)،  کوشک اردشیر (اثر دوره ساسانی)، کوه‌های شتری،
و سایر نقاط دیدنی در اطراف، مقصد گردشگری محبوبی در جنوب کشور است.

## تصاویر
هیچ|بندانگشتی|حضور دانش‌آموزان دبیرستان شبانه‌روزی با پوشاک لری جنوبی بر سرکلاس درس

## منابع

## پیوند به بیرون
* سایت خبری تنگ ارم

رده:شهرهای شهرستان دشتستان
رده:شهرستان دشتستان
رده:شهرهای استان بوشهر
آبعلی

**آبْعَلی،** شهری در استان تهران که در بخش رودهن از توابع شهرستان دماوند قرار دارد.

## تقسیمات کشوری
شهر آبعلی در ۲۵ اسفند ۱۳۸۳ با تصویب مجلس از ادغام روستای آبعلی با روستای مبارک‌آباد و نقاط جمعیتی سرپولک و قائم‌محله از توابع همین بخش تأسیس شد.

این شهر دارای چند شهرک و روستا می‌باشد؛ که شهرک‌های آن عبارتند از: شهرک مدرس، شهرک هزار دشت و شهرک برق؛ و روستای این شهر عبارتند از: روستای احمدیه، روستای قائم محله، روستای مبارک‌آباد

## جمعیت

براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ ایران، جمعیت این شهر برابر با ۲٬۷۵۸ نفر (۸۷۵ خانوار) شامل ۱٬۴۴۸ مرد و ۱٬۳۱۰ زن بوده‌است.
مردم آبعلی از قومیت طبری هستند و به زبان طبری دماوندی که گویشی از زبان مازندرانی است صحبت می کنند.

## نگارخانه

Image:Ab'ali ski resort inside.jpg
Image:Ab'ali ski resort inside 2.jpg
Image:Ab'ali ski resort inside 3.jpg
Image:Ab'ali ski resort inside 4.jpg
Image:Ab'ali ski resort inside 5.jpg
Image:Ab'ali ski resort inside 6.jpg
Image:Street near Ab'ali ski resort.jpg
Image:IAb'ali ski resort inside - lift up.jpg


## منابع
وبسایت رسمی شهر آبعلی http://touristcityab.ir/ 

* مختصات و ارتفاع

رده:آبعلی
رده:شهرهای استان تهران
رده:شهرهای شهرستان دماوند
رده:مناطق مسکونی در شهرستان دماوند
گرمدره

گَرمدَره شهری است در استان البرز ایران. این شهر در بخش مرکزی از توابع شهرستان کرج قرار دارد. شهر گرمدره در کیلومتر ۲۲ جاده مخصوص تهران کرج واقع شده‌است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۲٫۸۲۷ نفر بوده‌است. شهر گرمدره از سال ۱۳۸۳ بنا به تصویب هیئت وزیران به سطح شهر ارتقاء یافت. حریم شهر گرمدره که عمدتاً از شمال به ارتفاعات البرز و از جنوب به باغ‌ها و اراضی مستعد کشاورزی محدوداست و در سایر نقاط زمین‌های آن کاربری صنعتی دارد. نزدیکترین شهر استان البرز از غرب به استان تهران است.

جمعیت این شهر در سال ۱۳۹۰، برابر با ۱۳۲۴۸ نفر بوده‌است.

محله‌های شهر گرمدره: گرمدره، امیرآباد، کوهک، ناصریه، تاج بخش و سعادتیه.

شهر گرمدره دارای دو ایستگاه مترو است:۱_گرمدره ۲_ اتمسفر.
دسترسی‌ها به معابر بزرگراهی و آزادراهی:۱_بزرگراه شهید لشکری (جاده مخصوص تهران کرج) ۲_ آزادراه شهید فهمیده (تهران کرج) ۳_ بزرگراه شهید همت. شهرهای مجاور گرمدره عبارتند از:۱_ از شمال شرق وردآورد (منطقه ۲۱ شهرداری تهران) ۲_ از شمال غرب شهرک خاتم (منطقه ۱۰ شهرداری کرج) ۳_ از شرق شهر قدس (شهرستان قدس استان تهران) ۴_ از غرب محله کلاک (منطقه ۱۰ شهرداری کرج).
این شهر دارای یک سینما به نام سینما الهیه گرمدره دارای ۳ سالن مجهز و شیک در محله کوهک می‌باشد که در سال ۱۴۰۱ افتتاح گردیده‌است و یکی از بهترین سینماهای شهرستان کرج محسوب می‌شود.

## تاریخچه
در جلد نخست کتاب فرهنگ جغرافیایی ایران نوشته حسینعلی رزم‌آرا که در تیرماه ۱۳۲۸ به چاپ رسیده‌است، دربارهٔ گرمدره اینگونه آمده‌است که نشان دهنده وضعیت این منطقه در آن دوران است: **گرمدره** دهی جزء دهستان حومه بخش کرج، شهرستان تهران است که در ۸ کیلومتری جنوب خاور کرج واقع است. در دامنه کوه و با آب و هوایی معتدل است. دارای ۲۹۰ سکنه شیعه مذهب و فارسی و تاتی زبان.
دارای آب از رود کرج. شغل مردم زراعت است و محصولات ده غلات، چغندر قند و صیفی است.
کاروانسرا و چند قهوه‌خانه دارد.
کنار راه ماشین رو تهران به کرج واقع است.

## منابع

* مختصات و ارتفاع

رده:شهرهای استان البرز
رده:شهرهای شهرستان کرج
رده:بنیان‌گذاری‌های ۲۰۰۴ (میلادی) در ایران
کوهسار (البرز)

**کوهسار** شهری در استان البرز ایران است. این شهر در شهرستان ساوجبلاغ قرار دارد. شهر کوهسار در ۱۳ کیلومتری شمال شرقی مرکز شهرستان ساوجبلاغ واقع شده است. آب و هوای این شهر معتدل کوهستانی است. گذر رودخانهٔ کردان‌رود از حاشیه شرقی این شهر، به جاذبه‌های آن افزوده است. شهر کوهسار در ۲۵ کیلومتری شمال غربی مرکز استان (کرج) واقع شده است. این شهر در تیر ماه سال ۱۳۸۴ خورشیدی با ادغام دو روستای اصلی بنام های چندار، چندار که روستای مرکزی  است و قلعه چندار با خوانش قلعه ی چندار (به روایتی قلعه ای برای محافظت از چندار بوده است )

یا قلعه سلیمان خانی و تعداد ۷ روستای فرعی بنام های خوروین و شنده و ازنق و هرجاب و کردان و بانوصحرا و باغبان‌کلا از توابع شهرستان ساوجبلاغ تشکیل شد. در ابتدا روستای کوشک زر نیز جز شهر کوهسار بوده که در سال ۱۳۹۳ این منطقه به شهرداری شهر مهستان الحاق گردید، گنج‌تپه و سیاه‌تپه خوروین از مناطق آثار باستانی پیرامون این شهر است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۷۷۶۹ نفر بوده است.

## منابع

* http://www.fallingrain.com/world/IR/26/Qalehye_Chandar.html

رده:شهرهای استان البرز
رده:شهرهای شهرستان ساوجبلاغ
رده:مناطق مسکونی در شهرستان ساوجبلاغ
رده:بنیان‌گذاری‌های ۲۰۰۴ (میلادی) در ایران
باغستان (شهریار)

**باغِستان** شهری است در استان تهران ایران. این شهر در بخش مرکزی شهرستان شهریار قرار دارد.

جمعیت این شهردر سال ۱۳۸۵، برابر با ۵۲٫۴۶۳ نفر بوده‌است.

در سال ۱۳۷۹ خورشیدی تصمیم بر آن شد تا روستاهای سعیدآباد، مهدیه، ده مویز، خادم‌آباد، نصیرآباد، بابا سلمان، دهشاد بالا و پایین همه یک شهر شده و یک شورا داشته‌باشند. این شهر باغستان نام گرفت. برخی مناطق مانند سعیدآباد از منطقه ۱۸ شهرداری تهران جدا شده و به شهر جدید پیوستند.

محدوده شهر جدید باغستان از سه راه شهریار در شهر تهران تا جنوب شرقی شهر شهریار و از جنوب تا اتوبان ساوه ادامه دارد.
این شهر متشکل از ۵ ناحیه می‌باشد (ناحیه مرکزی خادم آباد، ناحیه یک نصیرآباد، ناحیه دو سعیدآباد و ناحیه سه باباسلمان) و در کل مساحتی بالغ بر ۱٬۵۸۳٬۹۶۸ متر مربع را دارا است. شهرک‌های قدیمی‌تر صادقیه و مطهری نیز در محدودهٔ شهر جدید درآمدند.
این شهر به دلیل داشتن بافت جدید و قرار گرفتن در محیطی نسبتاً ییلاقی و خوش آب و هوا و نزدیکی به شهر تهران علاوه بر انبوه‌سازی نظر بخش وسیعی از ویلاسازان را به خود جلب کرده‌است....

## دیدنی‌ها
قلعه دهشاد با دیرینگی بیش از ۲۰۰ سال در روستایی به همین نام، در ده کیلومتری شرق شهریار و در محدوده شهر باغستان قرار دارد.

این دژ یکی از دژهای متعدد شهرستان شهریار است که از اغلب آنان چیز زیادی باقی نمانده‌است و به علت کم توجهی مسئولین مربوط بخش اعظم دژها (همچون قلعه فرامرز، قلعه چهل دختر در حصار ساتی و…) تخریب شده‌است. دیوار دورادور قلعه دهشاد تقریباً سالم مانده و قلعه هنوز مسکونی می‌باشد.

تپه ده‌مویز مربوط به دوره سلجوقیان است و در شهرستان شهریار، بخش مرکزی، روستای ده مویز واقع شده و این اثر در تاریخ ۱ مهر ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۱۰۳۰۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است

## صنایع
محدودهٔ باغستان دارای کارخانه‌های صنایع مخابرات ایران، داروسازی، کمپوت‌سازی، سردخانه، انبار وزارت نیرو، کارخانه‌های ماکارونی، خمیرمایه، مرغ‌داری و لبنیات و تولیدی  تجهیزات ورزشی بی اف تی اسپرت ، کشاورزی دامداری ، شهرک برقی می‌باشد.

## سکونت و زمین‌های بنیاد مستضعفان
در باغستان شهریار تا اواخر سال ۱۳۹۵ تا خیابان لاله ۱۰ و ۱۱ که نزدیک بازار باغستان (+بازار میوه‌وتره‌بار) است به عنوان مناطق تمیز و مناسب برای زندگی شناخته می‌شود. البته برخی خیابان‌ها مانند اواسط خیابان لاله ۱۱ یا ۱۰ نقطه کور اینترنت نسل ۳ و ۴ ایرانسل است. آغاز بلوار اصلی این منطقه با درختان تنومندی شروع می‌شود که نشانه وجود درخت‌های قدیمی در گذشته در این منطقه است. برخی مردم زمین‌های این منطقه را به عنوان غصبی (اوقافی) پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران می‌شناسند. در بین مردم این منطقه کلاهبرداری بزرگ در زمین‌های گسترده بنیاد مستضعفان بسیار شناخته‌شده‌است اگرچه موضوع کلاهبرداری باغستان کرج توسط اخبار پوشش داده شده‌است، اگرچه بنیاد مستضعفان در مکاتبات زمین‌های باغستان تهران نیز حضور دارد.

## منابع

## پیوند به بیرون
* مختصات و ارتفاع
* پیش‌شماره
* وبگاه شهرداری باغستان

رده:شهرستان شهریار
رده:شهرهای استان تهران
رده:شهرهای شهرستان شهریار
نصیرشهر

**نصیرشهر** شهری در بخش مرکزی شهرستان رباط‌کریم است. جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵، برابر با ۲۳٫۸۰۲ نفر بوده‌است.
در دی ماه ۱۳۹۱ بر اساس ابلاغیهٔ دولت، نام نصیرآباد به نصیر شهر تغییر کرد.

نصیر شهر از سال **۱۳۸۵** از بخش مرکزی دهستان میمنت به یکی از شهرهای تابع شهرستان رباط کریم تبدیل شد.نصیرشهر ازشمال با شهرستان شهریار، ازشرق به شهرستان بهارستان، از غرب با شهر رباط کریم و از جنوب با شهرستان ری هم مرز است.

نصیرشهر در بعضی از اقدامات جز اولین ها در منطقه می باشد. احداث دهکده سلامت و نشاط شهید سلیمانی در استان تهران بی نظیر است و بعنوان تفرجگاه و مجموعه ورزشی از امکانات و فضای مناسبی برخوردار است.

احداث بوستان جنگلی 76 هکتاری نیز یکی دیگر از فضاهای بی نظیر نصیرشهر در منطقه است که ضمن توسعه فضای سبز وپالایش هوا و جلوه منحصر به فرد ، محل تفریحی مناسبی را برای گذران ساعاتی خوش را رقم زده است.

افزایش سرانه ورزشی از دیدگان شهردار و اعای شورای اسلامی نصیرشهر دور نمانده و با احداث سالن های ورزشی فوتسال، خانه ژیمناستیک، سالن والیبال و همچنین زمین های چمن مصنوعی در پرورش استعداد های ورزشی نوجوانان گام های خوبی در سال های اخبر برداشته شده است.

با وجود سه شهرک صنعتی، نصیرشهر بعنوان قطب صنعتی در استان تهران مطرح می باشد و در حدود 20 هزار شغل پایدار را ایجاد کرده است.

در دوران دولت محمود احمدی‌نژاد شهرداری نصیرشهر بر اساس مصوبه هیئت دولت ۳۵ هزار متر زمین خود را در اختیار اداره ورزش و جوانان شهرستان رباط کریم قرار داد تا این اداره بتواند با استفاده از این زمین اقدام به احداث یک استادیوم ورزشی پنج هزار نفری کند، اما این پروژه هیچ گاه به اجرا نرسید.

## منابع

* مختصات و ارتفاع
* نام شهردار

## پیوند به بیرون
* حاشیه‌های فراوان دیوارکشی شهرک صنعتی «نصیرشهر»

رده:شهرهای استان تهران
رده:شهرهای شهرستان رباط‌کریم
رده:شهرستان رباط‌کریم
سودجان

**سودجان** شهری از توابع بخش لاران شهرستان شهرکرد در استان چهارمحال و بختیاری است که با موقعیت استراتژیک بسیار عالی به دلیل ایل راه بودن در کنار ساحل زاینده‌رود قرار دارد و با مرکز استان حدود ۶۰ کیلومتر فاصله دارد.

## جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵۵۸۱ نفر (در ۱۶۵۸ خانوار) بوده است.

از این شهر خانوارهای زیادی مهاجرت کرده‌اند امّا با این حال جمعیت این شهر نسبت به سال‌های گذشته بیشتر شده است. (به جدول جمعیت تاریخی شهر نگاه کنید). اکنون شغل بیشتر اهالی دامپروری و دامداری است.

## مردم‌شناسی
زبان همه مردم سودجان، ترکی قشقایی است و با ترکی آذری شباهت  زیادی دارد.

هم اینک نیز سودجان جزء شهرهای مذهبی و عالم پرور در استان شناخته میشود که روحانیون بلند مرتبه ای که در این شهر پرورش یافته اند و طلابی که هم اینک در حوزه های علمیه سراسر ایران مشغول تحصیل هستند.

## پانویس

* مختصات و بلندا

رده:شهرستان شهرکرد
رده:شهرهای استان چهارمحال و بختیاری
رده:شهرهای شهرستان شهرکرد
سورشجان

**سورشجان** مرکز بخش لاران در شهرستان شهرکرد از توابع استان چهارمحال و بختیاری است.
## مردم

مردم این شهر ازایل بختیاری هستند. و به گویش بختیاری تکلم می کنند

## چشمه مایک

چشمه مایک یا چشمه ماهک در فاصله ۲ کیلومتری شهر سورشجان در امتداد جاده سورشجان – فارسان  و در میان باغ‌های این شهر از پائین کوهی به نام دره سیر بیرون می‌آید. آب این چشمه گوارا و منبع اصلی آب باغهای این منطقه می‌باشد. این چشمه دائمی است و بعد از سیراب کردن باغات اطراف به رودخانه گرگک می‌ریزد. فاصله‌ی شهر تا چشمه مایک، خاکی می‌باشد اما طبیعت منطقه و در کنار هم قرار گرفتن کوه، چشمه، جنگل همه و همه اوقات خوشی را برای گردشگران بوجود آورده‌است. پوشش درختی اطراف چشمه بیشتر بید، کبوده و سپیدار می‌باشد.

### زبان
مردم به زبان لری بختیاری تکلم می‌کنند.

### جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱۲۳۰۸ نفر بوده‌است.

## پیشینه تاریخی
وجود دو تنگه پارسان (پردنجان) و کردیت (درکش ورکش) در غرب این شهر موقعیت خاصی به این شهر می‌داده و به گونه درب ورود و خروج منطقه انزان و ایران بوده‌است. و بر اساس این موقعیت‌ها نام قدیم این شهر را ابتدا جاکردیت و سپس چرکچیان و سپس سورشجان نامیده‌اند. در دوران مشرطه خواهی سورشجان یکی از پایگاه‌های مهم مشروطه خواهان و محل سکونت بی بی مریم بختیاری بوده‌است که در خاطرات او می‌توان به شکست قشون انگلیس در این شهر اشاره کرد.

## منابع

* مختصات و ارتفاع

رده:شهرستان شهرکرد
رده:شهرهای استان چهارمحال و بختیاری
رده:شهرهای شهرستان شهرکرد
نافچ

**نافچ** یکی از شهرهای شهرستان شهرکرد در استان چهارمحال و بختیاری است.

## جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر 215398 نفر (در 65398 خانوار) بوده‌است.

## جغرافیا
شهر نافچ در ۱۲ کیلومتری شهرکرد واقع شده و یکی از شهرهای ورزشی شهرستان شهرکرد به‌شمار می‌آید.

ارتقای نافچ به شهر در تاریخ ۲ شهریور ۱۳۷۹ تصویب شد و این تصویب‌نامه در تاریخ ۱۳۷۹٫۶٫۲۰ به تأیید ریاست‌جمهوری وقت رسید.
فضای این شهر مزین شده به صحن سید علی اکبر از نوادگان موسی کاظم می‌باشد. در این شهر عالمانی همچون علامه محمدحسن قلزم و 
زندگی می‌کرده‌اند.

## در قدیم
*[[فرهنگ جغرافیایی ایران]]*، ج۱۰، ص۱۹۴ می‌نویسد: «نافِچ شهری بزرگ است از بخش حومهٔ شهرستان شهرکرد، در ۱۲هزارگزی شمال‌غربی شهرکرد و متصل به راه عمومی سامان به شهرکرد در منطقهٔ کوهستانی معتدل هوایی واقع است و قریب به 200000 تن سکنه دارد. آبش از رودخانه زاینده رود است و محصولش غلات، شغل اهالی ماشین سنگین دار  و از صنایع دستی آن قوری های گل قرمزی است. در همه فصل ها با هواپیما می‌توان به آن‌جا رفت. 

## منابع

* جمعیت از: *اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران*، تهران: گیتاشناسی، ۱۳۸۳.
## پیوند به بیرون

رده:شهرستان شهرکرد
رده:شهرهای استان چهارمحال و بختیاری
رده:شهرهای شهرستان شهرکرد
رده:بنیان‌گذاری‌های ۲۰۰۰ (میلادی) در ایران
گهرو

بندانگشتی|Nature of the Gahroo city

**گَهرو** شهری در شهرستان کیار و استان چهارمحال و بختیاری است. گهرو‌ در فاصله **۵** کیلومتری از شلمزار و **۴۱** کیلومتری از شهرکرد واقع شده‌است. گهرو به معنی جای پر از درخت است، زادگاه شاعران و دلیر مردان و مشروطه خواهان همچون اسماعیل خان حافظی است. شهر گهرو در فاصله **۸** کیلومتری از **[[تالاب چغاخور|تالاب بین المللی چغاخور]]** قرار دارد.

## جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۶٬۲۶۳ نفر (۱٬۸۹۴ خانوار) بوده‌است.سر چشمه های گهرو

## موقعیت جغرافیایی
این شهر در ۴۳ کیلومتری شهرکرد و۱۳۲ کیلومتری از شهر **[[اصفهان]]** و ۳۹۵ کیلومتری شهر **[[اهواز]]** قرار دارد. از محصولات مهم کشاورزی این شهر انگور است. این شهر از سمت غرب به شهر **[[شلمزار]]** و از سمت شرق به شهر **[[بلداجی]]** و از سمت شمال به ارتفاعات زاگرس و از سمت جنوب به '''شهرک زوردگان''' و '''تالاب بین‌المللی چغاخور''' محدود می‌باشد.گهرو طبق سر شماری سال ۱۴۰۰ دارای ۷۸۵۶ نفر جمعیت است.

## زبان
مردم شهر گهرو لر هستند از ایل بختیاری شاخه هفت لنگ باب دورکی طایفه زراسوند میباشند و به زبان لری بختیاری نیز سخن میگویند.

## جاذبه‌های گردشگری و تفریحی
چشمه گهرو، استخر مینو، تفریحگاه دره بید، تنگه گهرو، کُله، کوهستان زردگله، چشمه سرچاییلی در ارتفاع ۲۰۰۰ متری، دره ته تنگ، مزرعه همایی، دالان بهشت و امامزاده گهرو از نقاط دیدنی این شهرستان است.

## دالان بهشت
منطقه دالان بهشت در مسیر جاده خوزستان بین **گهرو تا زوردگان** می‌باشد.
کل مسیر این دره پوشیده از درختان انگور می‌باشد که منظره فوق‌العاده زیبایی را به وجود آورده‌است.

## آثار ملی ایران در شهر گهرو
۱.حجاری صخره ای گهرو متعلق به دوره ساسانیان واقع در شمال غرب شهر گهرو

۲.گورستان تاریخی شهرگهرو متعلق به دوره صفویان 

۳.حمام شاه حیدر گهرو متعلق به دوره قاجار واقع در خیابان ولیعصر شهر گهرو

## اقتصاد و صنعت
۱.کارخانه شرکت بهنوش ایران تولیدکننده دلستر و آبمیوه 

۲.اقتصاد کشاورزی و باغات انگور واقع در تنگه ی گهرو

۳.اقتصاد گردشگری مجموعه گردشگری تفریحی دالان بهشت 

۴.مشاغل مربوط به کامیون داری و اشتغال در کشور کویت و کشور های غربی و سایر کشورهای حوزه خلیج فارس می‌باشد. 
[بندانگشتی|نان محلی استان چهارمحال و بختیاری [کاکولی زعفرانی گهرو]]
۵‌.مشاغل خانگی و نانوایی نان محلی کاکولی در استان چهارمحال و بختیاری.  

## منابع

* مختصات و ارتفاع

رده:شهرستان کیار
رده:شهرهای استان چهارمحال و بختیاری
رده:شهرهای شهرستان کیار
آرین‌شهر

**آرین شهر** یا **سده** شهری است در استان خراسان جنوبی. این شهر مرکز بخش سده شهرستان قائنات می‌باشد.

## جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳٬۷۲۹ نفر (در ۱٬۰۹۰ خانوار) بوده است.

## تاریخچه
نام قدیم آرین شهر سده بوده، سده از ادغام سه روستای «انجمن قهراً و نوغاب» تشکیل شده که در سال ۱۳۸۳ از روستا به شهر ارتقاء یافت و نام آن از سده به آرین شهر تغییر کرد.

از آثار باستانی آرین شهر می‌توان به قلعه، مسجد جامع، آب‌انبار اشاره کرد.

## گردشگری
کوه سفید کمر

مزارکلاته

روستای وزق

دراز رود

## پوشش گیاهی
# چرموکی: بیشتردرمناطق کوهستانی یافت می‌شود و به عنوان هیزم مصرف می‌شود. ریشه راست و قطور شبیه درخت دارد. در قدیم اغلب پس از بارندگی که زمین نمناک بود و با دست می‌کندند. بوته‌های چرموکی اغلب شبیه شاخه‌های درخت دیرسوز و دارای آتش تند شبیه ذغال می‌باشد.
# شزگ: گیاهی است خاردار که بیشتر در مناطق هموار و با خاک مناسب دیده می‌شود. سریع می‌سوزد وبه خاکستر تبدیل می‌شود.
# خلوره: گیاهی است که بیشتر در مناطق کوهستانی و تپه‌های اطراف دیده می‌شود. پاتوقالی بافو، قال حقاب، چت گرگ، تگ هزار جیری، گدارکالقی، پای گدار سیاه از جمله مناطقی است که خلوره به وفور یافت می‌شود. در گذشته مصرف سوختی داشت اما وقتی تازه می‌روید برگ‌های خلوره غذای لذت بخشی برای گوسفندان می‌باشد.
# گیاه طاتِرو از جمله گیاهانی است که تقریباً درتمامی زمین‌های کشاورزی و بیابان‌های اطراف آرین‌شهر دیده می‌شود. در فصل گل‌دهی منظره زیبایی را به وجود می‌آورد. ریشه، ساقه و برگ این گیاه به مصرف جانوران می‌رسد. ریشه این گیاه خوراک بسیار خوبی برای دام‌ها می‌باشد. اما دام‌ها ساقه و برگ آن را به صورت خشک‌شده ترجیح می‌دهند. جایگزین=گل و برگ طاترو|بندانگشتی|گل و برگ طاترودر زمانهای قدیم (پیش از سال ۱۳۴۰ ه-ش) به دلیل خشکسالی مردم از ریشه این گیاه تغذیه می‌کردند. به این ترتیب که ریشه گیاه را پس از درآوردن از زمین و جدا کردن ساقه پوست کنده و مانند هویج برش داده (برش‌های حلقوی) سپس آن را در آب گذاشته (آب روان) تا تلخی آن گرفته شود. سپس آن را با آرد مخلوط کرده و می‌پختند.

جایگزین=ریشه طاترو|بندانگشتی|ریشه طاترو

## منابع

رده:شهرستان قائنات
رده:شهرهای استان خراسان جنوبی
رده:شهرهای شهرستان قائنات
رده:مناطق مسکونی در شهرستان قائنات
اسفدن

**اِسْفِدِن** شهری است در استان خراسان جنوبی.

این شهر در بخش مرکزی از توابع شهرستان قائنات قرار دارد. اسفدن در فاصلهٔ ۵۷ کیلومتری شرق قاین (قائن) قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریا ۱٬۲۰۰ متر است. اسفدن در سال ۱۳۸۳ به شهر ارتقاء یافت.

از محصولات این شهر می‌توان به زرشک، پسته، زعفران، عناب و … نام برد.

اهالی شهر اسفدن بسیار مهمان نواز و مهماندوست هستند و شغل اغلب مردم این شهر کشاورزی و دامداری است.

از مکان‌های شهر اسفدن می‌توان به دره هندوستان، دشت اسفدن و… اشاره کرد.

## جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳٬۵۹۸ نفر (در ۱٬۰۷۰ خانوار) بوده است.

## پیشینه
اسفدن در میان دو رود بزرگ و سفید جای گرفته و از این‌رو نام آن را مرتبط به واژه سپید و اسپید ده (روستای سفید) می‌دانند.

حمدالله مستوفی به روستای اسفدن در کتاب خود این‌گونه اشاره می‌کند:
«بلاد قهستان نیمروز و زابلستان را ولایتی است به نام زیرکوه که آن را سه قصبه است یکی را «اسفدن» یکی راشاهرخت و دیگری را آبیز گویند. در گورستان قلعه مقبره عارفی بزرگ خودنمایی می‌کند.»

## دره هندوستان اسفدن
دره هندوستان اسفدن دره‌ای است با پوشش گیاهی متنوع در نزدیکی اسفدن. پوشش گیاهی آن در قسمت کوهستانی شامل درخت‌های انجیر وحشی، بنه، پسته کوهی، بادامشک و گز است و بوته‌های آویشن و زیره است. پوشش گیاهی دامنه‌های آن شامل سینه‌کفتر، سوسن و شقایق است. درون دره نیز زرشک، عناب، پسته و کاج، قیچ، تاغ و گل شقایق می‌روید.

در این مکان امکانات رفاهی و خدماتی اندکی از قبیل سرویس بهداشتی، آلاچیق و سکو وجود دارد.

## منابع

* بلندا و جایگاه

رده:شهرستان قائنات
رده:شهرهای استان خراسان جنوبی
رده:شهرهای شهرستان قائنات
حاجی‌آباد (زیرکوه)

**حاجی‌آباد**، شهری در استان خراسان جنوبی و مرکز شهرستان زیرکوه است.

حاجی‌آباد در میانه راه شهر قائن به دَقّ پِترِگان و مرز افغانستان واقع شده است. منطقه حاجی‌آباد با خشکسالی روبه‌رو است و احداث خط لوله آبرسانی آبیز در مسیر رودخانه حاجی‌آباد از طرح‌های بهبود وضعیت آب در این منطقه است.

## جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۶٬۱۶۸ نفر (در ۱٬۴۶۴ خانوار) بوده است.

## تاریخچه
کارشناسان باستان‌شناسی از شهری تاریخی در دق پترگان نام می‌برند که همان یزودیه (یزدان) قدیمی‌ترین اثر باستانی در پترگان می‌باشد. یزدان واقع در دق پترگان طی قرون سوم تا پنجم هجری قمری آباد و بارونق بوده و این شهر باستانی بر اثر زلزله یا سیل در عمق دو متری خاک مدفون شده است.

### وجه تسمیه نام‌گذاری
پس از متروکه شدن قنات قدیمی موجود در این مکان، مرحوم حاج محمد علم کامرانی جد امام جمعه فقید این شهر با کمک تعدادی اهالی گازار و شاهرخت نسبت به احیاء قنات اقدام نموده و اولین قلعه حاجی‌آباد را بنا نهاده است و این شهر بر همین اساس حاجی‌آباد نامیده شده است. قلعه ساخته شده توسط حاج محمد علم تا قبل از زلزله سال ۷۶ وجود داشت و بعد از آن کاملاً تخریب شده است.

### بازسازی پس از زلزله ۱۳۷۶
در زمین لرزه قائن در سال ۱۳۷۶ این شهر و روستاهای اطراف آن به کلی تخریب گردید و شهر جدید حاجی‌آباد از مهاجران ساکنین روستاهای بمرود، حسین‌آباد، اردکول، دزگ و سورند شکل گرفت

### مستقل شدن شهرستان زیرکوه
طبق مصوبه سال ۱۳۹۱ هیئت دولت شهرستان زیرکوه به مرکزیت حاجی‌آباد از قاین استقلال یافت و این شهر به شهرستان تبدیل شد.

## منابع

* بلندا و جایگاه.

## پیوند به بیرون
اداره ثبت احوال زیرکوه 

رده:روستاهای شهرستان زیرکوه
رده:شهرستان زیرکوه
رده:شهرهای استان خراسان جنوبی
رده:شهرهای شهرستان زیرکوه
نیمبلوک

**نیمبلوک** شهری در بخش نیمبلوک در شهرستان قائنات استان خراسان جنوبی است. پیش از شهر شدن نام این روستا «اسلام‌آباد» بوده‌است. کارخانه فولاد قاینات در نزدیکی این شهر واقع شده است.
موقعیت جغرافیایی و تاریخی شهر نیمبلوک: نیمبلوک در حدفاصل(۱۵دقیقه۳۳درجه تا۱۲دقیقه و۲۴ درجه)عرض شمالی و(۳۸ دقیقه و۵۸درجه تا۵۶ دقیقه و۶۰ درجه)طول شرقی واقع شده‌است،شهر نیمبلوک در شمال استان خراسان جنوبی قرارگرفته وفاصله آن از شهرستان بیرجند(مرکز استان)۱۳۵ کیلومترو از شهر قاین(مرکز شهرستان)۳۵ کیلومتر بوده که دارای۲۰۴ هکتار محدوده خدماتی می‌باشد . 
بنای اولیه شهر نیمبلوک: بعد از زلزله شهریور ۱۳۴۷ جنوب خراسان که منجر به خسارات جانی و مالی فراوان گردید و بیشتر آبادی‌های منطقه را با خاک یکسان کرد .حدود ۵ ماه بعد از این زلزله توسط یک شرکت آنکارایی به دستور دولت وقت وبااهدای زمین های مردم گریمنج که قبلا زمین زراعی بوده بنا نهاده شد به این ترتیب دولت وقت بازماندگان زلزله رادر سال ۱۳۴۹ خورشیدی در دو قسمت به نام‌های شاه آباد (۱ (و شاه آباد (۲ (اسکان داد و به منظور امرار معاش آنان طرح تأسیس شرکت‌های سهامی زراعی رادرهمین مناطق به اجرا درآورد.منظور از شاه آباد (۱ (شهرخضری و شاه آباد(۲ (شهر نیمبلوک می‌باشد . ساکنین اصلی شاه آباد (۲ (بسیاری ازمردم گریمنج وبازماندگان روستاهای،صلایانی،اسداباد،سفیددشت،و میان دشت بودند که به صورت یک کاسه درآمدند و بعد از شروع فعالیت‌های شرکت سهامی زراعی که نیازمند کشاورزان بیشتر بود به تدریج مهاجرانی از روستاهای اطراف در این محل ساکن شدند.

مردم پس از انقلاب اسلامی ایران و سقوط رژیم شاهنشاهی نام این روستا را از شاه آباد (۲(به اسلام آباد تغییر دادند که در سال ۱۳۸۳ پس از ارتقاء از دهستان به شهر به نیمبلوک تغییر نام یافت .

پوشش گیاهی:

پوشش گیاهی این منطقه عموماًدرختان سوزنی برگ،کاج و سرو و به ندرت درختچه‌های گز دیده می‌شود

جمعیت: طبق آمار گرفته شده در سال ۱۳۹۰ کل جمعیت نیمبلوک حدود ۵۰۱۰ نفر و تعداد خانوار آن ۱۳۵۱ می‌باشد . 

شهر نیمبلوک قطب کشاورزی و صنعت استان خراسان جنوبی : با وجود شرکت سهامی زراعی و کشاورزی پر رونق در این شهر و وجود مجتمع فولاد قاینات در این شهر آن را به "قطب کشاورزی و صنعت استان خراسان جنوبی" معروف کرده است.
سطح زیر کشت محصولات کشاورزی در شرکت سهامی زراعی که دارای ۲۲ حلقه چاه کشاورزی می باشد، ۱۲۰۰ هکتار است که در این زمین های حاصل خیز محصولاتی از قبیل؛ گندم، جو، ذرت علوفه ای، چغندر قند و کلزا می باشد.
البته مردم در این منطقه چاه های کشاورزی شخصی هم دارند و محصولاتی از قبیل زرشک، پسته و عناب هم در ۳۵۰ هکتار زمین کاشت و برداشت می کنند.

وجود بزرگترین مجتمع فولادی در این شهر و اشتغال حدود هزار نفر بصورت مستقیم و ۳هزار نفر بصورت غیر مستقیم توانسته در اقتصاد و اشتغال جوانان منطقه نقش به سزایی را ایفا کند.
مجتمع فولاد قاینات داری دو بخش احیای مستقیم و فولادسازی می باشد که محصول تولیدی واحد احیا "آهن اسفنجی" با ظرفیت سالیانه ۸۰۰ هزار تن آهن اسفنجی و واحد فولاد سازی "بیلت یا شمش فولادی" با ظرفیت سالیانه ۱میلیون تن شمش فولادی می باشد. البته طرح توسعه این مجتمع فولادی "واحد نورد" می باشد که در آينده نچندان دور به بهره برداری خواهد رسید.

## جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۴٬۷۶۲ نفر (در ۱٬۳۳۲ خانوار) بوده‌است.

## منابع

رده:شهرستان قائنات
رده:شهرهای استان خراسان جنوبی
رده:شهرهای شهرستان قائنات
زهان (زیرکوه)

**زهان** شهری است در استان خراسان جنوبی. این شهر در بخش زهان از توابع شهرستان زیرکوه قرار دارد. این روستا ابتدا به‌نام «زه‌آب» بوده یعنی محل جوشش آب که به‌تدریج به تغییر لهجه به‌اسم زهان درآمده است. عمده درآمد اهالی این منطقه از طریق کشاورزی است که زرشک بیشترین سطح زیر کاشت را به خود اختصاص داده است.

جمعیت این شهر در سال ۱۳۸۵ برابر ۷۰۷ نفر گزارش شده است.

قدمت تاریخی این شهر به دوران پیش از اسلام برمی گردد. بازار زهان در حدود سیصد سال پیش در منطقه شهرت داشته است و تا صد سال پیش اهمیت آن در جنوب خراسان بیشتر از قاین و بیرجند بوده است. کتاب زهان؛ دیار یاقوت سرخ اثر دکتر علی‌اکبر عباسی، عضو هیئت‌علمی گروه تاریخ دانشگاه اصفهان، منبعی مهم و مفید دربارهٔ تاریخ و فرهنگ این منطقه است.

## جمعیت
برپایهٔ سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱٬۱۱۸ نفر (در ۲۹۰ خانوار) بوده است.

## جستارهای وابسته
* زمین‌لرزه زهان (۱۳۹۱)

## منابع

رده:روستاهای شهرستان زیرکوه
رده:شهرستان زیرکوه
رده:شهرهای استان خراسان جنوبی
رده:شهرهای شهرستان زیرکوه
مود

**مود**، شهری در بخش مود شهرستان سربیشه در استان خراسان جنوبی ایران است. این شهر، مرکز بخش مود است.

مود شهری با قدمت تاریخی در جنوب استان خراسان جنوبی و در ۳۰ کیلومتری جاده ارتباطی بیرجند به زاهدان واقع شده است.

## پیشینه نام
واژه «مود» و معنی فارسی سره آن، چنان‌که در فرهنگ نفیس آمده به معنای عقابی است که پرهایش را به تیر چسبانند.

برخی دیگر واژه مود را آشیانه عقاب معنی کرده‌اند، به اعتقاد گذشتگان مود از ماد (قوم ماد) گرفته شده است و آنان در این منطقه تأسیساتی داشته‌اند.

به نظر می‌رسد که مود در اصل موده بوده یعنی «ده مو» زیرا در مود تاکستان و باغ‌های «مو» فراوان بوده است و هم‌اکنون هم باغ‌های انگور در آن وجود دارد و خاک آن برای پرورش مو قابلیت فراوانی دارد، طرفداران این نظریه معتقدند هر دهی را بیشتر به خاطر محصولی که در آن محل وجود داشته است، به همان نام می‌شناختند و مود هم که موده بوده به همین دلیل شهرت یافته و «ه» آخر کلمه هم بر اثر کثرت استعمال از بین رفته و فقط مود باقی‌مانده است.

مدارک زیادی وجود دارد که ثابت می‌کند بین سربیشه و مود در گذشته جنگلی وجود داشته و سراسر آن منطقه بیشه زار بوده است؛ بنابراین وجه تسمیه دیگر دربارهٔ مود این است که مود به معنای انتهای بیشه بوده چنانچه سربیشه به معنای ابتدای بیشه معنی می‌دهد. این نظریه شاید به حقیقت نزدیک‌تر باشد؛ زیرا نام مود برگرفته شده از عارضه طبیعی بوده که در این‌جا همان جنگل و بیشه است.

## آثار تاریخی
باغ و قلعه مود از آثار تاریخی و منحصر به فرد مود می‌باشد که قسمت‌های اصلی بنا در دوره زندیه ساخته شده است و عمارت دوم در دوران قاجار بنا گشته است.

## صنایع دستی
صنعت فرش شهر مود شهرت جهانی دارد و زینت بخش موزه‌ها و مجموعه‌های مخصوص جهان است و جزو صنعت‌های مهم شهر محسوب می‌شود به طوری که برخی فرش‌های دست بافت مود جزو نفیس‌ترین فرش‌های ایران است.

قالی‌های این منطقه از گذشته دور شهرت داشته است و قدمت آن به دوره قبل از صفویه می‌رسد. رنگ‌آمیزی قالی‌های مود هماهنگ، موزون و سرشار از زندگی است.
رونق و شکوفایی صنایع فرش دستباف در این منطقه به زمانی بر می‌گردد که شخصی معروف به مصباح السلطنه قبل از سال ۱۳۰۰ تا ۱۳۱۲ در شهر مود کارگاه قالی‌بافی با ۴۰ دار قالی، دایر کرده بود.

طرح‌هایی که اکنون بافته می‌شود عبارت است از *ریز ماهی*، خشتی و *کله اسبی*.

## جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهر **مود** برابر با **۳٬۴۷۷** نفر (**۱٬۰۶۱** خانوار) بوده است.

## منابع

رده:شهرستان سربیشه
رده:شهرهای استان خراسان جنوبی
رده:شهرهای شهرستان سربیشه
تایباد

**تایْباد** از شهرهای ایران در استان خراسان رضوی و مرکز شهرستان تایباد است. این شهر در شرق استان خراسان رضوی و در نزدیکی مرز ایران و افغانستان قرار دارد. 

نام شهر برگرفته از **تایب‌آباد** بوده و تایباد خلاصه شدهٔ آن است. این شهر در ۶۰ کیلومتری جنوب تربت جام و ۲۲۵ کیلومتری جنوب شرقی مشهد واقع شده‌است. ارتفاع این شهر از سطح آب‌های آزاد ۸۰۶ متر گزارش شده‌است. این شهر در مسیر ارتباطی تربت جام و فریمان به مشهد متصل می‌شود. مردم تایباد پارس و آریایی هستند و به زبان پارسی به گویش تایبادی سخن می‌گویند.

## جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵۶٬۵۶۲ نفر (در ۱۴٬۹۹۶ خانوار) با ترکیب جمعیتی ۲۸٬۹۸۱ نفر مرد و ۲۷٬۵۸۱ نفر زن بوده‌است.
## مشاهیر
علی بن حسن باخرزی فقیه شافعی،نویسنده و شاعر عربی

سیف الدین باخرزی،شاعر و صوفی قرن 6 و7 

زین الدین ابوبکر تایبادی،صوفی و شاعر

صولت السلطنه هزاره، سیاستمدار و نماینده مجلس قبل از انقلاب اسلامی 

ابوالمشعر مالینی، محدث

ابوالمفاخر یحیی باخرزی، صوفی و نگارنده کتاب اوراد الاحباب و فصوص الآداب

## اماکن تاریخی، آثار باستانی و جهانگردی
### آثار ثبت‌شده

مقبره ی بزرگ محسن موسوی

## منابع

## پیوند به بیرون
* وب‌سایت شهرداری تایباد

رده:پایانه‌های مرزی ایران و افغانستان
رده:شهرستان تایباد
رده:شهرهای استان خراسان رضوی
رده:شهرهای خراسان
رده:شهرهای شهرستان تایباد
کاریز (تایباد)

**کاریز** شهری در بخش مرکزی شهرستان تایباد استان خراسان رضوی ایران است. که در زمان‌های قدیم به دلیل موقعیت جغرافیایی و تجاری دو کشور ایران و افغانستان، بیشتر مرکز کاروانسراها و استراحتگاه‌های کاروان هاو مسافرین بوده‌است.

## جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت این شهر ۱۰٬۳۹۱ نفر (در ۲٬۵۰۹ خانوار) بوده‌است.

## جغرافیا
این شهر در فاصله کمی در شمال شهر تایباد و در جاده تایباد به مشهد قرار دارد. از ادغام روستاهای کاریز و سعد آباد در سال ۱۳۸۲ شهر کاریز تأسیس شده‌است. عملیات ساخت راه کنارگذر شهر کاریز نیز در دست انجام است.
ساختمان بیمارستان قدیمی کاریز در سال ۱۳۸۴ تبدیل به دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه آزاد واحد تایباد شد.

## وجه تسمیه
کاریز به معنی قنات است.

## منابع

رده:شهرستان تایباد
رده:شهرهای استان خراسان رضوی
رده:شهرهای شهرستان تایباد
اسکوبا

جایگزین=|بندانگشتی|غواصی درحال استفاده از اسکوبا
**اسکوبا**  مجموعه وسایل و تجهیزاتی است که به‌کمکِ آنها می‌توان در زیر آب، به‌راحتیِ روی آب، تنفس کرد. این وسایل شامل کپسول، شیر و رگلاتور است.

## رگلاتور غواصی یا تنظیم‌کنندهٔ فشار هوای تنفسی
چپ|بندانگشتی|200px|رگلاتور غواصی اسکوبا

رگلاتور وسیله‌ای‌ست که هوای تنفسیِ پرفشار درون سیلندر را برای تنفس غواص آماده می‌کند و او را قادر می‌سازد تا در زیر آب تنفس کند. این بخش از تجهیزات اجازه می‌دهد که هوا با فشار مناسب و به‌صورت یکسان به غواص رسانده شود. رگلاتورها دارای دو مرحله کاهش فشار هستند: در مرحلهٔ نخست، هوای پرفشار درون تانک به فشار متوسط کاهش می‌یابد؛ در مرحلهٔ دوم آن فشار متوسط به فشاری معادل با فشار محیط کاهش می‌یابد تا غواص بتواند به‌سادگی از آن تنفس کند. مرحلهٔ دوم رگلاتورها، که در دهان قرار می‌گیرد، دارای دکمه‌ای فشاری در جلو است که برای بیرون راندن آب از درون آن استفاده می‌شود.

## کپسول اسکوبا یا تانک هوا
بندانگشتی|200px|سیلندر و کپسول اسکوبا
تانک هوا یا کپسول اسکوبا، سیلندر فلزیِ خاصی‌ست که می‌توان هوای تنفسی را با فشار در آن ذخیره کرد. این وسیله از نوع مارین استیل (فولاد دریایی) یا آلومینیوم ساخته می‌شود و هوای درون آن به‌وسیلهٔ یک شیر به خارج راه می‌یابد.

کپسول اسکوبا سیستم  تنفس زیرآبی که محتوای هوای فشرده می‌باشد است و مخفف اصطلاح انگلیسیِ Self-contained underwater breathing apparatus است، حاوی هوای تنفسی‌ست که مهم‌ترین عنصر موردنیاز فعالیت‌های زیرآبی است و همان‌گونه که اشاره شد، این هوا مخلوطی از ۲۱٪ اکسیژن و ۷۹٪ نیتروژن است. بنابراین و بر خلاف عقیدهٔ بسیاری از مردم، که تصور می‌کنند غواصان به‌هنگام غواصی اکسیژن تنفس می‌نمایند، این هوا، هوای معمولیِ موجود در اتمسفر زمین است و اکسیژن نیست.

این هوا در غواصیِ تفریحی توسط کمپرسورهای مخصوص هوای تنفسی فشرده شده و پس از خشک شدن (رطوبت‌گیری) درون سیلندر یا تانک هوا ذخیره می‌گردد.

## منابع

* ویکی‌پدیای انگلیسی
* *راهنمای جامع غواصی در آب‌های آزاد*، تألیف مهندس محمدرسول باقریان، زمستان ۱۳۸۶ (ISBN:978-964-95713-79)

رده:اختراع‌های انگلیسی
رده:تجهیزات غواصی
باجگیران

**باجگیران** شهری در بخش باجگیران شهرستان قوچان استان خراسان رضوی ایران است. این شهر نقطهٔ صفر مرزی بین ایران و ترکمنستان است.
شهر باجگیران در ۷۸ کیلومتری شمال شهر قوچان و دو کیلومتری جنوب مرز ایران و جمهوری ترکمنستان قرار دارد.

## تاریخچه
مردم آن از فارس‌ها و کردهای کرمانج تیرهٔ سیوکانلو هستند که از شرق ترکیه به این منطقه مهاجرت کرده‌اند و ترکها هستند. مذهب تمامی اهالی شیعه دوازده‌امامی است.

در ۱۰ اردیبهشت ۱۳۰۸ زمین لرزه‌ای شمال شرقی ایران و ترکمنستان را لرزاند که بر اثر آن خانه‌های باجگیران آسیب دید.

منطقه باجگیران دولت خانه و چنزقان در قدیم زمستانگاه کُردهای تیرهٔ کیلانلو بود.

بخش باجگیران که یکی از مراکز مهم داد و ستد ایران - ترکمنستان می‌باشد توسط چپانلوئی‌ها بنا گردیده‌است.

اداره گمرگ‌های ایران در زمانی که در دوره قاجار به بلژیکی‌ها واگذار شده‌بود برای گرفتن سهم دولت از کالاهایی که از مرز عشق‌آباد خارج می‌شد باج‌گیرهایی را که اسب و تفنگ داشتند برای این کار استخدام کرد. این افراد باج‌گیر نخست در روستای بردر (در ۸ کیلومتری باختر باجگیران) جای گرفتند. بعداً که این گروه به محل کنونی شهر باجگیران انتقال یافتند نام آن‌ها (باجگیران) نیز به محل جدید داده شد. محل گمرک نخست ساختمان حاتم بیک، سپس کاروانسرای حاجی قربان و پس از آن به محل فعلی که با کمک آلمانی‌ها ساخته شده‌است منتقل شد.

## جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵۹۴ نفر (در ۱۸۸ خانوار) بوده‌است.

## منابع

* مختصات و ارتفاع

رده:پایانه‌های مرزی ایران و ترکمنستان
رده:شهرستان قوچان
رده:شهرهای استان خراسان رضوی
رده:شهرهای شهرستان قوچان
گورگوسوروس

**گورگوسور**   یک سرده منقرض‌شده از دایناسورهای ددپا گوشت‌خوار متعلق به خانواده بیدادگرخزندگان (تیرانوسارید) است که در طول دوران کرتاسه پسین (کامپانین) و بین ۷۶٫۶ تا ۷۵٫۱ میلیون سال پیش در غرب آمریکای شمالی زندگی می‌کرد. این سرده شامل تنها یک گونه شناخته شده با نام **گورگوسور لیبراتوس** است که سنگواره‌های آن در ایالت کانادایی آلبرتا و ایالت آمریکایی مونتانا کشف شده‌است. دیرینه‌شناسان گورگوسور را تنها گونه نماد سرده خودش می‌دانند. چند گونه نیز به اشتباه به سرده گورگوسور نسبت داده شده‌اند.

مانند بسیاری از تیرانوساریدهای شناخته شده، «گورگوسور» یک دوپا درنده بزرگ بود، اندازه طولی  و در حدود ۲ تا ۳ وزن داشت. ده‌ها دندان بزرگ و تیز آرواره‌هایش را پوشانده بودند، در حالی که اندام‌های جلویی دو انگشتی نسبتاً کوچک بودند. گورگوسور ارتباط خویشاوندی بسیار نزدیکی با آلبرتوسور دارد و با نسبتی دورتر با تیرانوسور خویشاوند است. میان گورگوسور و آلبرتوسور به غیر از چند تفاوت ظریف در شکل دندان‌ها و استخوان‌های جمجمه تفاوت خاص دیگری وجود ندارد و برخی متخصصان گورگوسور لیبراتوس را گونه اولیه سرده آلبرتوسور می‌دانند که در این صورت گورگوسور صرفاً مترادف یا گونه جوان‌تر آلبرتوسور خواهد بود.

گورگوسور در دشت‌های سیلابی زندگی می‌کرد. این گورگوسور یک شکارچی رأس هرم بود که شاخ‌چهرگانها و اردک‌منقاران را شکار می‌کرد. این جانور در برخی مناطق آمریکای شمالی با تیرانوسارید بزرگ دیگری به نام داسپلتوسور همزیستی داشت. اگرچه این حیوانات تقریباً هم اندازه بودند، شواهدی مبنی بر تفاوت کنام بین این دو وجود دارد. «گورگوسور» بهترین تیرانوساروس در تاریخ فسیلی است که از ده‌ها نمونه شناخته شده‌است. این بقایای فراوان به دانشمندان این امکان را داده‌است که رشدشناسی، تاریخ زندگی و سایر جنبه‌های بیولوژی آن را بررسی کنند.

## توصیف
گورگوسور دایناسور گوشت‌خوار بزرگ و درشت‌اندامی بود که حدود ۸ تا ۹ متر طول و تا حدود ۲٫۵ تن وزن داشت. نسبت به اندازه بدن جمجمه گورگوسور بزرگ بود و به حدود ۹۹ سانتی‌متر می‌رسید. آرواره گورگوسور نیز بزرگ و قدرتمند بود و تعداد دندان‌های آن در فک بالا بین ۲۶ تا ۳۰ دندان و در فک پایین بین ۳۰ تا ۳۴ دندان بوده‌است. دست‌های این دایناسور کوچک بودند و بیش از دو انگشت نداشتند در مقابل پاها بلند و قوی بودند و به جانور امکان می‌دادند تا با سرعت قابل‌توجه‌ای بدود.

## طبقه‌بندی

## نگارخانه


Gorgosaurusscale.svg| مقایسه اندازه بدن با انسان
Gorgosaurus flipped.png|نگاره‌ای از پیکر گورگوسور
Sharp naturalhistory 1920 Gorgosaurus.jpg|اسکلت نمونه نابالغ در سال ۱۹۲۰
Gorgosaurus.jpg|اسکلت نمونه بالغ در سال ۱۹۲۳
Gorgosaurus death pose.jpg|فسیل یافت‌شده در حالت مرگ
Tyrannosaur fossil.jpg|فسیل در درون سنگ


## منابع

مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی

رده:بیدادگرخزندگان
رده:دایناسورهای آمریکای شمالی
رده:دایناسورهای کرتاسه پسین آمریکای شمالی
رده:دایناسورهای کرتاسه
رده:دیرین‌شناسی در آلبرتا
رده:دیرین‌شناسی در مونتانا
رده:ستمگرسوسماران
رده:فسیل‌های ایالات متحده آمریکا
رده:سنگواره‌های توصیف‌شده در ۱۹۱۴ (میلادی)
رده:فسیل‌های کانادا
رده:کرتاسه ایالات متحده آمریکا
رده:کرتاسه کانادا
رده:سرده‌های دایناسورها
ابن عثیمین

**محمد بن صالح بن محمّد بن سلیمان بن عبدالرحمن عثیمین تمیمی نجدی** معروف به **ابن عثیمین** در ۱۴ ژوئن ۱۹۲۵ (۲۷ رمضان ۱۳۴۷) در شهر عنیزه واقع در ایالت قصیم در کشور عربستان سعودی متولّد شد. او از محمّد بن عبدالعزیز عقاید وهابی و فقه و صرف و نحو عربی را آموخت. در نزد عبدالرحمن بن ناصر السعدی تفسیر و اصول و فرائض را تحصیل کرد. عبدالرحمن بن علی بن عودان، محمّد امین شنقطی، عبدالعزیز بن ناصر رشید، عبدالرحمن افریقی از جمله مدرّسان وی در بلاغت و ادبیات عرب بودند. در سال ۱۳۳۰، به ریاض رفت و در نزدعبدالعزیز بن باز فرائض و احکام را تلمذ کرد. در سال ۱۳۷۰ در دانشگاه اسلامی عنیزه شروع به تدریس کرد. در سال ۱۳۷۶، پس از عبدالرحمن سعدی، به عنوان امام و خطیب جمعه مسجد جامع عنیزه منصوب شد. و پس از مدتی ابن عثیمین به عنوان خطیب مسجد الحرام در مکّه منصوب شد. او در سال‌های ۱۳۸۴ و ۱۳۸۵ به ایراد سخنرانی در دانشگاه امّ‌القری مکّه در مسائل فقهی، عقیدتی، حدیث و تفسیر پرداخت و شرح آثار ابن تیمیه و ابن قیم الجوزیه را آغاز کرد. سپس به عنوان رئیس دانشگاه شریعت امام محمّد بن سعود در قصیم برگزیده شد. او همچنین در مجلس شریعت و اصول دانشگاه قصیم و هیئت علمای کبار عربستان عضویت داشت. در ۸ فوریه ۱۹۹۴ از سوی ملک فیصل نشان خدمت به اسلام به او اهدا گردید، وی از پیروان محمد بن عبدالوهاب و دعوت سلفیه در توحید است. او در روز چهارشنبه ۱۵ شوال ۱۴۲۱ (۱۰ ژانویه ۲۰۰۱) در سن هفتاد و چهارسالگی درگذشت. 

## آثار
# تفسیر آیات الکرسی
# تفسیر عمّ جزء قرآن کریم
# تفسیر سورهٔ بقره
# تفسیر سورهٔ کهف
# کتاب العلم (مجموعه حدیث)
# شرح ریاض الصالحین
# جامعة الحدیث (مجموعه حدیث)
# عقیدة اهل السنة و الجماعة
# صفات الله و اسمائه الحسنی
# قول مفید علی کتاب التوحید
# شرح کشف الشبهات
# شرح عقائد الواسطیّة
# شرح عقائد السماویة
# شرح لمعات الاعتقاد
# شرح اصول الإیمان
# شرح اصول الثلاثة
# فتاوی لارکان الاسلام
# مجموعة الفتاوی
# شرح زاد المستغنی
# عمدة الأحکام

## منابع

Wikipedia contributors, "Muhammad ibn al Uthaymeen," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Muhammad_ibn_al_Uthaymeen&oldid=180630014 (accessed January 11, 2008).
* سایت رسمی شیخ ابن عثیمین

رده:اسلام‌شناسان مسلمان سنی اهل عربستان سعودی
رده:امامان اهل عربستان سعودی
رده:امامان سده ۲۰ (میلادی)
رده:اهالی عنیزه
رده:جنبش وهابیت
رده:حنبلی‌ها
رده:درگذشتگان ۲۰۰۱ (میلادی)
رده:روحانیان سنی
رده:زادگان ۱۳۴۳ (قمری)
رده:زادگان ۱۹۲۵ (میلادی)
رده:سلفی‌های اهل عربستان سعودی
رده:مفسران قرآن
رده:منتقدان بی‌خدایی
رده:منتقدان تشیع
رده:منتقدان مسیحیت
رده:وهابیان اهل عربستان سعودی
رده:زادگان ۱۹۲۹ (میلادی)
راحل

[بندانگشتی|250px|چپ|[مقبره راحل در سال ۱۹۱۰ میلادی]]

**راحال** یا **راحیل**  همسر دوم و محبوب یعقوب و مادر یوسف و بنیامین و یکی از چهار شه‌مادر بنی اسرائیل است که کتاب مقدس از او یاد شده است. نام و سرگذشت او در سفر پیدایش تورات ذکر گشته است. راحیل، دختر لابان و خواهر کوچک‌تر لیه (همسر اول یعقوب) است.

راحیل در ۱۱ حشوان در تقویم عبری و در هنگام وضع حمل درگذشت. مقبره راحل، از بناهای با اهمیت مذهبی اورشلیم محسوب می‌شود و سالیانه مورد بازدید زائرین یهودی، قرار دارد. 

## پانویس

## منابع
* عاطف الزین، سمیح، داستان پیامبران علیهم السلام در قرآن، ترجمه علی چراغی، اول، تهران: ذکر، ۱۳۸۰، 
* کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹، 

رده:آرامی‌ها
رده:اسلام و زنان
رده:افراد در سفر پیدایش
رده:افرادی که وجودشان بحث‌برانگیز است
رده:پیامبران در کتاب مقدس عبری
رده:خاک‌سپاری‌ها در بیت‌لحم
رده:زنان در کتاب مقدس
رده:زنان سده ۱۹ (پیش از میلاد)
رده:سفر پیدایش
رده:شخصیت‌های کتاب مقدس
رده:مرگ‌ها در زایمان
رده:نام‌های عبری
رده:یعقوب
رده:زنان در کتاب مقدس عبری
شکنجه‌های دوره صفوی

**شکنجه‌های دورهٔ صفوی** به شکنجه‌هایی گفته می‌شود که در دورهٔ صفوی اعمال می‌شده و بسیاری از آن‌ها حتی در مقیاس زمانی و دورهٔ تاریخی خود، وحشتناک بوده‌اند. گروهی از تاریخ‌نگاران به دسته‌ای از خادمان شاهان صفوی اشاره می‌کنند که مجرمان را زنده‌زنده می‌خورده‌اند، یا به نمونه‌های دیگری از مجازات‌ها مانند انداختن مجرمان جلوی سگان آدم‌خوار اشاره کرده‌اند.

## مجازات‌ها و شکنجه‌ها
شکنجه‌های دوران صفوی شامل انواع متفاوتی بود. در بعضی مواقع شکنجه‌های وحشیانه‌ای در مورد مخالفان اعمال می‌شد. تاریخ‌نگاران به دسته‌ای از خادمان شاهان صفوی اشاره می‌کنند که مجرمان را زنده‌زنده می‌خوردند، یا نمونه‌های دیگری از مجازات‌ها مانند انداختن مجرمان جلوی سگان آدمخوار. چنین آمده است که بسیاری از این شکنجه‌ها و مجازات‌ها ریشه در رسوم قبایل چادرنشین ترک آسیای‌میانه‌ای داشت که از حامیان شاه اسماعیل صفوی بودند و او را در به قدرت رساندن یاری نمودند. از جملهٔ این رسوم که این حامیان وارد نمودند، زنده خوردن دشمنان و استفاده از جمجمهٔ دشمنان به‌عنوان جام بود. در دوران حکومت صفویان، دسته‌ای جلاد زنده‌خوار وجود داشت که به فرمان شاه، مقصرین را زنده‌زنده می‌خوردند. گاهی شاهان صفوی آنان را احضار کرده و دستور می‌دادند تا مجرمان را در جلوی چشمانش بدرند. این دسته از آدم‌خواران که در دربار شاه عباس نگهداری می‌شدند چیگین یا «چیک» قورچی‌ها نام داشتند. نقل است که لشکر چهل‌نفری آدم‌خواران شاه عباس، در همه‌جا او را همراهی می‌کردند و قربانیان را می‌خوردند. کریم نجفی برزگر، استاد تاریخ صفوی، عنوان می‌کند که بسیاری از این اعمال، تحت عنوان گسترش شیعه و اسلام توجیه می‌شد. به‌طورکلی صفویان تمایل داشتند که مشروعیت فرمانروایی خود و جانشینان خود را با اسلام، توجیه کنند.

از دیگر شکنجه‌ها و مجازات‌های دوران صفوی، زنده‌زنده کندن پوست مجرمان و مخالفان و پُرکردن پوست آنان با کاه یا آویزان کردن مخالفان و انداختن آنان جلوی سگ‌های آدم‌خوار بود. همچنین کندن اعضای بدن مخالفان، ریختن سرب داغ در گلوی مجرمان، جوشاندن مجرمان در روغن جوشان، ریختن باروت در لباس مجرم و منفجرکردن آن از دیگر شکنجه‌های رایج در آن دوران بود.

ژان شاردن، جهانگرد فرانسوی، این‌گونه نقل کرده است:

«روزی، چند نفر را در نزد شاه صفی شمشیر می‌زدند. محمدتقی، از اهالی گناباد، که منجم دربار بود، حضور داشت و برای این‌که وحشیگری‌ها را نبیند چشمانش را بسته بود. شاه صفی متوجه این موضوع شد و بلافاصله دستور داد تا چشمان محمدتقی را از حدقه درآورند.»

پیرقلی‌بیگ، فرستادهٔ شاه عباس به روسیه، پس از بازگشت به ایران، به دستور شاه، زبان از حلقش بیرون آورده شد و چشمانش از حدقه بیرون آمد. نقل شده است که به فرمان شاه اسماعیل دوم، بیشتر کسانی که در مراسم مذهبیِ سَب شرکت داشتند، به‌عنوان مجازات، قطعه‌قطعه شدند. همچنین، با رعیت به‌مانند بردگان رفتار می‌شد و مطابق سیاستِ رسمی، آن‌ها حق ترک زمین‌های کشاورزی را نداشتند. زمین‌داران بزرگ، معمولاً برای بازگرداندن کشاورزان فراری، دست به دامان دولت می‌شدند و رعایایی که فرار می‌کردند مجازات می‌شدند.

## منابع

رده:شکنجه در ایران
رده:صفویان
بایگ

**بایْگ** شهری در بخش بایگ، شهرستان تربت حیدریه، استان خراسان رضوی ایران است و برپایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳٬۵۴۵ نفر (در ۱٬۱۵۴ خانوار) بوده است. این شهر برروی رشته‌کوه کوهسرخ قرار دارد.

## جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۳٬۵۴۵ نفر (در ۱٬۱۵۴ خانوار) بوده است.

## منابع

رده:شهرستان تربت حیدریه
رده:شهرهای استان خراسان رضوی
رده:شهرهای شهرستان تربت حیدریه
دولت‌آباد (زاوه)

**دولت‌آباد** نام شهری و مرکز شهرستان زاوه در استان خراسان رضوی است. این شهر در ۳۰ کیلومتری تربت حیدریه قرار گرفته‌است.

## جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۹٬۳۲۹ نفر (در ۲٬۹۳۹ خانوار) بوده‌است.

جمعیت این شهر به دلیل کمتر بودن امکانات و زیرساخت‌های علمی رشد منفی دارد و به دلیل نزدیکی به شهر تربت حیدریه مهاجرت می‌کنند.

## کاربرد دولتی
شهرستان زاوه یک منطقه بسیار بزرگ در شرق شهرستان تربت حیدریه است که در سال 1387 به دلیل وسعت زیاد به عنوان یک شهرستان استقلال یافت.

## آب و هوا
آب و هوای شهر دولت‌آباد در زمستان سرد و در تابستان گرم و خشک می‌باشد.

## اماکن تاریخی، آثار باستانی و جهانگردی
### آثار ثبت‌شده

حمام قدیمی نجف خان مربوط به سدهٔ ۱۱ ه.ق است و در شهر دولت آباد واقع شده است. این اثر در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۳۸۳ با شمارهٔ ثبت ۱۱۶۵۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

مسجد نجف خان دولت‌آباد مربوط به دوره افشاریه است و در سمت جنوب دولت‌آباد شهرستان زاوه واقع شده و این اثر در تاریخ ۵ تیر ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۱۹۱۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

آب‌انبار نجف خان؛ نام آب‌انباری تاریخی مربوط به سدهٔ ۱۲ قمری - دورهٔ افشار است و در شهرستان زاوه، شهر دولت‌آباد، خیابان شهید رجایی واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۵ آبان ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۶۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.

## منابع

رده:شهرستان زاوه
رده:شهرهای استان خراسان رضوی
رده:شهرهای شهرستان زاوه
رده:مناطق مسکونی در شهرستان زاوه
برقع

**بُرْقِع** پوششی است که برخی زنان مسلمان از آن استفاده می‌کنند. این پوشش بیشتر در افغانستان و پاکستان و منطقه هرمزگان ایران رایج است. نوع رایج آن در مخصوصاً افغانستان و پاکستان تمام بدن زن، از جمله چهرهٔ او را می‌پوشاند. معمولاً در برقع، چشم‌ها پشت یک پرده یا صفحهٔ مشبّک قرار می‌گیرند. در هرمزگان به پوشش نقاب مانند که تزیینات رنگی دارد نیز گفته می‌شود. نقابی مخصوص زنان سواحل خلیج فارس که آن را به عربی بُرقع (Burqe) به گویش محلی مناطق هرمزگان بُرکهَ (Burke)، در مناطقی از بندر لنگه بَتوله (Batūle) و میان مردمان مناطق شمال بندر لنگه و جنوب استان فارس (لارستان) تَبِیله (Tabile) و سیستان بلوچستان هم برکه می‌نامند.

## ریشه کلمه
برقع عربی شده کلمه بورک (būrk) ترکی به معنی کلاه است. بورک و دوواق (duvaq) در لباسهای ترکان قدیم برای پوشاندن سر یا چهره بوده است. اما در خراسان به چادر امروزی خانم‌ها و بخصوص نیم چادری یا پوششی که سر تا روی سینه زنان را می‌پوشاند پرده می‌گفتند.

## در کشورها

### جهان اسلام
در کشورهای عربی حاشیهٔ خلیج فارس پوشیدن برقع از دوران بسیار دور رایج بوده است. شکل «برقع» در مناطق مختلف تفاوت دارد، مثلاً برقع‌هایی که زنان ساحل می‌پوشیدند با برقع‌هایی که زنان شحوح که در کوهستان و رؤوس الجبال زندگی می‌کنند، بسیار فرق داشت. همچنین برقع‌هایی که زنان بعضی از مناطق عمان می‌پوشیدند نیز با همدیگر اختلاف کلی داشت. امروزه در امارات تنها بعضی از خانم‌های بزرگسال برقع می‌پوشند، اما بانوان جوان امروزه کمتر از این نوع پوشش استفاده می‌کنند. طبق بررسی‌هایی که انجام شده است تا ۳۰ سال آینده در امارات برقع به کلی ناپدید خواهد شد. البته در امارات پوشیدن برقع بیشتر جنبهٔ تزئینی دارد؛ و از لباس‌های شرعی یا اسلامی به‌شمار نمی‌آید و یکی از لباس‌های سنتی این کشور است.

### ایران
برقع در ایران تا دوره قاجار استفاده می‌شد و بعد از این دوره به علت سیاست کشف حجاب رضاشاه، دیگر از برقع استفاده نشد. بعد از خلع رضاشاه فقط مردم استان هرمزگان از برقع استفاده می‌کنند که در بندرعباس و توابع ان بُرکه (Borke) و در مناطقی از بندرلنگه بتوله (Batoole) می‌گویند این نوع پوشش مخصوص همین منطقه است؛ و همچنین مناطقی از استان سیستان و بلوچستان نیز استفاده می‌کنند و به آن برکه می‌گویند.

### افغانستان
بندانگشتی|200px|زنان با پوشش برقعرنگ معمول برای برقع در افغانستان آبی است. در طول دورهٔ حکومت طالبان، زنان مجبور به پوشیدن برقع در اجتماع بودند. پس از سرنگونی طالبان، حکومت جدید اجبار برای پوشیدن برقع را لغو کرد.

## جستارهای وابسته
* نقاب
* پوشیه
* بتوله

## نگارخانه

پرونده:Women wearing battula in Bandar Abbas (south Iran).jpg|پوشش نقاب مانند زنان در بندرعباس جنوب ایران

پرونده:Bandari battula.jpg| نوعی دیگر از برقع تزیینی
پرونده:Woman walking in Afghanistan.jpg|پوشش برقع در کشور افغانستان
File:Afghan lady in Kabul.jpg|بانوان کابل


## پانویس

## منابع
* 
* 
* تأثیر فارسی بر زبان و ادبیات عرب http://hamshahrionline.ir/details/8213

## پیوند به بیرون

رده:پرده
رده:پوشاک افغانستانی
رده:پوشش زنان
رده:تاریخ پوشاک آسیایی
رده:حجاب
رده:درگیری‌های مرتبط با اسلام
رده:لباس زنان در اسلام
رده:لباس‌های زنانه
رده:ویکی‌سازی رباتیک
صالح‌آباد (خراسان رضوی)

**صالح‌آباد** با نام تاریخی **[[قلعه زورآباد|زورآباد]]** شهری در استان خراسان رضوی و مرکز شهرستان صالح‌آباد است.

## جمعیت
برپایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۸٬۶۲۵ نفر (در ۲٬۱۹۸ خانوار) بوده‌است.

## اماکن تاریخی، آثار باستانی و جهانگردی
### آثار ثبت‌شده

## منابع

رده:شهرستان صالح‌آباد
رده:شهرهای استان خراسان رضوی
رده:شهرهای شهرستان صالح‌آباد
رده:مناطق مسکونی در شهرستان تربت جام
نصرآباد (تربت جام)

**نَصرآباد** شهری است در استان خراسان رضوی در شرق ایران. این شهر در بخش نصرآباد شهرستان تربت جام قرار دارد.

## جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۷٬۴۶۰ نفر (در ۲٬۰۲۵ خانوار) بوده‌است.

## منابع

* مختصات و ارتفاع

رده:شهرستان تربت جام
رده:شهرهای استان خراسان رضوی
رده:شهرهای شهرستان تربت جام
لطف‌آباد (درگز)

**لُطف‌آباد** شهری در بخش لطف آباد شهرستان درگز استان خراسان رضوی ایران است و زبان مردم این روستا ترکی خراسانی است.

## جمعیت
بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۱٬۸۶۵ نفر (در ۶۰۵ خانوار) بوده‌است.

## منابع

رده:شهرستان درگز
رده:شهرهای استان خراسان رضوی
رده:شهرهای شهرستان درگز
نقاب (جوین)

**نقاب** شهری در  شمال غربی استان خراسان رضوی در شرق ایران است. این شهر مرکز شهرستان جوین است. بر اساس مصوبه هیئت وزیران در تاریخ ۷ اردیبهشت ۱۳۷۳، شهر نقاب به عنوان مرکز بخش جوین شناخته شد. همچنین با ارتقا بخش جوین به شهرستان در ۱۸ آذر سال ۱۳۸۶، شهر نقاب به عنوان مرکز شهرستان جوین تعیین گردید. همچنین مردم نقاب به زبان ترکی خراسانی صحبت می کنند.

## جمعیت
براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر، برابر با ۱۴٬۷۲۳ نفر بوده‌است. جمعیت نقاب در سال ۱۳۹۰، ۱۳٬۶۱۴ نفر برآورد شده‌است.

## اماکن تاریخی، آثار باستانی و جهانگردی
### آثار ثبت‌شده

## منابع

## پیوند به بیرون
* شهرداری جوین

رده:شهرستان جوین
رده:شهرهای استان خراسان رضوی
رده:مناطق مسکونی در شهرستان جوین
رده:بنیان‌گذاری‌های ۱۹۹۴ (میلادی) در ایران