جام جهانی فوتبال ۱۹۳۰

**جام جهانی فوتبال ۱۹۳۰** نخستین دوره جام جهانی فوتبال، مسابقات قهرمانی جهان برای تیم‌های فوتبال حرفه‌ای مردان بود که از ۱۳ ژوئیه تا ۳۰ ژوئیه به میزبانی اروگوئه برگزار شد. فیفا نهاد بین‌المللی حاکمیتی فوتبال این کشور را در صدمین سالگرد تصویب نخستین قانون اساسی خود برای میزبانی برگزیده بود. تیم ملی فوتبال اروگوئه در المپیک تابستانی سال ۱۹۲۸ قهرمان شده بود. تمامی مسابقات در مونته ویدئو پایتخت کشور برگزار شد و میزبان بیشتر رقابت‌ها ورزشگاه سنتناریو بود که به همین منظور ساخته شده بود.

سیزده تیم (هفت تیم از آمریکای جنوبی، چهار تیم از اروپا و دو تیم از آمریکای شمالی) وارد این مسابقات شدند. به دلیل دشواری‌های سفر به آمریکای جنوبی به دلیل رکود بزرگ، تعداد کمی از تیم‌های اروپایی توانستند در نخستین جام جهانی شرکت کنند. تیم‌ها به چهار گروه تقسیم شدند که برنده هر گروه به نیمه نهایی می‌رسید. دو بازی نخست به‌طور هم‌زمان برگزار شدند و فرانسه ۴–۱ مکزیک را شکست داد و ایالات متحده ۳–۰ بر بلژیک چیره شد. لوسین لوران بازیکن تیم ملی فوتبال فرانسه نخستین گل در تاریخ جام جهانی را به ثمر رساند و جیمی داگلاس دروازه‌بان ایالات متحده با بسته نگه داشتن دروازه تیمش در مرحله گروهی نخستین دروازه‌بسته رسمی را به نام خود ثبت کرد.

آرژانتین، اروگوئه، ایالات متحده و یوگسلاوی در گروه‌های مربوطه خود به مقام قهرمانی رسیدند و به نیمه نهایی راه یافتند. در فینال، اروگوئه، میزبان و مدعی اصلی قهرمانی پیش از مسابقات، آرژانتین را با نتیجه ۴–۲ در مقابل ۶۸،۳۴۶ نفر شکست داد و به اولین کشوری تبدیل شد که جام جهانی را فتح می‌کند. فرانسیسکو وارایو از آرژانتین آخرین بازیکن بازمانده از این جام جهانی بود. او در سال ۲۰۱۰ در سن ۱۰۰ سالگی درگذشت. مسابقه افتتاحیه جام جهانی فوتبال ۲۰۳۰ که در ورزشگاه سنتناریو برگزار می‌شود، به افتخار صدمین سالگرد جام جهانی برگزار خواهد شد.

فینال جام جهانی فوتبال ۱۹۳۰ اولین و تنها فینالی است که تا به امروز بین دو تیم اسپانیایی‌زبان برگزار شده است. همچنین این تنها فینالی است که بین دو کشور آمریکای جنوبی برگزار شد، زیرا مسابقه ۱۹۵۰ بین برزیل و اروگوئه از نظر فنی مسابقه تعیین کننده مرحله گروهی نهایی بود، نه یک فینال واقعی.

## شرکت کنندگان
فیفا، نهاد حاکم بر فوتبال جهان، چندین سال قبل از سال ۱۹۳۰ در حال بحث در مورد ایجاد رقابتی برای تیم‌های ملی بود. این سازمان از اوایل قرن بیستم بخش فوتبال المپیک تابستانی را به نمایندگی از کمیته بین‌المللی المپیک مدیریت می‌کرد و موفقیت این رقابت در بازی‌های المپیک ۱۹۲۴ و ۱۹۲۸ منجر به تشکیل جام جهانی فوتبال شد. در هفدهمین کنگره فیفا که در ماه مه ۱۹۲۸ در آمستردام برگزار شد، این رقابت توسط رئیس فیفا، ژول ریمه پیشنهاد و توسط هیئت مدیره سازمان پذیرفته شد و معاون رئیس، هنری دلاونای، اعلام کرد: «فوتبال بین‌المللی دیگر نمی‌تواند در محدوده المپیک برگزار شود».

اولین جام جهانی تنها جامی بود که بدون مقدماتی برگزار شد. از هر کشور وابسته به فیفا برای شرکت در رقابت‌ها دعوت شد و مهلت پذیرش تا ۲۸ فوریه ۱۹۳۰ تعیین شد. این رقابت‌ها در ابتدا به صورت یک تورنمنت حذفی ۱۶ تیمی با احتمال برگزاری دسته دوم در صورت ورود تیم‌های کافی برنامه‌ریزی شده بود؛ با این حال، تعداد تیم‌ها به ۱۶ نرسید، بنابراین هیچ شرایط لازمی وجود نداشت. کشورهای قاره آمریکا علاقه زیادی به این مسابقات نشان دادند؛ آرژانتین، برزیل، بولیوی، شیلی، مکزیک، پاراگوئه، پرو و ​​ایالات متحده همگی وارد شدند. در مجموع هفت تیم از آمریکای جنوبی شرکت کردند که بیشتر از هر فینال جام جهانی بعدی بود. با این حال، به دلیل سفر طولانی و پرهزینه با کشتی از طریق اقیانوس اطلس و مدت زمان غیبت مورد نیاز برای بازیکنان، تعداد بسیار کمی از تیم‌های اروپایی تمایل به شرکت در این مسابقات داشتند، زیرا اثرات رکود بزرگ در سراسر قاره آغاز شده بود. برخی از آنها از سفر به آمریکای جنوبی تحت هر شرایطی خودداری کردند، و هیچ ورودی از اروپا قبل از مهلت فوریه دریافت نشد. در تلاش برای جلب مشارکت اروپایی‌ها، اتحادیه فوتبال اروگوئه نامه‌ای برای دعوت به اتحادیه فوتبال انگلستان ارسال کرد، اگرچه کشورهای اصلی بریتانیا (انگلستان، ایرلند شمالی، اسکاتلند و ولز) در آن زمان از فیفا استعفا داده بودند. این دعوت در ۱۸ نوامبر ۱۹۲۹ توسط کمیته انگلستان رد شد. از دو کشور آسیایی وابسته به فیفا در آن زمان، ژاپن و سیام (تایلند امروزی)، هیچ‌کدام برای ورود به این رقابت‌ها انتخاب نشدند، در حالی که مصر، تنها تیم آفریقایی که وارد شد، به دلیل طوفان در مدیترانه به تأخیر افتاد و کشتی که قرار بود آنها را به اروگوئه ببرد، بدون آنها حرکت کرد.

دو ماه قبل از شروع مسابقات، هیچ تیمی از اروپا رسماً وارد نشده بود. ریمه، رئیس فیفا، مداخله کرد و در نهایت چهار تیم اروپایی از طریق دریا این سفر را انجام دادند: بلژیک، فرانسه، رومانی و یوگسلاوی. رومانیایی‌ها، به مدیریت کنستانتین رادولسکو و مربیگری کاپیتانشان رودولف وتزر و اکتاو لوچیده، پس از مداخله پادشاه تازه تاجگذاری شده کارول دوم وارد این رقابت‌ها شدند. او شخصاً تیم را انتخاب کرد و با کارفرمایان مذاکره کرد تا مطمئن شود که بازیکنان پس از بازگشت همچنان شغل خواهند داشت. فرانسوی‌ها با مداخله شخصی ریمه وارد شدند، اما نه مدافع ستاره فرانسه، مانوئل آناتول، و نه مربی همیشگی تیم، گاستون برو، نتوانستند متقاعد به انجام این سفر شوند. بلژیکی‌ها به تحریک رادولف سیلدرایرس، نایب رئیس آلمانی-بلژیکی فیفا، در این سفر شرکت کردند.

رومانیایی‌ها در جنوا، ایتالیا سوار کشتی *اس‌اس کونته ورد* شدند؛ فرانسوی‌ها و یوگسلاوها در ۲۱ ژوئن ۱۹۳۰ در ویلفرانش-سور-مر، فرانسه سوار شدند؛ و بلژیکی‌ها در بارسلونا، اسپانیا سوار شدند. کشتی کونته ورده، ریمه، جام و سه داور اروپایی تعیین‌شده را حمل می‌کرد: جان لانگنوس و هنری کریستوف بلژیکی، به همراه توماس بالوی، یک پاریسی که احتمالاً انگلیسی بوده است. تیم برزیلی هنگام پهلوگیری قایق در ریو دو ژانیرو در ۲۹ ژوئن و قبل از رسیدن به اروگوئه در ۴ ژوئیه، سوار شدند. توپ رسمی مورد استفاده برای این مسابقات تی-مدل بود.

### فهرست تیم‌های دعوت شده

۱۶ تیم بعدی قرار بود در مسابقات نهایی به رقابت بپردازند. با این حال، به دلیل انصراف مصر، ژاپن و سیام، ۱۳ تیم شرکت کردند.

**[[آسیا]] (۰)**
*  (انصراف)
*  (انصراف)
**[[آفریقا]] (۰)**
*  (از کشتی جا ماند)

**[[آمریکای شمالی]] (۲)**
*
*
**[[آمریکای جنوبی]] (۷)**
*
*
*
*
*
*
* (میزبان)

**[[اروپا]] (۴)**
*
*
*
*

## ورزشگاه‌ها

ایتالیا، سوئد، هلند، اسپانیا، مجارستان و اروگوئه همگی درخواست میزبانی این رویداد را ارائه کردند. پس از آنکه سایر کشورها پیشنهاد خود را پس گرفتند، پیشنهاد اروگوئه به عنوان گزینه قطعی انتخاب شد.

تمام مسابقات در مونته‌ویدئو برگزار شد. سه ورزشگاه مورد استفاده قرار گرفت: ورزشگاه سنتناریو، ورزشگاه پاکیتوس و ورزشگاه گران پارک سنترال. ورزشگاه سنتناریو هم برای این مسابقات و هم به عنوان جشن صدمین سالگرد استقلال اروگوئه ساخته شد. این ورزشگاه که توسط خوان اسکاسو طراحی شده بود، ورزشگاه اصلی این مسابقات بود و ریمه از آن به عنوان "معبد فوتبال" یاد می‌کرد. این ورزشگاه با ظرفیت ۹۰،۰۰۰ نفر، بزرگترین ورزشگاه فوتبال در خارج از جزایر بریتانیا بود. این ورزشگاه میزبان ۱۰ مسابقه از ۱۸ مسابقه، از جمله نیمه نهایی و فینال بود. با این حال، برنامه ساخت و ساز به دلیل زمستان بارانی با عجله و به تأخیر افتاد، بنابراین سنتناریو تا پنج روز پس از شروع مسابقات آماده استفاده نبود. مسابقات اولیه در ورزشگاه‌های کوچک‌تری که معمولاً توسط باشگاه‌های فوتبال مونته‌ویدئو، ناسیونال و پنیارول استفاده می‌شدند، یعنی ورزشگاه ۲۰،۰۰۰ نفری گران پارک سنترال و پاکیتوس برگزار شد.

## داوران
پانزده داور در این مسابقات شرکت کردند: چهار اروپایی - دو بلژیکی (هنری کریستوف و جان لانگنوس)، یک فرانسوی (توماس بالوی) و یک رومانیایی (کنستانتین رادولسکو، همچنین مربی تیم رومانیایی)، و یازده نفر از قاره آمریکا - در میان آنها شش اروگوئه‌ای. برای از بین بردن اختلافات در اجرای قوانین بازی، داوران به یک جلسه کوتاه دعوت شدند تا متناقض‌ترین مسائل ممکن را حل کنند.

از بین تمام انتصابات داوری، دو انتصابی که بیشترین توجه را به خود جلب کردند، انتصاب گیلبرتو د آلمیدا رگو در مسابقه بین آرژانتین و فرانسه بود که در آن داور برزیلی شش دقیقه زودتر بازی را به پایان رساند و انتصاب اولیسس ساوسدو بولیویایی در دیدار آرژانتین و مکزیک که آرژانتین با نتیجه ۶–۳ به پیروزی رسید. در طول بازی، ساوسدو که مربی بولیوی نیز بود، سه پنالتی اعلام کرد.

در زیر لیست داورانی که به عنوان داور و خط نگهدار خدمت می‌کنند، آمده است. مسئولینی که با *حروف* *کج* مشخص شده‌اند، فقط به عنوان خط‌نگهدار در طول مسابقات استخدام شده بودند.

;اروپا
* توماس بالوی
* هنری کریستوف
* جان لانگنوس
* *[[کنستانتین رادولسکو]]*

;آمریکای شمالی
* *[[گاسپر وایخو]]*

;آمریکای جنوبی
* *[[گوالبرتو آلونسو]]*
* *[[مارتین آفستگای]]*
* دومینگو لومباردی
* خوزه ماسیاس
* فرانسیسکو ماتئوچی
* آلمیدا رگو

* اولیسس ساوسدو
* آنیبال تیخادا
* ریکاردو والارینو
* آلبرتو وارنکن

## فرمت و قرعه‌کشی
۱۳ تیم در چهار گروه قرار گرفتند که گروه ۱ شامل چهار تیم و گروه دیگر شامل سه تیم بود. هر گروه به صورت نوبت‌گردشی بازی کرد و چهار تیم برتر گروه‌ها به مرحله نیمه نهایی حذفی راه یافتند.

اروگوئه، آرژانتین، برزیل و ایالات متحده در قرعه‌کشی سیدبندی شدند و از هم جدا ماندند؛ که پس از ورود همه تیم‌ها در مونته‌ویدئو برگزار شد.

از آنجایی که هیچ بازی مقدماتی وجود نداشت، دو مسابقه افتتاحیه این مسابقات اولین بازی‌های جام جهانی بودند که به طور همزمان در ۱۳ ژوئیه ۱۹۳۰ برگزار شدند. فرانسه مکزیک را با نتیجه ۴–۱ در ورزشگاه پاکیتوس شکست داد، در حالی که ایالات متحده بلژیک را همزمان با نتیجه ۳–۰ در ورزشگاه گران پارک سنترال شکست داد. لوسین لوران از فرانسه زننده اولین گل جام جهانی بود.

## خلاصه مسابقات

### گروه ۱
گروه اول تنها گروهی بود که شامل چهار تیم بود: آرژانتین، شیلی، فرانسه و مکزیک. دو روز پس از پیروزی فرانسه بر مکزیک، آنها با آرژانتین، تیم محبوب گروه، روبرو شدند. مصدومیت‌ها مانع پیشرفت فرانسه شد؛ دروازه‌بان الکس تپوت پس از ۲۰ دقیقه مجبور به ترک زمین شد و لوران، پس از تکل شدید لویس مونتی، بیشتر بازی را لنگان‌لنگان گذراند. با این حال، آنها بیشتر بازی را تحمل کردند و تنها در دقیقه ۸۱ مغلوب گلی شدند که از روی ضربه آزاد مونتی به ثمر رسید. این بازی با جنجال داوری همراه بود، زمانی که داور آلمیدا رگو شش دقیقه زودتر سوت پایان را به اشتباه زد و مارسل لانگیلر فرانسوی از روی دروازه حریف بیرون رفت. بازی تنها پس از اعتراض بازیکنان فرانسه از سر گرفته شد. اگرچه فرانسه در ۴۸ ساعت دو بار بازی کرده بود، شیلی هنوز اولین بازی خود را انجام نداده بود. آنها روز بعد با مکزیک روبرو شدند و به راحتی با نتیجه ۳–۰ پیروز شدند.

بازی آخر فرانسه، مقابل شیلی، اولین ضربه پنالتی جام جهانی را به همراه داشت. اولین دروازه‌بانی که پنالتی را مهار کرد، تپوت از فرانسه در ۱۹ ژوئیه ۱۹۳۰ بود که در دقیقه ۳۰ بازی، ضربه کارلوس ویدال از شیلی را مهار کرد. در دومین مسابقه آرژانتین، مقابل مکزیک، سه ضربه پنالتی اعلام شد. در همان مسابقه در ۱۹ ژوئیه ۱۹۳۰، اسکار بنفایلیو از مکزیک در دقیقه ۲۳ بازی، پنالتی دیگری را در مقابل فرناندو پتناستر از آرژانتین مهار کرد. گیرمو استابیله در اولین بازی بین‌المللی خود هت‌تریک کرد و آرژانتین با وجود غیبت کاپیتان خود مانوئل فریرا که برای شرکت در آزمون وکالت به بوئنوس آیرس بازگشته بود، ۶–۳ پیروز شد. صعود به مرحله نهایی این گروه با مسابقه نهایی آرژانتین و شیلی که به ترتیب فرانسه و مکزیک را شکست داده بودند، تعیین شد. این بازی با درگیری ناشی از خطای مونتی روی آرتورو تورس به هم خورد. آرژانتین با نتیجه ۳–۱ همسایه خود را شکست داد و به نیمه نهایی راه یافت.

### گروه ۲
گروه دوم شامل برزیل، بولیوی و یوگسلاوی بود. انتظار می‌رفت برزیل، تیم اول گروه، صعود کند، اما در بازی افتتاحیه گروه، به طور غیرمنتظره‌ای با نتیجه ۲–۱ مغلوب یوگسلاوی شد. بولیوی که در این مسابقات حضور داشت، پیش از این هرگز در یک بازی بین‌المللی پیروز نشده بود. در بازی افتتاحیه، آنها با پوشیدن پیراهن‌هایی که هر کدام با یک حرف واحد مزین شده بودند، به میزبان ادای احترام کردند و عبارت "ویوا اروگوپه" را به عنوان خط حمله تیم خود نوشتند. هر دو بازی بولیوی از الگوی مشابهی پیروی کردند، یک شروع امیدوارکننده به تدریج به شکست سنگین تبدیل شد. در مقابل یوگسلاوی، آنها یک ساعت قبل از دریافت گل مقاومت کردند، اما تا سوت پایان چهار گل عقب بودند. بدشانسی نقش خود را ایفا کرد؛ چندین گل بولیوی مردود اعلام شد. در مقابل برزیل، زمانی که هر دو تیم فقط به غرور خود تکیه کرده بودند، نتیجه در نیمه اول ۱–۰ به نفع برزیل بود. برزیل در نیمه دوم سه گل دیگر به ثمر رساند که دو گل از آنها توسط پرگینیو، بازیکن چند رشته‌ای، به ثمر رسید. یوگسلاوی به نیمه نهایی راه یافت.

### گروه ۳
اروگوئه میزبان در گروهی با پرو و ​​رومانی قرار داشت. بازی افتتاحیه این گروه با اخراج پلاسیدو گالیندو از پرو در مقابل رومانی، اولین اخراج بازیکن از مسابقات را به همراه داشت. رومانیایی‌ها تاوان برتری یک نفره خود را دادند؛ پیروزی ۳–۱ آنها شامل دو گل دیرهنگام و سریع‌ترین گل مسابقات بود؛ آدالبرت دسو تنها پس از ۵۰ ثانیه دروازه حریف را باز کرد. این مسابقه کمترین تماشاگر را در تاریخ جام جهانی داشت. تعداد تماشاگران رسمی ۲،۴۵۹ نفر بود، اما رقم واقعی به طور کلی حدود ۳۰۰ نفر در نظر گرفته می‌شود.

به دلیل تاخیر در ساخت و ساز در ورزشگاه سنتناریو، اولین مسابقه اروگوئه تا پنج روز پس از شروع مسابقات برگزار نشد. این اولین مسابقه‌ای بود که در سنتناریو برگزار می‌شد و قبل از آن مراسمی به افتخار جشن‌های صدمین سالگرد اروگوئه برگزار شد. تیم اروگوئه چهار هفته قبل از مسابقه را در یک اردوی تمرینی گذراند که در آن نظم و انضباط سختگیرانه‌ای اعمال می‌شد. دروازه‌بان آندرس مازالی به دلیل نقض مقررات منع رفت و آمد برای ملاقات با همسرش از تیم کنار گذاشته شد. صد سال پس از تدوین اولین قانون اساسی اروگوئه، میزبان در یک بازی نزدیک مقابل پرو پیروز شد. این نتیجه توسط مطبوعات اروگوئه‌ای به عنوان یک عملکرد ضعیف تلقی شد. عملکرد دروازه‌بان پرو، خورخه پاردون، به ویژه مورد تحسین ناظران بی‌طرف قرار گرفت. اروگوئه متعاقباً رومانی را به راحتی شکست داد و با زدن چهار گل در نیمه اول، با نتیجه ۴–۰ پیروز شد.

### گروه ۴
گروه چهارم شامل بلژیک، پاراگوئه و ایالات متحده بود. تیم آمریکا که تعداد قابل توجهی بازیکن جدید داشت، توسط یک منبع ناشناس در تیم فرانسه به عنوان "پرتاب‌کنندگان شوت" ​​لقب گرفته بود. آنها اولین حریف خود، بلژیک، را با نتیجه ۳–۰ شکست دادند. هر دو تیم در اوایل بازی به دلیل باران شدید و بارش برف قبل از اینکه ایالات متحده کنترل بازی را به دست بگیرد، با مشکل مواجه شدند. گزارش‌های بلژیکی از وضعیت زمین و تصمیمات داوری ابراز نارضایتی کردند و ادعا کردند که گل دوم آفساید بوده است. دومین مسابقه این گروه که در شرایط بادخیز برگزار شد، شاهد اولین هت‌تریک مسابقات بود که توسط برت پیتنود از ایالات متحده مقابل پاراگوئه به ثمر رسید. تا ۱۰ نوامبر ۲۰۰۶، اولین هت‌تریکی که فیفا آن را به عنوان هت‌تریک تایید کرد، توسط استابیله از آرژانتین، دو روز پس از پاتناد، به ثمر رسید. با این حال، در سال ۲۰۰۶، فیفا اعلام کرد که ادعای پیتنود مبنی بر اولین هت‌تریک‌کننده معتبر است، زیرا گلی که قبلاً به هم‌تیمی‌اش تام فلوری نسبت داده شده بود، دوباره به پیتنود نسبت داده شد. با قطعی شدن صعود ایالات متحده، بازی آخر گروه کاملاً بی‌نتیجه بود. پاراگوئه با نتیجه ۱–۰ بلژیک را شکست داد.

### نیمه نهایی
چهار تیم برتر گروه، آرژانتین، یوگسلاوی، اروگوئه و ایالات متحده، به نیمه نهایی راه یافتند. دو مسابقه نیمه نهایی نتایج یکسانی داشتند. اولین نیمه نهایی بین ایالات متحده و آرژانتین در زمینی بارانی برگزار شد. تیم ایالات متحده که شش بازیکن متولد بریتانیا داشت، پس از ۱۰ دقیقه، هافبک خود، رافائل تریسی، را به دلیل شکستگی پا از دست داد و مسابقه به خشونت کشیده شد. گل مونتی در نیمه اول، آرژانتین را با نتیجه ۱–۰ پیش انداخت. در نیمه دوم، قدرت تیم ایالات متحده تحت تأثیر سرعت حملات آرژانتین قرار گرفت و مسابقه با نتیجه ۶–۱ به نفع آرژانتین به پایان رسید.

در نیمه نهایی دوم، سایه‌هایی از مسابقه المپیک تابستانی ۱۹۲۴ بین یوگسلاوی و اروگوئه وجود داشت. با این حال، در اینجا، یوگسلاوی با گل دورده ووجادینوویچ به طرز غافلگیرکننده‌ای پیش افتاد. سپس اروگوئه با نتیجه ۲–۱ پیش افتاد. سپس کمی قبل از پایان نیمه اول، یک گل یوگسلاوی به دلیل آفساید بحث‌برانگیز مردود اعلام شد. میزبان در نیمه دوم سه گل دیگر به ثمر رساند تا با نتیجه ۶–۱ پیروز شود و پدرو سی هت‌تریک کرد.

### مقام سوم و چهارم
بازی پلی‌آف که اکنون به صورت سنتی برای کسب مقام سوم برگزار می‌شود، تا سال ۱۹۳۴ برقرار نشده بود، بنابراین قالب جام جهانی ۱۹۳۰ به دلیل عدم تمایز بین تیم‌های سوم و چهارم منحصر به فرد است. منابع گاه‌به‌گاه، به ویژه یک بولتن فیفا از سال ۱۹۸۴، به اشتباه اشاره می‌کنند که یک مسابقه برای کسب مقام سوم برگزار شده و یوگسلاوی با نتیجه ۳–۱ پیروز شده است. روایت‌ها در مورد اینکه آیا در ابتدا یک مسابقه برای کسب مقام سوم برنامه‌ریزی شده بود یا خیر، متفاوت است. طبق کتابی که در سال ۲۰۰۹ توسط حیدر جواد نوشته شده است، یوگسلاوی از انجام مسابقه برای کسب مقام سوم خودداری کرد زیرا از داوری در نیمه نهایی خود مقابل اروگوئه ناراحت بودند.

در پایان مسابقات قهرمانی، کاپیتان‌های تیم ایالات متحده (تام فلوری) و یوگسلاوی (ملیتون ایکوویچ) هر دو مدال برنز دریافت کردند. با این حال، گزارش کمیته فنی فیفا در مورد جام جهانی ۱۹۸۶ شامل رتبه‌بندی کامل گذشته‌نگر همه تیم‌ها در تمام فینال‌های جام جهانی قبلی بود؛ این گزارش، ایالات متحده را به دلیل تفاضل گل بهتر در رکوردهای کاملاً یکسان، در رتبه سوم و یوگسلاوی را در رتبه چهارم قرار داد، روشی که از آن زمان توسط فیفا ادامه یافته است. در سال ۲۰۱۰، پسر کوستا هاجی، رئیس هیئت یوگسلاوی در جام جهانی ۱۹۳۰ و معاون رئیس اتحادیه فوتبال یوگسلاوی در آن زمان، ادعا کرد که یوگسلاوی، به عنوان یک تیم، یک مدال برنز دریافت کرده است که توسط خود هاجی و خانواده‌اش برای ۸۰ سال بعد حفظ شده است. به گفته این منبع، یوگسلاوی به دلیل شکست در نیمه نهایی مقابل قهرمان نهایی، اروگوئه، در رتبه سوم قرار گرفت. با این حال، گزارش رسمی نشان می‌دهد که تیم ایالات متحده مقام سوم را کسب کرده است.

تیم یوگسلاوی با کسب مقام چهارم، بزرگترین موفقیت مشترک در تاریخ فوتبال جام جهانی بعدی یوگسلاوی و صربستان را به دست آورد، نتیجه‌ای که در سال ۱۹۶۲ تکرار شد.

### فینال

پیروزی‌های قاطع اروگوئه و آرژانتین در نیمه نهایی به معنی تکرار مسابقه فینال المپیک ۱۹۲۸ بود که اروگوئه پس از تکرار، ۲–۱ پیروز شده بود.

فینال در تاریخ ۳۰ ژوئیه در ورزشگاه سنتناریو برگزار شد. با عبور هواداران آرژانتین از رودخانه با شعار جنگی ویکتوریا او مورته ("پیروزی یا مرگ")، احساسات در حوضه لا پلاتا به اوج خود رسید و هرگونه تردیدی در مورد اینکه آیا این مسابقات مورد توجه عموم قرار گرفته است یا خیر، از بین رفت. ده قایقی که برای حمل هواداران آرژانتین از بوئنوس آیرس به مونته‌ویدئو در نظر گرفته شده بود، ناکافی از آب درآمدند و تعداد زیادی قایق مختلف تلاش کردند از رودخانه عبور کنند. تخمین زده می‌شود ۱۰ تا ۱۵ هزار آرژانتینی این سفر را انجام دادند، اما بندر مونته‌ویدئو آنقدر شلوغ بود که بسیاری حتی قبل از شروع بازی به خشکی نرسیدند، چه برسد به ورزشگاه. در ورزشگاه، هواداران برای یافتن سلاح بازرسی شدند. دروازه‌ها ساعت هشت، شش ساعت قبل از شروع بازی، باز شدند و تا ظهر ورزشگاه پر از تماشاگر بود و تعداد رسمی تماشاگران ۹۳ هزار نفر بود. اختلاف نظر بر روند مسابقه سایه افکند، زیرا تیم‌ها بر سر اینکه چه کسی باید توپ مسابقه را تهیه کند، به توافق نرسیدند و فیفا را مجبور به مداخله کرد و مقرر شد که تیم آرژانتین توپ نیمه اول را تهیه کند و اروگوئه‌ای‌ها توپ نیمه دوم را خودشان تهیه کنند. اروگوئه یک تغییر در ترکیب نیمه نهایی خود ایجاد کرد. کاسترو جایگزین آنسلمو شد که به دلیل بیماری بازی را از دست داده بود. مونتی با وجود دریافت تهدید به مرگ در آستانه مسابقه، برای آرژانتین بازی کرد. داور مسابقه جان لانگنوس بلژیکی بود.

میزبان گل اول را توسط پابلو دورادو، شوت زمینی از سمت راست، به ثمر رساند. آرژانتین که توانایی پاسکاری بالایی از خود نشان می‌داد، واکنش محکمی نشان داد. ظرف هشت دقیقه آنها به شرایط مساوی بازگشتند؛ کارلوس پیوسل یک پاس عمقی از فریرا دریافت کرد، از یارگیر خود عبور کرد و بازی را به تساوی کشاند. کمی قبل از اینکه گیرمو استابیله، گلزن برتر مسابقات در نیمه اول، آرژانتین را با نتیجه ۲–۱ پیش بیندازد. کاپیتان اروگوئه، ناسازی، اعتراض کرد و مدعی شد که استابیله در آفساید بوده است، اما این اعتراض فایده‌ای نداشت. در نیمه دوم، اروگوئه به تدریج به بازی مسلط شد. کمی پس از اینکه استابیله دوباره فرصتی برای گلزنی از دست داد، اروگوئه با تعداد بیشتری حمله کرد و پدرو سی گل تساوی را به ثمر رساند. ده دقیقه بعد، گل سانتوس ایریارته اروگوئه را پیش انداخت و درست قبل از اینکه کاسترو در وقت قانونی بازی را تمام کند، نتیجه را ۴–۲ کرد تا پیروزی قطعی شود. لانگنوس یک دقیقه بعد بازی را به پایان رساند و اروگوئه عنوان قهرمانی جام جهانی را به جام قهرمانی المپیک خود اضافه کرد. ژول ریمه جام قهرمانی را که بعداً به نام او نامگذاری شد، به رائول ژوده، رئیس اتحادیه فوتبال اروگوئه، اهدا کرد. روز بعد در اروگوئه تعطیل ملی اعلام شد؛ در بوئنوس آیرس، پایتخت آرژانتین، جمعیتی به کنسولگری اروگوئه سنگ پرتاب کردند. فرانسیسکو وارایو (که به عنوان مهاجم برای آرژانتین بازی می‌کرد) آخرین بازیکن فینال بود که در ۳۰ اوت ۲۰۱۰ درگذشت.

فرانسه، یوگسلاوی و ایالات متحده پس از این رقابت‌ها، همگی در آمریکای جنوبی بازی‌های دوستانه‌ای انجام دادند. برزیل در ۱ اوت با فرانسه، در ۱۰ اوت با یوگسلاوی و در ۱۷ اوت با ایالات متحده بازی کرد، در حالی که آرژانتین در ۳ اوت میزبان یوگسلاوی بود.

تفاضل گل کل اروگوئه ۱۲+ در چهار بازی، با میانگین ۳+ در هر مسابقه، همچنان بالاترین میانگین تفاضل گل در هر مسابقه را در بین قهرمانان جام جهانی و دومین تفاضل گل برتر در بین تمام شرکت‌کنندگان در فینال جام جهانی، پس از مجارستان در سال ۱۹۵۴، دارد.

## مرحله گروهی

### گروه ۱

----
----
----
----
----

### گروه ۲

----

----

### گروه ۳

----

----

### گروه ۴

----

----

## مرحله حذفی

### نمودار

### نیمه نهایی

----

### فینال

## گلزنان

چندین گل وجود دارد که جزئیات آماری آنها مورد اختلاف است. گلزنان و زمان‌های استفاده شده در اینجا، همان آمار رسمی فیفا هستند. برخی منابع دیگر، مانند RSSSF، گلزن، زمان یا هر دو را متفاوت ذکر می‌کنند.

## رتبه‌بندی گذشته‌نگر فیفا
در سال ۱۹۸۶، فیفا گزارشی منتشر کرد که تمام تیم‌های حاضر در هر جام جهانی را تا سال ۱۹۸۶ و از جمله آن، بر اساس پیشرفت در رقابت‌ها، نتایج کلی و کیفیت حریفان، رتبه‌بندی می‌کرد. رتبه‌بندی مسابقات ۱۹۳۰ به شرح زیر بود:

## نکات


## منابع

## پیوند به بیرون

* 1930 FIFA World Cup Uruguay , FIFA.com
* 1930 FIFA World Cup at RSSSF.com


رده:۱۹۳۰ (میلادی)
رده:رقابت‌های بین‌المللی فوتبال
رده:رقابت‌های ورزشی در مونته‌ویدئو
رده:فوتبال آمریکای جنوبی در ۱۹۳۰ (میلادی)
رده:فوتبال اروگوئه در ۱۹۳۰ (میلادی)
رده:فوتبال در اروگوئه
رده:مسابقات جام جهانی فیفا
رده:مونته‌ویدئو در دهه ۱۹۳۰ (میلادی)
رده:نخستین وقایع