زبان منجانی

**زبان مُنجی** یا **مُنجانی** یک زبان ایرانی از شاخهٔ پامیری است که امروزه در کران و منجان(ولایت بدخشان) افغانستان گویشورانی دارد. این زبان به زبان یدغه نزدیک است که در چترال، در آن‌سوی مرز در پاکستان، رایج است. زبان یدغه در بالادست دره لوت‌کوه چترال در غرب گرم‌چشمه در خیبر پختونخوا پاکستان صحبت می‌شود.

از نظر تاریخی، منجی نزدیک‌ترین قرابت زبانی را با زبان باختری که اکنون منقرض شده‌است، نشان می‌دهد.

منجی دارای سه گویش اصلی است که گریونبرگ آن‌ها را «علیا»، «مرکزی» و «سفلی» نامیده است (درۀ مونجان به سوی شمال راه دارد). این گویش‌ها را می‌توان جنوبی، مرکزی و شمالی نامید که هریک ویژگی‌های خاص خود را دارد. دو لهجۀ رایج در منطقه درۀ ماملگاه و منطقه درۀ مونجان با هم تفاوت دارند که گویش شمالی و جنوبی این زبان به‌شمار می‌آیند. به طور کلی تفاوت‌های میان منجی جنوبی و منجی مرکزی/شمالی بیش از تفاوت‌های میان منجی مرکزی و منجی شمالی است.

منطقه گرم‌چشمه در طول جنگ شوروی و افغانستان اهمیت یافت. در طول تهاجم، شوروی نتوانست جریان جنگ‌افزار و افراد را در گردنه دوراه که چترال در پاکستان را از بدخشان در افغانستان جدا می‌کند، متوقف کند. این زبان پس از جنگ در افغانستان که مردم منجی‌زبان را مجبور به فرار به مناطق امن‌تر کرد، به بخش‌هایی از چترال منتقل شده‌است. 

به‌رغم اینکه فارسی زبان غالب منطقه است، نگرش‌ها نسبت به منجی بسیار مثبت است و در میان گویشوران، تعداد کمی کاهش استفاده را پیش‌بینی می‌کنند.

## طرح کلی
**زبان منجانی** یکی از زبان‌های پامیری شاخهٔ زبان‌های ایرانی شرقی است که در ولایت بدخشان افغانستان بدان سخن می‌گویند. این زبان نزدیک‌ترین خویشاوندی را با یدغه در چترال پاکستان دارد و برخی پژوهشگران آن دو را تحت گروه واحد «یدغه-منجانی» بررسی کرده‌اند.

## طبقه‌بندی و خویشاوندی
* **خانوادهٔ زبانی:** منجانی بخشی از خانوادهٔ زبان‌های هندواروپایی، شاخهٔ زبان‌های هندوایرانی و گروه زبان‌های ایرانی شرقی است.
* **گروه پامیری:** این زبان به طور مشخص در گروه زبان‌های پامیری جای می‌گیرد. دیگر زبان‌های پامیری بدخشان افغانستان شامل شغنی-روشانی، وخی و اشکاشمی-سنگلیچی هستند.
* **رابطه با یدغه:** منجانی نزدیک‌ترین پیوند را با یدغه دارد. با این حال به دلیل جدایی چندصدساله و تأثیرپذیری از زبان‌های متفاوت (فارسی بر منجانی و کهوار بر یدغه)، واژگان آن‌ها تفاوت‌های چشمگیری پیدا کرده است.

## جغرافیا و گویشوران
زبان منجانی در دره‌های مُنجان و مملغه در ولسوالی کوران و منجان در جنوب ولایت بدخشان رایج است. این منطقه در ارتفاع حدود ۳۰۰۰ متری قرار دارد.  
بر اساس برآوردهای سال ۲۰۰۸، حدود ۵۳۰۰ نفر در ۴۰۶ خانوار به این زبان سخن می‌گویند.

## وضعیت اجتماعی و زبان‌شناختی
* **سرزندگی:** منجانی از سرزندگی قومی-زبانی بالایی برخوردار است که دلیل اصلی آن انزوای جغرافیایی درهٔ منجان است.
* **کاربرد:** این زبان عمدتاً در خانه و روستا به کار می‌رود. فارسی دری تنها برای ارتباط با غریبه‌ها، سفر، تجارت یا کار در بیرون منطقه استفاده می‌شود.
* **نگرش:** گویشوران نگرش بسیار مثبتی به زبان خود دارند و آن را هویت قومی خود می‌دانند. نگرش مثبت به فارسی نیز وجود دارد و آن را برای پیشرفت ضروری می‌دانند.
* **دوزبانگی:** سطح دوزبانگی پایین است. مردان اندکی فارسی می‌دانند و زنان تسلط بسیار کمتری دارند.
* **نوشتار:** منجانی صرفاً گفتاری است و هیچ ادبیات مکتوبی ندارد. آموزش رسمی در مدارس به فارسی انجام می‌شود، اگرچه آموزگاران برای توضیح از منجانی نیز کمک می‌گیرند.

## آواشناسی
* **همخوان‌ها:** دستگاه همخوانی منجانی مشابه یدغه است. همخوان δ (ذال نرم) وجود ندارد و در عوض همخوان‌های کامی‌شدهٔ k' و g' به کار می‌روند.
* **دمیدگی:** همخوان‌های بی‌واک انفجاری (پ، ت، ک) گرایش به دمیده‌شدن دارند، ویژگی‌ای مشابه فارسی بدخشی.
* **تغییرات تاریخی:** این زبان ویژگی‌های کهن زبان‌های ایرانی شرقی را حفظ کرده است؛ مانند تبدیل d باستانی به l (برای نمونه *los* به معنی «ده»).

## گویش‌ها
زبان منجانی به دو گونۀ اصلی شمالی و جنوبی تقسیم می‌شود. شباهت واژگانی آن‌ها حدود ۹۲٪ است و فهم متقابل میانشان آسان است.  
* در گونۀ جنوبی، k باستانی به γ (غ) بدل شده، در حالی که در گونۀ شمالی به g (گ) تغییر یافته است (مانند *pugo* در شمالی و *puyo* در جنوبی برای «گیسوی زن»).  
* گونۀ شمالی از اعتبار بیشتری برخوردار است و روستای شاران به عنوان مرجع این گویش شناخته می‌شود.

## واج‌شناسی

### واکه‌ها
زبان منجی ۸ واجِ واکه دارد که عبارتند از: [ə]، [a]، [ɔ]، [ʊ]، [u]، [ɪ]، [ɛ]، [i]. پنج تا از این واکه‌ها کشیده تلفظ می‌شوند: [i]، [u]، [ɛ]، [ɔ]، [a]. و سه واکۀ مرکزی [ɪ]، [ʊ]، [ə] کوتاه تلفظ می‌شوند. واکه‌های کوتاه در هجاهای بی‌تکیه خنثی می‌شوند، به‌طوری که حتی گویشوران بومی نیز آگاه نیستند که دقیقاً از کدام واکه استفاده می‌کنند.
از نظر املایی، در واژگان اصیل مونجی که ۵ واکۀ بلند را دارند، این واکه‌ها با حروف مشخص و طبق قراردادهای نوشتاری منجانی نوشته می‌شوند. سه واکۀ کوتاه با استفاده از حرکات (اعراب) عربی نوشته می‌شوند که در بیشتر موارد حذف می‌گردند. وام‌واژه‌هایی که از راه فارسی (دری) وارد زبان منجی شده‌اند، همان‌گونه که در فارسی نوشته می‌شوند، کتابت می‌گردند.

## خط
نخستین تلاش‌ها برای گردآوری و معیارسازی الفبای مونجی در سال ۲۰۱۰ آغاز شد. «مؤسسۀ زبان‌شناسی ثمر»، شاخۀ افغانستانِ SIL International، سازمانی که به حفظ زبان و توسعۀ سوادآموزی می‌پردازد، خطی معیار و مواد گوناگون آموزشی و زبان‌شناختی دربارۀ زبان مونجی گردآوری کرده است. در سال ۲۰۱۷، خط مونجی تأیید رسمی فرهنگستان علوم افغانستان، نهاد رسمی تنظیم‌کنندۀ زبان در افغانستان، را دریافت کرد.
این الفبا از الفبای فارسی گرفته شده است، اما ۱۰ حرف اضافی دارد. برخی از این حروف برای نمایش واج‌هایی به کار می‌روند که در فارسی (دری) وجود ندارند، و برخی دیگر برای شفافیت بیشتر و ابهام‌زدایی در نمایش واج‌های واکه و همخوان استفاده می‌شوند.

### واکه‌ها
زبان مونجی ۸ واج واکه دارد که عبارتند از: A a [ə]، Ā ā [a]، O o [ɔ]، U u [ʊ]، Ū ū [u]، Ə ə [ɪ]، E e [ɛ]، I i [i]. پنج تا از این واکه‌ها ([i]، [u]، [ɛ]، [ɔ]، [a]) کشیده (بلند) و سه واکۀ دیگر ([ɪ]، [ʊ]، [ə]) کوتاه تلفظ می‌شوند.
از نظر املایی، در واژگان اصیل مونجی که ۵ واکۀ بلند را دارند، این واکه‌ها طبق قراردادهای نوشتاری مونجی با حروف مشخص نوشته می‌شوند. سه واکۀ کوتاه با استفاده از حرکات (اعراب) عربی نوشته می‌شوند که در بیشتر موارد حذف می‌گردند. وام‌واژه‌هایی که از راه فارسی (دری) وارد زبان مونجی شده‌اند (چه واژگان اصیل فارسی و چه واژه‌های عربی، ترکی یا اروپایی) همان‌گونه که در فارسی نوشته می‌شوند، کتابت می‌گردند.

### نمونۀ متن
در زیر قطعۀ کوتاهی به عنوان نمونه آمده است.

## منابع

* 
* 
Wikipedia contributors, "Munji language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Munji_language&oldid=504780927 (accessed September 11, 2012).

## برای مطالعهٔ بیشتر
* 

* Decker, Kendall (1992). Languages of Chitral. Islamabad: National Institute of Pakistan Studies, Quaid-i-Azam University and Summer Institute of Linguistics.
* Morgenstierne, Georg (1926). Report on a Linguistic Mission to Afghanistan. Oslo: Instituttet for Sammenlignende Kulturforskning, Serie C I-2. ISBN 0-923891-09-9.

رده:زبان‌های ایرانی در خطر
رده:زبان‌های پاکستان
رده:زبان‌های پامیری افغانستان
رده:زبان‌های پامیری
رده:زبان‌های گلگت - بلتستان