زاگرس

**زاگرُس** رشته‌کوهی است که از غرب تا جنوب غربی فلات ایران کشیده شده است. این رشته‌کوه از شرق استان قهرمان مرعش در شرق ترکیه آغاز شده و پس از گذشتن از استان‌های آذربایجان غربی، کردستان، همدان، کرمانشاه، مرکزی، لرستان، ایلام، اصفهان، چهارمحال و بختیاری، خوزستان، کهگیلویه و بویراحمد، و فارس، کرمان سرانجام در استان‌های بوشهر و هرمزگان هموار می‌شود و پایان می‌گیرد.

آثار بر جای مانده از غارنشینی در کوه‌های زاگرس مربوط به حدود ۱۰۰٬۰۰۰ سال پیش، بیانگر سکونت انسان در این مناطق در دوره پارینه‌سنگی و ایلامی (حدود ۳۰٬۰۰۰ تا ۳۰۰٬۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح) می‌باشد.

[چپ|بندانگشتی|380px|[دنا|کوه دنا، استان کهگیلویه و بویراحمد، مرتفع‌ترین قله زاگرس]]

## نام
۱. پیشوند «زا» در اوستایی

در زبان اوستایی، پیشوند «زا» (𐬰𐬀𐬯𐬀) به معنای «بزرگ»، «عظیم» یا «بیشتر» است. این پیشوند در ترکیب با واژه‌ها، معنای بزرگی یا عظمت را منتقل می‌کند. برای مثال، واژه «masô» (𐬨𐬀𐬱𐬀) به معنای «بزرگ» یا «وسیع» است. این شواهد نشان می‌دهند که پیشوند «زا» در اوستایی معنای بزرگی و عظمت را دارد. 

۲. «گر / گَر» در اوستایی و سانسکریت

در زبان اوستایی، واژه «gar» (𐬕𐬀𐬭) به معنای «کوه» یا «صخره» است. این واژه در زبان سانسکریت نیز با معنای مشابه «giri» (𑀕𑀺𑀭𑀺𑀭𑀺) به معنای «کوه» وجود دارد. در فارسی میانه و برخی گویش‌های ایرانی نیز واژه‌هایی مانند «گر» یا «گیر» با همین معنای «کوه» مشاهده می‌شود. 

۳. ترکیب «زا-گر / زاگَر»

ترکیب «زا» و «گر» در واژه «زاگرس» به معنای «کوه بزرگ» یا «کوه عظیم» است. این ترکیب با موقعیت جغرافیایی رشته‌کوه زاگرس در ایران که یکی از بلندترین و وسیع‌ترین رشته‌کوه‌های کشور است، به‌طورکامل تطابق دارد. در متون اوستایی، کوه‌ها و مکان‌های بلند به‌طورمعمول با صفاتی چون «عظیم» یا «بلند» توصیف می‌شوند. 

نام باستانی رشته کوه زاگرس در اوستا اسپروچ یا اسپروز است و شاید کُر یا کور است: بر طبق اسطوره‌شناسی سومری کور (کر) در اساس نام یک کوه یا کوه‌هایی بوده، و اغلب به کوه‌های زاگرس واقع در شرق سومر گفته می‌شد.

کور همچنین نام دیگر امپراتوری اکد است که از سه هزار سال پیش و قبل از آن بر کل نواحی زاگرس گسترده شده بود.

[350px|بندانگشتی|380px|چپ|[مأموریت مکان‌نگاری شاتل رادار|مکان‌نگاری شاتل رادار از کوه‌های زاگرس]]

بعضی معتقدند ریشه این نام اوستایی است. در زبان اوستایی زاگر Za-G'R' به معنای **کوه بزرگ** است. اما نظری نیز هست این است که این کلمه از نام یکی از قبایل بومی قوم پارس ساکن در این منطقه معروف به ساگارتی گرفته شده.

نام قدیمی این رشته‌کوه در زبان فارسی «پاتاق» که نام رشته‌کوهی معروف در استان کرمانشاه نیز هست بوده و پیش از آن «کوهستان» (در عربی: «جبال») و «پهلو» یا «پهله» بود.

یک احتمال بالای دیگر این است که منشأ زاگروس از «سایگروس» یونانی به معنای سردسیر باشد.
واژهٔ «زاگرس» یا «زاگروس» از بیش از هشت دهه پیش و از اواخر دوره قاجار از طریق ترجمه آثار نویسندگان اروپایی (و گاهی از زبان یونانی) وارد زبان فارسی شده و سپس بر روی نقشه ایران نیز گذاشته شد.

در ظاهر، حسن پیرنیا اولین کسی است که واژهٔ زاگرس را در حاشیهٔ صفحهٔ ۲ کتاب خود به نام «*تاریخ ایران از آغاز تا انقراض [[شاهنشاهی ساسانی|ساسانیان]]*» آورده است. او خود تأکید نموده که اروپاییها چنین (یعنی زاگرس) نامند.

بعد از نوشتهٔ پیرنیا بارها به اشتباه از زاگرس به نام کوه یا دره نام برده شد که برداشت نادرستی بوده است زیرا واژهٔ زاگرس بخش گسترده‌ای از شمال‌غربی تا جنوب شرقی ایران را با بیش از **۲۴۰ نام** از رشته کوه، دشت، دره، رود و شهر و بخش و روستا در استان‌های آذربایجان غربی، کردستان، لرستان، ایلام، کرمانشاه، مرکزی و اصفهان و فارس و هرمزگان و کهگیلویه و بویراحمد و چهارمحال و بختیاری و خوزستان را شامل می‌شود.

واژهٔ زاگرس در هیچ‌یک از کتاب‌های تاریخی و جغرافیایی یا مسالک و الممالک و نوشته‌های دوره اسلامی نوشته نشده است.
در لغت‌نامه دهخدا یا دائرةالمعارف مصاحب نیز نکته‌ای مهم و اساسی دربارهٔ ریشه و اصل واژه زاگرس بیان نشده است.

محمد قزوینی در صفحهٔ ۴۸ از جلد ۵ کتاب خود می‌نویسد: «زاگرس نام یونانی سلسله جبال غربی ایران به خصوص منطقهٔ لرنشین در غرب ایران است.»

در دانشنامه لاروس از زاگرس به کوتاهی به‌عنوان نام دره‌ای نفت‌خیز ذکر شده است.

در واژه نامهٔ یونانی به آلمانی که سال م۱۸۸۶ در لایپزیگ به چاپ رسیده واژه Zagrio یا Zagros را به‌عنوان «کوهی در دوران ماد» به نقل از نوشته‌های استرابون و پولیبیوس آورده است.

در لغت نامهٔ جغرافیایی *Lexique géographique* در زیر واژه و عنوان «زاگرو» (زاگرس) آمده است:
: «رشته کوهی است در آسیا که از شمال غربی به جنوب شرقی کشیده شده .»

رومن گیرشمن باستان‌شناس فرانسوی در کتابش زاگرس را نام قبیله‌ای دانسته و می‌نویسد:
: «حرکت عمومی قبایل ایرانی هنوز به پایان نرسیده بود که قبیلهٔ سومی از قبیله‌های مهم ایرانی بنام «Zikirtu» یا «ساگارتی» بسوی نواحی شرقی تری رفته و مستقر شدند.»

هرودوت نیز در نوشته‌هایش در بخش معرفی قبایل پارسی از همین قبیله صحراگرد با نام «ساگارتی» یاد کرده و می‌نویسد:
: «قبیله‌های دیگر که صحراگردند از این قرارند: داین‌ها، ماردها، دروپیک‌ها و ساگارتی‌ها»

دیاکونوف نیز در کتاب *تاریخ ماد* خود در شرح حملهٔ آشوری‌ها به پارسوا و به استناد کتیبه‌های خوانده شده می‌نویسد:
: «به‌طوری که در متن تصریح شده، آخرین نقطهٔ لشکر کشی، گویا **زاکروتی** بود»

به استناد مطالب ذکر شده ریشهٔ واژهٔ زاگرس از زبان اوستایی است و یونانی‌ها با افزودن **S** (**س**) به آخر آن این واژه را به شکل یونانی مبدل نمودند.
زاگرس Zagreus، در استوره‌های ارفه ای، فرزند خدایگون زئوس (به شکل یک مار) و دخترش پرسیفونه است؛ لذا واژهٔ زاگرس (همانند واژه بختیاری) هم نام کوه و دژ و هم ایل، قوم، قبیله و محلی بوده است.
به باور فریدون جنیدی در کتاب «داستان ایران» نام اصلی زاگرس در اوستا «اوپایِری سَئِنَ» (بر فرازش آهن) است! «آسِن/آهِن» نام همگانی هر «فلز» بود و هنوز بسیاری از ایرانیان آن را با زیر «ه» بر زبان می‌آورند!
«اوپایری سَئِنَ» (در پهلوی «اَپورسِن»)، می‌باید امروز «اَبَرسِن» باشد؛ ولی اندهگنانه نام یونانی «زاگرس» جایگزین شده است!

## زمین‌شناسی
[بندانگشتی|چپ|350px|گسل‌های کمربند چین‌خورده -رانده زاگرس[گسل جوان زاگرس (نارنجی)راندگی اصلی زاگرس (زرد)گسل زاگرس بلند (آبی)]]
کمربند چین‌خورده و رانده زاگرس یک کمربند طولانی به‌طور حدودی ۱۸۰۰ کیلومتری (۱۱۰۰ مایل) از سنگ‌های پوسته‌ای تغییر شکل یافته است که در جبهه برخوردی بین صفحات عربی و اوراسیا تشکیل شده است.

رشته کوه‌های زاگرس حاصل یک فعالیت تکتونیکی یعنی برخورد دو صفحه تکتونیکی اوراسیا و عربستان هستند. این چین خوردگی متوقف نشده و دگرگونی زمین در غرب ایران و منطقه زاگرس همچنان ادامه دارد. چین خوردگی‌های بسیار و وجود گنبدهای نمکی فراوان، زاگرس را به منطقه‌ای نفت‌خیز تبدیل کرده است.

از نظر زمین‌شناسی، زاگرس به دو یا سه بخش مجزا قابل تفکیک است: زاگرس شمالی، زاگرس میانی و زاگرس جنوبی. تفاوت زاگرس شمالی و جنوبی در نوع چین خوردگی‌ها و نیز در نحوهٔ قرارگیری چین‌ها بر روی گنبدهای نمکی است. استان‌های فارس و کهگیلویه بویر احمد، بخش‌های جنوبی استان‌های اصفهان و چهارمحال و بختیاری، ارتفاعات شرقی استان بوشهر و ارتفاعات شمالی استان هرمزگان همگی زاگرس جنوبی برشمرده می‌شوند. بخش‌های غربی استان اصفهان، بخش بزرگی از چهارمحال و بختیاری، استان لرستان، ارتفاعات شمالی-شرقی استان خوزستان، بخش‌های جنوبی استان‌های مرکزی و همدان ازجمله مناطق زاگرس مرکزی به‌شمار می‌روند. اما بخش‌های شمال غربی مناطق ذکرشده که شامل استان‌های ایلام، کرمانشاه، کردستان، بخش‌های جنوبی و غربی آذربایجان غربی، ارتفاعات زاگرس در شمال عراق هستند به‌عنوان زاگرس شمالی شناخته می‌شوند
در یک تقسیم‌بندی دیگر، کوه‌های زاگرس به دو بخش اصلی قابل تفکیک هستند: زاگرس مرتفع و زاگرس چین خورده.

رشته کوه زاگرس میزبان یکی از بزرگ‌ترین ذخایر هیدروکربنی کره زمین می‌باشد و میدان‌های گازی و نفتی بسیاری در این منطقه درحال فعالیت و استخراج هستند. وجود تعداد بالای میدان‌های هیدروکربنی و استخراج از آنها و همچنین فعالیت طبیعی تکتونیکی در زاگرس، این کوهزایی را به یک نمونه بی همتا در کره زمین تبدیل کرده است. مطالعه‌ای در منطقه زاگرس نشان داده گرچه زاگرس از دیدگاه تکتونیکی به‌عنوان منطقه فعال دسته‌بندی می‌شود، اما استخراج از ذخایر هیدروکربنی نیز باعث وقوع زمین‌لرزه‌های القایی در این ناحیه می‌شود.

### [[زاگرس مرتفع]]
بر پایه تقسیم‌بندی‌های ساختمانی زمین‌شناسی ایران، پهنه زاگرس مرتفع یا زاگرس بلند، با پهنای متوسط ۸۰ کیلومتر در میان دو پهنه زمین‌شناختی سنندج-سیرجان در شمال و پهنه زاگرس چین‌خورده در جنوب قرار دارد و بلندترین بخش‌های رشته‌کوه زاگرس را در خود جای داده است. مرز شمالی پهنه زاگرس بلند، یک گسل معکوس بزرگ است که آن را گسل اصلی معکوس زاگرس می‌نامند. گسل زاگرس بلند نیز مرز جنوبی پهنه زاگرس بلند برشمرده می‌شود و این پهنه را از زاگرس چین‌خورده جدا می‌سازد.

زاگرس مرتفع بخش شمال شرقی رشته کوه‌های زاگرس و در واقع اولین ردیف از کوه‌های زاگرس را تشکیل می‌دهند و به صورت دیواره‌ای بلند اما با پهنای به‌نسبت کم (حداکثر ۸۰ کیلومتر) از شمال غربی به جنوب شرقی کشیده شده‌اند. میزان ارتفاع و بارش برف و باران در این بخش از زاگرس زیاد می‌باشد. مرتفع‌ترین قلل زاگرس شامل دنا، زردکوه، کبیر کوه، اشترانکوه و گرین در زاگرس مرتفع قرار دارند.

### [[زاگرس چین‌خورده]]
[جایگزین=زاگرس چین‌خورده، بهبهان|بندانگشتی|زاگرس چین‌خورده، [بهبهان]]
بخش غربی و جنوبی رشته کوه‌های زاگرس، با طولی حدود ۱۳۷۵ کیلومتر و عرضی بین ۱۲۰ تا ۲۵۰ کیلومتر، زاگرس چین خورده نامیده می‌شود. این بخش از زاگرس، همراستا با زاگرس مرتفع، تا خلیج فارس و تنگه هرمز ادامه می‌یابد. تاقدیس‌های بزرگ و کشیده از مشخصه‌های زاگرس چین خورده هستند.

گسل زاگرس بلند مرز شمالی پهنه زاگرس چین‌خورده برشمرده می‌شود و این پهنه را از زاگرس بلند جدا می‌سازد.

## کوه‌ها
[بندانگشتی|چپ|[دنا، کهگیلویه و بویراحمد]]
[بندانگشتی|[زردکوه، چهارمحال و بختیاری]]
[بندانگشتی|چپ|[اشترانکوه، لرستان]]
بندانگشتی|راست|کوهستان گرین، قله ولاش
[چپ|بندانگشتی|[قالی کوه، لرستان]]

[بندانگشتی|دورنمای شهر [همدان از قلهٔ الوند قله‌ای در شمال غرب زاگرس]]
بلندترین قله‌های این رشته کوه به ترتیب، دنا (۴۴۰۹ متر) بلندترین قله زاگرس جنوبی، زردکوه بختیاری (۴۲۲۱ متر) بلندترین قله زاگرس مرکزی، اشترانکوه (۴۱۰۰ متر) بلندترین قله زاگرس شمالی، قالی کوه (۴۱۰۰ متر)، شاهانکوه (۴۰۴۰) بل (۳۹۴۳ متر) و کینو (۳۷۰۱ متر) و کوهستان گرین با ارتفاع ۳۷۰۰ (تقریبی) هستند.

دنا با ارتفاع ۴۴۰۹ متر بلندترین ارتفاعات زاگرس می‌باشد و از ۴۴ قله مرتفع بالای ۴۰۰۰ متر تشکیل شده است و بیش از ۸۰ کیلومتر طول دارد. از لحاظ موقعیت جغرافیایی، کمی از آن در جنوب استان اصفهان و بخش اعظم آن در شمال شرقی استان کهگیلویه و بویراحمد قرار دارد. در تمام سال پوشیده از برف بوده و یکی از کم نظیرترین منابع انواع و اقسام گیاهان دارویی در دنیاست. این کوه یکی از سرچشمه‌های رود کارون است.

زردکوه بختیاری با ارتفاع ۴۲۲۱ متر دومین قله بلند زاگرس و بلندترین قله زاگرس مرکزی در شهرستان کوهرنگ در استان چهار محال و بختیاری قرار دارد. زردکوه بختیاری در تمام طول سال پوشیده از برف بوده و سرچشمهٔ اصلی رودخانه‌های کارون، زاینده‌رود و کرخه می‌باشد.

اشترانکوه با ارتفاع ۴۱۰۰ متر در استان لرستان جای گرفته که دارای هشت قلهٔ بلند و به هم پیوسته است که در تمام طول سال پوشیده از برف است. دریاچه گهر در این رشته کوه قرار گرفته است.
قالی کوه در جنوب شهرستان الیگودرز قرار دارد نیز با ارتفاع۴۱۰۰ متر جز قله‌های بلند زاگرس برشمرده می‌شود. رودخانه دز از این کوه سرچشمه می‌گیرد. آبشار آب سفید نیز در این ناحیه از رشته کوه زاگرس قرار دارد. منطقه قالی کوه پناهگاه حیوانات وحشی بسیاری است.

شاهانکوه با ۴۰۴۰ متر ارتفاع، بلندترین قلهٔ استان اصفهان و از کوه‌های بلند زاگرس است که در ۲۰ کیلومتری جنوب غرب فریدون‌شهر واقع گردیده است. رشته کوه شاهان کوه از دره وهرگان در ۴۰ کیلومتری باختر شمالی فریدون‌شهر شروع شده و رو به سوی جنوب خاوری تا دره آب میدانک، ۲۵ کیلومتری جنوب باختری فریدون‌شهر به طول حدود ۴۳ کیلومتر و عرض متوسط آن ۱۰ کیلومتر می‌باشد. میزان بارندگی سالانه این رشته کوه بین ۸۰۰ تا یک هزار میلی‌متر و میانگین دمای سالیانهٔ آن بین ۵ تا ۱۰ درجه سانتی گراد است. رودخانهٔ خدنگستان، آب ترزه، آب سه پستان و آب سرداب می‌باشد و چشمه لنگان در شمال این رشته کوه قرار دارد.

کوه کِینو باارتفاع ۳۷۱۰ متر در شمال خوزستان (شهرستان اندیکا) و هم‌مرز با چهارمحال و بختیاری و لرستان قرار دارد و در بیشتر ماه‌های سال پوشیده از برف است. این کوه منبع اصلی تغذیه تالاب زیبای شیرین بهار خوزستان است.
از ارتفاعات مهم در زاگرس شمالی رشته کوه الوند است ک دارای چندین قلهٔ مهم و مرتفع در جهت شمال‌غربی ب جنوب‌شرقی کشیده شده است. بلندترین نقطه آن قله کوبُره ۳۵۸۶متر است. قلل یخچال، کلاه‌قاضی، کلاغ‌لانه، قزل‌اَرسلان، شاه‌نشین، اَردَک‌مَردَک از ارتفاعات شاخص کوهستان الوند در زاگرس شمالی هستند. بیشترین مساحت کوهستان الوند در حوزه شهرهای تویسرکان و همدان قرار دارد.
از دیگر ارتفاعات مهم زاگرس شمالی می‌توان به رشته کوه گرین (۳۷۰۰ متر) در حد فاصل استان‌های لرستان و همدان اشاره کرد. بیشتر مساحت این رشته کوه در پهنه شهرستان بروجرد و در جنوب غربی تا شمال غربی شهر بروجرد قرار گرفته است، اما با این وجود، گرین با طول بیش از ۱۸۰ کیلومتر، بخش اعظم مساحت شهرستان‌های بروجرد، الشتر و نورآباد در استان لرستان، شهرستان نهاوند در استان همدان و نیز بخش‌هایی از استان کرمانشاهان را فرا گرفته است. قله‌های ولاش، چهل نابالغان، سه کوزان، هجده یال و میش پرور از بلندترین ارتفاعات رشته کوه گرین هستند.
بندانگشتی|یخچال‌های طبیعی دنا
بلندی‌های زاگرس حوضه آبخیز رودخانه‌های زاینده‌رود، کارون، مارون، کرخه و دز را تشکیل می‌دهد و با توجه به حجم بارش و پایین بودن سطح تبخیر و موقعیت به‌نسبت مناسب سازندهای زمین‌شناختی بخش اعظم آب‌های زمینی و زیرزمینی کشور به میزان ۴۵ تا ۵۰ درصد را فراهم می‌کند. در جنوبی‌ترین نقطه زاگرس قله کوهٔ به بلندی۳۲۶۰ متر زیستگاه تشگرد وکوه فارغان هست تغییرات ارتفاعی و وجود کوه‌های مرتفع و ایجاد میکرو کلیماهای متفاوت همچنین قرار گرفتن این منطقه در بین دو ناحیه رویشی ایران و تورانی و صحارا – سندی دارای فلور خاصی است. به طوریکه عناصر گیاهی ایران و تورانی و صحارا – سندی با هم در این منطقه دیده می‌شوند. علاوه بر این عناصر نفوذی مدیترانه‌ای اروپا – سیبری سینو ژاپنی و نیز در این منطقه حضور دارند.
[بندانگشتی|جاده رومی سنگفرش شده در زاگرس، [بهبهان]]

### نوع زیستگاه
۱- مناطق کوهستانی از ارتفاع ۳۲۶۰ متر (شیبهای صخره ای و سنگی، شکاف صخره‌ها)
# دره‌ها
# خاک‌های ماسه‌ای
از دیگر قله‌های بلند آن می‌توان به پریز در شهرستان دورود، هشتاد پهلو در بخش پاپی، لیله در شهرستان اندیکا اشاره کرد.
هفده قله مرتفع زاگرس عبارتند از:

## زندگی
### نخستین انسان‌ها
به‌طور کلی در هزاره سوم، دوم و اول قبل از میلاد، دامنه‌های شرقی و غربی زاگرس و زاویه جنوب غربی ایران یکی از مراکز مهم تجمع اقوام گوناگون در جهان بوده است که دارای نژادی مشترک، فرهنگ و تمدنی مشابه با حکومت‌های به‌طور تقریبی مهم بوده‌اند که در رأس آن‌ها ایلام قرار داشت. نیمهٔ شمالی رشته کوه زاگرس در دورهٔ ایران باستان محل زندگی مادها بوده است.

نتیجهٔ تحقیقات بر روی استخوان‌های کشاورزان نخستین در منطقهٔ زاگرس ایران نشان می‌دهد دی‌ان‌ای کشاورزان باستان اهل زاگرس بیش از همه به زرتشتی‌های ایران و شهروندان امروز افغانستان، پاکستان و ایران شباهت دارد و خیلی متفاوت از مردمی است که زراعت را از ترکیه به اروپا بردند. تفاوت شگفت‌انگیز ژن کشاورزان اولیه شهروندان شرق و غرب هلال حاصلخیز که تا پیش از این تصور می‌شد از یک نژاد هستند به‌عنوان دستاورد این پژوهش توسط یک تیم بین‌المللی در نشریه ساینس منعکس شده است.
مطالعات باستان‌شناسی نشان می‌دهد که سکونتگاه‌های زاگرس از دوران نوسنگی تاکنون به‌طور پیوسته مورد استفاده بوده‌اند. کشف ابزارهای سنگی، سفالینه‌ها و بقایای سکونتگاه‌ها در مناطق چون سوسنگرد، دهلران، شوش و سیراف گواه بر فعالیت‌های کشاورزی و دامپروری نخستین انسان‌ها در این منطقه است. در دورهٔ نوسنگی، کشاورزی و دامپروری شکل منظم به خود گرفت و انسان‌ها به صورت دائمی در دره‌های حاصلخیز زاگرس سکونت کردند.

تحقیقات ژنتیکی مدرن بر روی اسکلت‌های باستانی زاگرس نشان می‌دهد که نخستین کشاورزان ایران ترکیبی از ژن‌های بومی و مهاجر بودند. این گروه‌ها در طول هزاران سال در تعامل با دیگر جمعیت‌های منطقه، ژن‌های خاص خود را حفظ کردند و باعث ایجاد تنوع ژنتیکی منحصر به فرد در جمعیت‌های کنونی ایران شدند. مطالعات همچنین نشان داده‌اند که این جمعیت‌ها ارتباط نزدیکی با مردم امروز افغانستان، پاکستان و مناطق شرقی ایران دارند و مسیر مهاجرت و پراکندگی آن‌ها با مسیرهای مهاجرت به اروپا تفاوت اساسی داشته است.

مردم زاگرس نه تنها در کشاورزی بلکه در توسعهٔ هنر، معماری و صنایع دستی پیشرفت‌های قابل توجهی داشتند. سفالینه‌های کشف شده با نقوش هندسی و نقش‌های حیوانی، آثاری از باورهای مذهبی و رسوم اجتماعی آن زمان را منعکس می‌کنند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد که جوامع زاگرس دارای ساختار اجتماعی پیچیده و سازمان یافته بوده‌اند و برخی از آن‌ها به مراکز تجارت بین‌المللی و فرهنگی تبدیل شده بودند.

از حدود هزاره دوم قبل از میلاد، تمدن‌های زاگرس با مناطق همجوار مانند بین‌النهرین، حوضه سند و شبه‌جزیره عربستان در ارتباط بوده‌اند. این تعامل‌ها شامل تبادل کالا، ایده‌های مذهبی، فنون کشاورزی و فناوری ساخت ابزار بود. ایلامیان به عنوان یکی از مهم‌ترین حکومت‌های این منطقه، نقش محوری در شبکه‌های تجاری و فرهنگی بین ایران و بین‌النهرین ایفا می‌کردند.

تحقیقات بر روی الواح و کتیبه‌های یافته شده در مناطق زاگرس نشان می‌دهد که مردم این منطقه در اوایل هزاره دوم قبل از میلاد، سیستم‌های نوشتاری اولیه مانند خط ایلامی و نوشتارهای میخی را توسعه داده بودند. این نوشتارها بیشتر در ثبت معاملات، فعالیت‌های مذهبی و مسائل اداری کاربرد داشتند و نقش مهمی در شکل‌گیری هویت فرهنگی و تاریخی ایران باستان ایفا کردند.

شواهد باستان‌شناسی و متون تاریخی نشان می‌دهد که مردم زاگرس به نیروهای طبیعی مانند خورشید، آب، کوه‌ها و حیوانات احترام می‌گذاشتند و آیین‌های مذهبی آنان با ساختار اجتماعی و کشاورزی هماهنگ بود. بررسی بقایای معابد و زیارتگاه‌های اولیه نشان می‌دهد که آیین‌های نیایش و مراسم فصلی بخشی از زندگی روزمره مردم بوده است.

در دوران نخستین سکونتگاه‌های زاگرس، جوامع کوچک کشاورزی و دامپروری به صورت قبیله‌ای سازمان یافته بودند. با گذر زمان، این جوامع به دهکده‌ها و شهرک‌های اولیه تبدیل شدند که دارای سران محلی و ساختارهای اجتماعی منسجم برای مدیریت منابع آب و زمین بودند. این ساختارها زمینه‌ساز پیدایش ایلام و حکومت‌های بزرگتر منطقه شدند.

نخستین انسان‌ها در زاگرس از ابزارهای سنگی و فلزی برای کشاورزی، شکار و صنایع دستی استفاده می‌کردند. توسعه ابزارهای سنگی تراشیده، آسیاب‌های دستی و ابزارهای فلزی اولیه، نقش مهمی در افزایش بهره‌وری کشاورزی و توسعه اقتصاد محلی داشت. این فناوری‌ها همچنین پایه‌ای برای فناوری‌های پیشرفته‌تر در دوران ایلام و ماد فراهم کردند.

### اهالی امروز
از گذشته‌های دور تا به امروز، بیشتر جمعیت ساکن در رشته‌کوه زاگرس را قوم‌های لَک، لُر، بختیاری، زیرشاخه‌های مختلف قوم کرد، قشقایی و مسیحیان آشوری تشکیل می‌دهند. 

## گیاهان و جانوران زاگرس
[جایگزین=لاله واژگون در کوه دنا|بندانگشتی|لاله واژگون در کوه [دنا]]
رشته کوه زاگرس دارای حیات وحش بسیار غنی می‌باشد و گونه‌های گیاهی و جانوری کمیاب و گاهی درحال انقراض را در خود جای داده است.
* **[[سمندر لرستانی|سمندر لرستان]]**
* **[[بلوط ایرانی]]**

## نگارخانه

پرونده:Faresban spring Nahavand hamedan.jpg|سراب فارسبان، نهاوند
پرونده:Wild Goat, Zagros, Behbahan.jpg|گله بز کوهی در منطقه حفاظت شده خاییز، بهبهان
پرونده:سنگفرش راه کوهستانی باستانی در ارجان بهبهان.jpg|راه باستانی سنگفرش شده، ارجان بهبهان
پرونده:Bisheh waterfall 1.jpg|آبشار بیشه در لرستان
پرونده:Borujerd City Iran 01.jpg|پوشش گیاهی زاگرس در لرستان
پرونده:لاله واژگون در کوه دنا.jpg|لاله واژگون در کوه دنا
پرونده:لاله‌های واژگون در کوه دنا.jpg|لاله‌های واژگون در کوه دنا


## جستارهای وابسته
* توروس
* البرز
* سیلاخور
* مأموریت مکان‌نگاری شاتل رادار
* کوه‌های بختیاری
* سنجاب ایرانی
* دالانکوه

## پانویس

رده:آناتولی (منطقه)
رده:آناتولی
رده:ایالت چهرنگاشتی
رده:بوم‌ناحیه‌های آسیا
رده:جزیره (بین‌النهرین)
رده:جغرافیای کردستان ایران
رده:جغرافیای کردستان ترکیه
رده:جغرافیای کردستان عراق
رده:رشته‌کوه‌های ایران
رده:رشته‌کوه‌های ترکیه
رده:رشته‌کوه‌های عراق
رده:زیواگان ایران
رده:زیواگان عراق
رده:طبیعت استان خوزستان
رده:فلات ایران
رده:کردستان عراق
رده:کوه‌های زاگرس
رده:گیاگان ایران
رده:گیاگان ترکیه
رده:گیاگان عراق
رده:هلال حاصل‌خیز