ملاکی

بندانگشتی| شمایلی از ملاکی، روسیه سده ۱۸.
**ملاکی** یا **ملاخی**(در عبری:מַלְאָכִי، در یونانیΜαλαχίας به معنی «یاری‌رساننده به خدا»)یکی از پیامبران عهد عتیق در انجیل و تنخ عبری بود که نامش در بین انبیای کوچک آمده‌است. ملاکی از قبیله زبولون بود و پس از آزادی قوم یهود به دست کورش، ولادت یافت. ملاکی با نحمیا و عزرا معاصر بوده‌است. نبوت او پس از حجی و زکریا بوده‌است. در زمان ملاکی، عدم پرداخت هدایا و عشر، شکستن سبت، ازدواج یهودیان با زنان بیگانه و رشوه‌خواری کاهنان در بین بنی‌اسرائیل شایع بود که ملاکی قوم را برای اجتناب از ازدواج با دیگر اقوام و نگه داشتن حرمت سبت و دیگر قوانین شریعت موسی متقاعد ساخت. در روایات یهودی آمده است که ملاکی از کاهنین زمان نحمیا بود و پیمان او را برای بازسازی اورشلیم مهر کرد. یهودیان کتاب ملاکی را وحی الهی می‌دانند؛ متن این کتاب به شکل شعر بلند است. درگذشت ملاکی در اورشلیم اتفاق افتاده است، بسیاری او را آخرین پیامبر عهد عتیق می‌دانند.

برخی محققان استدلال می‌کنند که کتاب ملاکی نتیجه چندین مرحله ویراست است؛ بیشتر متن آن در دوران هخامنشی منشأ گرفته است، که قدیمی‌ترین لایه آن متعلق به حدود ۵۰۰ پیش از میلاد و ویراست‌های بعدی آن تا دوران هلنیستی ادامه یافته است.

## هویت
ویرایشگران «دانشنامه یهودی» سال ۱۹۰۶ اشاره کردند که ملاکی، که با نام «ملاخیاس» نیز شناخته می‌شود، پس از حجی و زکریا نبوت کرده است و حدس می‌زدند که او نبوت‌های خود را حدود سال ۴۲۰ پیش از میلاد، پس از بازگشت دوم نحمیا از ایران، یا احتمالاً پیش از بازگشت او ایراد کرده است. تلمود و ترگم آرامی منسوب به یوناتان بن عزییل، عزرا را با ملاکی یکی می‌دانند. این دیدگاه سنتی است که اکثر یهودیان و برخی مسیحیان، از جمله قدیس جروم، به آن معتقدند. این همسان‌پنداری محتمل است، زیرا «ملاکی» مردم را به خاطر همان چیزهایی توبیخ می‌کند که عزرا می‌کرد، مانند ازدواج با زنان کافر خارجی. ملاکی همچنین به طور گسترده بر کشیش‌های فاسد تمرکز می‌کند که عزرا (که خود یک کشیش بود و مردم را به پیروی از شریعت فرا می‌خواند) از آن‌ها بیزار بود. به گفته یوسیفوس، عزرا درگذشت و «به شیوه‌ای باشکوه در اورشلیم» به خاک سپرده شد. اگر سنت نگارش عزرا تحت نام «ملاکی» درست باشد، منظور یوسیفوس این بوده که او در آرامگاه پیامبران، که آرامگاه سنتی ملاکی است، دفن شده است. این موضوع همچنین توضیح می‌دهد که چرا عزرا به پیامبری به نام ملاکی اشاره نمی‌کند، در حالی که به پیامبران دیگری مانند حجی و زکریا اشاره کرده است.

هویت‌های احتمالی دیگر شامل زروبابل و نحمیا است؛ برخی دیگر پیشنهاد می‌کنند که ملاکی شخصیتی کاملاً مجزا، احتمالاً یک لاوی و عضوی از مجمع کبیر (کنست هگدولا) بوده است.

## نام
از آنجا که نام «ملاکی» در جای دیگری از کتاب مقدس عبری نیامده است، برخی محققان تردید دارند که آیا این واژه به عنوان نام شخصی پیامبر در نظر گرفته شده است یا خیر. صورت «ملاخی» (به معنای لغوی «ملاک من» یا «فرستاده من») به معنای «پیام‌آور من» است؛ این واژه در ملاکی ۳:۱ ظاهر شده است (با ملاکی ۲:۷ مقایسه کنید، اما این صورت بدون هجای اضافی مانند یاه -که از آن «ملاخیا» به معنای «پیام‌آور یهوه» ساخته می‌شود- به سختی برای یک نام خاص مناسب است). در کتاب حجی، حجی به عنوان «قاصد خداوند» تعیین شده است. عناوین غیرقانونی (استاندارد نشده) که در هر دو نسخه هفتادگانی و قانون مقدس غربی بر ابتدای کتاب افزوده شده‌اند، این فرض را تقویت می‌کنند که نام کامل ملاکی با هجای -یاه ختم می‌شده است. هفتادگانی عبارت پایانی ملاکی ۱:۱ را «به دست فرستاده او» ترجمه کرده است، و ترگم چنین می‌خواند: «به دست فرشته من که نامش عزرای کاتب است». جی.جی. کامرون پیشنهاد می‌کند که پایان کلمه «ملاکی» صفتی و معادل واژه لاتین «angelicus» است که به معنای «شخص مأمور به یک پیام یا رسالت» (یک مبلغ مذهبی) می‌باشد.

## تاریخ
[بندانگشتی|100px|تصویر تخیلی از ملاکی (آبرنگ حدود ۱۸۹۶–۱۹۰۲ اثر [جیمز تیسو)]]
نظرات درباره تاریخ دقیق فعالیت این پیامبر متفاوت است، اما تقریباً همه محققان اتفاق نظر دارند که ملاکی در دوران پارسی و پس از بازسازی و تقدیس معبد دوم اورشلیم در سال ۵۱۶ پیش از میلاد نبوت کرده است. به طور مشخص‌تر، ملاکی احتمالاً در زمان عزرا و نحمیا زندگی و فعالیت می‌کرده است. مفاسدی که ملاکی در نوشته‌های خود به آن‌ها اشاره می‌کند، دقیقاً با مواردی که نحمیا در سفر دوم خود به اورشلیم در سال ۴۳۲ پیش از میلاد مشاهده کرد مطابقت دارد، بنابراین به نظر می‌رسد اطمینان معقولی وجود دارد که او همزمان با نحمیا یا اندکی پس از او نبوت کرده است. برگستاین پیشنهاد می‌کند که او در سال ۳۱۲ پیش از میلاد درگذشته است.

## پیام

به گفته دبلیو. گونتر پلاوت: «ملاکی روحانیتی را توصیف می‌کند که وظایف خود را فراموش کرده‌اند، معبدی که به دلیل از دست رفتن علاقه مردم به آن با کمبود بودجه مواجه است، و جامعه‌ای که در آن مردان یهودی همسران یهودی خود را طلاق می‌دهند تا با افرادی خارج از دین خود ازدواج کنند».

## پانویس

## منابع
* کتاب مقدس عهد عتیق و عهد جدید، ترجمه فاضل خان همدانی، ویلیام گلن، هنری مرتن، تهران: اساطیر، ۱۳۷۹، 
* 
* 
## جستارهای وابسته
*کتاب ملاکی

رده:پیامبران در کتاب مقدس عبری
رده:شخصیت‌های کتاب مقدس
رده:لاویان