میلو

***میلو*** (؛ تلفظ فرانسوی: ) یک شخصیت خیالی در *[[ماجراهای تن‌تن|ماجراهای تن‌تن و میلو]]* اثر کاریکاتوریست بلژیکی هرژه است. میلو یک فاکس تریر مو سیمی سفیدرنگ و سگ وفادار تن‌تن قهرمان داستان است. میلو نخستین بار در ۱۰ ژانویه ۱۹۲۹ در نخستین قسمت از *[[تن‌تن در شوروی]]* دیده می‌شود که تا مه ۱۹۳۰ در لو پتی ونتیم منتشر می‌شد.

قیافه و ظاهر میلو تا حدی از یک فاکس تریر در کافه‌ای که هرژه بدان رفت و آمد داشت، الگوبرداری شده است. «میلو» نامِ مستعارِ نخستین دوست‌دختر هرژه بود.

در هشت ماجرای اول تن‌تن، خواننده مرتباً مونولوگ درونی میلو را می‌خواند. هرژه پس از معرفی کاپیتان هادوک در داستان نهم، *[[خرچنگ پنجه‌طلایی]]* نقش سخنوری میلو را کم‌رنگ‌تر کرد.

از ۱ ژانویه ۲۰۲۵، میلو و سایر شخصیت‌هایی که در کمیک‌ استریپ‌های ۱۹۲۹ *[[ماجراهای تن‌تن]]* ظاهر شده‌اند، در ایالات متحده وارد مالکیت عمومی شده‌اند، اما این موضوع در بلژیک، زادگاه هرژه، که در سال ۲۰۵۴ اتفاق خواهد افتاد، صدق نمی‌کند.
## الهام و طراحی
در سال ۱۹۲۸، هرژه که در آن زمان سردبیر *[[لو پتی ونتیم]]* بود، تصویرگری «*ماجرای فوق‌العاده فلوپ، نِنس، پوست و کوشونه*» را بر عهده داشت؛ داستانی که توسط آرمان دو اسمت (که با نام مستعار اسمتی‌نی می‌نوشت)، گزارشگر ورزشی و قضایی روزنامه *[[لو ونتیم سیکل]]*، سناریونویسی شده بود. این داستان که به مدت ده هفته صفحه مرکزی را به خود اختصاص داده بود، تنها در چهار تصویر، سگی را نشان می‌دهد که می‌تواند نخستین حضور میلو باشد، هرچند نامی از او برده نشده است؛ چرا که ویژگی‌های ظاهری‌اش بسیار یادآور همان خصوصیاتی است که هرژه هنگام خلق همراه تن‌تن به کار گرفت. سگی مشابه نیز در داستان «*کریسمسِ کودک مودب*» ظاهر می‌شود؛ یک داستان مصور تک‌صفحه‌ای که در شماره ۳۰ دسامبر ۱۹۲۸ در هفته‌نامهٔ طنز و کاتولیک «*لو سیفله*» (که یکشنبه‌ها منتشر می‌شد) چاپ شد. از سوی دیگر، صاحب این سگ به «*توتور*» شباهت دارد، شخصیتی که هرژه چند سال قبل خلق کرده بود. کشیش ابه نوربر والز که شیفته این داستان‌ها شده بود و آن‌ها را زنده‌تر می‌یافت، به هرژه پیشنهاد داد تا شخصیت‌های «*کریسمس کودک مودب*» را دوباره به کار بگیرد تا آن‌ها را به قهرمانان داستانی جدید تبدیل کند که قرار بود در *[[لو پتی ونتیم]]* منتشر شود و خودِ طراح، نویسندگی سناریوی آن را بر عهده بگیرد.

نام این سگ خیالی همچنین از یکی از دوستان سابق هرژه، ماری-لوئیز فان کوتسم گرفته شده که دقیقاً به «میلو» ملقب بود. «میلو»، مخفف «ماری-لوئیز» است. پدر ماری-لوئیز از جایگاه اجتماعی پایین هرژه ناراضی بود و در نتیجه روابط زوج جوان به تیرگی گراید. با این وجود، هرژه همچنان به ماری-لوئیز علاقه داشت و مخففِ نامش را بر روی مورد اعتمادترینِ دوستِ تن‌تن قرار داد. نام این شخصیت برای ترجمه‌های انگلیسی‌زبان نه تنها به دلیل رنگ سفیدش، «برفی» انتخاب شد، بلکه یک دلیل دیگر این بود که Snowy کلمه‌ای کوتاه و پنج‌حرفی بود که در حباب‌های گفتاری به‌راحتی جا می‌شد.

میلو یک شخصیت مستقل و کامل است، به‌نوعی برادر کوچک‌تر تن‌تن. او از موهبت کلام برخوردار است، اما تنها خواننده به سخنانی که او بر زبان می‌آورد دسترسی دارد. صاحبش الگویی است که او دنبال می‌کند و او را با اسرار جهان آشنا می‌سازد. در مقابل، میلو در هر یک از موفقیت‌های تن‌تن از او تمجید می‌کند. ناتوانی او در گفتگو با دیگران (به جز تن‌تن)، مانع از آن می‌شود که سادگی و بی‌آلایشی‌اش تحت تأثیر دنیای بیرون قرار بگیرد: همانند «امیلِ» ژان-ژاک روسو، تنها تن‌تن آموزش او را بر عهده خواهد داشت. او که به خود و آسایشش وابسته است، هرگاه نیاز باشد، با کمال میل در کنار صاحبش می‌جنگد. هرژه با این دو قهرمان، دو گروه از خوانندگان را مخاطب قرار می‌دهد: بزرگترها با تن‌تن، جوانی بااراده و مطمئن به قدرت خویش، هم‌ذات‌پنداری می‌کنند، در حالی که کوچک‌ترها به سمت میلو جذب می‌شوند که ویژگی‌های انسانی‌اش اغراق‌شده است.

هرژه در مورد میلو، به داستان مصور *[[ریک و راک]]* اثر پل راب اشاره می‌کند که از مارس ۱۹۲۹ منتشر می‌شد. او در مقام مقایسه، در برنامه تلویزیونی *[[سی میلیون دوست]]* اظهار داشت: «میلو از نژادی است که تقریباً به فاکس تریر مو سیمی (Wire Fox Terrier) نزدیک است. البته کمی دورگه است و اگر من آن را انتخاب کردم، به این دلیل بود که در آن زمان، این سگ‌ها مد بودند. در واقع یک سگ فاکس تریر مو سیمی سفید وجود داشت و یک اسکای تریر سیاه با پاهای نسبتاً کوتاه. نام آن‌ها *[[ریک و راک]]* بود؛ ضمناً روزنامه‌ای هم به نام *ریک و راک* وجود داشت.»

میشل پاستورو، تاریخ‌نگار، در یکی از آثار خود این فرضیه را مطرح می‌کند که سزار (۱۹۰۱-۱۹۱۴)، فاکس تریر مو سیمی سفیدِ ادوارد هفتم که در زمان خود بسیار مشهور بود، به عنوان مدلی برای میلو خدمت کرده است.

## شخصیت
در سرتاسر داستان‌ها، میلو همدم و یاور تن‌تن در سفرها است. او در کنار تن‌تن، تنها شخصیتی است که در تمام روایت‌های تصویری حضور دارد. در نخستین داستان، *[[تن‌تن در شوروی]]*، میلو یک آرامه خنده‌دار است. در طول هشت داستان نخست، میلو یکی از ستارگان اصلی داستان است؛ او قادر به درک زبان انسان است و با بالون‌های گفتار ارتباط برقرار می‌کند. پاسخ‌های کلامی او در موقعیت‌های مختلف، شامل شوخی، ابراز ترس و التماس به تن‌تن برای احتیاط است. در کتاب‌های اولیه او به مکانیک و جغرافیا علاقه نشان می‌دهد. 

میلو از همان ابتدا، همراه جدانشدنی تن‌تن است و در تمام فراز و نشیب‌هایی که صاحبش با آن‌ها روبرو می‌شود، در همه‌جا و تحت هر شرایطی او را دنبال می‌کند. این ویژگی در برخی ماجراجویی‌ها ابعادی سوررئال به خود می‌گیرد، تا جایی که حضور او نامتجانس به نظر می‌رسد. در داستان‌های *[[هدف کره ماه]]* و *[[روی ماه قدم گذاشتیم]]*، او نه‌تنها تن‌تن، هادوک و تورنسل را در فضا همراهی می‌کند، بلکه می‌تواند به لطف یک لباس فضایی که مخصوص او طراحی شده است، از موشک خارج شده و روی خاک ماه جست‌و‌خیز کند. در *[[سرزمین طلای سیاه]]*، اندکی پس از ورود به خاورمیانه، این خبرنگار مشهور به ترتیب توسط دو گروه تروریستی ربوده می‌شود. با این حال، هنگامی که او به حضور رهبرشان، باب الحر، برده می‌شود، میلو ناگهان در کنار صاحبش ظاهر می‌گردد، بدون آنکه هیچ توضیح منطقی برای حضور او ارائه شود. می‌توان جدایی‌ناپذیری این دو را نوعی «اجازه شاعرانه» دانست که نویسنده برای خود قائل شده است.

شخصیت میلو در طول ماجراهای تن‌تن تکامل یافت. در کارهای اولیه، او با شخصیت‌های دیگر از جمله حیوانات گفت‌وگو می‌کند و توضیحاتی را دربارهٔ وضعیت موجود ارائه می‌دهد. شخصیت او سپس تحت تأثیر معرفی کاپیتان هادوک در داستان *[[خرچنگ پنجه‌طلایی]]* قرار گرفت. قبل از ظهور هادوک، میلو منبع اظهار نظرهای فرعی کنایه‌آمیز یا بدبینانه بود که دیدگاه همیشه‌مثبت و خوش‌بینانه تن‌تن را متعادل می‌کرد. وقتی هادوک وارد داستان‌ها شد، کاپیتان نقش بدبین را بر عهده گرفت و میلو به تدریج به نقشی کم‌رنگ‌تر تبدیل شد که تنها با تن‌تن گفتگو می‌کرد.

میلو همچون سگی شجاع به تصویر کشیده شده و زمانی که تن‌تن در خطر است، در برابر موجودات بسیار بزرگتر هم بی‌باک و جسور است. میلو بارها تن‌تن را از اسارت آزاد می‌کند و او را از موقعیت‌های خطرناک نجات می‌دهد و گاهی حتی یک شخصیتِ شرور را پیش از تن‌تن شناسایی می‌کند. در *[[جزیره سیاه]]* و *[[ستاره اسرارآمیز]]* معلوم می‌شود که تنها بیم او عنکبوت‌هراسی است. میلو به تن‌تن وفادار است و همیشه آرزو می‌کند در کنار اربابش بماند: در صحنه‌ای در *[[ستاره اسرارآمیز]]* که تن‌تن به‌طور موقت او را رها کرد، میلو آرام و قرار ندارد.

### ویژگی‌های شخصیتی انسانی و غریزه حیوانی
میلو از همان اولین ماجراجویی‌ها از تن‌تن جدانشدنی است و طبق تحلیل سیریل موزگوین، او «در نیمه‌راه میان دنیای حیوانات و دنیای انسان‌ها» قرار دارد، چرا که از دو زبان برخوردار است: زبان سگ‌ها و زبان گفتاری. میلو درجاتی از خودپسندی و حتی بلوف‌زنی را از خود بروز می‌دهد، اما در عین حال حساس و زودرنج نیز نشان می‌دهد. در طول ماجراجویی‌ها، شخصیت او تکامل می‌یابد: او خانه‌نشین می‌شود و اعلام می‌کند که از سوار شدن به هواپیما متنفر است، به طوری که «این شخصیت به‌تدریج از اثبات ساده‌لوحانه قدرت خود، به سمت بازشناسی ضعف‌هایش حرکت می‌کند.»

با وجود اینکه او یک سگ است، میلو شخصیتی به طرز شگفت‌آوری سرزنده و هوشیار دارد. او فکر می‌کند و این تصور را به وجود می‌آورد که صحبت می‌کند، اما تنها در *[[تن‌تن در آمریکا]]* (صفحات ۸ و ۹) از طریق کلام با انسان‌ها ارتباط برقرار می‌کند. او از دانش عمومی خاصی برخوردار است و نشان می‌دهد که می‌تواند در *[[تن‌تن در کنگو]]* به شخصیت‌های کتاب مقدس ارجاع دهد، دست به بازی با کلمات بزند یا در *[[گوش شکسته]]* و *[[اسب شاخدار (تن‌تن)|اسب شاخدار]]*، صاحبش را با شرلوک هلمز مقایسه کند. با وجود این ویژگی‌های شخصیتی انسانی، او غریزه حیوانی و صفات یک سگ عادی را حفظ کرده است: بو می‌کشد، بدون اشتباه یک ردپا را دنبال می کند، گاز می گیرد، خطرات احتمالی را پیش‌بینی کند و نسبت به برخی شخصیت‌ها بدگمان باشد.

میلو در *[[ستاره اسرارآمیز]]*، هنگامی که برای مقابله با سرمای قطبی اقیانوس منجمد شمالی خود را با خز می‌پوشاند، نوعی خوش‌پوشی از خود نشان می‌دهد؛ اما به‌ندرت پیش می‌آید که لباس‌های خاصی برای او تهیه شود، به جز لباس ضدتابش اتمی و لباس فضایی‌اش در *[[هدف کره ماه]]* و *[[روی ماه قدم گذاشتیم]]*. او تنها یک بار، در *[[تن‌تن در کنگو]]* تغییر چهره می‌دهد، اما گاهی در تغییر چهره‌های تن‌تن مشارکت می‌کند؛ مثلاً در *[[گل آبی (تن‌تن)|گل آبی]]* با گرد کردن شکم تن‌تن به او کمک می‌کند تا به شکل ژنرال هارانوچی درآید، یا در *[[انبار زغال‌سنگ]]* درون کوزه‌ای که روی سر حمل می‌شود، پنهان می‌گردد.

### شکم‌پرستی
میلو به عنوان یک سگ، شیفته استخوان است. با این حال، او این تمایل را تا حد شکم‌پرستی مهارناپذیری پیش می‌برد که در موقعیت‌های خاص، او را وادار به انتخاب‌های دشوار می‌کند. اشتهای او به غذا، اساس چندین صحنهٔ کوتاه و طنز است. برای نمونه در *[[عصای اسرارآمیز]]*، او باید بین استخوان و عصای گم‌شده صاحبش انتخاب کند که در نهایت تصمیم می‌گیرد عصا را بازگرداند. در *[[تن‌تن در تبت]]*، این بار شکم‌پرستی به قیمت از دست رفتن پیام اضطراری که او باید فوراً به معبد لاماها می‌رساند، پیروز می‌شود. او همچنین به گوشت و فرآورده‌های پروتئینی، به‌ویژه مرغ که در *[[جزیره سیاه]]*، *[[گنج‌های راکام]]* و *[[تن‌تن در تبت]]* میل می‌کند، علاقه زیادی دارد. او گاهی به پاستا (*[[ستاره اسرارآمیز]]*)، شکر (*[[تن‌تن در آمریکا]]*، *[[روی ماه قدم گذاشتیم]]*) و حتی خرما نیز بسنده می‌کند، هرچند در در *[[سرزمین طلای سیاه]]* اذعان می‌کند که «این‌ها به پای یک ران گوسفند نمی‌رسند».

به طرز عجیب‌تری، اشتهای میلو به الکل نیز کشیده می‌شود و گهگاه مست می‌کند (که در *[[تن‌تن در شوروی]]*، *[[جزیره سیاه]]*، *[[تن‌تن در تبت]]* و *[[تن‌تن و پیکاروها]]* شاهد آن هستیم). او در *[[جزیره سیاه]]* به‌طور تصادفی ویسکی را کشف می‌کند و قطراتی را که از واگن باری لوک لوموند نشت می‌کند، می‌لیسد و پس از آن در طول همان ماجراجویی چندین بار دیگر این نوشیدنی را می‌چشد. در آلبوم‌های بعدی، او چندین بار دیگر ویسکی مصرف می‌کند، اما از شامپاین (*[[خرچنگ پنجه‌طلایی]]* و *[[هدف کره ماه]]*)، رام و کنیاک (*[[اسب شاخدار (تن‌تن)|اسب شاخدار]]*) نیز روگردان نیست.

نقش او به عنوان مکمل غُروغُرو به‌تدریج به کاپیتان هادوک واگذار شد.

## روابط
### با تن‌تن

میلو از صاحبش جدانشدنی است، اما ارتباط میان این دو شخصیت در طول داستان‌ها تکامل می‌یابد. در اولین ماجراجویی‌ها، آن‌ها به‌طور منظم با هم تبادل نظر می‌کنند، هرچند که پاسخ‌های میلو اغلب بازتابی از سخنان تن‌تن است. با وجود اینکه او قدرت تکلم دارد، صاحبش تنها کسی است که می‌تواند او را درک کند. میلو در هر یک از موفقیت‌های تن‌تن از او تمجید می‌کند، اما گاهی به خود اجازه می‌دهد نظراتی تمسخرآمیز دربارهٔ او بدهد، گویی می‌خواهد بر کارهای نمایشی مکرر او نظرهایی واقع‌گرایانه بدهد. پس از ورود کاپیتان هادوک، او فصاحت خود را از دست می‌دهد و کمتر از آنکه همدست تن‌تن باشد، به همراه او تبدیل می‌شود. علاوه بر این، میلو به‌شدت به صاحبش وابسته است، تا جایی که در *[[سیگارهای فرعون]]* وقتی تصور می‌کند تن‌تن مرده است، آرزوی مرگ می‌کند. او چندین بار با ابتکار عمل خود، تن‌تن را از خطر دور کرده و از اسارت نجات می‌دهد، به‌ویژه با جویدن طناب‌های او یا رساندن کلید دستبند به او.

### با انسان‌ها
میلو روابط کمی با سایر انسان‌ها دارد و این روابط عموماً دشوار هستند، به استثنای دوستان تن‌تن یعنی دوپونت و دوپونط، پروفسور تورنسل و کاپیتان هادوک. چندین بار دشمنان تن‌تن سعی می‌کنند او را از بین ببرند: او به‌ویژه سه بار (در *[[سیگارهای فرعون]]*، *[[گل آبی (تن‌تن)|گل آبی]]* و *[[گوش شکسته]]*) برای قربانی شدن پیشکش می‌شود و در آخرین لحظه با دخالت تن‌تن یا یک همدست نجات می‌یابد. او نسبت به آواز بیانکا کاستافیوره بسیار حساس است و این آواز باعث زوزه کشیدن او می‌شود؛ همین امر در *[[ماجرای تورنسل]]* باعث می‌شود تن‌تن در اپرای زوهود برای پیشگیری، دهان او را ببندد. با این حال، او روابط بسیار دوستانه‌تری با کودکان دارد، به‌ویژه با پسر مهاراجه گایپاجاما و زورینو، هرچند که عبداللهِ جسور باعث آزار و اذیت او می‌شود.

### با حیوانات
روابط او با حیوانات دیگر نیز به همان اندازه دشوار است و اغلب ناشی از تقابل قدرتی است که با فرار یکی از طرفین پایان می‌یابد. او به این ترتیب با یک مار بوآ، گاومیش‌ها، یک تمساح و پشه‌ها در *[[تن‌تن در کنگو]]*، یک بز و یک خرگوش در *[[جزیره سیاه]]*، یک کندور و یک مارمولک در *[[معبد خورشید]]*، یک خرچنگ در *[[انبار زغال‌سنگ]]*، یک جوجه‌تیغی در *[[ماجرای تورنسل]]*، یک مارماهی الکتریکی در *[[تن‌تن و پیکاروها]]*، موش‌ها در *[[هدف کره ماه]]*، یک گاو در *[[سیگارهای فرعون]]* و یک یاک در *[[تن‌تن در تبت]]* درگیر می‌شود. او سه بار حیوانی بزرگتر از خودش را تحت تأثیر قرار داده و می‌ترساند: شیر در *[[تن‌تن در کنگو]]*، گوریلی به نام رانکو در *[[جزیره سیاه]]* و یوزپلنگ امیر در *[[انبار زغال‌سنگ]]*. در مقابل، او فوبیای واقعی نسبت به عنکبوت‌ها نشان می‌دهد. او چندین بار با طوطی‌ها مخالفت می‌کند، هم در *[[تن‌تن در کنگو]]* و هم در *[[گوش شکسته]]*، به طوری که در *[[جواهرات کاستافیوره]]*، وقتی خواننده اپرا یکی از آن‌ها را به کاپیتان هادوک هدیه می‌دهد، او احساس انزجار می‌کند. علاوه بر این، روابط بین میلو و گربه‌ها در ابتدا خصمانه است، از جمله زمانی که کاپیتان یک گربه سیامی را به کاخ مولینسار می‌آورد. تقابل آن‌ها گاهی باعث بروز فجایعی می‌شود، مانند داستان *[[هفت گوی بلورین]]*، اما این دو حیوان در نهایت در آخرین ماجراجویی‌ها (در پایان *[[ماجرای تورنسل]]*) با هم همدست و دوست می‌شوند. در یک تکامل جالب از این شخصیت، میلو در طول آلبوم‌ها موهبت تفکر بیان‌شده از طریق کلمات را از دست می‌دهد تا به تصاویر بسنده کند و عملاً ساکت شود. میلو تنها شخصیتی است که به همراه تن‌تن روی تمام جلدهای آلبوم‌های «ماجراهای تن‌تن» حضور دارد. در پایان آلبوم *[[پرواز شماره ۷۱۴]]* به سیدنی، میلو تنها شخصیتی است که از هیپنوتیزم جمعی در امان می‌ماند و حافظه‌اش توسط میک ازدانیتوف پاک نشده است، زیرا به عنوان سگی که قادر به برقراری ارتباط با انسان‌ها نیست، نیازی به پاک کردن حافظه او نبوده است.

## اقتباس‌ها

در پایان انتشار *[[تن‌تن در شوروی]]* در ۸ مه ۱۹۳۰، یک ضیافت ساختگی برای میلو و تن‌تن در ایستگاه راه‌آهن بروکسل شمالی در بروکسل برگزار شد. در آنجا نقش میلو را سگِ فاکس تریر کافه‌بان هرژه بازی کرد. در مجموعه تلویزیونی *[[ماجراهای تن‌تن (مجموعه تلویزیونی)|ماجراهای تن‌تن]]*، صداپیشگی میلو به عهدهٔ سوزان رومن بود. با این حال، گفتار و افکار میلو در آن (برخلاف کتاب‌ها) بازگو نمی‌شود.

در میان شخصیت‌های انسان‌نمای رمان گرافیکی برایان تالبوت، به نام *گراندویل*، یک فاکس تریر مو سیمی سفیدرنگ به نام «میلوی برفی» وجود دارد. او در یک شوریدگی ناشی از مواد مخدر، رویاهایی را که دیده است، با تشابهی نزدیک با ماجراهای مختلف کتاب‌های تن‌تن بازگو می‌کند.

از دیدگاه تصویرسازی کامپیوتری، میلو سخت‌ترین شخصیت برای فیلمبرداری در طول تولید فیلم موشن‌کپچر *[[ماجراهای تن‌تن (فیلم)|ماجراهای تن‌تن]]* در سال ۲۰۱۱ بود. موی بدن به‌طور کلی دشوار است، به خصوص اگر قرار باشد سفید رنگ (دشوارترین رنگ) و فرفری (دشوارترین شکل) نمایش داده شود. موضوع دیگر این بود که میلو همیشه در زوایای خاصی نشان داده می‌شد، که تشخیص او را با تصاویر متحرک دوربین دشوار می‌کرد. در اوایل فرایند توسعه، زمانی که موشن‌کپچر در استودیو فیلمبرداری می‌شد، تیم سازنده بر آن شد تا یک سگ واقعی را برای بازی در نقش میلو انتخاب کند. اما در نهایت از یک عروسک استفاده شد که توسط عروسک‌گردان بازی داده می‌شد؛ بنابراین، بازیگران دیگر فیلم در واقع با یک جایگیر عروسک بازی می‌کردند. میلو و شخصیت‌های دیگر پس از آن متحرک‌سازی و به فیلم افزوده شدند.

## بزرگداشت و یادبود
* یک نقاشی دیواری بر روی ساختمانی در «خیابان دولتو» صحنه‌ای از تن‌تن، کاپیتان هادوک و میلو را بازسازی می‌کند که در حال پایین آمدن از ساختمانی در حال آتش در *[[ماجرای تورنسل]]* هستند.
* ایستگاه راه‌آهن بروکسل جنوبی حاوی تصویر بسیار بزرگی از یکی از صحنه‌های *[[تن‌تن در آمریکا]]* است.
* ساختمان لومبار در مرکز بروکسل (نزدیک ایستگاه راه‌آهن جنوبی) دارای دو سر غول‌پیکر میلو و تن‌تن بر روی پشت بام است. اینها در شب با چراغ‌های نئون روشن می‌شوند. لومبار سردبیر «مجله تن‌تن» بود.
* ایستگاه متروی استوکل در بروکسل دارای پانل‌های بزرگ با صحنه‌هایی از کتاب‌های مصور تن‌تن است که به صورت نقاشی دیواری ترسیم شده است.
*مرکز فرهنگی اوکله (در خیابان روژ) در بلژیک دارای مجسمه تن‌تن و میلو در اندازه واقعی است. مجسمه توسط نات نوژون مجسمه‌ساز بلژیکی و به سفارش «ریمون لوبلان»، ناشر تن‌تن ساخته شده است.
* میلو در یک طرح طنز (لوحه شماره ۷۵) از مجموعه کمیک «*گاستون*» که در ۲ ژوئیه ۱۹۵۹ در شماره ۱۱۰۷ نشریه کمیک *اسپیرو* منتشر شد، ظاهر شده است. طبق روایت‌ها، خودِ هرژه این سگ کوچک را طراحی کرده بود.
* میلو همچنین در طرح طنز «*حسادت*» از آلبوم شماره ۷ مجموعه کمیک «*بول و بیل*» در شماره ۴۷۶ این نشریه، در کنار پلوتو دیده می‌شود.

## منابع
### پانویس‌ها

### کتاب‌شناسی

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

رده:سگ‌های خیالی
رده:شخصیت‌های کمیک معرفی‌شده در ۱۹۲۹ (میلادی)
رده:شخصیت‌های ماجراهای تن‌تن و میلو