اقامتگاه‌های خاندان سلطنتی ساووی

**اقامتگاه‌های خاندان سلطنتی ساووی**، مجموعه‌ای از بناهای متعلق به دودمان ساووی در استان‌های تورین و کونئو واقع در ناحیهٔ پیه‌مونت در شمال ایتالیاست. این مجموعه در سال ۱۹۹۷ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.

## تاریخچه
خاندان ساووی یکی از کهن‌ترین خاندان‌های سلطنتی اروپا است که در سال ۱۰۰۳ میلادی در منطقهٔ ساووی (واقع در ناحیهٔ امروزی رون-آلپ فرانسه) بنیان گذاشته شد. این خاندان به‌تدریج قلمرو خود را گسترش داد و تا سال ۱۷۲۰ بر پادشاهی ساردنی در شمال‌غربی ایتالیا فرمان می‌راند. از طریق شاخهٔ جوان‌تر خود، یعنی خاندان ساووی-کارینیانو، رهبری یکپارچه‌سازی ایتالیا را در سال ۱۸۶۱ بر عهده گرفت و از آن زمان تا پایان جنگ جهانی دوم بر پادشاهی ایتالیا حکومت کرد. در این دوران، ویتوریو امانوئله سوم از سلطنت کناره‌گیری کرد و تاج و تخت را به پسرش اومبرتو دوم سپرد، اما پس از برگزاری همه‌پرسی نهاد پادشاهی در سال ۱۹۴۶، نظام پادشاهی لغو و جمهوری ایتالیا تأسیس شد و اعضای خاندان ساووی ناچار به ترک کشور شدند.

در سال ۱۵۶۲، پس از صلح کاتو-کامبرزی، امانوئله فیلبرتو، دوک ساووی، تصمیم گرفت پایتخت خود را از شامبری به تورین منتقل کند و مجموعه‌ای از طرح‌های عمرانی گسترده را با به‌کارگیری برجسته‌ترین معماران زمان آغاز نمود. این بناها با شکوه فراوان ساخته شدند و تزئینات آن‌ها به دست هنرمندان معاصر انجام گرفت تا جلوه‌ای از قدرت و شکوه خاندان ساووی را به نمایش بگذارند. از همان سدهٔ شانزدهم، دوک‌های ساووی، افزون بر کاخ‌هایی که در خود تورین ساخته شد، بازسازی قلعه‌های کهن — که برخی از آن‌ها به دوران روم باستان بازمی‌گشتند — و نیز ساخت اقامتگاه‌ها، کاخ‌های ییلاقی، عمارت‌های تفریحی و شکارگاه‌ها را در کمربند سبزی که پیرامون تورین را دربر می‌گرفت، تأمین مالی کردند.

در سدهٔ هجدهم، هنگامی که دوک‌های ساووی به مقام پادشاهان ساردنی رسیدند، شبکهٔ راه‌ها و گذرگاه‌های شکار میان اقامتگاه‌های سلطنتی و شهر را بازتعریف و گسترش دادند و ساختمان‌هایی برای نهادهای اداری و دولتی نیز در تورین بنا کردند. اجرای این طرح گسترده در طول چندین سلطنت ادامه یافت و بخشی از یک برنامهٔ سامان‌دهی سرزمینی بود که معمارانی برجسته همچون آمدئو و کارلو دی کاستلامونته، فیلیپو یووارا، گوارینو گوارینی و پلاجو پالاجی در آن مشارکت داشتند.

نتیجهٔ این برنامه، شکل‌گیری شبکه‌ای یادمانی و شهری بود که پیرامون تورین تمرکز می‌یافت و به‌تدریج در سراسر ناحیه گسترش پیدا کرد؛ مجموعه‌ای که با نام «تاج لذت‌ها» (ایتالیایی: *Corona di Delizie*) شناخته می‌شود و بازتابی از قدرت درباری، فرهنگ اشرافی و سنت‌های شکار خاندان ساووی را در ساختار فضایی و مناظر پیرامون مرکز پیه‌مونت تثبیت کرد. تمامی این ساختمان‌ها به‌طور مشترک در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده‌اند، چراکه «بهترین نمونه از معماری یادمانی اروپا در سده‌های هفدهم و هجدهم را نمایندگی می‌کنند و در سبک و شکوه خود بیانگر جلوه‌ای مادی از قدرت نظام پادشاهی مطلقه هستند.»

## فهرست اقامتگاه‌ها

## نگارخانه

File:PalazzoRealeNotteTorino.jpg|کاخ سلطنتی تورین
Image:PalazzoMadamaNotte.jpg|کاخ ماداما
File:Torino-PalazzoCarignanoFronte.jpg|کاخ کارینیانو
Image:Valentino castle.jpg|قلعه والنتینو
Image:Reggia Venaria Reale-IMG 1882.JPG|کاخ وناریا
Image:Palazzina di caccia di Stupinigi1.JPG|کاخ شکار استوپینیجی
Image:Castello di Racconigi.jpg|قلعه راکونیجی
Image:CastelloRivoli.JPG|قلعه ریولی
Image:Torino, Villa della regina - retro.jpg|ویلا دلا رجینا
Image:Castle_of_Moncalieri_2818.jpg|قلعه مونکالیری
Image:Agliè castello.JPG|قلعه آلیه
Image:Castellogovone2.JPG|قلعه گوونه


## یادداشت‌ها

## منابع

* 
* 


رده:خاندان ساوی
رده:دوک‌نشین ساوی
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در استان کونئو
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در تورین
رده:ساختمان‌ها و سازه‌ها در کلان‌شهر تورین
رده:کاخ‌ها در پیمونت
رده:میراث جهانی در ایتالیا