بن افلک

**بنجامین جیزا افلک** (؛ زادهٔ ۱۵ اوت ۱۹۷۲) بازیگر و فیلم‌ساز آمریکایی است. او کارش را در کودکی با بازی در مجموعهٔ آموزشی *[[The Voyage of the Mimi|سفر دریایی میمی]]* (۱۹۸۴، ۱۹۸۸) از شبکهٔ پی‌بی‌اس آغاز کرد. او سپس در کمدی مستقل *[[مات و مبهوت]]* (۱۹۹۳) و چند کمدی ساختهٔ کوین اسمیت، شامل *[[به دنبال ایمی]]* (۱۹۹۷)، حضور یافت.

افلک هنگامی که به‌همراه مت دیمون بابت نگارش *[[ویل هانتینگ خوب]]* (۱۹۹۷) برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی شدند، به شهرت بیشتری رسید. او خودش را به‌عنوان بازیگر نقش اصلی در فیلم‌های استودیویی، شامل فیلم فاجعه‌ای *[[آرماگدون (فیلم ۱۹۹۸)|آرماگدون]]* (۱۹۹۸)، فیلم اکشن *[[بازی‌های گوزن قطبی]]* (۲۰۰۰)، درام جنگی *[[پرل هاربر (فیلم)|پرل هاربر]]* (۲۰۰۱) و فیلم هیجان‌انگیز *[[مجموع همه ترس‌ها]]* (۲۰۰۲) مطرح کرد. پس از وقوع روندی کاهشی در حرفه‌اش، افلک با به تصویر کشیدن جرج ریوز در فیلم زندگی‌نامه‌ای *[[هالیوودلند]]* (۲۰۰۶) دوباره آغاز به کار کرد و برندهٔ جام ولپی بهترین بازیگر مرد شد.

نخستین تجربهٔ کارگردانی افلک، *[[رفته عزیزم رفته]]* (۲۰۰۷) که نویسندهٔ مشترک آن نیز بود، با استقبال خوبی روبه‌رو شد. او سپس کارگردانی درام جنایی *[[شهر (فیلم ۲۰۱۰)|شهر]]* (۲۰۱۰) و تریلر *[[آرگو (فیلم ۲۰۱۲)|آرگو]]* (۲۰۱۲) را بر عهده داشت و در آن نیز ایفای نقش کرد که هر دو با موفقیت همراه بودند. او برای *آرگو* جایزهٔ بفتای بهترین کارگردانی و اسکار بهترین فیلم را کسب کرد. از آن زمان، افلک نقش اصلی فیلم روان‌شناختی *[[دختر گمشده (فیلم ۲۰۱۴)|دختر گمشده]]* (۲۰۱۴) را بازی کرد و بتمن را در دنیای توسعه‌یافته دی‌سی به تصویر کشید. او نقش‌های مکمل درام‌های *[[آخرین دوئل (فیلم ۲۰۲۱)|آخرین دوئل]]* (۲۰۲۱)، *[[کافه امید]]* (۲۰۲۱) و *[[ایر (فیلم ۲۰۲۳)|ایر]]* (۲۰۲۳) را داشت که آخرین فیلم را خودش نیز کارگردانی کرد.

افلک یکی از بنیان‌گذاران «ابتکار کنگوی شرقی» (Eastern Congo Initiative) است؛ سازمانی غیرانتفاعی که بر پایه اعطای کمک‌های مالی و فعالیت‌های حمایتی شکل گرفته است. او از حامیان حزب دموکرات محسوب می‌شود. افلک و دیمون، هر دو از مالکان شرکت تولید فیلم «آرتیستز اکوئیتی» (Artists Equity) هستند و همچنین پیش‌تر از مالکان شرکت «پرل استریت فیلمز» (Pearl Street Films) نیز بوده‌اند.

## زندگی شخصی
بنجامین جیزا افلک-بولدت در ۱۵ اوت ۱۹۷۲ در برکلی، کالیفرنیا به دنیا آمد. هنگامی که سه ساله بود خانواده‌اش به ماساچوست نقل مکان کردند و در فالموت ساکن شدند. برادرش کیسی در همین مکان به دنیا آمد و پس از آن در کمبریج مستقر شدند. مادرش معلم مدرسه ابتدایی و دانش‌آموختهٔ دانشگاه هاروارد بود. پدرش نمایش‌نامه‌نویس مشتاقی بود که «اکثراً بیکار» توصیف شده است. او هرازگاهی به‌عنوان نجار، مکانیک خودرو، دلال شرط‌بند، برقکار، بارمن، و سرایدار در هاروارد مشغول به کار بود. او در میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰ بازیگر و مدیر صحنه در کمپانی تئاتر بوستون بوده است.

در دوران کودکی افلک، پدرش به قول خودش «مشکل شدید و مزمن اعتیاد به الکل داشت» و افلک به یاد می‌آورد که پدرش «تمام روز … هر روز» مشروب می‌خورد. پدرش «خیلی سخت‌گیر» بود، و افلک در سن ۱۱ سالگی که والدینش طلاق گرفتند، احساس «تسکین» داشت و پدرش از خانه خانوادگی خارج شد. پدرش به نوشیدن شدید مشروبات الکلی ادامه داد و در نهایت بی‌خانمان شد و دو سال را در خیابان‌های کمبریج گذراند. وقتی افلک ۱۶ ساله بود، پدرش وارد یک مرکز توانبخشی در ایندیو، کالیفرنیا شد. او برای حفظ پاکی خود به مدت ۱۲ سال در این مرکز زندگی کرد و در آنجا به عنوان مشاور اعتیاد مشغول به کار شد.

افلک در یک خانواده به لحاظ سیاسی فعال و لیبرال بزرگ شد. او و برادرش کیسی با افرادی که در عرصهٔ هنر کار می‌کردند در تعامل بودند؛ پسرها به‌طور مرتب با مادرشان در اجراهای تئاتر شرکت می‌کردند و تشویق شدند تا فیلم‌های خانگی خود را بسازند. دیوید ویلر، دوست خانوادگی، بعداً از افلک به‌عنوان کودکی «بسیار باهوش و به شدت کنجکاو» یاد کرد. برادران به‌خاطر دوستی مادرشان با یک مسئول انتخاب بازیگر در منطقه کمبریج، برای ایفای نقش در تبلیغات محلی و تولیدات سینمایی تست بازیگری دادند و افلک نخستین بار در هفت سالگی به صورت حرفه‌ای بازیگری کرد. مادرش دستمزد او را در صندوق وجوه امانی کالج پس‌انداز کرد و امیدوار بود که پسرش در نهایت معلم شود، زیرا نگران بود که بازیگری حرفه غیر مطمئن و بیهوده‌ای است. وقتی افلک ۱۳ ساله بود، او یک برنامه تلویزیونی برای کودکان در مکزیک فیلمبرداری کرد. او طی یک سالی که با مادر و برادرش در سراسر کشور سفر کرد، صحبت کردن به زبان اسپانیایی را آموخت.

به عنوان دانش‌آموز دبیرستان کمبریج رینج و لاتین، افلک در نمایش‌های تئاتری بازی می‌کرد و از معلم نمایش، گری اسپکا، الهام گرفته بود. او با هم‌مدرسه‌ای خود، مت دیمون که از هشت سالگی او را می‌شناخت، دوست صمیمی شد. اگرچه دیمون دو سال از او بزرگ‌تر بود، این دو «علایق یکسانی» داشتند و هر دو قصد داشتند حرفه بازیگری را دنبال کنند. آن‌ها با هم به نیویورک سفر کردند تا در آزمون‌های بازیگری شرکت کنند و برای خرید بلیط قطار و هواپیما در یک حساب بانکی مشترک پول پس‌انداز می‌کردند. در حالی که افلک نمرات بالایی در آزمون اس‌ای‌تی داشت، اما به‌طور کلی دانش‌آموزی بی‌تمرکز با حضور ضعیف در کلاس‌ها بود. او چند ماهی زبان اسپانیایی را در دانشگاه ورمانت مطالعه کرد، دانشگاهی که به دلیل نزدیکی به دوست‌دختر آن زمانش انتخاب شده بود، اما پس از شکستگی لگن در حین بازی بسکتبال، ترک تحصیل کرد. در ۱۸ سالگی، افلک به لس آنجلس نقل مکان کرد و به مدت یک سال و نیم رشته مطالعات خاورمیانه را در کالج اکسیدنتال تحصیل کرد.

بن افلک در مصاحبه‌ای اعلام کرد جدایی از جنیفر گارنر مادر هر سه فرزندش بزرگ‌ترین افسوس زندگی‌اش را به دنبال داشته است. اعتیاد بن به الکل و مشکلات ناشی از آن اصلی‌ترین عامل جدایی این زوج بوده است. با این حال بن و جنیفر برای سرپرستی فرزندانشان که به شکل قانونی به جنیفر واگذار شده است با هم تعامل خوبی دارند.

## زندگی هنری
بندانگشتی|بن افلک در بین مردم
در سن ۱۴ سالگی به او پیشنهاد بازی در یک سریال تلویزیونی با عنوان «سفر دریایی با میمی» داده شد. بن با دوست قدیمی‌اش مت دیمون به کلاس تئاتر می‌رفت و در چند فیلم نیز با هم بازی کردند. به این ترتیب او استعداد بازیگری خود را از همان دوران کودکی به همگان نشان داد. سال‌های نوجوانی بن با بازی در فیلم‌هایی چون «دستان غریبه» (۱۹۸۷) و «سفر دریایی میمی» سپری شد. اولین و بزرگ‌ترین نقشی که بن در آن بازی کرد فیلم «مات و مبهوت» در سال ۱۹۹۳ بود. بن افلک، در سال ۲۰۰۶ در فیلم *سرزمین هالیوود* توجه بسیاری از مخاطبان سینما را به خود جلب کرد و با بازی در فیلم پرل هاربر به شهرت رسید. بن افلک در سال ۲۰۱۳ به دلیل کارگردانی فیلم آرگو برنده جایزه معتبر گلدن گلوب گردید. آرگو ساخته بن افلک موفق شد جایزه بهترین فیلم آکادمی اسکار ۲۰۱۳ را نیز کسب کند. بن در فیلم بتمن در برابر سوپرمن: طلوع عدالت، در نقش بتمن مقابل سوپرمن با بازی هنری کویل (بازیگر سوپرمن در مرد فولادی) قرار گرفت. تولید این فیلم سال ۲۰۱۴ آغاز شد و در تابستان سال ۲۰۱۵ اکران شد. زک اسنایدر کارگردان و کریستوفر نولان تهیه‌کننده فیلم سوپرمن مرد فولادی بودند. پیش‌تر احتمال می‌رفت که نقش بتمن را در این فیلم کریستین بیل بازیگر انگلیسی عهده‌دار شود که در سه فیلم آخر بتمن، نقاب این قهرمان افسانه‌ای را روی صورت گذاشته بود.

## دیدگاه سیاسی
افلک خود را «نسبتاً لیبرال» توصیف کرده است. او در «خانواده‌ای با گرایش شدید به سندیکا» بزرگ شد. در سال ۲۰۰۰، در تجمعی در دانشگاه هاروارد به حمایت از افزایش دستمزد کارگران دانشگاه سخنرانی کرد؛ پدرش در آنجا به‌عنوان سرایدار کار می‌کرد. او بعدها روایت مستندی با عنوان *Occupation* (۲۰۰۲) را بر عهده گرفت که دربارهٔ تحصن سازمان‌یافته توسط کارزار دستمزد عادلانه در هاروارد بود. افلک و سناتور تد کندی در سال ۲۰۰۴ در کنفرانسی خبری در کنگرهٔ آمریکا خواستار افزایش حداقل دستمزد شدند. او در سال ۲۰۰۷ در کنفرانسی خبری در تالار شهر بوستون از تلاش‌های اتحادیهٔ SEIU برای سازمان‌دهی کارگران کم‌دستمزد بیمارستان‌های شهر حمایت کرد. در جریان اعتصاب ۲۰۰۷–۲۰۰۸ نویسندگان آمریکایی، افلک از اعتصاب‌کنندگان حمایت کرد.

افلک طرفدار حق انتخاب است. او در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۰۰ اظهار داشت که «به‌شدت به حق زنان برای انتخاب» باور دارد. در سال ۲۰۱۲، از کارزار Draw the Line حمایت کرد و حقوق باروری را «بنیادین» توصیف نمود.

افلک مدت‌ها از قانونی‌شدن ازدواج با همجنس حمایت می‌کرد و در سال ۲۰۰۴ گفت امیدوار است روزی به بحث ازدواج نگاه شود «با نوعی شرمندگی از اینکه چقدر کهنه و قدیمی بوده است». او همچنین در همان سال اظهار داشت که «غیرقابل‌قبول و توهین‌آمیز» است اگر گفته شود اعضای جامعهٔ تراجنسیتی سزاوار حقوق برابر نیستند. افلک در سال ۲۰۰۵ همراه با پسرعموی همجنس‌گرای خود در کارزار تبلیغاتی چاپی سازمان والدین، خانواده‌ها و دوستان همجنس‌گرایان حضور یافت.

در سال ۲۰۰۸، افلک نسبت به نظریه‌های توطئه‌ای که مدعی بودند باراک اوباما عرب یا مسلمان است ابراز نگرانی کرد و گفت: «این تعصب که اجازه داده‌ایم در این کارزار ریشه بدواند… پذیرش هر دوی این موارد به‌عنوان توهین مشروع واقعاً مشکل‌ساز است.» یک خبرنگار *واشینگتن پست* در سال ۲۰۰۹ شنید که افلک در یک مهمانی در واشینگتن حملهٔ اسرائیل به غزه را محکوم کرده است. استیون کلمنز، یکی از شرکت‌کنندگان در آن گفتگو، گفت افلک به «دیدگاه‌های دیگر گوش داد… آنچه افلک آن شب درباره‌اش صحبت کرد منطقی، پیچیده و قابل درک بود.»

افلک همان سال در مصاحبه‌ای با *نیویورک تایمز* اظهار داشت که دیدگاه‌هایش بیشتر به حزب کارگر اسرائیل نزدیک است تا لیکود. در سال ۲۰۱۲، او رهبری سناتور جان مک‌کین را در دفاع از هما عابدین در برابر حملات ضداسلامی ستود. افلک در سال ۲۰۱۴ در برنامهٔ *[[پخش زنده با بیل مار]]* وارد بحثی گسترده دربارهٔ رابطهٔ اصول لیبرالی با اسلام شد. او در مصاحبه‌ای با *گاردین* در سال ۲۰۱۷ دربارهٔ آن لحظهٔ پر بازتاب گفت: «من قویاً باور دارم که هیچ‌کس نباید بر اساس نژاد یا دینش کلیشه‌سازی شود. این یکی از بنیادی‌ترین اصول اندیشهٔ لیبرال است.» در سال ۲۰۲۳، افلک نامهٔ سرگشادهٔ Artists4Ceasefire را امضا کرد که خواستار آتش‌بس در جریان بمباران غزه توسط اسرائیل بود.

## سلامتی
افلک هم دچار اضطراب و هم افسردگی است و از ۲۶ سالگی داروهای ضدافسردگی مصرف می‌کند. او در گذشته الکلی بود و در برنامه دوازده قدم ترک اعتیاد شرکت می‌کند. او گفته که برای کاهش حس دائمی «ناراحتی» به الکل روی آورده و اشاره کرده که «خیلی طول کشید تا به صورت عمیق، بنیادین و بدون کوچک‌ترین شک و تردیدی به خودم اعتراف کنم که من الکلی هستم».

افلک در اواسط دهه بیست زندگی‌اش هشیار شد و در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۹۸ اعلام کرد که الکل برای او «خطرناک» بوده است. او در سال ۲۰۰۱ تحت درمان بستری برای اعتیاد قرار گرفت و پس از آن به مدت «دو سه سال» پاکی خود را حفظ کرد. در سال‌های بعد، او از صحبت دربارهٔ الکلی بودنش در مصاحبه‌های رسانه‌ای خودداری کرد و بعدها آن دوره را به عنوان زمانی توصیف کرد که «نسبتاً معمولی مشروب می‌خوردم». او گفت: «فکر می‌کردم، می‌خواهم مثل یک فرد عادی بنوشم. می‌خواهم شام را با یک لیوان شراب همراه کنم. و توانستم حدود هشت سال این کار را انجام دهم». اما به تدریج نوشیدن الکل «بیشتر و بیشتر» شد و در نهایت هر شب تا حدی مشروب می‌خورد که «بیهوش» می‌شد. گارنر در طول و پس از ازدواجشان از مبارزات افلک با الکل حمایت کرد و در سال ۲۰۲۰ گفت که حضور در جلسات «ال-آنون» به او قدرت داد تا «رقص» رابطه‌شان را تغییر دهد. افلک در سال ۲۰۱۷ مجدداً تحت درمان بستری قرار گرفت و پس از یک بازگشت علنی به الکل و مداخله، در سال ۲۰۱۸ نیز درمان شد. او درمان‌های سرپایی بیشتری را در سال‌های بعد تکمیل کرد. در اواخر ۲۰۱۹، TMZ او را در حال لغزش و تعادل نداشتن در خیابان‌های لس‌آنجلس فیلم‌برداری کرد؛ او روز بعد اعتراف کرد که پس از بیش از یک سال پاکی، یک «لغزش» کوتاه داشته است. او بعداً این حادثه را «شرم‌آور» توصیف کرد و گفت: «کاش اتفاق نمی‌افتاد. واقعاً کاش این ویدیو در اینترنت نبود تا بچه‌هایم آن را نبینند».

در جریان تبلیغات فیلم *راه بازگشت* (۲۰۲۰) که در آن نقش یک الکلی را بازی می‌کند، افلک تأکید کرد که هنگام صحبت دربارهٔ اعتیادش احساس «آسیب‌پذیری» می‌کند و قصد ندارد «برای همیشه دربارهٔ این موضوع صحبت کند»: «فکر می‌کنم اگر صحبت کردن من دربارهٔ ترک اعتیاد ارزش داشته باشد، این است که این موضوع لزوماً هویت تو نیست. این نباید برچسبی باشد که روی سرت باشد». در سال ۲۰۲۳، او گفت که اغلب به بازیگران همکارش توصیه می‌کند تا حد امکان دربارهٔ مسائل اعتیادشان به صورت عمومی صحبت نکنند: «لازم نیست کسی نمونه بارز کسی باشد».

## ادعاهای جنبش من هم
در جریان جنبش من هم در سال ۲۰۱۷، بازیگر هیلاری برتون گفت که هنگام حضور تلویزیونی خود در برنامهٔ *TRL Uncensored* در سال ۲۰۰۳، افلک «بازویش را دور من انداخت و سپس دستش را روی سینهٔ چپم گذاشت». افلک در توییتر پاسخ داد: «من نسبت به خانم برتون رفتار نامناسبی داشتم و صمیمانه عذرخواهی می‌کنم.» آناماری تندلر، میکاپ آرتیست، گفت که افلک «در یک مهمانی گلدن گلوب در سال ۲۰۱۴ باسنم را گرفت… او سعی کرد وانمود کند که صرفاً می‌خواسته مؤدبانه مرا از مسیر کنار بزند.»

در واکنش به پرونده‌های سوءاستفاده جنسی علیه هاروی واینستین، افلک متعهد شد که هرگونه سود آینده از فیلم‌های اولیه‌اش با کمپانی میرامکس را به خیریه‌هایی که از قربانیان سوءاستفادهٔ جنسی حمایت می‌کنند اهدا کند و گفت تنها از این موضوع آگاه بوده که واینستین «فاسد و قلدر» است. در توییتی، بازیگر رز مک‌گوآن پاسخ داد: «تو دروغ می‌گویی.» او گفت پس از آن‌که در جشنواره فیلم ساندنس در سال ۱۹۹۷ توسط واینستین مورد آزار جنسی قرار گرفت، افلک را ملاقات کرده و در حالی که گریه می‌کرده به افلک گفته: «همین الان از پیش هاروی آمده‌ام» و «او گفت، ' لعنتی، به او گفته بودم دست از این کار بردارد.'» در ایمیل فاش‌شده دربارهٔ پروندهٔ مک‌گوآن، افلک اظهار داشت: «من هرگز رز را در هیچ هتلی در ساندنس ندیدم. او هرگز چیزی به من نگفت و من هم هرگز برداشت نکردم که توسط کسی مورد حمله قرار گرفته باشد.» در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۹، افلک گفت: «واقعاً نمی‌خواهم وارد داستان‌های فردی دیگران شوم، چون فکر می‌کنم آن‌ها حق دارند هر مقدار از داستانشان را که می‌خواهند بازگو کنند. من رز را باور دارم. از او حمایت می‌کنم. واقعاً او را دوست دارم و تحسین می‌کنم و برایش بهترین‌ها را آرزو دارم.» در سال ۲۰۲۰، مک‌گوآن توضیح داد: «این‌طور نیست که من از بن افلک خشمگین باشم. هرگز به او نگفتم 'همین الان مورد تجاوز قرار گرفتم'. این بیشتر برای نشان دادن این نکته بود که همه می‌دانستند و همه به نوعی بخشی از آن بودند، چه ناآگاهانه و چه آگاهانه.»

## فیلم‌شناسی

## جوایز و نامزدی‌ها

## منابع

* 
* در فیلم سوپرمن، بن افلک بتمن می‌شود بی‌بی‌سی فارسی

## پیوند به بیرون

* 
* 
* 
* 


رده:افراد آمریکایی آلمانی‌تبار
رده:افراد آمریکایی اسکاتلندی‌تبار
رده:افراد آمریکایی انگلیسی‌تبار
رده:افراد آمریکایی ایرلندی‌تبار
رده:افراد آمریکایی سوئدی‌تبار
رده:افراد زنده
رده:اهالی فالموت، ماساچوست
رده:بازیگران مرد تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران مرد اهل برکلی، کالیفرنیا
رده:بازیگران مرد اهل بوستون، ماساچوست
رده:بازیگران مرد اهل کالیفرنیا
رده:بازیگران مرد اهل کمبریج، ماساچوست
رده:بازیگران مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران مرد فیلم اهل ایالات متحده آمریکا
رده:بازیگران مرد کودک اهل ایالات متحده آمریکا
رده:برندگان جام ولپی بهترین بازیگر مرد
رده:برندگان جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اوریژینال
رده:برندگان جایزه انجمن کارگردانان آمریکا
رده:برندگان جایزه بهترین کارگردانی بفتا
رده:برندگان جایزه بهترین کارگردانی گلدن گلوب
رده:برندگان جایزه بهترین گروه بازیگری در فیلم انجمن بازیگران فیلم
رده:برندگان جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم‌نامه
رده:بشردوستان اهل ایالات متحده آمریکا
رده:پوکربازان آمریکایی
رده:تهیه‌کنندگان برنده جایزه اسکار
رده:تهیه‌کنندگان برنده جایزه گلدن گلوب
رده:تهیه‌کنندگان تلویزیونی اهل کالیفرنیا
رده:تهیه‌کنندگان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا
رده:تهیه‌کنندگان فیلم اهل کالیفرنیا
رده:زادگان ۱۹۷۲ (میلادی)
رده:فعالان اهل کالیفرنیا
رده:فعالان سیاسی اهل ایالات متحده آمریکا
رده:فیلم‌نامه‌نویسان اهل کالیفرنیا
رده:فیلم‌نامه‌نویسان اهل ماساچوست
رده:فیلم‌نامه‌نویسان مرد اهل ایالات متحده آمریکا
رده:کارگردانان فیلم اهل کالیفرنیا
رده:کارگردانان فیلم اهل ماساچوست
رده:متدیست‌های متحد اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان اهل برکلی، کالیفرنیا
رده:نویسندگان اهل بوستون
رده:نویسندگان اهل کمبریج، ماساچوست
رده:نیکوکاران اهل ایالات متحده آمریکا
رده:نویسندگان مرد سده ۲۰ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:فیلم‌نامه‌نویسان آمریکایی سده ۲۰ (میلادی)
رده:نویسندگان مرد سده ۲۱ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا
رده:فیلم‌نامه‌نویسان آمریکایی سده ۲۱ (میلادی)
رده:ندانم‌گرایان اهل ایالات متحده آمریکا
رده:کارگردانان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا
رده:صداپیشگان مرد اهل ایالات متحده آمریکا
رده:تهیه‌کنندگان تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا
رده:زوج‌های فیلم‌نامه‌نویسی