Hiru Kolore (trilogia)

***Trois couleurs*** Krzysztof Kiešlowski zuzendari poloniarraren trilogia zinematografikoa da, 1993-1994an argitaratua.

## Filmografia 
Krzysztof Kiešlowskik egindako trilogia hau honako hauek osatzen dute:

* ***Urdina***, 1993an kaleratua, Veneziako Mostran urrezko lehoi bat irabazi zuena;
* ***Zuria***, 1994an kaleratua, zuzendari onenaren Zilarrezko Hartza jaso zuen Berlinalen;
* ***Gorria*** 1994an kaleratu zuten, 1994ko Canneseko Zinemaldian lehiatu zen, 1995eko Oscar sarietarako hiru izendapenetan, 1995eko Cesar sarietarako sei izendapenetan eta musika onenaren Cesar batekin saritua izan zen.

## Fitxa teknikoa 
## Banaketa 
## Analisia 
Urdina, zuria eta gorria dira Frantziako banderaren koloreak, eta film bakoitzaren gaia Frantziako leloaren hiru hitzetako batean oinarritzen da: ***Liberté, egalité, fraternité*** (askatasuna, berdintasuna, senidetasuna). Hamar Aginduak *Le Décalogue* filmean bezala, Kiešlowskik anbiguotasunez eta ironiaz ilustratzen ditu balio horiek.

Kiešlowskik Poloniatik kanpo egindako lehen film arrakastatsua izan zen eta, zalantzarik gabe, bere lanik txalotuenak dira *Le Décalogue* pelikularen ondoren. *Roger Ebert* kritikariak maisulan gisa deskribatu zuen trilogia. Oro har, zinema modernoaren lan garrantzitsutzat jotzen da.

Film bakoitza modu berean hasten da: zarata bat entzuten da, eta gero ikusten da zer sortzen duen. Aldiro, objektu horrek paper erabakigarria du istorioaren ibilbidean: laster istripua izan zuen autoa *Urdinen*, maleta *Zurin* eta telefonoaren lekukoa *Gorrin*.

Hiru istorioak ia independenteak dira; hala ere, film bakoitzean adineko emakume bat ikusten da, sailkapen edukiontzi batean botila bat botatzen saiatzen dena. Julie (*Urdin*), bere atsekabeak barneratuta, ohartzen ez den bitartean eta Karolek (*Zuria*) irribarre ironiko batez begiratzen dion bitartean, Valentinek (*Gorria*) botila ontzira sartzen laguntzen dio. Agian, pertsonaia nagusiaren bilakaera ikus daiteke trilogiaren bidez, eta, horrela, mezu pozgarria, anaitasuna eta laguntza baita axolagabetasunaren eta isekaren gainetik gailentzen dena.

Film batetik besterako beste keinu bat: *Bleu* filmeko Justizia Jauregiko eszenan, Julie (*Bleu*) Karolen (*Blanc*) dibortzioaren audientzia gelan sartzen saiatu da. Eszena hori Julieri segika ikusten da *Bleu*-n, eta areto barrutik ikusita *Blanc*-en; *Rouge*-ren amaieran, ferry istriputik bizirik atera zirenen artean, *Blanc* et de *Bleu* filmetako pertsonaia nagusiak daude. Parte hartze bikain horiek *Blanc* eta *Rouge* filmeen amaierako generikoetan agertzen dira, banaketak egin eta berehala.

*Rouge* izango zen Krzysztof Kiešlowskiren karreraren amaiera eta berak zuzendutako azken filma. 1994an, ***Bouillon de culture***  telesaio ezagunean, Bernard Pivot kazetariak egindako galdera bati honela erantzun zkl++ion: «*Uzten dut, badut nahikoa zinema. Bira ematea, ematen duen poztasunarekin alderatuta, neurriz kanpoko estresa da niretzat. Erabaki nuen, gelditu!* »

* Film sail bateko pertsonaien arteko loturaren kontzeptua Eric Rohmer-en ''L'Amour l'après-midi* filmean erabili zen jada, *Six contes moraux* 6. eta azken zatia 1972an (aurreko filmetako pertsonaia batzuk ametsezko eszena batean agertzen dira) eta *Lucas Belvaux*-en trilogiak hartu zuen berriz 2002an.
* *Community* telesail amerikarraren 4. denboraldiko hamabigarren atalean aipatzen da trilogia, eta pertsonaiak ohartzen dira lotura batek elkartzen zituela elkartu baino askoz lehenago, Rojoren epilogoaren antzera.
* Edgar Wrighten *Blood and Ice Cream* trilogiak omenaldia egiten die *Trois couleurs'' trilogiari eta kolore bereizgarria ematen dio film bakoitzari: gorria beldurrezko filmerako, urdina polizia filmerako eta berdea aliens filmerako.

## Erreferentziak 
## Kanpo loturak 
*  Critique de Roger Ebert