open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Leon VII.a

**Leon VII.a** (Erroma, ? - † *ibidem*, 939ko uztailaren 13a) Eliza Katolikoaren 126. aita santua izan zen 936 eta 939 urteen bitartean.

## Hautaketa 
936an, Joan XI.a aita santua hil ondoren, Alberiko II.a Espolotekoak, garai hartan Erromako agintaria zenak, ziurtatu zuen Leon VII.a aita santu aukeratuko zutela,  bere agintepean segi zezan. Erromako San Sixto Vecchio elizako apaiza omen zen Leon, monje beneditarra. Ez zuen aitasantutzarako anbizio handirik, baina presiopean onartu egin zuen.

## Aita santu 
Leon VII.a hiru urtean bakarrik izan zen aita santu. Bere bulda gehienak monasterioei emandako pribilegioak izan ziren, horien artean bereziki Clunyko abadiarentzakoak. Leonek Odon Clunykoari eskatu zion Alberiko eta Hugo Arleskoa Italiako erregearen artean bitartekari lanak egitn zitzan. Odonek su-etena negoziatzea lortu zuen Alda, Hugoren alabaren, eta Alberikoren artean ezkontza adostuta. Leon VII.ak Frederiko Mainzekoa artzapezpikua ere Alemaniako erreformatzaile izendatu zuen. Leonek bataiatuak izateari uko egiten zioten juduak kanporatzen utzi zion Frederikori, baina ez zuen babestu juduen bataio behartua.

939ko uztailaren 13an hil zen eta San Pedro basilikan lurperatu zuten. Eztebe VIII.a jarraiki zitzaion.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Antoni Tàpies

**Antoni Tàpies i Puig** (; Bartzelona, 1923ko abenduaren 13a - *ib.*, 2012ko otsailaren 6a) kataluniar margolaria izan zen. Bere belaunaldiko artistarik ospetsuenetariko bat, agian Bigarren Mundu Gerra osteko kataluniar artistarik onena ere izan zen. Dau-al-Set estiloa jorratu zuen surrealismo eta dadaismoarekin lotuta dagoena. Bere lanek Paul Klee eta Joan Miróren lanetan eragin handia izan zuten.

Hasieran surrealismoa landu zuen, eta gero arte abstraktua lantzen hasi zen frantses pintoreen eraginez. 1950. urtean bere lehen erakusketa egin zuen Bartzelonan. 1953. urtean New Yorkera joan zen, eta bere obra ezagutzera eman zen Estatu Batuetan zehar. Nazioarteko erakusketa handietan hartu zuen parte. Pintura lanez gainera, aipagarria da bere lan grafikoa ere (grabatuak, litografiak, serigrafiak). 1979an Berlingo Akademiako kide hautatu zuten, 1981ean Frantziako arte ederretako urrezko domina irabazi zuen, eta 1984an Basileako Rembrandt saria.

1960. urteaz geroztik, pintura lanetan jarraitu bazuen ere, eskultura lanetan jardun zuen gehienbat. Material ugari erabili zituen bere eskulturetan: brontzea (1987, *Cruz anudada*)*,* zeramika (1988, *Sillón con barra*)*,* aluminioa eta altzairua (1990, *Silla y nube*). Bartzelonan badago bere lanez beteriko museo bat, Fundació Tàpies izenekoa.

## Ikus, gainera 
* Bartzelonar ezagunen zerrenda

## Erreferentziak 
## Kanpo loturak 
*   Tàpies elkargoaren webgunea
1347 Patria

**1347 Patria** asteroide gerrikoan aurkitutako 1347. asteroidearen izena da. 1931ko azaroak 6an aurkitu zuen Grigory Neujminek Simeisetik. Bere behin-behineko izendapen zientifikoa **1931 VW** zen. Bere izena Aberriagatik jasotzen du.

## Kanpo estekak
Alfredo Kraus

**Alfredo Kraus Trujillo** (Las Palmas Kanaria Handikoa, Espainia, 1927ko azaroaren 24a - Madril, Espainia, 1999ko irailaren 10a) espainiar tenorra izan zen.

Zarzuelan lan egin ondoren, operari ekin zion. Jules Masseneten *Werther* operan interpretazio gogoangarriak egin izan zituen bere ibilbide luzean.

## Biografia 
Valentzian, Bartzelonan eta Milanen egin zituen kantu ikasketak.

Zartzuela abestu zuen Espainian eta 1958an Bartzelonako Liceoan egin zuen aurkezpena. Ondoren Londresko Covent Garden (1959), Chicagon (1962) eta New Yorken (1966).

Munduko tenorrik ospetsuenetako bat izan zen. Irabazi zituen sarien artean aipagarria da 1984. urtean lortu zuen Laura Volpi Nazioarteko Saria.

Ahotsez tenor lirikoa zen; teknika harrigarria zuen. Interpretazio aipagarriak zituen Verdiren *Rigoletto*, Gounoden *Fausto*, Masseneten *Werther*, baita Bellini, Donizzetti eta Rossiniren lanak.

*Gayarre* (1959) filmaren antzezle nagusia izan zen, Julian Gaiarre euskal tenorea antzeztuz.

## Erreferentziak 
## Ikus, gainera 
* Musika klasikoa
Roberto Matta

**Roberto Antonio Sebástian Matta Echaurren** (Santiago, Txile, 1911ko azaroaren 11a - Civitavecchia, Italia, 2002ko azaroaren 23a) txiletar margolaria izan zen. Bere herrialdeko artistarik ospetsuenetariko bat da, espresionismo abstraktua eta surrealismo landu zuena.

## Bizitza 
Arkitektura ikasketak egin zituen Santiagoko Unibertsitate Katolikoan, eta handik Parisa aldatu zen. Parisen Le Corbusierrekin lan egin zuen. 1935 inguruan García Lorca, Dalí eta André Breton ezagutu zituen Espainian. Handik bi urtera Le Corbusierren lantegia utzi eta surrealismoaren bidetik abiatu zen; urte hartan bertan surrealisten erakusketan ikusgai jarri zituen bere marrazkiak. 1938an olio pintura lantzen hasi zen, *Barne paisaiak* (izen hori jarri zien egileak bere hasierako obrei) paisaia fantastikoen sailarekin.

1939an Europatik New Yorkera ihes egin zuen, eta han iheslari surrealistekin harremana izan zuen (Duchamp, Ernst, Tanguy, Masson, Breton). 1940an bakarkako lehen erakusketa egin zuen, eta 1942an *Erbesteko artistak* erakusketan parte hartu zuen New Yorken. Ondoren Mexikora aldatu zen, eta 1949az gero Italiara, Ingalaterrara eta Frantziara bidaiatu zuen. 1940ko hamarraldian espresionismo abstraktuaren berrikuntzak iragarri zituen. Bere obretan automata hibrido eta intsektu tankerako izaki izugarriak agertzen dira, adibidez, *Eros precipitado* (1944, New Yorkeko Arte Modernoaren Museoan) obran. Surrealismoaren eragina nabarmentzen da Mattaren margolaritzan, zeinuak izaki beldurgarriak dira, gizarte modernoaren zibilizazio teknologikoaren ezaugarri, eta gizakiak makinaren aroan bizi duen bakardadea adierazten du.

Baina 1950 inguruan, 1948an hain zuzen, surrealistekiko lotura eten eta Erromara joan zen. Han, espazio kosmikoan igerian ageri diren forma organikoak eta irudi onirikoak alde batera utzita, espresionismoaren hurbilagoko bide bati heldu zion. 1960ko hamarraldian erreferentzia politikoak agertu zituen. 1970ean irudi kosmiko eta apokaliptikoen bidez Augusto Pinocheten estatu kolpearen ondorengo Txileko egoera salatu zuen. Obra aipagarriak ditu *Lurra gizakia da* (1941), *Djamila gaia,* Espainiako Gerra Zibilean oinarritua (1962) eta *Batasunaren egoerari buruz* (1965).

## Lan nabarmenak 
* *Morfologías sicológicas* (1938-1939)
* *Pista fabulosa de la muerte* (1941)
* *El vértigo de Eros* (1944)
* *La cuestión Djamile* (1958)
* *La vida Allende la muerte* (1973)
* *El primer gol del pueblo chileno* (1971)

Skulptur chaosmos.jpg|*Chaosmos*
Ojo con los desarrolladores.jpg|*Ojo con los desarrolladores*

## Erreferentziak
Tomas II.a Saluzzokoa

**Tomas II.a Saluzzokoa** edo **Tomas II Vastokoa** (1304-Saluzzo, 1357ko abuztuak 18) Saluzzoko markesa izan zen 1336 eta 1357 bitartean. Federiko I.a Saluzzokoa eta Margarita de La Tour Du Pinen semea zen.

## Bizitza 
Tomas Milango Viscontitar batekin ezkondua zegoen, aliantzak medio, gibelino alderdikoa bihurtzen zuena. Eta, beraz, tronuratu bezain pronto, Tomasek Akaia, Savoia eta Montferratorekin aliatzea erabaki zuen eskualdean Roberto I.a Napolikoa guelfoak zuen botere geroz eta handiagoari aurre egiteko. Federiko I.ak amaitu gabe utzi zuen oinordekotzaren kontua bere anaiordearen aurrean, eta Federiko hil ondoren, Manfredo V.a Saluzzokoa bere iloba Tomas kargutik kentzeko armada handi bat prestatzen aritu zen. Tomas anjoutarraren etsai porrokatua zenez, Manfredok oso erraz konbentzitu zuen Roberto I.a armada bat ordain ziezaion.

Bere aliantzen fruitu bezala, Tomasek gatazka askotan hartu zuen parte, eskualdea etengabeko gerratan baitzegoen guelfo eta gibelinoen artean. Aimone Savoiakoa kondearekin zuen bere aliantzagatik 1339ko otsailak 20an soldadu talde batekin Parabiagoko guduan parte hartu zuen, Lodrisio Viscontiren agindupean, Seprioko jauna zena eta San Jurgiren Konpainia sortu zuena. Gudu hau Milango jauna zen Luchino Viscontiren garaipenarekin amaitu zen, eta Lodrisio eta bere aliatuen porrotarekin, beraz, honela, Milango oinordekotza lehiak kitatuak geratzen zirelarik.

Azkenik, Manfredo prest egon zen bere ilobari erasotzeko, eta iparraldetik markeserrian sartu zen anjoutar armadarekin Saluzzo setiatzera iritsi arte. Setioak 1341eko apirilak 7tik 14rarte iraun zuen, hiriak bere burua hiriak berak hala erabakita entregatu zuenean. Hiriaren keinua eskertu beharrean, Manfredok hiria erre eta gaztelua suntsitu zuen. Tomas kartzelatua izan zen. Baina urte bete beranduago guelfoak eskualde guztian garaituak izaten ari ziren, eta babes falta eta Viscontitarren presioaren ondorioz, Manfredok tronua itzuli behar izan zion Tomasi, erreskate on bat jaso aurretik askatu ez zuen arren.

## Seme-alabak 
Tomasek hamaika seme-alaba izan zituen bere emazte Ricardarekin, Galeazzo I.a Viscontiren alaba zena:

* Federiko II.a Saluzzokoa, bere oinordekoa
* Galeazzo (1332), haurtzaroan hil zela uste dena.
* Azzone (1336-1426), Monasterolo, Oncino, Paesana, Crissolo, Sanfront eta Castellarreko jauna
* Eustaquio (1405ean hil zena), Cervinasco eta Monesiglioko kondea, San Pietro Monterosso, Montemale eta Prasleveseko jauna.
* Luchino, ziuraski ezkontzaz kanpokoa, Savoiako kondeen ezkutaria izan zena.
* Constanzo
* Giacomo
* Luchina, Giovanni Beccariarekin ezkondua
* Beatriz, Antonio Falettorekin ezkondua, Villafalettoko jauna zena.
* Pentesilea, Ludoviko Chiesakoarekin ezkondua
* Ana, lekaidea izan zena.
Santiago Calatrava

**Santiago Calatrava Valls** (Valentzia, 1951ko uztailaren 28a) espainiar arkitekto, eskultore eta ingeniaria da. Atenasko Olinpiar Konplexua, Tenerifeko Auditorioa, Bilboko Zubizuri eta Valentziako Arte eta Zientzien Hiria diseinatu ditu, besteak beste.

## Bizitza 
Parisen eta Valentzian artea eta arkitektura ikasi zituen eta segidan, ingeniaritza zibilari heldu, Zurichen, goi-teknologiak liluraturik, Gaudí, Nerva zein Félix Candelaren obraren eraginpean betiere. Zurichen bertan hasi zen lanean 1981ean eta berehala egin zen ezaguna Europa osoan. 1989an beste bulego bat zabaldu zuen Parisen, eta laster hasi zen haren izena nazioarteko lehiaketa ospetsuenei lotuta azaltzen. Besteak beste, Berlingo *Reichstag* proiektuan parte hartu zuen (1993). Ordurako, ordea, beste makina bat egina zen: Rodako Bach zubia (1987) eta Montjuïceko dorrea (1989-1992), Bartzelonan biak; Kuwaiteko pabiloia eta Alamillo zubia, Sevillako Expo'92 erakusketarako eginak; Bilboko aireportuaren handitze lanak (1991-2000); Torontoko BCErako eginiko *Gallery and Heritage Square *proiektua, edo Lyon-Satolasko tren geltokia. Sari asko jaso ditu, eta erakusketa ugaritara haren obrak eraman izan dituzte. Calatravaren arkitekturaren hastapenak oso soilak dira sarritan, baina horiei emandako konponbide teknikoak oso konplexuak izan daitezke. Haren estiloan, lan antropomorfikoen eragina nabari da, Pier Luigi Nervi arkitektoarena adibidez. Arkitektura, ingeniaritza eta eskultura zenbaitetan uztartzen ditu, hiru alor horietan egin dituen ikasketez baliatuz.

## Lanak 

Fitxategi:Auditoriotenerife.jpg
Fitxategi:Flickr - paul bica - arches.jpg
Fitxategi:Ciutat de les Arts i les Ciències - L'Umbracle.jpg
Fitxategi:Hemispheric - Valencia, Spain - Jan 2007.jpg
Fitxategi:Milwaukee Art Museum 1 (Mulad).jpg
Fitxategi:Gare Oriente Lisboa.JPG
Fitxategi:The Turning Torso, Malmo.JPG
Fitxategi:Calatrava Jerusalem.jpg
File:Barcelona-pont-bac-de-roda.jpg

## Kanpo estekak 
## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
* : Calatravaren obraren aurrean kritikak eta salaketak biltzen dituen web orria.
* : Santiago Calatravaren web orri ofiziala.
Kaliko

**Kalikoa** (frantsesez *calicot*) kotoizko oihal bat da, ohi alde batetik kolore biziekin estanpatua. Indian du jatorria, non jada XI. mendean fabrikatzen zen.

Bere izena frantsesezko *calicot* hitzetik dator, eta hau *Calicut*etik (egungo Kozhikode), India hego-mendebaldeko hiri bat dena, Kerala estatuan dagoena.

XVIII. mendean arrakasta handiz sartu ziren Britania Handiko eta Europako merkatuetan; artilez eta sedaz egindako ohiko esku ehungintzarekin lehian aritzen zen. Hain izan zenez lehia handia, kotoiaren industria indartsua sortu zen eta handik hasi ziren kotoiaren inguruko industri eraldaketa handiak.

Katuen kolorazioaren ezaugarri bati ere erreferentzia egin diezaioke, non ile zuriak marroi-laranja eta beltz koloreko orbanak erakuts ditzakeen. Ezaugarri hau duten katu guztiak emeak dira, hau da, euren zeluletako bakoitzean bi X kromosoma dituztela. Laranja kolorearentzako genea X kromosoman dago, eta beltz kolorearentzako alelo bat izan dezake. Bi alelo horiek elkarrekin eta zuriarekin konbinatuta egoteko modu bakarra bi X kromosoma egotea da.

## Kanpo estekak
Jack Rackham

thumb|260px|Jack Rackhamen bandera.

**Jack Rackham** (1682 &ndash; 1720ko azaroaren 18a), ***Kaliko Jack*** izenaz ezaguna, kapitain pirata ingeles bat izan zen XVIII. mendean. Ezizena zeramatzan kalikozko arropengatik jaso zuen, baina famatuagoa izan zen bere itsasontzian bi emakume pirata ospetsu eramateagatik: Anne Bonny eta Mary Read.

Rackham Charles Vane kapitain pirataren kontramaisua izan zen. Vanek gudu batean zehar gerraontzi frantziar bat jazartzeari uko egin zionean, tripulazioak hain nahigabe handia hartu zuen, matxinatu egin zela eta Rackham buruzagi izendatu zuela.

Geroago, Rackhamek errege barkamen eskaintza bat onartzea erabaki zuen eta New Providenceko porturantz nabigatu zuen. Hango egonaldian, Rackham Anne Bonny izeneko emakume ezkondu batez maitemindu zen. Rackhamek arpilatutako gauza ugari Annegan inbertitu zituen. Geroago, Burgess kapitainaren eskifaiarekin elkartu zen, hura ere antzinako pirata eta garai horretan kortsarioa Karibe itsasoan espainiar itsasontzien bila.
Per Noste

**Per Noste** kultura elkarte bat da, Orthezen 1960an sortu zena, *Per Nouste* izenarekin, Gaskoiniako okzitaniar hizkuntza (gaskoia) eta kultura babesteko eta sustatzeko asmoz. Sorrerako lehendakaria Roger Lapassade izan zen. Hogeita sei kide sortzaileen artean ziren Robert Darrigrand, Pierre Tucoo-Chala eta Xavier Ravier. 1965ean Michel Grosclaude batu zitzaien. Laster, hizkuntza irakasteko obrak argitaratu zituzten.

Per Noste IEOren Pirinio Atlantikoetako ordezkari izan zen 2009 arte. Egitasmo asko bultzatu eta lagundu ditu, hala nola Calandretak (escòlas Calandretas, Nadau kantari taldea, Ràdio País irratia, Ostau Bearnés elkartea Pauen…).

## Argitalpenak 
thumb|250px|Per Noste-n logotipoa bere argitalpen lanarentzat

1967 urtean *Per Nouste* aldizkaria abiatu zuen elkarteak. Gerora izena aldatuko zuen: *Per Noste* 1968an, eta *País Gascons* 1979an.

Elkartearen jarduera nagusia da okzitanieraren gaskoi dialektoan idatzitako liburuak eta Gaskoiniari buruzko liburuak argitaratzea. Dagoeneko 100 liburu baino gehiago ditu argitaratuak.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
* Per Noste elkartearen webgunea
1348 Michel

**1348 Michel** asteroide gerrikoan aurkitutako 1348. asteroidearen izena da. 1933ko martxoak 23an aurkitu zuen Sylvain Arendek Uccletik. Bere behin-behineko izendapen zientifikoa **1933 FD** zen.

## Kanpo estekak
1349 Bechuana

**1349 Bechuana** asteroide gerrikoan aurkitutako 1349. asteroidearen izena da. 1934ko ekainak 13an aurkitu zuen Cyril Jacksonek Johannesburgotik. Bere behin-behineko izendapen zientifikoa **1934 LJ** zen.

## Kanpo estekak
1350 Rosselia

**1350 Rosselia** asteroide gerrikoan aurkitutako 1350. asteroidearen izena da. 1934ko urriak 3an aurkitu zuen Eugène Joseph Delportek Uccletik. Bere behin-behineko izendapen zientifikoa **1934 TA** zen. Bere izena Marie Thérèse Rosselgatik jasotzen du.

## Kanpo estekak
1351 Uzbekistania

**1351 Uzbekistania** asteroide gerrikoan aurkitutako 1351. asteroidearen izena da. 1934ko urriak 5ean aurkitu zuen Grigory Neujminek Simeisetik. Bere behin-behineko izendapen zientifikoa **1934 TF** zen. Bere izena Uzbekistan herrialdeagatik jasotzen du.

## Kanpo estekak
Atlantic Coast Conference

|-
| **Maila**
| bgcolor=#EEEEEE| NCAAko lehen maila
|-
| **Sortua**
| bgcolor=#EEEEEE| 1953
|-
| **Kideak**
| bgcolor=#EEEEEE| 15
|-
| **Kirolak**
| bgcolor=#EEEEEE| 13 gizonezko 12 emakumezko
|-
|colspan="2" align=center bgcolor="#0000A0" | **Kokapena**
|-
|colspan="2" align=center | 300px
|}

**Atlantic Coast Conference** (ACC) () NCAAko lehen mailako konferentzia bat da. 1953ko ekainak 14an sortua, ACC 20 kiroletan parte hartzen duten 15 kidez osatua dago.

Konferentzia honetan praktikatzen diren kirolak beisbola, saskibaloia, futbol amerikarra, krosa, belar hockeya, golfa, lacrossea, arraunketa, softbola, igeriketa eta jauziak, atletismoa,, boleibola eta borroka dira.

## Kideak 
## Konferentziako palmaresa futbol amerikarrean 
thumb|250px|Konferentzia honetako kide diren unibertsitateen kokapena.

## Konferentziako finalak saskibaloian 
|width="15"|&nbsp;
|valign="top"|

## Kanpo estekak 
* Atlantic Coast Conferencen webgune ofiziala
Jean Diederich

**Jean «Bim» Diederich** (Esch-sur-Alzette, 1922ko otsailaren 20a - 2012ko abenduaren 6a) luxenburgotar txirrindularia izan zen.

## Biografia 
1977 eta 1984 bitartean profesionala izan zen Lucien Didier txirrindulari-ohiaren aitaginarreba zen.

Profesionala 1946 eta 1954 bitartean, Frantziako Tourrean lortu zituen hiru etapa garaipenak eta 1951ko Frantziako Tourrean hiru egunez sailkapen nagusiko lider izana nabarmen daitezke.

## Palmaresa 
## Emaitzak Frantziako Tourrean 
* 1947: 15.
* 1949: 15.
* 1950: 18. eta etapa garaipen bat
* 1951: 12., etapa garaipen bat eta hiru egunez maillot horia
* 1952: abandonatu egin zuen eta etapa garaipen bat
* 1953: abandonatu egin zuen

## Taldeak 
Jean Diederichek honako talde hauetan korritu zuen:

* 1946: HELYETT et CILO
* 1947: HELYETT et ARBOS-TALBOT
* 1948: GARIN-WOLBER et RICO
* 1949 - 1952: GARIN-WOLBER
* 1952: FERU
* 1953: GARIN
* 1954: GARIN-DIEDERICH

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Eztebe VIII.a

**Eztebe VIII.a** (Alemania, ? - † Erroma, 942ko urria) Eliza Katolikoaren 127. aita santua izan zen 939 eta 942 urteen bitartean.

## Erreferentziak
Marino II.a

**Marino II.a** (Erroma, ? - † *ibidem*, 946ko maiatza) Eliza Katolikoaren 128. aita santua izan zen 942 eta 946 urteen bitartean.

Alberiko II.a Spoletokoak bultzatu zuen haren hautaketa eta alde administratiboei ekin zien, politikoak baztertuz.

## Erreferentziak
Agapeto II.a

**Agapeto II.a** (Erroma, ? - † *ibidem*, 955eko azaroaren 8a) Eliza Katolikoaren 129. aita santua izan zen 946 eta 955 urteen bitartean.

Pornokrazia amaitzen saiatu zen Oton I.ari laguntza eskatuz.

## Erreferentziak
Bedua (meandroa)

**Bedua** Urola ibaiaren estuarioaren goialdeko meandro eta uharteak dira. Eskuinaldean eta iparralderantz Artadi auzoa dago, eta ezkerraldean aldiz Narrondo eta Oikia; hirurak dira Zumaiako auzoak. Beduako gune populatua, Zestoako lurretan, pixka bat hegoalderago daude, hurbil xamar, berez

Antzina ingurune hori padura zen nagusiki, baina historian zehar gizakiak lehortu eta nekazaritzarako eta industriarako erabili du. Itsasaldiek eta ibaiak ekarritakoak ekosistema berezia sortu dute, hala floraren nola faunaren aldetik.

## Kanpo estekak 
* "Beduako meandroa eta uharteak", Zumaiako Udalaren webgunea.
1951ko Frantziako Tourra

**1951ko Frantziako Tourra** Itzuli Handi honen 38. edizioa izan zen. 1951ko uztailak 4 eta 29 artean ospatu zen. 4690 kilometroko ibilbidea egin zen 24 etapatan banatuta.

Edizio honetan 123 txirrindularik parte hartu zuten, txirrindulari kopuru ezberdineko 12 taldetan banatuta. Horietatik soilik 66 izan ziren proba amaitu zutenak, eta talde bakar batek ere ez zuen proba bere txirrindulari guztiekin amaitzea lortu.

Edizio honetan, Mont Ventoux lehen aldiz igo zen, eta 25 urteren ondoren, lasterketa ez zen Parisen hasi.

Edizio honetako garailea izan zen Hugo Kobletek proba batez beste 32,949 kilometro orduko abiaduran egin zuen.

## Etapak 
## Sailkapen nagusia 
|-
| 123 partehartzaile, 66 sailkatu
|
|}

## Mendiko sailkapena 
# Raphaël Géminiani 66 punturekin
# Gino Bartali 59 punturekin
# Fausto Coppi, Hugo Koblet eta Bernardo Ruiz 41 punturekin.

## Taldekako sailkapena 
* Frantzia

## Partehartzaileak 
A : Abandonatu egin zuen etapan zehar ; HD : Abandonatu egin zuen ; NP : Ez zuen etapa hasi.

*Artikulu hau frantsesezko eta gaztelerazko wikipedietatik itzulia dago*.

## Kanpo estekak
Raymond Carr

**Sir Albert Raymond Maillard Carr** (Bath, Ingalaterra, 1919ko apirilaren 11 – 2015eko apirilaren 19a) historialaria izan zen, Espainiako, Latinoamerikako eta Suediako historian aditua. 1968 eta 1987 artean Oxfordeko St Antony's College zuzendu zuen.

## Lanak 
* *Two Swedish Financiers: Louis De Geer and Joel Gripenstierna*, 1963
* *Spain 1808–1939*, 1966
* *Latin American Affairs*, 1970
* *The Republic and the Civil War in Spain*, 1971
* *English Fox Hunting: A History*, 1976
* *The Spanish Tragedy: the Civil War in Perspective*, 1977
* *Spain: Dictatorship to Democracy* (Juan Pablo Fusirekin batera), 1979
* *Modern Spain: 1875-1980*, 1980
* *Spain 1808-1975*, 1982
* *Fox-Hunting* (Sara Carrekin batera), 1982
* *Puerto Rico: a colonial experiment*, 1984
* *The Spanish Civil War: A History in Pictures*, 1986
* *The Chances of Death: a diary of the Spanish Civil War*, 1995
* *Visiones de fin de siglo*, 1999
* *Spain: a history*, 2000
* *El rostro cambiante de Clío*, 2005
Carlo Maria Martini

**Carlo Maria Martini** (Orbassano (Piemonte), 1927ko otsailaren 15a - Gallarate 2012ko abuztuaren 31) italiar kardinala izan zen, 1980 eta 2002 artean Milango artzapezpikua izan zena.

Jesusen Lagundiaren kidea eta 1952an apaiz ordenatua, 1983an kardinal bilakatu zen. Bere kideen artean ikuspuntu liberalak zituen eta 2005eko konklabean Aita Santua izatekotan egon zen. 1998an *¿En qué creen los que no creen?* liburua argitara eman zuen, zeinetan Umberto Ecorekin elkarrizketa garatzen duen hainbat gairi buruz, hala nola itxaropena edo emakumezkoek elizaren baitan zer jarduera egin dezaketen. Antzinako hizkuntzetan aditua zen; Greziera, Latina eta Hebreeraz gain, Aramera eta Caldeera ezagutzen zituen, eta Italieraz gain, Ingeles, Alemaniera, Frantses, Portuges, egungo Greziera eta Arabieraz mintzatzeko gauza zen. 2010ean web orria sustatu zuen, Roberto Tuccirekin batera, gazteei Vatikanoko II. Kontzilioa ezagutzera emateko xedeaz. Parkinsonen gaixotasuna nozitu zuen zaharretan.

## Erreferentziak
Luxenburgoko errepide txirrindularitzako txapelketa

eskuinera|140px
**Luxenburgoko errepide txirrindularitzako txapelketa** Luxenburgoko txapeldun nazionala izango den txirrindularia erabakitzeko 1922tik ospatzen den lasterketa bat da.
[thumb|150px|[Kim Kirchen txapeldunaren mailotarekin 2004an.]]
[thumb|[Benoît Joachim, txapelduaren maillota jantzita 2008ko Dunkerqueko Lau Egunetan.]]
[thumb|200px|[Fränk Schleck|Frank Schleck.]]
[thumb|150px|[Bob Jungels zazpi aldiz Luxenborgoko txapelduna.]]

## Palmaresa 
(*) kanporatua

## Kanpo estekak
Giovanni Sartori

**Giovanni Sartori** (Florentzia, 1924ko maiatzaren 13a - Erroma, 2017ko apirilaren 4a) italiar politologoa izan zen, politika konparatzailean aditua.

## Lan hautatuak 
* *Democrazia e Definizioni* (1957)
* *Stato e Politica nel Pensiero di Benedetto Croce* (1966)
* *Political Development and Political Engineering* (1968)
* *La Politica: Logica e Metodo in Scienze Sociali* (1979)
* *Teoria dei Partiti e Caso Italiano* (1982)
* *Democrazia: cosa è*' (1993)
* *La Democracia Después del Comunismo* (1993)
* *Ingegneria Costituzionale Comparata* (1994)
* *Homo Videns: Televisione e Post-Pensiero* (1997)
* *Pluralismo, multiculturalismo e estranei: saggio sulla società multietnica* (2000)
* *La Terra Scoppia: Sovrapopolazione e Sviluppo* (2005)
* *Mala Tempora* (2004)
* *La democrazia in trenta lezioni* (2008)
Dunkerqueko Lau Egunak

**Dunkerqueko Lau Egunak** () 1955ean sortu zen txirrindularitza lasterketa bat da, Frantziako ipar muturrean dagoen Nord-Pas-de-Calais eskualdean ospatzen dena. Bere izena gora-behera, bost eta sei egun bitartean irauten du (hasieran **Dunkerqueko Bost Egunak** ere deitua izan zen). UCI Zirkuitu Kontinentalak sortu zirenetik UCI Europe Tourreko egutegian dago, 2.HC mailan, maila gorena. Freddy Maertens da lasterketa hau aldi gehien irabazi duen txirrindularia eta irabazleen artean Jaques Anquetil edota Bernard Hinault frantziarrak ditugu. Inoiz ez dira txirrindulari euskaldunik podiumean izan.

## Palmaresa 
## Kanpo estekak 
* Dunkerqueko Lau Egunen webgune ofiziala
Norberto Bobbio

**Norberto Bobbio** (Turin, 1909ko urriaren 18a - *ibidem.*, 2004ko urtarrilaren 9a) italiar filosofo eta politologoa izan zen. Sozialismo liberalaren sortzaileetako bat, XX. mendeko filosoforik jarraituenetariko bat izan zen.

## Lan hautatuak 
* ''L'indirizzo fenomenologico nella filosofia sociale e giuridica*, Turin, 1934
* *Scienza e tecnica del diritto*, Turin, 1934
* *L'analogia nella logica del diritto*, Turin, 1938
* *La consuetudine come fatto normativo*, Padua, 1942
* *La filosofia del decadentismo*, Turin, 1945
* *Stati Uniti d'Italia*, 1945
* *Teoria della scienza giuridica*, Turin, 1950
* *Politica e cultura*, Turin, 1955
* *Studi sulla teoria generale del diritto*, Turin, 1955
* *Teoria della norma giuridica*, Turin, 1958
* *Teoria dell'ordinamento giuridico*, Turin, 1960
* *Il positivismo giuridico*, Turin, 1961
* *Locke e il diritto naturale*, Turin, 1963
* *Italia civile*, Turin, 1964
* *Giusnaturalismo e positivismo giuridico*, Milan, 1965
* *Da Hobbes a Marx*, Napoli, 1965
* *Profilo ideologico del Novecento italiano*, Turin, 1960, 1990
* *Saggi sulla scienza politica in Italia*, Turin, 1969
* *Diritto e Stato nel pensiero di E. Kant*, Turin, 1969
* *Una filosofia militante: studi su Carlo Cattaneo*, Turin, 1971
* *Quale socialismo*, Turin, 1977
* *Il problema della guerra e le vie della pace*, Bolonia, 1979
* *Studi hegeliani*, Turin, 1981
* *Ideologie e il potere in crisi*, Florentzia, 1982
* *Il futuro della democrazia*, Turin, 1984
* *Maestri e compagni*, Florentzia, 1984
* *Il terzo assente*, Turin, 1988
* *Thomas Hobbes*, Turin, 1989
* *L'età dei diritti*, Turin, 1989
* *Il dubbio e la scelta. Intellettuali e potere nella società contemporanea*, Erroma, 1993
* *Elogio della mitezza e altri scritti morali*, Milan, 1994
* *Destra e sinistra*, Erroma, 1994
* *Eguaglianza e libertà*, Turin, 1995
* *De senectute*, Turin, 1996
* *Autobiografia*, Erroma, Bari, 1999
* *Teoria generale della politica*, Turin, 1999
* *Trent'anni di storia della cultura a Turin (1920-1950)*, Turin, 2001
* *Il dubbio e la scelta*, Erroma: Carocci, 2001
* *Dialogo intorno alla repubblica*, Bari, 2001
* *Liberalismo e Democrazia*, Simonelli Editore, Milan, 1985, 2006
* *Contro i nuovi dispotismi Scritti sul berlusconismo'', Dedalo 2008
Little Britain

***Little Britain*** () Erresuma Batuan ekoiztutako komedia eta umorezko telesaila bat da.

Erresuma Batuan 2001eko irailaren 16tik 2006ko abenduaren 31ararte BBC Three eta BBC One kateek emititu zuten. Gurean aldiz, Euskal Herri osoan ETB3 kateak euskaraz eta Ipar Euskal Herrian 2005eko azaroaren 19tik aurrera TPS Cinéculte kateak frantsesez emititu zuten.

Telesailak Britainia Handiko biztanleen eguneroko bizitza islatzen du.

## Kanpo estekak 
* Little Britain telesailaren webgunea BBCko webgunean 
* Little Britain telesailaren IMDBko fitxa ikusgai 
* Little Britain telesaila BBCko programen fitxategian
Lucien Aimar

**Lucien Aimar** (1941eko apirilak 28an Hyèresen jaioa) txirrindulari frantziar bat izan zen, profesionala 1965 eta 1973 artean.

## Karrera zaletu bezala 
Aimar txirrindulari frantziar bikaina izan zen zaletuen mailan, 1964ko Tokioko Olinpiar Jokoetan parte hartu zuen olinpiar taldeko kide izan zelarik.

Bi hilabete beranduago, 2. postuan amaitu zuen Etorkizuneko Tourra, Felice Gimondi italiarrarengandik 42 segundora, minutu baten galerarekin zigortua izan ondoren, belgiar txirrindulari batekin izan zuen ikamika baten ondorioz.

## Karrera profesional bezala 
1965ean pasa zen profesionaletara, Ford-Gitane taldean, non Jacques Anquetil zegoen, eta Raphaël Geminianik zuzentzen zuena. Frantziako Tourreko bere debutean abandonatu egin behar izan zuen erorketa baten ondorioz.

1966an, denboraldia egun bakarreko lasterketatan zenbait garaipen lortuz eta Flèche Wallonen 2. postu bat lortuz hasi zuen, baina urte hau nagusiki Frantziako Tourra irabazi zuelako nabarmentzen da, Aubisque eta Turingo ihesaldietan lortutako bi etapa garaipeni eta Jacques Anquetilen laguntzari esker.

1967an Italiako Giroan parte hartu zuen Anquetilen laguntzaile bezala, eta 7. amaitu zuen sailkapen nagusian. Frantziako Tourrera frantziar talde nazionalaren lider bezala joan zen, eta etapa garaipen bat lortu ondoren, sailkapen nagusian 6. amaitu zuen. Tourraren ondoren, 2. amaitu zuen Frantziako errepide txirrindularitzako txapelketan.

Hurrengo urtean Espainiako Itzulira joan zen, Gimondik irabazi zuena, eta Aimarrek soilik 9. amaitzea lortu zuen. Ezin izan zuen aurreko urteko etapa garaipena errepikatu, Tourreko etapa batean bigarren amaituz eta sailkapen nagusian zazpigarren. Urte horretan bai lortu zuen Frantziako errepide txirrindularitzako txapelketa irabaztea.

1969 urte zail bat izan zen Aimarrentzat, non denboraldi osoan oso forma txarra izan zuen, Frantziako Tourrean izan zuen partehartze kaxkarrean isladatu zena. Gainera, hilabetez dopingagatik zigortua izan zen, eta, beraz, ezin izan zuen Espainiako Itzulian parte hartu.

Bic taldearen beregituraketa baten ondoren, Luis Ocañaren iritsierarekin beste batzuen artean, Aimarrek taldez aldatu zuen, eta iraganeko bere forma onaren zati bat berreskuratu zuen, garaipen nabarmengarririk lortu ez zuen arren. 2. amaitu zuen Bordele-Paris klasikoan, eta 9. Frantziako Tourrean, non Lucien Van Impe belgiarra bihurtu zen Sonolor Lejeune taldearen lider.

1971n, jada taldeko liderra izan gabe, Aimarrek 9. amaitu zuen Tourra ihesaldi baten ondorioz. Bere karrerako azken bi urteetan ez zuen entzute handiko beste garaipenik lortu palmareserako, 1972 eta 1973ko Tourretan bai parte hartu zuen arren, honela Tourrean 9 aldiz parte hartuz, non, 1965ekoa izan ezik, guztiak amaitu zituen.

## Palmaresa 
## Sailkapen orokorra Itzuli Handietan 
## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
*
Baracchi Saria

**Baracchi Saria** () Italian jokatzen zen binakako erlojupeko txirrindularitza lasterketa bat zen.

1941 eta 1946 artean, zaletuentzako lineako lasterketa bat zen, ondoren profesionalentzako 1947 eta 1948an, eta, azkenik, erlojupeko lasterketa bat.

1991n Bergamon ospatu zen azken edizioa, Munduko Txirrindularitza txapelketarako, banakako erlojupeko bezala.

## Palmaresa 
## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Antonio Soler (musikagilea)

**Antonio Soler Ramos** (Olot, 1729ko abenduak 3-San Lorenzo de El Escorial, 1783ko abenduak 20) konposatzaile eta klabizenbalo jotzaile espainiar bat izan zen, XVIII. mendeko teklaturako musikaren espainiar eskolako ordezkaria eta Espainian Domenico Scarlattik sartutako musika korrontearen jarraitzailea.

## Bizitza 
6 urte zituenean Montserrateko Eskolanian sartu zen, non musika eta organoko bere ikasketak hasi zituen, Fernando Sorrek egingo zuen bezala. Monje bezala sartu zen San Jeronimoko ordena erlijiosoan, eta apaiz bezala ordenatua izan zen 1752an, honegatik "Aita Soler" bezala ezagutzen delarik. Kapera maisu izan zen Lleidako katedralean, eta, beranduago, San Lorenzo de El Escorial monasterioko organo-jotzaile eta koro zuzendari kargua okupatu zuen, non bere Jeronimoen elkartearen kide izatera pasa zen. Hemen lehen organojole bezala irakatsi eta jotzen zuen, eta ofizioentzako musika sortzen zuen. Bere ikasleen artean Karlos III.a Espainiakoaren semea zen Gabriel Borboikoa Espainiako infantea zen. Infantea oso ikasle gaia zen; izan ere Solerrek idatzitako klabearentzako sonatak Gabrielentzat propio idatziak izan ziren.

El Escorialen ikasi zuen José de Nebra eta Domenico Scarlattirekin. Azken hau, garai hartan, espainiar gorteko konposatzailea zen, eta nabarmen eragin zuen Solerren lanean. Antzekotasun esanguratsuak topa daitezke bi konposatzaileen sonatetan. Biek erabili zituzten jauzi zabalak, esku gurutzaketa errepikatuak eta tertzera edo sextazko eskala igaroerak. Hala ere, estilo aldetik ezberdintasunak daude, Solerrek "Albertiren baxua" gogoko izatea adibidez, Scarlattik oso gutxitan erabili zuena. Era berean, honek acciaccatura deritzona erabiltzen zuen, Solerrek erabiltzen ez zuena.

Espainiar klabearen maisurik ospetsuenatzat hartzen da, eta bere izaera nabarmenak modu indartsuan domeinatzen du XVIII. mendeko espainiar musikan.

## Bere lana 
400 lau baino gehixeagoren egiletza ematen zaio, honako hauek aipa daitezkeelarik:

* Klabearentzako 200 sonata baino gehiago (gehienak piano-jotzaile estatubatuarra zen Frederick Marvin]]ek aurkitu eta argitaratuak).
* 5 boskote hari laukote eta organoarentzat
* Sei kontzertu bi organorentzat
* 6 kontzertu bi biolin, biola eta klabearentzat
* 9 Meza
* 25 ereserki erlijioso
* 5 Requiem
* 60 Salmo
* 13 Magnificat
* 21 lan hil zerbitzurako
* 5 motete
* 12 Benedicamus
* 132 gabon kanta

Teoriko bezala "Modulazioaren giltza eta musikaren antigoaltasunak" izeneko armoniari buruzko tratatu bat idatzi zuen. Oso ezaguna da bere **Fandangoa**, espainiar dantza erritmikoaren aire bat.

## Kanpo estekak
Ansinhan

**Ansinhan** (, ) Okzitaniako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Ekialdeko Pirinioak departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an  biztanle zituen.

## Demografia 
### Biztanleria 
2007an Ansignan udalerrian erroldatutako biztanleak 184 ziren. Familiak 84 ziren, horien artean 32 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 28 bakarrik bizi ziren emakumeak), 28 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 16 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 8 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

### Etxebizitza 
2007an 154 etxebizitza zeuden, 84 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 62 bigarren erresidentzia ziren eta 7 hutsik zeuden. 132 etxeak ziren eta 21 apartamentuak ziren. 84 etxebizitza nagusietatik 56 bere jabearen bizilekua ziren, 22 alokairuan okupaturik zeuden eta 6 doan lagata zeuden; 4 etxek bi gela zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 31 etxek lau zituzten eta 39 etxek bost zituzten. 39 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 42 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 25 etxetan bat baino gehiago zituzten.

### Biztanleria-piramidea 
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

## Politika 
### Alkateen zerrenda 
## Ekonomia 
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 96 ziren, horien artean 65 aktiboak ziren eta 31 inaktiboak ziren. 65 pertsona aktiboetatik 53 lanean zeuden (30 gizon eta 23 emakume) eta 11 langabezian zeuden (5 gizon eta 6 emakume). 31 pertsona inaktiboetatik 12 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 14 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

### Diru sarrerak 
2009an Ansignan udalerrian 92 unitate fiskal zeuden, 195 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 10.643 euro zen.

### Ekonomia jarduerak 
2007an zeuden 10 komertzioetatik, 3 eraikuntza enpresak ziren, 3 ibilgailuen saltze eta konpontze enpresak ziren, 1 garraio enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen, 1 finantziazio enpresa zen eta 1 administrazio publikoko enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 5 zerbitzu publikoetatik, 1 posta bulegoa zen, 1 banku bulegoa, 1 ibilgailuen konpontzeko eta nekazaritza tresnetako lantokia, 1 igeltseroa eta 1 zurgina.

2000. urtean Ansignan udalerrian 6 nekazaritza-ustiategi zeuden.

## Hezkuntza eta osasun ekipamenduak 
2009an lehen-hezkuntzako eskola bat zegoen.

## Gertuen dauden herriak 
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

    400px|ezkerrera|Herri batzuen distantzia eta kokapen erlatiboa 
    

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
* Résumé statistique INSEEren udalerriko estatistiken laburpena.
* Évolution et structure de la population INSEEren udalerriko datuen fitxa.
* France par comune Frantziako udalerri guztietako datu zehatzak mapa baten bitartez eskuragarri.
L'Albère

'''L'Albère''' () Katalan Herrietako udalerri bat da. Administratiboki Frantziako Ekialdeko Pirinioak departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an  biztanle zituen.

## Demografia 
### Biztanleria 
2007an L'Albère udalerrian erroldatutako biztanleak 74 ziren. Familiak 25 ziren, horien artean 11 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 7 bakarrik bizi ziren emakumeak), 7 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 7 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

### Etxebizitza 
2007an 40 etxebizitza zeuden, 26 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 13 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. 22 etxeak ziren eta 19 apartamentuak ziren. 26 etxebizitza nagusietatik 14 bere jabearen bizilekua ziren, 9 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 6 etxek hiru zituzten, 6 etxek lau zituzten eta 12 etxek bost zituzten. 22 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 10 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 14 etxetan bat baino gehiago zituzten.

### Biztanleria-piramidea 
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

## Politika 
### Alkateen zerrenda 
## Ekonomia 
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 47 ziren, horien artean 33 aktiboak ziren eta 14 inaktiboak ziren. 33 pertsona aktiboetatik 28 lanean zeuden (15 gizon eta 13 emakume) eta 6 langabezian zeuden (4 gizon eta 2 emakume). 14 pertsona inaktiboetatik 3 erretiraturik zeuden, 4 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

### Ekonomia jarduerak 
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 3 ostalaritza eta jatetxe enpresak ziren eta 1 zerbitzu enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 funeraria zen eta 1 jatetxe.

2000. urtean L'Albère udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.

## Gertuen dauden herriak 
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

    400px|ezkerrera|Herri batzuen distantzia eta kokapen erlatiboa 
    

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
* Résumé statistique INSEEren udalerriko estatistiken laburpena.
* Évolution et structure de la population INSEEren udalerriko datuen fitxa.
* France par comune Frantziako udalerri guztietako datu zehatzak mapa baten bitartez eskuragarri.
Arboçols

[thumb|300px|Udalerria [Conflenten kokatua.]]
**Arboçols** (katalanez; ; okzitanieraz *Arbossòls*) Katalan Herrietako udalerri bat da, Conflent eskualdean kokatua. Administratiboki Frantziako Ekialdeko Pirinioak departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an  biztanle zituen.

## Geografia 
Udalerrian izen bereko herriaz gain beste bat dago, Marcèvol, 1822 aparteko udalerria izan zena.

## Demografia 
### Biztanleria 
2007an **Arboçols** udalerrian erroldatutako biztanleak 107 ziren. Familiak 54 ziren, horien artean 25 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 21 bakarrik bizi ziren emakumeak), 21 seme-alabarik gabeko familiak ziren eta 8 seme-alabak dituzten bikoteak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

### Etxebizitza 
2007an 91 etxebizitza zeuden, 59 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 26 bigarren erresidentzia ziren eta 6 hutsik zeuden. 84 etxeak ziren eta 5 apartamentuak ziren. 59 etxebizitza nagusietatik 46 bere jabearen bizilekua ziren, 9 alokairuan okupaturik zeuden eta 3 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 14 etxek hiru zituzten, 25 etxek lau zituzten eta 19 etxek bost zituzten. 35 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 33 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 15 etxetan bat baino gehiago zituzten.

### Biztanleria-piramidea 
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

## Kultura eta hizkuntza 
Gaur egun eskola itxita dago (oraingo udaletxea da) eta herriko ume bakanak Vinçàkora joaten dira.

Fenolhedés eskualdearekin muga egiten duela, bere hizkera katalanean okzitanierarako trantsiziozko ezaugarriak ematen dira.

## Ekonomia 
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 64 ziren, horien artean 40 aktiboak ziren eta 24 inaktiboak ziren. 40 pertsona aktiboetatik 32 lanean zeuden (17 gizon eta 15 emakume) eta 8 langabezian zeuden (3 gizon eta 5 emakume). 24 pertsona inaktiboetatik 14 erretiraturik zeuden, 5 ikasten zeuden eta 5 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

### Diru sarrerak 
2009an **Arboçols** udalerrian 57 unitate fiskal zeuden, 100,5 pertsonek osaturik. Pertsona bakoitzeko diru-sarrera fiskalaren mediana urteko 14.599 euro zen.

### Ekonomia jarduerak 
2007an zeuden 5 komertzioetatik, 1 janari enpresa zen, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 zerbitzu enpresa zen.

2009an norbanakoentzat zegoen zerbitzu bakarra igeltseroa zen.

## Gertuen dauden herriak 
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

    400px|ezkerrera|Herri batzuen distantzia eta kokapen erlatiboa 
    

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
* Résumé statistique INSEEren udalerriko estatistiken laburpena.
* Évolution et structure de la population INSEEren udalerriko datuen fitxa.
* France par comune Frantziako udalerri guztietako datu zehatzak mapa baten bitartez eskuragarri.
Aiguatèbia i Talau

[thumb|300px|Udalerria [Conflenten kokatua.]]
**Aiguatèbia i Talau** (katalanez; ) Katalan Herrietako udalerri bat da, Conflent eskualdean kokatua. Administratiboki Frantziako Ekialdeko Pirinioak departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2010an 44 biztanle zituen.

## Geografia 
Udalerria egun ezagutzen den bezala 1982an sortu zen, bi udalerrik bat egin zutenean:
* Aiguatèbia; udaletxea bertan dago.
* Talau: desagertutako udalerri honetan beste zenbait etxagune zeuden:
** Toèvol.
** Moncles, egun hustua. 
** els Plans, hau ere hustua. Sant Miquel dels Plans eliza geratzen da; 1402an dagoeneko bere parrokia Sant Esteve de Talauri atxikitua zegoen. 
** Cabrils.

## Historia 
Angeletsen matxinadan, 1673ko otsailaren 7an frantses tropek herria erre zuten. Eliza 20 urte geroago berreraiki zuten.

Bi udalerrien arteko fusioa 1982an egin zen.

## Demografia 
### Biztanleria 
2007an **Aiguatèbia i Talau** udalerrian erroldatutako biztanleak 45 ziren. Familiak 24 ziren, horien artean 8 pertsona bakarrekoak ziren (4 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak) eta 16 seme-alabarik gabeko familiak ziren. Hala ere 2008an urte osoan udalerrian bizi zirenak 19 besterik ez ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

### Etxebizitza 
2007an 129 etxebizitza zeuden, 25 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 87 bigarren erresidentzia ziren eta 17 hutsik zeuden. 123 etxeak ziren eta 4 apartamentuak ziren. 25 etxebizitza nagusietatik 19 bere jabearen bizilekua ziren, 1 alokairuan okupaturik zegoen eta 5 doan lagata zeuden; 1ek gela bat zuen, 1ek bi zituen, 5 etxek hiru zituzten, 10 etxek lau zituzten eta 8 etxek bost zituzten. 12 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 11 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 11 etxetan bat baino gehiago zituzten.

### Biztanleria-piramidea 
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

## Ekonomia 
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 28 ziren, horien artean 20 aktiboak ziren eta 8 inaktiboak ziren. 20 pertsona aktiboetatik 18 lanean zeuden (9 gizon eta 9 emakume) eta 2 langabezian zeuden (2 gizon). 8 pertsona inaktiboetatik 4 erretiraturik zeuden eta 4 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

### Ekonomia jarduerak 
2007an herrian zegoen saltoki bakarra administrazio publikoko enpresa batena zen.

## Herritar ospetsuak 
* Ermengol d'Urgell (X. mendearen bigarren erdialdean tradizioaren arabera Aiguatèbian jaioa, el Pont de Barren 1035ean hila), Urgelleko apezpikua, eliz katolikoak santutzat joa eta elizbarrutiaren patroia.

## Gertuen dauden herriak 
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

    400px|ezkerrera|Herri batzuen distantzia eta kokapen erlatiboa 
    

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
* Résumé statistique INSEEren udalerriko estatistiken laburpena.
* Évolution et structure de la population INSEEren udalerriko datuen fitxa.
* France par comune Frantziako udalerri guztietako datu zehatzak mapa baten bitartez eskuragarri.
Bero transmisioaren koefiziente

**Bero transmisioaren koefizientea**, **bero transferentziako koefizientea** edo **K koefizientea** termodinamikan eta ingeniaritza kimikoan bero transmisioa kalkulatzeko erabiltzen da, transmisio hori fluido eta solido baten artean konbekzioz edo fase aldaketagatik gertatzen denean.

:h = \frac{q} {A \cdot \Delta T }

Non,

*q* = bero emaria, J/s = W

*h* = bero transmisioaren koefizientea, W/(m2K)

*A* = bero transmisioaren gainazal azalera, m2

*ΔT* = solidoaren gainazala eta inguruko fluidoaren arteko tenperatura diferentzia, K

Gaineko ekuazio horrek erakusten duenez, bero transmisioaren koefizienteak proportzionaltasun koefizientearen lana egiten du, azalera jankinerako bero emaria (*q/A*) eta indar eramale termodinamikoaren (*ΔT*) artean.

Sistema internazionalean bero transmisio koefizientearen unitateak wattio metro karratu eta kelvineko dira: W/(m2K).

## Kanpo estekak
Vallestàvia

[thumb|300px|Udalerria [Conflenten kokatua.]]
**Vallestàvia** (katalanez; ) Katalan Herrietako udalerri bat da, Conflent eskualdean kokatua. Administratiboki Frantziako Ekialdeko Pirinioak departamenduan dago, Okzitania eskualdean. 2013an  biztanle zituen.

## Demografia 
### Biztanleria 
2007an **Vallestàvia** udalerrian erroldatutako biztanleak 91 ziren. Familiak 40 ziren, horien artean 16 pertsona bakarrekoak ziren (12 bakarrik bizi ziren gizonak eta 4 bakarrik bizi ziren emakumeak), 8 seme-alabarik gabeko familiak ziren, 12 seme-alabak dituzten bikoteak ziren eta 4 seme-alabak dituzten guraso-bakarreko familiak ziren.

Biztanleriak, denboran, ondorengo grafikoan ageri den bilakaera izan du:

### Etxebizitza 
2007an 82 etxebizitza zeuden, 39 familiaren etxebizitza nagusia ziren, 42 bigarren erresidentzia ziren eta 1 hutsik zegoen. 80 etxeak ziren eta 2 apartamentuak ziren. 39 etxebizitza nagusietatik 27 bere jabearen bizilekua ziren, 6 alokairuan okupaturik zeuden eta 7 doan lagata zeuden; 2 etxek gela bat zuten, 3 etxek bi zituzten, 10 etxek hiru zituzten, 12 etxek lau zituzten eta 13 etxek bost zituzten. 21 etxek euren parking plaza propioa zuten azpian. 18 etxetan ibilgailu bat zegoen eta 18 etxetan bat baino gehiago zituzten.

### Biztanleria-piramidea 
2009an sexu eta adinaren araberako biztanleria-piramidea hau zen:

## Politika 
### Alkateen zerrenda 
## Ekonomia 
2007an lan egiteko adina zuten pertsonak 63 ziren, horien artean 38 aktiboak ziren eta 25 inaktiboak ziren. 38 pertsona aktiboetatik 28 lanean zeuden (15 gizon eta 13 emakume) eta 11 langabezian zeuden (8 gizon eta 3 emakume). 25 pertsona inaktiboetatik 9 erretiraturik zeuden, 9 ikasten zeuden eta 7 "bestelako inaktibo" gisa sailkaturik zeuden.

### Ekonomia jarduerak 
2007an zeuden 4 komertzioetatik, 1 bestelako produktu industrialen fabrikazioko enpresa zen, 1 eraikuntza enpresa zen, 1 ostalaritza eta jatetxe enpresa zen eta 1 informazio eta komunikazio enpresa zen.

2009an zeuden norbanakoentzako 2 zerbitzu publikoetatik, 1 igeltseroa zen eta 1 jatetxe.

2000. urtean **Vallestàvia** udalerrian 5 nekazaritza-ustiategi zeuden.

## Herritar ospetsuak 
* Joan Miquel Mestre de Vallestàvia, XVII. mendeko militar katalana, Angeletsen matxinadan parte hartu zuena.

## Gertuen dauden herriak 
Diagrama honek gertuen dauden herriak erakusten ditu.

    400px|ezkerrera|Herri batzuen distantzia eta kokapen erlatiboa 
    

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
* Résumé statistique INSEEren udalerriko estatistiken laburpena.
* Évolution et structure de la population INSEEren udalerriko datuen fitxa.
* France par comune Frantziako udalerri guztietako datu zehatzak mapa baten bitartez eskuragarri.