Luis Rodríguez de Viguri

**Luis Rodríguz de Viguri y Seoane** abokatu, diplomazialari eta politikari espainiarra izan zen, Sustapen ministroa Alfontso XIII.aren erregealdian, eta Ekonomia Nazionalekoa Dámaso Berenguer jeneralaren agintaldian.

## Biografia 
### Lehen urteak 
Luis Rodríguez de Viguri galiziar sustrai sakonetako intelektualen familia batean jaio zen, Santiago de Compostelako Unibertsitateko mediku eta Medikuntzako katedradun baten semea eta Galiziako tokiko gaien idazle ospetsu baten iloba baitzen.

Bere amaren etxean lehen heziketa jaso ondoren, batxilergoa Santiagoko Irakaskuntza Ertaineko Institutuan egin zuen, bere jaioterriko Unibertsitatean Zuzenbidean lizentziatu zen eta 1901ean Madrilen doktoratu zen ondasun higiezinen komertzialtasunari buruzko tesi batekin. Oposizio bidez sartu zen Gorputz Juridiko Militarrean 1907an, eta karrera diplomatikoan urte berean.

Madrilgo Zientzia eta Literatura Ateneoko bazkide izan zen, eta Galiziako Errege Akademiako euskaltzain urgazlea.

### Bere bizitza politikan 
Bere bizitza publikoa, alderdi kontserbadoreetan eta Nekazaritza Alderdian, karrera diplomatikoan eta politika aktiboan garatu zen. Bizitza legegilean hasi zuen Lugoko diputatu gisa 1918an, eta probintzia horretan eserlekua izan zuen 1923ra arte, eta, II. Errepublikan, 1933ko eta 1936ko legegintzaldietan.

1919an, Horniduren idazkariorde izendatu zuten, eta, postu hori kenduta, Horniduren komisario nagusi 1919 eta 1920 bitartean, Ministroen Kontseiluko Lehendakaritzako idazkariorde 1921ean, eta, urtebete geroago, Posta eta Telegrafoen zuzendari nagusi eta Sustapeneko idazkariorde. Azken arlo horretan, José Sánchez Guerraren sorginkeria gisa sailka daiteke, harekin Sustapen ministro izan baitzen 1922ko uztailaren 29tik abuztuaren 21era bitartean. Egun horietan, Sánchez Guerrak Picasso espediente ospetsua izapidetu zuen, Antonio Mauraren ekimenez, Annualeko Hondamendiaren ondoriozko erantzukizunak argitzeko, eta horrek Gobernuaren zati baten dimisioa ekarri zuen, ordura arte Sustapen ministro zen Manuel Argüellesena, hain zuzen ere.

Bitartekotasun labur horretan, izapide hutseko xedapen batzuk baino ezin izan zituen sinatu.

Ministerio-bulegotik igaro ondoren, 1924an, Rodríguez de Vigurik *La derrota de Annual* eta *El asedio de Monte Arruit* izeneko liburua idatzi zuen, generalaren defentsan idatzia, Felipe Navarro jeneralaren defentsan, eta juridiko militar gisa defendatu zuen, absoluzioa lortuz.

Urte batzuetan Justizia Militarraren Buletina zuzendu zuen eta 1934ko ekainaren 25ean Gregorio Marañonen ondoren Errege Elkarte Geografikoaren presidente izan zen 1936ko uztailaren 18ra arte, 1939an Antonio Aranda Mata ordezkatuz.

1930ean, Primo de Riveraren erorketarekin eta Berenguer kabinetearen eraketarekin, Rodriguez de Viguri berriro ere Ministroen Kontseiluko kide izan zen, oraingoan Ekonomia Nazionaleko Ministerioan, honek ere modu laburrean okupatu zuelarik (1930eko abuztuaren 20tik 1931ko otsailaren 18ra), Alfontso XIII.aren Monarkiaren azkena zen Aznar almirantearen kabineteak ordezkatu zuen arte. Aldi horretan Lan ministerioa ere bete zuen, 1931ko urtarrilaren 3tik otsailaren 14ra.

Madril frentepopulistan, 1936ko irailean, Abokatuen Elkargoak ohar bat argitaratu zuen, Alcalá Zamora, Gil Robles, Luca de Tena, Juan de la Cierva, Alejandro Lerroux, José Antonio Primo de Rivera, Antonio Goicoechea, Gabriel Maura, Ricardo Samper, José María Yanguas, José María Lamamié de Clairac, César González Ruano, Antonio Royo Villanova eta Eduardo Benzo, besteak beste.

Madrilen hil zen 1945eko abenduaren 12an, Belgikako Leopoldo II .aren Ordenako Gurutze Handiaren jabe zela.

## Kanpo estekak