Maskat eta Oman

**Maskat eta Omango Sultanerria** () arabiar estatu bat, eta ondoren britainiar protektoratua izan zen, gaur egun Oman modernoaren parte diren lurraldeak, gaur egungo Arabiar Emirerri Batuetako zati batzuk eta Pakistango Gwadar hiria barne hartzen dituena. Ondoko Pakistanen mendebaldeko eskualde batzuk (Gwadar) ere Maskat eta Omango Sultanerriaren parte ere baziren.

Maskat eta Omango Sultanerria ez da nahastu behar "Tregoaren Oman"ekin (Tregoaren Estatuak ere deitua), 1820tik aurrera britainiar protektoratu bat osatu zuten xekeek administratutako lurralde multzo bat baitziren.

## Hedapena 
Sultanerria kulturalki desberdinak ziren bi eskualdek osatu zuten. Alde batetik, Maskateko Sultanerriko kostaldeko tribu aberatsak zeuden, sekularizatuagoak, eta, bestetik, barnealdeko tribuak, pobreagoak eta erlijioarekiko atxikimendu handiagoa zutenak.

Omango barnealdea nominalki Maskateko sultanen kontrolpean zegoen arren, praktikan lurralde hauetan Omango Imamerriaren iman kontserbadoreen autoritatea nagusitzen zen, hauek ibadhismoa praktikatzen baitzuten.

Maskateko sultanerriak flota garrantzitsua zuen, 1650ean portugaldarrak eskualdetik kanporatu zituztenetik itsas inperio bat eratzea ahalbidetu ziona. Botere hori XIX. mendera arte luzatu zen, eta sultanerri horren menpeko lurraldeak Oman, Arabiar Emirerri Batuak, Balutxistango hegoaldea eta Zanzibar ere izan ziren, egungo Tanzaniako kostaldearen aurrean, eta egungo Kenya eta Mozambikeko kostaldeen aurrean zeuden uharte batzuk ere. Maskateko sultanerriak esklaboen merkataritza oparoa egin zuen Afrika ekialdeko kostaldean zehar. Are gehiago, sultanerriak Maskareinak XV. mendean kontrolatu zituela ere uste izan da.

## Gainbehera 
1820ko hamarkadaren hasieran, sultanerriak bere lurralde gehienen gaineko kontrola galdu zuen Persiar golkoan. Lurralde horiek Tregoaren Estatuak deituak izatera igaro ziren, protektoratu britainiar bat osatzera igaro zirenak, eta denborarekin etorkizuneko Arabiar Emirerri Batuak izango ziren. Al Said dinastiako bosgarren sultanak, Said bin Sultanek, sultanerriko lurralde jabetzak sendotu zituen eta Omango ekonomiak nabarmen egin zuen aurrera. Hala ere, omandar itsas-armada ez zen gai izan teknologikoki ondoen prestatuta zeuden europar itsas-armadak gainditzeko, eta horregatik galdu zuen sultanerriak hego-ekialdeko Asiarekiko merkataritzaren zati handi bat. Sultanerriak esklaboen merkataritza uzteko Erresuma Batuaren presioak sultanerriaren botere politiko eta ekonomikoaren galera ekarri zuen.

1856ko ekainaren 4an, Said bin Sultan tronurako oinordekorik izendatu gabe hil zen, eta Al Said dinastiako kideek ezin izan zuten gobernaria nor izango zen itundu. Britainiar bitartekaritzaren bidez, Al Said klaneko bi gobernadore izendatu ziren, eta sultanaren hirugarren semea, Thuwaini bin Said, lehorreko gobernadore bihurtu zen. Bere seigarren semea, Majid bin Said, Zanzibarko sultanerriko gobernari independente bihurtu zen 1856ko urriaren 19an. Zanzibarko sultanek zerga bat ordaindu behar izan zioten Maskati.

Maskateko sultanerria hasieratik eraso zuten barnealdeko tribu ibadhiek, kostaldeko gobernari sekularizatuenen eraginaren aurka baitzeuden. Britainiarrek berek sultanerriko gobernua defendatu behar izan zuten, herrialdearen banaketa historiko honek, kostaldeko eta barnealdeko lurraldeen artean, XIX. eta XX. mendeetan zehar jarraitu zuen. Taimur bin Feisal sultanak, Omango Imamerriaren barneko lurraldeei autonomia mugatua eman zien arte, hauek, 1920ko Seebeko bake hitzarmenetik, ibadhiar erlijiosoek gobernatuko zituztelarik.

Maskat eta Omango Sultanerriaren itsasoz haraindiko azken jabetzak Omango golkoaren beste aldean dagoen Gwadarreko portua izan zen, 1958an Pakistani saldu ziotena.

## Matxinada eta petrolio-ustiapena 
Persiako golkoan petrolio gordina aurkitzeak areagotu egin zituen Maskateko sultanaren eta Oman barruko imanen arteko borrokak. Anglo-Persian Oil Company konpainiak 1920ko hamarkadaren hasieran hasi zituen petrolio-prospekzioak, nahiz eta Bigarren Mundu Gerrak izugarri zaildu zituen jarduera horiek.

Omango azken imamak, Ghalib Bin Alik, 1954an altxamendu bat hasi zuen, sultanak Iraq Petroleum Companyri ustiapen-lizentziak eman zizkionean, petrolio-eremu nagusiak Omango Imamerriaren lurraldean zeuden arren. Liskarrak 1955ean amaitu ziren, baina gatazka are luzeago bat sortu zen, Jebel Akhdar matxinadan amaituko zena, non Said bin Taimur sultana britainiarren laguntza militarraren mende zegoen. Iraq Petroleum, Petroleum Development Oman esplorazio-bazkidearekin batera, europar petrolio-enpresena zen, eta Anglo-Iranian Oilen ondorengoa, British Petroleum, barne hartzen zuen. British Petroleumek sultanari errebeldeen aurrean ematen zion laguntza indartzera bultzatu zuen gobernu britainiarra.

Matxinada 1957an hasi zen berriro, Saudi Arabia matxino ibadhiei laguntzen hasi zenean, nahiz eta azkenean sultana gai izan bere nagusitasuna ezartzeko herrialdearen barnealdean. Urte berean, britainiar indarrek Nizwa herria bonbardatu zuten, Imamerriaren hiriburua, eta ibadhiar teokrazia eraitsi zuten. Ghalib Bin Ali Saudi Arabian erbesteratu zen, eta azken indar matxinatuak bi urte geroago garaitu zituzten, 1959an. Seebeko bake hitzarmena indargabetua izan zen eta Omango Imamerriaren autonomia ezeztatua izan zen.

1976an, britainiarren laguntzarekin, sultanak bere posizioa ziurtatu zuen barrualde osoan, Dhofarren matxinadarekin amaituz.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak