Arrainketariak

**Arrainketariak.**  Euskal kostaldeko herrietan arrain freskoa saltzen ibiltzen ziren emakumeak dira. 

## Historia 
Ohikoa zen kostaldea eta ingurunea lotzen zituzten bideetatik, askotan oinutsik hasieran,  eta buruan otarra zeraman emakume baten irudia ikustea, *Arrain freskue!!!* deiadarka.  

Arrain saltzaile ibiltaria edo arrainketarien lana, familiako emakumezkoen lana zen iragan mende arte, amengandik alabengana pasatuz, neskatxak oso gaztetatik hasten ziren amei laguntzen eta 12-13 urterekin jada beren kabuz salmentan. 

Familiako gizonak gau osoan arrantzan aritu ondoren, egunsentian itzultzen ziren harrapatutako uztarekin. Goiz-goizetik, arrainketariak zain egoten ziren itsasertzean, txalupak merkantziaz beteak noiz iritsiko zain, gero inguruko herrietan saltzeko edo merkantzia trukatzeko. 

Ontziak iritsi ondoren, arrainketariek arraina jasotzen zuten, saskietan sartu, iratzez estali hobeto kontserba zedin eta oihal batez estaltzen zuten. 

Eguna argitzearekin batera, zenbat kantu, zenbat kontu eta hitz-jario arrainen truke! Kalez kale oihuka ariko ziren: *antxuak, sardinak, txoriak, txitxarruak, berdelak, txipiroiak*!! Edota sasoian sasoiko beste zeinahi arrain, herritarrak erostera jaisten ziren arte. Herri osoan barrena ibiltzen ziren, baita baserrialdean ere. Kale bakoitzean leku jakinetan geratzen ziren.   
ezkerrera|thumb|261x261px|Arrainketaria
Arrainak saltzeko unean aurkezpen hobea ukan zezan txirikordatua ere aurkezten zen. Buruan zama astuna zutela eta oinetako bakarrak hondatu ez zitezen oinutsik ibiltzen ziren bideetan barrena. Eta askotan, herrien sarreran, ezkutuan zeuzkaten olanak janzten zituzten, bezeroen aurrean itxura hobea emateko. 

*Arrain freskoa!!!* oihua entzun orduko, bizilagunak beren etxeetatik ateratzen ziren, arrainketariek saldu edo trukatzeko zituzten salgaiak, hots, patata, barazki, arrautza, haragi edo bestelako derrigorrezko produktuekin aldatzeko. Arraina saskian garraiatzen zuten, bertan, bi plater eta nylonezko hariz egindako pisuak zeramatzaten, batez ere, salmenta unean kilo laurden eta kilo bat artean pisatzen zuten pisutxoak erabiltzen zituztenak. Beraien artean salmenta orduak errespetatzen zituzten.

Kalean desfilatzen ariko balira bezala ibiltzen ziren buruan oihalezko burutiaren gainean otarrea edota baldea jarrita, sekulako abileziaz, besoak libre eta zama iraultzeko batere arriskurik eta beldurrik gabe. 

Arrantza handia izanez gero, arratsaldeetan ere agertzen ziren, baina gehienetan eguerdian bukatzen zuten salmenta, biharamunean berriz hasteko.

### Arrainketariak,  arrain salmentatik  haratago 
Eguneroko joan-etorri horiei esker, arrainketariak kostaldeko herrien arteko komunikazio-iturri bihurtu ziren. 

Etxera itzultzean, kaleko lanez gain etxeko premiei ere erantzun behar izaten zieten, hala nola, itsaski-bilketa, gatza biltzea, tresnak zaintzea edo arrantza-lanetan laguntzea izaten ziren eginbeharreko lanak. Itsasotik bizitzea oso zaila zen. 

Lanbide honek une gogorrak sortzen zituen. Arrainketariek eta haien familiek maiz jasan behar izaten zuten, aste osoak iraun zitzakeen eguraldi txarrak eta denbora horretan ezin zen arrantzara joan. Beraz, ez zegoen ez salmentarik, ez dirurik, ez eta elikagairik ere etxean.

### Lanbide berriak 
Belaunaldien arteko erreleborik ezak eta negozio-teknika berrien etorrerarekin eta osasun-araudiaren eta arrain izoztuaren agerpenaren ondorioz, lanbide tradizional honi amaiera XX mendean eman zitzaion, geroztik zenbait lanbide berri ere sortuz, esate baterako, *saregileak, neskatilak eta enpaketatzaileak.*

## Erreferentziak 
  
## Kanpo estekak