Leidengo Hitzarmena

**Leidengo hitzarmenak**, edo **Leidengo Adierazleak**, arkeologoek, filologoek, historialariek eta batz ere, epigrafistek antzinako testuen ezaugarri fisikoak jakinarazteko eta ergitaratzeko erabiltzen diren adierazle batzuk adostu eta ezarri zituen.

Inskripzioen edizio kritikoaren helburu nagusia da ikasleei eta ikerlariei inskripzio baten ezaugarri nagusietarako sarbidea ematea, modu eraginkor eta estandarizatuan, bai euskarriari dagokionez, bai inskripzio horri buruz idatzita dagoen testuari dagokionez. Edizioa ahalik eta estandarizatuena izan dadin, nazioartean onartutako zenbait arau erabiltzen dira testua editatzeko, batez ere siglak eta laburdurak ebazteari dagokionez, bai eta denboraren poderioz gal daitezkeen letrak edo hitzak itzultzeari dagokionez ere.

Oso garrantzitsua da zeinu diakritikoak behar bezala erabiltzea, inskripzio baten edizioa kontsultatzen duen edozein adituk uler dezan, haren argazkia ikusi beharrik gabe, inskripzioaren gainean gordetzen diren letrak, laburtuta dauden hitzak, testuaren zati bat non galdu den, etab. Epigrafista gehienek «Leiden sistema» delakoa erabili ohi dute, zenbait herrialdetan aldaera arinekin. Aldaketa txiki batzuekin, zeinu diakritikoen Leiden sistema erabiltzen da epigrafia latindar eta grekorako garrantzitsuenak diren bi korpora epigrafikoak argitaratzeko: Corpus Inscriptionum Latinarum (CIL) eta Inscriptiones Graecae (IG).

Leideneko arauak, edizio moderno batean testu epigrafiko edo papirologiko baten izaera adierazteko erabiltzen diren arau, sinbolo eta kortxeteen multzo ezarria dira. Erudizio klasikoko aurreko mendeetan, inskripzioen, papiroen edo eskuizkribuen testuak argitaratu zituzten akademikoek konbentzio dibergenteak erabili zituzten testuaren izaera eta zuzenketa edo berrezartze editorialak adierazteko. Nahasmendu hori zuzentzen laguntzeko diseinatu zuten Leideneko bilera.

Arauen formarik zaharrena 1931n Leidengo Unibertsitatean akademiko klasikoen bilera batean adostu zen eta handik gutxira artikulu batean argitaratu.  Epigrafia eta papirologiaren arauen erabileran aldaketa txikiak daude (baita greziar eta latindar epigrafien artekoak ere). Berrikiago, akademikoek hobekuntzak eta sistemari egindako doikuntzak argitaratu dituzte.
## Arau edo zeinu garrantzitsuenak 
## Erreferentziak 
## Bibliografia 
*   Dohnicht, Marcus (2000ko ekaina). *Zusammenstellung der diakritischen Zeichen zur Wiedergabe der lateinischen Inschrifttexte der Antike für den Unicode*
*   Dow, Sterling (1969). «Conventions in editing: a suggested reformulation of the Leiden System», *Greek, Roman and Byzantine Studies Scholarly Aids*, Durham, 2. 
*   Elliott, Tom; *et al* (2000–2008). «All Transcription Guidelines». *EpiDoc Guidelines*.
*   Gagos, Traianos (1996). «Conventions». *A Select Bibliography of Papyrology*. 
*  Hondius, J. J. E. (1934). «Praefatio», *Supplementum Epigraphicum Graecum,* 7. 
*   Hunt, A. S. (1932). «A note on the transliteration of papyri», in: Chronique d'Égypte, 7: 272-274. or DOI: 
*   Krummrey, Hans; Panciera, Silvio (1980). «Criteri di edizione e segni diacritici», in: *Tit-uli*, 2: 205-215. or.
*   Panciera, Silvio (1991). «Struttura dei supplementi e segni diacritici dieci anni dopo». SupIt, 8: 9-21. or.
*   Robert, Louis; Robert, Jeanne (1954). «La Carie : histoire et géographie historique». Signes critiques du corpus et édition, Paris II: 9-11. or.
*  Sosin, Joshua D.; et al. (2011). *Papyrological Conventions used in Duke Databank texts*. 
*  Groningen, B. A. van (1932). «De signis criticis in edendo adhibendis», *Mnemosyne*, 59 (4): 362-365. or. 
*    Groningen, B. A. van (1932ko urtarrila). «Projet d'unification des systèmes de signes critiquea», ''Chronique d'Égypte'', 7: 262-269. or. DOI: https://doi.org/10.1484/j.cde.2.307088
*   Wilcken, Ulrich (1932). «Das Leydener Klammersystem». Archiv für Papyrusforschung , 10: 211-212.  or.
*  Normas para la transcripcion de epígrafes. Granadako unibertsitatea. 39. or.

## Kanpo estekak