Siegfried Lerroko gudua

**Sigfrido Lerroko bataila** Bigarren Mundu Gerraren amaieran garatutako bataila izan zen, aliatuen armadaren eta nazien Alemaniaren artekoa. Bigarren Mundu Gerrako borroka luze eta lazgarrienetakoa izan zen, 800.000 soldadu hil baitziren aliatuen eta alemaniarren artean. Aipagarria da, Akisgraneko eta Hürtgeneko batailak izan ezik, borroka handiak soilik izan zirela.

Mendebaldeko Sigfrido edo Harresi Lerroa defentsa sistema bat izan zen Bigarren Mundu Gerran zehar 630 kilometrotan zehar, 18.000 bunker, tunel eta tankeetarako tranpa baino gehiago zituena. Cleveris herriaren parean hasten zen, Herbehereen hegoaldeko mugan, eta Weil am Rhein parean bukatzen, Suitzako mugan. Linearen jatorrizko helburua propagandazkoa zen. Modu honetan, alemaniarrek Sigfrido Lerroa Alemaniaren kanpo politika defentsiboa zela baieztatzen zuten, gainera, Frantziaren berehalako inbasio baten aurrean seguru sentitzen ziren, Alemanek oihukatzen zuten bezala.

1939ko irailean Frantziak Alemaniari gerra deklaratu zion arren, ez zen borrokarik izan Sigfrido Lerroan. Frantziako bataila hastean Maginot Lerroko frantziar defendatzaileek Sigfrido Lerrotik eraso baten zain egon ziren, alferrik. Erasoak egin bazituzten ere, distrakziozkoak baino ez ziren izan. Gudua amaitu zenean, alemaniarrek Sigfrido Lerroko arma garraiagarri guztiak kendu zituzten eta operazioen antzoki aktiboagoetara eraman zituzten. Eraikinak abandonatu eta baserriko tresnen biltegi gisa erabili zituzten nekazariek.

1944ko ekainean Normandiako Inbasioaren ondoren, aliatuek Frantzia konkistatu zuten eta Alemanian Sigfrido Lerroa lortu zuten. 1944ko irailean, Stolbergeko korridorean erasoak aurrera egin zuenean, Estatu Batuetako 9. Infanteriako Dibisioak Hürtgeneko basorantz jo zuen, 3. Dibisio Korazatuaren eskuineko hegalaren gainean, eta iparralderantz mugitu zen “Scharnhorst” eta “Schill” lerroen bidez, Schevenhütte pareraino. Basoa garbitzeko saiakera gelditu egin zen 89. Alemaniako Infanteriako Dibisioak aurre egin zien bunkerretatik. Defentsa irmo horrek kontraste handia egiten zuen “Scharnhorst” ildoko tokiko defentsa unitateek aurretik izan zuten borrokarekin, ez baitziren hain ebatziak izan.

LXXXI Gorputzeko Friedrich-August Shack jenerala ohartu zen estatubatuarren helburu nagusia Stolbergeko korridoretik aurrera egitea zela, baina Akisgranetik gertu 1. Infanteriako Dibisioa egoteak eta hiria etengabe bonbardatzeak iradokitzen zuten hiria harrapatzea AEBetako armadaren helburua ere bazela. Ondorioz, 116. Panzer Dibisioari hiria defendatzen eutsi zion, amerikarren saihetsari eraso beharrean.

Irailaren 17an, 12. VGD (Volskgrenadier Dibisioa, Herriaren Granadarien Dibisioa) iristean, batailaren indarra aldatu egin zen. Banaketa hau, bere soldadu guztiekin, Hitlerrek esleitua izan zen Akisgranen defentsarako. Nahiz eta Schack saiatu zen bere horretan mantentzen ekintza erabakigarri baterako, esku hartu behar izan zuen, eta bere 27. erregimentua kontraeraso batean erabili zuten, non galera larriak izan zituen. Alemaniar errefortzuen etorrerak, kontraerasoak ahalbidetu zituen lerro amerikar osoan, 9aren aurkako erasoak barne. Granadarien 48. Erregimentuak Schevenhütte-tik gertu dagoen Infanteriako dibisioa.

Bere tropa hedatuekin eta munizio eskasarekin, Collins jeneralak, "Lightning Joe", irailaren 17an lortutako postuak finkatzea agindu zuen, Hürtgenwalden borrokatzen zuen 9. Dibisioa izan ezik. Ondorengo egunak mugimendu gutxikoak izan ziren, bando bakoitza puntu geografiko estrategikoen kontrola lortzen saiatzen baitzen. Wehrmachtek arrakasta izan zuen amerikarren aurrerapena geldituz, baina infanteriarentzat kostu handia izan zuen. VGDren 12.ak 1900 eta 3800 fusilari galdu zituen, eta 9. Panzerrek mila gizon inguru, aurreko astearekin alderatuta bere borroka indarraren bi heren inguru.

Collinsek nahi zuen 9. dibisioak hego-ekialderantz egin ahal izatea Hürtgeneko basoan barrena, Düren bidean zeuden hiriak hartuz. Stolberg-eko korridorean aurrera egitea geldiarazita, Hürtgeneko basoan amerikarrek behin eta berriz saiatzeak 7. Armadako komandante Brandenberger jeneralaren arreta erakarri zuen, eta zenbait eraso-kanoi bildu zituen hiri horiek defendatzen zituen Infanteriako 353. Dibisioa indartzeko. Hainbat saiakeraren ondoren, AEBetako Infanteriako 9. Dibisioaren aurrerapena. AEB. atxilotu zuten Hürtgen-Kleinhonetako soilguneen parean.

Hori guztia gertatzen zen bitartean, Corlett jeneralaren XIX. Gorputzak, "Cowboy Pete" izenekoak, Herbehereetako hegoaldean zeuden alemaniar defentsa ahulei aurrea hartu zien Mendebaldeko Harresirantz joateko. Erregai gabeziak izan arren, Acorazada 2. Dibisioak Alberto Kanaletik haratago iristea lortu zuen Geaintza-Kirchen-eraino, bere hegalean 30. Dibisioa Rimburg-erantz mugitzen zen bitartean, hamar egunetan 50 kilometroko aurrerapena. Hala ere, alemaniarren erresistentzia gogortu egin zen, eta XIX. Gorputza ez zen gai izan Akisgranen inguruko borroketan parte hartzeko.

Market Garden Operazioa hastearekin batera AEBek Mendebaldeko Harresiaren aurka egindako operazioak irailaren hondarrean gelditu ziren. Hornidura eta munizio gutxirekin, erregairik gabe, udaren aurrerapenaren bultzadaz zabalduegi, defentsa askoz sendoagoari egin behar zioten aurre orain. Indarrak berreskuratu eta egoera ebaluatzeko garaia zen

Rur ibaian aurrera egiteko, XIX. Gorputzak Mendebaldeko Harresitik Akisgraneko iparraldera bidea ireki behar zuen, VII. Gorputzarekin lerrokatuz. Wehrmacht mehatxuaz ohartarazita zegoen ordurako, eta Corlett jeneralak defentsak guztiz prest egotea espero zuen, irailean ez bezala. Hori dela eta, “Scharnhorst” lerroa modu metodikoan hausteko ahalegina egin zen. Prestaketa gisa, ahal zituen bunker guztiak ezabatzen saiatu zen Gorputza XIX. Nabaria izan zen gorputzeko artilleriako 105 eta 155 mm-ko obusak ez zirela behar bezain indartsuak barrentzeko. Zorionez, “Sigfrido Lerroan” borrokatzeko aurreikuspen gisa, AEBetako Armadak, Europako antzokian, 155 mm-ko hirurogeita hamabost M-12 kanoi autopropultsatu inguru Frantziara bidaltzeko eskatu zuen. M-4 orgen txasisetan muntatutako kanoi hauek benetan eraginkorrak ziren bunkerren aurka. XIX Gorputzak frontetik gertu eraman zituen M-12ak gaueko iluntasunean eta bunkerrak erasotzen hasi ziren ehunka metro inguruko distantzian.

Artilleria prestatzen ari ziren bitartean, 30. Dibisioko infanteriari bunkerrak suntsitzeko taktikak irakatsi zizkioten. Bi arma espezializatu banatu ziren: su-jaurtigailu eramangarriak eta pertiketan muntatutako eraispen-kargak, kanoi-zuloetatik erasotzeko. Gainera, laguntza-orgen unitateak blokaoen aurkako taktiketan trebatu ziren, eta orga batzuetan lanzallamak instalatu ziren.

30. mailako bi erregimentuk Rimburg-Palenbergen aurka egindako erasoarekin batera maniobra faltsuak egin zituzten ipar eta hegoaldean alemaniarrak helburuaz nahasteko. LXXXI Gorputzeko komandante alemaniar berriak, Köchling jeneralak, uste izan zuen AEBetako ofentsiba berria Stolbergeko korridorera zuzenduko zela berriro, eta ulertu zuen Akisgraneko iparraldean gertatzen ari zena distrakzio maniobrak zirela. XIX. mendeko erasoaren aurretik, Bederatzigarren Aireko Indarraren bonbaketariekin egindako aire-eraso garrantzitsu bat izan zen, baina eragin txikia izan zuen artilleriak aurreko astetik birrinduta zeramatzan Alemaniako gotorlekuetan.

Infanteria-117. Erregimentuaren sektorean, bunkerrak suntsitzeko taktika berriek oso eraginkorrak zirela erakutsi zuten. Behin artilleriako sua etenda, kanoi-zuloek su etengabearen pean jarraitzen zuten, eta oinezkoak, berriz, behar beste hurbiltzen ziren su-jaurtigailu eta pertikekin. Zallamek gotorlekuei eusten zieten, pertiken zamak kanoi-zuloen edo ateen kontra jartzen zituzten bitartean. Palenberg eta Marienberg egunaren amaieran harrapatu zituzten. Rimburg-eko Erdi Aroko gaztelutik hurbil kamuflatutako bunker batek geldiarazi zuen 119. Infanteriako Errejimendua. Hurrengo egunean, Infanteriako 117. mailak Ubach-eraino egin zuen aurrera, baina 119. Ubach hartu ondoren, Corlett jeneralak Bigarren Dibisio Korazatuko borroka-aginte bat ezarri zuen.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak