The Pogues

**The Pogues** Ingalaterrako punk talde  bat da, 1982an Londresko King's Cross-en sortua, Shane MacGowan, Spider Stacy eta Jem Finer-en eskutik.  Kide gehiago gehitu ondoren, besteak beste, James Fearnley eta Cait O'Riordan, Poguetarrek ospea eraiki zuten Londresko pub eta klubetan egin zituzten zuzeneko ikuskizunekin.

Punkaren agerpenaren ondorengo urteetan sortu ziren, beharbada horrexegatik haien musika bi zati beretan, punk musikan eta irlandar herri-musikan, erdibiturik dago. Taldearen hasierako eta jatorrizko izena *Pogue Mahone* zen, irlanderazko *Póg Mo Thóin* esaldiaren ingeles ahoskera, euskaraz *Egin iezadazak muin ipurdian* esan nahi duena, garaiko punk taldeen izenburu probokatzaileen antzera. Sorrerako taldeko hiru kideek (Jem Finer, Spider Stacy eta Shane MacGowan) irlandar musika giroko disko zaharrak entzun ohi zituzten eta herri-kanta horien beren bertsioak moldatzea erabaki zuten. Azkenik, lehendabiziko diskoa argitaratu eta diskoetxeak beren aurreneko taldearen izena *The Pogues* soilera laburbiltzera derrigortu zituen.

Taldeak berehala sekulako festazale eta mozkorti ospea bereganatu zuen: musika giroan beren lekua egitea lortu zuten, musikarengatik ez ezik, kontzertuetan zehar sortzen ziren liskarrengatik eta taldeko kideek diskoetxearekin zituzten etengabeko ika-mikengatik ere. Kantari eta buru Shane MacGowanen alkoholzaletasuna era arriskutsuan areagotzen ari zenez, zenbait desintoxikazio zentrotan sarrarazi zuten. Garai hartan disko ospetsuenak kaleratu zituzten. Aldi oparo horrek ''Hell's Ditch* (1990) diskoa kaleratu arte iraun zuen.

1991n, Estatu Batuetara joan ziren musika biran, baina aldi hartan Shane MacGowan gabe, taldetik kaleratu baitzuten. Azken horrek Shane MacGowan & The Popes taldearekin batera bere ibilbide musikal berria jorratu zuen. Bestaldetik, *The Pogues*ek, 1991. urtean, Joe Strummer, *The Clash'' britainiar musika taldean aritu zena, hartu zuen kantari tarte batez, eta ondoren, Peter "Spider" Stacy finkatu zen zeregin hartan. Hala, pare bat disko grabatu zituzten, baina 1996an taldea banandu egin zen.

Taldea 2001eko amaieran birsortu zen berriro, MacGowan frontman gisa agertuz, eta Erresuma Batuan, Irlandan, Europa kontinentalean eta AEBetan bira erregularrak egin zituen hamarkada bat baino gehiagoz. Philip Chevron gitarrista hil ondoren, The Pogues taldea berriro desegin zen 2014an. Ibilbide luzeko Darryl Hunt baxu-jotzailea 2022ko abuztuan hil zen eta MacGowan 2023ko azaroan. Stacy, Finer eta Fearnleyk Pogues taldea birsortu zuten 2024an eta Erresuma Batuan, Irlandan eta Ipar Amerikan bira egin zuten 2025ean.

## Taldearen historia 
### Pogues aurreko urteak: 1977-1982 
Pogues taldeko etorkizuneko kideak MacGowan (ahotsa), Peter "Spider" Stacy (txirula) eta Jem Finer (banjoa) Millwall Chainsaws izeneko noizbehinkako banda batean elkarrekin egon zirenean ezagutu ziren lehen aldiz, 1970eko hamarkadaren amaieran, MacGowan eta Stacy 1977an Londresko The Roundhouse-ko Ramones kontzertu batean elkartu ondoren. 

### Lehen urteak: 1982-1986 
1982an MacGowan, Stacy eta Finerrek taldea sortu zuten, orduan Pogue Mahone izenaz ezaguna. James Fearnley, Nips taldeko gitarra-jotzailea izandakoa, handik gutxira batu zen. Stacyk taldearen jatorrizko izena iradoki zuela, James Joyceren Ulysses-eko esaldi batetik hartua, non Buck Mulligan pertsonaiak hurrengoa esaten duen: "Pogue mahone! Acushla machree!" Suntsiturik gaude egun honetatik aurrera, ziur gaude!  "Pogue mahone" irlanderazko póg mo thóin esaldiaren anglizizazioa da, "musu eman nire ipurdiari" esan nahi duena. Taldeak 1982ko urriaren 4an jo zuen lehen kontzertua The Pindar of Wakefielden. 

1982ko urriaren 29an, ostirala, Londresko 100 Club-en emandako kontzertuan, Cait O'Riordan (baxua) eta John Hasler (bateria) sartu ziren taldean,eta Andrew Ranken, baterian Haslerren ordez, 1983ko martxoan. Taldeak Londresko pub eta klubetan jotzen zuen, eta single bat argitaratu zuen, "Dark Streets of London", bere kabuz, izen bereko zigiluarekin, ospe txikia lortuz – batez ere zuzeneko emanaldiengatik, eta BBC Radio 1eko aire-joko nazionalagatik,batez ere David Jensenen gaueko saioan. Hedabideen eta Stiff Recordsen arreta bereganatu zuten 1984ko biran the Clash taldearen talde gonbidatu gisa jo zutenean. BBC Radio Scotlandeko ekoizle batek taldearen izenari buruz egindako salaketen ondoren, Jensen "the Pogues" bezala aipatzen hasi zen, ondoren taldeak izen bezala hartu zuena.

Taldeak arreta handiagoa bereganatu zuen Erresuma Batuko Channel 4 kateko The Tube musika saioak "Waxie's Dargle"ren bere bertsioaren bideo bat egin zuenean ikuskizunerako. Emanaldia, non Spider Stacy behin eta berriz agertzen zen garagardo erretilu batekin buruaren gainetik txikitzen, ikusleen faborito bihurtu zen, baina Stiff Recordsek uko egin zion single gisa kaleratzeari, Red Roses for Me laguntzeko beranduegi zela sentituz. Hala eta guztiz ere, ikuskizunerako eskaera gogokoena izaten jarraitu zuen urte askotan. 

Elvis Costello ekoizlearen laguntzarekin,"Rum Sodomy & the Lash" diska grabatu zuten, 1985ean, eta denbora horretan Philip Chevron gitarrista batu zen. Albumaren izenburua Winston Churchill-i faltsuki egotzitako iruzkin ospetsu bat da, ustez Britainia Handiko Errege Itsas Armadaren "benetako" tradizioak deskribatzen ari dena. Albumaren azalean The Raft of the Medusa agertzen zen, Théodore Géricaulten margolaneko pertsonaien aurpegiak taldekideenekin ordezkatuz. Shane MacGowan disko honekin bere kantautore gisa hasi zen, narrazio poetikoa eskainiz, hala nola "The Sick Bed of Cúchulainn" eta "The Old Main Drag", baita Ewan MacCollen "Dirty Old Town" eta Eric Bogleren "And the Band Played Waltzing Matilda" abestien interpretazio berriak eginez ere.

Taldeak ez zuen bigarren diskoaren arrakasta artistiko eta komertzial handiak sortutako bultzada baliatzea lortu. Beste disko bat grabatzeari uko egin zioten aurrena ("Poguetry in Motion" lau kantuko EPa eskainiz haren ordez); O'Riordan Costellorekin ezkondu zen, eta taldea utzi zuen, Darryl Hunt baxu jotzaileak ordezkatzeko —Plummet Airlines eta Pride of the Cross ziren lehen—; eta multiinstrumentista bat gehitu zuten, Terry Woods. Garai hartan (bere ibilbide osoan bezala) taldearen gainetik Shane MacGowan abeslari eta kantautore nagusiaren portaera gero eta aldrebesagoa zen. Haien diskoetxea, Stiff Records, kiebra jo zuen 1987an "The Irish Rover" singlea (The Dubliners taldearekin) kaleratu eta gutxira. 

### Arrakasta eta amaiera: 1987–1996 
Taldea egonkortu egin zen "If I Should Fall from Grace with God" eta Gabonetako kanta den "Fairytale of New York"  Kirsty MacColl-ekin argitararatu eta gero."Fairytale of New York" 1987an single moduan kaleratu zuten eta lehen postua lortu zuten Irlandako zerrendetan eta bigarrena, aldiz, Britainia Handiko zerrendetan gabon garaian (puntako salmenten garaia). Abesti hau, Erresuma Batuan eta Irlandan jaietako klasiko bihurtu da urteetan zehar, eta 2004an, 2005ean, eta 2006an VH1 UK musika kateak egindako inkestetan inoizko Gabonetako abestirik onena bezala bozkatu zuten.

1989an, taldeak "Peace and Love" kaleratu zuen, MacGowanek idatzitako sei abestiz osatutako diskoa , baita Jem Finer, Terry Woods, Andrew Ranken eta Philip Chevron taldekideek idatzitako zortzi abesti ere. Mark Deming-ek AllMusic-en idatzi zuen bezala, "argi uzten du MacGowan ez zela ia taldeko abeslari talentudun bakarra, nahiz eta taldeko abesti gogoangarrienak beste batzuek idatzi izana ez zen ona izan taldearen etorkizunerako. 
thumb|The Pogues taldea 1989an jotako kontzertu batean
Taldea bere arrakasta komertzialaren une gorenean zegoen, bi albumek Erresuma Batuko top 5a egin baitzuten (3 eta 5 zenbakiak, hurrenez hurren), baina MacGowan gero eta fidagaitzagoa zen. Ez zuen lortu 1988an Amerikan zehar egindako biraren inaugurazio-datetara aurkeztea, eta taldeari 1990eko "Hell's Ditch" albuma promozionatzea eragotzi zion, beraz, 1991n taldeak arpilatu egin zuen Japonian ospatu zen WOMAD Festivalen zuzeneko emanaldi kaotiko baten ondoren. Joe Strummerrek sartu zen taldean abeslari gisa denbora batez. 1991ko neguan, Strummer joan ondoren, gainontzeko zazpi Poguesek 1993an "Waiting for Herb" grabatu zuten, taldearen hirugarren diska eta hogei singlea zituena, "Tuesday Morning", Spider Stacyk idatzi eta abestu zuena. 

Terry Woodsek eta James Fearnleyk taldea utzi zuten ondoren, eta David Coulterrek eta James McNallyk ordezkatu zituzten, hurrenez hurren. Handik hilabete batzuetara, osasun txarrak taldea uztera behartu zuen Phil Chevron; Jamie Clarke gitarra teknikari ohiak ordezkatu zuen. Taldearen zazpigarren eta azken estudioko albuma "Pogue Mahone" izan zen. Diska porrot komertziala izan zen, eta, Jem Finerrek 1996an taldea uzteko erabakia hartu ondoren, gainerako kideek uzteko unea zela erabaki zuten. Shane MacGowanen arabera, hausturaren arrazoien artean bere abestien orientazio politikoari buruzko desadostasuna zegoen, taldeak ez zituen errepublikaren aldeko kantu nabariegiak abestu nahi – nahiz eta bere aurreko abesti batzuk jada politikoki engaiatuta zeuden: adibidez, "Stream of Whiskey" Brendan Behan poeta eta IRAko kideari buruzkoa da. 

### Hurrengo urteak 
The Pogues taldearen hausturaren ondoren,  gainontzeko hiru kideek (Spider Stacy, Andrew Ranken eta Darryl Hunt) elkarrekin jo zuten laburki The Vendettas bezala. Batez ere Stacy zigiludun pista berriak jo zituzten, nahiz eta Darryl Huntek ere abestiak jarri zituen, eta taldearen zuzenekoak Poguesen abesti gutxi batzuk sartu zituen. Lehenengo kontzertuak jo ondoren Huntek taldea utzi zuen, azken hau Bish izeneko indie talde batean abeslari/kantautore izatera pasatuz. Ranken geroago beste talde batzuekin aritu zen, besteak beste, Kippers, The Municipal Waterboard edo eta, Mysterious Wheels. The Vendettas taldeaz gain —Stacyk libreki onartzen du erakarpen oro galdu zuela Pogues taldea eraberritu zenean—, Spiderrek musika idazten eta grabatzen jarraitu zuen hainbat talderekin, besteak beste, James Walbourne, Filthy Thieving Bastards, Dropkick Murphys eta Astral Social Club taldeekin.  Shane MacGowanek "Shane MacGowan and The Popes" sortu zuen 1992an. Estudioko bi disko kaleratu zituzten, eta 2006an hautsi zuten, Poguesen berrelkartzea ofizial egin ondoren. 

## Diskografia 
### Estudioko bildumak 
* *Red Roses for Me* (1984)
* *Rum, Sodomy, and the Lash* (1985)
* *If I Should Fall from Grace with God * (1987)
* *Peace and Love* (1989)
* ''Hell's Ditch* (1990)
* *Waiting for Herb* (1993)
* *Pogue Mahone* (1996)

### EP 
* *Poguetry in Motion*, (1986)
* *Yeah Yeah Yeah Yeah Yeah* , (1990)

### Errekopilazio bildumak 
* *The Best of the Pogues* (1991)
* *The Rest of The Best* (1992)
* *The Very Best Of The Pogues* (2001)
* *Streams of Whiskey: Live in Leysin, Switzerland 1991* (2002)
* *The Ultimate Collection including Live at the Brixton Academy 2001* (2005)
* *Just Look Them Straight In The Eye and Say... POGUE MAHONE!! (Antologia/Kanta arraroen kutxa)* (2008)
* *The Pogues in Paris: 30th Anniversary concert at the Olympia* (2012)
* *30 Years* (2013)

### VHS eta DVD 
* *Live at The Town & Country Club London 1988* (VHS, 1988; DVD, 2003)
* *Saturday Night Live* Season 15, Episode 16 – "Rob Lowe/The Pogues" (1990)
* *Poguevision* (music video collection) (VHS, 1991; DVD, 2002)
* *Completely Pogued* (documentary) (VHS 1991; DVD, 2003 – as extra on *Live at the Town & Country*)
* *The Pogues in Paris – 30th Anniversary'' (DVD, 2012)

### Taldeko abestien sailkapena 
## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
* The Poguesen webgune ofiziala Ingelesez
* The Poguesen diskografia osoa  Ingelesez eta alemanez
* The Poguesen abestien gida Ingelesez
* The Poguesen zenbait bideo
* The Pogues myspace webgunean, bere abestiak entzun eta kontzertuetako bideoak ikus litezke