Biometaketa

thumb|298x298px|Biometaketaren adierazgarri den irudia
**Biometaketa** organismo batean substantziak, hala nola pestizidak edo beste substantzia kimiko batzuk, pixkanaka metatzea da. Biometaketa gertatzen da organismo batek substantzia bat azkarrago xurgatzen duenean, katabolismoaren eta iraizpenaren bidez galdu edo ezabatu daitekeena baino. Hala, substantzia toxiko baten erdibizitza biologikoa zenbat eta luzeagoa izan, orduan eta handiagoa da intoxikazio kronikoa izateko arriskua, nahiz eta toxinaren ingurumen-mailak oso handiak ez izan. Biometaketa, adibidez arrainetan, ereduen bidez aurreikus daiteke. Tamaina molekularreko ebaketa-irizpideen hipotesia biometaketaren adierazle potentzial gisa erabiltzeko, ez da datuetan oinarritzen. Bioeraldaketak organismo baten produktu kimikoen biometaketa asko alda dezake.

Metalek eragindako toxikotasuna biometaketarekin eta biomagnifikazioarekin lotuta dago. Metal bat metabolizatu eta iraizten dena baino azkarrago biltegiratzeak metal horren metaketa eragiten du. Ingurumenean hainbat produktu kimiko eta substantzia kaltegarrien presentzia biometaketari buruzko ezagutza egokiarekin aztertu eta ebaluatu daiteke kontrol kimikoan eta produktu kimikoen erabileran lagunduz.

Organismo batek produktu kimikoak har ditzake arnasketaren bidez, azalaren bidez xurgatuz edo irentsiz.

Animalia-espezie batzuek biometaketa erabiltzen dute defentsa-modu gisa: landare toxikoak edo animalia-harrapakinak kontsumituz, animalia batek toxina metatu dezake, eta, ondoren, harrapari potentzial bati disuasioa aurkezten dio. Horren adibide da tabako-zizarea: tabako-landareak kontsumitu ahala, nikotina maila toxiko batera kontzentratzen du bere gorputzean. Kontsumitzaile txikien intoxikazioak elikadura-katean zehar pasa daitezke, gero katean kontsumitzaileei eragiteko.

Normalean toxikotzat hartzen ez diren beste konposatu batzuk maila toxikoetan metatu daitezke organismoetan. Adibide klasikoa A bitamina da, haragijaleen gibeletan biltzen dena, adibidez. Hartz polarrak: beste haragijale (foka) batzuez elikatzen den haragijale puru gisa, A bitamina kantitate izugarri handiak metatzen dituzte gibeletan. Artikoko jatorrizko herriek bazekiten haragijaleen gibelak ez zirela jan behar, baina Artikoko esploratzaileek A hiperbitaminosia pairatu dute hartz gibelak jateagatik; eta Antartikako esploratzaileek *husky* txakurren gibelak jaten dituzten antzeko pozoitzearen adibide bat behintzat egon da. Horren adibide nabarmenetako bat Sir Douglas Mawsonen espedizioa da, bere esploratzaile kidea bere txakurretako baten gibela jateagatik hil baitzen.

### Uretako adibideak 
[thumb|269x269px|*Tetractenos glaber* [Arrain|arraina]]
Kostaldeko arrainak (*Tetractenos glaber*, adibidez) eta itsas hegaztiak (Lanperna-musu atlantikoa, adibidez) metal astunen biometaketaren jarraipena egin ohi da. Metilmerkurioa ur gezako sistemetan sartzen da emisio industrialen eta euriaren bidez. Bere kontzentrazioa elikagaien amaraunean gora handitzen den heinean, maila arriskutsuak lor ditzake, bai arrainentzat, bai elikagai-iturri gisa arrainean oinarritzen diren gizakientzat. 

Arrainak, normalean, biometaketaren arabera ebaluatzen dira, fase urtsuetan dauden produktu kimikoen eraginpean egon direnean.  Normalean probatzen diren arrain espezieak karpa arrunta, ortzadar-amuarraina eta eguzki-arrain urdinxka dira. Uretako sistema eutrofiko batzuetan, biodiluzioa gerta daiteke. Poluitzaile baten gutxitzea da, maila trofikoa handituta, poluitzailearen kontzentrazioa diluitzen duten alga eta bakterioen kontzentrazio handiagoen ondorioz.  

Hezeguneen azidifikazioak kontzentrazio kimikoak edo metalikoak igo ditzake, eta horrek bioeskuragarritasuna handitzea dakar itsas landareetan eta ur gezako biotan. Bertan dauden eta landare sustraituak eta urpekoak barne hartzen dituzten landareak metalen bioerabilgarritasunaren eraginpean egon daitezke.  

Dortoketan aztertutako elementurik ohikoenak merkurioa, kadmioa, beruna eta selenioa dira. Metal astunak ibai, erreka, laku, ozeano eta beste ingurune urtar batzuetara askatzen dira, eta ingurune horietan bizi diren landareek xurgatuko dituzte. Oligoelementuen mailak uretako ekosistemetan altuak direnez, dortokek naturalki hainbat oligoelementu kontsumituko dituzte hainbat ingurune urtarretan zehar landareak eta sedimentuak janez. Substantzia horiek odol-korronteetan eta muskulu-ehunetan sartzen direnean, kontzentrazioa handituko dute eta dortokentzat toxiko bihurtuko dira, eta sistema metabolikoan, endokrinoan eta ugalketan kalteak eragin ditzake.   

Itsas dortoka batzuk subjektu esperimental gisa erabiltzen dira biometaketa aztertzeko, haien itsasertzeko habitatak direla eta, odol-laginen eta bestelako datuen bilketa errazten baitute. Etxeko ur gezako dortokak nahiko mugatuak direnez, kaptazio jakin batekin eta bere kutsatzaile kimikoen profilarekin lotu daitezke.  

### Dortoken Efektua Garapenean 
[thumb|269x269px|*Emydura macquarii macquarii* [dortoka]]
Dortoken arrautzetan kontzentrazio toxikoek dortokaren garapen-prozesua kaltetu dezakete. Adibidez, Australiako ur gezako lepo motzeko dortokan (*Emydura macquarii macquarii*), ingurumeneko PFAS kontzentrazioak biometatu zituen amak, eta, ondoren, haren arrautzetan deskargatu ziren, garapen-prozesu metabolikoetan eta gantz-biltegietan eragina izan zutenak. Gainera, ebidentziak daude PFASek hesteko mikrobioma erasan zuela agerian dauden dortoketan. 

Metal astunen maila toxikoei dagokienez, *Podocnemis expansa* Amazonas ibaiko dortokan arrautza-eklosio tasak gutxitzen zituela ikusi zen. Dortoken arrautza berezi honetan, metal astunek arrautzetako gantza murrizten dute eta enbrioi osoan ura nola iragazten den aldatzen dute; horrek eragina izan dezake dortoken arrautzaren biziraupen-tasan.  

## Erreferentziak