Flora Ruchat-Roncati

thumb|275x275px|Flora Ruchat-Roncati eta Carlo Toson, Delle Grazie unibertsitate-egoitza
thumb|275x275px|Flora Ruchat-Roncati, A16 autobideko hormigoizko egitura Swiss Highway, 1989-1998
**Flora Ruchat-Roncati** (Riva San Vitale, Suitza, 1937-2012ko urriaren 24a) suitzar arkitektoa izan zen, “Escuela de Ticino” izenekoaren ordezkaria. Bere obra arkitektonikoa lekuaren irakurketan eta hiri- eta landa-testuinguruaren arteko balantzea egitean oinarritzen da.

## Lehen urteak 
Arkitektura ikasi zuen ETZOn (Zuricheko Eskola Politekniko Federalean), eta 1960an graduatu zen. Urte horretan bertan, familiarekin batera Boli Kostara bidaiatzea erabaki zuen, independentzia lortu berri zuen Afrikako estatura, eta aukerak eskaintzen zizkion familia gazteari. Zoritxarrez, bidaia egin aurretik, André Ruchat senarra (pilotua) hil egin zen, hegazkin-istripu batean. Florak Suitzan egin behar zion aurre bere ibilbide profesional eta akademikoari, bere alabarekin.

## Ibilbidea 
1962 eta 1971 artean, Aurelio Galfetti eta Ivo Trümpy arkitektoekin lankidetzan aritu zen. Horiekin batera, Ticino inguruan hainbat proiektu diseinatu zituen, besteak beste, Bellinzonako igerileku naturalak. Bellinzonako hiribildu zaharra *ville* nouvelle-rekin elkartzen da, uretako jolas-instalazioen gainetik pasatzen den pasabide baten bidez; “lurraldearen arkitekturaren paradigma” bat da, Bruno Reichlin-ek deskribatzen duen moduan (in Menz, 2013). Giulio Ghirardik honela erretratatzen du konplexua: “Sarbidearen ibilbidea egitura zehatz batean txertatuta dago, eraikitako paisaia eta lurraldea antolatzen dituena, ibaiaren mailatik sei oin gorago dagoen oinezkoen pasealeku baten bidez, Ticino bailara hutsa, Castelgrande gaztelua, hiria, mendiak eta zerua bisualki lotuz. Igerilekuen alderdi funtzional guztiak ikuspegi espazialaren mende jarri dira, eta ikuspegi horrek hiria eta ibaia bateratu nahi ditu oinezkoen pasabide baten bidez. Egitura horrek izaera ematen dio hiriaren hedapenari, proiektatutako paisaiari, eta aukera ematen du jarduera eta funtzio berriak egokitzeko”.

1971n, bere estudio propioa ezarri zuen Riva San Vitalen (Ticino). 1974an Leonardo Zanier sindikalista eta poeta friularrarekin bat egin eta Elisa jaio zen. Hurrengo urtean Erromara joan zen bizitzera. 1975 eta 1985 artean Suitzan zein Italian lan egin zuen. Zúrich, Riva San Vitale, Delémont eta Erroma artean mugituz, Ruchat-Roncatik “mugimenduzko sormena” garatu zuen. 60’s eta 70’s hamarkadetako arkitekto konprometitu askoren ideal sozialekin bat etorriz, denbora horretan eskola ugari diseinatu zituen Ticino eskualdean; Tarantoko etxebizitza-kooperatiben diseinuan murgildu zen, berarentzat “hiriaren berpizkundea” suposatu zutenak; Erroman Testaccio auzoaren hiri-diseinurako lehian parte hartu zuen, baita Vitaliva Hiri-Planean ere.

Jarduera profesional handi horrekin batera, Rochat-Roncatik ibilbide akademiko nabarmena hasi zuen, baina aurretik hainbat oztopo gainditu zituen. 1977an Arkitekturaren Teoria irakatsi zuen Reggio Calabriako Unibertsitatean. ETHZ (bere Alma Mater), nagusiki maskulinoa eta teknologikoa Flora kontratatzearen aurka zegoen. Hala ere, hizlari gonbidatu gisa lan eginez, azkenean, 1985ean, Arkitektura eta Diseinuko katedraren irakasle arduraduna izatera iritsi zen, eta horrek ETZOko lehen emakumezko *irakasle* bihurtu zuen. Hainbat unibertsitatetan hizlari gonbidatua izan zen, besteak beste: Syracuse University (1980), Cornell University (1980), Florentziako Unibertsitatea (1982), Bouakedemie Amsterdam (1983), Erromako La Sapienzako Unibertsitatea (1979/2000).

1989 eta 1998 bitartean, hainbat arkitektorekin aritu zen lankidetzan, hala nola Renato Salvirekin, Transjurana errepideko azpiegiturak diseinatu zituenarekin, eta Dolf Schnebli eta Tobias Ammannekin, zeinekin UBS bankuak Manno eta Luganon zituen egoitzetan lan egin zuen

## Ikus, gainera 
* Emakumeak arkitekturan

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak