Alicia Álamo Bartolomé

**Alicia de Lourdes Álamo Bartolomé** (El Paraíso, Caracas, Venezuela, 1926ko urtarrilaren 13a - Caracas, 2025eko uztailaren 26a) venezuelar arkitektoa, kazetaria, aktorea, antzerkigilea, akademikoa, irakaslea eta kultur kudeatzailea izan zen. 

## Biografia 
Alicia Alamo 1926ko urtarrilaren 13an jaio zen Caracas hirian; bere gurasoak Antonio Alamo Dávila politikari eta historialaria eta Higinia Bartolome Villegas poeta izan ziren. 10 urte zituela joan behar izan zuen familiarekin Costa Ricako San Josera, Eleazar Lopez Contreras jeneralaren gobernupean aita erbesteratu zelako. 1937ko urtarrilaren 13an, bere 11. urtebetetze egunean, Costa Ricako San Jose Katedraleko Sagrarioaren Kaperak bere lehen jaunartzea egin zuen.

1941ean erbestetik itzultzean, Barquermeton urtebete egin zuen eta gero José de Tarbes Ikastetxean batxilergoa bukatu zuen hiriburura joan ziren bizitzera, horrela, unibertsitate garaia Venezuelako Unibertsitate Zentralean arkitektura ikasten hasteko.

1952an, bere karrera amaitzeko hilabete gutxi falta zitzaiola, UCV itxi eta errektore berria izendatuko zutela zioten zurrumurru batzuk hasi ziren; horregatik, graduatzeko lana ahalik eta azkarren amaitzea gomendatu zioten, eta Tomas Jose Sanabria arkitektoak ideia bat eman zion Alamori: tabako-etxalde bateko estilo kolonialeko etxe handi bati buruzko tesia egitea. Baina ezin izan zuen epemugara iritsi graduazio-ekitaldiaren presagatik (1951ko irailaren 29a) eta Unibertsitatearen ustezko itxieragatik. Azkenean, gradu-lana amaitzea lortu zuen, eta 1951ko abenduaren 18an, UCVko Idazkaritzan, ateak itxita, familiako zazpi lagun bakarrik lagun zituela, Tubal Fariasi —tesia ukatu zioten bestea— eta Alicia Alamori graduazio-domina ezarri zion errektore berriak: Julio García Álvarez doktoreak; Venezuelako Unibertsitate Zentraleko Arkitektura Fakultatean graduatutako bigarren emakumea izanik. Handik gutxira, Venezuelako Arkitektura Elkartean eman zuen izena, 24 zenbakiarekin.

Bere lehen lanak Herri Lan Ministerioko Hirigintza Zuzendaritzan egin zituen, eta Eugenio Mendozak interes sozialeko etxe ekonomikoak eraikitzeko sortutako Etxebizitza Popularraren Fundazioko lehen arkitektoa izan zen; ondoren, Venezuelako Unibertsitate Zentraleko Arkitektura Fakultateko humanitateen irakasle izan zen. 1960ko hamarkadan, kazetaritza ikasi zuen Venezuelako Unibertsitate Zentralean; kazetaritzan lizentziatura lortu zuen.

Antzerki talde amateur batekin hasi zen Alianza Frantsesaren Bolsillo Antzokian, bere koinatuaren gonbidapen bati esker, 1963an. Bere antzerki-debuta Víctor Ruiz Iriarteren gaztelaniazko obra bat izan zen, *Juego de niños* izenekoa. Gero, 1967an, Natalia Silva joan zitzaion, familiako loturengatik ezagutzen zuen aktore venezuelarra eta Alejandro Casonaren *La Tercera Palabra* obran parte hartu zuen

1979tik 1981era bitartean, Barruti Federaleko Gobernazioko kultura-zuzendaria eta Fundarteko Batzorde Exekutiboko presidentea izan zen, eta postu horretan zegoela, Santiago Magariños Dramaturgiaren CONAC Sariaren epaimahaikide izendatu zuten, América Alonsorekin batera. 

Bere lehen pieza idatzi zuen, Amerikarekin batera -ez zen muntatu ere- San Juan de la Cruzi buruzko lan bat sortzea bururatu zitzaion; “Juan de la noche” izenekoa eta Antzerkiko Profesionalen Venezuelako Elkartearen lehiaketara bidaltzea erabaki zuen, eta irabazi egin zuen. 

*In memoriam* zuen izengoitia, eta entregak Miguel Otero Silvaren heriotzarekin bat egin zuenez, hari eskainitako obra zela zirudien. Pieza hori 1987an muntatu zen lehen aldiz, Ugo Ulivek zuzenduta eta Omar Gonzalo protagonista zuela. 

1992an bigarren muntaia bat izan zuen, non Luigi Sciamanna aktore gisa debutatu zuen.

1999an, Monteávila Unibertsitateko Komunikazio eta Informazio Zientzien Fakultateko dekanoa izan zen engainupean, ez baitzuten esperientziadunik aurkitzen kargurako.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak