Dmitri Miliutin

**Dmitri Alekseievitx Miliutin kondea** () Errusiako historialari eta politikari militar bat izan zen, 1861 eta 1881 artean gerra ministro izan zena. Gainera, Errusiako azken landa-mariskal jenera izan zen (1898). 1860 eta 1870eko hamarkadetan Errusiako armadaren aurpegia aldatu zuten erreforma militarrak ekartzeaz arduratu zen.

## Biografia 
### Lehen urteak 
Miliutin Moskuko Unibertsitate Eskolan graduatu zen 1833an eta Nikolas Akademia Militarrean 1836an. Nikolai Miliutin anaiak administrazio zibilean karrera bat egitea erabaki zuen, baina Dmitryk bere borondatez parte hartu zuen Kaukasoko Gerran (1839 – 45). Zauri larri bat jasan ondoren, akademia militarrera itzuli zen irakasle gisa eskolak ematera.

Hurrengo urteetan, Miliutinek jakintsu bikain ospea lortu zuen. Estatistika militarren balio zientifikoa azpimarratu zuen, eta gaiaren lehen ikerketa sakona baimendu zuen, 1847ko Demidov Saria eman ziona. Miliutinek Suvorov komandante militarrentzako eredutzat hartu zuen, eta 1799ko kanpaina italiarra bere karreraren gailurtzat, ikuspuntu hauek 1852 eta 1853an bost liburukitan argitaratutako kanpainaren kontakizun zehatz batean landuz.

Hori jakitean, Miliutinek Errusiaren porrotaren arrazoiak aztertu zituen Krimeako gerran, eta erreforma militarren proposamen erradikal batzuk planteatu zituen. Alexandro II.ak onartu zituen bere ideiak, Miliutin Gerra ministro izendatu zuena 1861ean. Urte batzuk lehenago, Milyutinek Shamil imamaren harrapaketan parte hartu zuen, Kaukasoko gerra luzeari amaiera emanez.

### Gerra ministro bezala 
Miliutin Gerra ministroa izan zen 1861eko maiatzaren 16tik 1881eko maiatzaren 21era. Milyutinen agintaldi luzean egindako erreforma militarren ondorioz, zerga-sistema Errusian sartu zen eta barruti militarrak sortu ziren herrialde osoan. Soldadutza derrigorrezkoa zen 21 urteko gizon guztientzat 6 urtez, aurreko 25 urteetan egin beharrean. Hau gizonezko guztiei aplikatzen zitzaien, nobleak barne. Era berean, heziketa militarraren sistema erreformatu zen, eta oinarrizko hezkuntza eman zitzaien zirriborro guztiei. Miliutinen erreformak mugarritzat hartzen dira Errusiaren historian. Erreformak egin aurretik, Errusiako armadak ez zuen kuartel iraunkorrik, eta ahate eta txaboletan bildurik zegoen.

Bere erreformen arrakasta 1877-1878ko Errusia-Turkia Gerran frogatu zen. Miliutinen buruzagitza sotila gatazkaren gailurrean nabarmendu zen errusiarrek Pleven hartzeko hiru aldiz jarraian huts egin zutenean, eta aditu askok atzera egiteko aholkatu zieten. Miliutinek berehala agindu zuen setioa modu ordenatuagoan egiteko, eta horrek gerra garailetzat jo zuen. Gerra amaitzean, Miliutinek batzorde bat eratu zuen, hornigaien hornidura akastuna eta setioan sortutako beste arazo batzuk ikertzeko. Bere zerbitzuengatik, konde izendatu zuten eta errusiar agindu guztiak jaso zituen, San Andresen Ordena barne.

Miliutinek gogor defendatu zuen Zirkasiako genozidioaren azken aldia osatzen zuen deportazioa, argudiatuz "zirkasiarrak desagerraraztea berez helburu bat izango zela, etsaien lurra garbitzea".

### Azken urteak 
Berlingo Kongresuaren ondoren, Miliutinek Alexander Gorchakov gaixoaren lekua hartu zuen, kanpo politika inperialaren buru bezala. Alexandro II.aren hilketak, 1881ean, bere egoera kolokan jarri zuen, baina, Konstantin Pobedonostovek, aurreko erregealdiko berrikuntza liberalak iraultzeko asmoz, arduradun politiko boteretsuena bezala agertu ondoren, Miliutinek kargua utzi zuen. 1898an, Alexandro II.aren 80. urteurrena ospatu zenean, landa-mariskal izendatu zuten, Errusiako Inperioaren historian ohore hau urte askotan eta azkena jaso zuen lehen gizona. Simeizen hil zen 1912an.

## Lanak 
* *1799an Paulo I.a enperadorearen erregealdian Errusiak Frantziarekin izandako gerraren historia* [*История войны России с Францией в царствование Императора Павла I в 1799 году*]. "Nikolas I.a enperadorearen agindu inperialez idatzia". Bost bolumenetsn. San Petersburgo 1852–1853. Hezkuntza-erakunde militarren egoitzako inprimategia.

## Kargu politikoak 
## Kanpo estekak