Antónia Ferreira

**Antónia Adelaide Ferreira** (Godim, Peso da Régua, 1811ko ekainaren 4a – ibidem, 1896ko martxoaren 26a), askotan Portugalen "***Ferreirinha***" deitua, XIX. mendeko ekintzaile portugaldarra izan zen, Porto izendapena sortuko zuen ardogintzaren garapenean izan zuen paperagatik ezaguna.

## Bizitza 
Ferreirak ardoaren industrian hasi zuen bere ibilbidea, bere familia aberatsaren mahastiak oinordetzan hartu zituenean. Aitak lehengusu batekin ezkontzea erabaki zuen, baina lehengusuak ez zuen interesik familiaren negozioan eta bere dirutzaren zati handi bat xahutu egin zuen. Senar-emazteek bi haur izan zituzten: alaba bat, Maria de Assunção, geroago Azambujako kondesa, eta seme bat, António Bernardo Ferreira. 33 urte zituela alargundu zen, eta orduan hartu zuen familiaren ondasunen ardura.

Ferreirak bere *Ferreirinha* ezizena jaso zuen (portugesez bere izenaren txikigarri maitagarria) bere lurretako langile familien debozio eta zaintzagatik. Jose da Silva Torres administratzailearen laguntza izan zuen, eta, azkenean, bere bigarren senarra bihurtu zena.

Bere kezka sozialek, eskualde osora zabaltzen zen bere lur eta upeltegietako langileen familiei emandako laguntza baino askoz handiagoa zen, bertan ospitaleak eta elkartasun sozialeko beste erakunde batzuk eraikitzen lagundu baitzuen. Bere bizi-leloetako bat hauxe zen:

"*Bakoitzak bere lurraldean gizateriaren onerako den guztia egin beharko du"*

Portugalgo gobernuak tokiko mahastizaintzarako laguntzarik ez ematearen aurka borrokatu zen Ferreira, Portugal Espainiako ardoaren inportatzaile handia zen garaian. Filoxeraren aurka ere borrokatu zen, Europako laborantza asko suntsitu ondoren azkenean Portugalera iritsi zelarik. Ingalaterrara joan zen gaixotasunaren aurkako teknikarik modernoenak ikastera, eta horrek, gainera, garaiko ardogintzako teknikarik aurreratuenak ezagutzeko balio izan zion. *Ferreirinhak* mahasti berrietan inbertitu zuen, bereziki eguzkitan zeuden eremuetan, nahiz eta jatorrizko mahastiak Portugaleko iparraldean eta beste nekazaritza-ustiategi tradizional batzuetan mantendu zituen. Bere ardo gehiena Ingalaterrara esportatu zen, eta Porto inportatzaile garrantzitsu bihurtu zuen.

1896an hil zenean, 1896ko martxoaren 26an, 85 urte betetzear zela,  dirutza handia eta ia hogeita hamar mahasti utzi zituen. Duero haraneko buruzagi historikotzat jotzen da, eta eragin erabakigarria du Portugalgo ardoen bilakaera komertzialean.

De Ferreirinha eskuzabala zen pobreekin eta ahulagoekin, baina harroa aberatsenekin eta boteretsuenekin, eta naturaltasun berarekin zegoen Errege Jauregian baino apalagoak ziren langileen etxean. Ezaugarri horiei guztiei nazioarteko erakusketa ospetsuenetan saritutako kalitateko ardo finak gehitu zitzaizkien, eta horrek lagundu zuen emakume bakar horrek negozioen munduan aura mitiko bat eskuratu izana, Douro eskualdean, nazio mailan errekonozimendura hedatu zena.

2009. urteaz geroztik, Universitat Rovira i Virgiliko ''Unitat d 'Igualtat* erakundeak urtero argitaratzen du jakintza-eremu jakin bateko emakume garrantzitsuei buruzko egutegia. 2026ko egutegiak, "*Dones enòlogues"* izenekoak, enologia eskala globalean finkatu zuten emakumeak aldarrikatzen ditu. Martxoa Antonio Adelaide Ferreirari eskainita dago.

"*Egutegian, XVIII. mendetik gaur egunera arteko irudi historikoak nabarmentzen dira, eta desberdintasunek markatutako agertokietan berrikuntza teknikoak bultzatu zituzten, ondarearen kudeaketaz arduratu ziren eta ekarpen sozial eta zientifiko handiak egin zituzten emakumeak azpimarratzen dira."''

URV

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak