Veliša Lazović

**Veliša Lazović** militar montenegroarra izan zen Balkanetako Gerretan eta Lehen Mundu Gerran.

## Biografia 
### Lehen urteak 
Veliša Lazović 1849ko martxoan jaio zen Ubli Kučkin, Podgorica ondoan, Puniša Lazovićen familian. Gaztetan, txetanean sartu zen, eta garai hartan Ooomandar agintariek konpainiako kide batzuekin batera atxilotu eta Vezir zubiko gotorlekuan espetxeratu zuten. Bere ekimenez, beste preso batzuekin batera, hamar guardia hil eta Kuči aldera ihes egitea lortu zuten.

Bere ibilbide militarra montenegroar armadako ofizialorde gisa hasi zuen. 1876-1878ko Montenegro-Turkia gerran parte hartu zuen. Estandarte-eramaile gisa, bereziki nabarmendu zen Fundinako guduan 1876an, 15 buru moztu zituenean. 1876-78ko Gerra Handian denbora batez, Montenegroar Armadako Aginte Goreneko ofizial ordenadun gisa aritu zen. Gerra ostean, printzearen banderen komandantea izan zen. 1880tik Gerra Ministerioaren nominan, 25. zenbakiarekin agertzen da, 180 *forint*-eko soldatarekin. 1877tik 1883ra, kapitaintzan karguak izan zituen. Infanteriako komandante mailara igo zuten 1883ko irailean. Komandante gisa, Bosgarren Brigadako Bigarren (*Gornjo-kučki*) Batailoiko komandantea izan zen 1883tik 1903ra. 1884an komandante gisa, Zenbait Pertsonaren Heroismoa Ebaluatzeko Batzordeko kide izan zen, eta Batzorde horrek Gerra Ministerioari argibideak eskatu zizkion. montenegroar armadaren berrantolaketarekin, 1896an, Bosgarren Brigadan komandante gisa aritu zen, eta honen komandantea Vaso Ivanović brigada jenerala zen. 1900 eta 1901 urteetan, komandante mailarekin aritu zen. 1903ko abenduaren 19an Montenegroko Armadako brigadier mailara igo zuten, 5. Brigadako komandante izendatu zutenean. Brigadier gisa, 1904an Diziplina Auzitegi Militar Bereziko presidentea izan zen ofizialen arteko gatazka bat konpontzeko.

1905eko azaroaren 28an egindako Batzar Nazionaleko lehen hauteskundeetan, Zatrijevac Kapitaintzako diputatu hautatu zuten. Laster Podgoricako eskualdeko administratzaile izendatu zuten. Eraketa berriaren ondoren, Bosgarren Brigadako komandante kargutik, Zeta Brigadako komandante izendatu zuten 1906ko urtarrilaren 6an. Eskuineko Alderdikoa zen eta aurkari politikoekiko jarrera gogorragoa defendatzen zuen. Podgorican finka handi bat zuen, gaur egungo Masline-Ibričevina herrian, non bere izena duten herriak ere badaude, hala nola Velišin uba eta Velišin voda. Konstituzio-borroketan zehar, Eskuineko Alderdiaren aldekoa izan zen eta Nikolas printzearen autoritatearen zutabeetako bat Podgoricako lurraldean. Pertsona indibidualen epaiketarako Auzitegi Militarreko presidente izendatu zuten. 1911ko hauteskundeetan, berriro hautatu zuten parlamentuko kide. Zeta Brigada zuzendu zuen 1910ean. Brigadako brigadier eta komandante gisa erretiratu zen 1912ko apirilaren 15ean. Bigarren Dibisioko Auzitegi Dibisionaleko epailea izan zen 1912ko apirilaren 15era arte.

### Balkanetako Gerrak 
1912-13an Balkanetako Lehen Gerraren hasieran, hiru infanteria-batailoiz osaturiko Zeta Brigada zuzendu zuen, Zeta Destakamenduko Bigarren Dibisioko parte zena, eta ondoren Ezkerreko Zutabearen komandante izendatu zuten, Zeta Destakamenduko Brigada Mistoa eta Bjelopavlić Brigadak osatua. Bošković brigadierraren heriotzaren ondoren, Bigarren Dibisioko komandante izendatu zuten, hau da, Zeta Destakamenduko Eskuineko Zutabearen (Brigada Mistoa eta Bjelopavlić) komandante. Vranj gotorlekua erasotzea zuen helburu, ezkerrekoa Blažo Bošković brigadierrak zuzendu zuen, eta erdikoa Đuro Jovović komandanteak. Eskuineko Zutabearen agintea urriaren 11n jaso zuen, ezkerreko zutabearen gainerako tropek alboko mugimendu bat egin eta Dečić, Ćelevik eta Ćaf-Kišen aurkako erasoa hasi zutenean.

### Lehen Mundu Gerra eta Gabonetako Matxinada 
Lehen Mundu Gerran, 1914-16, 2. Dibisio Eremuaren komandantea izan zen. 1916-1918ko Austria-Hungariako okupazioan, Boldogasongo esparruan sartu zuten. 1918an itzuli zen espetxetik. 1919ko Gabonetako Matxinadaren antolatzaileen alde egon zen, eta 1919an Podgoricako espetxean egon zen. Espetxetik irten ondoren, antzeko pentsamendu politikoak zituzten pertsonekin harremanetan jarraitu zuen. Arazoak izan zituen bere pentsioa arautzeko. Nikolas erregeak Kučki kolo-n aipatzen du. 1927ko abuztuaren 11n hil zen.

## Familia eta ohoreak 
Stanekin ezkondu zen, Sava Đurov Popović-en alabarekin. Lau seme eta bi alaba izan zituen. Bere semeak Miloš tenientea, Nastadin bigarren tenientea eta Đuro izan ziren, eta 1913rako hil zen edo erail zen. 1896an, bere seme Nastadinen alde esku hartu zuen Ilija Plamenac Gerra ministroarekin, Cetinjeko artilleria eskolan onar zezan. Bere alaba Milica Joko Nikov Martinović brigadierraren ezkondu zen Bajicetik, eta Vidosava Ivan Puletino Bulatović brigadierraren Rovacetik. Hainbat kondekorazio jaso zituen, bai bertakoak bai atzerrikoak, besteak beste: Montenegroko Erresuma aldarrikatu zenean Bulgariako zilarrezko domina, Ausardiarako Urrezko Domina (Obilić Domina), Danilo I.aren Ordena Independentziarako III. eta V. graduak, Salbatzailearen Ordena Greziarra, San Jorgeren Ordena, bi gerra monumentu, San Estanislaoren Ordena I. gradua (1912ko otsailaren 8a), Montenegroko gerretan lortutako zerbitzuengatik Arrano Zuriaren Ordena IV. ordena (1923), ausardiagatik domina 1862an, eta ausardiagatik zilarrezko domina 1876-78 urteetan.

## Kanpo estekak