Rabindranath Tagore

**Rabindranath Tagore** (,  **Robindronath Thakur** jaioa, (Kalkuta, India, 1861ko maiatzaren 7a - Kalkuta, India, 1941ko abuztuaren 7a), **Bhanu Singha Thakur (Bhonita)** idazle izenez ere ezaguna, Indiako azpi-kontinenteko poeta, musikari, artista, ayurveda-ikerlaria eta jakintsua izan zen. Bengalako literatura eta musika birmoldatu zituen, baita Indiako artea ere modernismoaren testuinguruan, XIX. mende bukaeran eta XX. mende hasieran. *Gitanjaliren* "bertso sakon sentikorra, freskoa eta ederraren” egilea, 1913an Literaturako Nobel Saria irabazi zuen lehen ez europarra izan zen. Tagoreren abesti poetikoak espiritualak eta merkurialtzat jotzen ziren, baina hala ere, bere "prosa dotorea eta poesia magikoa" denbora askoan ezezagunak izan ziren Bengalatik kanpo. Batzuetan "Bengalako bardoa" ezizenaz izendatzen dute. **Gurudev**, **Kabiguru**, eta **Biswakabi** ezizenak ere erabili zituen.  

Tagore Kalkutako brahmo hindua zen, Burdwan eta Jessore barrutietan agintariak izandako arbasoekin, zortzi urte zituenean hasi zen poesia idazten. 1877. urterako, lehenengo ipuin eta dramaturgia lanak argitaratuak zituen, bere benetako izenarekin. Humanista, unibertsalista, internazionalista eta nazionalisten aurkako sutsua izanik, britainiar legea salatu zuen, Britainia Handiarekiko independentzia defendatuz. Bengalako pizkundearen adierazle, margolanak, zirriborroak eta bozetoak, ehunka testu eta bi mila abestitik gora biltzen zituen kanon zabala osatu zuen. Berak sortutako Visva-Bharati Unibertsitatean gordetzen da ondarea.

Tagorek bengalera hizkuntza modernizatu zuen, forma klasiko zurrunak baztertuz eta hizkuntza estrukturei aurre eginez. Bere eleberriak, ipuinak, abestiak, dantza-dramak eta saiakerak gai politiko eta pertsonalak izan zituzten hizpide. *Gitanjali* (Abesti ofrendak), *Gora* (Aurpegi polita) eta *Ghare-Baire* (Etxea eta mundua) dira idazlan ezagunenak, eta bere olerkiak, ipuinak eta eleberriak txalotuak izan ziren, baita kritikatuak ere, zuten lirismoagatik, solaskidetzagatik, naturaltasunagatik eta kontenplazio joeragatik. Bi naziok bere konposizioak aukeratu zituzten himno nazional bezala: Indiako *Jana Gana Mana* eta Bangladesheko *Amar Shonar Bangla*. Halaber, Sri Lankako himno nazionala bere lanetan inspiratuta dago.

## Bizitza 
thumb|Tagore eta Mrinalini Devi emaztea, 1883an.
Tagoretarren jatorrizko abizena Kushari zen. Rarhi Brahmins ziren, mendebaldeko Bengalako barrutian zegoen Kush izeneko herrixka batekoak.

### Gaztaroa: 1861-1878 
Bizirik iraun zuten hamahiru haurren arteko gazteena, Tagore 1861eko maiatzaren 7an jaio zen, Kalkutako Jorasango jauregian. Gurasoak Debendranath Tagore (1817-1905) eta Sarada Devi (1830-1875) izan ziren. Tagore gehienbat zerbitzariek hezi zuten, ama haurtzaroan hil baitzitzaion, eta aitak, berriz, etengabe bidaiatzen baitzuen. Tagore familia Bengalako berpizkundearen abangoardian zegoen. Literatura aldizkariak argitaratzen zituzten, eta sarri antolatzen zituzten antzerki emanaldiak eta Bengalako eta mendebaldeko musika klasikoen kontzertuak. Tagoreren aitak Dhrupadeko musikari profesionalak gonbidatzen zituen etxera, haurrei Indiako musika klasikoa irakasteko.

Tagoretarren anaia zaharrena, Dwijendranath, filosofo eta olerkaria izan zen. Beste anaia bat, Satyendranath, Indiako Zerbitzu Zibilerako izendatutako lehen indiarra izan zen, aurreko denak europarrak izan ziren bitartean. Jyotirindranath, beste anaia bat, musikaria, musikagilea eta antzerkigilea izan zen. Jyotirindranathen emaztea Kadambari Devi, Tagore baino pixka bat zaharragoa, lagun maitagarria eta eragin indartsua izan zen. Ezustean bere buruaz beste egin zuenean 1884an, ezkondu eta gutxira, urte luzez egon zen sakon asaldatuta.

Tagorek neurri handi batean ikasgelan eskolatzea ekidin zuen. Nahiago izaten zuen familiako jauregian barrena ibili edo gertuko Bolpur eta Panihatiko inguruak bisitatu. Bere anaia Hemendranathen tutoretzan zegoen fisikoki gogortzeko, Ganges ibaian igeri eginaz edo mendira joanaz, eta gimnasia, judo zein borroka praktikatuz. Marrazkigintza, anatomia, geografia eta historia, literatura, matematika, sanskritoa eta ingelesa ikasi zituen. Azken hau gutxien estimatzen zuen ikasgaia zen. Tagorek heziketa formala gaitzetsi zuen, eta egun bakarra iraun zuen hiriko Presidentearen Eskolan. Urte batzuk geroago esan zuen irakaskuntza egokiak ez dituela gauzak azaltzen; irakaskuntza egokiak jakin-mina pizten duela.
[thumb|Tagore [Ingalaterran 1912an.]]

### Shelaidaha: 1878–1901 
Aitak Tagore semea abokatu bilakatzea nahi zuenez, 1878an Ingalaterrako Brightoneko eskola publiko batean matrikulatu zuen. Zenbait hilabetez Tagore familiak Brighton ondoan zuen etxe batean bizi izan zen. Handik gutxira, Tagoreren anaia Satyendranathen emaztea eta bere ilobak Suren eta Indira Devi berarekin bizitzera joan ziren. Zuzenbideko klaseak jarraitu zituen denbora batez Londreseko University Collegen, baina berriro utzi zituen ikasketak, eta Shakespeareren "*Coriolanus"* zein *"Antonio eta Kleopatra"*, eta Thomas Brownen *"Religio Medici"* antzerkiak bere kabuz aztertzea aukeratu zuen.

Ingelesez, irlandarrez eta eskoziarrez sortutako folk doinu biziek harrituta utzi zuten Tagore. 1880an, Bengalara titulurik gabe itzuli zen, Europako nobedadeak Brahmo tradizioekin bateratzea erabakita, bakoitzari onena ateraz. 1883an 10 urteko Mrinalini Devirekin ezkondu zen, garai hartako ohiko praktikari jarraituz. Bost seme-alaba izan zituzten, horietatik bi haurtzaroan zendu zirenak. Bestalde, Zamindar Babu bezala, Padma ibaia gurutzatu zuen luxuzko familiako itsasontzian. Bidenabar, baserritar maizterrei errenta sinbolikoak kobratu ondoren, bedeinkatu egiten zituen, eta hauek otordu apalekin ohoratzen zuten, inoiz arroz lehorra eta esne garratzarekin.

### Santiniketan: 1901–1932 
1901ean Tagore Santiniketanera joan zen marmolaz jositako otoitz aretoa duen monasterio bat sortzera, *Mandir* izenekoa.

1913ko azaroan, Tagorek urteko Literaturako Nobel Saria irabazi zuela jakin zuen. Suediako Akademiak 1912ko *Gitanjalin* oinarrituta itzulitako materialean, izaera idealista txiki bat estimatu zuen. Zaldungoari uko eginez, Lord Chelmsford Indiako erregeorde britainiarrari zuzendutako eskutitz batean, honakoa idatzi zuen:

1919an, Anjuman-e-Islamiako presidentea zen Syed Abdul Majidek gonbidatu zuen lehen aldiz Sylhet bisitatzera. Ekitaldiak 5000 pertsona baino gehiago erakarri zituen.

1921ean, Tagorek eta Leonard Elmhirst nekazaritzako ekonomialariak "Landa Berreraikuntzarako Institutua" sortu zuten Surul herrian, Ashramwetik gertu. Mundu mailako emaileen, funtzionarioen eta jakintsuen laguntza bilatu zuen, "ezagutza biziberritzeko" ezjakintasunaren txaboletatik. 1930eko hamarkadaren hasieran, ingurugiroaren "kasta eta ukiezin”en kontzientzia anormala zuzentzen saiatu zen.

Urte hartan, lurrikara batek Bihar hiria jo zuen, eta milaka hil zituen. Mahatma Gandik karma sismiko bezala aldarrikatu zuen, jainkozkoak mendekua hartuz Daliten zapalkuntzagatik. Tagorek deitoratu egin zuen ideia, bere inplikazio itxuragabeagatik. Halaber, negar egin zuen Kalkutako txirotasun iraunkorragatik, eta Bengalako gainbehera sozioekonomikoagatik, eta estetika plebeio berri horiek, errimarik gabeko ehun lerroko olerki batean xehatu zituen, gerora Saturit Ray zuzendariaren *"Apur Sansar*" filmak teknika bera erabiliz.

Tagoreren asmoak zientziara zabaldu ziren bere azken urteetan, 1937ko *Visva-Parichay* saiakera bilduman ageri den bezala. Lege zientifikoekiko errespetua, eta biologia, fisika eta astronomia sartu zituen bere olerkigintzan, naturalismo zabala eta egiazkotasuna erakutsiz. Zientziaren prozesua saretu zuen, zientzialarien narrazioak hainbat istorioetan ehunduz, hala nola *Se* (1937), *Tin Sangi* (1940) eta *Galpasalpa* (1941). Bere azken bost urteak min kronikoak eta aldi luzeko bi gaixotasunek markatu zuten. Hauek Tagorek 1937ko bukaeran konortea galdu zuenean hasi ziren, eta ondorioz komatoso eta heriotzatik gertu egon zen denbora batez. Horrela gertatu zen 1940ko bukaeran antzeko birgaixotze batean, eta hortik ez zen sekula errekuperatu. Dena den, urte hauetako olerkigintza bere onenen artean dagoː

Agonia luzeko epea Tagoreren heriotzarekin amaitu zen, 1941eko abuztuaren 7an, laurogei urte zituela. A. K. Senek, uztailaren 30ean honako azken poema hau jaso zuen: *“Nire urtebetetze egunaren erdian galduta nago. Lagunak nahi ditut, haien ukitua, lurraren azken maitasunaz. Bizitzaren azken eskaintza hartuko dut, gizakiaren azken bedeinkapena hartuko dut. Gaur nire zakua hutsik dago. Eman beharreko nuen guztia eman dut. Zerbait jasotzen badut ordez, maitasun pixka bat, barkamen pixka bat, nirekin hartuko dut, hitzik gabeko amaierako jaialdira igarotzen den itsasontzia hartzen dudanean”.*thumb|Alemanian, 1931.

### Bidaiak 
1878 eta 1932 artean, Tagorek bost kontinenteetako hogeita hamar herrialde baino gehiagotan jarri zuen oina. eta Erresuma Batuan, eta Buttertongo Andrewsen kleroko lagunekin hartu zuen ostatu. 1916ko maiatzetik 1917ko apirilera arte, Japonian eta Estatu Batuetan klaseak eman zituen. "Nazionalismoa Indian" bere saiakera, mespretxatua eta goraipatua izan zen, era berean. Romain Rolland eta beste bakezale batzuek, miretsi egiten zuten.

Etxera itzuli eta gutxira, 63 urteko Tagorek Peruko gobernuaren gonbidapena onartu zuen. Mexikora ere bidaiatu zuen. Gobernu bakoitzak, bisitak ospatzeko, 100.000 dolar agindu zion bere ikastetxerako. 1924ko azaroan Buenos Airesera iritsi zen, eta astebetera Tagore gaixo bat Villa Miralriora joan zen atseden hartzera, Victoria Ocamporen aginduz. 1925eko urtarrilean itzuli zen etxera. Hurrengo urteko maiatzean, Tagore Napolira iritsi zen; eta biharamunean Mussolini ezagutu zuen Erroman.
[thumb|Tagoreren inizialak [bengaleraz, Ra-Tha, egurrezko zigilu batean inskribatuta.]]
Tagore 1926ko azaroan Hungariara iritsi zen, eta denbora bat igaro zuen Balatonfüred hirian, Balaton lakuaren ertzean zegoen bainuetxean, bihotzeko arazoetatik errekuperatzen. Zuhaitz bat landatu zuen, eta 1956an bere busto-estatua bat jarri zen bertan (Indiako gobernuaren oparia, Rasithan Kashar artistaren lana, 2005ean berri batekin ordezkatua izan zena). 1957tik hona, laku-pasealekuak bere izena darama.

1927ko uztailean, Tagore eta bi lankidek lau hilabeteko bira hasi zuten hego-ekialdeko Asia bisitatuz. Bali, Java, Kuala Lumpur, Malacca, Penang, Siam eta Singapurrera joan ziren. Bidaien egunerokoa osatu zuten *Jatri* (1929) liburua argitaratuz. 1930 hasieran, Bengala utzi zuen ia urte osoan zehar Europan eta Estatu Batuetan ibiltzeko. Britainia Handira itzuli zenean, bere margolanak Parisen eta Londresen erakusgai zeuden bitartean, Birminghameko kuakeroen bizileku batean hartu zuen ostatu. Bere Oxford Hibbert hitzaldiak idatzi zituen, eta urteroko Londreseko kuakeroen topaketan hitz egin zuen.

* *“Gure grinak eta nahiak menderakaitzak dira, baina gure izaerak elementu horiek osotasun harmoniatsu batean menperatzen ditu. Horrelako zerbait gertatzen da mundu fisikoan? Elementu menderakaitzak, dinamikoak dira bultzada indibidualarekin? Ba al dago printzipioren bat mundu fisikoan, elementuok menderatzen dituena, antolaketa ordenatuan ezarrriz?”* Einsteinekin izandako elkarrizketan, 1930eko apirilaren 14an.

## Lanak 
Batez ere bere olerkigintzagatik ezaguna, baina Tagorek eleberriak, saiakerak, ipuinak, bidaien kronikak, dramak eta milaka abesti idatzi zituen. Tagoreren prosa aipatuz, bere kontakizun laburrak dira, ziurrenik, gehien nabarmentzen direnak. Eta bengalera hizkuntzan generoaren sorrera egozten zaio. Bere lanak maiz izaera erritmiko, baikor eta lirikoagatik ezagutzen dira. Horrelako istorioek gehienetan jende arruntaren bizitzan mailegatzen zituen. Tagoreren fikzio ezak, lanak historia, hizkuntzalaritza eta espiritualtasunarekin lotu zituen.
thumb|Tagore *Valmiki Pratibha* izenburuko antzezlanaren rol nagusian, eta bere iloba Indira Devi, Lakshmi jainkosaren paperean, 1881ean.
Autobiografiak idatzi zituen. Bere bidaien egunerokoak, saiakerak eta hitzaldiak hainbat liburukitan bildu ziren, besteak beste, *Europa Jatrir Patro* („Eskutitzak Europatik”) eta *Manusher Dhormo* („Pertsonaren erlijioa“). Einsteinekin izan zuen elkarrizketa laburra, "*Oharra naturaren errealitatearen gainean*", azken liburukiaren eranskin gisa jasotzen da. Tagoreren jaiotzaren 150. urtemugan, bere lanen gorputz osoaren (*Kalanukromik Rabindra Rachanabali* izenburuarekin) antologia argitaratzen ari dira bengaleraz, orden kronologikoan. Lan bakoitzaren bertsio guztiak biltzen ditu, laurogei bolumen inguru betez.

### Antzerkia 
Tagorek dramarekin izandako esperientziak hamasei urte zituenean hasi ziren, bere anaia Jyotirindranathekin. Hogei urte betetakoan idatzi zuen lehen obra dramatikoa, *"Valmiki Pratibha"*, jauregian bertan antzeztua izan zena. Tagorek adierazi zuenez, bere lanek "sentimenduaren eta ez ekintzaren jolasa" artikulatu nahi zuten. 1890ean bere antzerkirik onenetzat jo izan den *"Visarjan"* izatzi zuen, "*Rajarshiren*" eleberriaren moldaketa bat. Jatorrizko bengalera hizkuntzan, lanok azpi-trama korapilatsuak eta bakarrizketa hedatuak jasotzen zituzten.

Geroago, Tagoreren dramek gai filosofiko eta alegoriko gehiago erabili zituzten. *Dak Ghar* („Postetxea“; 1912) antzezlanean adibidez, Amal umea bere mugalde hutsalak desafiatzen deskribatzen du, azkenean "lokartzen" ari dela, bere heriotza fisikoa iradokiz. Mugarik gabeko erakargarritasuna duen istorioa: Europan kritika ezin hobeak jaso zituena. *Dak Gharr*ek heriotza jorratu zuen, Tagoreren hitzetan, "aberastasun gordina eta egiaztatutako kredoen mundutik askatasun espirituala". Beste antzerki bat, *Chandalika* („Neska ukiezina“), antzinako kondaira budista batean inspiratuta zegoen. Bertan Anandak, Gautamako Budaren jarraitzaileak, tribuko neska bati ura eskatzen dio.

*Chitrangada*, *Chandalika*, *Shyama* eta beste funtsezko antzezlan batzuk dantza-drama moldaketak dituzte, elkarrekin *Rabindra Nritya Natya* izenarekin ezagutzen direnak.
thumb|Sabuj Patra aldizkariaren azala, Pramatha Chaudhurik argitaratua.

### Ipuinak 
Tagorek 1877. urtean hasi zuen bere ibilbidea, hamasei urte besterik ez zituenean, "*Bhikharini*"-rekin ("Emakume eskalea"). Honekin, Tagorek modu eraginkorrean asmatu zuen bengalerako ipuin generoaren hizkuntza. 1891tik 1895era egindako lau urteak Tagoreren "*Sadhana*" aldia bezala ezagutzen da, Tagoreren aldizkari baten izena.

*Gora*k indiarren identitatearen inguruan eztabaidatutako galderak planteatzen ditu. *Ghare Baire*rekin gertatzen den bezala, norberaren identitatearen gaiak (*jāti*), askatasun pertsonala eta erlijioa, familiako istorioaren eta maitasun triangeluaren testuinguruan garatzen dira. *ogajog*-en („Harremanak“), Śiva-Satiren idealekin lotua zegoen Kumudini heroina, zalantzan dago neba zaharrenaren fortuna hondoratzen ari delako progresiboki alde batetik, eta bere senarra izatearen papera bestetik. Tagorek joera feminista lausotzen du; pathosek haurdunaldiaren, betebeharraren eta familiaren ohorearen ondorioz harrapatutako emakumeen egoera lotsagarria irudikatzen du, eta aldi berean Bengalako lur noble ustelarekin sartzen da. Istorioa bi familien arteko azpiko lehiaren inguruan garatzen da, gainbeheran dauden Chatterjees nobleak, eta diru zein harrokeria berriaren ordezkari diren Ghosalsak. Kumudini, Biprodasen arreba, bi familien artean harrapatuta sentitzen da, Madhusudanekin ezkonduta dagoelako. Etxe tradizional eta babesle baten hezitakoa izanik, emakumezkoen harremanak ere horrelakoak dira.

Beste eleberri batzuk, berriz, gorabeheratsuak ziren: *Shesher Kobita* („Azken poema“ edo „Agurreko abestia“ bezala itzulia izan da), bere eleberririk lirikoena da, olerki eta pasarte erritmikoekin, protagonista olerkaria delako. Satiraren eta postmodernismoaren elementuak ditu, eta poeta zaharkitu baten ospea erasotzen duten pertsonaiak dira nagusi. Bere lanen artean eleberriak izan arren gutxien estimatzen direnak, arreta berritu dute Ray eta beste zine zuzendari batzuk egindako filmen bidez: *Chokher Bali* eta *Ghare Baire* dira bi eredu garbiak. Lehenengoan, Tagorek Bengalako gizartea heroinaren bidez inskribatzen zuen: alargun menderakaitz bat, bere kabuz bizitzea nahiko zuena. Alargunen lutoaren ohiturari barre egiten zion, ez zutelako baimenik berriz ezkontzeko. Ondorioz, bakardadean eta itxialdian bizitzera behartuta zeuden. Dena den, Tagorek behin honela idatzi zuen: "Beti deitoratu dut eleberriari eman nion amaiera.” Gitanjali ez ezik, beste lan aipagarri batzuk ere baditu, hala nola *Manasi*, *Sonar Tori* ("Urrezko itsasontzia"), eta *Balaka* ("Antzara basatia". Izenburua arima migratzaileen metafora da). Tagoreren poesia berritzaile eta helduenetan, Bengalako landa-folk musikaren esposizioa barneratzen da, bereziki Baul mistikoaren eta Lalon bardoaren baladak.

Tagoreri esker berriro izan ziren deskubrituak eta popularrak XIX. mendeko *Kartābhajā* ereserkiak, barneko jainkotasuna eta errebolta nabarmentzen dituztenak, *bhadralok* erlijioso eta gizarte ortodoxiaren aurka. Irudi hori jainkotasunarekin lotzen zuen, naturaren erakargarritasunaren bitartez eta giza dramaren elkarrekintza emozionalaren bidez. Tresna horiek *Bhānusiṃha* poemetan erabili zituen, *Radha-Krishna* erromantzearen kronika eginaz, behin eta berriz berrikusi zuena hirurogeita hamar urteetan zehar. Bere abestiak *rabindrasangit* ("Tagore abestia") bezala ezagutzen dira, eta idatzi zuen literaturarekin bat egiten zuten, olerki edo eleberri, ipuin edo antzerki, lirikotasuna zuten. *Hindustani* musikaren *thumri* estiloak eraginda, giza emozioen gama osoa landu zuen, bere hasierako *Brahmo* deboziozko ereserkitik hasi eta konposizio ia erotikoetaraino. Arropa klasikoen tonu kolorea iragartzen zuten neurri askotan. Abesti batzuk *raga* baten doinua eta erritmoa leialki imitatzen zituzten, eta beste batzuk *raga* desberdinetako elementu nahastu berriak. Dena den, lanen bederatzi hamarren gutxi gorabehera ez ziren *bhanga gaan*, baizik eta melodien gorputza balore berriekin uztartu zituen, mendebaldeko, hindustaneko, Bengalako folka eta beste eskualdeetako zapore berriekin, hain zuzen Tagoreren arbasoen kultura propioaren kanpokoak. Tagorek zatiketa independentziaren mugimendua gelditzeko plan maltzur gisa ikusi zuen, eta bengaleraren batasuna eta komunalismoa berreskuratzea zuen helburu. *Jana Gana Mana* idatzi zuen, *Shadhu-bhashan* bengalera sanskritizatu era batean, eta Tagorek konposatutako *Brahmo* ereserkiaren bost ahapaldietako lehenengoa zena. 1911. urtean Indiako Kongresu Nazionaleko Kalkutako biltzarrean izan zen abestua lehen aldiz, eta 1950ean Indiako Errepublikako Batzar Konstituzionalak himno nazionaltzat onartu zuen. Bestalde, Sri Lankako himno nazionala bere lanetan inspiratu zen.

Hirurogei urte zituela, Tagore marrazten eta margotzen hasi zen. Parisen estreinaldi erakusketa bat egin zuen, Frantziako hegoaldean ezagutu zituen artisten animoak bultzatuz, eta ondoren Europa osoan egin zituen bere obra ugarien erakusketak. Esan beharrik ez dago, argazkiak ez direla Pariseko inongo erakusketarako zuzenduak. Susmo txikiena ere ez dut, edozein herrialdetako galeria nazionalak bat-batean ez dutela erabakiko zergak igotzea nire margoak erosteko. Baina hain justu amak semerik zakarrenari maitasuna ematen dion bezala, ezkutuan sentitzen naiz hain kostata ailegatzen zaidan trebezia honekin". Era berean, borragoma arkatza baino gehiago erabiltzen ari zela konturatu zen, eta azkenean atzera bota zen emaitzekin konforme ez zegoela erabakiz, margolaria izatea ez zelako berarentzat.

## Izaera 
### Politika 
Tagorek inperialismoaren aurka egin zuen eta Indiako nazionalistei babesa eman zien. Ikuspegi horiek M*anast*en agertu ziren lehenengo aldiz, hogei urtetik gorako sasoian eginak. Hindu-aleman knspirazioaren epaiketan sortutako frogek, Ghadariten gaineko ezagutza zuela baieztatzen zuten, eta Terauchi Masatake Japoniako lehen ministroa eta Ōkuma Shigenobu lehen ministrordearen babesa lortu zuela adierazi zuten. Swadeshi mugimendua irauli zuen, eta 1925eko *Charkharen gurtza* saiakeran gaitzetsi.

* *"Beraz, errepikatzen dut gizakiaren benetako ikuspegia ezin dugula izan, maitatzen ez badugu. Zibilizazioa epaitu eta preziatuta egon behar da, ez garatutako botere kopuruaren arabera, baizik eta bere legeek eta erakundeek gizakiarenganako duten maitasun bilakaera eta adierazpenagatik."* *Sādhanā: "Bizitzaren errealizazioa", 1916.*

Horrelako ikuspegiek jende askoren amorrua piztu zuten. 1916ko amaieran Estatu Batuetako San Frantziskoko hotel batean zegoela, indiar atzerriratu batzuen erailketatik ihes egin zuen. Saiakerak porrot egin zuen hiltzaileak eztabaidan hasi zirelako. Aktibismo Gandhiarrarekin kritiko samarra bazen arren, Tagore funtsezkoa izan zen Gandhi-Ambedkar auzia konpontzeko, ukitu ezinentzat hautesleku desberdinak jarriz, eta horrela Gandhiren "heriotzara arte"ko barauetako bat deuseztatuz. “Ohorezko txapak, gure lotsak umiliazioaren testuinguru inkongruentea bilakatzen duenean iritsi dira, eta nire aldetik, bereizketa berezi guztiak bere horretan kokatu nahi ditut, nire herrikide horien alde, beren deiarengatik hutsalak direnak gizakiarentzako, egokiak ez diren degradazioak jasan behar izaten dituztelako.”

### Santiniketan eta Visva-Bharati 
thumb|Tagore familiaren itsasontzia, "Padma" izenekoa.
Tagorek gutxietsi egiten zuen ikasgeletako eskola: "*Loroaren trebakuntza*" lanean, hegaztia kaiolatuta dago eta indarrez testuliburuko orrialdeekin elikatzen dute, hil arteraino. eta Santiniketan administrari bezala zituen zereginak lanpetuta mantentzen zuten: goizetan eskolak ematen, eta arratsalde zein ilunkaretan ikasleen liburuak idazten.

### Nobel dominaren lapurreta 
2004ko martxoan, Tagoreren Nobel Saria Visva-Bharati Unibertsitateko segurtasun-kutxatik lapurtu zuten, bere beste hainbat gauzarekin batera. 2004ko abenduan, Suediako Akademiak Tagoreren Nobel Sariaren bi erreplika aurkeztu zion Visva-Bharati Unibertsitateari, bata urrezkoa eta bestea brontzezkoa. Gertakari honek *Nobel korua* fikziozko filma inspiratu zuen. 2016an Pradip Bauri izeneko abeslari bat atxilotu zuten lapurretagatik, eta saria berreskuratua izan zen.

## Eragina eta ondarea 
Urtero omenaldi ekitaldi ugari egiten diote Tagoreri: *Kabipranam*, bere jaiotzaren urteurrena, mundu osoan zehar barreiatutako taldeek ospatzen dute; Urbanan, AEBko Illinoisen egiten den urteroko Tagore Jaialdia; Rabindra Bidea Parikrama egiten diren erromeriak oinez Kalkutatik Santiniketanera; eta bere poesia errezitaldiak, urteurren garrantzitsuetan ospatzen direnak. Bengalako kultura ondare horrekin harro dago: hizkuntza eta arteetatik, historia eta politikara. Amartya Seneri Tagore "goi-mailako figura" iruditzen zitzaion, "pentsaera garaikide garrantzitsua alde askotatik".

Tagore ospetsua izan zen Europa osoan, Ipar Amerikan eta Asia ekialdean. Dartington Hall Eskola sortu zuen, elkar hezitzeko erakunde aurrerakoia. Japonian, Yasunari Kawabata Nobel sariduna bezalako figurengan izan zuen eragina. Tagoreren lan asko itzuli ziren ingelesera, alemanera, espainierara eta beste hainbat hizkuntzetara, itzultzaile ospetsu batzuei esker, hala nola Vincenc Lesný indologista txekiarra, André Gide frantziar Nobel sariduna, Anna Akhmatova poeta errusiarra, Bülent Ecevit Turkiako lehen ministro ohia, etab. Ameriketako Estatu Batuetan, Tagoreren hitzaldien zirkuituak, bereziki 1916-1917 urteetan, oso ezagunak izan ziren eta orokorki txalotuak. Dena den, berari buruzko eztabaida batzuen eraginez, agian fikziozkoak, bere ospea eta salmentak lur jota geratu ziren Japonian eta Ipar Amerikan 1920ko hamarkadaren ondoren. Bengalatik kanpoko "ia eklipse osoarekin" lotuz. Hala ere, Tagoreren begirune sendoa aurkitu zuen Salman Rushdiek harrituta, Nikaraguara egin zuen bidaian. William Radice, olerkiak ingelesera itzuli zituenak, galdetu zuen: "Zein da haien lekua munduko literaturan?". Kontrakultura moduko bat bezala ikusi zuen, "klasizismo mota berri bat zuela, XX. mendeko nahasmena eta kaos erromantikoa sendatuko zuena". Itzulitako Tagore "ia zentzugabea" zen, eta ingelesen eskaintzak murriztu egin zuen bere nazioz gaindiko erakargarritasuna.

"Tagoreren poemak jatorrizko bengaleraz ezagutzen dituen edonor, ezin da gustura sentitu itzulpenekin (Yeatsen laguntzarekin edo gabe). Bere prosa lanak ere, itzulpenekin nolabait desitxuratu egiten dira. E. M. Forsterek “*Etxea eta mundua”*ri buruz esan zuen, bere gaia hain ederra izanik, xarma 'itzulpenean desagertu egin da', edo agian 'nahiko desagertu ez den esperimentu batean'," (Amartya Sen, "Tagore eta bere India."*)* 

*Nor zara zu, irakurlea, hemendik ehun urtera nire poemak irakurtzen?*
[thumb|Tagore [Buenos Airesen, Argentinan, 1924an.]]
*Ezin dizut bidali lore bakar bat udaberriko aberastasun honetatik, urrezko marra bakar bat hango hodeietatik.*

*Ireki zure ateak eta begiratu kanpora.*

*Loratzen dagoen zure lorategitik, ehun urte lehenago desagertutako loreen oroitzapen usaintsuak bildu.*

*Zure bihotzaren pozean, udaberri goiz batean abestu zen poz bizia sentitu dezakezu, bere ahots pozgarria ehun urtetan zehar igortzen .*

*- Lorezaina, 1915.*

### Museoak 
Zortzi Tagore museo daude. Hiru Indian eta bost Bangladesh:

• Rabindra Bharati Museoa, Jorasanko Thakur Bari, Kolkata, India,

• Tagore Memorial Museoa, Shilaidaha Kuthibadi, Shilaidaha, Bangladesh,

• Rabindra Memorial Museoa Shahzadpur Kachharibari, Shahzadpur, Bangladesh,

• Rabindra Bhavan Museoa, Santiniketan, India,

• Rabindra Museoa, Mungpoon, Indiako Kalimpongetik gertu,

• Patisar Rabindra Kacharibari, Patisar, Atrai, Naogaon, Bangladesh,

• Pithavoge Rabindra Memorial konplexua, Pithavoge, Rupsha, Khulna, Bangladesh,
thumb|Rabindra eraikina Dakkhindihin, Bangladesh.
• Rabindra konplexua, Dakkhindihi herrian, Phultala Upazila, Khulna, Bangladesh.

### Unibertsitate eraikinak bere izenarekin 
# Rabindra Bharati University, Kolkata, India.
# Rabindra University, Sahjadpur, Shirajganj, Bangladesh.[1]
# Rabindranath Tagore University, Hojai, Assam, India.
# Rabindra Maitree University, Courtpara, Kustia,Bangladesh.[2]
# Bishwakabi Rabindranath Tagore Hall, Jahangirnagar University, Bangladesh.
# Rabindra Nazrul Art Building, Arts Faculty, Islamic University, Bangladesh.
# Rabindra Library (Central), Assam University, India.
# Rabindra Srijonkala University, Keraniganj, Dhaka, Bangladesh.

## Lanen zerrenda 
**Bengali**

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
*  Rabindranath Tagore, *Encyclopædia Britannican*
*  , Curlien
*  , IMDb-n