Sexsarbori

alt=Sexarboriri eskainitako aldarea, Saint-Raymond museoan.|thumb|Sexarboriri eskainitako aldarea, Saint-Raymond museoan.

**Sexsarbori**, **Sex arboribus**, **Sexs arbor**, antzinako akitaniarren jainko bat zen erromatarraren garaian. Berari eskainitako hiru inskripzio topatu ziren Garona Garaian, garai erromatarretan Lugdunum Convenarum hiria zenaren eskualdearen ekialdean, Arba eta Rieumajou ibaien arroan eta orduan **Sexs arbor** litzateke, egungo euskarara ekarrita, agian, Sets/Setz/Setx/Zets/Zetz/Zetx zuhaitza? Ikerlari batzuek, nahigo dute **Sexarbores** (nominatiboa, plurala), izan ere, ez baitago argi izena beraren erroak nolako forma izango zuen.

Ez ditugu bere ezaugarriak ezagutzen.

## Inskripzioak 
* CIL, XIII, 129 (Arbast): *Sex / arboribus Quintus Rufius Germanus / votum solvit*
* CIL, XIII, 132 (Castèthviague): *Ex voto Sexsarbor(i) / deo/ Lucius Domitius / Censorinus/ votum solvit libens merito*
* CIL, XIII, 175 (Castèthviague): Sex{s} / Arbori deo / T(itus) Pompeiu[s] / Campanus / [  

## Etimologia 
alt=Sahats zuria zuria (ibai baten ertzean)|thumb|Sexs Arbor izeneko jainkoa, jainkotutako zuhaitz bat izan izan zitekeela proposatu da, besteak beste.
*-I* eta *-Ibus*, datiboaren (Nori kasuaren) latinezko marka kasuak dira eta beraz, izenaren erroa, *Sexsarbor* edo *Sexs Arbor*, edo, nominatibo pluralean (Nor) *Sex arbores* izango litzateke. *Sex arbores* bera izen latinotzat hartu da, eta "sei zuhaitz" esan nahi du, jainko bihurtutako sei zuhaitz alegia. Zuhaitzen sakralizatzea oso hedatuta dago Euskal Herrian eta Pirinio guztian. Beste arazo bat da, "Sex Arbor" edo sei zuhaitz izatekotan, zergatik agertzen den singularrean bi kasutan, "deo" hitza erabiltzen baita, (jainkoari), eta ez "*deis*" (jainkoei); *sex arboribus*, ordea, pluralean deklinatua dago: sei zuhaitzei. Azkenik, kasu batean edo bitan, ez da *Sexarbor*, *Sex{s}arbor* baizik, hau da, S bat idatzi bide zuten X eta A artean; baina latinez, sei zenbakia, "sex" da . Akitanierazko beste izenetara begiratzen badugu, ordea, XS grafia aurkituko dugu pertsona izenetan, agian, kontsonante afrikari bat (TS, TZ edo TX) transkribatzeko erabiltzen zutena.

Joakin Gorrotxategik , Achille Luchairek, Julien Sacaze eta Raymond Lizopek, Sei Zuhaitz jainkoei eskainitako idazkuna ikusi zuten. Denboraren poderioz, izena ondo errotu zenean latinaren idazketa ohituretan, singularrezko deklinazioa onartu zuten (Sexarboribus**=**Sei Zuhaitz jainkoari). J. Vallejok, ordea, beste hau proposatu zuen: *Sexs*, zuhaitz baten izen indigena izan zitekeen, eta latinezko *arbor* izen latindar generikoarekin batera aipatzen zena. Geroago, herri-etimologia baten arabera, Arbasteko aldarean, zuhaitz horren berezko izena eta latinezko "Sex Arbor" nahastuko zituzten

## Erreferentziak 
## Bibliografia 
* *Enciclopedia General Ilustrada del Pais Vasco, Historia General de Euskal Herria*. Zarautzː Auñamendi, 1978.
* Olivier de Marliave, *Pequeño diccionario de mitologia vasca y pirenaica*. Bartzelonaː Alejandria, 1995.
* Larrañaga Elorza, Koldo. 1988. *Euskal Herria Antzinatean. Materiale eta Agiriak,* UNED-Bergara, 316 or., 176 zb.

* Julien Sacazeren lanak:
:* *Les Anciens dieux des Pyrénées, nomenclature et distribution géographique*. Extrait de la *Revue de Comminges* (Saint-Gaudens), 28p., 1885.
:* *Inscriptions antiques des Pyrénées*. Hitzaurrea M. Albert Lebèguek eginda. Tolosa, XII-576p. (Bibliothèque méridionale. 2e série,1892. ; 2). Berrargitalpena fakzimilean, Tolosa, ESPER, 1990.
:* *Inscriptions antiques du Couserans*. Tolosa, 28p., 1892. Berrargitalpena faksimilean, Nîmes, C. Lacour, 2001.

## Kanpo estekak