Otsaileko Iraultza

**Otsaileko Iraultza** (; Errusiako historiografian *Otsaileko Iraultza Burges Demokratikoa* izenez ezaguna) 1917ko martxoaren 8tik 12ra Errusiar Inperioan gertatutako iraultza izan zen, Errusiar Iraultzaren lehen urratsa. Horren ondorio nagusia Nikolas II.a tsarraren abdikazioa izan zen. Iraultza tsarraren politikaren aurkako erreakzio gisa abiatu zen, Lehen Mundu Gerran Errusiak zuen parte-hartzearen kexu zirelako asko, eta tsarrak liberalek eskatzen zituzten erreforma politikoak ukatzen zituelako. Iraultzatik jaio zen gobernua liberalen eta sozialisten artean osatu zuten, eta gerora batzar konstituziogile batek gobernu berria osatu behar zuen demokratikoki. Errusiako Behin-behineko Gobernua deitzen zaion gobernu hori Georgi Lvov printzearen esku egon zen.
 
Errusiak hainbat arazo ekonomiko eta sozial bizi zituen garai hartan, batez ere Lehen Mundu Gerraren eraginez. Janari-matxinadaren eragileak eta industriako langile grebalariak kalean elkartu ziren, eta hiriaren zaintza egiten zuten hainbat militar ere batu zitzaizkien. Geroz eta tropa gehiagok desertatu zuten, eta leialak zirenak Lehen Mundu Gerran borrokan ari ziren, frontean, Nikolas II.aren agindupean. Hiria laster erori zen kaosean, eta tsarra azkar bota zuten. Guztira 1.400 pertsona baino gehiago hil ziren protesta haietan. baina mugimendu sozialista eta anarkista gorantz zihoazen, eta 1881eko martxoan erail zuten. Haren seme Alexandro III.ak atzera egin zuen aitaren erreforma guztietan; berriro ere autokrazia indartu zuen.

Alexandro III.aren heriotzarekin (nefritisak eragina), Nikolas II.ak hartu zuen bere gain Inperioa. Haren seme Aleksei Nikolaevitxek hemofilia zuen; eta, gaixotasun hori sendatu edo kontrolatzeko, Grigori Rasputin mistikoaren laguntza eskatu zuen. Alexandraren eta Rasputinen arteko harremana handia izan zen. Mistizismoan eta erlijiozaletasunean erorita, bere gain hartzen zituen kudeaketa lan guztiak, baita Lehen Mundu Gerrako frontean egotearena ere. 1914ko uztailaren 31n Errusia gerran sartu zen, eta hurrengo egunean Alemaniak gerra deklaratu zion Errusiari. Egin diren zenbatespenek diotenez, 3,3 milioi errusiar hil ziren Lehen Mundu Gerran. Armada Inperialak zailtasunak zituen bere galerei aurre egiteko, eta gainera Agintaritza Nagusia ezgai zelako mezua hedatzen hasi zen. Horretaz gain, janaria eta erregaia falta ziren Errusian.

Hala ere, 1914ko abuztuan klase guztiek eta ia alderdi guztiek bozkatu zuten gerraren alde. Alderdi Boltxebikea eta, bereziki, Vladimir Lenin, agertu ziren gerraren aurka. Aurkariek "*porrotistak*" deitzen zituzten. Gerra deklarazioak errusiar nazionalismoaren gorakada ekarri zuen gizarte osoan, barne arazoak alde batera utzita denbora batez. Armadak lehen garaipen batzuk lortu zituen Galitzian 1915ean eta Brusilov Ofentsibarekin 1916an, baina porrot garrantzitsuak ere izan zituen, adibidez Tannenbergeko gudua 1914an, Masuriako Lakuetako bigarren gudua 1915eko otsailean, eta Errusiar Poloniaren galera 1915eko maiatzetik abuztura.

Morala igotzeko eta bere lidergoa indartzeko helburuarekin, 1915eko udazkenean Nikolasek iragarri zuen Armadaren gaineko kontrola bere gain hartuko zuela, gomendio orokor guztien aurka. Emaitza oso txarra izan zen hiru eremutan. Lehenik eta behin, monarkia eta geroz eta gutxiago atsegin zuen jendeak, gerrari loturik zegoelako; bigarrenik, Nikolas estratega militar ona ez zenez, eta lider eskasa zenez, bere komandanteak ere sutu zituen; hirugarrenik, frontean zegoenez, ezin zuen gobernua gidatu. Frontean zegoenean, alemaniar jatorriko Alexandra tsarinak hartzen zuen agintea. Herrian hedaturik zegoen zurrumurruak zioenez, Alexandrak espioitzan ziharduen, eta Grigori Rasputinen agindupean ari zen. Tsarina ez zen agintari eraginkorra, behin eta berriro aldatzen zituen lehen ministroak, eta Duma haserrarazi zuen. Urte hartan bertan, Potemkin korazatuaren mutina gertatu zen. 1905eko Iraultzaren ostean egoera ez zen hobetu, eta matxinada orokorreko egoeran sartu zen Errusia. 1917an berriro agertu zen bere gordinean iraultza, eta tsarra erortzea ekarri zuen.

1916an Rasputin, Alexandra tsarina eta tsarra eraisteko kolpe saiakera politiko eta militarrak ugaritu ziren. Garrantzitsuena 1916ko udazkenean izan zen, Alderdi Oktubristak, Errusiako Alderdi Aurrerakoiak eta *kadete*ek prestatua. Parte-hartzaileek estatu kolpea bultzatu nahi zuten herri-iraultza ekiditeko asmoz, baina asmoa ez zen aurrera eraman hainbat atzerapen izan zituztelako; azkenean, burgesiak nahi ez zuen iraultza gertatu zen. Abenduaren 17an, Feliks Jusupov printzeak eta beste politikari eskuindar batzuek Grigori Rasputin hil zuten.

Leninen ustez, eskuin politikoa, boltxebikeak eta mentxebikeak elkartu izana eta iraultza "hain azkarra" izateak erakusten du interes-batasuna zegoela indar guztien artean. Haren esanetan, mentxebikeek iraultza sozialista ekidin nahi zuten, eta "bakezaletasun txiki-burgesa" erabiltzen zuten. Eskuineko indarrek eta nazioarteko kapitalistek, ordea, iraultza ekiditeaz gain gerran jarraitzea zuten helburu.

Fitxategi:Gapon u Narvskoy zastavy.jpg|Georgi Gapon 1905eko Errusiako Iraultzako Igande Odoltsuan, Narvako garaitza arkuaren aurrean
Fitxategi:Файл-General Mozarowski 2.jpg|Nikolas II.a 1916an, ziurrenik Zhitomirren. Bere gain hartu zuen Lehen Mundu Gerran frontean egotearen ardura, herritarren morala igotzeko asmoz.
Fitxategi:TzarNicholasAtPutilovFactory.jpg|Nikolas II.aren bisita Putilov fabrikara, 1915 eta 1917 arteko dataren batean.

## Gertakariak 
### Urte hasierako egoera 
1917. urtea hotzarekin eta inflazio oso handiarekin hasi zen Errusian. Langileen grebak bata bestearen atzetik gertatzen ziren, eta hiri nagusietan manifestazioak zeuden janari eskasia zela-eta, edo janariaren banaketa ez zelako egokia. Manifestazio horien izaera geroz eta kezkagarriagoa zen erregimenarentzat: protestak ez ziren bakarrik ekonomikoak, izaera politiko handia zuten. Inflazioa hain zen handia urte hasieran, langileek ezin zituzten erosi arrautzak, esnea, haragia, azukrea edo frutak. Langileek hotzari aurre egitearen edo jatearen artean aukeratu behar zuten. Hirietako proletarioek *xtxi* jakia ogia apurrekin eta urarekin jaten zuten, eta metalurgiako langileak ere inflazioa nabaritzen hasi ziren. Metalurgiako langileak nahitaezkoak ziren Lehen Mundu Gerrako esfortzuari aurre egiteko. Okhranak egindako txostenak adierazi zuen iraultza, izatekotan, gosetearen ondorio izango zela:

1916ko abenduan Petrogradeko 39 enpresa geldirik zeuden ez zutelako erregairik; eta beste 11, elektrizitate mozketak zirela eta. Gerraren ondorioz, landaguneetako milaka errefuxiatu iritsi ziren hirietara; horiek produkzio belikoan lanean hasi ziren fabrikatan, eta emakumeek ere esfortzu belikoan parte hartu zuten; familietan kontziliazio arazo larriak sortu ziren.) greba egin zuten Igande Odoltsuaren urteurrenean. Lehen egunetan ehun bat langile atera ziren greban. Soldata handiagoak eta kaleratutako lankide batzuk berriro onartzea eskatzen zuten. Hasierako greba hori egonkortu egin zen hurrengo egunetan, langile protesta ugarirekin. Fabrikako 30.000 langileek bat egin zuten grebarekin laster batean, eta gainerako enpresetako langileak eurekin batzera animatu zituzten. Egun hartan bertan Putilov enpresako jabeek fabrika itxi zuten, greban ari ziren langileak kanpoan utzita. Egoera hark beste enpresa batzuetan langileen mobilizazioak sendotu zituen, eta egun hartan 100.000 bat langile kalera atera zirela kalkulatu da. Kalean, langileei gazteak eta emakumeak batzen hasi zitzaizkien. Édourd Burdzhalov historialariak dioenez: "*gazteek hartu zuten manifestazioaren aurrealdea, bileratan presente zeuden eta parte hartu zuten poliziarekiko borrokaldietan, [eta] iraultzaren esploratzaile gisa jardun zuten, langile [helduak] ohartarazten zituzten polizia eta tropak non ari ziren biltzen*".

Fitxategi:Putilovskiy zavod.jpg|Putilov fabrikaren argazkia, XX. mendearen hasieran. Munduko enpresarik handienetako bat izan zen; eta, gerraren aurretik, itsasontziak egin zituzten gerran etsai izango ziren herrialdeentzat. 1916an Estatuaren esku geratu zen enpresa, Gerrako esfortzuari aurre egin ahal izateko.
Fitxategi:ReuniónPolíticaEnLaFábricaPutilov--throughrussianre00willuoft.jpg|Langileen bilera, Putilov enpresan, 1917. urtearen inguruan.
|Putilov enpresako langileen manifestazioa, ziurrenik martxoaren 7an egina. Ezkerreko pankartan irakur daiteke (akats ortografikoarekin) "Elika itzazue aberriaren defendatzaileen seme-alabak". Eskuineko pankartan irakur daiteke "Soldaduen familiei gehiago ordaindu - munduko bakearen eta askatasunaren defendatzaileak".

### Martxoaren 8a 
Martxoaren 8an [otsailaren 23a] Emakumeen Nazioarteko Eguna ospatu zen, sozialisten artean mobilizazio egun garrantzitsua.

Lantokietan geroz eta emakume gehiago zeuden, Lehen Mundu Gerran parte hartzen ari ziren gizon kopuru izugarria zela eta. Horregatik, boltxebikeek zein mentxebikeek ezer berezirik prestatuta ez bazuten ere, lantokietako emakumeek aurrea hartu zuten. Tranbia geltokietako langile gehienak emakumeak ziren, eta martxoaren 8aren aurretik jada egin zizkieten banderak 180. Infanteria Erregimentuari, eta protesta egiten bazuten tirokatuko ote zituzten galdetu. Soldaduek ezetz esan zietenez, martxoaren 8an tranbia langileek greba egin zuten, eta manifestazioetara batu ziren. idatzi zuen Fiodor Raskolnikovek.

Vyborg industria guneko oihalgintzako lantokietan hainbat bilera ilegal egin ziren goiz hartan. Gai nagusia "gerra, prezio altuak eta emakume langileen egoera" izan zen. Emakumeek lanegun luzeak zituzten, eta gainera familiaren kargu egin behar zuten ondoren. Baina janaria lortzeko arazoak zeudenez, lanegunaren ostean gosetea zabaltzen zen. Hala ere, laster eman zioten buelta egoerari, eta greba baliatu euren deiak txertatzeko. Leninek, ordea, 1905eko Iraultzaren ondorioz langileria antolatuta eta mobilizatuta zegoela argudiatzen zuen.

Egunean zehar aldarrikapen ekonomikoen ordez politikoak nagusituz joan ziren,

Egun horretan manifestariak 200.000 inguru ziren jada, eta fabrikak bilera

Gertakari garrantzitsua izan zen arratsalde horretan Znamenskaia plazan. Volinski Erregimentuak tiroz hartu zituzten manifestariak. Hasiera batean airera egin zuten tiro, baina ofizialen errieta jaso ostean herritarren aurka tiroka hasi ziren. Koartelera itzultzerakoan errepresio ekimen gehiagotan parte hartzeari uko egin zioten. Poliziak 50 hildako eta 48 zauritu kontatu zituen

Khabalov jeneralak arratsaldeko 18:00ean adierazi zuen polizia talde baten aurka granada bat jaurti zutela, eta polizia bat eta zaldi bat zauritu. Vyborg barrutian, aldi berean, polizia kasernen aurkako pogromoak egon ziren. Arratsalde horretan bertan Nikolai Golitsin Lehen Ministroak gobernua bildu eta Petrograd setiatzea agindu zuen, baina agintariak ez ziren gai izan horren berri ematen zuten kartelak jartzeko. Aldi berean Duma desegiten zuen, eta gobernu berri bat eratzeko ideia guztiz ezeztatu zuten. Euren ustez posible zen matxinatzea gelditzea.

Lehen esan bezala Golitsinek Duma bertan behera utzi zuen egun honetan. Era berean Estatu Kontseilua ere desegin zuen, apirilaren 1 arte. Horren berri eman zion Nikolas II.ari eta Dumako arduraduna zen Rodziankori. Hurrengo goizean egon zen bileran formalki adierazi zien Dumako kide guztiei. Rodzianko ez zen batere ados egon erabaki honekin, "*ordenaren azken gotorlekua*" desegiten ari zela erantzun zion telegrama bidez aginduari eta "*ministro arduratsu*" bat eskatu zuen. Bestela mugimendu iraultzailea militarren esku gera zitekeela aipatu zuen eta "*Errusiaren kolapsoa zein bere dinastiarena ekidinezina*" izango zela argudiatu zuen. Telegrama frontera ere bidali zuen, Tsarraren esku gera zedin. Hala ere ez zuen erantzunik jaso.

### Martxoaren 12a 
Martxoaren 12a [otsailaren 27a] egun garrantzitsua izan zen Iraultzaren garapenean. Hainbat militar matxinatu eta mugimendu iraultzailearekin bat egin zuen, eta herri altxamendu bat zena iraultza armatu bilakatu zen.

#### Altxamendu armatua 
Gauean zehar Volynski erregimentuko militarrek armak lortu zituzten, konpaniako komandantearen agindu bat faltsifikatuz, eta masen aurka oldartzeko aginduei men ez egiteko prestatu ziren. Eguerdirako, armatutako langileek Aleksandrovski zubia gurutzatu eta Mosku erregimentuko tropen aurka hasi ziren, eta hiriaren erdigunean zeuden mutinatutako tropekin elkartzea lortu zuten. Guztiak batera Vyborg barrutira erretiratu ziren. Ordurako milioi laurden herritar zeuden Gobernuaren aurkako altxamenduan parte hartzen eta horien laurdena armaturik zegoen. Hamar altxatutik bat soldadua zen.Bien bitartean, langile eta militar altxatuek aurrera egiten zuten kalean, zubiak zeharkatu, eta Vasilyevski uhartera iristea lortu.

Bertan 180. Infanteria Erregimentuarekin eta Finlandia erregimentuarekin egin zuten topo. Iraultzara batu ziren Baltikoko 2. Itsas Depositua eta "Aurora" izeneko gerra-itsasontziko kideak. Eguerdirako San Petri eta San Paulo gotorlekua hartu zuten, gotorlekuaren zaintzaileak iraultzaren aldera pasata. Nikitin jeneralak gobernu berria onartu zuen. Bi egun lehenago atxilotutako Pavlovski erregimentuko militarrak askatu zituzten eta gotorlekuko artilleria guztia eskuratu zuten.

Eguerdian iraultzaileek Khabalov jeneralari ultimatuma eman zioten, bera zegoen gotorlekuari artilleriarekin erasoko ziotela eta. Khabalovek geratzen ziren bere gobernuaren aldeko indarrak Amiralgoko eraikinetik Neguko Jauregira mugitu zituen, baina hori ere behin-behineko Batzordearen tropek eta Petrogradeko Sobietaren tropek okupatu zuten. Gobernuaren alde zeuden tropek errendizioa eman eta Iraultzaileen esku utzi zuten lekua

Tren geltokietako buruei eskatu zitzaien behin-behineko Batzordeari tropen Petrograderanzko edozein mugimenduren berri emateko, eta ez uzteko geltokietatik ateratzen batzordearen baimenik gabe. Gainera Petrogradetik 250 verstako erradioan tren militarren mugimendu guztiak debekatu zituen. Leninen arabera bi herrialde horietako kapitalistek interes berezia zuten bai gerrak aurrera egiteko eta, horretarako, beharrezkoa zuten Tsarrik gabeko gobernu bat lagundu, Boltxebikeak gerratik aterako bailirateke: Bublikovek agindua eman zuen Bologoie-Dno trenbide zatiak trena geldiarazteko, Enperadoreari debekatzeko "armadarengana iristea". Hau lortzeko Dnoko trenbidean zeuden merkantzia tren guztiak geldiarazi zituen, fisikoki ezinezkoa egiteko trenaren zirkulazioa. Agindua ez zen bete.

Egoera ikusita erabaki zuten Nikolas II.aren abdikazioaren akta sekretupean mantentzea eta, bigarrenik, Mikel Duke Handiarekin bilera antolatzea, bere nahiak ezagutu eta tronuari uko egin zezan konbentzitu nahian. Horrela bi abdikazio aktak aldi berean publikatu zitezkeen. Rodziankoren ustez Duke Handia enperadore bilakatzen bazen, inork ez zuen onartuko eta gerra zibila piztuko zen.

Goizeko 10etarako behin-behineko gobernuko kideak eta Estatu Dumako behin-behineko Batzordea bildu zen Putiatin printzearen apartamentuan egoera aztertzeko. Bertan egon zen gordeta, aurreko bost egunetan, Mikel Duke Handia. Eztabaida baten ostean Duke Handiak adierazi zuen Lvov eta Rodziankorekin pribatuan hitz egin nahi zuela. Minutu batzuk pribatuan pasa ostean, Duke Handia bileratik etorri eta boterea ez zuela hartuko adierazi zuen. Rodziankoren arabera galdera bakarra egin zion: "Mikelek galdera arantzatsua egin zidan, ea bere bizitza ziurta nezakeen, tronua hartuz gero, eta erantzun negatiboa eman nion... horretarako armada solidoa behar delako".

Arratsaldeko 4etan sinatu zuen bere dimisioa:

Nikolas II.aren eta Mikel II.aren dimisio aktak aldi berean argitaratu ziren.

Fitxategi:Down with the eagle.jpeg|"Behera arranoa!"
Fitxategi:Torn down portraits of the Tsars of Russia during the revolution.jpg|Tsarraren erretratu hautsiak
Fitxategi:Nikolaus_II._(Russland).jpg|Nikolas II.aren azken argazkietako bat, Tsarskoie Selon, abdikatu ostean.
Fitxategi:Brian_Johnson_and_Mikhail_Alexandrovich.gif|Mikel II.a, bere idazkariarekin, Permen, 1918an.

## Baltikoko Flotako ofizialen erailketa 
Baltikoko Flotaren ofizialen erailketa Helsingforsen hasi zen martxoaren 16an [martxoaren 3a]. Martxoaren 15ean Nikolas II.ak abdikatu zuenaren albisteak eztabaida handiak sortu zituen marinelen inguruan. G. Bubnov lotinanta izan zen lehen biktima, ez zuelako Andrei Pervozvanny itsasontziaren bandera aldatu nahi, bandera gorria jartzeko. Haserre zeuden soldaduek baionetak erabilita erail zuten lotinanta. Horrela hasi zen ofizialen aurkako sarraskia. Andrei Nebolsin amiralak bere buruaz beste egin zuen itsasontzian bertan.

Egun horretan bertan Kronstadteko portuko amiral zen Robert Nikolaevitx erail zuten, eta portuko kontratazioen arduraduna zen Aleksandr Butakov.

Martxoaren 17an [martxoaren 4a] beste hainbat komandante, lotinant-jeneral eta bestelako ofizialak erail zituzten, hala nola lehorreko beste arduradun militar batzuk.

Hilabete bukaeran Baltikoko Flotak 120 ofizial galdu zituen, horietako 76 erailak (Helsingforsen 45, Kronstadten 24, Revelen 5, Petrograden 2). Kronstadten lehorreko beste 12 ofizial erail zituzten. Lau ofizialek bere buruaz beste egin zuten eta 11 desagertu ziren. Guztira 600 ofizial baino gehiago erasotu zituzten. Lehen Mundu Gerran hildako itsas militarrak 245 ziren.

## Iraultzaren hedapena Moskura eta Errusian zehar 
Mosku izan zen Petrogradeko gertakarien berri izaten lehena. Martxoaren 12an [otsailaren 27a] hasi ziren mugimendu iraultzaileak hirian. Egun horretan setio-estatua adierazi eta manifestazio guztiak debekatu ziren. Aleksev Jeneralak Petrograden izandako istiluak janari eskasiarekin lotu zituenez, Iosef Mrozovski jeneralari adierazi zion garrantzitsua zela janaria garaiz iristea. Mrozovskik Petrogradetik zetozen mezuak argitaratzeko debekua ezarri eta egunkari guztien argitalpena bertan behera utzi zuen. Hala ere neurri hauek beranduegi iritsi ziren.

Egun berean Riabuxinski izeneko Moskuko merkatari batek gobernuan ez zeuden talde liberalen bilera bat deitu zuen, "Moskuko Antolakunde Publikoen Komitea" izenarekin, anarkia egon ez zedin. Komiteak martxoaren 14an egin zituen bere lehen lanak, eta bere aginduak agentzia eta norbanako guztiek betetzea zalantzarik gabe betetzeko eskaria egin zuen.

Martxoaren 13an Moskuko fabrika gehienek grebarekin bat egiten zuten. Debekuaren gainetik, manifestazioa udaletxetik bertatik hasi zen. Gauerdian Artilleriako 1. Brigadarekin talka egon zen.

Martxoaren 14an [martxoaren 1a] Yauzskiko langileen eremuan talka izan zen poliziarekin, eta Hilarion Astakhov langilea hil zuten. Ondoren, polizia ofiziala hil zuten eta errekara bota zuten. Jendetzak poliziaren kordoia hautsi eta aurrera egin zuen, zubia gurutzatuta. Egun horretan bertan Erreserbako 192. Erregimentuko soldaduak Iraultzaren aldera pasatu ziren. Matxinatutako soldaduak bildu eta armak eskuratu zituzten. Mrozovskik mezua bidali zion Alekseiev jeneralari: "*Moskun iraultza osoa da. Militarrak iraultzaileen aldera ari dira igarotzen*". Manifestazio bat Butirska gartzelara sartu zen eta 350 preso politiko askatu zituzten, beste 700 preso komunekin batera.

Martxoaren 15ean [martxoaren 2a] iraultzaileek posta bulegoak, telegrafo eta telefono bulegoa, tren geltokiak, artsenalak eta Kremlina kontrolpean zuten. Iraultzaileek *Okhrana*ren bulegoa okupatu zuten. Bertan polizia infiltratuen datuak eskuratu, ofizialak eta jendarmeak atxilotu eta Butirska kartzelara bidali zituzten.

Petrograden bezala, Moskun ere Kontseilu paralelo baten sorrera eman zen. Martxoaren 12tik 13rako gauean [otsailak 27-28] "Behin-behineko Batzorde Iraultzailea" sortu zuten, eta martxoaren 14tik aurrera **Moskuko Langileen Diputatuen Sobiet** izena hartu zuen. Martxoaren 17an soldaduek beste sobiet bat antolatu zuten. Urriko Iraultzaren ostean bi sobiet horiek fusionatuko zituzten.

Petrograden eta Moskun bezala, beste hiri batzuetan ere altxamenduak izan ziren. Martxoaren 14an Nizhni Novgoroden gobernu iraultzailea sortu zen. Martxoaren 15ean Saratoven soldaduen altxamendua izan zen. Vologdan behin-behineko batzordea sortu zuten. Martxoaren 16an Samaran mugimendu iraultzailea hasi zen, kartzelari eraso zioten, eta Herriaren Botere Batzordea sortu zen. Martxoaren 21ean Jekaterinburgen ere batzorde berriak sortu ziren.

## Behin-behineko Errusiako gobernua 
Petrogradeko Sobietaren sorrerak botere bikoizketa konplexu bat sortu zuen. Petrograden edozein erabaki hartzeko, kontuan hartu zehar zuen Sobieta.

## Petrogradeko Sobieta 

Image:Isaak_Brodsky_putilov.jpg|Lenin Putilov fabrikan hizketan, 1917ko maiatzean. Isaak Brodskiren margolana

Martxoaren 12an [otsailaren 27a] hainbat lider sindikal eta kooperatibo kidek, diputatu sozialistek eta askatu berriak ziren Gerrako Industriarako Batzorde Zentraleko kidek, guztira 30-40 pertsona Azkenean gaueko 9ak aldera hasi zen lehen saioa eta Molotov Boltxebikeen ordezkari; Rusanov eta Zenzinov sozialiraultzaileenak; Henryk Ehrlich (beranduago Mark Liberrek ordezkatu zuen) eta Rafes bundismoarenak; Leonti Bramson eta Txaikovski *trudoviki*enak; Peshekonov eta Txarnoluski sozialista herritarrenak; Kurenev Mezhraiontsyrenak eta Pēteris Stučka eta Kozlovski Letoniako Sozialdemokratena.

Martxoaren 17an [martxoaren 4a] Sobietaren parte ziren 3.000 delegatu (horietatik 2.000 soldaduak) eta 39 kide zituen batzorde exekutiboak. Hala ere erabakiak gutxiengo batek hartzen zituen, mentxebikeek kontrolpean zuten batzorde batean. Horrela azaldu zuen Trotskik:

Hilabete beranduago, apirilaren 16an [apirilaren 3a] Leninen itzulera baimendu zuen Alemaniak. Gertakari honek Boltxebikeen posizioa indartu zuen eta egoera politikoa erradikalizatu zuen, batez ere Apirileko Tesiak izeneko dokumentua argitaratu zuenean. Tesi honek ez zuen boltxebikeen gehiengoaren babesa, moderatuagoa zena, baina laster mugituko zuen egoera.

Behin-behineko Gobernuaren eta Sobietaren arteko diferentziak handituz joan ziren, gerrak sortutako desgastea kontuan hartuta. Iritzi publikoa gerraren bukaera eskatzen zuen bitartean, behin-behineko Gobernuak aurrera jarraitzen zuen. Boltxebikeek gerraren bukaera nahi zuten, baina gainontzeko alderdiek ez zuten nahi Errusiak amore ematea. Mentxebikeen artean ere gatazka handia zegoen: euren buruzagitza uztearen aurka zegoen, eta ezkerrerantz mugitu zitzaketen sektore internazionalistak ez zuen indarrik alderdia gerraren aurka lerrokatzeko.

Egoera honetan eman ziren "Uztaileko Egunak" deitzen den gertakaria. Manifestazio handiak egin ziren kaleetan, gerra bukatzea eskatzeko eta "Botere guztiak Sobietentzat" izan zedila aldarrikatzeko. Irailean Kornilov jeneralak estatu-kolpe saiakera egin zuen, eta ezkerreko mugimenduak indartuta atera ziren, behin-behineko Gobernua ahultzen zen bitartean.

Egoera horretan eman zen Urriko Iraultza, "Errusiako Iraultza" gisa ezagutzen den gertakariaren bigarren fasea. Nikolas II.a, bere emaztea eta bere seme-alabak Jekaterinburgen hil zituzten 1918ko uztailaren 18an.

## Oharrak 
## Erreferentziak 
## Ikus, gainera 
* Errusiar Inperioa
* Errusiar Iraultza
* Urriko Iraultza

## Kanpo estekak