Aleksei Polivanov

**Aleksei Andreievitx Polivanov** () Errusiako buruzagi militar bat zen, infanteriako jenerala (1911tik), Estatu Kontseiluko kidea (1912tik). 1877-1878ko Errusiar-Turkiar Gerran parte-hartzailea, Military Collection aldizkariko eta "Errusiako Invalid" egunkariko erredaktore-burua (1899-1904).

## Biografia 
1855eko martxoaren 16an (martxoaren 4an juliotar egitegian) Krasnoye herrian jaio zen, Kostroma probintziako Nerekhtsky barrutian (gaur egun Krasnoye-on-Volga hiri-tipoko asentamendua, Kostroma eskualdean), oinordeko nobleen familiatik, ortodoxoak. Andrei Andreevich Polivanov (1801/01/01 - 1867/08/20) *Kexholm Grenadier* (Austriako Inperioko Zaindariak) erregimentuko ofizial erretiratu baten semea eta Elizaveta Ivanovna, jaiotzez Smirnova.

1871n, San Petersburgoko gimnasio pribatuan graduatu ondoren, abuztuaren 16an maila pribatuko kadete gisa sartu zen Nikolaiev Ingeniaritza Eskolan, eta 1874an graduatu zen. Bigarren teniente gisa (1874/08/07) Ingeniarien 2. batailoian askatu zuten, Bizilagunen Granadero Erregimentuko destinoarekin; 1875eko abuztuaren 31n, guardiako alferez igo zuten, orduan guardiako bigarren teniente (1877/03/27).

Errusiar-Turkiar gerran parte hartu zuen; 1877ko urriaren 12an, bularrean larri zauritu zuten Gorny Dubnyak inguruko borroka batean. Kieveko ospitale militar batean artatu zuten eta A.R Drentelny jenerala ezagutu zuen, bere etorkizuneko zerbitzuan eragina izan zuen. Tenientea (1877/08/30) 2. mailako zaurituen Alexander Batzordearen babespean zegoen (1878tik).

1879an Nikolaev Ingeniaritza Akademian graduatu zen 1. kategorian bereizgarri akademikoa eramateko eskubidearekin. 1880an, bere anaia zaharra hil zen, eta hori izan zen Bizitza Zaindarien Granadero Erregimentura itzultzeko arrazoia erregimentuko laguntzaile gisa; 1882an langileen kapitain maila jaso zuen.

1884/10/25-1885/08/20 aldian - Bizilagunen Granadero Erregimentuko konpainiako komandantea; kapitaina 1886ko abuztuaren 30az geroztik.

1888an Nikolaiev Estatu Nagusiko Akademian graduatu zen 1. kategorian, 1. mailan. 1888ko azaroaren 26an, Estatu Nagusiko teniente koronel mailara igo zen eta, aldi berean, Kieveko Barrutiko Militarreko kuartel nagusiko laguntzaile nagusi bihurtu zen. Aldi berean, 1899ko apirilaren 9tik abuztuaren 3ra, lehenik eta behin, Military Collection aldizkariko eta Errusiako Invalid egunkariko erredaktore-buru izan zen (1899/08/03—11/16/1904) . 1890eko abuztuaren 16tik 1893ko maiatzaren 4ra arte, Estatu Nagusiko Batzorde Zientifiko Militarreko bulegoko idazkari txikia izan zen. Koronela 1890eko abuztuaren 30az geroztik. 1893ko maiatzaren 4tik 1894ko urtarrilaren 17ra - Estatu Nagusiko Batzorde Zientifiko Militarreko bulegoko idazkari nagusia; 1894/01/17–1899/04/09 aldian - Estatu Nagusiko saileko burua. Arteko Nagusi Nagusia (1899/06/12–1900/09/04 ).

1904ko azaroaren 16tik 1905eko urtarrilaren 18ra - Gotorleku Nagusiko Batzordeko gaietako kide iraunkor eta kudeatzailea; 1905eko urtarrilaren 18tik ekainaren 28ra - Estatu Nagusiko 2. Intendente Nagusia; 1905eko ekainaren 28tik 1906ko apirilaren 2ra - antzezpena D. Estatu Nagusiko Buruzagiak, apirilaren 2an, bere kargua berretsi eta teniente jeneralera igo zen.

1906ko apirilaren 14an, Gerra ministroa, A.F. Roediger jenerala, Gerra ministroaren laguntzaile izendatu zuten, non arrakastaz lan egin zuen bai berarekin, bai bere ondorengo V.A. Sukhomlinov jeneralarekin. Estatu Dumako eskuineko burges zirkuluetatik hurbil zegoen; 1910/10/06tik - Nikolaiev Ingeniaritza Akademiako ohorezko kidea; 1911/10/04tik aurrera - Infanteria Jenerala Art. 1912/03/25

1912ko urtarrilaren 1ean Estatu Kontseiluko kide izendatu ondoren, 1912ko apirilaren 24an Gerra Ministro laguntzaile kargutik kendu zuten.

Lehen Mundu Gerraren hasieratik, aktiboki parte hartu zuen Oldenburgeko A.P. printzeak zaurituak ebakuatzeko lanetan.

Gerra ministroa 1915eko ekainaren 13tik. 1915eko irailaren 10etik 1916ko martxoaren 15era - Gerra ministroa eta Estatuko Defentsarako Bilkura Bereziko presidentea. Aliatu hurbila, A.S Lukomsky jenerala, laguntzaile bihurtu zen. Armadaren hornidura hobetzera bideratu zuen bere arreta nagusia. Publikoa ekoizpen militarrean parte hartzearen aldekoa. Polivanoven administrazioan, armadaren hornikuntzaren krisi larria gainditu zen, oro har. Polivanovek protagonismo handia izan zuen industria militarraren berregituraketak 1916an (1915arekin alderatuta) fusilen ekoizpena ia 2 aldiz handitu zuen, metrailadoreak 4 aldiz, kartutxoak ehuneko 70, pistolak 2 aldiz, maskorrak 3 aldiz baino gehiagotan. Aldi berean, Polivanovek burgesia handiaren ordezkariekin eta Dumako zirkuluetan izandako harreman aktiboek, autosustapenera iritsiz, harenganako mesfidantza sortu zuten Nikolas II.aren barneko zirkuluan. Monarkistek uste zuten Polivanov A.I. Batzorde Militar-Industrial Zentraleko presidentea babesten zuela, harekin epe luzeko adiskidetasuna zuela, Guchkov Ministroen Kontseiluko presidente izateko asmoarekin. Polivanoven posizioa are prekarioago bihurtu zen Komandante Nagusi Goren izateko nahia eta atzealdeko intriga politikorako zuen zaletasunari buruzko zurrumurruek. 1916ko apirilaren 24an, bere borondatez kargutik kendu zuten goi-aginduaren aurrean.

Otsaileko Iraultzaren ostean, Armada Oinarri Demokratikoan Berrantolatzeko Batzorde Bereziko eta Militarreko Funtzionarioen Bizitza Hobetzeko Batzordeko («Polivanovskaya Batzordea») buru izan zen. Bere oroitzapenetan, A.I Denikinek oso zorrotz kritikatu zuen batzorde honen jarduera, bere hitzetan, "erakunde hilgarri hau, zeinaren zigilua armada suntsitu zuten gertakari guztietan dago erabakigarria". 1917ko gertakari iraultzaileetan, Langileen eta Soldaduen Diputatuen Kontseiluko 1. Aginduaren eragina leuntzeko diseinatutako 114. zenbakiko Aginduaren garapenean parte hartu zuen, eta Errekurtsoaren egileetako bat izan zen. Mugimendu Zuriaren etorkizuneko partaide askok beren oroitzapenetan negatiboki baloratzen dute bere jarduera 1917an. A.I Guchkov-en gertu zegoen. 1917an, 1917ko abuztu-iraila, Ezohiko Ikerketa Batzordearen bilera batean galdekatu zuten, ministerioaren funtzionamenduarekin, herrialdeko bizitza politikoarekin zerikusia zuten gaiei buruzko lekuko gisa, zeinetan defentsa gaietan zuzenean parte hartu baitzuen. .

1918an, bi aldiz atxilotu zuen Txekak "zurien kontrako balizko espioitzagatik", eta Petri eta Pauloren gotorlekuan atxilotu zuten. Urte amaieran kaleratu zuten.

1920ko otsailetik aurrera Armada Gorrian aritu zen (prestakuntza militarreko erredakzio kontseiluko kidea izan zen, Batzar Militar Iraultzaileko Kontseilu Militarreko kidea, Komandante Nagusiaren menpeko Batzar Bereziko kidea). Militar aditua izan zen 1920ko abuztu-iraila Rigako sobietar-poloniar bake negoziazioetan, tifusaz gaixotu eta 1920ko irailaren 25ean hil zen; Petrograden lurperatu zuten Alexander Nevski Labrako Nikolskoye hilerrian.

## Kargu militarrak 
## Kanpo estekak