Alice Voinescu

**Alice Voinescu** (Turnu-Severin, Errumaniako Erresuma, 1885eko otsailaren 10a - 1961eko ekainaren 4a) errumaniar idazle, saiogile, unibertsitateko irakasle, antzerki kritikari eta itzultzailea izan zen. Filosofiako titulu bat lortu zuen lehen emakumea izan zen Errumanian, eta, ondoren, diziplina bereko doktoretza lortu zuen, 1908an eta 1913an, hurrenez hurren.

1922an antzerkiaren historiako irakasle bihurtu zen Bukaresteko Musika eta Arte Dramatikoko Errege Akademia izango zena, non bi hamarkada baino gehiagoz irakatsi zuen. 1948an, bere sailetik aldendu zuten, eta urtebete eta zazpi hilabete eman zituen Jilavako eta Ghenceako kartzeletan. Kartzelatik atera ondoren, etxean atxilotuta egon zen Costești herrian, Târgu Frumosetik gertu, 1954 arte. 1997an bere hil osteko egunkaria aurkitu eta argitaratu zen, gerren arteko garaia eta Errumaniako historiaren garai komunista biltzen dituena.

## Biografia 
Alice Steriadi 1885eko otsailaren 10ean jaio zen Drobeta Turnu-Severinen, Errumaniako Erresuman, Massincaren (Poenaru ezkongabea) eta Sterie Steriadiren alaba. Turnu-Severingo Lizeoan ikasi zuen, Bukaresteko Unibertsitatean matrikulatu aurretik. 1908an Bukaresteko Letren eta Filosofiaren Fakultatean graduatu ondoren, bira akademiko bat egin zuen Europan zehar, Leipzigeko Unibertsitatean lehenengo ikasten, Theodor Lipps eta Johannes Windoeltekin, eta hauek Hermann Cohenek Immanuel Kanti buruz egindako lana aurkeztu zioten. Gero Munichera joan zen eta 1910ean Parisera, Sorbonan ikastera. 1911ko udaberrian, Marburgen (Alemania), Voinescu 1961eko ekainaren 3tik 4rako gauean hil zen. Bellu hilerrian lurperatuta dago, Bukaresten.

## Ibilbide Profesionala 
1922an, emakume batentzako Bukaresteko Unibertsitatean irakasteko aukerarik ez zegoenez, Voinescu Musika eta Arte Dramatikoko Kontserbatorioko fakultatera batu zen, geroago 1931n Errege Kontserbatorio izendatu zena. Antzerkiaren estetikari, teoriari eta historiari buruzko hitzaldiak eman zituen. 1929ko bilera horietako batean, Du Gardek galdetu zuen zergatik ez zeraman egunkaririk. Une horretatik aurrera, Voinescu diarista bihurtu zen, egun batetik bestera aurkitu zituen pertsonalitateen eta gertaeren erregistro arduratsua mantenduz, nahiz eta sarreren artean tarte luzeak egon askotan. Senarra 1940an hil zitzaion, eta hil ondoren, egunkariko bere oharrak isilpekotzat hartu ziren berarekin, bizitzan zehar bere desleialtasun ugariengatik sentitu ez zuena.

1932 eta 1942 artean, Errumaniako gizartean emakumeak zuen lekua ebaluatzeko irrati-aurkezpenak egin zituen. Besteak beste, *Zuzendaritza emakumeen hezkuntzan*, *Gaurko emakume langileen psikologia*, *Gaurko gazteen psikologia* eta *Gazteen psikologia* izenekoak landu zituen.

Voinescuk uste zuen hezkuntzak emakumeen gaitasuna hobetzen zuela enpatia-eragile eta gizartearen zaintzaile moral izateko. Mendebaldeko eredu batean oinarritzen ziren eta emakumeen emantzipazioaren alde borrokatzen zuten emakume-taldeekiko anbibalentea zen, Errumaniako errealitateari heltzen ez ziotela sentitzen baitzuen. Irrati-diskurtsoetan ohartarazi zuen genero-desberdintasunak ezabatzeak emakumeak identitatearen ikuspegi maskulino batek mugatzea ekarriko lukeela.

Errege Kontserbatorioan irakasten jarraitzen zuen bitartean, Frantziako Institutuan eta Bukaresteko Unibertsitate Librean ere irakatsi zuen.

1951n, monarkikoa izatea eta Errumaniako Migel I.a erregeari babesa ezkutatzea leporatu zioten, derrigorrezko abdikazioaren ondoren. Petru Manoliuk Unibertsitate Librean egindako erresistentzia intelektualeko konferentzietara joan ondoren atxilotua, Voinescu urtebetez egon zen Ghencea zelaian giltzapetuta, Jilavako espetxera bidali aurretik. Hemeretzi hilabete eman zituen espetxean, eta, ondoren, beste urte batez, Costeștiko herri txiki batean egon zen etxean atxilotuta, herrialdearen iparraldeko Iași konderrian. Herria oso isolaturik zegoen, eta ezinezkoa zen bertara zaldiz iristea udaberriko eta udazkeneko euriteetan izan ezik, eta neguan elur-erauntsien ondorioz erabat zeharkaezinak ziren errepideekin. Voinescuri ere debekatu egin zitzaion elizara joatea, jendearekin kontaktua mugatzeko. Adiskideak, hala nola Petru Groza, Mihail Jora eta Tudor Vianu, autoritateen aurrean esku hartu zuten, pentsio txiki batekin askatuko zutela ziurtatzeko.

Voinescu 1954an itzuli zen bere herrialdera eta Heinrich von Kleist-en Michael Kohlhaas eta Thomas Mannen ipuinen literatur itzultzailea izan zen. Lanak okupatuta mantentzen zuen, eta ez zuen bere obrak sortzeak adinako oihartzun politikorik.

1960an eta 1961ean, *Întâlnire cu eroi din literatură și teatru*n (Heroiekin topaketak literaturan eta antzerkian, 1983)

Aldi berean, Gizarte Langintzako Eskolan irakasten hasi zen. Eskola horrek ''Contribution dans la Psychologie dans l'Assistance Sociale en Roumanie (*Errumaniako gizarte-lanaren psikologiari egindako ekarpenak, 1938) eta 1994an Letters to My Son and Daughter argitaratu zuen. eta emakumeek gizarte-murrizketen ondorioz jasaten zuten kalteberatasunagatik frustrazioa.

2001ean argitaratu zen *Scrisori din Costești'' (Costeștiko gutunak), etxean atxilotu zutenean idatzia.

## Aintzatespenak 
* thumb|Voinescu Errumaniako 2021eko zigilu batean.Lehen emakumea Errumanian filosofian doktoretzan.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak