Optatibo

**Optatibo**a (laburtuta, OPT) ekintza jakin bati buruzko desio edo itxaropen bat adierazten duen modu gramatikala da. Modu kohortatiboaren gainmultzoa da eta lotura estua du subjuntiboarekin, baina desideratibozko modutik bereizten da. Euskaraz ez dago optatibo morfologikorik; nolanahi ere, euskalki guztietan *ahal + indikatibozko geroaldia* egituraz adierazten da eta, gainera, zubererak botiboa deritzan modu berezi bat du, optatibozko hainbat esanahi aditzera ematen dituena. Aditz-modu hori duten hizkuntzen adibideak albaniera, antzinako greziera, antzinako persiera, armeniera, egiptoera ertaina, errumaniera, faroera, friuliera, georgiera, kazakhera, kurduera, letoniera, navajoa, prusiera zaharra, sanskritoa, turkiera eta yup'ika dira, besteak beste.

## Euskaraz 
Zubererak botiboa deritzan modu bere*z*i bat du, beste euskalkietan ezezaguna, desioak egiteko erabilia. Gainerako moduekin parekatuta, haren aditz laguntzaileen ezaugarriak bi hauek dira:

* *ai-* aurrizkia darama,
* laguntzaileak beti aditz nagusiaren aurretik ageri dira, baita ezezko desioetan ere, *ez* ezezko adberbioaren aurretik:
** *Ailü ikusi!* ("Ikusi balu!" [= Hau pena, ez baitzuen ikusi!]).
** *Ailü ez ikusi!* ('Ikusi ez balu!" [= Hau pena, ikusi baitzuen!]).

Euskara batuaz, euskalki guztietan bezala, halako nahiak *ahal* partikularen eta indikatibozko geroaldiaren bidez adierazten dira (ez bitez *aditzaren [aspektu bukatua] +* *ahal izan* egiturarekin nahas: *ikusi ahal du* ≈ *ikus dezake, joan ahal da ≈ joan daiteke*, horiek gaitasuna nahiz baimena esan nahi baitute, ez desioa; ezezkoak —hots, ezintasuna nahiz debekua esan nahi dutenak—, hurrenez hurren honelakoak dira: *ezin du ikusi* [*≈ ez dauka ikusterik / ez du ikusterik*], *ezin da etorri* [*≈ ez du etortzerik / ez dago etortzerik*]) eta goi-nafarrerazko zenbait tokitan, *ez du ikusten **ahal***, *ez da etortzen **ahal***):

* *Arazoa ikusiko ahal du!* ("Arazoa ikus lezan nahi nuke").
* *Ez **ahal** du ikusiko!* ("Espero dut hark hori ez ikustea": ezezko desioetan, *ahal* partikula ezezko adberbioaren eta aditz laguntzailearen artean doa).

Euskalki guztiek aginterazko aditz-formak dituzte, baita hirugarren pertsonako subjektuei dagozkien aginduetarako ere, singularrean zein pluralean:

* *Liburua ikus beza!* (Elkarrizketan esku hartzen ari ez den pertsona batentzako agindua da).
* *Liburuak ikus bitzate!* (Agindua solasaldian ez den talde batentzakoa da).

Lehen pertsonei zuzendutako aginduak subjuntibozko orainaldiko formen bidez ematen dira:

* *Liburua ikus dezadan!* (ez zaio inortxori ere liburu hori ikusteko baimenik eskatu, desio bat besterik ez da).
* *Liburuak ikus ditzagun!*
* *Gatozen harira / Joan gaitezen harira*.
Kontuan kontu, azken molde jator horren ordez, egun hainbatek *Goazen + -t(z)era* formaz emateko joera dute ("Goazen ikustera!", "Goazen hitz egitera!" moduko esaldien bidez, alegia). Egiaz, mugimendu bat egiteko proposamenak dira, "Goazen hemendik!" —"Beste norabait joan gaitezen!"— edo "Goazen harira!" —esamoldea da, "Kontuari hel diezaiogun!" esan nahi duena— bezalaxe.

Beraz, "Goazen *[liburu-dendara, zer berri dagoen]* ikustera!" edo "Goazen *[kanpora, lasaiago]* hitz egitera, han ez dago builarik eta" bezalakoak, beste norabait joateko ideiarik aditzera ematen ez badute, eta halako jarduera bat egiteko asmoa baldin badago, saihestekoak dira.

## Hizkuntza indoeuroparretan 
### Aitzinindoeuroperaz 
Optatiboa aintzindoeuroperaren jatorrizko lau moduetako bat da: beste hirurak indikatiboa, subjuntiboa eta agintera dira. Hala ere, hizkuntza indoeuropar askotan, optatiboa formazko zein funtziozko kategoria gisa galdu egin zen, hau da, subjuntiboarekin batu zen, edo subjuntiboak ordezkatu.

### Albanieraz 
Albanieraz, optatiboa (''*, hitzez hitz, "desio-modu") desioak adierazten ditu, eta madarikazioetan eta zin egitean ere erabiltzen da.

* Desioa: *!* ("Ehun urtera iritsiko ahal zara!").
* Madarikazioa: *!* ("Deabruak eramango ahal hau!").

### Antzinako grezieraz 
Antzinako grezieraz, optatiboak hiru funtzio nagusi ditu:

* Desiozkoa, normalean εἴθε, εἰ γάρ, ὡς (*eíthe*, *eí gár*, *ós*) bezalako partikulez lagunduta, gauzagarri den nahia adierazten du: Εἴθε πλούσιος γένοιο (*Eíthe plúsios* "Aberastuko ahal haiz!").

* Kontzesiboak, adiera finkoetan erabili ohi dena, kontzesioa adierazten du: Εἴη (*eín* "Eta horrela izan bedi!"), Βαίη (*Baín* "Joan dadila!).

* Ahalezkoa, ἄν (*án*) partikulaz lagunduta, orainaldian gerta daitekeen zerbait adierazten du: Ἄν τις ἔλθοι (*Án tis elthoi* "Norbait etor liteke"), Ἄν θάνοις (*Án thánois* "Hil zintezke").

Optatiboak erabilera sintaktikoa ere du: subjuntiboaren eta optatiboaren txandakatzeak menpeko perpausetan *consecutio modorum* ("moduen segida") izeneko legea betetzen du, laburbilduz honela adieraz daitekeena:

* Perpaus nagusiak denbora nagusi bat badu (orainaldia, geroaldia edo perfektua —grezieraz, perfektuak ez du iraganeko ekintzarik adierazten, orainaldiko egoera edo ondorio bat baizik—), menpeko perpausa subjuntiboak ezaugarrituko du, eta horrek beti du denbora nagusiaren ñabardura. Aldiz, perpaus nagusiak denbora historiko bat badu (iraganeko edozein forma), menpeko perpausak optatibo modua izango du, kasu horretan *zeihar modua* deitua, beti du denbora historikoaren ñabardura, baina maiz subjuntibo modua ere izan dezake.

* "Esan" aditzak aurkeztutako zehar estiloan (*verba dicendi*, hau da, "esateko aditzak", askotan lehenaldian), indikatiboaren ordez optatiboa erabil daiteke (horri *zeihar optatibo* deritzo, zeharkako hizkeraren tipikoa, latinezko *oratio obliqua* deitzen den egitura).

Optatiboa nahiak eta potentzialtasuna adierazteko erabiltzen da perpaus independenteetan; nolanahi ere, beste funtzio batzuk ere baditu, egiazko kontuei kontrajarritako adierazpenetan, adibidez. Menpeko perpausetan —helburuzkoetan, denborazkoetan, baldintzazkoetan eta zehar estiloan—, optatiboa maiz erabiltzen da lehenaldian doazen aditz nagusietan. Desira bat adierazten duen optatiboa bere kabuz dago edo εἴθε (**) partikularen bidez adierazten da. Potentzialtasuna adierazteko, optatiboarekin batera, beti joaten da partikula itzulezin bat perpaus nagusi batean, eta bere kabuz egoten da menpeko perpaus batean.

Koine grekoz, optatiboa subjuntiboaz ordezkatzen hasi zen; Itun Berrian, batez ere, esamolde jakin batzuetan erabiltzen zen.

Haren amaieretako ezaugarria  (*oi*) bezalako diptongoa aditz temadunen ezaugarri da, eta ι (*i*) aditz temagabeena.

### Germaniar hizkuntzetan 
Askotan subjuntibo gisa ezagutzen diren germaniar aditz forma batzuk, berez, aurreindoeuroperazko optatiboaren ondorengoak dira. Gotikoak orainaldiko *nimai* subjuntiboa ("Hartuko ahal du!") antzinako grezierarekin konpara daiteke,  *féroi* optatiboa ("Jasango ahal du!"). Optatiboa indoeuropar zaharra subjuntiboaz adierazia dela argi dago gotikoan, horrek "egiazko" indoeuropar subjuntibo zaharra galdu baitzuen, nahi eta asmo finkoa adierazten zuena. Haren funtzioa optatiboaren orainaldiak hartu zuen, aukerak, gauza irrealak eta desio orokorrak soilik islatzen zituena, hasieran.

Forma eta funtzionalitatearen berrikuntza germaniar bat optatiboaren lehenaldia izan zen, iraganeko eta etorkizuneko *irrealis*ak (baldintzazkoak: *Jan balu* / *Jango balu*, adibidez) islatzen zituena. Hala erakusten dute gotikozko, goi aleman zaharreko, antzinako ingelesezko eta aintzinako eskandinavierazko frogek. Antza denez, lehenaldi optatiboaren (berriaren) erabilera hori, *irrealis*-modu gisa, aitzingermanierazko lehenaldiak, bere garaian perfektua zenak ([+bukatua], alegia) indogermaniar aoristoa ordezkatu ondoren hasi zen.

#### Nederlanderaz 
Protogermanikoak ere bazuen modu hori, eta hortik sortu zen, adibidez, nederlanderazko *willen* aditzaren orainaldiko konjugazio irregularra ("nahi du": hor espero zen aditz pertsonala *wilt* da, ordea); halaber, nederlanderazko esaera arkaiko samar bat, *Leve de Koning* ("Biba erregea", hitzez hitz, "Bizi bedi erregea"), gaur egun oraindik hizkuntza germanikoetan optatiboak bizirik dirauela erakusten duen beste adibide bat da.

#### Danieraz 
Danieraz, inflexio forma galduta dago neurri handi batean, baina oraindik ere forma fosilen batean ageri da zenbait esamolde finkotan, adibidez, *Ole længe leve* ("Biba Ole" ["Ole luze bizi", hitzez hitz]), *Gud velsning dig* ("Jainkoak benedika hazala"), *Gud bevare Danmark* ("Jainkoak salba beza Danimarka") eta *Gud ske tak og lov* ("Eskerrak Jainkoari"): infinitibozko forma bezalakoa da.

#### Islandieraz 
Islandieraz, batez ere subjuntiboa erabiltzen da beste hizkuntzetako desioak adierazteko:

* *Ég vona að þér **líði** vel* ("Espero dut azterketa honetan ondo egitea", subjuntiboa).
* ***Gangi** þér betur á þessu prófi* ("Zorte ona zuri azterketa horretan", subjuntiboa).

Baina batzuetan, aditzetarako desio modu berezi bat dago, eta kasu horretan, desio modua *izan* aditza da:

* *Friður **veri** með þér Jóna* ("Bakea izan bedi hirekin, Jóna").
* ***Veri** hann hábölvaður* ("Madarikatua izan bedi").
* *Guð **veri** með þér* ("Jainkoa hirekin izan bedi").

#### Ingelesez 
Ingelesak optatibo morfologikorik ez duen arren, antzeko egiturek esanahi optatiboa ematen diote, zenbait aditz modalen erabilera barne:

* ***May** you have a long life!* ("Bizitza luzea izan dezazula!" / "Bizitza luzea izango ahal duzu!" / "Bizitza luzea opa dizut!").
* ***Would that** I were younger* ("Gazteagoa banintz!).
* *So **mote** it be* ("Horrela izango ahal da" / "Horrela izan dadila" / "Horrela izan bedi").

Perifrasi-egiturek *if only* ("baldin bakarrik", hitzez hitz) + subjuntibo bat dute:

* *I**f only** I were rich* ("Aberatsa banintz!").
* *I would sing **if only** I weren't tone deaf* ("Kantatuko nuke, tonuan baldarra ez banintz").

Modu optatiboa eliptikoki ere adieraz daiteke:

* *(**May**) God save the Queen!* ("Jainkoak salba beza erregina!")
* *(**May**) Have a nice day* ("Egun ona izan" / "Egun ona opa dizut").
* *(**May**) God bless America* ("Jainkoak bedeinka beza Amerika" / "Jainkoak bedeinka dezala Amerika").

*'''Let's*** (edo ***Let us***, pluralezko lehen pertsonari proposamenak zein aginduak egiteko erabilia) aditz kohortatiboko esaldiek modu sintaktiko bat adierazten dute, modu optatiboaren azpimultzo gisa:

* ***Let's'* try it* ("Proba dezagun").
* ***Let us** pray* ("Otoitz egin dezagun").

### Latinez 
Latinez ere, subjuntibo berriagoa indoeuroperazko optatiboan oinarritzen zen. Latinaren aldaketa horrekin, subjuntibozko hainbat forma zahar geroaldiko forma bihurtu ziren. Horren arabera, debekuzkoa (ezezko desioa eta galarazpena) **ne* + orainaldiko optatibozko aditz formaren konbinazioaz eratu zen.

### Errumanieraz 
Errumanieraz, baldintzazko moduak eta optatiboak forma berak dituztenez, baldintzazko-optatibo modua esaten zaio.

### Errusieraz 
Errusieraz, optatiboa ez da modu independente gisa bereizten; hala ere, agintera + -ка (-*ka*) partikula txikigarriaren bidez adieraz daiteke: Дай-ка я пойду! (*Dai-ka ya poudu!* "Agian, joango naiz!"), Поработаю-ка! (*Poroboruyu-ka!* "Agian, lan egingo dut!"), edo partikulen laguntzaz ere bai: Чтоб ты провалился! (*Txtob ty provalilsya*, "Huts egin ezak!" / "Huts egin ezan!"), Да сотрётся память о тебе (''Da sotrotsya pamyat' o tebe!* "Hire oroitzapena ezaba bedi!"). Adiera horretan, optatiboa aginteraren eta subjuntiboaren artean dago. Ikertzaileen iritziz, indoeuroperazko optatiboa eslaviar aginteraren oinarria izan liteke.

Madarikazioak edo bedeinkapenak adierazteko modu tradizionala da, avareraz –ez da hizkuntza eskaviarra, ezta indoeuroparra ere– oso erabilia da: horrelakoekin, hiztunak ekintza jakin bat gertatzeko nahia adierazi ez ezik, hare ezarpena eragiten saiatzen da. Avarerak bi optatibo morfologiko ditu: lehen forma aditzaren aginteratik sortzen da, -ги ("-*gi*") atzizkia gehituz. Adibidez, Хва! (*Khva!*, "Hil hadi!") — Хва-ги! (*Khva-gi*, "Hil bedi!", "Hil dadila!": aditza *khveze* da, "hil"); baina eslaviar hizkuntzetan, halako "madarikazio" optatiboak ere badaude lagunarteko hizkeran, nahiz eta azkenaldian XX. mendearen lehen erdian baino gutxiago erabiltzen diren (adibidez, ukrainieraz Щоб тобі повилазило! (*Xtxob tobi povilazilo!* "Begiak lehertuko ahal zaizkik!", "Begiak lehertuko ahal ziazkin!"), avareraz baino gutxiagotan, ordea.

Charles Jacques Veyrenc hizkuntzalariaren arabera, optatiboaren erabilera guztiek "botere handiago" bati dei egitea esan nahi dute.

### Sanskritoz 
Sanskritoz, optatiboa aditz-erroari bigarren mailako amaierak gehituz osatzen da. Batzuetan desioak, eskaerak eta aginduak adierazten ditu: *bhares* "Jasan ahal izan dezazula" (boz aktiboa) eta *bharethās* "(Zeure burua) Jasan ahal izango duzu" (boz ertaina). Aukerak ere adierazten ditu (adibidez, *kadācid goṣabdena budhyeta* "Agian esna liteke behien marrumen ondorioz") edo zalantza eta ziurgabetasuna (adibidez, *katham vidyām Nalam* "Nola izango nintzateke Nala ezagutzeko gai?"). Batzuetan, optatiboa erabiltzen da, baldintzazko moduaren ordez.

## Finlandieraz 
Finlandieraz, optatiboa edo bigarren agintera, arkaikoa da, batez ere poesian agertzen dena, eta lehen aginterarekin suplezioan erabiltzen dena. Bokal-harmoniaren arabera, -*ko*- eta -*kö*- atzizkien bidez eratzen da (lehen inperatiboak, ordea, -*ka*- eta -*kä*- atzizkiak darabiltza), bi kasuok kontsonante mailaketaren menpeko izanik; adibidez, *kävellös* ("Ibiliko haiz") *kävellä* ("ibil") aditzaren orainaldiko optatibozko singularrezko bigarren pertsonaren boz aktiboa da, eta *ällös kävele*, ezezkoa ("Ez hadi ibil"): dagozkien lehen aginterazko forma *kävele* eta *älä kävele* dira.

Guztira 28 aditz-inflexio eraiki daitezke optatiboan, boz aktibo eta pasiboaz osatuak, orainaldiaz eta perfektuaz, hiruna pertsona singularrean nahiz pluralean, eta begirunezko forma plurala. Forma horietako gehienak, guztiak ez esatearren, guztiz arraroak dira, ordea, eta profesionalak ez direnek ez dakizkite. Esamolde batzuk baino ez dira geratu eguneroko hizkeran; adibidez, *ollos hyvä* esaten entzun daiteke, *ole* *hyvä*ren ordez ("Mesedez" edo "Hemen duzu"). Forma horrek ñabardura hanpatua darama edo txantxetakoa. 

Optatibozko formaltasuna lehen eta bigarren aginteraren bidez adieraz daiteke. Adibidez, Giza Eskubideen Adierazpen Unibertsalaren bederatzigarren artikulua *Älköön ketän pidätettäkö mielivaltaisesti* esaldiaz hasten da ("Inor **ez** **da** arbitrarioki **atxilotuko**"): hor, *älkön pidätettäkö* ("ez bedi atxilo", hau da, "ez da atxilotua izango", "ez da atxilotuko") *ei pidätetä* ("ez da atxilotua") esaldiaren agindua da. Halaber, *-isi-* baldintzazko modua -*pa* klitikoarekin batera erabiltzeak esanahi optatiboa ematen du, adibidez, *olisinpa* ("oxala banintz"). Hor, agerikoa da nahia ez dela bete, eta ziurrenik ez dela beteko.

## Japonieraz 
Japonierazko optatiboa -*ba* (-ば) edo -*tara* (-たら) bezalako baldintzazko atzizki bat erabiliz eratzen da. Adibidez, "denbora luzeagoa egotea nahi nuke" hitzez hitz honela adierazten da: 時間が**あれば**、良いのに (*Jikan ga **areba**, ii noni,* "Denbora **egongo balitz**, ona izango litzateke"): hor, *aru*, zerbait badagoela adierazteko aditza, baldintzazko *areba* formaren *ba-* forma da; 良い (*ii*, "on izan" [orainaldian edo, nahiago bada, ez-iraganean]) lehenaldian 良かった (halaber, よかった *yokatta*) formaz adierazten bada, esaldiak damua agertzen du, desio edo itxaropenaren ordez.

時間があれば、**良かった**のに (*Jikan ga areba, **yokatta** noni,* "Denbora egon balitz, ona izango zatekeen", esan daiteke denbora faltarengatik zapuztutako aukera bati buruz. Kontuan har bedi 時間があれば (*Jikan ga areba*) bi menpeko perpausotan berdin ageri denez, itzulpena perpaus nagusiko aditzaren araberakoa dela: nolanahi ere, bi-biak "Denbora egonez gero" bezalakorik erabilita eman daitezke euskaraz: *Denbora egonez gero, ona izango litzateke* [agian hartarako tarte egokia egonen da] vs *Denbora egonez gero, ona izango zatekeen* [ez zen, ez, hartarako tarte egokirik egon eta kontu hura ez zen ona izan].

Modu optatiboa aditzari 様に (halaber, ように *yō ni* idatzia) atzizkia gehituz ager daiteke halaber, normalean forma adeitsuaz. Esate baterako, 楽しい旅になります**ように** (*Tanoshī tabi ni narimasu **yō ni***, "Bidaia atsegina izan dezazula" / "Bidaia atsegina izan dezazuela"). 

## Hebreeraz 
Hebreera biblikoak antzinako greziera edo sanskritoa bezalako berezko optatiborik ez zuen arren, maiz optatiboaren antzeko egiturak adierazten ditu galdera erretorikoen bidez, bereziki מי (*mi* "nor" esan nahi du) izenordain galdetzailearekin hasten direnak. Horiek, sarritan, grina edo desiozko pentsamendua adierazteko erabiltzen dira, batez ere testuinguru poetiko eta profetikoetan.

Hebreerazko optatiboaren itxurako egitura baten adibidea מי יתן da (*Mi yiten?*, hitzez hitz, "Nork emango du?"). Esaldi hori desio sakon bat adierazteko erabiltzen da, askotan eskuraezina Job 6:8-an: מי יתן תבוא שאלתי (*Mi yiten tavo she'elati*): "O, nire eskaera bete bedi".

Horrek hiztunak bere kontroletik kanpoko zerbaitekiko duen irrika agertzen du: beste hizkuntzetako optatiboaren antzera funtzionatzen du.

Beste adibide bat Talmud-en (Avodah Zarah 10b) argitaratuta dago: מי ישים (*Mi ysaim?*, "Nork kokatuko du?"). Esaldi hori irrika erretorikoaren testuinguruetan agertzen da: מי ישימני מצע תחתיך לעולם הבא (*Mi yasimeni matz'a tachat'cha le'olam haba*, "Nork eginen dit ohea zure azpian Datorren Munduan?").

Adierazpen horiek umiltasuna transmititzen dute, eta goragoko botere batek bakarrik eman lezakeen zerbaiten itxaropena, desirak edo hipotesiak adierazteko modu optatiboaren antzera.

Hebreerazko galdera erretoriko horiek optatiboaren antzeko funtzioa betetzen dute: zuzenean agindu edo espero ezin diren nahiak, itxaropenak edo desioak adierazteko modua ematen dute. 

## Mongolieraz 
Mongolierazko optatiboa edo "desiratzeko forma" (Хүсэх Хэлбэр *Khüsekh Khelber*), neurri handi batean, "beste norbaiti entzulearekin loturarik ez duen desio baten berri emateko" erabiltzen da. Lagunartean, ordea, bigarren pertsonako desiozko agintera baterako ere erabil daiteke. Aditzaren erroari -аасай / -ээсэй / -оосой (-*aasai* / -*eesei* / -*oosoi*) atzizkiak erantsiz eratzen da. Adibidez, Үзэх (*üzekh* "ikus"), үз—ээсэй (*üz—eesei* "ikusi nahi nuke").

Lehenaldiaren bidez, nahiak osatzeko ere erabil daiteke:

## Swahiliz 
Swahiliz, optatiboa aditz forma arrunta da, baita lagunarteko hizkeran ere. Haren erabilera ugariak ondorengo adibideek agertzen dituzte, eta azken horrek, aditz forma izan arren, ez du nahi edo helbururik adierazten. Kontuan izan optatiboak askotan "beraz, hori" bezalako juntagailuak ez dituela beharrezko bihurtzen.

Ikusten denez, aditz formek informazio handia daukate, hots, subjektua, objektua, denbora edo modua, balizko ezeztapena eta, bigarren adibidean, boz pasiboa. Hori atzizkien aglutinazioaren bidez lortzen da eta swahiliari buruzko artikuluko aditz morfologiari buruzko atalean deskribatzen da. -*e* amaieran ezagutzen diren aditz optatiboek subjektu aurrizkia, ezeztatzen bada, *si*- aurrizkia, aukerako objektu aurrizkia eta aditz- erroa baino ez dituzte, haren -*a* amaiera -*e* bihurtzen da (-*a* moduko amaierarik ez duten aditzak aldatu gabe mantentzen dira).

## Sumerreraz 
Sumerreraz, lehen pertsonako optatiboak, beste pertsonetarakoekin parekaturik, bestela eratzen da:

Hortaz, kontuan har bedi kohortatiboko lehen pertsonaren adierazle "normala" (*-en* atzizkia bide da) alde batera uzten dela gehienbat, aurrizki kohortatiboarekin lehen pertsona jada adierazten baita. Prekatiboari dagokionez (hiztunak eskatzen duen gertaeretarakoa, alegia), pertsonaren adierazlea erabili behar da bigarren eta hirugarren pertsonak bereizteko. 

## Turkieraz 
Turkierazko optatiboa *desio* moduaren (*dilek kipi*) parte da, agindua, desioa, beharra edo nahia islatzen dituena. Hainbat ñabardura semantiko ditu. Adibidez, "etor" adierazteko hitza (infinitiboan, ***gel**mek*) optatiboan ***gel**eyim* forma bilakatzen da. Horrek ere hitz bakarreko perpausak sortzen ditu:

* *Geliyorum* ("Etortzen naiz").
* *Gelebilirim* ("Etor ninteke", "Agian etorriko naiz").
* *Gelirim* ("Etorriko naiz").
* *Gelmek istiyorum.*("Etorri nahi dut").
* *Gelmeliyim* ("Etorri behar nuke").
Optatiboa aginteraren antzekoa da eta hiztunaren nahia edo beharra adierazten du. Lehen pertsonan bakarrik erabiltzen da eta aditz-erroari atzizki bat gehituz eratzen da. Baiezko forman, atzizkia -*eyim* edo -*ayım* da singularrez lehen pertsonarako eta -*elim* edo -*alım* pluralezko lehen pertsonarako, bokal-harmoniaren arabera. Ezezko formarako, beti ere bokal-harmonia betez, aditz-erroaren eta atzizkiaren artean -*mey* edo -*may* gehitu besterik ez dago, numero gramatikala edozein dela ere. Adibidez: *Sinemaya gidelim* ("Zinemara joan gaitezen"): hor, optatiboa hizlariaren nahia adierazteko erabiltzen da, -*elim* atzizkiaz, *git-* aditz-erroaren azken bokala /i/ aurrealdeko bokala delako.

Nolanahi ere, beharra adierazteko ere erabil daiteke, *Daha fazla kalmayayım* ("Ez naiz gehiago geratuko") perpausean bezala: horretan, -*may* (ezeztapenerako) eta -*ayım* atzizkietara jo da, *kalmak* ("gera") aditzaren *kal*- erroak atzealdeko bokala duelako.

### Desirazko modua 
*'-*a*** edo **-*e*'* atzizkia hartzen du.

: *Gelmek* ("etor") *> Geleyim* ("Etor nadin"); *Kalmak* ("gera") > *Kalasınız* ("Gera zaitez").

### Desiozko-baldintzazko modua 
*'-*sa*** edo **-*se*'* atzizkia hartzen du. Hurrengo adibideak desio bat islatzen du:

: *Gelse* ("Etorriko balitz"); *Kalsanız* ("Geratuko bazina").

## Erreferentziak 
## Bibliografia 
* Piarres LAFITTE, *Grammaire basque (navarro-labourdin litéraire)'' 1944 [1962 eta 1978], 337. or.

## Kanpo estekak