Raoul Le Mouton de Boisdeffre

thumb
**Raoul Le Mouton de Boisdeffre**, edo ohikoago **Raoul de Boisdeffre**, frantziar jenerala izan zen. Armadako Estatu Nagusiko Buru izan zen 1893tik 1898ra, batez ere Dreyfus aferaren hasieran.

## Biografia 
### Jatorria 
1490ean noblezia jaso zuen familia batean jaioa eta gero 1665ean noblezian mantendu zena, Adolphe Le Mouton de Boisdeffre eta Élisa Bauny de Récyren seme gazteena, Louis René Le Mouton de Boisdeffre jeneralaren biloba, Raoul de Boisdeffrek oso gaztetatik hasi zuen karrera militarra eta Saint-Cyr-eko *École Spéciale Militaire*-n sartu zen 1858an.

### Karrera militarra 
1860an 31. Lerroko Infanteria Erregimentuko bigarren teniente izendatu zuten, eta 1863an Estatu Nagusiko Gorputzera joan zen.

1866an 48. Lerroko Infanteria Erregimentuko kapitain izendatu zuten, eta Aljerian aritu zen Chanzy jeneralaren agindupean 1865etik 1867ra, eta berriro 1868tik 1870era.

1870ean, Vinoy jeneralaren agindupean kanpaina labur eta hondamendi baten ondoren, Paris setiatuta aurkitu zuen bere burua. Hiria defendatzearen alferrikakotasunaz jabetuta, Chanzy eta Loirako Armadan sartzeko eskatu zuen eta 1870eko abenduaren 22an Parisko gobernadoreak, Trochu jeneralak, *Le Lavoisier* globoarekin bidali zuen Defentsa Nazionaleko Gobernura.

Batailoi komandante gisa, Chanzy jeneralarekin batera joan zen, Aljeriako gobernadorea, 1873tik 1879ra.

Chanzyrekin geratu zen 1878an teniente koronel izendatu zutenean, eta gero jarraitu egin zion azken hau Errusian Frantziako enbaxadore bihurtu zenean.

Han atxiki militar kargua izan zuen 1879tik 1882ra eta Estatu Nagusiko buruzagiordearekin, Nikolai Obrutxev jeneralarekin, ezagutu zuen harremana, eta harekin adiskide egin zen.

1882an koronela, 1887an brigada jenerala eta 1892ko uztailean jeneral nagusia izanik, bere belaunaldiko ofizial jeneral gazteenetako bat izan zen uneoro.

Errusiatik itzuli zenean, Chanzy jeneralak 6. Gorputzeko langileen artean mantendu zuen. Azken honek 1882ko amaieran bere gorputzean erregimentu bat hartzeko eskatu zion, baina 1883ko urtarrilean hil zen.

1883tik 1887ra, 106. Infanteria Erregimentua zuzendu zuen Châlons-sur-Marne-n. Kargu horretan, 6. Gorputzeko komandante berria, de Miribel jenerala, ezagutu zuen, eta geroago haren Estatu Nagusiko buru bihurtu zen. Parisera jarraitu zion, azken hau Armadako Estatu Nagusiko buru izendatu zutenean 1890ean, eta Estatu Nagusiko buruzagiorde bihurtu zen. Bere agindupean, XIII. Planaren garapenean eta Errusiarekin aliantza batean lan egin zuen, Frantziak bere isolamendu diplomatiko osotik ateratzeko aukera emango ziona.

1890ean, Alexandro III.a tsarraren Ministerioak pertsonalki gonbidatu zuen Frantzia ordezkatzera Errusiako maniobra inperial nagusietan. Gonbidapen hau Gilen II.a kaiserrarri aurre egiteko egin zitzaion, zeinak bere burua gonbidatu baitzuen Bismarck kaleratu eta Berraseguru Ituna berritzeari uko egin ondoren. Aukera horri esker, Estatu Nagusiak nahi zuen operazio diplomatiko osoa berriro abiarazi ahal izan zen.

Kanpo Arazoetarako Ministerioaren kontrol partzialpean, Nicolas de Giers Errusiako ministroarekin negoziatu zuen, eta batez ere Nilolas Obrutxev-ekin, zeina 1891ko uda bere emaztearekin Frantzian pasatzera etorri baitzen. Horren ondorioz, bi ministroen, Alexandre Ribot eta Nicolas de Giers-en arteko gutun-trukea izan zen abuztuaren amaieran.

Bere komandantearen eskariz eta negoziatzaile gisa zuen kargua zela eta, Estatu Kontseilari izendatu zuten "armadan aparteko betebeharrean" 1891ko azaroaren 19ko dekretuz.

Hurrengo udan, Errusiako maniobra nagusietan parte hartu zuen berriro, eta, Tsarrak gainbegiratutako negoziazio luzeen ondoren, Obrutxev-ekin sinatu zuen 1892ko abuztuaren 17an, frantziar-errusiar aliantza sortu zuen akordio militar sekretua. Akordio hau defentsa hutsa izan zen, errusiarrek berariaz eskatuta.

Miribelek, ondorengotzat hartzen zuenak, nahi zuen urte batzuetarako aginte operatiboa har zezan. 1893ko abuztuaren 26an 10. Infanteria Dibisioaren aginte izendatu zuten, probintzietara bidaliko zena, eta irailaren 11n 9. Infanteria Dibisioaren agintea hartu zuen, Parisen ondoan kokatuta zegoena. Egun batzuk geroago, 1893ko irailaren 28an deitu zuten berriro, Miribelen bat-bateko heriotzaren ondoren, Armadako Estatu Nagusiko Buru gisa.

1894an, Alexandro III.aren hiletara Enbaxadore Bereziar gisa bidali zuten.

1896an, berriro ere Enbaxadore Bereziar izendatu zuten Nikolas II.aren koroaziora, eta bertan aliantza sendotzea (garai hartan oraindik sekretua zena) eta bikote inperialaren Frantziara estatu bisita bat negoziatu zituen (1896ko urrian).

Bere ekimenez sartu ziren bizikletak armadan.

Dreyfus aferan pertsonaia gakoetako bat izan zen, Estatu Nagusiko Buruzagi gisa, eta Zolaren ''J'accuse…!* esaldiaren parte izan zen, Dreyfusen errugabetasunaren "*froga definitiboak ito*" zituelako.

"*Henry faltsua''" aurkitu zutenean, 1898ko irailaren 2an dimisioa eman zuen, eragindako eskandaluaren ondorioz, eta bizitza publikotik erretiratu zen.

Errusiako funtzionarioek bakarrik, Nikolas II.a barne, Frantziara egindako bisitetan bi aldiz hartu baitzuten, erdi-ofizialki papera mantendu zioten. 

1872an Marie de Lalain-Chomel-ekin ezkondu zenetik, lau alaba eta bi seme jaio ziren: 

* Pierre Juvénal (1885-1942) eta 
* Jean (1886-1917, Frantziaren alde hil zen), biak ondorengorik gabe. 
1888an Élisabeth Chalvet-ekin bigarren ezkontzatik, lau alaba izan zituen: 
* Madeleine (1891-1933), Victor Ferneten emaztea; 
* Françoise (1892-1988), Jean Nérauden emaztea; 
* Germaine (1895-1978), aliantzarik edo ondorengorik gabe. 1951n, Germainek bere bi iloba, Joseph Fernet eta Pierre Néraud, adopzio soil bidez adoptatu zituen, eta hauek Le Mouton de Boisdeffre izena hartu zuten. Eta
* Lucienne (1897-1985), Albert Jahanen emaztea. 

## Kargu militarrak 
## Kanpo estekak