Rhinen iragatea

**Rhinen iragatea** herri barbaroen multzo bat eta Mendebaldeko Erromatar Inperioa aurrez aurre jarri zituen gatazka izan zen.

406. urtean, Danubioren iparraldean bizi ziren zenbait herrik beren asentamenduak utzi eta mendebalderantz joan ziren frankoen lurraldera iritsi arte, Rhin ibaiaren ondoan. Frankoek — une horretan Inperioaren aliatuak zirenak — haiek arbuiatzeko porrot egin ondoren, urte amaierako gauean koalizioak ibaia zeharkatu zuen ustekabean, eta Galian sartu zen, mugako tropek hori saihesteko ezer egin ezin zutelarik.

Inbasioaren hasierako arrakastan erabakigarria izan zen Ravennako gobernuaren erreakzioa, hau Britanian zegoen erromatar armadaren matxinada borrokatzen ari baitzen. Matxinada hilabete batzuk lehenago hasi zen, gobernu inperialak Rhin ibaiaren ondoan eratzen ari zen mehatxuaren aurrean zuen arretarik ezari erantzuteko, eta Galiako armadaren gorputz nagusiak ez zien inbaditzaileei aurre egin lehen uneetan, britainiar armadaren balizko lehorreratzearen arbuioa baitzuen helburu nagusi.

Mugako defentsekin amaitu ondoren, koalizioa hainbat taldetan banatu zen eta hiri ugaritan suntsitu zituen. 407ko udaberrian, Konstantino Britaniakoak Mantxako kanala igaro zuen eta armada errebeldearekin Galietara ailegatu zen, non bertan zeuden tropa inperialak masan batu zitzaizkion. Egin zuen lehenengo gauza Rhin ibaiaren muga bermatzea izan zen, ibaiertzeko herriek (frankoak, burgundiarrak eta alamanak) aukera aprobetxatu eta lurralde inperialean sar ez zitezen. Ondoren, inbaditzaileei aurre egin zien Germania Prima probintziako tokiren batean, eta porrot sonatua eragin zien. Ondoren, hegoalderantz jarraitu zuen, Rodanoko haranetik. Han, zenbait hiri berreskuratu zituen, Mediterraneoko kostaldean dagoen Arelate (Arles) barne, non bere kuartel nagusia ezarri zuen.

Estilikok azkenean erreakzionatu egin zuen eta 407ko udazkenean Galiara espedizio bat bidali zuen, baina ez inbaditzaileen aurka borrokatzeko, Konstantino akabatzeko baizik.  Honek alde batera utzi zuen koalizio barbaroaren aurkako borroka, eta Ravennako gobernuaren erasoaren aurrean bere posizioa defendatzera zuzendu zen. Bere aldetik, elizbarrutiko biztanleek, orduan, bake akordioak bilatu zituzten inbaditzaileekin, hauek ere eurengan interesa baitzuten, jasandako porroten ondoren nolabaiteko asentamendua lortzeko. Konstantinok Ravennako armadaren erasoari gelditu ahal izan zion, eta Galia nahiko baketua zegoela, Gerontzio jenerala bidali zuen tropekin Hispaniara, non arrakasta izan zuten eta han kokatuko armada ere haiekin elkartzea lortu zuten. Honoriok, Estilikon hil ondoren ahulduta eta godoek Italia inbaditzen zutela, Konstantinorekin akordio batera iritsi eta enperadorekidetzat aitortu zuen.

Egoera aldatu egin zen 409an, Gerontzio Konstantinoren aurka matxinatu zenean eta Maximo enperadore izendatu zuenean Hispanian. Orduan, hispaniar tropak Tarraconensera bildu zituen eta Galiara igarotzeko prest agertu zen bere buruzagi ohia akabatzeko. Koalizio barbaroak, bere aldetik, arriskuan ikusten zuen bere egoera Galian, Konstantino eta Honorioren arteko liskarren amaieragatik eta Armorikako bagauden jokaeragatik. Orduan, Hispaniara joatea erabaki zuen, urte hartako udazkenean egin zutelarik. Iparraldeko hainbat hiri hartu zituzten negua igarotzeko, eta 410eko udaberria iritsi zenean, suntsiketa eta arpilatzeak probintzia babesgabeetatik hedatu zituzten, Tarraconense izan ezik, non Gerontzioren tropek baseak baitzituzten. 411. urtean, probintziak banatzea erabaki zuten, eta bertan sortu zituzten erromatarrengandik independenteak ziren erresumak.

Rhin ibaiaren inbasioa «Erromatar Inperioaren historiako gertaerarik ospetsuenetako bat» dela esaten da, eta «erorialdia modu erabakigarrian lagundu» zuela uste da. Britaniako armada gehiena Galiara igarotzean, uhartea babesik gabe eta pikto, anglo eta saxoien erasoen menpe geratu zen. Inperioa jada ez zen gai izan Galia eta Hispania bere osotasunean berreskuratzeko, eta bere probintzietatik lortzen zituen diru-sarrerek nabarmen behera egin zuten, ondorioz, bere gaitasun militarra murriztuz. Egoera izugarri larriagotu zen bandaloek eta alanoek Gibraltarko itsasartea zeharkatu zutenean eta Afrikako probintziak bereganatu zituztenean, Ravennako gobernuarentzat diru-iturri nagusia zirenak. Honen porrotak Inperioa bere desagerpenera kondenatu zuen 468. urtean, zortzi urte beranduago gertatuko zena.

## Erreferentziak 
## Bibliografia 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  
* 
* 
* 

## Kanpo estekak