María de la Encarnación Andonaegui

**María de la Encarnación Andonaegui** argentinar abertzalea izan zen, Buenos Airesko gizartean Maiatzeko iraultzaren zerbitzura eta mugimendu emantzipatzailearen lehen urteetan aritu zena. Argentinako Patrizioetako bat da.

## Biografia 
Maria de la Encarnación Andonaegui Buenos Aires hirian jaio zen, garai hartan Rio de la Platako gobernazioaren hiriburua zena, 1769ko martxoaren 25ean. José Andonaegui Aguirre, Txilekoa jatorriz eta Buenos Airesko kabildoaren erregidorea 1770ean, eta María Catalina Herrera Sotomayor Morón.

1795eko azaroaren 26an Francisco Antonio Valdepares asturiarrarekin ezkondu zen, hiriko Kontu Auzitegiko kontularia. Darragueira doktorea ezkontzaren lekukoetako bat izan zen.

Senarrak ez bezala, 1810eko Maiatzeko Iraultzarekin bat egin zuen. 

1811ko ekainean Estatu Batuetara joan ziren Diego Saavedra, Cornelio Saavedra Junta Grandeko presidentearen semea, eta Juan Pedro Aguirre, herrialde hartan armamentuak eta munizioak erosteko misioarekin.

1812an, Miller&Wambor etxeak 1.000 fusil eta 350000 txinparta-harri erosteko kontratua sinatu zuen.

Maiatzaren 13an iritsi ziren komisionatuak eta trepetxuak Ensenada de Barragan senadira, *Liberty* AEBetako bandera ontzian, eta maiatzaren 19an Buenos Aireseko portuaren aurrean ainguratu zuten. 
Itsasontzia Buenos Airesko portura iritsi zela eta gobernu iraultzailearen egoera ekonomikoak hura erostea zailtzen zuelako zurrumurrua zabaldu zen herritarren artean, eta 1812ko maiatzaren 30ean Portako gizarteko hamalau dama bildu ziren Tomasa de la Quintana Antonio Jose de Escaladaren emaztearen etxean.
thumb|402x402px|Harpidetzaren argitalpena
*Sociedad Patriótica* bezala ezagunak liratekeen patrizioek, 13 fusil eta bi ontza urre eman zituzten, "*jendearen pozak* garaipen baten berria bere familien barreneraino eramaten duenean, zera esan ahal izan dezaten beren suhartasunaren gorespenean: Nik bere loria eta gure askatasuna segurtatu zituen ausart honen besoa armatu nuen", Bernardo de Monteagudok idatzitako bere aurkezpenaren hitzetan.

"*Aberriaren maitasunak* gudarien bihotzean hutsunerik uzten badu, sexuarekiko begirunea pizgarri berri bat izango da, eta, horren ondorioz, beren armatan herrikideen maitasunaren jantzi bat mantendu beharko dute, haien ohorea eta askatasuna defendatzen baitituzte. Orduan eskubide bat izango du arerioaren eremuan armekin bere izena utzi zuen koldarrari errieta egiteko, eta bere eskuekin koroatuko dute bere ausardia loriatsuaren froga bat ematen duen gaztea, garaipenaren tresna aurkeztuta".

Harpidetu zuten andreak hauek izan ziren, fusil bat emanez: Tomasa de la Quintana, bere alabak María de los Remedios de Escalada eta María de las Nieves de Escalada, bere lehengusu María de la Quintana, bere alabaorde María Eugenia de Escalada de Demaría, Ramona Esquivel eta Aldao, Mariquita Sánchez de Thompson, Petrona Bernardina Cordero, Rufina de Orma, Isabel Calvimontes de Agrelo, María de la Encarnación Andonaegui Valdepareskoak, Magdalena de Castro de Herrero eta Ángela Castelli irgazabarrak, eta bi ontza urrezko Carmen de la Quintanilla de Alvearrekin.

1812ko ekainaren 26an Triunbiratoak dohaintza onartu zuen "aberriaren izenari esker adierazgarrienak" emanez. Gazeta de Buenos Ayresen argitaratu zuten.

### Geroko bizitza 
Handik egun gutxira, uztailaren 1ean, gobernuak konspirazio errealista bat salatu zuen, Martin Alzaga merkataria buru zuena, Inbasio ingelesen aurkako borrokaren heroia.

Valdepares, Encarnación Andonaeguiren senarra, zaila izan zen mugimenduan eta kargutik kendu zuten eta prozesu sumarioa ezarri zioten. Iraultza abortatuaren ondoren herriari emango zitzaion aldarrikapenaren egiletzat hartua, kondenatua eta exekutatua izan zen.

Bigarren aldiz ezkondu zen Enkarnazio Andonaegui Francisco Mariano de Orma teniente koronel abertzalearekin. 

Encarnación Andonaegui "la Presidenta" izeneko finkaren jabea zen. Errekastoaren gainean etzanda, Barracasko zubitik hurbil amaitzen zen Piojo erreka izenez ezagutzen zen ur-ibilguak edo abelbideak zeharkatzen zuen. 1831n Jackson, Barker eta Cía saldu zituen. finkaren zati handi bat.

Juan Manuel de Rosasen gobernuan, bere bigarren senarra, alderdi federalaren jarraitzailea izan arren, *bizkar beltz* bezala sindikatua izan zen (Juan Ramon Balcarceren aldekoa). Felipe Arana kantzilerraren osaba politikoa izan arren, Montevideora emigratu behar izan zuen, eta hiri horretan hil zen 1841eko urriaren 1ean.

Maria de la Encarnación Andonaeguiren heriotzaren data ez da ezagutzen, baina pobrezia larrian hil zen.

## Erreferentziak 
## Bibliografia 
:* Carranza, Adolfo Pedro (1910). Patricias Argentinas. Buenos Aires: Sociedad Patricias Argentinas. 
:* Cutolo, Vicente Osvaldo (1968). Nuevo diccionario biográfico argentino (1750-1930). Buenos Aires: Editorial Elche. 
:* Sosa de Newton, Lily (1972). Diccionario biográfico de mujeres argentinas. Buenos Aires. 
:* Ibarguren, Carlos (1961). Francisco Mariano Orma (Genealogía, hombres de Mayo). Buenos Aires. 
:* Demaría, Rafael M. (1972). Historia de las armas de fuego en la Argentina. Buenos Aires: Ediciones Cabargon. 

## Kanpo estekak 
:* Encarnación Andonaegui Herrera
:* Zorriaren, Maldonadoren eta Zilarreriaren errekak