Urriko Iraultza

[thumb|300px|[1920an Boris Kustodievek margotutako Iraultza Boltxebikearen irudia.]]
**Urriko Iraultza** edo **Iraultza Boltxebikea** (batzuetan ere **Azaroko Iraultza**, Mendebaldeko egutegiaren arabera azaroan gertatu baitzen) 1917ko Errusiako Iraultzaren bigarren urratsa izan zen, lehenengoa Otsaileko Iraultza zen eta.

Vladimir Leninen agindupean, boltxebikeak, Ezkerreko Sozialista-Iraultzaileak eta anarkistak batu ziren historiako lehen iraultza komunista burutzeko. Petrograd hiriko ekimen iraultzaile garrantzitsuak Leon Trotski buru zuen Petrogradeko Sobiet eta Adolph Joffe buru zuen Komite Militar Iraultzailearen menpe zeuden.

Errusiako behin-behineko gobernuari boterea odolik isuri gabe kendu zioten, herrialdeko populazio gehienarengan Lehen Mundu Gerrak eragiten zuen egoera latza zela medio. Agintea bereganatuta, Alemaniarekin Brest-Litovsk ituna sinatu zen 1918ko martxoaren 3an. Honela, Errusiako parte-hartzea Lehen Mundu Gerran amaitu zen. Bide batez Finlandia, Estonia, Letonia, Lituania eta Poloniaren independentzia ekarri zuen, nahita ez izan arren.

Tsarren menpeko lurralde guztietan onarturik izateko arazoak izan zituen gobernu berriak. Gainera, Lehen Mundu Gerra bukatutakoan, Mendebaldeko herrialdeek iraultzaileen kontrako nazioarteko armada (Armada Zuria) bidali zuten Errusiara, Errusiako Gerra Zibila eraginez (1918-1920). Hala ere, Trotskik prestatutako Armada Gorriak garaitu zuen, independentzia lortu zuten hainbat herrialde (hala nola Ukraina) berriro Moskuren mende jarriz.

## Aurrekariak 
Nikolas II.a 1916an, ziurrenik Zhitomirren. Bere gain hartu zuen Lehen Mundu Gerran frontean egotearen ardura, herritarren morala igotzeko asmoz.|thumb
Errusiako Iraultza Lehen Mundu Gerra bete-betean zela gertatu zen, baina haren aurrekariak aurkitzeko hainbat hamarkada egin behar dugu atzera. Errusiar Inperioa gainbeheran zetorren garai hartan. XIX. mendean eta XX.aren hasieran ez zuen lortu bere egitura politiko, ekonomiko eta sozial zaharkitua modernizatzea, bere hartan eusten zion monarkia autokratikoari, tsarraren figura ardatz zuela. Errusian ordurako gertatua zen lehen Industria Iraultza, nahiz eta haraino berandu iritsi. Baina egoera ekonomikoaren inguruko ezinegona handia zen. Nikolas II.aren aitona Alexandro II.ak hainbat erreforma liberal abiarazi zituen herrialdean, egoerari buelta emateko, baina mugimendu sozialista eta anarkista gorantz zihoazen, eta 1881eko martxoan erail zuten. Haren seme Alexandro III.ak atzera egin zuen aitaren erreforma guztietan; berriro ere autokrazia indartu zuen.

Alexandro III.aren heriotzarekin (nefritisak eragina), Nikolas II.ak hartu zuen bere gain Inperioa. Haren seme Alexei Nikolaevitxek hemofilia zuen; eta, gaixotasun hori sendatu edo kontrolatzeko, Grigori Rasputin mistikoaren laguntza eskatu zuen. Alexandraren eta Rasputinen arteko harremana handia izan zen. Mistizismoan eta erlijiozaletasunean erorita, bere gain hartzen zituen kudeaketa lan guztiak, baita Lehen Mundu Gerrako frontean egotearena ere. 1914ko uztailaren 31n Errusia gerran sartu zen, eta hurrengo egunean Alemaniak gerra deklaratu zion Errusiari. Egin diren zenbatespenek diotenez, 3,3 milioi errusiar hil ziren Lehen Mundu Gerran. Armada Inperialak zailtasunak zituen bere galerei aurre egiteko, eta gainera Agintaritza Nagusia ezgai zelako mezua hedatzen hasi zen. Horretaz gain, janaria eta erregaia falta ziren Errusian.

Hala ere, 1914ko abuztuan klase guztiek eta ia alderdi guztiek bozkatu zuten gerraren alde. Alderdi Boltxebikea eta, bereziki, Vladimir Lenin, agertu ziren gerraren aurka. Aurkariek "*porrotistak*" deitzen zituzten. Gerra deklarazioak errusiar nazionalismoaren gorakada ekarri zuen gizarte osoan, barne arazoak alde batera utzita denbora batez. Armadak lehen garaipen batzuk lortu zituen Galitzian 1915ean eta Brusilov Ofentsibarekin 1916an, baina porrot garrantzitsuak ere izan zituen, adibidez Tannenbergeko gudua 1914an, Masuriako Lakuetako bigarren gudua 1915eko otsailean, eta Errusiar Poloniaren galera 1915eko maiatzetik abuztura.

Morala igotzeko eta bere lidergoa indartzeko helburuarekin, 1915eko udazkenean Nikolasek iragarri zuen Armadaren gaineko kontrola bere gain hartuko zuela, gomendio orokor guztien aurka. Emaitza oso txarra izan zen hiru eremutan. Lehenik eta behin, monarkia eta geroz eta gutxiago atsegin zuen jendeak, gerrari loturik zegoelako; bigarrenik, Nikolas estratega militar ona ez zenez, eta lider eskasa zenez, bere komandanteak ere sutu zituen; hirugarrenik, frontean zegoenez, ezin zuen gobernua gidatu. Frontean zegoenean, alemaniar jatorriko Alexandra tsarinak hartzen zuen agintea. Herrian hedaturik zegoen zurrumurruak zioenez, Alexandrak espioitzan ziharduen, eta Grigori Rasputinen agindupean ari zen. Tsarina ez zen agintari eraginkorra, behin eta berriro aldatzen zituen lehen ministroak, eta Duma haserrarazi zuen. Urte hartan bertan, Potemkin korazatuaren mutina gertatu zen. 1905eko Iraultzaren ostean egoera ez zen hobetu, eta matxinada orokorreko egoeran sartu zen Errusia. 1917an berriro agertu zen bere gordinean iraultza, eta tsarra erortzea ekarri zuen.

1916an Rasputin, Alexandra tsarina eta tsarra eraisteko kolpe saiakera politiko eta militarrak ugaritu ziren. Garrantzitsuena 1916ko udazkenean izan zen, Alderdi Oktubristak, Errusiako Alderdi Aurrerakoiak eta *kadete*ek prestatua. Parte-hartzaileek estatu kolpea bultzatu nahi zuten herri-iraultza ekiditeko asmoz, baina asmoa ez zen aurrera eraman hainbat atzerapen izan zituztelako; azkenean, burgesiak nahi ez zuen iraultza gertatu zen. Abenduaren 17an, Feliks Jusupov printzeak eta beste politikari eskuindar batzuek Grigori Rasputin hil zuten.

### Otsaileko Iraultza 
thumb|Protesta iraultzaileak 1917ko otsailean
Otsailaren hasieran, Petrogradoko langileek hainbat greba eta manifestazio hasi zituzten. Martxoaren 7an [otsailaren 22an] Petrogradoko industria lantegi handieneko Putilov fabrikako langileek greba iragarri zuten.

Hurrengo egunean, Emakumearen Langilearen Nazioarteko Egunarekin batera hainbat manifestazio eta mitin egin zituzten, eta pixkanaka manifestazioen aldarriak ekonomiko eta politiko bihurtu ziren. Manifestazioak antolatu ziren ogia exijitzeko, eta hauek lan industrialaren indarrak babestu zituen, grebekin jarraitzeko arrazoitzat hartu zituenak. Langileak inguruko lantegietara joan ziren, eta 50.000 langile baino gehiago atera zituzten greban. Martxoaren 10erako [otsailaren 25erako] Petrogradoko ia industria enpresa guztiak itxita zeuden, merkataritza eta zerbitzu enpresa askorekin batera. Ikasleak, bulegoetako langileak eta irakasleak kaleetan eta bilera publikoetan elkartu ziren.

Istiluak itzaltzeko, tsarrak armadara jo zuen. Gutxienez 180.000 soldadu zeuden prest hiriburuan, baina gehienak ez zeuden entrenatuta edo zaurituta zeuden. Ian Beckett historialariak 12.000 inguru fidagarritzat jo zitezkeela iradokitzen du, baina hauek ere jendetzaren artean aritzeko arazoak zituela zioten, batez ere hainbate emakume zeudela ikusita. Arrazoi honegatik, martxoaren 11n [otsailak 26], tsarrak armadari istiluak indarrez amaitzeko agindu zionean, tropak matxinatzen hasi ziren. Inork ez zuen istiluekin aktiboki bat egin, baina ofizial asko fusilatu edo ezkutatu egin ziren; goarnizioak protestak geldiarazteko zuen gaitasuna ia baliogabetua geratu zen, tsarraren erregimenaren ikurrak hiri osoan azkar eraitsi ziren, eta hiriburuko gobernu agintaritza erori egin zen, Nikolasek goiz hartan Duma luzatu izanak ez zuen lagundu ere, jarduteko legezko aginpiderik gabe utziz. Dumaren erantzuna, bloke liberalak eskatzen zuena, aldi baterako batzorde bat ezartzea izan zen, legea eta ordena berrezartzeko; bien bitartean, alderdi sozialistek Petrogradeko Sobieta ezarri zuten, langileen eta soldaduen ordezkari izateko. Gainerako unitate leialek hurrengo egunean aldatu zuten leialtasuna.

Tsarrak Petrogradora itzultzeko errege trena zuzendu zuen, martxoaren 14an [martxoaren 1a], baina iraultzaile talde batek atxilotu zuena Malaia Vixeran. Tsarra, azkenean, Pskovera iritsi zenean, Nikolai Ruzski armadako buruak eta Alexander Gutxkov eta Vasili Xulgin Dumako diputatuek, batera, tronutik abdikatzeko iradoki zuten. Martxoaren 15ean [martxoan 2] egin zuen, bere izenean eta, ondoren, bere semearen izenean ere hala egiteko aholkua jaso ondoren. Nikolasek bere anaia Errusiako Mikel Romanov Duke Handia izendatu zuen bere oinordeko izateko. Baina duke handia konturatu zen gobernari bezala babes gutxi izango zuela eta, beraz, koroa baztertu zuen martxoaren 16an [martxoak 3], soilik ekintza demokratikoaren adostasuna baldin bazen hartuko zuela adieraziz. Sei egun geroago, Nikolas, jada tsarra ez zena eta zaindariek mespretxuz "Nikolas Romanov" deitzen zutena, Alexandroren Jauregian bildu zen, Tsarskoye Selon. Behin-behineko Gobernuak etxean atxilotu zuen bere familiarekin.

Otsaileko Iraultzaren berehalako eragina euforia eta gogo giro orokortua izan zen Petrogradon. Martxoaren 16an [martxoak 3], behin-behineko gobernu bat iragarri zen. Zentro-ezkerra ondo ordezkatuta zegoen, eta gobernua, hasiera batean, aristokrata liberal batek zuzendu zuen, Georgi Lvov printzeak, Alderdi Demokratiko Konstituzionaleko (KD) kideak. Sozialistek lau egun lehenago eratu zuten euren erakunde arerioa, Petrogradoko Sobieta (edo langileen kontseilua). Petrogradoko Sobieta eta Behin-behineko Gobernua Errusiaren gaineko boterearen lehian zeuden.

### Botere duala 
### Aurreko egunak 
Urriaren 25ean, Petrograd hartzeko plana hasi zen, Leninen ustez “24an goizegi zatekeen, oraindik ordezkari asko Biltzarrera heldu gabe egon daitezkeelako, eta 26 ordea, beranduegi, Biltzarra bezalako batzar batek erabakiak geldotasunez hartzen dituelako”. Hiria hartzeko planen egilea, John Reeden arabera, Vladimir Antonov-Ovseienko zen “matematikari eta xakelaria”. Richard Pipesen arabera, Mikola Podvoiskik izan zuen garrantzia handiagoa, Antonov-Ovseienkorena txikia ez bazen ere. Trotskiren arabera, Jakov Sverdlov izan zen “Smolniko kuartel nagusiaren eta alderdiaren aparailuaren artean kontaktua mantendu zuena (…) bera zen Alderdiko koadro denak ezagutzen zituena”. Gobernua azken momentuan saiatu zen matxinada geratzen, baina alferrik. Petrograden, Kronstadten eta Finlandian guda-egoera aldarrikatu zuen, hura inposatzeko modurik ez bazuen ere. Junkerrak (ofizial gazteak) Neguko Jauregian ezarri ziren.

#### Urriaren 23a 
Urriaren 23rako, jada Komite Militar Iraultzaileak erregimentu ezberdinetarako eta hiriaren puntu garrantzitsu ezberdinetarako komisarioak izendatu zituen. Komisario horiek, bai boltxebikeak zein ezkerreko eseristak izan zitezkeen. Guztira 50 bat ziren, garrantzitsuenak hauek izan zirelarik: Izmailovski erregimentuan Katz; Semionovski erregimentuan Juri Kotsiubinski; munizioen gordetegietan Vasilievski; 180 erreserba erregimentuan, Batailoi Suzko-Kimikoan eta Granada-jaurtitzaileen Gorputzean Aleksandr Ilin-Zhenevski; Mosku Goardia erregimentuan Vixnevetski; Preobrazhenski erregimentuan Grigori Txudnovski; Petrogradeko 3 erregimentuan eta Pavlovski erregimentuan Dzenis; automobilen dibisioan Jelin; Oinezkoen 176 erregimentuan Levenson; Kexholm Goardia erregimentuan Liubovitx; Oinezkoen 180 erregimentuan Maniulov, Finlandiako Goardia erregimentuan Rudnik; Kronverski armategian Ter-Arutiuniants; Kronstadteko Goardia erregimentuan Flerovski; Oinezkoen 88 eta 90 Vologda erregimentuetan Txekhovski; Artillerian Vlas Txubar; Tsarskoie Selon Georgenberger; eta Oranienbaumen Breslav.

*Avrora*, Nikolaievski zubian zegoen atrakatuta hain zuzen, aurreko egunean zubi horren komunikazioa berrezartzeko (Gobernuak zubia altxatzea agindu baitzuen) agindua eman baitzion Komite Militar Iraultzaileak. *Avrora*rekin batera, Peio eta Pauloren Gotorlekutik kanoikada batzuk bota behar zituzten, baina Figesen arabera “kanoi hauek museoko piezak ziren, eta hauekin ezin ziren tirorik egin (…) beste kanoi batzuk ekarri behar izan zituzten, plana atzeratzen joan zelarik”. Azkenean, hamarrak hogei gutxiagotan bota zuen lehenengo kanoikada, Neguko Jauregiaren aurkako asaltorako keinua ematen zuena.

Lehengo kanoikadak bota ostean, bai *Avrora*k, bai Peio eta Pauloren Gotorlekuko kanoiek eta bai kalean zeuden boltxebikeek benetako sua egin zuten Jauregiaren kontra. Hala ere, Pipesen arabera, *Avrora*tik ez zen su handirik egin “borrokarako munizio eskasa zuelako”.

Mentxebike internazionalistak geroago (John Reeden arabera, Neguko Jauregia hartu ostean), atera ziren Biltzarretik, euren ordezkari Kapelinski eta Martovek koalizio-Gobernu bat proposatu eta proposamen hori ukatua izan zelarik (boltxebikeen arabera, hauen irteera “aldez aurretik prestatua zegoen” eta dena eseristen eta mentxebikeen jarrera zuritzeko mugimendu bat izan zen). Jada, alderdi hauek Biltzarra utzi ondoren, ez zegoen koaliziorako girorik, boltxebikeen arabera eurek aurrez Martoven proposamena onartu zuten eta beraz *kontziliatzaileak* (eskuineko eseristak eta eskuineko mentxebikeak) ziren akordioa oztopatu eta Sobietekin apurtu zutenak. Orduan bota zien Trotskik ezaguna egingo zen esaldia: “Zoazte historiaren zakarrontzira!”:

Honela aldarrikatu zen Estatu Sobietarra Errusian. Baserritarren Sobieten Komite Exekutiboak (eskuineko eseristak nagusi zirelarik) ez zuen Biltzar Nagusi honetan parterik hartu, beraz, sinaduran ez dira agertzen “Baserritarren Ordezkarien Sobietak”. Alta, geroago baserritarren ordezkari batzuk bildu ziren, eta sinadurari esaldi hauxe batu zitzaion: “Baserritarren Sobieten ordezkariak”. Ebazpen horretan, nahiz eta Estatu berri bat fundatu, paradoxikoki Estatu berriaren izena ez zen finkatu: “Errusiako Errepublika Sobietarra” ofizialki 1918ko urtarrilean, Sobieten III Biltzar Nagusian deitu zitzaion (eta ekainean “Errusiako Sobietar Errepublika Sozialista Federatiboa” izenagatik aldatu). Sobieten III Biltzar Nagusiak erabaki hori hartu arte, informalki “Errusia Sobietarra”, “Sobieten Errusia”, “Langile eta Baserritarren Errusia” edo “Errusia Gorria” bezalako adierazpideak erabiltzen ziren. Dekretu hauek, Sobieten II Biltzar Nagusiak atera zituen, artean Sobietar Gobernua oraindik ez baitzen sortu. Momentu horietan "administrazio-exekutibo" lanak egiten zituena, Komite Militar Iraultzailea edo Milrevkom zen. Urriaren 26an bertan, Milrevkomek, behin-behineko direktorio antzeko bat osatu zuen, ardura ezberdinak banatuz. John Reeden arabera, hauek izan ziren “Gobernu enbrioi” honen kideak: Kanpo Arazoetan, Uritski; Barne Arazoetan eta justizian, Rikov; Finantzetan, Menzhinski; Laguntza Sozialean, Kollontai; Merkataritzan, Riazanov; Itsas-armadan, komite berezi bat; Telegrafoetan, Spiro; Antzeztokietan, Muraviov; Herri-inprimategietan, Derbixev; Petrogradetako komisario gisa Nesterov, eta Iparraldeko Fronterako komisario gisa, Pozern. Hau Sobietar Gobernuaren enbrioia izan zen.

Leninek azaldu zuen lehen dekretua Bakearen gaineko Dekretua izan zen. Bakearen Dekretu hori, urriaren 26an, gaueko hamar eta erdietan onartu zuten. Dekretu honen arabera, boltxebikeek bake demokratikoa, “anexiorik eta konpentsaziorik gabe” eta autodeterminazio eskubidearen oinarrian sinatzea eskatzen zuten.

Azken esaldiak erakusten duen bezala, Leninek eta Sobietar Gobernuak erabateko konfidantza zuten Errusiar Iraultzaren nazioartekotzearengan. Momentu horretan Iraultza proletarioa herrialde ezberdinetan hedatuko zela uste nahiko konpartitua zen errusiar iraultzaileen artean. Dekretu hau bai ezkerreko eseristek (nahiz eta Vladimir Karelin euren ordezkaria “emendakinik aurkezteko aukerarik ez izanaz” kexatu, eta “hizkuntza moderatua” arbuiatu) zein Errusiako herri txikietako alderdi sozialisten ordezkariek bozkatu zuten, hau da bertan zeuden alderdi guztiek (Reeden arabera, “ordezkari baten kontra bozkatzeko keinua egin zuen, baina hainbesterakoa izan zen bere kontrako haserrea ezen besoa jaitsi egin zuen”). Leninek esan zuen “guk bake justu bat nahi dugu, baina guda iraultzailerako prest gaude, beste Estatuek aurkezten duten baldintzak bidegabeak direla baderitzogu”. Dekretu honen onarpena ereserki iraultzaileak, *Internazionala* eta *Iraultzaren Hileta-Martxa*, abestuz ospatu zuten ordezkariek.

Historiagile batzuen arabera (Leonard Schapiro, adibidez) koalizioa boltxebikeek bilatu zuten, "langile eta baserritarren diktaduraren" *baserritar* aldea ez galtzeko. Orlando Figesen arabera, koalizioa ezkerreko eseristek bilatu zuten, Gobernuan sartuz boltxebikeen neurri batzuk leuntzea edo moderatzea uste zutelako. Figesen arabera, boltxebikeek akordio hori behar zuten Asanblada Konstituziogilearen kontrako erasoa ziurrago burutzeko. Alenxander Rabinowitchen arabera, koalizioa egitea Petrogradeko proletalgoaren iritzi publikoak eskatu zuen, bi alderdien programarekin bat baitzetozten.

Aurrean, Milrevkomen indarrak zeuden. Urriaren 25ean, Tsarskoie Selon zegoen goarnizioak Botere Sobietarra eta Komite Militar Iraultzailearen boterea aintzatetsi zuen (hala ere Kerenski hiri horretan sartzerakoan ez zion erresistentzia handirik jarri). Urriaren 25etik 26ra zihoan goizaldean (John Reeden arabera goizaldeko 5:17etan), Nikolai Krilenko boltxebikeak Iparraldeko Fronteak Komite Militar Iraultzailearen boterea onartzen zuela esan zuen, telegrama bidez. Bestalde, urriaren 26an, ezkerreko eseristek (oraindik Sobietar Gobernuan sartzeari uko egin ziotenek), Milrevkomen sartzea erabaki zutela esan zuten. Hala ere, ezberdintasun bat zegoen: greba honek Botere Sobietarraren legez-kanpokotasuna salatzen zuen (beraz aurreko legalitatea aintzatesten zuen), Vikzhelen grebak “koaliziozko Gobernu sozialista bat” eratu nahi zuen “botere sobietarra aintzatetsi” zezakeena. Honek frikzio batzuk piztu zituen Vikzhelen eta greba honen bultzatzaileen artean urriaren 27an bertan: alderdi sozialista guztien arteko koalizioaren aldekoen artean (boltxebikeak barne) eta aurreko koalizioaren aldekoen artean (boltxebikeak kanpoan utziz).

Urriaren 26an hasi eta hurrengo egunetan, Aberriaren eta Iraultzaren Defentsarako Komiteak deituta edo honen babesarekin, Petrogradeko sektore publikoko enplegatuak, grebara joan ziren. Greba hau, batez ere sindikatu mentxebike eta eseristen babesarekin sortu zen, eta boltxebikeak isolatu eta hauen Gobernu lana oztopatu nahi zuen. Instituzio askotako langileak joan ziren grebara, bai Herri-Komisariotzetakoak (ministerioak) zein banketxeetakoak, zein komunikazioaren sektoretakoak. Richard Pipesek, “boltxebikeak vs demokrazia” narratibaren jarraitzaileak, greba hau “izugarrizko mugimendu espontaneo” bezala deskribatzen du, eta “alderdi sozialistak grebara batu zirela”; baina datuak eskuan, irakurketa honek ez dirudi zuzena denik. Hala ere, greba hau ez zen batere espontaneoa izan: Aberriaren eta Iraultzaren Salbaziorako Komiteak babestu zuen, urriaren 26an jada prentsa mentxebikeak greba “masa-mugimendu” moduan deskribatu zuen greba hau. Alde batetik langile kualifikatuen, demokrazia liberalaren aldeko jarrera politikoa zutenen, eta bestetik, langile industrialen, Botere Sobietarraren aldekoen arteko klase-guda bat izan zen; lehenek bigarrenen boterea onartzen ez zutelarik. Praktikoki, greba honek, lehen asteetan Gobernu boltxebikeak ez dirurik, ez komunikaziorik ez izatea ekarri zuen.

Radkeyren arabera, iraultzaren biharamunean, urriaren 26an (Aberria eta Iraultza Salbatzeko Komitea fundatu zen egunean) onartu zuten eskuineko eseristek matxinada antiboltxebike bat egiteko plana. Matxinadaren prestatzaileek eskuin muturreko Vladimir Purixkevitx monarkikoarekin kontaktatu zuten, junker asko honen jarraitzaileak baitziren (Robert Danielsen arabera, eseristek militar arruntak junker atzerakoiak baino nahiago zituzten, baina militar arruntak boltxebikeen alde jarri zirenez, junkerrei laguntza eskatu beste erremediorik ez zuten. Oliver Radkeyren arabera, eskuineko eseristak kosakoen laguntza lortzen saiatu ziren, baina hauek ez omen zuten gehiago borrokatu nahi, eta etxera itzultzeko gogoa adierazi zuten). Matxinada hau, Petrogradeko aldirietako Kerenski-Krasnov matxinadarekin elkar zitekeen (Reed kazetariaren arabera, matxinada honek eta Kerenskik Tsarskoie Selon zuen koartelak elkarrekin komunikatzen zuten, eta Orlando Figesen arabera, junkerrak Kerenskiren tropak “iristearekin batera” matxinatu behar ziren. Viktor Sergek ere interpretazio horrekin bat egiten du). Matxinada hau egin zenean, urriaren 29an, Moskun oraindik “zuriak” ziren nagusi, beraz, matxinada honek oso zaila egin zuen langile botereak irautea. John Reeden arabera ofizial frantziarrak eta ingelesak matxinadaren buruan zeuden (tiroketa batzuetan halako ofizialak hiltzen edo atxilotzen ikusi zituela dio Reedek). Matxinadaren zentro neuralgikoa Nikolaievski Ingeniaritza Eskola izan zen.

Dimisioa ean zutenen artean Lev Kamenev VTsIKeko lehendakaria (Sobietar Estatuburua), Alderdi Boltxebikeko Komite Zentraleko bost kide (Kamenev bera, Zinoviev -Petrogradeko Sobietaren burua zena-, Miliutin, Nogin eta Rikov), eta bost herri-komisario (aipatutako Nogin -Merkataritza-, Rikov -Barne Aferak- eta Miliutin -Nekazaritza-, eta horiez gain Ivan Teodorovitx -Horniketa- eta Aleksandr Xliapnikov -Lana-) zeuden. Baita ere Guardia Gorriaren buru Konstantin Jurenev eta David Riazanov filosofo famatua.

Lehen egunetan, Sobiet batzuk, modu baketsuan batu ziren Urriko Iraultzaren programara. Batez, ere, Oskar Anweilerren arabera, Petrograd inguruko zonaldea (marinelak eta ontzioletako langileak zeuden tokia, sektore hauek oso erradikalak baitziren), eta Errusiako erdialdeko industri-zonaldea izan ziren, azkar eta nahiko baketsu sobietartu ziren zonaldeak. Petrograd ingurukoen artean, artean, Kronstadt izan zen ezagunena, eta bestela Finlandiako (Helsingfors eta Viborg) eta Estoniako Sobietak zein Letoniako Sobietak, Reval eta Riga batez ere (nahiz eta herri hauetan, azkenean, Sobietek boterea lortzerik ez izan). Pskoven ere Urriko Iraultzaren alde jarri ziren, baina tokiko formula baten azpian, alderdi sozialista guztiek osatutako “Ipar-mendebaldeko Fronteko Komite Iraultzailea” sortu zuten. Hauekin batera, Baltikoko Itsas-Armadako Sobiet (Tsentrobalt) indartsua ere, boltxebikeen nagusigopean zegoenez, Urriko Iraultzaren alde paratu zen. Petrograd inguruan, Luga izan zen boltxebikeen kontra ezarri zen hiri bakarra. Errusia erdialdeko zenbait hiritan, batez ere Sobiet boltxebikeak zituzten hirietan, sobietartzea berehalakoa izan zen; adibidez, Kazanen, Samaran, Tsaritsinen eta Saratoven. Uraletako zonalde industrialean ere sobietartzea baketsua eta azkarra ian zen, Jekaterinburgen, Permen, Nizhni Tagilsk eta Votkinsk hirietan botere sobietarra onartu zen; kasu gehienetan, eskualde honetan boltxebikeen kontrola hain handia zen ezen hasieran mentxebikeek eta eseristek ere boltxebikeen programa onartu zuten. Tula eta Nizhni Novgorod ere segituan sobietartu ziren, Jaroslavl bezala, nahiz eta hiru hauek urriaren 25ean gehiengo boltxebikedun Sobietak ez izan. Bielorrusian, Minskeko Sobietean boltxebikeek gehiengoa zuten. Siberian, boltxebikeen alde jarritako hiririk garrantzitsuena Irkutsk izan zen, non Siberia Osoko Biltzar Nagusi Sobietarra eratu zen, Krasnoiarsk ere Siberia gorriaren gune bilakatu zen. Vladivostoken ere Urriko Iraultza onartu zuten, baina une batez, hiri horretan alderdi sozialista guztien koalizio bat eratu zen. ).

1917ko abuztuan Aleksei Kaledinek, Dongo kosakoen buruzagiak (atamanak), Behin-behineko Gobernua onartzen ez zuela esan zuen Zortzigarren Armadaren buruzagitza kendu ziotenean. Irailean Behin-behineko Gobernuak Kaledin atxilotzeko agindua eman zuen, baina Donen zeuden tropek agindu hori betetzeari uko egin zioten. Gainera beste arrazoi bat zuen Kaledinek, Behin-behineko Gobernuak iragartzen zuen (eta sekula martxan jarri ez zuen, baina boltxebikeek bai martxan jarri zezaketen) nekazal erreformarekiko aurkakotasuna: Kaledinek kosakoen lurrak birbanatzearen eta are baserritar errusiar ez-kosakoen esku uztearen arriskua politikoki erabili zuen. Beraz, Donen Errusiako eskuineko sektorea indartsu agertu zen, eta argi zegoen Urriko Iraultzaren ostean boltxebikeen kontrako gunerik indartsuena hori izango zela (urriaren 26an bertan Kaledinek ordura arte kontra zegoen Behin-behineko Gobernuaren aldeko adierazpena egin zuen). Kontuan izan behar dago langileen Sobieten artean, Donen ere boltxebikeek eta aliatuek ez zutela gehiengoa: Don Eskualdean Taganrog hirikoa zen boltxebikeen alde egin zuen hiri handiko Sobiet bakarra (gehienak mentxebikeen eskuetan zeuden), eta hiri txikietan, Kamenskaia hirikoa. Bestalde, Asanblada Konstituziogilean, Don Eskualdeak eskuineko hautagaien alde bozkatu zuen, boltxebikeak hirugarren indarra zirelarik.

Urriaren 27an, Aleksei Kaledinek hartu zuen Gobernu antiboltxebike bat eratzeko ekimena, boltxebikeen kontrako politikari eta ofizial denak Don Eskualdera gonbidatuz. Hasiera batean, oso gutxik egin zioten jaramon, hasieran kontrairaultzaile gehienek boltxebikeek oso gutxi iraungo zutela eta Petrograden edo Moskun egindako ekintza erabakigarri baten bidez eroriko zirela uste baitzuen, baina pixkanaka gehiago joaten hasi ziren (eskuineko monarkikoetan hasi, eta eseristengan bukatuta). Azaroaren 2an, Kaledinen aginduz, Sobieten II Biltzar Nagusian parte hartu zuten ordezkari kosakoak atxilotu zituzten, eta baita ere Doneko Sobietak itxi. Azaroan eta abenduan, Errusiatik ofizial kontrairaultzaile geroz eta gehiago iritsi ziren Don Eskualdera, armada oso bat eratzeko gai izan ziren arte; adibidez, azaroaren 2an Mikhail Alekseiev armadaburua izan zena iritsi zen, “Alekseiev Antolakundea” osatua zuelarik, bere aldera boluntarioak deituz (Alekseiev, egia esan bere menpeko boluntarioak Urriko Iraultza baino lehen biltzen hasi zen, baina dei horiek Urriko Iraultzaren ostean izan zuten benetako arrakasta). Karpenko historiagilearen arabera, Alekseieven ideia zahar bat zen Gobernu iraultzaile baten aurka Errusiako zonalderen bat lurralde-oinarritzat hartuz “Estatu antiiraultzaile” bat eraikitzeko eta eusteko adinako armada eraikitzea; eta Donen topatu zuen horretarako babesa (hala ere, hasieran Kaledin ez zegoen oso pozik Alekseievek hartutako protagonismoarekin, ez baitzuen ondo ikusten Dongoak ez zirenak Don Eskualdean agintzerik, eta azaroan, Rostoveko borroka hasi aurretik, Alekseiev joan zedin ere eskatzera iritsi zen). Azaroaren 7an Kaledinek “Errusian Gobernu zilegizko bat izan arte Donen independentzia” aldarrikatu zuen. Abenduaren 6an Lavr Kornilov jeneral eskuindar karismatikoa iritsi zen Don Eskualdera.

Armada berria, abenduaren 20an sortua, ofizialki “Armada Boluntarioa” (*Dobrovoltxeskaia Armija*) deitzen zen (Karpenko historiagilearen arabera, izen hori Kornilovek aukeratu zuen, “Alekseiev Antolakundea” ez baitzitzaion gustatzen). Bertako buruak, abenduaren 18ko adostasun baten ostean, hiru ziren: Mikhail Alekseiev, Lavr Kornilov eta Aleksei Kaledin; lehen biak Errusiako armadaburu izandakoak, eta azkena Dongo Atamana. Baina benetako buruzagiak bi lehenak ziren eta euren arteko harremanak oso txarrak izan ziren, bai taktika militarraren inguruan zein politika-ikuspegien inguruan. Azkenean Kornilovek soldaduen gaineko agintea izango zuela, eta Alekseievek diruaren eta politikaren gainekoa, adostu zuten. Bestalde, Kaledinen alde zeuden bertako kosakoak ez ziren Donen mugetatik haratago borrokatzearen oso aldekoak, agian boltxebismoaren programaren aurkakoak ziren, baina ez euren eskualdea Errusia osoko guda batean inplikatzearen aldekoak. Gainera beste arazo bat zegoen, Armada honek zuen ofizial kopuru handia eta soldadu kopuru txikia. Armada honek finantza handia zuen, bai errusiar burgesiarengandik zein atzerriko potentzien aldetik, baina errekrutaziorako arazo kronikoak ere izan zituen. 1918ko udazkenerako, hiru liderrak hilak zeuden eta fronte honetako Armada Zuriaren zuzendaritza Anton Denikin jeneralak hartu zuen.

Armada Boluntarioa izena izan zuenak, laster “zuri” ezizena hartu zuen. Izen hori, Urriko Iraultzaren egunetan Moskuko antiboltxebikeek jada erabili zuten. Armada Boluntarioa, hasieran Mugimendu Zuriaren armada izan zen; 1918ko udaberritik aurrera Mugimendu Zuriaren barruan beste fronte eta armada gehiago sortu ziren arte. Mugimendu Zuriaren helburua, mitoak dionaren kontra, ez zen Romanov dinastiaren berrezarkuntza izan, baizik eta Asanblada Konstituziogilea deitzea (horregatik batu zitzaizkion hainbeste politikari kadete eta eserista Armada Boluntarioari), egia bazen ere militar zuri asko monarkikoak zirela.

Errusiako Hegoalde kosako horretan, 1917ko bukaeran eta 1918ko hasieran, Orlando Figesek “trenbideetako guda” deitzen ziona eman zen; hau da, guda fronte egonkorren bidez egin baino, tropa txikiak trenbideen bidez mugitu eta hiri batetako geltoki batetara iristerakoan bere boterea bertan aldarrikatuz. Tropa “mugikor” horiek hiria uzten zutenean, agian tropa etsaiak etortzen ziren , aurreko boterea “uzkailitzat” jotzen zuten, eta beste botere politiko bat aldarrikatzen zuten. Ez Armada Gorria ez Armada Zuria ez zeuden guztiz egituratuta, eta garai horietan bolondresen formazioak ziren batez ere, horrek gudaren fase hau oso nahasgarri eta aldakor egiten zuelarik. Zuriak hasieran Don Eskualdetik Donbassera hedatzen saiatu ziren, baina huts egin zuen hedapen horrek. Hala ere, aste batzuen Donbass kontrolatzea lortu zuten, Petrograd erregairik gabe utziz. Fase honetan, gorrien eta zurien arteko guda Errusia hegoaldean fokalizaturik zegoen. Zurien hedapena, hala ere, 1918ko maiatzean hasi zen, txekoslovakiarren eta britainiarren interbentzioarekin, Uraletan, Siberia hurbilean eta Iparraldean hiri batzuk hartu zituztenean (lehen neurri moduan, Gobernu “zuri demokratikoak” ezarri zituzten, ez monarkikoak edo diktadurazkoak. Azken mota horretakoak, Koltxak almirantearen pe, 1918ko bukaeran ezarri ziren). 1918ko udan, beraz, Errusiako Guda Zibila beste fase batean sartu zen, bi armada handi eta frontea egonkorrak aurrez-aurre egongo zirelarik. Zuriek bi frontea osatu zituzten honela (Errusiako Hegoaldean bat eta Siberian beste bat; 1919an hirugarren bat osatu zuten Baltikoan), guda Errusia osora zabalduz.

#### Ukraina 
Ukrainako hirietako Sobiet gehienek boltxebikeen gehiagoa izan zuten (Kiev, Kharkov, Juzovka (Donetsk), Kherson, Jekaterinoslav (Dnipropetrovsk), Odessa), hala ere, Ukrainako egoera berezia izan zen, han Sobietek Rada nazionalistarekin lehiatu behar izan baitzuten, eta honek Ukrainako baserritarren artean, baserritarrak Ukrainako populazioaren gehiengoa izanik, babes handia zuen (gainera, Behin-behineko errusiar gobernuak boterea Radaren eskuetan utzi zuen). Ukrainan, Guda Zibilaren hasiera prozesua Errusiarekiko ezberdina izan zen.

Ukrainan, Kieven, matxinada bat izan zen Behin-behineko boterearen aurka, baina kasu horretan Sobietarekin batera Rada asanblada nazionalista ere matxinatu zen. Tropa errusiarrek, ezin eutsirik, boterea Radaren esku utzi zuten, ez Sobietaren esku. Radak, ez zuen botere sobietarra aintzatetsi, Ukraina federal gisa aldarrikatzerakoan “Errusiako anabasa egoera (…) eta *Gobernu zilegi bat eratzea* (zegoen Gobernua zilegi ez balitz bezala)” aipatzen baitzuen. Ukrainan Radak ez zuen boterea ukrainar Sobieten esku utzi, eta botere Sobietarraren hedapena Kharkov hiritik hasi zen, han abenduaren erdialdean Ukraina Osoko Sobieten I Biltzar Nagusia egin zenean. 1918ko urtarrilean, Kieven matxinada boltxebike bat gertatu zen (Arsenal matxinada) eta Goardia Gorriaren laguntzaz, botere sobietarra Ukraina erdialderantz, hedatu zen; baina laster, Brest-Litovskeko ituna zela eta, alemaniar tropak sartu ziren, botere sobietarra abolituz. Honek, fakzio ezberdinen arteko guda zibil konplexu bati hasiera eman zion Ukrainan, botere anitzen borroka-zelai bihurtu zelarik eta botere sobietarraren zein botere antisobietar ezberdinen denbora-tarteak bata bestearen atean etorri zirelarik, 1921an botere sobietarra erabat finkatu zen arte.
Ukrainaren hegoaldean, Odessan ordea, botere sobietarra aldarrikatu zen, baina hemen prozesua Ukrainakoaz ezberdina izan zen. Odessa Hegoaldeko frontetik gertuko hiria izanik, bertako soldaduek (Errumaniako frontean eta Itsaso Beltzeko itsas-armadan borrokatzen zutenek) eragina izan zuten prozesu honetan. Hiriak, 1917ko abenduan “hiri aske” gisa aldarrikatu zuen bere burua, soldaduen kontseilu bat Gobernu bezala ezarri zuelarik. 1918ko urtarrilean (oraindik gorriek Kiev askatu gabe), Ukrainako Radak hiria Ukrainako Errepublika Nazionalaren barne aldarrikatu zuenean (*Laugarren Unibertsala*), bertako Gobernua Radaren aurka matxinatu zen, Odessako Errepublika Sobietarra aldarrikatu zuten, errepublika sobietar honen eta Ukrainako Errepublika Nazionalaren egun batzuetako guda izan zelarik. Odessako Errepublika Sobietarra ere, Brest-Litovsk Itunaren ostea, 1918ko martxoan, alemaniarrek desegin zuten, hiria Ukrainako Errepublika Nazionalaren pe jarriz.
#### Finlandia 
Finlandiako Sobietak ere, iraultzarekin bat egin zuten lehenen artean zeuden, baina ez zuten Finlandia autonomoko Gobernua botatzerik izan, besteak beste, Finlandiako Alderdi Sozialdemokratak estrategia hori jarraitu ez zuelako. Finlandia, Errusiako Inperioaren garaietan oso autonomia zabala zuen herrialde bat izaki, 1917an zehar Finlandiako Alderdi Sozialdemokratak gobernatua zen, baina alderdi honek, bere kide proboltxebikeen nahien kontra (berez errusiar alderdiekiko ezberdina zen, nahiz eta kide batzuek errusiar alderdiekin lotura izan) ez zuen sobietar boterea aldarrikatu; eta jada urrirako Gobernua kontserbadoreen esku (Per Ewind Svinhufvud lehen ministro) eskuetara pasa zen. Azaroaren 14an finlandiar sozialistek “greba orokorra” deitu zuten, baina ez botere hartzea, eta are azaroaren 16an Helsingforseko Sobietak boterea hartzeko deia egin zuenean, Alderdi Sozialdemokrata kontra agertu zen, Sobietari atzera eginaraziz. Finlandiak 1917ko abenduan bere independentzia aldarrikatu zuen, eta Errusiako Errepublika Sobietarrak onartu egin zuen. 1918ko urtarrilean saiatu ziren berriz sozialista “boltxebizatuak” boterea lortzen, Finlandiako Hegoaldeko hainbat hiritan (Helsinforsen, Viborgen eta Tamperen barne) botere sobietarra aldarrikatuz eta Finlandiako Langileen Errepublika Sozialista eratuz. 1918ko otsailetik aurrera, herrialdea guda zibil odoltsu batean murgildu zen, Gobernu “zuriaren” (Alemaniaren laguntza izan zuten) eta Sobietek kontrolatutako Finlandiako Langileen Errepublika Sozialista “gorriaren” artean.

#### Bestelako lurraldeak 
Transkaukasian (egungo Armenia, Georgia eta Azerbaijan) ere botere sobietarra ez zen hedatu. 1918ko apirilean Transkaukasiako Errepublika Federal Demokratikoa sortu zen. Transkaukasian botere sobietarraren gune bakarra Baku hiria zen, bana han botere sobietarra koalizio alderdianitz baten bidez osatu zen (Bakuko Komuna). Bakuko Komunak 1918ko uztaila arte iraun zuen, orduan britainiar inperialistek eta koalizio antiboltxebike batek abolitu zuen arte. Transkaukasian botere sobietarra 1920 eta 1922 artean hedatu zen.

Errumaniar Fronteko soldaduek, une batez Moldaviako hiri batzuk hartzen saiatu baziren arren, ez zuten lortu han nagusitzerik, eta “Moldaviako Errepublika Demokratikoa”, 1918an Errumaniari anexionatu zitzaion.

Polonia eta Baltikoa 1917an alemaniarrek okupatutako lurraldea zen. Botere Sobietarra ez zen hara ziklo honetan hedatu.

## Irakurketak 
Zenbait historialarik hau “boltxebikeen kolpea” izan zela diote. Hau Orlando Figes edo Richard Pipes bezalako historiagile antikomunistek esaten dute, batez ere. Euren argudioa “aldez aurretik prestatutako” eta “herriaren parte-hartze handirik gabeko” prozesua izanik, iraultza bat baino Estatu-kolpe bat izan zela ondorioztatzea da. Figesek dioenez “Petrograden oso jende gutxi jabetu zen gertatzen ari zenaz” eta “Urriko Iraultzaz talka handietako herri-iraultza handi moduan dugun irudiak gehiago zor dio Sergei Eisensteinen filmei errealitateari baino”. Hala ere ezin daiteke esan hori guztiz egia denik. Figesek berak esaten du Petrogradeko zubiak eta kontrolguneak hartzen “Milaka boltxebikek hartu zutela parte”. Urriaren 25ean bertan, bai Sobieten II Biltzar Nagusiaren aurrean, zein Neguko Jauregiaren aurrean, manifestazio boltxebike handiak deitu izan ziren (Figesek berak onartzen du jendetza boltxebikea Neguko Jauregian atxilotutako Behin-behineko Gobernuaren ministroak jipoitzear egon zela). Bestetik, nahiz eta arratsaldean hiriaren erdigunean ia mugimendurik ez egon eta boltxebikeak tokiko puntu garrantzitsuak hartzen kontzentratu, langile auzoetan mugimendua handia izan zen, jende askok parte hartu zuenaren seinale. Bestetik, kontuan izan behar dugu urriaren 25ean plangintzazko ekintzak izan baziren ere, egun hori ez zela nolanahi sortu, izan ere, prozesu intsurrekzional baten erdian gertatu zen (bai langile grebak, zein desertzioak, zein nekazalguneetako istiluak goruntz joan ziren 1917ko abuztu, irail eta urrian). Prozesu intsurrekzional horren ondorioz, boltxebikeak eta oro har Behin-behineko Gobernuaren kontra zeuden alderdiak (ezkerreko eseristak baita) indartuta atera ziren, Sobieten II Biltzar Nagusiak erakusten zuen bezala. Errusiar gehienek Behin-behieneko Gobernuaren jarraitzea eta ez uzkailtzea nahi zutela ondorioztatzea oso baieztapen ausarta da.

## Oharrak 
## Erreferentziak 
## Ikus, gainera 
* Otsaileko Iraultza
* 1917-1923ko iraultzak
* Errusiako Gerra Zibila
* Antikomunismo

## Kanpo estekak