Antonio Mayandía Gómez

[thumb|[Primo de Riveraren direktorio militarra|Miguel Primo de Riveraren direktorio militarra (1923-1925) Ezkerretik eskuinera (letra lodiz Direktorio Militarreko kideak eta parentesi artean ordezkatzen duten eskualde militarraren zenbakia; etzanez, Koadrilateroko lau jeneralak): Primo de Rivera jenerala, Alfontso XIII.a erregea eta *José Cavalcanti de Alburquerque* jenerala, lehenengoan; **Antonio Mayandía Gómez** jenerala (5. Eskualde Militarra), *Federico Berenguer Fusté* jenerala eta *Leopoldo Saro Marín* jenerala, bigarren ilaran; *Antonio Dabán Vallejo* jenerala, **Francisco Ruiz del Portal** jenerala (7. Eskualde Militarra) eta **Luis Navarro y Alonso de Celada** jenerala (3. Eskualde Militarra), hirugarren ilaran; **Luis Hermosa y Kith** jenerala (2. Eskualde Militarra), **Dalmio Rodríguez Pedré** jenerala (4. Eskualde Militarra), **Adolfo Vallespinosa Vior** jenerala (1. Eskualde Militarra), **Francisco Gómez-Jordana Sousa** jenerala (6. Eskualde Militarra), eta **Mario Muslera y Planes** jenerala (8. Eskualde Militarra), atzeko lerroan.]]
**Antonio Mayandía Gómez** espainiar militar, ingeniari eta politikaria izan zen, Primo de Riveraren diktaduran hainbat ardura izan zituena.

## Biografia 
Zaragozan ikasi zuen eta geroago Guadalajarako Armadako Ingeniaritza Akademian (1876-1881). Ingeniaritza arloan aritu zen hainbat zereginetan, besteak beste, Bartzelonan zapadore gisa eta Ceutako gotorlekuen arduradun gisa, pontoilari gisa espezializatu eta Aragoira itzuli aurretik. 1901ean Jiloca ibaiaren uholdeetan bezalako gertaeretan pontoi unitateak komandatzeko izan zuen eginkizuna gogoratzen da. Azkenean pontoi dibisioko buru bihurtuko zen, eta haren eskuliburua berak idatzi zuen. Adituen barruan ere ezaguna da espezialisten prestakuntzarekiko zuen kezkagatik eta XX. mendearen hasieran Espainian analfabetismo arazoa zela eta, erreklutu asko iristen ziren hezkuntza maila baxuari aurre egiteagatik.

Europara ere bidali zuten, Lehen Mundu Gerran Alpeetako, Danubioko eta Ekialdeko fronteak behatuz, baita Alemaniako eta Danimarkako aurrerapen teknologiko eta industrialak ere. Bereziki interesgarriak izan ziren berarentzat zubietan egindako aurrerapenak, hala nola Danimarkan garatutako zubi desmuntagarriak eta Balkanetako kanpainan Danubio ibaia zeharkatzea. Bidaia hauetan zehar, Europan modan zeuden teknologia zibil berriekin ere ohitu zen, eta La Zaragozana garagardotegiak bere garagardotegia mekanizatzeko enkargua eman zion. Eskualdean ekoitzitako soberako garagarra erabiltzeko tokiko ekimena izan zen, eta kapitalismoaren eta industrializazioaren mugarrietako bat izango zen Zaragozan. Mayandíak estolderia sistema baten ekimena ere proposatu zuen Zaragozan 1901ean, baina finantzaketa faltagatik ez zen gauzatu.

Azkenik, 1921ean, Marokoko Gerran parte hartu zuen, pontoneru gisa Bocana de Mar Chican eta Wad-Laun​, baita Larache, Ceuta, Tetuan eta Tangerko gotorlekuetan ere, eta Iguerman goi-ordokian, Yazanenen eta Tifasorren borroka-ekintzetan parte hartuz. 1922an, brigada-jeneral izendatu zuten eta azkenean bere jaioterrian, Aragonen, komisioa lortu zuen.

Primo de Riveraren diktaduraren gorakadarekin, Mayandía 1923ko irailean boterea hartu zuen direktorio militarrean izendatu zuten. Aragoiko jatorritik gertukotzat hartuta, Bosgarren Eskualde Militarreko kide izan zen eta San Gregorioko Maniobra Eremua eta Zaragozako Akademia Militar Nagusia bezalako proiektuen sustatzaile. Hala ere, indar armatuen barruan zeuden taldeen artean moderatutzat hartu izan da (afrikanistak vs. Junteroak), eztabaida politiko horietan gutxi parte hartuz. Teknokrazia papera jokatu zuen Lan Publikoen arloan, batez ere Mayandía Proiektuan, trenbideen araudia harmonizatzeko saiakera batean, eta Madrilerako ur hornidurari buruzko Isabel II.a kanalaren inguruko gatazkaren konponbidean.

1925eko abenduan direktorio zibila sortzeak Trenbideen Zuzendari Nagusi kargura eraman zuen. Aragoirekin lotura estua zuen politikaria izaten jarraitu zuen, Teruel-Alcañiz eta Canfranc trenbideak eta N-122 bezalako azpiegituren defendatzaile gisa izandako paperagatik gogoratua. 1927-1928an diputatu hautatu zuten. Ohorezko kide izan zen, hala nola, Aragoiko Errege Elkarte Ekonomikoaren Lagunen Herrialdearen eta Zaragozako beste erakunde ilustratu batzuen artean, Teruelgo eta Huescako herrien seme adoptiboa, zeinen trenbideak sustatu zituen, baita Campo de Borjakoa ere, non bere arreba bizi zen eta non Gallurren zubi bat eta Santa Maríaren kolegiatu-egoera berreskuratzeko saiakera sustatu zituen.

Bigarren Errepublikaren etorrerak 1931n espetxeratu zuen aurreko diktaduran parte hartzeagatik, goi-mailako traizioa leporatuta, nahiz eta 1934an askatu eta armadan berriro onartu zuten. 1935ean hil zen.

## Kanpo estekak