Corina Freire

eskuinera|thumb|260px|Corina Freire, Esther Leão eta Alexandre de Azevedoren Canção del Berço antzezlanaren kartela, 1930

**Corina Carlos Freire** (Silves, Portugal, 1897ko abenduaren 14a – Lisboa, 1986ko urriaren 5a) abeslari, aktore eta enpresaburua izan zen. 

## Biografia 
1897ko abenduaren 14an jaio zen Silvesen, Portugalgo Algarve eskualdean. João José Freireren (farmazia baten jabea) eta Bazília Nunes de Sousaren alaba ez-legitimoa zen.  gurasoen ezkontzak legitimatu zuen, Lisboan. Arte-zaletasuna zuen familia aberats batean hazi zen, eta, horri esker, musika- eta kantu-trebetasunak garatu zituen txikitatik. Berak, bost neba-arrebak eta aitak ganbera-musika talde bat osatu zuten. Taldean Corinak pianoa eta aitak biolina jotzen zuten. Neba-arrebetako batzuek musika-ikasketak izan zituzten.

## Ibilbidea 
Hamazazpi urterekin Portimãon ezkonduta egon ondoren, Freirek bere bizitza musikala bertan behera utzi zuen, eta Algarvetik Lisboara joan zen 1921ean. Han pianista eta abeslari gisa lan egin zuen Valentim de Carvalho musika-argitaletxe garrantzitsuan. Konpainiaren dendan jotzen zuen, askotan partitura irakurtzeko hasierako zailtasunak zituzten musikari amateurrentzako musika. Handik aurrera errezitaldietarako gonbidapenak jasotzen hasi zen, opera eta liedak interpretatu zituen hainbat kontzertu eta emanalditan, baita José Viana da Motta pianista portugaldarrarekin ere. 1927an, herri-antzerkian debuta egin zuen, *Portugalgo* Rosas izeneko (vodevil) aldizkari batean, Éden zineteatroan. Ikuskizunaren gai nagusia, *As Giestas*, ospetsu egin zuen. Genero horretan jarraitu zuen, Avenida Antzokira joan zen, eta Lisboako Kontserbatorio Nazionalera ere joan zen.

Soinu-zinemaren etorrerarekin, Estatu Batuetako enpresak kezkatuta zeuden ingelesezko hizkuntzako herrialdeetatik kanpo merkatua galduko ote zuten, tokiko hizkuntzetan ez zeuden filmetarako. Freire Parisera gonbidatu zuten Paramount Pictures-eko filmak portugesez grabatzeko, Cradle Song eta The Laughing Lady barne. 1931n, antzerki-enpresaburu bihurtu zen, António Macedorekin batera, eta hainbat aldizkari-programa egin zituen António eta Beatriz Costa aurkezteko. 1934an Parisera itzuli zen, Francis Graça eta Ruth Walden dantzariekin batera, Portugalgo kantak eta herri-dantzak sustatzeko ikuskizun batera. 1935ean lehiaketa bat irabazi zuen Parisen: *Le Plus Beau Sourire de Paris* *(Parisko irribarre ederrena)*. Horri esker, entzunaldi batean parte hartu zuen Parisko Kasinoan, hiriko musika-antzoki nagusietako batean, eta Frantziako izar garrantzitsuenetako batekin, Maurice Chevalierrekin, lan egin zuen.

Freirek harreman lesbikoa izan zuen Ana de Gonta Colaço eskultorearekin. Horrek eragin negatiboa izan zuen Colaçoren produkzioan, ez baitzuen ezer sortu Freirerekin egon zen bitartean. Parisen elkarrekin zeudela, bikotea Londresera joan zen 1934ko martxoan, Freire Portugalgo enbaxadan errezitaldia emateko kontratatu baitzuten. Emanaldian Winston Churchill eta orduan Galesko Printzea, geroago Eduardo VIII.a eta Windsoreko Dukea izan zena, egon ziren.

Colaçok eta Freirek Parisen finantza-arazoak izan zituzten eta Portugalera itzuli ziren 1936ko ekainean, non Freirek lehen izandako arrakasta lortzeko arazoak izan zituen. Denbora batez, barietateen ikuskizunetan baino emanaldietan kontzentratu zen. Laneko bisita laburra izan zuen Tangerrera, Colaçorekin batera, eta gero Brasilera joan zen sei hilabetez bakarkako aurkezpenak egitera. Portugalera itzuli zenean, bira bat egin zuen herrialdean zehar, baina berriro ere zailtasunak izan zituen audientziak erakartzeko. 1940tik aurrera kantu-lezioak ematen hasi zen, baina 1947an Brasilera itzuli zen irratian eta telebistan lan egiteko. Kantuko ikasle batzuk António Calvário, Marco Paulo eta Tonicha senideak izan ziren eta  Portugalgo kantari ezagun bihurtu ziren. Freirek herri-martxak ere konposatu zituen.

Lisboan hil zen 1970eko hamarkadaren erdialdean.

## Aintzatespenak 
* Faro herriko kale batek bere izena du.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
* 
* Corina Freireren abestiak