Emakumea Erdi Aroan

[thumb|[Komentu Kristauak ezkontzearen alternatiba dira Erdi Aroko emakumeentzat. John Everett Millais, 1858.]]
**Emakumeak Erdi Aroan** (V. mendetik XV. mendera) hainbat gizarte rol betetzen zituen: emazte, ama, nekazari, artisau, moja eta beste hainbat boteredun estatus abadesa edo erreginaren kasuetan bezala. "Emakume" kontzeptua hainbat eratan aldatu zen Erdi Aroan zehar , hainbat indarrek emakumearen eginkizuna aldatu zutelarik garai honetan zehar.
## Goi Erdi Aroa (476-1000) 
thumb|Emakume bat iruten, Goi Erdi Aroko jarduera klasikoa.
Erromatar Eliza Katolikoa, Erdi Aroaren eragin kultural bateratzaile handi bat izan zen, latinaren ikaskuntzaren hautaketarekin, idazketaren artearen zaintzarekin eta bere apezpiku sarearen bidez administrazio zentralizatu batekin. Historikoki, Eliza Katolikoan eta antzinako beste eliza batzuetan, apezpikuaren papera, apaizarena kasu, gizonentzat mugatuta zegoen. Orangeko lehen kontzilioak (441), diakonisak ordenatzea ere debekatu zuen, Epaoneko kontzilioak (517) eta Orléanseko Bigarren Kontzilioak (533) errepikatu zuten erabakia.

Monasterio kristaua ezarri zenean, beste rol batzuk jarri ziren emakumeen esku. V. mendetik aurrera, komentu kristauek, ezkontza eta seme-alaben hazkuntzarako bidearen alternatiba bat eskaini zuten, rol erlijioso aktiboago bat betetzeko.

Abadesak, berezko eskubidez, figura garrantzitsu bihur zitezkeen, sarri, gizon zein emakumeen monasterioen gainean gobernatuz, eta lur eta botere garrantzitsuak izanez. Hilda Whitbykoa (c. 614-680) bezalako irudiak, nazioan eta nazioartean ere eragin handia izan zuten.

Irutea, tradizionalki, garai honetako ogibide femeninoetako bat zen, hasiera batean, ardatzarekin eta txaratilaarekin egina; gorua, Goi Erdi Aroaren amaieran sartu zen.

Erdi Aroaren zati handienean, lupuluz egindako garagardoa sartu arte, garagardoaren elaborazioa, neurri handi batean, emakumeek egiten zuten; hau, etxean egin zitekeen lan modu bat zen. Gainera, emakume ezkonduek beren senarrei negozioetan laguntzea espero zen. Elkarte horiek erraztasunak ematen zituzten lanaren zati handi bat etxean edo handik gertu egiten zelako. Hala ere, senarraz bestelako negozio batean aritzen ziren emakumeen Goi Erdi Aroko adibideak erregistratu dira.

Erditzea modu informalean egiten zen, pixkanaka Behe Erdi Aroko okupazio espezializatu bihurtuz. Emakumeak askotan erditzean hiltzen ziren, baina amatasun-urteetatik bizirik ateratzen baziren, gizonak adina bizi zitezkeen, baita 70 urtera arte ere. Emakumeen bizi-itxaropena handitu egin zen Goi Erdi Aroan, elikaduraren hobekuntzaren ondorioz.

## Erdi Aro klasikoa (1000-1300) 
[thumb|[Leonor Akitaniakoa.]]
Leonor Akitaniakoa (1122-1204) Mendebaldeko Europako emakumerik aberats eta boteretsuenetako bat izan zen Erdi Aro klasikoan. Wace, Benoît de Sainte-Maure eta Chrétien de Troyes bezalako literatura irudien patroia izan zen. Leonor bere aitaren oinordekoa izan zen Akitaniako Dukesa eta Poitierseko kondesa *suo jure* bezala 15 urterekin, eta, honela, Europako neska-lagunik preziatuena bihurtu zen.

Herrad Landsbergekoa, Hildegarda Bingenekoa eta Héloïse d'Argenteuil garai honetan eragin handia izan zuten abadesak eta egileak izan ziren. Hadewijch Anbereskoa poeta eta mistikoa izan zen. Hildegarda Bingengoa eta Trota Salernokoa XII. mendean mediku idazleak izan ziren. Printzesari emandako aholkuak gerrari aurrea hartzeko trebetasun diplomatikoak erabiltzeko gomendioa barne hartzen du:

Erdi Aroko azken mendetik aurrera, emakumeen lanari mugak ezartzen hasi ziren, eta gremioak gero eta maskulinoagoak bihurtu ziren; arrazoietako batzuk izan zitezkeen gremioen estatusa eta zeregin politikoa areagotzea eta artisau-industrien lehia gero eta handiagoa, gremioak sartzeko baldintzak gogortzera bultzatu baitzituzten. Emakumearen jabetza-eskubideak ere murrizten hasi ziren aldi horretan.

## Erdi Aroko Emakumeen historiografia 
Emakumeen Historiaren oinarri teorikoak aztertzerakoan, ezinbestekoa da joera historiografiko nagusien gainean aritzea. Kasu honetan joerak feministak dira, nahiz eta honen barruan aldaerak izan daitezken, batzuk jada aski finkatuak eta besteak ikerketa ildo berrien artean garrantzia irabazten ari direnak.

### Berdintasunaren feminismoa 
Aipatu beharreko lehen joera, egun hedatuen dagoena, berdintasunaren feminismoa litzateke. Esan daiteke joera honek XVIII.mendean duela jatorria; Ilustrazioan hasi eta sufragismoarekin eman zituen bere hurrengo urratsak. Beronen funtsa da analisiaren oinarrian beti generoa dagoela, horrela gizon eta emakumeen arteko errealitate sozial desberdinak agerian utziz eta hauek salatuz. Historiaren ikuspegi hau taldekoa da pertsonala beharrean, emakumeek orokorrean zuten egoera aztertzen baitu, aukerarik gabea eta gizonen esanetara mugatua. Ikerketaren barruan, noski, klase sozialak bereizten dira, emakume artisau, nekazari, burges, noble edota marjinatuak kasu. Ildo honetako ekoizpena da aipatuko direnen artean oparoena, nahiz eta Historia tradizionalean ez izan behar beste oihartzun.

### Desberdintasun sexualaren pentsamendua 
Ekoizpenaren hierarkiari jarraituz, bigarren joera desberdintasun sexualaren pentsamendua litzateke. Honen kasuan azterketaren jatorrizko markoa erabat aldatzen da, ez baita gizon-emakumeen desberdintasunetan oinarritzen; hauetaz haratago, emakumeetan zentratzen da, hauek sortu eta garatutako kultura material zein pentsamendua balioan jarriz. Bide batez, erakusten du emakumeak bestelako pentsamendu batez baliatu behar izan direla menderatzaileaz at eta berau adierazteko gai izan direla euren idatzi nahiz ekintzetan. Hortaz, arlo honetan landuko diren gaiek emakume subjektuan soilik izango dute zentzua, gizonak ez baitira abiapuntu edo erreferentzia besteetan legez; Historia tradizionalean kontuan hartzen ez diren esparruak baloratzen dira, emakumeen errealitatearen islada direnak, gizonenarekiko oso ezberdina. Gai hauen artean aurki daitezke emakumeek zituzten jakintzetan oinarritutako aferak, ama-alaben arteko harremana, esaterako. Beraz, desberdintasun sexualaren funtsezko ikerketa esparru izango dira emakumeen arteko harremanek presentzia zuten eremuak, hala nola etxea edota komentua Erdi Aroko kasuan. 

Hasteko, Erdi Aroko emakumearen irudi bat sortzen lagundu zuten “faktore” nagusiak lau izan ziren: elizgizonek eta monjeek sortutako kontzeptuak, aristokrazia, hiriko burgesiak eta kasu batzuetan, Erdi Aroko emakume batzuen bizitza eta lan literiarioak. Beraz, iturri laiko zein eklesiastikoek, denboraren bidez eboluzioak eta erregresioak izan zituen emakumearen ikuspegi kontrastatzailea sortu zutela esan daiteke. Jarraian aipatuko diren azalpenek Europa osoari egiten die erreferentzia.

Cristina Segura ikerlariaren arabera, gizartea bi taldetan banatzen zen, soilik sexua kontuan hartuta. Honek harreman hierarkiko bat ezartzen zuen, gizonek erabakitzen zutelako emakumeen gizarte aukerei eta portaerei buruz. Emakumeak, eskubide barik eta iritzirik eman gabe, gizonek ezarritako bizitzaren diseinuaren menpe bizi ziren.. 

Emakumeek negozioen munduan jarduteko zuten gaitasuna ez zuen murriztu Velayoren legeak. Babes gisa ulertu behar da, nahiz eta garaiko testuek “onura” edo “laguntza” bezala adierazi. Edozein kontratu egintza egin zezaketen, aldez aurretik uko egiten bazioten. Horrela emakumeek onartu egiten zuten izapideen erabateko jabetza hartzen zutela, eta esandako izapideak egitea onartzen zutela. Baiezkoa emanda, kontratugileari ziurtatzen zioten sinatutako egintzak erabateko balioa izango zutela etorkizunean. 

Castrillok azpimarratu bezala, senarra eskubide guztietaz jabetzen zen, kasu honetan, familiaren zuzendaritzarako eskubideaz gozatzen zuen eta emaztea honen menpeko posizioan artikulatzen zen. Era berean, ezkontza zuzenketa ere senarraren ahalean sartzen zen eta horren ondorioz, presio psikologikoen edo gorputzeko zigorren bidez emaztearen portaera zuzentzeko ahalmena zuen. Beraz, senarraren indarkeria eta beldur psikologikoa guztiz zilegiak ziren. 

Ezkontza lizentzien inguruko auzia ere aipatu beharrekoa da. Iturrietan gizonezkoen nagusitasuna begi bistakoa da, eta iturrien arabera ezinbestekoa da emakumeek ezkontza-lizentzia izatea kontratuak egiteko edota epaiketetara joateko. Hala ere, esan ohi da autoritarismoa baino adostasuna izan zela . 

Emakumeen ahalmenak alarguntzarekin agerian uzten ziren. Hots, autonomia zabal batetaz gozatu zezaketen, eta erabakitzeko gaitasun osoa hartzen zuten: alde batetik beraien ondarea administratzeko, seme-alaben tutoretza gauzatzeko eta herentzia banatzeko. Herentzia banatu eta gero, oraindik ahaidetasun-hierarkian garrantzi esanguratsuko kontsidezarioa izaten jarraitzen zuten, biloben tutoretza-kontseiluetan parte hartuz eta ezkontza politikari buruz kontsultak emanez.

Aitzitik, alargun askok ez zuten “pribilegio” edo emakumeen aldeko balditzekin gozatu. Senarrak testamentuetan maiz aginduak uzten zituzten eta, horren ondorioz, senarraren ondasunak eranzi behar izan zituzten; soilik ezkontzan emandako dotea gordetzen zen eta, ondorioz, emaztearen estatus ekonomikoa okertu egiten zen. Gauzak horrela izanik, alargun pobre eta babesgabearen irudia sortzen zuen, eta horrek auzokide eta legegileen errukia piztu zuen .

## Emakumea Euskal Herriko Erdi Aroan 
Euskal Herriko Erdi Aroko testuingurua aztertuz, emakumeak familian zuen papera, ezkontzaren balioa eta emakumeen eguneroko lanbideak jorratuko dira azpiatal honetan. Lehenik eta behin, Erdi Aroko familia eredu patriarkal batetan oinarritzen zela ulertu behar dugu, familiaren buruak autoritaterik handiena hartzen zuelarik. Lekuko kasuak ikusiz, Oñatiko, Urduñako edo Gernikako udal ordenantzarenak ditugu eskuartean. Horietan, familiako buruak menpeko gizabanako guztiak fisikoki zigortzeko eskubidea zutela helarazten da. Hein batean, emakumearen eguneroko menpekotasunaren eta indarkeriaren isla ematen dute. Gainera, emakumeak familiaren buruzagitzan bigarren plano bat hartzen zuten moduan, herentzia jasotzerako orduan ere paper berdina jasaten zuten. Maskulinitatea ezartzen baitzen lehentasun gisa etxearen jabetza eskuratzeko orduan, hau da, ezkontza kontratuen azterketari esker, dote edo ezkonsari gisa emakumeen %70 inguruk diru kopuru aldakorrak jasotzen zituztela jakin da, aitzitik, emakumeen %30 soilik izan ziren etxeen oinordekoak. Alabek semeek baino dote hobeagoak jasotzen zituzten maiz, izan ere, neskek ezkontza edo erlijioan sartzea zuten irtenbide bakarra, semeek ikasketa eta karrera profesional, militar edo politikoak garatzeko aukera gehiago zituzten bitartean. Bestalde, ondasuna alaba bati transmititzearen arrazoia koiunturazko zirkunstantziek zehazten zutela ikertu da, arrazoiak hauek zirelarik: anai absentziak, zorpetze egoerak, anai nagusiaren eta gainerako anai arreben arteko adin desberdintasunak, alboko ahaideen legatuak jasotzeak eta ezkontza akordio on bat lortzeko hautagai hoberentzat aurkeztea .

Emakumearen errealitate honen bitartez, familiako gizonaren autoritate eta prestigio maila ikus genezake, emakumea bere menpekotasunean giltzapetuta gelditzea ekarri zuena. Modu honetan,  Erdi Aroan, lana etxe bereko gizabanakoen artean banatzen zela ikusi da, hain zuzen ere, sexuaren, adinaren eta barne hierarkian zuten posizioaren arabera. Familiaren barnean, produkzioan oinarrituta, gizonen eta emakumeen lana desberdina eta osagarria izan zen. Emakumeen kasuan, euren lan jarduerak bigarren maila batetan gelditu ziren, etxeko lanaren hedapen gisa ulertuta. Era berean,  familiako burua, negozioaren titular bakartzat jo zen. 

Emakumeek etxeko lanak egiten ematen zuten egunaren zati handi bat, garai hartan gaur egun baino zabalagoa eta gogorragoa zena. Adibideak ikusiz, etxea urez hornitzeko emakumeek ia egunero iturrietara joan behar izaten zuten, distantzia ertainetara eta pisu handiarekin bueltatuz. Gainera,  arropa garbitzeak ibaietara joatea ekarri zuelarik, nahiz eta, hotz egin eta dena lehortu arte itxaron behar izan.  Hori gutxi izanik, etxeko lanek, baratzeko lanak, animaliak zaintzea, egurra pilatzea eta beste zeregin batzuk barnebiltzen zituen. Funtsezko zeregin horiek burutu ondoren, emakumeak familiaren diru-sarrerak maximizatzen ahalegindu ziren. Nekazal eremuen kasuan, hainbat jardueratan espezializatu ziren, hala nola, lurra jorratzen, buruxkak biltzen edo aletzen. Gainera, neskame edo jornalari moduan aritu behar izan ziren zeregin horiek burutzeko. Beste kasu batzuetan berriz, baserrien, korten, erroten eta ferrerien jabeekin erdi mailako kontratuak sinatu zituzten, batzuetan bakarka, alargun batzuek egin zuten bezala, eta beste kasu batzuetan, senarrarekin. Hiri munduko lanbideak ikertuz, errementari, zurgin, zapatari eta beste artisau batzuen tailerrak ugaritu ziren, diru iturriak dibertsifikatzea ahalbideratu zutenak. Emakumeen kasuan, egunero lagundu zuten familia-negozio horietan. Baina familiaren zirkuluan egindako lanaz haratago, hiri-ingurunean emakumeak  modu autonomoan bete zituzten lanbide zehatz batzuk sortu ziren, hau da,  ogia egiteko prozesu ezberdinetan parte-hartzea; elikagaien, argiztapen-objektuen eta ehungintzako artisautza objektuen salmenta; ospitaleko gaixoen zaintza; etxeko zerbitzuak; ostatuetako eta tabernetako eskaintza; lanbide erlijosoak; eraikuntza prozesuko hainbat lanbide etab.

Aipaturiko ofizio guzti horietan, ez zuten gizarte begirune handirik izan, eta ez zuten irabazi handirik lortu. Izan ere, lanaren gizarte-antolamenduak prekarietate nabarmenezko egoeran utzi zituen emakumeen lanbideak. Ikusi daitekeenez, emakumeen soldatak gizonezkoenak baino txikiagoak izan ziren eta gainera, emakume langileei askotan “emakume” deitu zitzaien, gizonezkoei  “peoi” edo “maisu” bezala deitzen zitzaien bitartean. Bestalde, beren lehentasunezko lanbideek ez zuten inoiz gremio-izaerarik izan, eta gremio batentzat lan egin zutenean, ez zitzaien utzi gremioaren egitura instituzionalaren parte izaten .

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak