London Calling

***London Calling*** ("Londres deika") *The Clash* rock talde ingelesaren estudioko hirugarren diskoa da. Jatorriz, 1979ko abenduaren 14an Erresuma Batuan *CBS* Records diskoetxeak kaleratu zuen disko bikoitz gisa, eta 1980ko urtarrilean, *Epic Records* diskoetxeak AEBetan.

*The Clash* taldeak Guy Stevens ekoizlearekin grabatu zuen diskoa Londresko *Wessex Sound Studios* estudioetan, 1979ko abuztuan hasi eta bospasei asteko epean, kudeaketa aldaketa baten eta Joe Strummer eta Mick Jones kantautoreentzako idazle blokearen garai baten ondoren. Punk rock soinu tradizionala eta *new wave* estetika uztartuz, *London Calling* taldeak punk sustraietatik haratago dauden estiloekiko duen interes gero eta handiagoa islatzen du, besteak beste, reggae, rockabillya, ska, New Orleansgo Rhythm and Bluesa, popa, *lounge jazz*a eta hard rocka. Gai lirikoen artean, gizarte-desplazamendua, langabezia, arraza-gatazka, drogen kontsumoa eta helduaroko erantzukizunak daude.

Albumak Erresuma Batuko hamar zerrendatan arrakasta handia izan zuen, eta *London Calling* single nagusia hogei single onenen artean egon zen. Albumak bost milioi kopia baino gehiago saldu ditu mundu osoan zehar, eta AEBetan platinozko kalifikazioa lortu zuen, milioi baten salmentarengatik. Kritikaren aldetik ere harrera handia izan zuen, eta atzera begiratuta, inoizko diskorik bikainena izendatu dute. *Rolling Stone* aldizkariaren inoizko 500 album onenen zerrendan, *London Calling* zortzigarren postuan egon zen 2003ko eta 2012ko edizioetan, eta hamaseigarrenean 2020koan. 2010ean, *Royal Mail*ek jaulkitako Erresuma Batuko posta-zigilu batean gogoratutako artista britainiarren hamar album klasikoen azaletako bat izan zen.

## Aurrekariak 
''Give 'Em Enough Rope* (1978) bigarren diskoan, *The Clash'' taldea punk rock soinutik aldentzen hasia zen. 1979an AEBetan zehar bira bat egiten ari zirela, Bo Diddley, Sam & Dave, Lee Dorsey eta Screamin' Jay Hawkins *rhythm and blues* artisten eta Joe Ely *country* artista neotradizionalaren eta *The Cramps* punk *rockabilly* talde laguntzaile aukeratu zituzten. *The Clash* taldeak rock-and-rollarekin zuen lilura gero eta handiagoak bere zuzendaritza inspiratu zuen *London Calling* diskorako.

''Give 'Em Enough Rope* grabatu ondoren, taldeak Bernard Rhodes managerra utzi zuen. Hori zela eta, Camden Townen zuten entsegu estudioa utzi behar izan zuten. Johnny Green bira-managerrak eta Baker bateria *roadie*ak entseatzeko leku berri bat aurkitu zuten, *Vanilla Studios*, Pimlicoko garaje baten atzealdean.

*The Clash* 1979ko maiatzean iritsi zen *Vanilla*ra, hirugarren diskorako prestatutako kanta berririk gabe. Mick Jones eta Joe Strummer kantari nagusiek sortzaile blokeko aldi bat izan zuten, eta urtebete baino gehiago zeramaten kanta berririk idatzi gabe: *Cost of Living* EPa kaleratu berriak bertsio bat zekarren eta beste hiru kanta, urtebete lehenago idatziak.

## Entseguak eta *The Vanilla*ko zintak 
*Vanilla Studios*en egin zituzten entseguak 1979ko erdialdean. Rockabilly, rock and roll, rhythm and blues eta reggae generoetako bertsioak jotzen hasi ziren. Aurreko entsegu saioei kontrajarririk, taldeak pribatuan mantendu zituen, eta ez zion inori joaten utzi. Giltzapetze horren ondorioz, taldeak konfiantza berreraiki ahal izan zuen, kanpotarren erreakzioaz arduratu gabe, haien punk rock estiloa ezagutzen baitzuten.

Arratsaldeko entseguen eguneroko errutina "oso diziplinatua" garatu zuten, arratsaldeko futbol sozialeko partida batek hautsia, taldekideen arteko adiskidetasun lotura sustatzen zuena. Futbolaren ondotik, bertako taberna batean edaten ibiltzen ziren, eta gauean bigarren entsegua egiten zuten.

Pixkanaka bere konfiantza berreraikitzen joan ziren, saioaren hasierako bertsio kanten estiloek *London Calling* diskorako idatzi zen material askotarikoaren txantiloia ezarriz. Topper Headon bateria-jotzailearen trebetasunak gero eta gehiago aintzatesteak ere bultzatu zituen, punk rocketik haratago musika genero eta estilo ugaritan interpretatzeko erabil zitekeela konturatu baitziren.

Entsegu horietan, 1979ko uda hasieran, *The Vanilla Tapes* (entsegu estudioaren izenaren ondoren) izeneko demo batzuk egin ziren lau pistako TEAC grabagailu batean. Azkenean, *London Calling* diskoan agertu ziren hemeretzi kantetatik hamabosten hasierako bertsioak dituzte zinta horiek, batzuetan oso modu xinpletan (hainbatek ez dute ez letrarik, ez musika egiturarik, ez azken bertsioen izenbururik: *Paul's Tune* izeneko pista instrumentala *London Calling* diskorako grabatu zen behin-behinean, *The Guns of Brixton* izenburupean; *Up-Toon* izenburupean arakatutako instrumentala, berriz, *The Right Profile* izenarekin kaleratu zen azken batean, adibidez. Diskoan ageri ez diren bertsioak ere badituzte, besteak beste, Sonny Okosunen *Where You Gonna Go (Soweto)* eta Bob Dylanen *The Man in Me*ren reggae bertsio bat (ziurrenik Matumbiren bertsioa, Londresen finkatutako reggae taldearen 1976ko bertsioa), baita ofizialki argitaratu gabeko *The Clash*en kantak ere, hala nola *Heart and Mind* (Pat Gilbert rock kazetariak "rockerotzat" jo zuen) eta *Lonesome Me* country-eraginekoa. Nabarmenki, ez dira sartzen *London Calling*go *Spanish* *Bombs*, *Wrong ‘Em Boyo*, *The Card Cheat* edo *Train in Vain* ez daude barne, eta horrek iradokitzen du pista horiek geroago idatzi zirela (edo, *Wrong 'Em Boyo*ren kasuan, hautatu), ziur aski albumen egiazko saioetan. 1979an galdutzat emandako zinta horiek (Johnny Green *roadie*ak 1999ko *A Riot of Our Own* autobiografian adierazi zuen Londresko metroan galdu zitzaizkiola diskoa grabatu aurretik), Mick Jonesek aurkitu zituen 2004an etxez aldatzen ari zela, eta 21 ondu ziren *London Calling* jaialdiaren 25. urteurreneko legatuaren edizioan argitaratzeko.

## Idaztea eta grabatzea 
*The Clash*ek *Vanilla Studios*-en demoak idatzi eta grabatu zituen, Mick Jonesek musikaren zati handi bat ondu eta moldatu zuen eta Joe Strummerrek letra gehienak idatzi. Strummerrek *Lost in the Supermarket* idatzi zuen Jonesen haurtzaroa amarekin eta amonarekin soto batean hazten irudikatu ondoren. *The Guns of Brixton* taldeak disko baterako grabatu zuen Paul Simonon baxu-jotzailearen konposizioetako lehena izan zen, baita hark kantari nagusi duen lehena ere. Hasiera batean, Simononek zalantzan zegoen bere letrez, gizabanako batek bizitzaz zuen ikuspegi paranoikoa eztabaidatzen baitute, baina Strummerrek bultzatu zuen horretan lan egiten segitzera.

1979ko abuztuan, *Wessex Studios*-en sartu ziren *London Calling* grabatzen hasteko. Guy Stevensi diskoa ekoizteko eskatu zioten, *CBS Records*en atsekaberako. Stevensek alkohol eta droga arazoak zituen eta haren ekoizpen metodoak ez ziren batere ohikoak. Grabazio saio batean eskailera bat kulunkatu eta aulkiak irauli zituen –rock & roll giroa sortzeko, antza–. Beste saio batean, ardo botila bat isuri zuen Strummerrek jotzen zuen piano baten gainean, hobeto entzun zedin edo, besterik gabe, jotzeari utz ziezaion. Taldea, batik bat Simonon, ondo moldatu zen Stevensekin, eta haren lana oso lagungarria eta emankorra iruditu zitzaion bai Simononen jotzeko moduari zegokionez, bai talde gisa grabatzeko. Albuma bospasei asteko epean grabatu zen, hemezortzi orduko egunak barne, hartualdi batean edo bitan grabatutako kanta askorekin.

*London Calling* diskorako grabatutako lehen kanta *Brand New Cadillac* izan zen, taldeak hasieran grabatu aurretik berotzeko kantatzat erabili zuena. *Clampdown* hasi zen *Working and Waiting* izeneko kanta instrumental gisa. *The Card Cheat*-en lanean ari zela, taldeak bi aldiz grabatu zuen zati bakoitza, "ahalik eta soinu handiena" sortzeko.

## Musika-estiloa 
Mark Kidel musika kritikariaren ustez, *London Calling* post-punk estiloko lehen disko bikoitza da, *The Clash* taldearen aurreko diskoek baino musika estilo sorta zabalagoa erakusten baitu. Stephen Thomas Erlewinek esan zuen albumak "punk estetika rock & roll mitologian eta roots musikan" bereganatzen zuela eta, aldi berean, estilo sorta zabalagoa txertatzen zuela, hala nola punka, reggaea, rockabillya, ska, New Orleans R&Ba, popa, lounge jazza eta hard rocka. *Brand New Cadillac*, diskoko bigarren abestia, Vince Taylorrek idatzi eta jatorrian grabatu zuen eta *The Clash''ek "rock'n'rollaren lehen britainiar diskoetako bat" bezala aipatu zuen. Bosgarren kantak, ''Rudie Can't Fail*, tronpa atal bat du eta pop, soul, eta reggae elementuak bateratzen ditu.

*London Calling*en *The Clash*ek musika tradizio zehatzak uztartzea desbideratu zen Greg Kot-ek punkaren sentsibilitate ikonoklastatzat ikusten zuenetik. Albumean, Jack Sargeantek adierazi zuen "*The Clash*ek bere punk sustraiak erabat utzi zituen edo punkaren eklektizismo musikala eta aniztasuna lur berrietara bultzatu ote zituen, eztabaidagai da oraindik". Charles T. Brown rock historialariaren arabera, albumak taldea new wave musikarekin elkartzera eraman zuen; James E. Perone musika akademikoak albuma "new wave rock"tzat hartzen du, ordea.

## Gaiak 
Kantak, oro har, Londresi buruzkoak dira: fikziozko zein bizitzan oinarritutako pertsonaiak agertzen dituzte narrazioetan, hala nola gaizkile azpimunduko Jimmy Jazz izenekoa  eta Brixtonen bizi den Jimmy Cliffeko armaduna (*Guns of Brixton*). *PopMatters*eko kazetari Sal Ciolfiren iritziz, kantek narrazio eta hiriko pertsonaien moldaketa bildu eta sexua, depresioa eta nortasun krisia bezalako gaiak jorratzen dituzte. *Rudie Can't Fail*ek gizon gazte parrandazale baten bizitzaren kronika egiten du, heldu arduratsu gisa jokatzeko gaitasunik ez duelako kritikatua. *Clampdown* gazteriaren idealismo irekiari uko egiten dioten pertsonei buruzkoa da eta gazteei statu quo-aren aurka borrokatzeko eskatzen die. *The Guns of Brixton*ek gizabanako batek bizitzaz duen ikuspegi paranoikoa aztertzen du; *Death or Glory*n, aldiz, Strummerrek bere bizitza atzera begira aztertzen du, eta helduaroko zailtasunak eta erantzukizunak aitortzen. *Lover's Rock* sexu eta plangintzaren aldekoa da.

Kanta batzuek testuinguru zabalduagoko narrazioak dituzte, besteak beste, *Clampdown*aren alde lan egiten zuten "presidente gaiztoei" buruzko aipamenak, Espainiako Gerra Zibilaren eragin lingirdatsuak (*Spanish Bombs*), eta etengabeko kontsumismoak nola eraman zuen apatia politiko saihestezina (*Lost in the Supermarket*). *London Calling*, albumaren izenburuko kanta eta hasiera-hasierakoa, 1979ko martxoan Pennsylvaniako Three Mile Island-eko erreaktore nuklear batean izandako istripuaren eragin partziala izan zen. Britainia Handian langabezia, arraza-gatazka eta droga-kontsumoaren gorakadaren arazoak ere aztertzen ditu. Tom Carson musika kritikariaren arabera, "diskoak bere soinurako rock-and-rollaren iragan osoa hartzen du, baina kontzeptuak eta gai lirikoak generoari lotutako historia, politika eta mitoetatik ateratzen dira".

## Artelana 
thumb|Albumeko logotipoa *Elvis Presley*rena eredu hartuta egin zen.
Albumaren azalean, Paul Simonon baxu-jotzailearen argazki bat dago, bere *Fender Precision Bass* suntsitzen (egun, Londresko Museoan ikusgai dago, lehen *Cleveland Rock and Roll of Fame*), New York hiriko Paladioko eszenatokian, 1979ko irailaren 20an. Simononek 2011n *Fender*ri emandako elkarrizketa batean azaldu zuen baxua frustrazioz txikitu zuela kontzertuko ziurtasun zerbitzuko langileek entzuleei eserlekutik altxatzen utziko ez zietela jakin zuenean; "Ez nuen ezer baxuaren aurka, ez baitzegoen ezer oker horrekin", esan zuen Simononek. Pennie Smithek, argazkia atera zuenak, hasiera batean ez zuen erabilti nahi. Eszenatokiaren ertzera hurbiltzean Simonononengandik urrundu zenez, fokutik kanpo zegoela pentsatu zuen, baina Strummerrek eta Ray Lowry diseinatzaile grafikoak albumaren azal egokia egingo zuela pentsatu zuten. 2002an, Smithen argazkia rock and rolleko inoizko onena izendatu zuen *Q* aldizkariak, "rock-and-rollaren azken unea harrapatzen du: erabateko kontrola galtzen du" esanez.
eskuinera|thumb|Diskoaren azalean ageri den *Fender Precision* baxua.
Azaleko artelana Lowryk diseinatu zuen eta Elvis Presleyren izen bereko lehen albumaren diseinuari egindako omenaldia izan zen, ezkerreko aldean letra arrosak eta beheko aldean testu berdea zituena. Inoizko bederatzigarren disko azalik onena izendatu zuen *Q* aldizkariak 2001ean. 1995ean, *Big Audio Dynamite* taldeak (Mick Jones kide ohiak eratu zuen taldea) ideia bera erabili zuen *F-Punk* albumerako. *London Calling* albumeko azala *Royal Mail*ek 2010eko urtarrilean jaulkitako *Classic Album Cover* posta-zigilu multzo baterako aukeratutako hamarren artean zegoen. Geroago, *Tony Hawk-en American* Wasteland-en soinu bandarako parodia egin zen portadan.

## Kaleratzea eta promozioa 
Diskoa Erresuma Batuan argitaratu zen, biniloan, 1979ko abenduaren 14an, eta AEBetan binilo eta zortzi pistako zintan, bi aste geroago, 1980ko urtarrilean. LParen diseinu tolesgarria Japonian bakarrik argitaratu zen. *London Calling* disko bikoitz gisa kaleratu zuten arren, album bakar baten prezioan saldu zen. *The Clash*en diskoetxe *CBS*k hasieran ukatu egin zuen taldeak diskoa bikoiztzat kaleratzeko egindako eskaera. Horren truke, *CBS*k baimena eman zuen 12 hazbeteko  doako singlea sartzeko, 33⅓ -ko abiadurakoa. Azken batean, aurreikusitako 12 hazbeteko diskoa bederatzi pistako bigarren LP bihurtu zen. Azken kanta, *Train in Vain*, hasiera batean kontrazaleko pista-zerrendatik kanpo geratu zen. *New Musical Express*ekin egindako promozio baten bidez opari eman nahi zuten, baina azken unean gehitu zioten diskoari, tratua bertan behera geratu ondoren.

Kaleratu zenean, diskoak bi milioi kopia inguru saldu zituen. Erresuma Batuko bederatzigarren postua lortu zuen eta 1979ko abenduan, urrezko domina. Arrakastatsua izan zen Erresuma Batutik kanpo. Suedian bigarren postura iritsi zen eta Norvegian, laugarrena. AEBetan, *Billboard Pop Album*en zerrendan 27. postura joan zen eta platinozko kalifikazioa lortu 1996ko otsailean. Albumak taldearen bi single arrakastatsuenak ekarri zituen. Diskoaren aurretik argitaratu zuten 1979ko abenduaren 7an. Hamaikagarren postura igo zen Erresuma Batuko singleen zerrendan. Bost izarreko berrikuspen batean, Michael Goldberg *Down Beat*eko kazetariak esan zuen *The Clash*ek "rock disko klasiko bat" ekoiztu zuela, "hitzez hitz, rock-and-rollaren egoera definitzen duena eta horren aurka [1980ko hamarkadako] oso onena epaitu beharko dena". Kritikari batzuek zalantzak adierazi zituzten, besteak beste, Charlie Gillett DJ eta kritikariak, uste baitzuen kantetako batzuk Bob Dylanen imitazio eskasak zirela, adar sail batek babestuta. Garry Bushell kritikoagoa izan zen *Sounds*en, bost izarretik bi eman baitzizkion, *The Clash*ek Rolling Stonesi "atzerapausoa" eman ziola esanez, "gaizkile irudi" estilokoa eta "rock klixe zahar nekatuak".

1980 amaieran, *London Calling* urteko diskorik onena bozkatu zuten *Pazz & Jop* jaialdian, *The Village Voice*k argitaratutako AEBetako kritikarien urteroko inkestan. Robert Christgau inkestaren sortzaile eta ikuskatzaileak 1980ko diskorik onena ere izendatu zuen saiakera laguntzaile batean eta esan zuen, "presa eta bizitasuna eta anbizioa sortu zituen (hori Elvis P. horren azala, hori!) bere mundu-ikuskera ezkertiarraren ezkortasuna larritu zuena".

### Harrera eta ondarea 
Geroztik, *London Calling* inoizko rock diskorik handienetakotzat jo dute kritikari askok, tartean *AllMusic*-eko Stephen Thomas Erlewine, "disko gehienak, zer esanik ez disko bikoitzak" baino intentzionalagoa jotzen zuela esanez. "Disko bikoitz epiko hori, bere mahuka ikonikotik hasi eta estiloen nahasketa eklektikoraino, ziurrenik rock albumen muina izango da", idatzi zuen *BBC* *Music*eko kazetari Mark Sutherlandek. *Christgau's Record Guide: The '80s* liburuan (1990), Christgauk idatzi zuen disko bikoitzik onena izan zela *Rolling Stones*en *Exile on Main St*. (1972) diskotik, eta esan zuen handitu egin zela, konprometitu baino gehiago, *The Clash*en gitarra-hots gidatzailea, bere gaitasun musikalen erakusleiho "bero, haserre, eta pentsakor, seguru, melodiko eta gogorrean". Dave Thompson musika idazle ingelesaren arabera, *London Calling* taldeak "punk talde soil bat" baino gehiago bezala ezarri zuen The Clash, post-punk neurotikoko disko "indartsu" batekin, eragin musikal desberdin eta noizbehinka desartikulatuen amalgama izan arren. *Chicago Sun-Times* egunkariko Don McLeese-k bere diskorik onena eta "punkaren ordurik finen"tzat hartu zuen, taldea bere artiﬁzialtasuna zabaltzen aurkitu baitzuen, jatorrizko kemena eta berehalakotasuna arriskuan jarri gabe. *PopMatters*eko Sal Ciolfi kritikariak "min, haserre, pentsamendu urduriaren eta batez ere itxaropenaren bilduma handi, ozen, ederra" zela esan zuen, oraindik "garrantzitsua eta zirraragarria" dirudiena. 25. urteurreneko berrargitalpenaren errepasoa eginez, *Uncut*ek idatzi zuen abestiek eta letretako pertsonaiek elkar gurutzatzen zutela albumaren sekuentziazio aparta zela eta, eta gaineratu zuen *The Vanilla Tapes* bonus diskoak ordurako "maisulana" zena hobetzen zuela.

1987an, *Los Angeles Times* egunkariko Robert Hilburnek aurreko hamar urteetako laugarren diskorik onena izendatu zuen eta esan zuen, *The Clash*en debuta punk maisulana zen, baina *London Calling* generoaren "adinez nagusitzea" markatu zien, taldeak "post-punk lurralde emankorreko" bidea zuzendu zuen heinean. 1989an, *Rolling Stone* aldizkariak 1980ko hamarkadako diskorik onena bezala sailkatu zuen AEBetako jaurtiketa. 1994ko *All Time Top 1000 Album*etan, Colin Larkinek punkaren bigarren diskorik handiena izendatu zuen; Larkinen *All Time Top 1000 Album*etan (2000) 37. zenbakia ere bozkatu zuten. 1999an, *Q* aldizkariak *London Calling* garai guztietako laugarren album britainiar handiena izendatu zuen, eta "*The Clash*en diskorik onena eta, beraz, inoiz grabatutako diskorik oso onenen artean" dagoela idatzi zuen. Geroago, aldizkariak 20. postuan kokatu zuen bere Inoizko 100 Album Onenen zerrendan. *New Musical Express*ek 1970eko hamarkadako seigarren diskorik handiena bezala ere sailkatu du, eta *Pitchforkek* antzeko zerrenda batean bigarren onena bezala, Amanda Petrusich kritikariak esan baitzuen *The Clash*en "apex sortzailea" zela "rock talde" gisa, punk talde gisa baino gehiago. 2003an, *Rolling Stone* aldizkariak Inoizko 500 album onenen zerrendan zortzigarren postuan jarri zuen, 2012an berrikusitako zerrenda batean kalifikazioari eutsiz. Kalifikazioa 16ra jaitsi zen *Rolling Stone* aldizkariaren 2020ko berrikusitako zerrendan. *Entertainment Weekly*ko Tom Sinclairrek "Inoizko diskorik onena" zela adierazi zuen bere titularrean, diskoko 2004ko artikulu baterako. 2007an, Grammyren Ospearen Aretoan sartu zuten, esanahi kualitatibo edo historiko iraunkorreko grabazioen bilduma. 2009an, albuma *BBC Radio 1 Masterpieces* telesailean profilatu zen, eta garai guztietako eragin handieneko albumetako bat bezala izendatu zen.

## 25. urteurreneko edizioa 
2004an, 25. urteurreneko Ondare-edizioa argitaratu zen, digipack paketeetan CD eta DVD bonus batekin: CDan *The Vanilla Tapes* ageri da, taldeak 1979. urtearen erdialdean egindako grabazioen faltan. DVDak *The Last Testament – The Making of London Calling* dakar, Don Lettsen filma, baita orain arte ikusi gabeko bideo filmaketak eta musika bideoak ere. 2010ean, edizio mugatuko irudien LP disko bat argitaratu zen.

Kritikaren onespen zabala izan zuen edizioak. Metacritic-en, kritikari profesionalen kritikei 100etik kalifikazio normalizatua esleitzen diena, 100etik 100eko batez besteko puntuazioa du, hamabi berrikuspenetan oinarrituta. *Popmatters*ek "orain arteko berrargitalpen klasiko onenetako bat" bezala goratu zuen eta Pegek, "Epic/Legacy bere marka gainditu duela". Hala ere, *Blender*rek jatorrizko edizioaren alde egitea gomendatu zien kontsumitzaileei, "demo bertsioak... galtzerdi batean entseatzen duen *The Clash*en bertsio talde ezgai baten soinua" argudiatuz.

## Kanten zerrenda 
Ahots nagusia Joe Strummer da, bestelakorik adierazi ez bada.

**Lehen aldea**:

**Bigarren aldea**:

**Hirugarren aldea**:

**Laugarren aldea**:

* Albumaren jatorrizko bertsioan, *Train in Vain* ez zen azalean ageri, ezta etiketan ere, baina pista adierazten zuen eranskailu bat kanpoko zelofanezko bilgarriari jartzen zitzaion. Halaber, diskoaren laugarren aldeko gunean ere urratu zuten biniloan. Ondorengo edizioek kanten zerrendan sartu egin zuten.

**DVD osagarria**:

## Artistak 
### *The Clash* 
* Joe Strummer – ahotsa eta koruak, gitarra erritmikoa, pianoa
* Mick Jones – gitarra nagusia, koruak eta ahotsak, pianoa, harmonika
* Paul Simonon – baxua, koruak, ahots nagusia *The Guns of Brixton'' kantan
* Topper Headon – bateria, perkusioa

### Beste musikari batzuk 
* Mickey Gallagher – organoa

**Irlandar adarrak**

* Ray Bevis – saxofoi tenorra
* John Earle – saxofoi tenorra eta baritonoa
* Chris Gower – tronboia
* Dick Hanson – tronpeta, fliskornoa

### Ekoizpena 
* Guy Stevens – ekoizlea
* Bill Price – ingeniaria
* Jerry Green – ingeniari laguntzailea
* Ray Lowry – diseinua
* Pennie Smith – argazkilaritza

## Zerrendetan 
### Jatorrizko edizioa 
## Ziurtagiriak 
## Erreferentziak 
## Bibliografia 
* 
* 

## Bibliografia osagarria 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*"London Calling" By The Clash Mix Magazine, 2000 – Very detailed article with recording setup details from the album's engineer, Bill Price.

## Kanpo estekak 
* Web-orri ofiziala
* *London Calling*, *Discogs*en
* *London Calling*, *MusikBrainz*en
* ''Wrong 'Em Boyo* *The Stagger Lee Project''-en
* Album osoa