Estrellita Castro

**Estrella** **Castro Navarrete,** izen artistikoa **Estrellita Castro** (Sevilla, Andaluzia, 1906ko ekainaren 26a &ndash; Madril, 1983ko uztailaren 10a) abeslari eta aktorea izan zen. 

Hamaika urtetik aurrera Realito maisuaren akademiara joan zen, eta ordaindu ahal izateko, etxeko lanak egiten zizkion. Hamabi urterekin Alfontso XIII.a eta Victoria Eugenia errege-erreginen aurrean lan egin zuen lehen aldiz. 
ezkerrera|thumb|235x235px|Estrellita Castro, 1944
Estrellitaren hastapenetan Ignacio Sánchez Mejías toreatzaile mitikoa erabakigarria izan zen: behartsuentzako ongintzazko jaialdi batean Sevillako neskatoaren ezaugarriak ezagutu zituen, eta urrezko txanpon bat oparitu zion. Estrellitak Sevillako Sierpes kaleko Tronio izeneko aretoan egin zuen debuta, eta ondoren, Espainiako, Europako, Latinoamerikako eta  Ameriketako Estatu Batuetako (AEB) antzoki nagusietan lan egin zuen. 

### Eragina 
Andaluziako kanta edo Canción andaluza izenaz ezagutzen denaren benetako sortzailea izan zen, eta haren abestiek ospe handia lortu zuten 1930eko eta 1940ko hamarkadetan. Sevillako kafe-kantariekin hazitako Estrellita Castrok, frantses itxura zuten kupleei flamenko airea eman zien, andaluziarragoa eta espainiarragoa bihurtuz. Musika-alorrean Ramón Perellóren  *"Mi jaca"* lanarekin  arrakastarik handiena izan zuen, baita Cartagenan Álvarez Alonso maisuak *"Suspiros de España"* konposatutako pasodoblearekin ere. 

*"María de la O"*, *"La morena de mi copla"*, *"Mari Cruz"*, *"Los tientos del reloj"* edo *"María Magdalena"* izan ziren Castroren beste arrakasta batzuk. Gehienak folklorikoak izan arren, estilo asko kantatu zituen eta bere garaiko ahalmen handiena zuen abeslaria izan zen. Zambrak, bolero kubatarrak, mazurkak eta tangoak ere kantatu zituen. Carlos Gardel ospetsuak genero horretan sartu zuen. Hala ere, pasodobleko interprete gisa nabarmendu zen, eta "Pasodoblearen erregina" deitu zioten. Nabarmentzekoa da, halaber, flamenko-kantari gisa zuen kalitate handia, denetarik abesten baitzuen: serranak, kolonbiarrak, guajirak, fandangoak, soleareak, tangilloak, sevillanak edo saetak. Hain zuzen ere, flamenkoa kantatzen zuenean lortzen zuen Estrellita Castroren ahotsak gaindiezinak ziren testura eta erregistroak. 1962ko otsailean, Sevillako aktore eta abeslariak Laneko Merezimenduaren Urrezko Domina jaso zuen (1961eko urriaren 3ko Agindua).

### Zinema-izar 
Espainian izandako arrakastaren ondorioz, garai hartako enpresaburuek Estrellitaren aldeko apustua egin zuten, eta Europako hiri nagusietan eta Latinoamerikako herrialde batzuetan arrakasta izan zuen, idolo hutsa baitzen. Abeslari gisa izandako arrakastak zinemaren ateak ireki zizkion, eta 1930eko hamarkadako aktore preziatu eta ezagunenetako bat izatera iritsi zen, Imperio Argentinarekin batera. 

1933an film labur batean parte hartu zuen arren, haren benetako zinema-debuta 1935ean gertatu zen, *Rosario la Cortijera* filmatzen ari izan zen urtean. Berrogei film filmatu zituen, ia denak gai folklorikokoak, besteak beste, *Suspiros de España*, *El barbero de Sevilla* eta *Mariquilla Terremoto*, denak Alemanian filmatuak. Film hauetan Estrellitak Berlingo Orkestra Sinfonikoarekin kantatu zuen. Sevillako Plazuela de los Carrosen Azuleju bat ere izan du, urte batzuetan bertan bizi izan baitzen. 

Estrellita Castro Madrilen hil zen 1983ko uztailaren 10ean. Madrilgo La Almudenako hilerrian lurperatu zuten, eta berak halaxe eskatuta, aurpegiaren gainean karakolilloarekin (ile kizkurra), bere ikur bereizgarriarekin, Espainiako mantelina bere jantzi gogokoena zen bezalaxe. Haren heriotzak Andaluziako koplaren puntaletariko baten lehen galera handia ekarri zuen.
thumb|Estrellita Castro kantariaren hilobia Madrilgo La Almudena hilerrian

## Sariak eta aintzatespenak 
* 1962ko otsailean, Sevillako aktore eta abeslariak Laneko Merezimenduaren Urrezko Domina jaso zuen (1961eko urriaren 3ko Agindua).

## Filmografia 
## Erreferentziak 
## Kanpo estekak