Gaston de Galliffet

**Gaston Alexandre Auguste, Galliffet-eko markesa, Martigues-eko printzea**, frantziar jenerala izan zen, 1871ko Parisko Komunaren errepresioan parte hartzeagatik ezaguna. Mende aldaketan Waldeck-Rousseauren kabineteko Gerra ministroa izan zen, eta horrek eztabaida sortu zuen mugimendu sozialistan, Alexandre Millerand sozialista independenteak ere gobernu berean parte hartu baitzuen, eta, beraz,  *Fusilleur de la Commune*-arekin ("Komunaren exekutatzailea") batera baitzegoen.

## Biografia 
Parisen jaioa, Gaston Galliffet armadan sartu zen 1848an eta azpiteniente izendatu zuten 1853an. Bereziki aritu zen Sebastopoleko setioan 1855ean, 1859ko Italiako Gerran eta 1860an Aljerian, eta ondoren, denbora batez Napoleon III.a enperadorearen langile pertsonalean aritu zen.

Mexikon frantziarren esku-hartzean, Galliffetek ausardia handia erakutsi zuen 1863an Pueblako setioan eta erasoan kapitain gisa, larri zauritu zutenean. Zaurietatik sendatzeko Frantziara itzuli zenean, harrapatutako estandarteak eta koloreak enperadoreari aurkezteko ardura eman zioten, eta ''chef d'escadron'' izendatu zuten. 1864an Aljeriara itzuli zen, arabiarren aurkako espedizioetan parte hartu zuen, Mexikora teniente koronel gisa itzuli zen eta, ohore gehiago lortu ondoren, 1867an Afrikako 3. Ehiztarien Erregimentuko koronel bihurtu zen.

1870-71ko Frantzia-Prusia Gerran, erregimentu hau zuzendu zuen Rhingo Armadan, abuztuaren 30ean brigada jeneral izendatu zuten arte. Sedango guduan, Napoleon III.aren porrota eta ondorengo Frantziako Bigarren Inperioaren kolapsoa markatu zuen guduan, Chasseurs d'Afrique brigada gidatu zuen Margueritte jeneralaren zalditeria dibisioaren eraso heroikoan, eta horrek Prusiako errege zaharraren miresmena irabazi zion. Kapitulatzean gerra preso egin zuten, eta Frantziara itzuli zen Versaillesko Frantziako Armadak Paris setiatzen zuen bitartean, eta brigada bat zuzendu zuen 1871ko Parisko Komunaren errepresioan. Harrezkero, Frantziako bizitza publikoko pertsonaia kritikatuenetako bat izan zen, erasoa zuzendu zuen Adolphe Thiersekin batera. Gallifetek prozesatzeko zentro bat ezarri zuen Porte de la Muette-n, Boulogneko basoaren ertzean, non Versaillesera eraman behar ziren komunaldar presoen berrikuspenak egiten zituen. Talde horietatik, bere irizpideen arabera, berehala exekutatzeko presoak hautatzen zituen. Gallifetentzat, erlojua zeraman gizon bat Komunaren "funtzionario" bat zela uste zen, ile grisa zuen gizon bat 1848ko matxinadetan parte hartu zuela uste zen. Beste batzuk "itsuskeria edo itxura zakar nabarmenagatik" hautatu zituzten soilik. Emakume baten erregu etsiari, belauniko jarri zen errukia eskatuz, erantzun zion:

Parisko Komunaren zapalkuntzan, bere betebeharra, berak ikusten zuen bezala, zorrotz eta zurrun bete zuen, eta zorroztasun ospea lortu zuen, eta horrek, bere ibilbidean zehar, etengabeko erasoen jomuga bihurtu zuen prentsan eta diputatuen ganberan. 1872an, Aljeriako Batna auzoaren agintea hartu zuen, eta El Goléaren aurkako espedizio bat zuzendu zuen, basamortuan zehar martxa azkar batean zailtasun handiak gaindituz, eta matxinatutako tribuei porrot larriak eraginez.

Armadaren berrantolaketa orokorraren ondoren, 31. infanteriako brigada zuzendu zuen. 1875ean Dibisio Jeneral izendatu zuten, eta ondoren 15. Infanteriako Dibisioa zuzendu zuen Dijonen, IX. Armada Gorputza Toursen eta 1882an XII. Armada Gorputza Limogesen. 1885ean, Gerrako Kontseilu Nagusiko kide bihurtu zen. Zalditeriako maniobrak zuzendu zituen urteetan zehar, eta Europa osoan ospea lortu zuen zalditeriako gai guztietan, eta, hain zuzen ere, armadako komandante gisa ere bai.

1880an Léon Gambettak Ohorezko Legioko Ofizial Nagusi izendatu zuen, eta Parisko gobernadore izendatu zuten. 1887an, Ohorezko Legioko Gurutze Handiarekin ere kondekoratu zuten. Ondoren, Médaille militaire jaso zuen 1891ko udazkeneko maniobretan trebetasunez gidatzeagatik. 1894ko maniobretan berriro ere komandatu ondoren, soldadu aktibotik erretiratu zen.

Geroago, parte hartze garrantzitsua izan zuen Frantziako politikan, Waldeck-Rousseauren kabineteko Gerra ministro gisa (1899ko ekaina - 1900eko maiatza), eta Dreyfus aferaren erdian armadan izandako istilu kasuak konpontzeko erakutsi zuen irmotasunagatik nabarmendu zen. Galliffet bizitza pribatura erretiratu zen ondoren, eta 1909ko uztailaren 8an hil zen Parisen, 79 urte zituela.

## Kargu militarra 
## Kanpo estekak