Santa Katalina kobazuloa

**Santa Katalina kobazuloa**, beste izenez **Antzoriz I**, Lekeition (Bizkaia) dago. Bertan duela 10.000-15.000 urte arteko bizi izandako giza komunitate baten arrastoak aurkitu dira. Aztarnategia erreferentziazkoa da, besteak beste bertan egin den arkeologia ikerketaren prozedura eredugarriarengatik; Europako arrantzaren testigantza zaharrena eta aberatsenetakoa delako; elur-oreinak Iberiar Penintsulan izan zuen bilakaeraren teoria aldatu duelako; itxas txorien aztarnak (iraungitako espezieenak barne) Europako bilduma aberatsenetakoa osatzen dutelako; eta jateko erabilitako ezkur aztarnak Europan aurkitutako zaharrenetakoak direlako.

## Kokapena 
Aztarnategia Antzoriz lurmuturrean dago, Lekeitioko herritik 1,5 kilometrotara. Lurmuturraren gaineko muinean Santa Katalina baseliza dago; haren azpian dauden Antzorizko kobetako batean dago aztarnategi hau. Haien azpiko aldean, metro gutxitara, Lekeitioko itsasargia dago.

## Ikerketen historia 
1926 urtean, Lumentzako indusketa-kanpainan ziharduela, Telesforo Aranzadik eta Jose Miguel Barandiaranek Antzorizko itsas labarrak bisitatu zituzten, Eustasio Arritolak eta Juan Munduatek lagunduta; baina bertako marga harriak ikuskatzen eta fosilak jasotzen ibili baziren ere, ez zuten kobarik ikusi. Haien lehenengo albistea 1936ko udan jasoko zuen Barandiaranek: Lea-Artibai eta Mutrikuko aztarnategietan lanean zegoela, Nicolas Arroita informatzaileak esan zion Santa Katalina baselizaren azpiko aldean kobazulo handi bat zegoela. Ezin izan zuen orduantxe bisitatu, ordea: Espainiako Gerra Zibila abiatua zen, eta handik egun gutxira Lapurdira presaka ihes egitea tokatu zitzaion.

1964ko maiatzaren 11an itzuli zen bertara, Alejandro Zamorarekin, Lumentzako kanpaina hasi baino egun batzuk lehenago. Sarreretan eginiko kalikata txiki banatan molusko eta silex tresna ugari aurkitu zituen, bere ustez Mesolito edo Goi Paleolitokoak; beraz aztarnategi prehistoriko bezala katalogatu zuen. Indusketei ekin bitartean, Bilboko “Beti Goruntz” espeleologia taldekoek ere ikustaldi batean zenbait tresna aurkitu zituzten lurrazalean, 1975ean.

Indusketak 1982an hasi ziren, José Luis Arribas eta Eduardo Berganza arkeologoen taldearen eskutik,

Maila hauetan mota askotako aztarnak errekuperatu dira: moluskoak, gizakiak erabilitako animali hezurrak, harrizko eta hezurrezko tresnak (mota askotako harpoiak barne), sutegien arrastoak (erregai gisa batez ere egurra erabili zutenak, baina baita hezurrak ere), harrizko eta hezurreko arte lanak, zenbait giza hagin (bi 10 urteko haurrarenak, eta bat pertsona helduarena) eta iduneko baten piezak.

Indusketa hauen emaitza batzuek hainbat aldizkaritan argitaratu baziren ere, haien sintesiaren lehen zatia 2014an argitaratu da (landare, animali eta giza aztarnei buruz); argitalpen honetan autoreek bigarren monografia bat argitaratzeko asmoa erakutsi dute, gizakiak eginiko tresneriari buruz.

Esan beharra dago aztarnategi honetako material paleontologikoarekin egin den bilketa eta klasifikazioa exhaustiboa izan dela, beste aztarnategi batzuetan egindakoaren aldean; horrek esan gura du Santa Katalinako datuek, seguraski, beste ikerketetarako eredutzat balioko dutela etorkizunean.

### Animalien aztarnak 
alt=Antzoriz I edo Santa Katalina kobazuloaren barruko aldea.|thumb|Antzoriz I edo Santa Katalina kobazuloaren barruko aldea.
Santa Katalinako aztarnategiko arrastoen artean 120 bat animali espezie desberdin identifikatu dira, maila bakoitzean ugariagoak edo urriagoak direnak ezaugarri klimatikoen arabera. Haien artean nabarmentzekoak:
* [alt=Alka erraldoia (Pinguinus impennis).|thumb|Pottorro handia ([Pinguinus impennis). ]]Ugaztun ungulatuak: itxuraz Santa Katalinako ehiztarien helburu nagusia ziren, aztarna guztien %95a osatzen baitute. Guztien artean oreina nagusitzen da (Kantauriko aztarnategi gehienetan legez). Elur-orein aztarnek, berriz, aztarnategi hau Iberiar Penintsula osoan bakana bihurtzen dute hainbat arrazoirengatik: hezurrak ugariak direlako; ehiza mota honi buruzko usteak aldatu dituelako; Penintsulako aztarna berantiarrenak direlako –Azildar arokoak-; eta haien sekuentziak aldaketa paleoklimatikoari buruz informazioa garrantzitsua eman duelako. Kobazuloan hiena aztarnak ere agertu dira: Penintsulako berantiarrenak hauek ere (Madelein aldia). Hortaz gain zaldia, bisonte / uroa, basa-ahuntza, sarrioa, orkatza, basurdea, hartza, otsoa, azeria, katamotza, basakatua, hudoa, azkonarra eta erbia ere dokumentatu dira Santa Katalinan, eta baita ezohiko espezie bat ere: itsas txakurra (Kantauri aldean Altamiran, Tito Bustillon eta La Fraguan baino ezagutzen ez zena).
* Txoriak: Santa Katalinakoa Europako Goi Pleistozenoko aztarnategi aberatsenetakoa da. Itsas txori asko aurkitu dira (lehorreko txorien aldean gutxi ikertu direnak) eta horien barruan jada desagertutako hiru espezie: *Puffinus holeae* (duela 2.000-3.000 urte iraungia), *Puffinus olsoni* (XIV mendean iraungia), eta *Pinguinus impennis* (XIX mendean iraungia; Santa Katalinakoa da espezie honen aztarnategi aberatsena Europan). Espezieen artean ugarienak antzarren familiakoak dira (aztarnen ia %40a); hortaz gain prozelaridoak (matxiplaken familiakoak), charadriiformeak (pottorro, kaio eta kulisken familiakoak), hontzak, lagopodoak (eper zuriaren familiakoak) eta ahateak (Stellerren eiderraren lehen aztarna fosil paleartikoa barne). Hezurrok duten markek adierazten dute jateko eta tresnak egiteko erabili zituztela. Deigarriak dira hontzaren erpeen erabilpena, agian erritualetarako, eta kaio hezurretatik ezpal txikiak ateratzeko lanak, ezagutzen ez den helbururen baterako.alt=Antzoriz I / Santa Katalina kobazuloko aztarnategia (Lekeitio), 2015eko egokitze lanen aurretik.|thumb|Antzoriz I / Santa Katalina kobazuloko aztarnategia (Lekeitio), 2015eko egokitze lanen aurretik.

Hauez gain, aztarnategian beste hainbat animalien arrasto ere aurkitu dira: mikrougaztunak (saguzarra, satorra, satitsua, muxarra, arratoia, sagua), narrasti / anfibioak (arrabioa, uhandrea, apoa, igela, muskerra, eskinkoa, zirauna, sugea, itxuraz ez gizakiak baizik eta animali haragijaleek bertara ekarriak), ekinodermoak eta krustazeoak (itsas trikuak, lanpernak eta karramarroak) eta moluskoak (gehienbat inguruko hondartzetako lapak eta mangolinoak, baina baita lehorreko barraskiloak ere). Espezieen aniztasuna handia da, batzuk espreski jateko hartutako animaliak dira, eta beste batzuk berriz kobazuloko biztanleek hartzen zituzten algekin batera ekarriak. datu klimatikoekin eta makroaztarnekin erkatuz, aintzinako landarediaren eboluzioa zein izan zen jakin da:

Kontuan hartu behar da aro geologikoetan zehar itsasoaren maila ez dela beti bera izan. Holozenoaren aurretik gaur egunean baino beherago zegoen: gizakia Antzoriz inguruan bizitzen hasi zenean, itsasertza gaurko kostaldetik bi kilometro ingurura aurkitzen zen, 120 bat metro beherago.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak