Damourreko sarraskia

**Damourreko sarraskia** 1976ko urtarrilaren 20an gertatu zen, Libanoko Gerra Zibilean zehar. PAEko unitateek Damour, Beiruteko hegoaldeko errepide nagusian gehiengo kristaua zuen herria, eraso egin zuten. Biztanleriaren zati bat batailan hil zuten edo ondoren sarraskitu, eta gainerakoek ihes egin behar izan zuten.

## Aurrekariak 
Gertakariak Damour eta Dayr al Nama herrietako Libanoar Indarrak blokeatu ondoren gertatu ziren, kostaldeko errepidean. Damourreko sarraskia Karantinako sarraskiari (1976ko urtarrilaren 18a) emandako erantzuna izan zen, noiz milizianoek mila eta bostehun pertsona inguru hil zituztela uste den.

## Gertaerak 
Erasotzaileek kostaldeko herriko eraikinak suntsitu zituzten sistematikoki, eta, ondoren, mendekua hartu zuten. Hilerri kristaua suntsitu zuten, zerraldoak lurpetik atereak, eta hilobiak profanatuak. Eliza erre egin zuten, eta kanpoko horma Al-Fatahren horma-irudi batez eta Jassir Arafaten erretratu batez estali zuten. Beste iturri batzuen arabera, eliza PAEko ibilgailuak konpontzeko garaje gisa erabili zuten, baita nabearen ekialdeko horman margotutako zuri bidezko tiro-praktiken galeria gisa ere.

Libanoar Milizietako hogei miliziano exekutatu zituzten eta, ondoren, ehunka zibil horma baten kontra lerrokatu eta metrailatu zituzten; hiria hutsik geratu zen. Hildako zibilen kalkulua 582koa da. Hildakoen artean, Libanoar Milizietako buru Elie Hobeikaren familiako kideak eta haren neska-laguna zeuden. Urte bereko abuztuan Tel al-Zaatarreko sarraskiaren ondorioz, PAEk bizirik atera ziren errefuxiatu palestinarrak Damourren birkokatu zituen. 1982an Israelek Libano inbaditu ondoren, palestinar errefuxiatuak Damourretik kanporatu zituzten, eta jatorrizko biztanleak berriro itzuli ziren. 

Thomas Friedmanen arabera, 1982ko Libanoko Gerran Sabra eta Xatilako sarraskia burutu zuen Damourko Brigada Falangistak mendekua bilatu zuen, ez bakarrik Bachir Gemayelen hilketagatik, baita berak bere herriak jasandako tribu-sarraskiengatik ere, palestinarrek Damourren egindakoa barne.

## Egileak 
Hainbat aldarrikapen daude sarraskian parte hartu zuten milizia zehatzen inguruan. Argi dago palestinar erasoa izan zela, baina iturri batzuen arabera, palestinarren aldeko fakzio siriarrek parte-hartze handia izan zuten. Argi geratu zen erasoa eta ondorengo sarraskia Libanoko Mugimendu Nazionalarekin (LNM) aliatutako miliziano palestinarrek osatutako talde misto batek egin zituela.

Robert Fisken arabera, erasoa Abu Musa koronelak zuzendu zuen, PAEko eta Al-Fatahko goi komandanteak, baina geroago Arafaten aurkako Al-Fatahko fakzioko buruzagiak. Beste aditu batzuek Zuheir Mohsenen izena aipatzen dute, As-Saikako buruzagi gisa, Damaskon oinarritutako talde palestinarra, Siriaren aginduetara zuzenean jarduten zuena eta Libanon «Damourreko harakina» bezala ezagutzen zutena.

Indar erasotzaile gehienak Palestina Askatzeko Erakundeko eta As-Saikako brigadek osatzen zituzten, baita beste batzuek ere, Al-Fatahko miliziek barne. Iturri batzuek Palestinaren Askapenerako Herri Frontea (FPLP), Palestinaren Askapenerako Fronte Demokratikoa (FDLP) eta Libanoko al-Murabitun milizia musulmana aipatzen dituzte erasotzaileen artean. Halaber, Siria, Jordania, Libia, Iran, Pakistan eta Afganistango mertzenarioak edo milizianoak erasoaren parte izan zirela dioten txostenak daude.

## Erreferentziak 
## Bibliografia 
* Abraham, A. J. (1996). *The Lebanon War*. Praeger/Greenwood. ISBN 0-275-95389-0
* Becker, Jillian. (1985). * The PLO: The Rise and Fall of the Palestine Liberation Organization* . New York: St. Martin's Press ISBN 0-312-59379-1
* Fisk, Robert. (2001). *Pity the Nation: Lebanon at War*. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-280130-9
* Friedman, Thomas. (1998) *From Beirut To Jerusalem*. 2. ed. Londres: HarperCollins. ISBN 0-00-653070-2
* Nisan, M. (2003). *The Conscience of Lebanon: A Political Biography of Etienne Sakr (Abu-Arz)*. Londres: Routledge. ISBN 0-7146-5392-6.

## Kanpo estekak