Grabitatearen laguntza

Mekanika orbitalean eta ingeniaritza aeroespazialean, **grabitate-tiraketa**, **grabitatearen laguntzarako maniobra** edo **erortzea** da planeta edo beste objektu astronomiko baten mugimendu erlatiboa (adibidez, Eguzkiaren inguru- orbita) eta grabitatearen erabilera espazio-ontzi baten ibilbidea eta abiadura aldatzeko, normalean, erregaia aurrezteko eta gastuak murrizteko.

Grabitatearen laguntza espazio-ontzi baten abiadura bizkortzeko erabil daiteke, hau da, bere abiadura handitzeko edo gutxitzeko edo bere bidea birbideratzeko. «Laguntza» gorputz grabitatorioaren mugimenduak ematen du espazio-ontziari tira egiten dion bitartean. Pasatzen ari den espazio-ontzi baten energia zinetiko eta abiaduraren edozein irabazi edo galera, aldi berean, gorputz grabitatorioak galtzen edo irabazten du, Newton-en Hirugarren Legearen arabera. Grabitatearen laguntzarako maniobra 1959an erabili zen lehen aldiz Luna 3 sobietar zundak Lurra planetaren Ilargiaren ezkutuko aldearen argazkia atera zuenean, eta, Mariner 10etik aurrera, planetarteko zundek erabili zuten, Voyager zundek Jupiter eta Saturnoren hegaldi nabarmenak barne.

## Azalpena 
[link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c9/GravAssis.gif/220px-GravAssis.gif|thumb| Topaketa adibidea. Planetaren erreferentzia-esparruan, zunda espaziala iritsi zen abiadura berarekin ateratzen da. Baina, Eguzki Sistemaren erreferentzia-esparruan (Eguzkiari finkatuta) ikusten denean, maniobra horren onura, nabaria da. Hemen ikus daiteke nola zundak abiadura irabazten duen planetaren abiaduraren energia hartuz Eguzkiaren inguruan orbitatzen duen bitartean. (Ibilbidea planetaren aurretik igaro beharrean atzetik pasatzeko diseinatuta badago, grabitatearen laguntza azeleratu beharrean balaztatzeko maniobra gisa erabil daiteke). Zundaren masa planetarena baino magnitude-ordena asko txikiagoa denez zundaren emaitza nahiko esanguratsua den bitartean, planetak bizi duen dezelerazio-erreakzioa, [Newtonen legeak|Newtonen hirugarren legearen arabera, guztiz hautemanezina da.]]
link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7e/GravPoss.gif/220px-GravPoss.gif|thumb| Grabitatearen laguntzarako maniobra baten emaitza posibleak, sartzen den espazio-ontziaren abiadura-bektorearen eta hegan-posizioaren arabera
Planetaren inguruko grabitate-laguntza batek espazio-ontzi baten abiadura aldatzen du (Eguzkiarekiko), planeta baten eragin-esfera grabitatorioan sartzean eta irtetean. Espazio-ontziaren abiadura handitu egiten da planetara hurbildu ahala, eta txikitu egiten da planetatik irtetean. Hurbiltzean lortutako abiadura eta irtetean galdutakoa ia bera da, baina  planetak eguzkiaren inguruan egiten duen mugimenduak espazio-ontziari eragiten dio maniobran zehar. Abiadura handitzeko, espazio-ontzia planetaren abiadura orbitalaren noranzkotik hurbiltzen da planetara, eta kontrako noranzkoan abiatzen da. Abiadura murrizteko, espazio-ontzia planetaren orbita-abiaduratik urrun dagoen norabide batetik hurbiltzen da; bi maniobra-motetan, planetaren energia orbital osoaren aldean, energia-transferentzia hutsala da. Bi gorputzen energia zinetikoen batura konstante mantentzen da (ikus talka elastikoa). Beraz, tirako maniobra bat erabil daiteke espazio-ontziaren ibilbidea eta abiadura (Eguzkiarekiko) aldatzeko. 

Lurreko analogia hurbila ematen du mugitzen ari den tren baten aurrealdean errebotatzen den teniseko pilota batek. Imajinatu trenaren plataforma batean zutik zaudela, eta 30 km/h-ko abiaduran baloia botatzen duzula 50 km/h-ra hurbiltzen ari den tren baten aurka. Trenaren gidariak baloia 80 km/h-ra hurbiltzen dela ikusten du, eta, gero, 80 km/h-ra abiatuko da baloia trenaren aurrealdetik elastikoki errebotatu ondoren. Trenaren mugimendua dela eta, ordea, irteera hori 130 km/h-ra izango da trenaren nasari dagokionez; pilotak, tren abiaduraren bikoitza gehitu dio bereari.

Analogia hori espaziora itzuliz: planetaren erreferentzia-markoan, espazio-ontziak *v* abiadura bertikala du planetarekiko. Tiraketa gertatu ondoren, espazio-ontzia 90 graduko norabidez aldezten da iritsi zenarekiko. Oraindik *v* abiadura izango du, baina norabide horizontalean. Eguzkiaren erreferentzia-sisteman, planetak v abiadura horizontala du, eta, Pitagorasen Teorema erabiliz, espazio-ontziak, hasiera batean, √2*v* -ko abiadura totala du. Espazio-ontziak, planetatik irten ondoren, *v + v =* 2*v* abiadura izango du, 0,6 *v* inguru irabaziz.

Espazioko topaketen erretratu errealistak hiru dimentsioak kontuan hartzea eskatzen du. Printzipio berak aplikatzen dira, planetaren abiadura espazio-ontziarenari bektore batuketa gehitzeak bakarrik eskatzen du, behean erakusten den moduan:
link=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/62/Grav_slingshot_diag.svg/220px-Grav_slingshot_diag.svg.png|erdian|thumb| Tiraketa grabitatorioaren bi dimentsioko eskema. Geziek espazio-ontzia topaketaren aurretik eta ondoren zer norabidetan doan erakusten dute. Gezien luzerak espazio-ontziaren abiadura erakusten du.
thumb|MESSENGER-en ikuspegi bat, Lurra grabitaziozko tiraketa gisa erabiltzen du moteltzeko eta Merkurioren inguruko orbitan txertatzeko.
Orbiten itzulgarritasuna dela eta, tiraketa grabitatorioak espazio-ontzi baten abiadura murrizteko ere erabil daitezke. Mariner 10ek eta MESSENGERek maniobra hori egin zuten Merkuriora iristeko. 

Grabitatearen laguntzarekin lortutakoa baino abiadura handiagoa behar bada, espazio-ontziaren suziria erretzeko modurik ekonomikoena periapsitik gertu egitea da (ahal den hurbilena). Suziri erreketa jakin batek abiadura-aldaketa bera ematen du beti (Δv), baina energia zinetikoaren aldaketa ibilgailuaren abiaduraren, erretzeko unean, proportzionala da. Beraz, erreketatik energia zinetiko handiena lortzeko, erreketa ibilgailuaren abiadura maximoan gertatu behar da, periapsian. Teknika hori zehatzago deskribatzen du Oberth efektuak.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak