Nikolai Berdiaiev

Nikolai Berdiaiev 1874ko martxoaren 6an jaio zen Kieven (Errusia), tradizio militarreko familia aristokratiko batean. Haurtzaroan eta nerabezaroan liburutegi handi baterako sarbidea izan zuen, eta horrek eragin handia izan zuen haren prestakuntza intelektualean eta filosofiarekiko eta politikarekiko interes goiztiarrean.

1894an Kieveko Unibertsitatean sartu zen, marxismoaz interesatzen hasi zen eta mugimendu iraultzaileetan aktiboki parte hartu zuen. Hala ere, denborak aurrera egin ahala ideia horietatik aldenduz joan zen, marxismoarekiko jarrera kritikoa garatuz eta askatasun indibidual eta espiritualean gehiago oinarritutako kontzepziora bideratuz.

1898an atxilotu, unibertsitatetik kanporatu eta Errusia erdialdean hiru urteko konfinamendua ezarri zioten bere jarduera politikoagatik. Garai horren ondoren, ideologikoki eboluzionatzen jarraitu zuen: 1905. urte aldera, marxismoari egindako kritika iraultzaren aurkako jarrera bihurtu zen, neokantismora eta ondoren mistizismo erlijiosora hurbilduz.

Urte horietan bere pentsamendu filosofikoa garatzen hasi zen, askatasuna, espiritualtasuna eta pertsona ardatz hartuta. Askatasunaren filosofia (1911) eta Sorkuntzaren zentzua (1916) lanek pentsamendu erlijioso eta existentzial bateranzko norabide hori islatzen dute, non gizabanakoaren barne askapena klase marxisten borrokaren aurrean defendatzen zuen.

1913an, Errusiako Eliza Ortodoxoaren Sinodo Santuari eraso zion, eta, ondorioz, birao salaketa bat eta Siberian betiko erbesteratzera kondenatu zuten. Hala ere, zigor hori ez zen bete Lehen Mundu Gerra piztu zelako.

Urriko Iraultzaren eta komunismoaren garaipenaren ondoren, Berdiaev kritiko agertu zen erregimen berriarekin. 1919 eta 1920 artean Moskuko Estatu Unibertsitatean irakasle aritu zen, baina sistema sobietarraren aurka zegoenez, 1922an herrialdetik kanporatu zuten. Handik aurrera erbesteratzeari ekin zion, lehenik Berlinen (Alemania) eta gero Parisen (Frantzia).

Erbestean zegoela, bere pentsamendu filosofikoa erabat garatu zuen, eta existentzialismo kristauaren ordezkari nagusietako bat bihurtu zen, Gabriel Marcelekin batera. Garai horretan idatzi zituen bere lanik garrantzitsuenetako batzuk, hala nola El sentido de la historia (1920), Cinco meditaciones sobre la vida (1936), Los orígenes y el sentido del comunismo ruso (1937), Espíritu y realidad (1937), Esclavitud y libertad (1939) eta La idea rusa (1946).

Bigarren Mundu Gerran, eta Frantziaren okupazio alemaniarraren testuinguruan, bere lan filosofikoa idazten eta garatzen jarraitu zuen, pentsamendu erlijioso eta existentzial europarraren funtsezko figura gisa sendotuz

Ideologiari dagokionez, Berdiaevek kapitalismoa — sistema ankertzat jotzen zuen — eta marxismoa kritikatu zituen, askatasun indibiduala kontuan ez hartzea aurpegiratuz. Bien aurrean, existentzialismo kristaua edo pertsonalismoa defendatu zuen, non gizabanakoaren askatasun absolutua eta bere dimentsio espirituala funtsezkoak ziren. Bere pentsamenduak Böhme eta Fiodor Dostoievski bezalako autoreetan inspiratutako elementu mistikoak zituen, eta "jainkotutako gizatasunaren" ideia proposatzen zuen.

Azkenik, Nikolai Berdiaiev 1948ko martxoaren 24an hil zen Parisen (Frantzia), XX. mendeko filosofia erlijioso eta existentzialistaren barruan eragin handiko obra bat utziz.

**Bibliografia:**

* https://www.ecured.cu/Nicol%C3%A1s_Berdiaeff
* https://www.filosofia.org/enc/ros/berdia.htm