Iraindutakoen Gerra

**Iraindutakoen Gerra** () 1827ko martxotik irailera bitartean Katalunian eta, neurri txikiagoan, Valentzian, Aragoin, Hego Euskal Herrian eta Andaluzian izandako matxinada bat izan zen, desegokitzat jotzen zuten Fernando VII.aren gobernuaren neurrien, adibidez, Inkisizioa berrezarri ez izana, kontrakoa.

1825eko abuztuan Georges Bessièresek egindako matxinadaren aurrekariarekin, eta ultraerregezaleek 1826ko Boluntario Errealisten kidegoaren araudien aurka zuten asebetetze-eza ikusita, 1827ko abuztuaren 25ean, Agustí Saperes «El Caragol» izeneko gerrillariak Iraindutakoen Gerra () aldarrikatzen zuen Manifestu batekin bere iritzia eman zuen, beste neurri ultraerregezale batzuen artean Inkisizioaren itzulera eskatuz. Segidan, Josep Busoms «Jep dels Estanys» eta beste gerrillari batzuekin batera, Manresan "Kataluniako Printzerriko Gobernuaren Behin-behineko Batzar Gorena" ezarri zuen. Errejimen berriaren lema. «Visca el rei i mori el mal govern!» () izan zen. Laster, barnealdeko Kataluniaren zati handi bat menderatu zuten: azkar okupatu zituzten Vic, Prats de Lluçanès, Cervera, Valls, Reus, Talarn eta Puigcerdà, eta Cardona, Hostalric, Girona eta Tarragona setiatu zituzten. Aldi berean, Aragoin, Euskal Herrian, Kordoban eta Maestrazgon matxinada-taldeak gehitu zieten. Irailaren 14an Espainiako Kondeak Campo Sagrado markesa Kataluniako kapitaintza nagusian ordezkatu eta espedizio-armadako buru izendatu zuten. Hilaren 18an Fernando VII.ak Kataluniara bidaiatuko zuela iragarri zuen; Irailaren 23an Espainiako kondea Tortosan zegoen bere tropekin batera, eta bost egun geroago erregea eta kondea elkarrekin sartu ziren Tarragonan. Erregearen presentziak, emandako indultuak eta elizako hierarkiaren paperak kanpaina erraztu zuten, eta urriaren 8an Manresa borrokarik gabe errenditu zen. Ondoren Cervera, Vic eta Olot ere errenditu ziren. Matxinoekiko fabore-tratua denen ahotan zegoela, Fernando VII.ak grazia eskaera uko egin zion: Tarragonan matxinatu nagusietatik bederatzi fusilatu zituzten, eta hirurehun inguru Ceutara deportatu. «Jep dels Estanys» fusilatuen artean zegoen eta beste batzuek Frantzia aldera ihes egin zuten.

Espainiar politikaren joera ultraerregezalea 1824tik nabarmena zen; izan ere, Fernando VII.aren anaia Karlos Maria Isidro Borboikoak sostengaturiko absolutista talde batek azken hori liberalekiko atseginegia zela eta ez zituela merezi bezala zigortzen, ezta apostolikoak saritzen ere, uste zuen.

Horregatik, militar batzuek jarrera horiek Iraindutakoen Gerra deiturikoan gauzatu zituzten, batez ere Bartzelonako probintzian. Gatazka hau Jaime Torrás Elias historialarik aztertu du nagusiki.

Julio Arósteguik Madrilen 1826ko azaroaren 1ean sinatutako "Erregezale Garbien Federazioak Espainiarrei egindako Manifestua" () zalantzan jarri zuen. Manifestuak "Fernando Borboikoa ergelaren" bere anaiaren alde boteretik kentzea eskatzen zuen eta literatura erregezalean Erregearen irudia beti salbatu zela eta deskalifikazio horiek ez zirela berezkoak izan (errege-familiaren barnean gatazkak sortzeko liberal erbesteratuek sortua izatea aproposagoa zela) esan zuen. Bertan, lehen aldiz, "legitimitate bikoitza"ren ideia aurkeztu zuten, Portugalen sortu eta karlista espainiarrek 1860an aipatu zuten teoria politikoa. Teoriak "jatorrizko legitimitatea" (herentziaz dagokiona) eta "egikaritzearen legitimitatea" bereizten ditu; Fernando VII.a tronutik kendu behar da, jatorriz legitimoa baita, baina ez egikaritzeagatik, ez baitu betetzen errealista garbien gobernu-programa: iraindutakoek ideia hori jaso zuten.

Horrela 1826-1827 bitartean, Karlos Maria Isidro elizkoiaren izena mugimendu ideologiko baten buru gisa hartu zuten; oraindik oinordetza-arazoa planteatu gabe dagoen une batean, Fernando VII.aren oinordekoa, indarrean dagoen legediaren arabera, bere anaia Karlos Maria Isidro baita, erregeak oinordekotza zuzenik ez daukalako, baina kontu ideologikoengatik, bere anaiaren izena absolutismo errealistaren ordezkari gisa aipatzen dute, eta Fernando VII.ari liberal izatea aurpegiratuko zaie.

 hauek hainbat kexa izaten dituzte:

* Inkisizioa ez zedila berrezarri.
* Erregeak frantsestuekin zituen harremanez.
* Erregearen gobernuaren erreformismoaz: gobernuan agertzen ziren errealistek erreformak egin behar zirela erregimen absolutuari eusteko uste zuten.
* Boluntario errealisten araudiak, kontrolatu ahal izateko.

Gerra 1827ko martxoan hasi eta urte bereko irailean amaitu zen, Fernando VII.a joan eta mugimendua amaitu zenean. Torrasek bi fase bereizten ditu:

* Martxoa-apirila. Legitimitate bikoitzaren printzipioa aipatu zuten. Agustí Saperes eta Busons gerrillariak mugimenduaren buruzagi gisa nabarmendu ziren, erregezale garbien manifestua erabiliz eta Fernando VII.aren ordez Karlos Maria Isidro anaia jartzea proposatuz justifikatzen baitzuten.
* Uztaila-iraila, uztaren matxinada ondoren. Fase honetan nekazariak gehiago ziren eta herritarren atxikimendua handiagoa zen. Bigarren fase honetan ez zen legitimitate bikoitza agertzen, baizik eta Urgellgo erregeordetza aurrekaritzat hartu zuten. Orduan erregea liberalek gatibu zeukatela uste zuten, eta orain erreformistek gatibu. Manresan Kataluniako Printzerriko Batzarra eratu zuten, Saperes eta Busons buru dituela. Gobernua, ez erregea, erregezale huts baten ordez aldatzea planteatu zuten.

Espainiako Kondeak errebolta erreprimitu zuen, eta Fernando VII.a Kataluniara iraindutakoengana joan zen, bere borondatea inork ez zuela zapaltzen azalduz. Egun horretatik aurrera, ultraerregezaleek ez zuten erregearen aurkako matxinada gehiagorik egingo, erregearen heriotza azkarra espero baitzuten, eta tronua bere anaia Karlosi pasatzea.

Errebolta hau Karlistaldien aurrekari zuzenena izan zen.

## Erreferentziak 
## Bibliografia 
* Jaime Torras Elías, *La guerra de los agraviados*, 1967.

## Kanpo estekak