Soledad Lorenzo

**Soledad Lorenzo García** (Torrelavega, Kantabria, 1937ko irailaren 13a) espaniar arte garaikideko galerista da, XX. mendearen azken laurdenean Espainiako artearen merkatuko erreferentea. Espainiako Kultura Ministerioaren enkarguz, 1985ean Europalia espainiar kulturaren jaialdiko erakusketak koordinatu zituen. 1986an Soledad Lorenzo Galeria sortu zuen Madrilen, 26 urtez zuzendu zuena eta laster nazioarteko galerietako bat bihurtu zena, Europako arte garaikideari eskainia. 

Beste aintzatespen askoren artean, nabarmentzekoak dira Alfontso X.a Jakitunaren Ordena Zibileko Gurutze Handia  eta Arte Ederren, Laneko Merituaren eta Madrilgo Udalaren Urrezko Dominak. 2020an Madrilgo Erkidegoko Arteen Nazioarteko Domina lortu zuen.

## Bizitza eta garapen profesionala 
Haurtzaroa bere jaioterrian, Torrelavegan, eman zuen, baina bere aitaren arazo politikoengatik, Pedro Lorenzo Molleda (Torrelavegako alkate errepublikanoa, gerra zibilean espetxeratua), familia osoarekin Madrilera, Zaragozara eta ondoren Bartzelonara joan zen. 2007an bere jaioterritik "*Torrelaveguense Ilustre*" titulua jaso zuen.

Lorenzo oso gazte zela geratu zen familiarik gabe, eta horregatik eman zion bizitza osoa arteari eta artistei. Bere hitzetan, *«artearen miraria emozionala eta besterenezina da eta kultura gizartearen aurrerapenaren oinarria da»*.

Txikitatik joan zen aitarekin solasaldi eta erakusketetara Bartzelonan, eta horrek pinturarekiko eta eskulturarekiko maitasuna sustatu zuen. Sei urterekin Joaquim Sunyer, Novecentismo katalaneko kide nabarmenarentzat pausatua zen.

1960an ezkondu zen, 23 urte zituela, Londresen bizi izan zen senarrarekin, Huarte eraikuntza enpresa espainiarraren exekutiboarekin, hamaika urtez, baina minbizi baten ondorioz Madrilen hil zen 1973an eta 36 urterekin alargun geratu zen. «*Ez dut Jainkoarengan sinesten, bizitzan sinesten dut*», adierazi zuen El Mundo egunkari espainiarrean egindako elkarrizketa batean.

1974an Fernando Guereta Galerian lan egin zuenean hasi zen arte munduan ikasten. Laster  konfiantza eta erraztasuna lortuz joan zen, eta artistak bere lagun handi bihurtu ziren. 1976tik aurrera, Madrilgo Theo galerian hasi zen lanean zortzi urtez.  Fernando Mignoni margolariak eta Elvira Gonzálezek osatutako senar-emazteak ziren galeriaren jabeak. 1985ean, Kultura Ministerioaren bitartez, Espainiak Europalia espainiar kulturaren jaialdian aurkeztu zituen erakusketen komisario izan zen Bruselan, Espainia Merkatu Bateratuan sartu zela eta.

1989an, Helmut Newton argazkilariak, XX. mendeko argazkilari handietako bat, jatorri alemaniarra duen australiarra, bere modako argazkiengatik eta celebrity-ei egindako erretratu ospetsuengatik ezaguna, Lorenzori erreparatu zion eta argazki eder bat egin zion, nazioarteko argazkilari honen ekoizpen zabalaren parte izan dena.

Lorenzok harreman zuzena behar zuen artistekin, eta horregatik erabaki zuen bere arte galeria sortzea 1986an. Bere eredu galeristiko erreferentzia Juana Mordóren galeria zen. Madrilgo Orfila kaleko lokal zabal eta argitsu batean kokatu zen eta bertan egon zen itxi zuten arte. Ricardo Lorenzo Garcia neba arkitektoak egin zuen erreforma, Gustavo Torner pintorearekin.

Alfonso Fraile artistarekin inauguratu zuen galeria, eta, ondoren, Gustavo Torner, Jordi Teixidor, Vicente Rojo, Antonio Lorenzo eta Pablo Palazuelo lagun zituela. Ondoren, Tàpies, José Luis Gómez Perales, Guillermo Pérez Villalta, Miquel Barceló, Soledad Sevilla, Hernández Pijoan, Luis Gordillo edo Antonio Lorenzo bezalako artistekin lan egin zuen. Berarekin lan egin zuten lehen artista gazteak euskal eskultoreak izan ziren Txomin Badiola eta Pello Irazu, José Manuel Broto, Pedro Mora, Susy Gómez, Juan Uslé, PereJaume,  Victoria Civera, Íñigo Manglano-Ovalle, Jorge Galindo, José María Sicilia, Sergio Prego, Ana Laura Aláez edo La Ribot. Laster zabaldu zen nazioarteko merkatura arte garaikideko azokarik onenetan parte hartuz. Ospe handiko nazioarteko artistekin lan egin du, besteak beste, Louise Bourgeoisekin, Julian Schnabel, Ross Blecker, Tony Oursler, Robert Longo, Paul McCarthy eta David Sallerekin harreman estua izan zuen artistarekin. Europako arte azokarik onenetan parte hartu du, hala nola, Madrilgo ARCO Arte Garaikidearen Azokan, Suitzako Basileako Art Basel azokan eta Londresko Friezen. 

2012ko abenduan 26 urtez zuzendu zuen galeria itxi zuen; izan ere, bere buruari eskatzen zionarekin eta 75 urterekin ezin zela bere artistekin egiten zuen lanak eskatzen zuen erritmo berean eta intentsitate handienarekin entregatu iritzi zion.  Eta inoiz bildumagile izan ez bada ere, batzuetan garrantzitsuak zirela uste zuen artisten lanekin geratzen zen. Santanderreko Arte Modernoko Museoan eta Valentzian erakutsi dira horietako batzuk.

Loft handi batean bizi da, Austriatarren Madrilen, eta, besteak beste, Juan Uslé, Philipp Fröhlich, José María Sicilia eta Victoria Civera artisten lanez inguratuta bizi da. Louise Bourgeoisen armiarma saileko eskultura bat ere gordetzen du (egilearen oparia). Ez da inoiz arrakastaren bila ibili, baina beti izan du lagun.

Bere lanak Madrilgo Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofían egotea nahi zuen, ahalik eta jende gehienek goza zitzaten. 2014an, beraz, gordailuan utzi zuen, dohaintza-izapideetan, bere ondarearen zatirik handiena: 89 artistaren 406 lan.

Artea eta Mezenasgoa saria eskuratzearekin batera, bere lagunek animatuta, bere biografia idaztea erabaki zuen, eta Mariano Navarro eta Antonio Lucas arte kritikariei enkargatu zien, "*Una vida con el arte"* izenburupean, Exitek argitaratua 2017an. Galerista espainiar bati eskainitako lehen monografia da.

Sofia Erregina Museoa Fundazioko ohorezko patroia da.  
## Sariak 
Soledad Lorenzori emandako golardo, sari eta omenaldien artean, hauek dira nabarmenenak:

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
* Soledad Lorenzoren webgunea
* Prado Museoko zuzendariarekin elkarrizketa
* Elkarrizketa
* Arterik ikusten ez baduzu, ezin duzu maitatu
* Soledad Lorenzo sariak
* Soledad Lorenzo, XXI. mendeko enperatriza