Manuel Fernández Silvestre

**Manuel Miguel Fernández Silvestre** militar espainiarra izan zen, Ceutako (1919-1920) eta Melillako (1920-1921) komandante nagusia, Rifeko gerran zehar, eta Melillako Komandantziako operazio armadako komandante buru gisa Annualeko hondamendiaren arduradun nagusia.

Hondamen militarrean izan zuen papera dela eta, Silvestre oso figura eztabaidagarria da Marokoko protektoratu espainiarraren historiaren testuinguruan.

## Biografia 
### Gatzaroa 
Kubako ekialdeko El Caneyn jaioa, Victor Fernández y Pentiaga artilleriako teniente koronelaren semea zen, eta bigarren aldiz ezkondu zen Eleuteria Silvestre Quesadarekin. Manuel, 1889ko abuztuaren 30ean, hamazazpi urte zituela, Toledoko Akademia Nagusi Militarrean sartu zen, eta han beste kide kubatar batekin elkartu zen, Damaso Berenguer y Fusté, bi urte gazteagoa. 1891ko uztailaren 9an Zalditeria Akademiara igaro zen. Zalditeriako bigarren teniente bezala graduatu zen hogeita bat urterekin, 1893ko martxoaren 9an.

### Kuban zerbitzuan 
Lehenengo destinoa Maria Kristinaren 27. Ehiztarien Erregimentua izan zen, eta bertan egon zen 1895eko maiatzaren amaiera arte, egun horretan Kubara bidali baitzuten Tetuan Zalditeriako Erregimentu Espedizionarioarekin. Ekainaren 15ean lehorreratu zen Nuevitasen, eta uztailaren 31n lehen teniente mailara igo zen hogeita lau urterekin.

1896ko otsailean, Printzearen Erregimentu Espedizionariora bidali zuten, eta bertan aritu zen 1898ko abuztuaren amaiera arte. Kuban egon zen bitartean, bere kemenagatik nabarmendu zen eta bere izar onaren kondaira egin zuen. Behin baino gehiagotan saritu eta zoriondu zuten gobernuagatik, berrogeita hamar borrokalditan baino gehiagotan parte hartuz.

1896ko maiatzaren 8an, Arangoko borrokan parte hartu zuen mambiarren aurka, non bere eskuadroiaren buru hainbat aldiz kargatu zuen eta etsaiari hogeita zortzi hildako eragin zizkion arma zuriarekin. Silvestrek bost bala zauri jaso zituen eta bere zaldia hil egin zen. Mambiarrek zuhaitz baten adarrei lotu, hamaika aldiz sastakatu eta hiltzat jo zuten. Oso larri erreskatatu zuten, ia odolustuta, eta Morongo ospitalera eraman zuten. Han, sendatzea lortu zuen. Urte hartako abuztuaren 11n, Kubako kapitain jeneral Valeriano Weylerrek gaixotasunagatiko lau hilabeteko lizentzia eman zion, penintsulan gozatzeko.

Berriz ere jardunean, urte hartako abenduaren 2an, Arto Maindian, bala batek bekokia ukitu zion eta hiltzeko zorian egon zen. 1896ko abenduaren 13an eta 14an Pinar del Riok egindako ekintzan agerian geratu zen bere kemen eta izaera aparta. Han, hiru zaldi hil ondoren, laugarren bat lortu zuen eta borrokara itzuli zen. 1897ko uztailaren 10ean Placetas ospitalera eraman zuten paludismoak jota. Urte hartako irailaren 30ean, hogeita sei urte zituela, kapitain mailara igo zuten kanpainan egindako merezimenduengatik.

1898ko urtarrilaren 11n, Silvestrek bi bala jaso zituen bere eskuadroiak egin zuen lehen kargan, beste hiru bala eta hamahiru matxetakada bigarrenean, buruan, enborrean eta gorputz-adarretan zaurituz, ezkerreko besoa serioski ezgaituta geratuz, oso trebe disimulatuz. Urtarrilaren 11n bertan komandante mailara igo zuten, Karitatearen ekintzan hartutako gerra-merezimenduengatik.

### Itzulera Espainiara 
USS Maine korazatuak egoera bitxietan eztanda egin ondoren, Ameriketako Estatu Batuak Espainiaren aurkako gerran sartu zirenean, 1898ko uztailaren 16an Santiago de Cubaren kapitulazioarekin eta urte horretako abuztuaren 12an lortutako armistizioarekin amaitu zen. El Caneyn, Fernández Silvestreren jaioterrian, tropa yankiek Kubako ekialdean egindako kanpainako ekintza garrantzitsuenetako batzuk gertatu ziren. Horregatik, Silvestre komandantea Coruñan lehorreratu zen 1898ko abuztuaren 29an. Alcalá de Henaresen bizi izan zen. Madril eta Zaragozako zalditeria erregimentuetan zerbitzatu zuen. 1899ko abenduaren 15ean Elvira Duarte Oteiza andrearekin ezkondu zen, eta bi seme-alaba izan zituen: Elvira eta Manuel, non alfereza zen Annualgo hondamendia gertatu zenean, eta 1937ko Gerra Zibilean hil zen. Emaztea Melillan hil zen 1907ko urtarrilaren 19an, eta alargun utzi zuen hogeita hamasei urte zituela.

### Marokon zerbitzuan 
1904an, penintsulako hainbat erregimentutan egon ondoren, Silvestre Melillara bidali zuten Alcantarako Ehiztarien Eskuadroia agintzeko. Melillako Arabiar Eskola Ofizialean arabiera ikasi zuen eta hamalau ikasleen artean notarik altuena lortu zuen, interprete titulua lortuz.
[thumb|Fernandez Silvestre teniente koronela, [Laracheko eta Alcazarquivirreko indarren burua 1911ko amaieran Madrilera iritsi zenean. ]]
1908ko abuztuaren amaieran Casablancara joan zen, eta han Estatu ministroak Polizia Jerifianoaren instrukzio-buru nagusi izendatu zuen, Abd el-Hafid sultan berriarekin bat etorriz. Era berean, hiriko Marokoko Poliziaren instruktore izendatu zuten, eta Espainiako indarren agintea eman zioten hiri horretan. 1909ko otsailaren 27an, hogeita hamazazpi urte zituela, teniente koronel mailara igo zen.

1911n, Silvestre Larache eta Alcazarquivirren tropen buruzagi bihurtu zen. Espainiarren aurkako animoak oso gogotsuak ziren, eta Ibn Malek klan natiboa, Espainiaren laguna, Larachen hil zuten. Ekainaren 13an, Laracheko espainiar gutxi batzuk kaietan parapetatu ziren tribuen erasoaren beldur. Casablancatik etorrita, Silvestre hirian lehorreratu zen eta El Raisuni botere eta eragin handiko tokiko buruzagi ospetsuarekin elkarrizketatu zen. Biek bat egin zuten, gatazkaren konponbideari bide emanez.

1912ko otsailaren 22an, berrogei urterekin, koronel mailara igo zen. Urte hartako udan, Silvestre koronelak indarrak metatu zituen Larachen, eta Raisunirekin razzia bat eta espainiar tropek Arcila okupatzea hitzartu zuen abuztuaren 17an, Tangerrekin telegrafo lerro bat egiten zuen frantziar destakamenduaren ordez. Gertaera ausartak txundituta utzi zituen frantsesak, eta haserretu egin zuen Eliseoa. Eta Silvestre gerrazaleegitzat hartua bazen ere, Canalejas Ministroen Kontseiluko presidenteak egiten utzi zion eta bere ekintza babestu zuen.
alt= |thumb|Fernández Silvestre koronelaren argazkia, jeneralera igo zela eta argitaratua
Canalejas erail eta Frantziako protektoratua Marokon aldebakarrez ezarri ondoren, azaroaren 27an Espainiak Leongo itun bat sinatu behar izan zuen presaka, aldez aurretik itundutako Espainiaren eragin-eremua 21.000 km².ra murriztuz, Frantziak 415.000 erreserbatu zituen bitartean. Horrela sortu zen Espainiako Protektoratua Marokon, herrialdeko zonalde pobre, malkartsu eta altxagarrienean.

1913ko urtarrilean, Laracheko komandante jeneral izendatu zuten, eta brigadako jeneral izatera igo zen, gerra merezimenduengatik, 1913ko ekainaren 19an. Une horretan, armadako jeneralik gazteena zen. Seguraski Jose Marina Vega jeneralarekin sortutako desadostasunengatik, Laracheko (1915eko ekaina) Raisuniren mandatarien tiroketa baten ondorioz, iberiar penintsulara lekualdatu zuten, eta Alfontso XIII.aren landa-laguntzaile izendatu zuten 1915eko uztailaren 9an. Eginkizun hori hurrengo lau urteetan bete zuen. 1918ko ekainaren 28an dibisioko jeneral izendatu zuten.

Kabilen erasoen eta Raisuniren aurkako gatazkaren gorakadaren aurrean, Silvestre egoera aktibora itzuli zen. 1919ko uztailaren 23an Ceutako komandante jeneral berria izendatu zuten. Raisunia espainiar tropek garaitu zuten, eta horien artean zeuden Silvestre buru zutenak, 1919ko urrian.
[alt= |thumb|*Mapa de la zona española en Marruecos (1920)*, González Tablas, [Berenguer jenerala|Berenguer eta Silvestre-ren erretratuekin ]]

### Azken urteak: Annuelago porroeta eta Silvestre jeneralaren heriotza 
1920ko otsailaren 12an, Silvestre Melillako Komandantzia Nagusiaz jabetu zen, eta handik Rifeko inbasio progresibo bat hasi zen, Espainiako Protektoratuaren ekialdeko eskualdea baketzeko asmoz. Enpresa arriskutsua zen, tropen eskasia, armadaren baliabide eta armamentu eskasak eta etsaien lur eta indarren ezjakintasuna zirela eta. Hala ere, 1920ko maiatzaren eta 1921eko ekainaren artean, Silvestrek aurrerapen ikusgarria egin zuen, azkarra eta nahiko odolgabea, eta horrek iradokitzen zuen laster kontrolatu ahal izango zuela lurralde osoa Alhucemaseko badiara iritsi arte.

Hala ere, lilura hori lumatu egin zen. Silvestrek, informazio fidagarririk ez zuenez, gaizki interpretatu zuen gerra-jarrera, eta Rifeko tribuen borroka-gaitasuna gutxietsi zuen, eta horregatik, hain zuzen, zuhurra baino askoz gehiago zabaldu zituen bere lerroak. Perspektiban, esan daiteke Silvestreren akats larri bat Amerkan ibaia zeharkatu eta Abarran muinoan (Tensamango kabilaren lurraldea, etsaia zena) posizio bat ezartzea izan zela, errepresaliak egoki kontsideratu gabe. 1921eko ekainaren 1ean, taldea posizioan jarri zen, baina egun horretan bertan Rifeko harka batek eraso egin zion eta 250 militarretatik 179 hil ziren, ofizial guztiak barne. Egun horretan bertan, Sidi Dris erasotu zuten, kostaldeko posizio bat, non riftarrek ehun espainiar inguru hil zituzten erretiratu aurretik. Mugimendu horien ondoren, Silvestrek gehiegi hedatu zituen bere tropak, gehiegi aurreratu zirenak atzealdea edo hornigaiak segurtatu gabe, eta erasorako arriskuan eta babesik gabe geratu ziren.

Silvestrek oker iritzi zion ekintza isolatuak zirela, eta horregatik posizioak mantendu zituen, Igueribengo muinoetan oinarri bat jarriz, Annualetik 5 km hegoaldera. Denbora horretan, errefortzuak eskatu zituen, inoiz eman ez zitzaizkionak (egia esan, Berenguerrek eman zizkion, baina garai hartan egun batzuk behar ziren Yebala aldean borrokan ari zen gudaroste bat mugiarazteko eta itsasoz Melillaraino eramateko, Tetuandik bertara sartzeko puntu bakarra, haien arteko lurraldeak konkistatu gabe baitzeuden). Errefortzuak Silvestrek eskaera egin eta egun batzuetara iritsi ziren, legio sortu berriko bi bandera barne, Melilla errifejetarren inbasiotik salbatzeko garaiz, baina ez Annualeko hondamendia azkar saihesteko): ekainaren 8an (data horrek okerra izan behar du, oraindik ez baitziren hasi Silvestreren oldarraldi errifektarrak), Berenguerri telegrama bat bidali ondoren, Silvestrek telegrama bat jaso zuen Alfontso XIII .a erregearen beraren eskutik, zeinak "*Olé los hombres!*" esaldiarekin hasten baitzuen, eta, horren ondoren, Silvestre aurrera jarraitzera eta garaipen loriatsuak bilatzera bultzatzen zuen; horrek, funtsean, Silvestre berehala aurrera jarraitzera behartu zuen, errefortzurik espero gabe, zalantzak zalantza eta unean uneko errealitate estrategikoak gorabehera. Azkenik, uztailaren 17an, Abd-el-Krimek, Beni Urriaguelen agindupean eta beste kabilen laguntzarekin, Abarranen lortutako arrakastaren ondorioz bat egin baitzuten, eraso orokor bat egin zien Espainiako lineei. Igueriben berehala setiatu zuten, eta uztailaren 22an erori zen. Orduan, riftarrek Annualeko kanpamendu espainiarrari eraso zioten, non 5.000 soldadu inguru zeuden. Jarrera jasanezina kontuan hartuta, Silvestrek erretiratzea agintzea erabaki zuen. Ihesaldi desordenatu bat bihurtu zen, eta 1.000 soldadu inguru hil ziren egun horretan bertan. Gainera, Annualeko ihesalditik bizirik atera zirenetako askok bizia galdu zuten geroago, Espainiako hurrengo erretiradetan, eta bereziki Arruit mendian, non hil ziren 3.000 soldadu inguru errenditu ondoren. Azken batean, Marokon Espainiako armadako 8000-10.000 borrokalari inguru, espainiarrak zein bertakoak, egun horietan erori ziren uztailaren 22tik abuztuaren 9ra, Arruitek amore eman zuenean. Melillan aparkatutako tropek gora egin zuten Arruit setiatuta zegoen egunetan, eta inoiz ez ziren etorri laguntzera, nahiz eta posizioa kilometro gutxira egon, ez baitzegoen hura askatzera behartzeko adinako indarrik.

Batailaren azken egunetan, Silvestre asaldura psikologiko larrien keinuak erakusten hasi zen: erabateko insomnioa izan zuen, bere gosea erabat galdu zuen, bakarrik hitz egiten hasi zen, batzuetan existitzen ez ziren erakundeekin hitz egiten zuen, bere itxura fisikoa alde batera utzi zuen, bere bibotea modu obsesiboan murtxikatzen hasi zen, agindu bizarrak ematen zituen, zentzurik ez zuten gauzak esaten zituen eta etengabeko izuaren zantzuak erakusten zituen, bere gizonek hitz egiten ziotenean, adibidez, ikarak jasaten zituen. Batailaren azken egunetan, Silvestre gero eta inkoherenteago bihurtu zen, eta, azkenean, parapeto gotortu batetik zintzilik egon besterik ez zuen egin, metro batzuk gorago, non erriflearren erasoak izututa ikusten baitzituen; azkenik, hil aurreko azken uneetan, bere azken agindua eman zuen, bere gizonei oihuka: "*Korrika, korrika, hor dator kokoa!*"; hori izan zen, halaber, borroka osoan eman zuen agindu koherente bakarra.

Silvestre bera uztailaren 22an hil zen argitu gabeko egoeretan. Bertsio batek dio hondamendia ikustean bere kanpadendan sartu zela eta bere buruaz hil egin zuela harrapatua izan ez zedin, baina beste bertsio batek dio errifleek tiroz hil zutela Manella koronelarekin eta bere burua defendatzen saiatzen ari ziren zenbait ofizialekin batera. Hala ere, haren gorpua ez zen inoiz aurkitu, eta horrek, denboraldi batez, bere ustezko biziraupenari buruzko zurrumurru funsgabeak zabaldu zituen. Urte batzuk geroago, Jacques Roger-Mathieu idazleak elkarrizketatua izan zenean, Abd el-Krimek esan zuen galoiak eta Silvestreren uniformearen banda izan zirela berreskuratu ziren gauza pertsonal bakarrak, eta el-Krim garaile jantzi zuten bere soldadu errifetar batzuek eraman zituztela berarengana; horrez gain, Kaddur Nadarretik zetorren mezulari marokoar batek ziurtatu zuen Silvestreren gorpua ikusi zuela, Annualeko lautadako gudua gertatu eta zortzi egunera ahoz behera botata, bere galoiek eta bandak ezagutzeko modukoa. Annualeko hondamendiak, azken batean, sarraskitik bizirik ateratzea lortu zuten tropen morala ez ezik, espainiar herri osoarena ere berehala erortzea eragin zuen, eta horien artean albisteak halako etsipena eragin zuen, ezen herritar askok amorruz eskatu baitzuten Espainiak Afrikako jabetzak utz zitzala.

## Kanpo estekak