open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Daniela Maitia

**Daniela Maitia** (Hazparne, Lapurdi, 1968) artista da, ilustratzailea.

## Ibilbidea 
Hazparnen jaio bazen ere, Marokon bizi izan zen txikitan, aitak han lan egiten baitzuen, eta ama juntatu zitzaion. Hiru urte zituenean Angelura (Lapurdi) aldatu ziren eta bertako ikastolara joan zen. Ondo-ondoan zen arte eskola. Gero, Hazparnera lekuz aldatu ziren, eta hortxe hazi zen. Orduan, Angeluko ikastolak ez zuen ama ikastola baizik; beraz, lehen mailan sartzean hautatzera eman zioten: edo Hazparneko ikastolako lehen mailan hasi, edo Angeluko eskola frantsesean. Bigarrena hautatu zuen.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Étienne François de Choiseulen gobernua

**Étienne François Choiseulgo dukearen gobernua** Frantziako politikaren etapa garrantzitsu bat izan zen Luis XV.aren erregealdian. Ez zen "gobernu" bat zentzu modernoan, Frantzia oraindik monarkia absolutua baitzen, baina Choiseul Lehen Ministro gisa aritu zen (*de facto* lehen ministro baten antzeko zerbait) 1761 eta 1770 artean, eta kargu garrantzitsuak izan zituen 1758tik aurrera.

## Bere gobernuaren alderdi nagusiak 
### Kanpo politika 
Zazpi Urteko Gerra (1756–1763):

* Hasitako gerra heredatu zuen.

* Frantziaren posizioa hobetzen saiatu zen, baina gatazka Erresuma Batuaren aurkako Frantziaren porrotarekin amaitu zen.

* Frantziak kolonia garrantzitsuak galdu zituen, hala nola Kanada, Parisko Itunean (1763).

Familiako Ituna Espainiarekin:

* Borboien aliantzak sendotu zituen Espainiarekin eta Napolirekin, britainiarren agintearen aurka egiteko.

* Britainiarren aurkako politika sistematikoa sustatu zuen.

Erreforma militarra

* Gerrarako Estatu Idazkari gisa, Zazpi Urteko Gerraren umiliazioaren ondoren Frantziako armada eta itsas armada erreformatu zituen.

* Herrialdeko defentsak indartu eta itsas armadaren berritzea bultzatu zuen.

Itsas Armadaren Berpizkundea

* Itsas Armadako Estatu Idazkari gisa, ezinbestekoa zela uste zuen Britainia Handiarekin lehiatzeko itsas armada sendo bat.

* Ontzioletan, ofizialen prestakuntzan eta ontzigintzan inbertitu zuen.

### Barne Politika 
Jesuiten Kanporatzea (1764):

* Kolpe handia izan zen eragin erlijioso kontserbadorearen aurka.

* Bere politika ilustratu eta sekularizatzailea islatzen du.

Despotismo ilustratuaren aldeko babesa:

* Ideia ilustratu batzuekin bat egiten zuen, nahiz eta ordena monarkikoan egon.

* Administrazio zentralizatuago eta eraginkorragoa sustatu zuen.

## Boteretik erorketa 
* Erregearen faboretik galdu zen, neurri batean honako arrazoiengatik:

* Luis XVI.aren eta Maria Antonietaren ezkontzaren aurkako jarrera.

* Luis XV.aren gogokoena zen Madame du Barryren eragina, zeinak ez baitzuen babestu.

* Kargutik kendu eta bizitza politikotik erretiratu zen.

## Kabinetea
Miss International Queen 2010

**Miss International Queen 2010** emakume transgeneroentzako Miss International Queen nazioarteko edertasun-lehiaketaren seigarren edizioa izan zen. Thailandiako Pattaya hiriko ''Tiffany's Show Pattaya* antzokian egin zen 2010eko azaroaren 19an. Hego Koreako Mini Han modeloak irabazi zuen nazioarteko miss erreginaren koroa, hura aurreko edizioaren irabazlea izandako Ai Harunarengandik jasoz.

## Emaitzak 
### Sailkapena 
### Sari bereziak 
## Lehiakideak 
Nazioarteko 23 lehiakidek edo erreginagaik hartu zuten ederrenaren koroa eskuratzeko lehian.

### Debutak 
Miss International Queen lehiaketan aurreneko aldiz parte hartu zuten herrialdeak:

* *'**
* ****
* ****
* ****
* ****
* ****

### Uzteak 
Aurreko edizioan ordezkaritza izan zuten herrialdeak eta 2010ekoan parte hartu ez zutenak:

* ****
* ****
* **'''

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
* Webgune ofiziala
Upalako aerodromoa

**Upalako aerodromoa** (IATA: **UPL**, ICAO: **MRUP**) Alajuela probintziako Upala hiriari zerbitzua ematen dion Costa Ricako aerodromo publikoa da. Aerodromoa Nikaraguako mugatik hamar kilometro hegoaldera dago.

## Instalazioak 
Lurreratze-pistak 1.000 metro neurtzen ditu luzeran, eta hiriaren hegoaldean dago, Zapote ibaiaren hegoaldeko ertzean. Lurreratze-pista asfaltozkoa da eta 300 metroko pista du zolatu gabe hegoaldeko muturrean. 

2019an, Costa Ricako gobernuak 1.200 milioi kolon inbertitu zituen lurreratze-pista modernizatzeko. Horretarako, 11 eta 18 metro zabal zen pista, eta 915 metroko pista 1.000 metro luze zen. Epsy Campbell Barr presidenteordeak lurreratze-pista berria ireki zuen 2019ko otsailean.

Los Chiles (Ident: **CHI**) ez-norabidezko baliza aerodromotik 37 kilometrora dago. Liberiako VOR-DME (Ident: **LIB**) aerodromotik 67 kilometro mendebalde-hego-mendebaldera dago.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
* OurAirports - Upala Aerodromoa
* OpenStreetMap - Upala aerodromoa
* HEMEN/Nokia - Aerodromo de Upala
* FallingRain - Upala Aerodromoa
Tronbolisi

**Tronbolisia** odolaren koagulazio-prozesuan sortutako fibrina-sareak degradatzea, haustea eta ezabatzea da. Fibrinolisiak koaguluen sorrera saihesten du. Fisiologikoa edo tratamendu bidezkoa izan daiteke. Tronbolisian erabiltzen diren sendagaiei agente antitronbotiko, tronbolitikoa edo fibrinolitiko esaten zaie (alteplasa, urokinasa, tenekteplasa, etab.).

Tronbootisia honelakoa izan daiteke: tronbolisi farmakologikoa, jarduera tronbolitikoa duen sendagai bakarra ematen denean; tronbolisi mekaniko perkutaneoa, koagulua disolbatzeko eta/edo xurgatzeko gailu berezi bat erabiltzen denean; eta tronbolisi farmakologikoa, agente fibrinolitikoak eta tronboa disolbatzeko eta/edo xurgatzeko gailu bereziak aldi berean erabiltzen direnean.

## Indikazioak 
* Iktusa (istripu zerebrobaskularra)
* Biriketako enbolia masiboa
* Beheko gorputz-adarretako iskemia akutua
* Zain sakonetako tronbosia
* Giltzurrunetako eta hesteetako enbolia
* Miokardio-infartua

## Kontraindikazioak 
Aurrekari hauek dituzten pazienteak:

* Odoljario aktiboa
* Garuneko tumorea
* Garuneko edo begietako kirurgia
* Koagulazio-arazoak dituzten pazienteak
* Kirurgia handiak
* Trauma larria,
* Digestio odol-galera
* Haurdunaldia edo erditu ondokoa

Askotan, tronbolisia egin ondoren, prozesu tronbotikoa eragiten duen azpiko lesio baten tratamendua egin behar izaten da.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Ruth Elton

**Ruth Elton** (1933ko irailaren 7a – 2025eko abuztuaren 30a) britainiar-nigeriar misiolari mendekostearra izan zen, «Nigeriako berpizkunde mendekostear» deiturikoaren aitzindaritzat hartzen diren misiolari britainiarrak ziren Sydney Granville eta Hannah Eltonen alaba bakarra.

## Bizitza 
Ruth Elton 1937ko uztailean gurasoekin Nigeriara joan zen bizitzera, 3 urte inguru zituela. Bere aita, Sydney Granville "Pa" Elton Ruthek Okene herrian eman zuen haurtzaroa, eta bere aita 50 urtez egon zen Nigerian, 1987an Ilesan hil zen arte.

Misiolari gisa egin zuen lanaz gain, haurren heriotza tasa murrizten lagundu zuen.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Ez-norabidezko baliza

eskuinera|thumb|NKR Irrati Dorrea Leimen-Ochsenbach, Alemania
**Ez-norabidezko baliza** (ingelesez ***non-directional beacon***, edo bere **NDB** siglak) leku ezagun batean kokatutako irrati-transmisore bat da, aireko edo itsasoko nabigaziorako laguntza gisa erabilia, irrati-faro gisa. Izenak adierazten duen bezala, igorritako seinaleak ez du *berezko* norabideko informaziorik, LFR, VOR eta TACAN bezalako beste nabigazio-laguntza batzuekin alderatuz. NDBetako seinaleek lurraren kurbadurari jarraitzen diote, eta, beraz, askoz distantzia handiagoetara jaso daitezke altitude txikiagoetara. Abantaila handia da hori VORrekiko. Hala ere, NDB seinaleak baldintza atmosferikoek, mendiguneek, kostaldeko errefrakzioek eta ekaitzeek ere eragiten diete gehiago, batez ere distantzia luzeetan.

Hegazkingintzan erabiltzen diren NDBak ICAOren arauen 10. eranskinak estandarizatzen ditu. Eranskin horiek zehazten dute 190 kHz eta 1750 kHz bitarteko maiztasunean lan egin behar dutela, nahiz eta normalean NDBs iparramerikar guztiek 190 kHz eta 535 kHz bitarteko maiztasunean lan egiten duten. NDB bakoitza letra bateko, biko edo hiruko morse kodeko adierazle baten bidez identifikatzen da. Kanadan, jabetza pribatuko NDBak letra eta zenbaki batekin identifikatzen dira. NBR iparramerikarrak potentziaren arabera sailkatzen dira: baxua 50 wattetik beherako potentzia nominalerako, ertaina 50 W-etik 2000 W-era eta altua 2000 W-etik gora.

NDBek 190 eta 535 kHz bitarteko maiztasun-tartean funtzionatu ohi dute (nahiz eta 190 eta 1750 kHz bitarteko maiztasunak esleitu), eta 400 edo 1020 Hz-eko seinale batez modulatutako seinale eramaile bat transmititzen dute. NDBak distantziak neurtzeko ekipo batekin ere jar daitezke ILSen antzeko instalazio batean, adibidez, kanpoko markagailuan. Kasu honetan bakarrik, barneko markatzaile gisa funtzionatzen dute. NDBen jabe gehienak gobernu-agentziak eta aireportuetako agintariak dira.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Vivara

**Vivara uhartea** () Campaniar uhartedian aurkitzen den uharte txiki da, Procida uharteari loturik dagoena. Ez da inor bizi Vivaran eta gaur egun Natura Erreserba izendaturik dago.

## Geografia 
Ilgora itxura du. Napoli ondoko *Campi Flegrei* eskualdea osatzen zuen antzinako krater erraldoi baten hondarra da. Procida uhartearen hego-mendebaldean aurkitzen da. Erromatarren garaian uharte biak lotuta zeuden baina tarteko zatia desagertu egin da eta gaur egun oinezkoentzako zubi batek lotzen ditu.

Vivarak 35,63 hektareatako azalera du eta 3 kilometro eskaseko perimetroa. Uhartea malkartsua da eta erdian duen mendilerroak 110 metrotako altuera du puntu garaienean.

## Historia 
Indusketa arkeologikoek erakutsi dute Brontze Aroan populaturik egon zela. Garaiko merkataritza puntu bat izan zela pentsatzen da, izan ere kostalean 18 metrotako sakoneran urperaturik arrantzarako egiturak aurkitu baitira. XVIII. mendearen erdialdera Karlos III.a Espainiakoak harentzako ehiza erreserba egin zuen eta horretarako faisaiez, untxiz eta orkatzez populatu zuen uhartea.

1818an Procidako udalaren esku gelditu zen eta ondoren jabetza pribatua izan bazuen ere berriz Procidara itzuli eta gaur egun Campania eskualdeak alokaturik dauka Natura Erreserba kudeatzeko.

## Azpiegitura 
1957an oinezkoentzako zubi bat eraiki zen Procida eta Vivara artean. Ischia uhartera doan akueduktoa ere igarotzen da zubi horretatik.

## Iruditegia 

Irudi:Isola di Vivara 1.JPG|Vivara eta Procida lotzen dituen zubia.
Irudi:Isola di Vivara 17.JPG|Labarrak.
Irudi:Vivara Mare Mosso.jpg|Tirreniar itsasoa.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
* Syros uharteko webgune ofiziala
Merete Moen

**Merete Moen** (Trondheim, 1945eko abenduaren 7a – 2025eko abuztuaren 23a) norvegiar aktorea izan zen.

## Bizitza 
Merete Moenek Estatuko Antzerki Eskolan ikasi zuen eta 1974an debutatu zuen Osloko Antzoki Berrian, *Don Juan* antzezlanean. 1976an Antzoki Nazionalean hasi zen lanean. Ibsenen, Shakespeareren, Strindbergen eta Txekhoven antzezlanetako hainbat paper garrantzitsu antzeztu zituen, eta sari ugari jaso zituen. 

Filmetan ere parte hartu zuen, besteak beste, *Is-slottet* (1987), *Drømspel* (1994) eta *Kristin Lavransdatter* (1995) filmetan. 

Gainera, irrati-antzerkiko aktorea izan zen (azken papera 2006an egin zuen Arne Svingenen *Krutt i støvla* antzezlanean) eta audio-liburuak irakurri zituen.

## Sariak 
* 1979: Norsk Teaterlederes saria
* 1989: Per Aabel saria

## Lanak 
### Zinema 
### Antzerkia 
## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Coto 47ko aireportua

**Coto 47ko aireportua** (IATA: **OTR**, ICAO: **MRCC**) Ciudad Neily zerbitzatzen duen aireportua da. Coto 47 herrixkan kokatzen da, Corredor barrutian, Puntarenas probintziako Corredorea kantonamenduan, Costa Ricako hegoaldean.

Panamako mugatik gertu dago. Aireportua Pavones, Neily Hiria eta Playa Zancudo bezalako herrietatik irits daiteke. Autobus bat ateratzen da egunero Ciudad Neilytik, eta beste toki batzuetara eramateko taxiak ere badaude.

## Kanpo estekak
Tarentoko katedrala

**San Cataldo katedrala** Tarentoko ( Apulia)  katedrala da. 1964ko urriaren 28an, Joan XXIII.a Aita Santuak basilika txiki ohorezko titulua eman zion.

## Ezaugarriak 
Estiloa erromanikoaren eta barroko berantiarraren nahasketa da, zutabeak eta kapitelak garai ezberdinetako eraikin eraitsietatik datoz, lehendik zeuden egitura arkitektonikoetatik sortuak.

1071n eraikitako katedrala tenplu pagano baten hondakinen gainean dago, eta hainbat aldiz suntsitu eta berreraiki da (adibidez; 1713an fatxadaren berreraikuntza barrokoa egin zen).

Hiru nabeko elizak XVII. mendeko egurrezko kasetoidun sabaia du erdiko nabean. Alboko nabeak zortzi zutabe zahar ezberdinek bereizten dituzte alde bakoitzean, bakoitza bere kapitelarekin. Zoruko mosaikoaren hondakinak aipagarriak dira.

Aipagarria da San Cataldoren kapera, marmolezko mosaikoekin eta XVIII. mendeko estatuekin, Cosimo Fanzagoren eta Giovanni Lombardelliren eskutik. Kaperako sabaian Paolo de Matteisen freskoak daude, eta "Cappellone" esaten diotena ere han da, marmolezko tabernakulu bat. 

Kriptan, X. eta XI. mendeko aurreko elizako aztarnak daude, eta XII. mendeko zutabe zaharrak eta bizantziar freskoak ere bai.

## Iruditegia 

Fitxategi:Cattedrale di Taranto di sera.jpg|Fatxada gauez.
Fitxategi:Taranto - Cattedrale di San Cataldo - 2023-09-29 15-13-28 001.jpg|Habearte nagusia.
Fitxategi:Taranto San Cataldo 2640.jpg|Eraikin zaharragoetatik berrerabilitako zutabeak.
Fitxategi:Taranto - Duomo di San Cataldo - 13.jpg|San Cataldoren kapera, Il Cappellone.
Fitxategi:Taranto - Duomo di San Cataldo - 03.jpg|Kripta.
Fitxategi:Taranto San Cataldo Ciborium.jpg|Ziborioa.
Fitxategi:Taranto San Cataldo mosaics 904.jpg|Mosaikoak lurrean.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
## Bibliografia 
* Patizia De Luca: *La Cattedrale di San Cataldo* – Editrice Scorpione – Taranto, 1997
* Cosimo Damiano Fonseca: *Taranto: la Chiesa, le Chiese* – Mandese Editore – Taranto, 1992
Altamurako katedrala

**Andre Mariaren Jasokundearen katedrala** edo, besterik gabe, **Altamurako katedrala** (italieraz: Cattedrale di S. Maria Assunta) katedral katolikoa da Altamura hirian, Bari probintzian, Apulian, Italiako hegoaldean.

## Historia 
Federiko II.a enperadoreak hasi zuen eraikuntza 1232an, eta Apuliako santutegi beneratuenetako bat bihurtu zen. 1248an, Federikoren presiopean, Inozentzio IV.a aita santuak Altamura Bariko gotzainaren jurisdikziotik salbuetsita zegoela adierazi zuen, Apuliako lau elizetako bat eginez. 1254an amaitu zen.

1986tik Altamura-Gravina-Acquaviva delle Fontiko gotzainaren egoitza izan da, urte horretan sortutako diozesia. Aurretik, Altamurako lurraldeko prelaturaren eliza izan zen (1848tik, Altamura eta Acquiva delle Fonti).

## Deskribapena 
Elizaren gaur egungo orientazioa jatorrizkoaren kontrakoa da, baina ez dakigu aldaketa Roberto Anjoukoaren erregealdian (. mendearen hasieran) ala 1521-1547an egindako handitzean gertatu zen. Iparraldeko ataria Robertoren garaikoa da, eta bigarren kanpandorrea, aldarea eta sakristia 16. mendean erantsi zizkioten. 18. mendetik aurrera, bi kanpandorreen goialdeak eta galeria txikia gehitu ziren.

Eraikinean matroneo bikain bat nabarmentzen da, zeina 21. mendean katedraleko altxorra erakusteko museo gisa erabiltzen den, Altamurako Elizbarrutiko Matroneum Museoa deritzonean.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Dieciochoko aerodromoa

**Dieciochoko aerodromoa** (OACI: ) Costa Ricako aerodromo publikoa da, eta Puntarenaseko Finca Dieciocho eta beste olio-palmondo sail batzuk zerbitzatzen ditu. Nekazaritzarako erabiltzen den aerodromoa Palmar Surretik 7 kilometro hego-ekialdera dago, eta Panamerikar errepidetik kilometro bat mendebaldera. Lurreratze-pista ondoko zelaietarako sarbidea ematen duen zolatu gabeko errepide baten alboan dago.

## Informazio teknikoa 
Aerodromoaren iparraldean eta urruti, muino batzuk daude. Daviden VOR-DME (Ident: **DAV**) aerodromotik 123 kilometro ekialde-hego-ekialdera dago.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
* OurAirports - Dieciochoko aerodromoa
* OpenStreetMap - Dieciochoko aerodromoa
* FallingRain - Dieciochoko aerodromoa
Otatza Ganboa

**Otatza** gaur egun Arabako auzo bat da, Barrundian, Garaio, Ozeta eta Matura artean. Garai batean herri hustua izan zen, baina gaur egun Otatza zeneko lur haietan badago aterpetxe bat berreraikitako baserri batean, zumezko labirinto bat eta jolas parke bat. 

## Historia 
Gerardo López de Gereñuk dokumentazioko XIII. mendeko lehen agerpena aipatzen du: ***Otazaha***. 1257ko Jerónimo Aznar apezpikuaren zerrendan. Garai hartan Ganboako artzapez-barrutian zegoen. Dokumentazioaren arabera 1295. urtean Otatza herrixkak 400 mrs. eman zituen Tarifako gerrarako.

XIX. mendean oraindik ere herrian 17 biztanle bizi zirela dio López de Gereñuk, hiru etxe eta parrokia bat Andra Mariaren adbokazioarekin, baina gero, XX. mendean, herria hustua zegoela baieztatzen du. 

## Kokapena 
Arabako A-3012 errepidean, Maturatik Ozetaranzko norabidean, ezkerretara jo behar da pista batetik.

## Erreferentziak 
## Ikus, gainera 
* Otatza

## Kanpo estekak 
* Otatzako aterpetxea.
* GaraiOn natura eta arte gunea.
Negros (Redondela)

**Santo Estevo de Negros**, Espainiako ipar-mendebaldeko Redondela udalerrian dagoen parrokia bat da, Galizia erkidegoko Pontevedrako probintzian.

2017an 517 biztanle zituen.
Redondela (Redondela)

**Santiago de Redondela**, Espainiako ipar-mendebaldeko Redondela udalerrian dagoen parrokia bat da, Galizia erkidegoko Pontevedrako probintzian.

2013an 7.330 biztanle zituen.
Jayme Henrique Chemello

**Jayme Henrique Chemello** (São Marcos, 1932ko uztailaren 28a – Pelotas, 2025eko abuztuaren 29a) brasildar elizgizon katolikoa izan zen. 1969tik 1977ra Pelotasko apezpiku laguntzailea izan zen eta 1977tik 2009ra elizbarruti bereko ordinarioa.

## Bizitza 
São Marcos udalerrian jaio zen 1932ko uztailaren 28an, Francisco Chemello eta Isabel Menegat Chemelloren semea. Urte bereko irailaren 4an bataiatu zuten eta 1933ko maiatzaren 23an sendotza egin zuen.

1945ean sartu zen Pelotaseko San Frantzisko Paolakoaren apaizgaitegian, eta han 1951ra arte ikasi zuen. 1952tik 1954ra filosofia ikasi zuen Buenos Airesko Apaizgaitegi Pontifizean eta 1955etik 1958ra teologia Buenos Airesko Teologia Fakultate Pontifizean. 1958ko abenduaren 16an apaiztu zen São Marcosen, Antônio Zattera Pelotasko apezpikuaren eskutik.

1977ko irailaren 1ean, Paulo VI.ak elizbarruti bereko ordinario izendatu zuen, eta urte bereko azaroaren 4an kargua hartu zuen. 2005etik 2011ra Amazoniako Apezpiku Batzordeko presidentea izan zen.

2009ko uztailaren 1ean, Benedikto XVI.a aita santuak bere erretiroa onartu zuen. Jayme Henrique Chemello apezpikua Pelotasen hil zen 2025eko abuztuaren 29an, 93 urte zituela.

## Ondorengotza apostolikoa 
## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
O Viso (Redondela)

**Santa María do Viso**, Espainiako ipar-mendebaldeko Redondela udalerrian dagoen parrokia bat da, Galizia erkidegoko Pontevedrako probintzian.

2014an 1.504 biztanle zituen.
Chapela (Redondela)

**San Fausto de Chapela** Espainiako Galizia autonomia erkidegoko Pontevedrako probintziako Vigoko eskualdean dagoen Redondela udalerriko parrokia bat da. 2009ko erroldaren arabera 7.672 biztanle zituen. Vigoko itsasadarraz bestalde Moaña udalerria du.

## Kirola 
Club de Remo Chapela arraun taldearen egoitza da.

## Iruditegia 

Fitxategi:Chapela-desde-pinar-do-crego.jpg|Chapelaren ikuspegia.
Fitxategi:Chapela-vieja-parroquia-de-san-fausto.jpg|San Fausto eliza.

## Kanpo estekak
Miss International Queen 2012

**Miss International Queen 2012** emakume transgeneroentzako Miss International Queen nazioarteko edertasun-lehiaketaren zortzigarren edizioa izan zen. Thailandiako Pattaya hiriko ''Tiffany's Show Pattaya* antzokian egin zen 2012ko azaroaren 2an. Filipinetako Kevin Balot modeloak irabazi zuen nazioarteko miss erreginaren koroa, hura aurreko edizioaren irabazlea izandako Sirapassorn Atthayakornengandik jasoz.

## Emaitzak 
### Sailkapena 
### Sari bereziak 
## Lehiakideak 
Nazioarteko 25 lehiakidek edo erreginagaik hartu zuten ederrenaren koroa eskuratzeko lehian.

### Debutak 
Miss International Queen lehiaketan aurreneko aldiz parte hartu zuten herrialdeak:

* *'**
* ****
* ****
* ****
* ****
* ****
* **'''

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
* Webgune ofiziala
Espigüete

**Espigüete**, Espainiako iparraldean dagoen mendi bat da, Gaztela eta León erkidegoko Palentziako probintzian eta Kantauriar mendikatean. 2.450 metroko garaiera du.

Fuentes Carrionas mendigunean dago, Velilla del Río Carrión udalerriko Cardaño de Abajo herriaren aldamenean.
Skowhegan herria (Maine)

**Skowhegan** Ameriketako Estatu Batuetako Maine estatuko udalerri bat da, Somerset konderrian Konderriaren eskualde-burua da. 2020ko erroldaren arabera, herriak 8.620 biztanle zituen. Halaber zen bereko erroldak esleitutako lekua dauka.

Skowhegan, jatorriz, abenaki nazioko kideak bizi ziren, Skowhegan izena eman ziotenak, "arrainak ikusteko tokia" esan nahi duena. IV. anglo-abenakiar gerrak eskualdea uztea behatu zituen.

Geografia

Skowhegan 44°46′6″N 69°40′39″W koordenatuetan dago. Estatu Batuetako Zentsuaren Bulegoaren arabera, Skowheganek 156.6 km²-ko azalera du, horietatik 152,41 km² lurrari dagozkio eta 4,19 km² ur-masak dira.

## Demografia 
2010eko zentsuaren arabera, 8.589 pertsona bizi ziren Skowheganen. Biztanleriaren dentsitatea 54,85 biztanle/km²-koa zen. 8.589 biztanleetatik, % 96.95 zuriak ziren, % 0.36 afroamerikarrak, % 0.41 amerindiarrak, % 0.69 asiarrak, % 0.01 Ozeano Bareko uharteetakoak, % 0.08 beste arraza batzuetakoak eta % 1.5 bi arraza edo gehiagokoak. Populazio osoaren %0.51 hispanoak edo latinoak ziren, edozein arrazatakoak.

## Erreferentziak
Nikolaos Diligiannis

**Nikolaos Diligiannis** (; Atenas, 1845 – Paris, 1910eko urtarrilaren 5a) greziar diplomazialari eta politikaria izan zen. Greziako lehen ministroa izan zen 1895eko urtarriletik maiatzera.

Atenasko Unibertsitatean Zuzenbidea ikasi zuen, eta diplomazia zerbitzuan egin zuen ibilbidea. Greziako enbaxadako idazkaria izan zen Konstantinoplan, eta ondoren Greziako enbaxadorea Belgraden, Parisen eta Madrilen. Hagako Konbentzioetan greziar ordezkaria eta Komite Olinpiko Grekoaren sortzaileetako bat ere izan zen.

1895eko urtarrilean lehen ministro izendatu zuten Charilaos Trikoupisen azken gobernua erori ondoren. Diligiannisen gobernua politikari independenteek osatu zuten, eta bera arduratu zen Kanpo Arazoetako eta Barne Arazoetako ministerioez. Urte hartako maiatzeko hauteskundeak antolatu zituen eta Theodoros Diligiannis haren aitaren lehengusuari eman zion gobernua.

Nikolaos Diligiannis enbaxadore izendatu zuten berriro Parisen, eta han hil zen.
Sara Al-Saqqa

**Sara Al-Saqqa** edo **Sarah El-Saqqa** (arabieraz, سارة السقا»; Gazan, Palestina, 1992ko otsailaren 18a) palestinar medikua da. Gazako historia medikoko lehen zirujau bihurtu zen, eta Gazaren ahalegin medikoaren erreferente, krisi humanitario larrian eta errefuxiatu palestinarren behartutako olatuan, Israel eta Gazaren arteko 2023ko gatazka armatuan.

Ospitaleko egunerokotasuna eta Palestinako biktimei eman beharreko arreta 2023ko urriko gerra-garaiaren aurretik eta garaian zabaldu izanak ikusgarritasun publikoa eta jarraipen mediatiko oso esanguratsua eman zion. Erabaki horregatik eta medikuntzaren ikuspegitik gerrako krimenak erregistratzen laguntzeagatik, BBC irrati-telebista britainiarrak eragin handiena izan zuen 2023ko munduko emakumeen artean nabarmendu zuen.

## Ibilbidea 
Al-Saqqak Medikuntza ikasi zuen Gazako Unibertsitate Islamikoan eta ondoren kirurgia laparoskopikoan masterra lortu zuen Londresko Queen Mary Unibertsitatean. Graduatu eta gutxira, Al-Shifa ospitalean hasi zen zuzenean lanean, eta Gazako Zerrendan kirurgialari espezializatu zen lehen emakumea izan zen.

2023ko urrian Hamasek egindako erasoen eta Israelek airez erantzuteko egindako erasoaren ondoren, zibil palestinarrak Gazako iparralderantz joan behar izan zuten, eta Al Saqqakek ospitalean lan egitea erabaki zuen. Han, medikuntza eta dibulgazio lana uztartu zituen. Gerrako zurrunbiloaren aurretik bere sare sozialak (batez ere Instagram) erabili zituen Gazaren berezitasunak eta hiri-nortasuna zabaltzeko, nahiz eta Israelek apartheid analogia egin. Gazako larrialdi-egoeraren berri ematen hasi zen; milaka hildakoen, zaurituen kudeaketa-krisiaren berri eta hiriaren zati handi baten hondakinak suntsitzearen berri eman zuen. ospitalean izan ziren hainbat eraso eta leherketa eta horietako batean bere mentore nagusietako bat hil zen, Ayman Abu al-Auf doktorea.

2023ko udazkenean, BBCren *100 Women* hautaketan munduko emakume inspiratzaile eta eragingarrienetariko baten izendapena jaso ondoren, Al Saqqak uko egin zien Israelek Gazako iparralderanzko ebakuazio zibilerako emandako aginduei, eta Zerrendako hegoaldeko ospitaleetan lanean jarraitu zuen. Han, egoerak nabarmen egin zuen okerrera, telefono, internet eta elektrizitate etenekin, eta ehunka zauritu pilatu ziren ospitalean, hondatutako eta eraitsitako instalazio batzuekin. Al-Saqqak amatasunean lan egin zuen hondakinetatik erreskatatutako emakume haurdunekin. Hala ere, artilleriaren errepikapen eta hurbiltasunaren ondorioz, 2024ko hasieran Gaza hegoaldeko Rafah Eremurantz abiatu zen, bere familiarengandik gertu zirujau lanetan jarraitzeko.

## Erreferentziak
Percival Everett

**Percival Leonard Everett II** (New York, 1956ko abenduaren 22a) estatubatuar idazlea da, Pulitzer Saria irabazitakoa eta Kaliforniako Hegoaldeko Unibertsitateko ingeleseko irakasle ospetsua. "Patologikoki ironikotzat" jo du bere burua, eta genero ugari arakatu ditu, hala nola mendebaldeko fikzioa, misterioak, thrillerrak, satira eta fikzio filosofikoa. Bere liburuak satirikoak izan ohi dira, Estatu Batuetako arraza eta identitate gaiak aztertzera bideratuak.

## Eleberriak 
** *Suder* (Viking Books, 1983)
** *Walk Me to the Distance* (Clarion Books, 1985)
** *Cutting Lisa* (Ticknor & Fields, 1986)
** *Zulus* (The Permanent Press, 1990)
** *For Her Dark Skin* (Owl Creek Press, 1990)
** ''God's Country* (Faber & Faber, 1994)
** *Watershed* (Graywolf Press, 1996)
** *The Body of Martin Aguilera* (Owl Creek Press, 1997)
** *Frenzy* (Graywolf Press, 1997)
** *Glyph* (Graywolf Press, 1999)
** *Grand Canyon, Inc.* (Versus Press, 2001)
** *Erasure* (University Press of New England, 2001)
** *A History of the African-American People (proposed) by Strom Thurmond, as told to Percival Everett and James Kincaid* (with James Kincaid) (Akashic Books, 2004)
** *American Desert* (Hyperion Books, 2004)
** *Wounded* (Graywolf Press, 2005)
** *The Water Cure* (Graywolf Press, 2007)
** *I Am Not Sidney Poitier* (Graywolf Press, 2009)
** *Assumption* (Graywolf Press, 2011)
** *Percival Everett by Virgil Russell* (Graywolf Press, 2013)
** *So Much Blue* (Graywolf Press, 2017)
** *Telephone* (Graywolf Press, 2020)
** *The Trees* (Graywolf Press, 2021; UK: Influx Press)
** *Dr. No* (Graywolf Press, 2022)
** *James'' (Doubleday Publishers, 2024)

## Kanpo estekak
Amy Acker

**Amy Louise Acker** (1976ko abenduaren 5ean jaioa) estatubatuar aktorea da. Bereziki ezaguna da  pertsonaiak  antzeztu zituelako Angel  (2001-2004) telesail dramatikoan, bai eta Kelly Peyton ere Alias (2005-2006) telesailean. 2012tik 2016ra bitartean Root pertsonaia antzeztu zuen Person of Interest (2012-2016) zientzia-fikziozko telesail dramatikoan. 2017tik 2019ra, Caitlin Strucker protagonista izan zen The Gifted superheroien telesail dramatikoan, Marvel Comicsen X-Men-en oinarrituta.

## Filmografia 
### Filmak 
### Telebista
### Weba
## Sariak eta sari-proposamenak
## Kanpo estekak 
* 
*
Cochabambako artxidiozesia

**Cochabambako artxidiozesia** (, ) Erromatar Eliza Katolikoaren boliviar artxidiozesia da. 1847ko ekainaren 25ean ezarri zen elizbarruti gisa eta 1975eko uztailaren 30ean artxidiozesi mailara igo zen. Artzapezpikuaren egoitza Cochabamban dago. Egun artzapezpikua Oscar Omar Aparicio Céspedes da.

## Ordinarioak 
### Cochabambako apezpikuak 
* José María Yánez de Montenegro (1848-1854)
* Rafael Salinas (1857-1871)
* Francisco María Del Granado (1871-1895)
* Jacinto Anaya (1897-1915)
* Luigi Francesco Pierini (1918-1923)
* Abel Isidoro Antezana y Rojas (1924)
* Julio Garret (1924-1929)
* Tomás Aspe (1931-1942​)
* Juan Tarsicio Senner (1951-1965​)
* José Armando Gutiérrez Granier (1965-1975)

### Cochabambako artzapezpikuak 
* José Armando Gutiérrez Granier (1975-1980)
* Gennaro Maria Prata Vuolo (1981-1987)
* René Fernández Apaza (1988-1999)
* Tito Solari Capellari (1999-2014)
* Oscar Omar Aparicio Céspedes (2014-)

## Apezpiku lagunkideak 
* Francisco María Del Granado (1870-1871)
* Luis Aníbal Rodríguez Pardo (1956-1958)
* Tito Solari Capellari (1998-1999)

## Apezpiku laguntzaileak 
* Francisco María Del Granado (1868-1870)
* Abel Costas Montaño (1968-1974)
* Luis Sáinz Hinojosa (1982-1987)
* Ángel Gelmi Bertocchi (1985-2013)
* Manuel Revollo Crespo (1985-1993)
* Robert Herman Flock (2012-2016)
* Carlos Enrique Curiel Herrera (2018-2021)
* Juan Gómez (2018)
* Víctor Iván Vargas Galarza (2021-)

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Louis André

**Louis Joseph Nicolas André** frantziar militarra eta Frantziako Gerra ministroa izan zen 1900etik 1904ra. Franmazona eta Hirugarren Errepublikari oso leial, katolikoen eta antiklerikalen aurkako militantea zen. *Affair Des Piches*-aren bultzatzailea izan zen, eskandalua non talde masonikoetatik salaketak jaso zituen, armadako ofizialak katoliko praktikanteak zirela jakinaraziz, haien igoerak ukatzeko asmoz.

1876an, Louis Andrék Marguerite Chapuy opera abeslariarekin ezkondu zen, zeinak Micaëlaren papera sortu baitzuen Bizeten *Carmen* operaren estreinaldian 1875eko martxoan.

## Biografia 
Kapitain mailarekin, Frantzia-Prusia Gerran parte hartu zuen eta *École Polytechnique*-ko zuzendaria ere izan zen. 1900eko maiatzean, Gaston de Galliffet jenerala erretiratu ondoren, Gerra ministro izendatu zuten Waldeck-Rousseau gobernupean. Andrék Itsas Armada klerikalaren eraginpetik askatzen saiatu zen eta ofizial errepublikarrak ongi etorri zituen, Komba administraziopean ere. 1902an, zerbitzu militarra bi urtera gutxi gorabehera murrizteko lege-proiektu bat proposatu zuen, eta 1905ean onartu zen, Andréren dimisioa eman ondoren. 

1904an, mugimendu klerikal-nazionalista batek Andréren aurkako salaketak aurkeztu zituen fitxategi masonikoaren eskandaluaren ondoren, haren izendapenak Errepublikarekiko leialtasun handia eta kleroarekiko etsaitasuna zuten ofizialen kopurua handitu zuela argudiatuz, langileen kudeaketa trebetasunengatik hautatuak izan beharrean. Jean Guyot de Villeneuve diputatu nazionalistak Frantziako Asanblea Nazionalean salatu zuen. Gabriel Syveton diputatu nazionalistak aurpegian jo zuen Asanblea berean. Salaketa hauek eta beste batzuek 1904ko urrian dimisioa ematera behartu zuten. Andréren ordez Berthaudek jarri zuen bere lekua.

## Kanpo estekak
Oruroko elizbarrutia

**Oruroko elizbarrutia** (, ) Erromatar Eliza Katolikoaren boliviar elizbarrutia da. 1924ko azaroaren 11n ezarri zen. Apezpikuaren egoitza Oruron dago. Egun apezpikua Krzysztof Białasik da.

## Ordinarioak 
* Abel Isidoro Antezana y Rojas (1924-1938)
* Ricardo Chávez Alcazar (1938-1949)
* Bertold Bühl (1951-1953​)
* Luis Aníbal Rodríguez Pardo (1953-1956)
* Jorge Manrique Hurtado (1956-1967)
* René Fernández Apaza (1968-1981)
* Julio Terrazas Sandoval (1982-1991)
* Braulio Sáez García (1991-2003​)
* Krzysztof Białasik (2005-)

## Apezpiku laguntzailea 
* Braulio Sáez Garcia (1987-1991)

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Coroicoko elizbarrutia

**Coroicoko elizbarrutia** (, ) Erromatar Eliza Katolikoaren boliviar elizbarrutia da. 1958ko azaroaren 7an ezarri zen lurralde prelatutza gisa eta 1983ko uztailaren 28an elizbarruti mailara igo zen. Apezpikuaren egoitza Coroicon dago. Egun apezpikua Juan Carlos Huaygua Oropeza da.

## Ordinarioak 
### Coroicoko lurralde-prelatua 
* Tomás Roberto Manning (1959-1983)

### Coroicoko apezpikuak 
* Tomás Roberto Manning (1983-1996)
* Juan Vargas Aruquipa (1997-2022)
* Juan Carlos Huaygua Oropeza (2022-)

## Apezpiku laguntzailea 
* Juan Vargas Aruquipa (1992-1997)

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Santa Cruz de la Sierrako artxidiozesia

**Santa Cruz de la Sierrako artxidiozesia** (, ) Erromatar Eliza Katolikoaren boliviar artxidiozesia da. 1605eko uztailaren 5ean ezarri zen elizbarruti gisa eta 1975eko uztailaren 30ean artxidiozesi mailara igo zen. Artzapezpikuaren egoitza Santa Cruz de la Sierran dago. Egun artzapezpikua René Leigue Cesari da.

## Ordinarioak 
### Santa Cruz de la Sierrako apezpikuak 
### Santa Cruz de la Sierrako artzapezpikuak 
* Luis Aníbal Rodríguez Pardo (1975-1991)
* Julio Terrazas Sandoval (1991-2013)
* Sergio Alfredo Gualberti Calandrina (2013-2022)
* René Leigue Cesari (2022-)

## Apezpiku lagunkideak 
* Fernando de Ocampo (1620-1621)
* José Belisario Santistevan Seoane (1890-1891)
* Daniel Rivero Rivero (1922-1931)
* Sergio Alfredo Gualberti Calandrina (2011-2013)

## Apezpiku laguntzaileak 
## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
San Ignacio de Velascoko elizbarrutia

**San Ignacio de Velascoko elizbarrutia** (, ) Erromatar Eliza Katolikoaren boliviar elizbarrutia da. 1930eko urtarrilaren 27an ezarri zen Chiquitosko bikariotza apostoliko gisa eta 1994ko azaroaren 3an elizbarruti mailara igo zen, gaur egungo izena hartuz. Apezpikuaren egoitza San Ignacio de Velascon dago. Egun apezpikua Robert Herman Flock da.

## Ordinarioak 
### Chiquitosko bikario apostolikoak 
* Bertold Bühl (1931-1941)
* Juan Tarsicio Senner (1942-1949)
* José Calasanz Rosenhammer (1949-1974)
* Federico Bonifacio Madersbacher Gasteiger (1974-1994)

### San Ignacio de Velascoko apezpikuak 
* Federico Bonifacio Madersbacher Gasteiger (1994-1995)
* Carlos Stetter (1995-2016)
* Robert Herman Flock (2016-)

## Apezpiku lagunkideak 
* Federico Bonifacio Madersbacher Gasteiger (1970-1974)
* Carlos Stetter (1995)

## Apezpiku laguntzaileak 
* Carlos Stetter (1987-1995)
* Fernando Bascopé Müller (2022-)

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
La Pazeko artxidiozesia

**La Pazeko artxidiozesia** (, ) Erromatar Eliza Katolikoaren boliviar artxidiozesia da. 1605eko uztailaren 4an ezarri zen elizbarruti gisa eta 1943ko ekainaren 18an artxidiozesi mailara igo zen. Artzapezpikuaren egoitza La Pazen dago. Egun artzapezpikua Percy Lorenzo Galván Flores da.

## Ordinarioak 
### La Pazeko apezpikuak 
### La Pazeko artzapezpikuak 
* Abel Isidoro Antezana y Rojas (1943-1967)
* Jorge Manrique Hurtado (1967-1987)
* Luis Sáinz Hinojosa (1987-1996)
* Edmundo Luis Flavio Abastoflor Montero (1996-2020)
* Percy Lorenzo Galván Flores (2020-)

## Artzapezpiku lagunkidea 
* Alejandro Mestre Descals (1982-1987)

## Apezpiku laguntzaileak 
## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Henry Victor Deligny

**Henry Victor Deligny** Lehen Mundu Gerran aritu zen frantziar dibisio-jeneral bat izan zen.

## Biografia 
Deligny Rennesen jaio zen 1855eko irailaren 5ean, Victor Valéry Deligny etxe-margolariaren eta Anne Émilie Gillesen semea. Saint-Cyr-eko *École Spéciale Militaire*-n sartu zen 1873ko urriaren 27an. 

1903ko uztailaren 12an teniente koronel izendatu zuten, eta Bigarren Armadako Gorputzeko Estatu Nagusiko bigarren komandantea izan zen. 1907ko ekainaren 23an koronel bihurtu zen, eta *École Supérieure de Guerre*-ko Ikasketa zuzendariorde izendatu zuten. 1911ko martxoaren 23an, brigada jeneral izendatu zuten eta Gerra ministroaren infanteriako operazioen arduradun jarri zuten. 

Lehen Mundu Gerra hasi zenean, dibisio jeneral izendatu zuten, eta Bigarren Infanteria Dibisioa zuzendu zuen 1914ko abuztuaren 2tik irailaren 8ra arte. 1914ko urriaren 27an, Marneko lehen guduan, 1. Armada Gorputzaren arduradun izendatu zuten. 

Hiru aldiz zaurituta, bi laudorio eman zizkioten eta Aisneko bigarren guduan izandako paperagatik bereziki nabarmendua izan zen. Delignyk Ohorezko Legioko Ofizial Nagusiaren Plaka jaso zuen 1917ko azaroaren 30ean.

1917ko abenduaren 18tik 1919ko martxoaren 10era arte, 3. Eskualde Militarra zuzendu zuen Rouendik.

## Kargu militarrak 
## Kanpo estekak
Cefn Digolleko gudua

**Cefn Digolleko gudua**, '''*Long Myndeko* gudua'* ("Mendiluze") izenez ere ezaguna, 630. urtean gertatu zen, *Long Mountain-''eko mendilerroan, gaur egungo Galesko Welshpool inguruan. Gudua Northumbriako errege Edwin-en armadaren eta anti-Northumbriar aliantzaren artean izan zen, Gwyneddeko Cadwallon erregea eta Merciako Penda buru zituztela. Gudua Gwyneddeko erresumaren gaineko Northumbriarren nagusitasunaren amaiera ekarri zuen, jarraian Galestarren eraso batez jarraitu zena, Northumbrian barrena. Gutxira Edwin Northumbriakoa hil zuten, gerran, Hatfield Chaseko guduan. 

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Victor Denain

**Victor Léon Ernest Denain** jeneral eta politikari frantsesa izan zen.

## Biografia 
Victor Denain Saint-Cyr-en graduatu zen 1903an zalditerian eta Zaldizko Ehiztarien 6. Erregimentuan zerbitzatu zuen, aireko armadara aldatu aurretik. 1912an *École Supérieure de Guerre*-n sartu zen eta 1914an graduatu zen langile-diploma eta hegazkin-behatzaile gisa. Ondoren, aireko armadan zerbitzatzeko eskatu zuen. 1915eko abuztuaren 15ean, pilotu-lizentzia jaso zuen Chartresko Abiazio Militarreko Eskolan (geroago Chartres-Champhol 122 Aire Basea izango zena). 1915eko irailean kapitain izendatu zuten, eta Frantziako Armadaren zerbitzu aeronautikoko buru izendatu zuten Ekialdeko Frontean (1916-1918).

Komandante mailara igo zuten, eta Levanten zerbitzatu zuen 1919tik 1923ra, eta, beraz, Maxime Weygand jeneralaren babesletzat hartu zuten. Frantzian, 1923an, Errepublikako presidentearen estatuburu militarrean sartu zen. Weygandek Millerand kabinetean sartzeko aukera eman zion 1924an, atzerrian karrera egin aurretik.

1928tik aurrera hiru urtez Poloniako Frantziako misio militarreko buru izan zen. 1933ko martxoaren 10etik 1934ko otsailaren 6ra, Aire Armadako Estatu Nagusiko buru bihurtu zen, Joseph-Édouard Barès jenerala ordezkatuz. Ondoren, Aire ministro izan zen 1934ko otsailaren 9tik 1936ko urtarrilaren 24ra, Gaston Doumergue II, Pierre-Étienne Flandin I, Fernand Bouisson eta Pierre Laval IV.aren gobernuetan. Aire ministro kargua Aire Armadako buru karguarekin konbinatu zuen, eta horregatik du denbora luzez iraun duen errekorra.

Salon-de-Provence Aire Armadako Akademia sortzearen arduraduna izan zen, baita hegazkintza militarraren garapena ere.

Pilotu oso trebea izanik, ikuskapen-hegaldiak egin zituen, benetan ikusgarriak ziren aireko emanaldiak. Adibidez, Aire ministroak bere *Breguet 27* pertsonala Belgradera eraman zuen, bi *Breguet 27* eskuadroik eta *Dewoitine* batek lagunduta, Alexandro I.a Jugoslaviako erregearen hiletara joateko, 1934ko urriaren 17an.

Atzerriko Aire Armadako ikuskatzaile nagusia izanik, erreserbara aldatu zuten Aire Armadako jeneral mailarekin, 1937ko apirilaren 1ean.

1939ko irailaren 2an, Defentsa Nazionaleko Ministerioko misio-ofizial bihurtu zen.

1946ko ekainaren 25ean etxera bidali zutenean, 1.604 hegaldi-ordu zituen.
thumb|Victor Denain jeneralaren hilobia Montlhéryko (Essonne) hilerri zaharrean.
Victor Denain Montlhéryko (Essonne) hilerri zaharrean dago.

## Kargu politiko eta militarra 
## Kanpo estekak
Sucreko artxidiozesia

**Sucreko artxidiozesia** (, ) Erromatar Eliza Katolikoaren boliviar artxidiozesia da. 1552ko ekainaren 27an ezarri zen La Platako (edo Charcasko) elizbarruti gisa, 1609ko uztailaren 20an artxidiozesi mailara igo zen eta 1924ko azaroaren 11n gaur egungo izena hartu zuen. Artzapezpikuaren egoitza Sucren dago. Egun artzapezpikua Ricardo Ernesto Centellas Guzmán da.

## Ordinarioak 
### La Platako apezpikuak 
### La Platako artzapezpikuak 
### Sucreko artzapezpikuak 
* Luigi Francesco Pierini (1923-1939)
* Daniel Rivero Rivero (1940-1951)
* José Clemente Maurer (1951-1983)
* René Fernández Apaza (1983-1988)
* Jesús Gervasio Pérez Rodríguez (1989-2013)
* Jesús Juárez Párraga (2013-2020)
* Ricardo Ernesto Centellas Guzmán (2020-)

## Artzapezpiku lagunkidea 
* René Fernández Apaza (1981-1983)

## Apezpiku laguntzaileak 
## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Joseph de Miribel

**Marie François Joseph de Miribel** frantziar jenerala izan zen.

Hiru aldiz izan zen Armadako Estatu Nagusiko Buru: lehen aldiz 1877ko azarotik 1879ra, bigarren aldiz 1881 eta 1882 artean, eta azkenik 1890etik 1893ra.

## Biografia 
### Lehen urteak 
Marie François Joseph de Miribel 1831ko irailaren 14an jaio zen Montbonnoten, Isère estatuan. Artus de Miribelen (1785-1853), Grenobleko alkatea izan zena 1842tik 1845era, eta Alexandrine de Valori/Valoryren (1790-1868) semea zen. Bost seme-alabetatik laugarren semea zen.

Copin de Miribel familiakoa zen, jatorriz Dauphinékoa eta XVII. mendean nobleziatua.

Joseph de Miribel Henriette de Grouchyrekin (1844-1923) ezkondu zen. Zortzi seme-alaba izan zituzten, tartean Marie de Miribel (1872-1959), kristau inspirazioko gizarte-ongizate ospitale baten sortzailea.

### Karrera 
1851n École Polytechnique-n onartua, Joseph de Miribelek artilleria aukeratu zuen graduatu ondoren.

Krimeako Gerran parte hartu zuen, eta gero Italiako Kanpainan artilleria kapitain gisa. Mexikoko kanpainan aritu zen de Laumière jeneralaren agindupean. 1870eko azaroaren 23an koronel izendatu zuten, Frantziako kanpaina hondamendian zehar, eta Parisen defentsan eta gero Komunaren guduetan parte hartu zuen.

1875eko maiatzaren 3an brigadier jeneral izendatu zuten, eta gero 1880ko uztailaren 24an jeneral maior.

1877ko azaroan, Auguste-Alexandre Ducrot jeneralaren Estatu Nagusiko buru gisa ari zela, 8. Armada Gorputzeko komandantea zen eta Gaëtan de Rochebouëtek, Gerra Ministroak eta Kontseiluko presidenteak, deitu zion Estatu Nagusiko buru izateko. Gobernu honen pean, 1877ko maiatzaren 16ko krisia bete-betean zegoen bitartean, errepublikanoek Errepublika iraultzeko konspirazio militar batean parte hartu zuela susmatzen zuten, beste jeneral batzuekin batera, besteak beste, Rochebouët eta bere nagusi ohia, Ducrot jenerala.

Léon Gambettak estimatua, bere iritzi erreakzionarioak izan arren, Estatu Nagusiko Buruzagi izatera itzuli zen 1881ean, Gambetta Handiaren Ministerioa eratu zenean. "Errepublikanoen Errepublika" sendo ezarri ondoren, estatu kolpearen susmagarri zen ofizial kontserbadore bakarra izan zen, kargu nagusiak mantendu zituena.

Lyonen 28. Dibisioa zuzendu zuen, eta gero ekialdeko mugetan 6. Armada Gorputza. Azkenean, 1890ean, hirugarren aldiz izendatu zuten Armadako Estatu Nagusiko Buruzagi. Artilleria Batzordean ere parte hartu zuen.

1889ko uztailaren 8an Ohorezko Legioko Ofizial Nagusi izendatu zuten.

1890ean Polytechnique Alumni Elkarteko presidente bihurtu zen.

Joseph de Miribel jenerala, Alpeetan ikuskapen batetik itzultzen ari zela iktus batek jota, 1893ko irailaren 12an hil zen, Hauteriveseko (Drôme) Châtelard gazteluan. Bere gorpua Grenobleko (Isère) Saint-Roch hilerrian lurperatuta dago.

## Kargu militarrak 
## Kanpo estekak
Maderas Noruegas

**Maderas Noruegas** Bilbon 1874an sortu zen enpresa bat izan zen. Norvegiako enpresa batek sortu zuen, eta Bilbokoa bere egoitzetako bat izan zen. Federico Langaard, Jorge Iversen, Julio Herman eta Frithjof Plahta enpresariak izan ziren Bilboko egoitzarne bazkideak eta Gregorio Ibarretxe arkitektoak diseinatu zuen enpresa. 

Eraikinak 1.600 metro karratu zituen, adreiluzkoa zen eta klasizismoko elementuak zituen. Tximinian ere hainbat dekorazio sartu zituen, ohiko gorriaren ordez. Enpresa zegoen lekuan, gaur egun, Guggenheim Bilbao Museoa dago.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Potosíko elizbarrutia

**Potosíko elizbarrutia** (, ) Erromatar Eliza Katolikoaren boliviar elizbarrutia da. 1924ko azaroaren 11n ezarri zen. Apezpikuaren egoitza Potosín dago. Egun apezpikua Nicolás Renán Aguilera Arroyo da.

## Ordinarioak 
* Cleto Loayza Gumiel (1924-1968)
* Bernardo Leonardo Fey Schneider (1968-1983)
* Edmundo Luis Flavio Abastoflor Montero (1984-1996)
* Walter Pérez Villamonte (1998-2009)
* Ricardo Ernesto Centellas Guzmán (2009-2020)
* Nicolás Renán Aguilera Arroyo (2020-)

## Apezpiku lagunkidea 
* Bernardo Leonardo Fey Schneider (1956-1968)

## Apezpiku laguntzaileak 
* Bernardo Leonardo Fey Schneider (1952-1956)
* Bernardino Rivera Álvarez (1976-2000)
* Toribio Ticona Porco (1986-1992)
* Ricardo Ernesto Centellas Guzmán (2005-2009)

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Osric Deirakoa

**Osric** (633an edo 634an hil zen) Deirako erregea izan zen (632-633 edo 633-634 artean), Ingalaterra iparraldean. Northumbriako Edwin erregearen lehengusua zen, Edwin-en osaba Etelriko Deirakoaren semea baitzen. Osric, gainera, Oswineren aita izan zen, Deirako erregea ere.

Edwin Cadwallon ap Cadfan (Gwynedd) eta Pendaren (Mercia) aurkako borrokan hil ondoren, Northumbriako Erresuma nahasmenduan erori zen: **Eanfrith** Berniciako azpi-erresuman boterera igo zen, eta Osric Deiran nagusitu zen. Bedaren arabera, Osric, Eanfrith bezalaxe, kristaua zen baina boterea hartu zuenean berriro paganismora itzuli zen.

Edwin hilik, Cadwallonek bere inbasio suntsitzailea jarraitu zuen Northumbrian. Bedak dioenez, Osric Cadwallon “hiri sendo batean” setiatu zuen, baina Cadwallonek ustekabean indar guztiekin atera eta Osric eta bere armada osoa suntsitu zituen.

Hurrengo urtean, Osric eta Eanfrithen erregealdi laburrak hain gaitzesgarriak izan ziren (beren paganismoagatik), ezen urte hori Osvaldo Berniciakoa kristauaren erregealdiari gehitzea erabaki baitzen. Azken honek Cadwallon garaitu eta Bernicia zein Deira batu zituen, Osric eta Eanfrithen erregealdiak ia ahaztu zitezen.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Tarijako elizbarrutia

**Tarijako elizbarrutia** (, ) Erromatar Eliza Katolikoaren boliviar elizbarrutia da. 1924ko azaroaren 11n ezarri zen. Apezpikuaren egoitza Tarijan dago. Egun apezpikua Jorge Ángel Saldías Pedraza da.

## Ordinarioak 
* Ramón Font y Farrés (1924-1947)
* Juan Niccolai (1947-1974)
* Abel Costas Montaño (1974-1995)
* Adhemar Esquivel Kohenque (1995-2004)
* Francisco Javier Del Río Sendino (2006-2019)
* Jorge Ángel Saldías Pedraza (2019-)

## Apezpiku lagunkideak 
* Juan Niccolai (1944-1947)
* Adhemar Esquivel Kohenque (1992-1995)

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Sherburn in Elmeteko gudua

**Sherburn in Elmeteko gudua** Ingalaterrako Lehen Gerra Zibilaren amaiera aldean gertatu zen ekintza bat izan zen. Ingalaterrako erregezaleen unitate bat, errege Karlos I.aren Estatu-idazkari zen Lord Digbyren gidaritzapean, Eskoziara ihesian sartzen eta han eskoziar erregezaleekin bat egiten saiatu zen. Iparralderantz zihoazela, Yorkshiretik barrena, Sydnam Poyntzek gidatutako parlamentari-armadak jarraitu zien. Poyntzek ez zekien erregezaleen kokalekua, eta erregezaleek aukera baliatu zuten Sherburn in Elmet herrixkan parlamentarien unitate txiki bati gauez segada eta erasoa egiteko.

Hala ere, erregezaleek ihesi zihoazen parlamentarien soldaduak beren gizonak zirela uste izan zuten, eta nahasmenduan panikoa zabaldu zen. Ondorengo ihesean, parlamentariek ehunka erregezale preso hartu zituzten. Hauek, gainera, Digbyren gurdi pribatua harrapatu zuten, non gutun eta agiri konprometigarri ugari aurkitu baitzituzten.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
Wellingtongo artxidiozesia

**Wellingtongo artxidiozesia** (, ) Erromatar Eliza Katolikoaren zeelandaberritar artxidiozesia da. 1848ko ekainaren 20an ezarri zen elizbarruti gisa eta 1887ko maiatzaren 10ean artxidiozesi mailara igo zen. Artzapezpikuaren egoitza Wellingtonen dago. Egun artzapezpikua Paul Martin da.

## Ordinarioak 
### Wellingtongo apezpikuak 
* Philippe Viard (1848-1872)
* Francis Redwood (1874-1887)

### Wellingtongo artzapezpikuak 
* Francis Redwood (1887-1935)
* Thomas O'Shea (1935-1954)
* Peter McKeefry (1954-1973)
* Reginald Delargey (1974-1979)
* Thomas Williams (1979-2005)
* John Dew (2005-2023)
* Paul Martin (2023-)

## Artzapezpiku lagunkideak 
* Thomas O’Shea (1913-1935)
* Peter McKeefry (1947-1954)
* John Dew (2004-2005)
* Paul Martin (2021-2023)

## Apezpiku laguntzaileak 
* Owen Snedden (1962-1981)
* John Dew (1995-2004)

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak
El Altoko elizbarrutia

**El Altoko elizbarrutia** (, ) Erromatar Eliza Katolikoaren boliviar elizbarrutia da. 1994ko ekainaren 25ean ezarri zen. Apezpikuaren egoitza El Alton dago. Egun apezpikua Giovani Edgar Arana da.

## Ordinarioak 
* Jesús Juárez Párraga (1994-2013)
* Eugenio Scarpellini (2013-2020)
* Giovani Edgar Arana (2021-)

## Apezpiku laguntzaileak 
* Fernando Bascopé Müller (2010-2014)
* Eugenio Scarpellini (2010-2013)
* Pascual Limachi Ortiz (2019-2021)

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak