Estrella Mazzoli de Mathov

**A. Mazzoli Mathovekoa** (Argentina, 1911ko martxoaren 23a – Ibidem, 1991ko urtarrilaren 5a) zientzialaria, fisikaria izan zen. 1949an Buenos Airesen izpi kosmikoen ikerketan lagundu zuen.

1956ko Argentinako Elkarte Fisikoaren Bileran (AFA) parte hartu zuen, Peruko Fisika Gelan (222, Buenos Aires), Horacio Bosch, Mario Bunge, Ernesto Galloni, Enrique Gaviola, Juan José Giambiagi, Otto Hittmair, Kotestecima Perez eta beste zientzialari batzuekin batera.Estrella Mazzoli de Mathov Buenos Aireseko Unibertsitatean (UBA) lortu zuen doktoretza, *Absorción de radiación cósmica utilizando plomo y aluminio: obtención de un segundo máximo* *(*euskaraz: Erradiazio kosmikoaren xurgapena beruna eta aluminioa erabiliz: segundo maximo baten lorpena) (1948) izeneko tesiarekin, Teofilo Isnardi fisikari argentinarraren zuzendaritzapean.

Graduondoko ikasketak egiten ari zela, doktore tesirako ikerketak egiten zituen bitartean, Estrella Mazzoli erradiazio ionizatzailea detektatu eta neurtzeko erabiltzen diren Geiger Müller kontagailuekin hasi zen lanean.

## Doktoretza ondoko lana 
Graduatu ostean, 1949ko martxoan, Brasilera joan zen izpi kosmikoen detekzioari buruzko konferentzia zientifiko batera, eta han izpi horiek detektatzeko proiektu eta teknika berriak ezagutu zituen. Juan G. Roederer fisikari argentinarrak hauxe kontatu zuen:"Buenos Aireseko Unibertsitateko natur eta matematika ikasle talde bat Estrella Mathov katedra laguntzailea Brasilera egindako bidaiaz hitz egiten entzuteko batu ginen. Estrella itzuli berria zen zientzia-konferentzia batetik, zeinetara izpi kosmikoen fisikari handi asko joan baitziren, besteak beste, Cecil Powell, Giusepp "Beppo" Occhialini eta César Lattes brasildarra bera. Gogo handiz, tximista kosmikoen ikerketan sortzen ari ziren proiektu eta teknika berriei buruz kontatzen zien guztiei. Estrella Mazzoli Geiger kontagailuekin lanean ari zenez, fisikako ikasleak, ni barne, argazki-emultsio nuklearrak erabiliz partikulak detektatzen parte hartzera animatu gintuen. Teknika berri hori bereziki erakargarria zen, ez baitzuen ekipo elektroniko konplexu eta garestirik behar". 
Graduondoko ikasleak teknika berria erabiltzera bultzatzeko, erakutsi gabeko zenbait argazki-plakarekin itzuli zen hitzalditik. Ohiko argazki-plaken antzekoak ziren, baina pikor lodiko eta ultra fineko emultsioak zituzten. Plaka berriak sortzeko, ikasleek beren laborategia sortu zuten unibertsitatean gordetzeko gela txiki batean, erabiltzen ez zen gela batean. Estrella Mazzolik aurkeztutako teknikaren abantaila zera izan zen, plakak prestatzeko ez zela ekipamendu konplexurik edo garestirik behar.

Plakak altitude handian atmosferan jarri eta errebelatu ostean, ikasleek handitze handiko mikroskopio optiko bat erabili zuten, maileguan uzteko modukoa, izpi kosmikoak zeudela agerian uzten zuten arrastoak bilatzeko. Arrasto horiek zilar-ale lerro bat edo batzuk bezala agertzen ziren, plakan zehar pasatu ziren elektrikoki kargatutako partikulen ibilbideak erakusten zituztenak. Errebelatu ostean, arrastoak aztertu egin zitezkeen partikularen karga elektrikoa eta energia errebelatzeko.

1950-1951n, Beatriz Susana Cougnet de Roederer eta Juan G. Roederer estudianteek argazki-emultsio nuklearrak zituzten plakak erakutsi zituzten altitude handietan Andeetako mendikatean, eta mesoi pi edo *pioi* izeneko partikula subatomikoen bigarren detekzio informatua lortu zuten.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak