Agica Lakić

**Agica Zekov Lakić** (serbieraz zirilikoz: *Агица Зеков Лакић*) militar montenegroarra izan zen Balkanetako Gerretan

## Biografia 
### Lehen urteak 
1860ko martxoaren 9an jaio zen. Zortzi urte zituela, ama galdu zuen (Višeko Vojvodićakoa zen), eta 1867an hil zen. Aita Drekale zuen, baina Zeko ezizenez gogoratzen da.

Agica Lakićen aitona, Zak, Rade gotzainak kondekoratu zuen, beste hogeita bat Bjelopavlićekin batera, Paulo I.a enperadorearen irudia zuen errusiar domina batekin, "*Karkovača*" bezala ezagutzen dena, 1839an Karkova Lukako guduan erakutsitako heroismoagatik.

1871n Ždrebaonikeko lehen hezkuntzako eskolan matrikulatu zen, eta bertan lau maila amaitu zituen. Montenegrok Turkiari gerra deklaratu zionean 1876an, Agicak, adingabea izan arren, Montenegroko armadan boluntario aurkeztu zen.

1876tik 1878ra Askapen Gerran borrokatu zen, armak eskuan zituela borrokalari gisa, eta gerraren amaieran, alfabetatu gutxietako bat zenez, konpainia bateko eta gero batailoiko eskribau bihurtu zen. Gerra amaitu zenean, bake garaiko pelotoi komandante izendatu zuten, eta 1885ean Podgoricara bidali zuten artilleria ikastaro bat egitera. Geroago, Bjelopavlić Brigadako artilleria komandante bihurtu zen.

### Balkanetako Gerrak eta Lehen Mundu Gerra 
1911ko azaroaren 2an, Bjelopavlić Brigadako komandante izendatu zuten. 1912ko urrian Bardanjolteko guduetan, eragozpen handiak izan zituen komandante gisa, Bjelopavlić batailoien baj-engatik (egun batzuk lehenago, Mirko printzea Bjelopavlić Brigadako komandante izendatu zuten, eta Agica bere laguntzaile), eta horrek eragin handia izan zuen geroago 1918an bateratzearen aldekoa izatera eta estatu berria sendotzen eta finkatzen oso inplikatuta egotean.

Lehen Mundu Gerran, Austriako Karlsteinen egon zen preso, eta ohar zabalak utzi zituen horri buruz.

### Azken urteak 
Gerlari ospetsu eta pertsonaia publiko nabarmen gisa, Danilovgrad auzo ohian instalazio publiko, hezitzaile eta kulturalen eraikuntza lan askoren sustatzailea izan zen.

Jugoslaviako Erresuman, mailaz jaitsi eta erretiroan maior maila jaso zuen. Gertaera honengatik eta Montenegrok Zeta Banaten zuen egoera orokorragatik, etsita sentitu zen eta pixkanaka erabat erretiratu zen bere inguruko bizitza publikotik.

Oso zahartuta sartu zen Bigarren Mundu Gerran, baina bere abertzaletasuna oraindik agerikoa zen orduan. Bizitza osoan askatasunaren alde borrokatu zen gizona izanik, aldekoa zen eta, bere gaitasunen barruan, askapen nazionalerako borrokaren laguntzaile. Partisanoei zuzendutako bere mezu bereizgarria hau zen: *Ez etorri eta ezer kendu indarrez, baina esan iezadazue ahal dudan guztia, eta bidaliko dizuet*. Horrela egin zuen.

Bizitza osoan zehar arduraz eta helburu zehatzez lan egin zuen. Inbidiagarria zen aberastasuna lortu zuen eta nabarmen handitu zuen bere ondarea, eta azken urteetan Bjelopavlić familiako aberatsenetako bat bezala hartzen zen.

1949an hil zen.

## Sariak 
Gerra eta bake garaiko meritu ugariengatik, hauek eman zizkioten: 1875-1878ko Gerren Oroigarria; Ausardiarako Zilarrezko Domina; 1877-1878ko Gerren Errusiako Oroigarria; Danilo I.aren Ordena, IV. gradukoa; Sutsuagatik Zilarrezko Domina; San Stanislaven Errusiako Ordena, II. ordenakoa; Itsas Armada Zuriaren Ordena Arranoa, 5. gradua; San Savaren Ordena, 3. ordena; Jugoslaviako Koroaren Ordena, 4. eta 3. ordena.

Apaingarriak, armarriak eta arma pertsonalak (sablea eta zimitarra) Danilovgradeko Museoan daude ikusgai.

Bere bizitzan lortu zuen guztiagatik, esan daiteke Agica bere garaiko Bjelopavlić ospetsuenetako bat izan zela. Bere garaiko eta tokiko gerlarien artean ohikoa ez den ezaugarri batez apainduta zegoen: parte hartu zuen gertaeren kronikagile talentuduna zen eta letragile samarra, oso leuna goiz hil zen bere seme bakarrari eskainitako poemak idazterakoan. 2 Horrek guztiak pisu espezifikoa ematen dio bere idatzizko ondareari (egia esan, neurrikoa da), eta nortasun sotil eta geruza anitzekoa bezala hitz egiten du berataz.

## Kanpo estekak