Zipreko gatazka

**Zipreko gatazka** XIX. mendean hasi eta gaur egun arte dirauen gatazka etniko eta politikoa da. Zipre uharteko bi komunitate nagusiak ditu protagonista (greko-zipretarrak eta turko-zipretarrak) eta liskarrak sortu dituzten arazo korapilatsuenak estatuaren eraketa, botere banaketa eta 1974ko turkiar inbasioak eta okupazioak eragindako kalteak dira. Auzian garrantzi handia duten beste aktore batzuk ere badira, hala nola, Grezia, Turkia, Erresuma Batua, Nazio Batuen Erakundea eta, azken urteotan, Europar Batasuna.

Gatazka Otomandar Inperioaren eta Britainiar Inperioaren aurkako askapen borrokarekin hasi zen. XX. mendearen hasieran greziar biztanleen helburu nagusia *Enosis*a gauzatzea zen, hau da, Zipre Greziarekin bat egitea. Horretarako, aurretik Kretak, Joniako uharteek eta Dodekanesok egin zuten bezala, greko-zipretarrek kanpoko agintearen kontra egin zuten. Okupatutako lurraldeko biztanleen %82 greko-zipretarrak ziren, baina homogeneotasun etnikoa lortzeko asmoz turkiarrek hegoaldera kanporatu zituzten. Turkiak aurrera eraman zuen garbiketa etnikoak 180.000-160.000 errefuxiatu utzi zituen eta uhartea bi zatitan banatuta gelditu zen. 1983an Ipar Zipreko Turkiar Errepublikak independentzia aldarrikatu zuen, Turkiak baino onartzen ez duena.

Zipreko komunitateen arteko liskarrak konpontzeko eta gatazkari irtenbide politikoa emateko saiakera ugari egin dira, horien artean nabarmenenak Nazio Batuen Erakundearen eskutik iritsi dira. Hala ere, elkarrizketa eta proposamen guztiek oraingoz porrot egin dute. Helburua lortzetik gertuen gelditu zena Annan Plana izan zen, baina 2004an ospatu zen erreferendumean greko-zipretarrek ezezkoa eman zioten.

## Auziak 
Zipreko gatazka XIX. mendean hasi eta gaur egun arte dirauen gatazka politikoa da. Protagonistak uharteko biztanleak dira, bi komunitate nagusitan banatzen direnak: greko-zipretarrak eta turko-zipretarrak. Dena den, badira auzian garrantzi handia duten beste aktore batzuk ere: Grezia, Turkia, Erresuma Batua, Nazio Batuen Erakundea eta, azken urteotan, Europar Batasuna.
* Panhelenismo (edo Ideia Handia; grezieraz, *Megali Idea*): XIX. eta XX. mendeetan greziarren artean indar handia zuen mugimendu irredentista izan zen, aspaldiko Bizantziar Inperioa berreskuratu nahi zuena. Nahiz eta Greziak 1821ean independentzia eskuratu zuen, panhelenismoaren helburua greziar guztiak estatu bakarrean elkartuko zituen egitura politikoa lortzea zen; horretarako jarraitzaileek Itsaso Jonikoan eta Itsaso Beltzean bizi ziren greziarren lurraldeak, Epiro, Mazedonia, Trazia eta Zipre Greziarekin elkartu nahi zituzten. 1919-1922ko greko-turkiar gerraren eta biztanle trukearen ondoren, kontzeptuak gizartearen babesa galdu zuen.
* *Taksim* ("Banaketa"): turkiar askok babesten duen mugimendu politikoa da, Zipreko uhartea bitan banatuta nahi duena, alde greziarrean eta alde turkiarrean. Helburua hala moduz lortu zen Turkiak uhartearen iparraldeko lurraldea indarrez hartu zuenean eta turko-zipretarrek 1983an Ipar Zipreko Turkiar Errepublika aldarrikatu zutenean.

Zipreko gatazkak, baina, bilakaera historiko nabarmena izan du. Hasiera batean Otomandar Inperioaren eta Britainiar Inperioaren aurkako askapen borroka izan zena berehala bihurtu zen bi komunitateen arteko gatazka (batik bat 1960an Ziprek independentzia lortu ostean): bi hizkuntza ofizial, greko-zipretar presidentea eta turko-zipretar presidenteordea, zazpi-hiruko ratioa Ordezkarien Etxean eta gobernuan, beto eskubidea bi komunitateentzat... Dena den, adostasunak ez zuen luze iraun. Arazoak udalerrien antolamenduan (turkiarrek herri mistoetan udalerri bereiziak sortzea eskatzen zuten; greziarrek, aldiz, udalerri bakarra sortzea), zergen ordainketan (turkiarrek zergen %6 baino ez zuten ordaintzen) eta lanpostuen banaketan (gobernuko lanpostuen %30 eta segurtasun nazionalekoen %40 turkiarren esku zeuden) agertu ziren.
* Uhartearen banaketa: Zipreko turkiarren helburu politiko nagusia uhartea bi zatitan banatzea izan da, hau da, *Taksim*a gauzatzea. Soldaduskak derrigorrezkoa izaten jarraitzen du, baina Annan Planaz geroztik instrukzioaren aurkako intsumisioa nabarmen igo da greko-zipretarren artean. Datuen arabera, Zipreko Guardia Nazionalak 10 mila kide ditu (beste 50 mila erreserban), hala ere, ez da uhartean dagoen indar armatu bakarra; Turkiar Armadak 40 mila soldadu baino gehiago ditu Zipren (Zipreko Bake Indarren Turkiar Komandoa), britainiar indarrek 3.500 kide dituzte Akrotiri eta Dhekelia eremuan (Zipreko Britainiar Indarrak), NBEren indarrak (UNFICYP) mila inguru dira eta Greziako Armadak, azkenik, beste mila kide ditu (Zipreko Greziar Indarrak). Greko-zipretarrek hedapen militarra eta kanpoko herrialdeen esku-sartzea gaitzesten dute; turko-zipretarrek, aldiz, euren segurtasuna bermatzeko turkiar indarrak beharrezkoak direla deritzote. 
* Botere banaketa: 1974. urtetik uhartea bateratzeko egin diren proposamenetan komunitate nagusien artean boterea banatzeko saiakerak egin dira. Negoziazio horietan egitura politiko berriaren izatea izan da gatazka handienak sortu dituena: herrialde bateratua, federala, bi estatuk osatutako federazio malgua... Hain zuzen, parlamentuen eta indar banaketen akordioak gertu egon diren bitartean, lurralde banaketa izan da korapilo potoloenak sortu dituena. Alde batetik, turko-zipretarrek uhartea bi administraziotan edo herrialdetan banatzea eskatzen dute; greko-zipretarrek (batik bat errefuxiatuek), bestetik, ez diote uhartearen iparraldeko lurraldera bueltatzeko nahiari uko egiten.
* Errefuxiatuen lur jabetzak: Turkiako Armada uhartean indarrez sartu eta iparraldean garbiketa etnikoa burutu zuenetik 180.000-160.000 errefuxiatu greko-zipretar (eta horien ondorengoak) euren etxe eta jabetzetatik urrun bizi izan dira. Kokatze horiek nazioarteko zuzenbidearen aurka egin dira eta greziarrak kexu dira uhartearen banaketa etnikoa desitxuratzen dutelako. Datuen dantza nabarmena da, alde bakoitzaren interesen araberakoa, baina kolonoen kopurua 40.000 eta 150.000 artean dagoela uste da. Nazioarteko bitartekariek greko-zipretarren kezkak aintzat hartu izan dituzten arren, auzi horren inguruko erabaki bat hartzea legalki eta moralki arazotsua dela uste dute (kolono horietako asko uhartean jaio eta hazi diren zipretarrak dira gaur egun).

Azkenik, Demografia zientzia garrantzitsua izan da gatazkaren bilakaeran, batez ere zipretarren banaketa etnikoa zehazterakoan. K.a. XI. mende inguruan mizenastarrak iristen hasi zirenetik uharteak etenik gabeko greziar presentzia eta nagusitasuna izan du. Turkiarrak, aldiz, Otomandar Inperioaren konkistarekin batera iristen hasi ziren XVI. mendearen amaieran, soldaduei eta euren familiei bertan iraunkorki gelditzeko lur kontzesioak eman zizkietenean. Hala, XVII. mendean zehar turkiar herritarren kopurua azkar hazi zen, baita Inperio berriaren baitan aurrera egiteko islamera aldatu zen greziarren kopurua ere. Azken bi mendeetan kopuru aldetik aldaketa handirik eman ez den arren, Turkiak 1974an garbiketa etnikoa burutu zuen uhartearen iparraldean eta bertan bizi ziren greziarrak (okupatutako lurraldeetako biztanleen %82) hegoaldera kanporatu zituzten. Khirokitia da uharteko aztarnategi arkeologiko nagusienetakoa eta K.a. 4000. urtera arte biztanleak izan zituela uste da. Zipretarrek Asia Txikiarekin etengabeko harremana izango zutela uste dute adituek, aztarnen artean bertako berrikuntza ugari topatu baitira. Brontze Aroan, bestalde, uhartea hititen esku egon zen urte luzez, Ugariteko Erresumaren mende hain zuzen. Hala ere, zipretarrek erresuma propioa ere izan zutela uste da (Alashiya). Merkataritzari esker Antzinako Egiptoko zibilizazioarekin eta ekialdeko Mediterraneoko beste herriekin ere harreman estua izan zuten garai hartan.

Zipretarrek K.a. IV. mendera arte iraun zuen hizkuntza izan zuten (eteoziprera), baina K.a. XI. mende inguruan mizenastarrak iristen hasi zirenetik uharteak etenik gabeko greziar presentzia izan du. Hizkuntza propioa pixkanaka antzinako grezierak ordezkatu zuen. Hain zuzen, uhartearen kokalekua estrategikoa zenez, greziar eta feniziar kolonia ugari sortu ziren (besteak beste, Idalion, Kition, Kourion, Pafos, Salamina eta Tamasos) eta herri askoren konkista bihurtu zen. K.a. VIII. mendetik Zipre asiriarren, egiptoarren eta persiarren mende egon zen.
300px|left|thumb|K.o. II. mendean eraiki zen Pafosko odeoia.
Erromatar Inperioaren banaketan uhartea Ekialdeko Inperioaren barnean gelditu zen. 649. urtean Muawiyah I.aren gidaritzapean Omeiatar Kalifa-herriak Zipre bereganatu zuen eta 668an bizantziarrek eta arabiarrek kondominio bihurtzea erabaki zuten. 300 urteren ostean bizantziar tropek uhartea berreskuratuko zuten X. mendean. Hala ere, ez zen luzerako izango. Lehenengo Gurutzadan Rikardo Lehoibihotzak Zipre bereganatu eta Zaldun tenplarioei saldu zien; 1192. urtetik aurrera uhartea Guy Lusignangoaren eta bere leinuaren mende egongo zen (Zipreko Erresuma). Mamelukoek 1291ko setioan Akre hiria eskuratu ostean, uhartea europarren merkataritza-gune garrantzitsuena bihurtu zen Afrikarekin eta Asiarekin tratuak egiteko. 1489ko otsailean, Zipreko azken erreginak, Katalina Cornarok uhartea Veneziako Errepublikari saldu zion. 

1571. urtean Otomandar Inperioak Zipre konkistatu zien veneziarrei. Feniziarren garaitik bertan gelditzeko asmo gutxi erakutsi zuten merkatariek baino ez zuten ezbaian jarri greziarren nagusitasuna, baina XVI. mendean bertan bizitzen geldituko ziren turkiarrak iristen hasi ziren. Zipretarren banaketa etnikoak aldagai berria zuen. XVII. mendean zehar turkiar herritarren kopurua azkar hazi zen, baita Inperio berriaren baitan aurrera egiteko islamera aldatu zen greziarren kopurua ere. Beraz, otomandarren mende egondako hiru mendeetan zehar bi taldeen arteko bereizketa eman zen, bai erlijioagatik, bai hizkuntzagatik.

Greziako Independentzia Gerra (1821-1829) gertatu zenean, Zipreko greziar askok otomandarren agintetik askatu eta Greziarekin bat egiteko aukera ikusi zuten (Ideia Handia). Zipretarrek ezkutuko laguntza eman zioten Greziari eta, ondorioz, Küçük Pasha uharteko gobernariaren erantzuna bortitza izan zen. 1821eko uztailaren 9an gizartean eragin handia zuten 470 bat greko-zipretar hilarazi zituen, tartean Zipreko Kyprianos artzapezpikua eta Pafosko Khrysanthos, Kitiongo Meletios eta Kireniako Lavrentios apezpikuak. Hurrengo egunean otomandarrek Zipreko monasterioetako abade eta monje guztiak exekutatu eta herrietako greziar buruzagi guztiak espetxeratu zituzten (uztailean zehar guztiak hilko zituzten). 1821. urtean turkiar soldaduek bi mila greko-zipretar baino gehiago hil eta 62 herri erabat desagerrarazi zituzten.
320px|right|thumb|Otomandarrek 1571. urtean Famagustako San Nikolas katedrala meskita bihurtu zuten (2017).
Herritarren hilketak eragin handia izan zuen zipretarrengan eta otomandarren agintearen azken urteak gainbehera urteak izan ziren. 1869. urtean, baina, Suezko kanala ireki zen Egipton eta Zipreren kokaleku estrategikoaren ondorioz, Erresuma Batuak gero eta interes handiagoa erakutsi zuen uhartean. Errusiarrek otomandarrak 1877-78ko gerran garaitu zituztenean, Abdulhamid II.aren inperioa kolokan jarri zen eta Zipre babesteko asmoz, sultanak uhartea Britainiar Inperioaren esku uztea erabaki zuen; Zipreko hitzarmena 1878ko ekainaren 4an sinatu zen.

### Britainiarren agindupean 
#### Lehenengo urteak: 1878-1925 
Zipreko hitzarmenaren ondorioz, uhartea Britainiar Inperioaren protektoratu bihurtu zen 1878ko ekainaren 4an.

Zipretarrek itxaropenez eman zioten ongietorria britainiarren nagusitasunari, izan ere, otomandarren mendeetako utzikeria amaituko zela eta uhartearen modernizazioan aurrerapausoak emango zirela uste zuten. Zipreko greziarrei, gainera, britainiarrek askapen nazionala lortzen lagunduko zietela iruditzen zitzaien. 1878ko uztailaren 22an, Garnet Wolseley goi-komisarioa uhartera iritsi zenean, Kitiongo Kyprianos gotzainak hurrengo agurra egin zion Larnakan: *"Guk (Zipreko greziarrek) gobernu-aldaketa onartu dugu, Britainia Handiak, Joniako uharteekin egin duen bezala, Zipre ama Greziarekin elkartzen lagunduko digula uste dugulako"*. Britainia Handiko agintariek 1881ean egin zuten lehen erroldaren arabera, uhartean guztira 186.173 herritar bizi ziren; horietatik 137.631 (%73,9) greziarrak ziren, 45.438 (%24,4) turkiarrak eta gainontzeko 3.084ak (%1,7) beste komunitate batzuetako kideak (batik bat, maronitak, latinoak eta armeniarrak).

Lehen Mundu Gerraren baitan uhartea ez zen gudu-zelai izan, baina protagonismo nabarmena izan zuen. Erregeak ez zuen Bulgariako Erresumaren kontra borroka egin nahi. Hala eta guztiz ere, azkenean Grezia 1917ko udan sartuko zen bete-betean Lehen Mundu Gerran.

1920an Otomandar Inperioaren eta Lehen Mundu Gerrako aliatuen arteko Sèvresko Itunean sultanak formalki onartu zuen Britainia Handiaren subiranotasuna Zipren. Hiru urte beranduago, 1923an, Lausanako Itunean, Turkiako Errepublika jaioberriak ere onarpena berretsiko zuen. 
300px|right|thumb|Zipreko herritarrak Galini herrian (1927-1931).
XX. mendearen hasiera horietan Greziaren eta Turkiaren arteko borroketatik aparte gelditu zen Zipre. Hala ere, Ideia Handiak eta *Enosis*ak jarraitzaileak erakartzen zituzten Zipreko greziarren artean.

#### *Enosis*aren aldeko lehen saiakerak 
1920ko hamarkadan kolonia berriaren administrazioa eraberritu zen. Kontseilu Legegilea ezarri zen 1926. urtean, zeinetan zipretarrek beraiek zenbait ordezkari aukeratu zitzaketen. Hala ere, aldaketek ez zuten izan aurreikusitako arrakasta eta herritarren parte-hartzea oso eskasa izan zen. 
175px|left|thumb|Nikosiako Armeniar auzoko irudia 1930eko hamarkadan.
Administrazio kolonialak aldaketak egin zituen egoera bideratu nahian: tortura onartzen zen zigor kode berria ezarri zuen, hezkuntza lege berrian greziarren eragina murriztu zuen eta Zipreko Elizaren boterea ahultzen saiatu zen (azken urteetan Eliza Ortodoxoa bihurtu zen greziar nazionalismoaren aldeko indar nagusi komunistekin batera). Alabaina, 1929an Kontseilu Legegileko kideak ziren Kitiongo Nikodemos artzapezpikuak eta Stavros Stavrinakisek Londresera joatea erabaki zuten euren eskaerak aurkeztera. Besteak beste, kexu ziren britainiarrek ez zituztelako Maltako eta Egiptoko kolonietan egindako aurrerapenak egin Zipren eta Lord Passfield kolonietako sekretarioari *Enosis*a gauzatzeko memoranduma aurkeztu zioten. Erantzuna beste behin ezezkoa izan zen. Abokatuak ez zuen Atenasko agintarien mandatua bete eta Ziprera iritsi zenetik administrazio kolonialaren aurkako oposizioa batzeaz arduratu zela egotzi zioten. Kaltetuen kopurua, bestetik, esanguratsua izan zen: 7 protestari hil eta beste 30 zauritu zituzten liskarretan, agintariek 10 zipretar erbesteratu zituzten eta beste 2.606ri zigorrak jarri zizkieten. Era berean, Zipreko turkiarrek osatutako polizia indar berezia sortu zuten, prentsa- eta bilera-askatasunei mugak jarri zizkieten, eta alderdi politikoak, atzerriko ikurrak eta *Enosis*aren aldeko propaganda oro debekatu zuten. Neurri horiekin Zipreko Elizaren eta komunisten eragina ahuldu nahi izan zuten. 1931ko matxinadaren ondoren iritsi zen eta Bigarren Mundu Gerrara arte iraun zuen aginte autokratikoak "Palmerokrazia" izena jasotzen du Zipreko historian, Richmond Palmer gobernariaren deiturengatik.
350px|right|thumb|*Enosis*aren aldeko manifestazioa 1930eko hamarkadan.

#### *Enosis*aren aldeko bigarren saiakerak 
Murrizketak murrizketa, Greziarekin batzearen aldeko mugimenduak bizirik iraun zuen. Hala ere, 1940ko hamarkadan arreta Bigarren Mundu Gerrak bereganatu zuen. 30.000 zipretar inguruk borroka egin zuen britainiarren alde eta gerra amaitu zenean, giroa lasaitu zenez, Britainiar Gobernuak debekuak arintzea erabaki zuen eta bide hori jarraitu nahian, Zipreko Elizak *Enosis*ari buruzko erreferenduma antolatzea erabaki zuen 1950. urtean. Galdeketan greko-zipretarrek bakarrik parte hartu zuten arren, botoen %95,71k babesa eman zion Greziarekin bat egiteari. Britainiarrak, bestalde, Egiptoko Erresuma galtzear ziren eta ez zeuden Ekialdeko Hurbileko beste jabetza bat galtzeko prest. Zipretarrei konstituzio liberalagoa adosteko proposamena egin zieten, baita aurrerapen sozial eta ekonomikoa ekarriko zuen 10 urteko programa bat ere. Greko-zipretarrek, baina, ez zuten amore eman nahi izan. 

Inflexio-puntua 1950. urtean iritsiko zen, Kitiongo Apezpikua Zipreko Artzapezpiku nagusi izendatu zutenean. Makarios III.ak herritarrei zuzenean egin zien lehenengo hitzaldian Zipre Greziarekin batu arte atsedenik ez hartzeko eskatu zien. Atenas hiriburuan ere *Enosis*a ohiko mintzagaia zen eta bertan bizi zen Georgios Grivas greko-zipretar koronelaren ospea handitzen hasi zen. Turkian, aldiz, alarmak piztu ziren. Turko-zipretarrak gutxiengo ziren uhartean eta Ankarako gobernuak ez zituen Greziaren mende utzi nahi. Britainiarrekin, behintzat, babestuta egongo zirela uste zuen. Gatazkak herrialdearen interesa bereganatu zuen eta erakunde ugari sortu ziren Zipreko turkiarren borrokaren alde, besteak beste, Ikasleen Federazio Nazionala, Turkiarren Eskubideen Aldeko Defentsa Batzordea, Traziako Errefuxiatuen Ongizate Erakundea eta Zipreko Turkiarren Elkartea. Elkarte horien helburu nagusia (hasiera batean ez horrenbeste turko-zipretarrena) *Taksim*a gauzatzea zen, hau da, uhartea bitan banatzea: greziar zatian eta turkiar zatian.
300px|right|thumb|Britainiar soldadua EOKAren jarraitzaileak sakabanatzen Nikosiako kaleetan (1956). 
1954ko udazkenean afera gaiztotu egin zen. Egipto galdu ostean, britainiarrek Ekialde Hurbileko komandante buruaren bulegoa eta kuartel militarra Sueztik Ziprera pasako zutela iragarri zuten. Matxinatuek, guztira, 457 pertsona hil zituzten, horien artean britainiar poliziak, militarrak eta gobernu kolonialaren kolaboratzailetzat jo zituzten zenbait greko-zipretar (besteak beste AKEL alderdi komunistako kideak). Aginte koloniala ezbaian jartzen hasi zen. 
250px|right|thumb|Karamanlis (Greziako Lehen Ministroa) eta Menderes (Turkiako Lehen Ministroa) Züricheko bileran (1959ko otsailaren 10a).
Uharteak gerra zibil baten atarian zirudien, greko-zipretarren eta turko-zipretarren arteko liskarrak areagotzen ari baitziren. Hori zela eta, Greziak eta Turkiak gatazkan bete-betean sartu eta konponbide bat bilatzea adostu zuten. Lehen aldiz bi herrialdeek independentzia kontzeptua mahaigaineratu zuten eta britainiarrek bidea ireki zioten Zipreko Errepublika sortzeari. 1959. urtean britainiar, greziar eta turkiar ordezkariak elkartu ziren Zürich eta Londres hirietan, tartean zipretarren Makarios III.a eta Fazıl Küçük. Bertan hiru akordio nagusi adostu zituzten, Zipreko konstituzioaren oinarri izango zirenak: Berme Ituna, Aliantza Ituna eta Ezarpen Ituna. 

Albistea eszeptizismo handiz hartu zuten Zipreko herritarrek. Greziar gehienek independentzia eskertu zuten, nahiz eta etorkizunean ez zuten *Enosis*a lortzeko aukera baztertzen. Turkiarrek, aldiz, errezelo handiagoz hartu zuten albistea, errepublika berrian greziarrek uhartearen kontrola hartuko zutela iruditzen baitzitzaien. Hala eta guztiz ere, albistea ontzat hartu zuten zipretarrek. 
175px|right|thumb|Makarios III.a, Zipreko lehen presidentea (1962).
Dena den, bakeak denbora gutxi iraungo zuen gobernuan (eta kalean). Herrialde jaioberriaren antolaketak elkarlana bultzatuko zuela zirudien arren, buruhauste ugari ekarri zituen eta komunitateen arteko liskarrak piztu ziren. Eztabaidagai nagusiak zergak eta udalerrien eraketa izan ziren. Udalerrien kasuan greziarrak eta turkiarrak ez ziren ados jartzen. Uhartean greko-zipretarrak baino bizi ez ziren 392 herri zeuden, turko-zipretarrak soilik bizi ziren 117, eta bi herritarrak nahastuta zeuden 114. Azken horietan agertu zen desadostasuna: turkiarrek herri mistoetan udalerri bereiziak sortzea eskatzen zuten; greziarrek, aldiz, udalerri bakarra sortzea. Zergei zegokienez, aldiz, nahiz eta turkiarrak zipretarren %18 izan, zergen %6 baino ez zuten ordaintzen (greko-zipretarrek %94) eta gobernuko lanpostuen %30 eta segurtasun nazionalekoen %40 euren esku zeuden. Greziarrek banaketa orekatzeko aldaketak proposatzen zituzten. Hala, presidentearen eta presidenteordearen betoek egoera korapilatu zuten eta estatu-politikaren blokeoa gertatu zen.

#### 1963–1964ko krisia 
Korapiloa askatzeko saiakerek porrot egin zuten. Beraz, 1963ko azaroan Makarios presidenteak gobernuaren blokeoari irtenbidea emateko 13 puntuko proposamena utzi zuen Konstituzio Auzitegi Goreneko hiru epaileen esku. Proposamen horien artean, konstituzioaren berrikuspena eskatzen zuten puntuak zeuden, hala nola, presidentearen eta presidenteordearen beto eskubidearekin bukatzea. Giroa berriro nahasten hasiko zen. Makarios presidenteak eta Küçük presidenteordeak herritarrak lasaitzeko adierazpenak egin zituzten, baina alferrikakoak izan ziren. Komunitateen arteko istiluak larriak izaten hasi ziren. Uhartean zeuden Turkiako soldaduak mobilizatu eta Nikosia iparraldera eta turko-zipretarren herrietara joan ziren; Greziako soldaduak ere greko-zipretarrak bizi ziren eremuetan kokatu ziren. Egoera okertzen hasi zenez, abenduaren 27an presidenteak Berme Itunean parte hartu zuten indarrei (Erresuma Batua, Grezia eta Turkia) dei egin zien laguntza eske eta Su-etenaren Indar Bateratua sortu zuten. Indarrak uhartean zehar zabaldu ziren eta egoera kontrolatzen hasi ziren. Hala ere, 1964ko martxora arte iraun zuten liskarren ondorioz, 364 turko-zipretar eta 174 greko-zipretar hil ziren eta zenbait herritar lekualdatzera behartu zituzten; zehazki, euren eskualdeetan gutxiengo ziren 25.000 turkiar Zipren sortutako enklabeetara eraman zituzten herri-liskarretatik babesteko asmoz, baita 1.200 armeniar eta 500 greziar ere. Gainera, hiriburua bitan zatitzea erabaki zuten greziarrak eta turkiarrak banatzeko: abenduaren 30ean Marra Berdea ezarri zen. Nolanahi ere, turkiarren dimisioaren ondoren sortu zen eta greziarrek bakarrik osatzen zuten Zipreko Errepublikako gobernu berria legitimotzat hartu zuen 1964ko otsailean Nazio Batuen Erakundearen baitako batzordeak eta herritarrak babesteko bake-indarrak bidaltzea erabaki zuen. 1964ko martxoaren 4ko Nazio Batuen Segurtasun Kontseiluaren 186. Ebazpenaren bidez Zipren Bakea Mantentzeko Nazio Batuen Indarra (UNFICYP) sortu zen. Hala eta guztiz ere, banaketa etnikoarekin eta enklabeen sorrerarekin batera bi komunitateen arteko arrakala betikotuko zen. 

Abuztuan Tuomioja bat-batean hil ondoren, NBEk Galo Plaza ekuadortarrarekin beste saiakera bat egitea erabaki zuen. Bitartekariak 1965eko martxoan txosten bat aurkeztu zuen, zeinetan bi aldeak kritikatzen zituen akordio batera iristeko konpromiso faltagatik. Adostasunak lortu nahi izanez gero, greziarrek eskatzen zuten berehalako *Enosis*a eta turkiarren irtenbide banandua alde batera utzi behar zirela defendatzen zuen. Greko-zipretarrek txostenaren ondorioak onartu zituzten, baina turko-zipretarrek Plazari lehenbailehen uko egiteko eskatu zioten, bere karguari ez zegozkion ardurak hartu zituelakoan. Giroak gaiztotzen jarraitu zuen eta NBEk bitartekaritza-lanak bertan behera utzi behar izan zituen; Plazak amore eman zuen eta bere postua ez zuen beste inork hartu. 

AEBek ere bakea lortzeko euren ekimen propioa aurkeztu zuten 1964an. Ekainaren hasieran Turkiak esku hartzeko mehatxu egin ostean, Dean Acheson estatu-idazkari ohiak Zipre Greziarekin batzeko plan bat argitaratu zuen. Proposamena onartzearen truke, Turkiak hainbat onura jasoko zituen. Hala ere, orduan ere bi aldeek kontra egin zuten. Eskuin muturreko junta militarrak bereganatu zuen boterea eta CIAren babesarekin agenda ultra-nazionalista jarri zuen martxan. Horrek arrakalak sortu zituen greko-zipretarren artean. Greziako Juntako ezkutuko buruzagia zen Dimitrios Ioannidisek presioa egin zion Makarios III.ari *Enosis*a lehenbailehen aldarrika zezan; hala ere, presidentea ez zegoen adierazpen hori egitearen alde. Ez zuen Zipre diktadura militarraren mende utzi nahi eta herritarren arteko borroken eta turkiar inbasioaren beldur zen.

Cyprus Airwaysen 284 hegaldiaren ezbeharrarekin batera, uharteko giroak berriro egin zuen okerrera. George Grivas, Guardia Nazionalaren komandantea eta EOKAko buruzagi ohia, turko-zipretar enklabeen ingurua patruilatzen hasi zen Makariosen aginduen kontra eginez. Mugimendu horrek turkiarren erreakzioa ekarri zuen eta azaroaren 15ean berriro liskarrak sortu ziren. Grivasen indarrek 26 turko-zipretar hil zituzten. Makariosek berehala legez kanpokotzat jo zuen administrazio berria, hala ere, bere ahultasunak aldaketa ekarriko zuen gatazka ikusteko modura. Artzapezpikua, gobernuko gainerako kideekin batera, onartzen hasia zen turko-zipretarrek nolabaiteko autonomia politikoa izan beharko zutela eta uhartea Greziarekin bateratzea momentuz ezinezkoa izango zela. Bien bitartean, Greziako junta militarra urduritzen hasia zen. Arrakasta nazionalistak behar zituen etxeko gobernua eta herritarren babesa mantentzeko, eta Zipreko presidentea ez zeukaten laguntzeko prest. Makariosi komunisten jarraitzaile izatea egotzi zioten eta bera eta bere gobernuaren kontrako ekintzak martxan jartzea erabaki zuten. CIAren eta junta militarraren laguntzari esker, George Grivas ezkutuan bueltatu zen uhartera 1971. urtean eta EOKA B talde armatu ultra-nazionalista sortu zuen. 1971. eta 1974. urteen artean talde paramilitarrak Zipreko gobernua kanporatzeko bost plan prestatuko zituen, tartean presidentearen kontrako hilketa saiakerak. Dena den, ekintzek porrot egin zuten.

1974ko urtarrilean Grivas bihotzekoak jota hil zen eta EOKA B taldea Greziako Juntaren esku gelditu zen zuzenean. Luzamenduetan ibili gabe, urte bereko uztailaren 15ean, Greziako Juntak eta Zipreko Guardia Nazionalak estatu-kolpea eman zuten. Matxinoek arrakasta izan zuten. Erasoetan 300 bat greko-zipretar hil zituzten eta Nikos Sampson izendatu zuten presidente berri. Bien bitartean, greziar indarren erantzuna turko-zipretarren hegoaldeko guneak okupatzen hastea izan zen. Baina, inbasioak istilu politikoak eragin zituen Grezian. Azken horrek Nikos Sampson berehala kargugabetzea eskatu zuen eta Zipren militarki esku hartzeari uko egin zion.

Nazioarteko gainontzeko ordezkariek (tartean britainiarrek eta estatubatuarrek) ez zuten begi onez ikusi turkiarren mugimendua. Turkiak hasieratik elkarrizketak eten nahi izan zituela adierazi zuten eta ezbaian jarri zuten herrialde horren asmo ona. Hala ere, ez zuten erasoari kontra egiteko erabakirik hartu. Bestalde, Zipreko Gobernua baliabiderik gabe zegoen. Greziak gatazkan ez zuela militarki parte hartuko esana zuen, eta defendatzeko nahikoa indar ez zutenez, iparraldea babesgabe gelditu zen. Bigarren erasoaldiak izugarrizko arrakasta izan zuen turkiarrentzat eta hiru egunen buruan uhartearen %36,2ren kontrola izatera pasa ziren. Hala eta guztiz ere, turkiarrek euren etxeak hustera eta hegoaldera alde egitera behartu zituzten. Gertakizunak garbiketa etnikoaren adibidetzat jotzen dira. Gainontzeko errefuxiatuak, aldiz, turko-zipretarrak izan ziren. Hain zuzen, 1975. urtean Nazio Batuen Erakundeak laguntza eskaini zien hegoaldean gelditu ziren turkiarrei nahi izanez gero iparraldean kokatzeko; 51.000 inguruk eskaintza onartu eta turkiarrek okupatutako lurretara joan ziren bizitzera.
[500px|right|thumb|[Famagusta hiriko Varosha auzoaren egungo irudia. 1970eko hamarkadako Zipreko turismo-gune garrantzitsuena zen, baina turkiar inbasioaren ondorioz greko-zipretar jabeek bertatik alde egin behar izan zuten; abandonatuta dago gaur egun.]]

Hala, Turkiaren inbasioa uhartearen banaketarekin amaitu zen, *Taksnim*arekin. Iparraldean Turko-zipretar Administrazio Autonomoa sortu zen bitartean, hegoaldean Zipreko Errepublikak iraun zuen, nazioarteko babesa jaso zuena. Dena den, Makariosen heriotzak adostasuna bertan behera utzi zuen urte bereko abuztuaren 3an.

NBEko idazkari nagusi berriak, Javier Pérez de Cuéllarek berriro ekin zion uhartea bateratzeko beste saiakera bati. 1983ko maiatzean Nazio Batuen Batzar Nagusiak Zipreko okupazio indar guztiak erretiratzea eskatzen zuen ebazpen bat onartu zuen, turko-zipretarrak haserre bizian jarri zituena. Hala eta guztiz ere, abuztuan Pérez de Cuéllarrek bi aldeek onartu zuten proposamen multzo bat aurkeztu zuen. Akordioak gertu zirudien unean, ezegonkortasun politikoa iritsi zen Turkiako Errepublikara. 1983ko azaroan ospatu ziren hauteskundeek giroa nahasi zuten herrialdean eta turko-zipretarrek egoera baliatzea erabaki zuten. 1983ko azaroaren 15ean independentzia aldarrikatu eta Ipar Zipreko Turkiar Errepublika sortu zuten. Idazkari nagusiaren eskutik beste bi elkarrizketa multzo martxan jarri baziren ere (1984ko irailean eta 1988ko abuztuan), bi aldeen arteko konfiantza hondatuta zegoen.
250px|left|thumb|UNFICYPeko tropak Akrotirin (1977).
1989an Zipreko Errepublikako Georgios Vasiliou presidenteak Europako Ekonomia Erkidegoarekin bat egiteko asmoa iragarri zuen. Albistea ez zen turkiarren gogokoa izan, Turkiak ere 1987an egin baitzuen eskaera. Hala eta guztiz ere, 1990eko uztailaren 4an uharteak batasunaren parte izateko eskaera formala egitea erabaki zuen. Errepresalia moduan, Turkiak eta Ipar Ziprek deklarazio bateratu bat sinatu zuten, beraien arteko pasaporteen kontrolak ezeztatu eta aduana-batasuna ezartzeko. Egoera korapilatzen ari zen eta nazioarteko beste protagonista batzuk ere agertzen hasi ziren (EEE). Javier Pérez de Cuéllarrek irtenbide baten bila jarraitu zuen bere azken urteetan, hala ere, elkarrizketek ez zuten inongo lorpenik izango.

Boutros Boutros-Ghalik ere ez zuen aurrerapausorik lortuko bere saiakeretan. NBEko idazkari nagusiak lehenik bi aldeen arteko konfiantza sustatu behar zela uste zuen eta egoera bideratzeko zortzi neurri proposatu zituen; horien artean, uharteko indar militarrak murriztea, Varoshak NBEren zuzeneko kontrola izatea, bi aldeen arteko harremanen murrizketak arintzea, uharte osoan errolda bat egitea eta konponbide bati buruzko bideragarritasun-azterketak egitea. Greko-zipretarren presidente berria, Glafkos Kliridis neurri horiek onartzeko prest agertu bazen ere, Rauf Denktaşek berriro ere ezezkoa eman zuen. 1994ko ekainean, bestalde, Korfun (Grezia) ospatu zen Europar Kontseiluan, batzordeak ofizialki berretsi zuen Zipre batasunaren hurrengo zabaltze-fasean sartuko zela. Hasiera batean herrialdeak zigorrari muzin egitea erabaki zuen arren, 2003an epaia onartu eta milioi bat USD ordaindu zizkion Loizidou andreari. Kasuak bidea urratu zuen eta hurrengo urteetan beste errefuxiatu batzuek ere salaketak aurkeztuko zituzten.
250px|right|thumb|Turkiar soldaduen kontrolpeko lurraldeen muga zaintzen duten kartelak (2009).

#### 1996-97ko liskarrak 
Hogei urteko elkarrizketen ondoren, hasieratik bezain urrun zirudien akordio batek. Hala ere, bateratze baten oinarrizko parametroak nazioartean adostuta zeuden: Zipre bi zatitan banatutako federazioa izango zen. Halaber, irtenbide bat espero zen honako arazo hauei aurre egiteko: konstituzio aldaketak, lurralde banaketak, inbasio aurreko jabeei lurrak itzultzea edo konpentsazio-ordainketak, lekualdatutako pertsonak itzultzea, Zipreren desmilitarizazioa, turkiar kolonoen legitimazioa eta bakea mantentzeko etorkizuneko konponketak. Hala ere, turkiarren erantzuna bortitza izan zen eta Otso grisek Tassos Isaak gaztea hil arte kolpatu zuten Nazio Batuen kontrolpeko lurraldean.

Heriotzak Zipreko gizartea astindu zuen. Hiletaren ondoren, abuztuaren 14an, protestak ugaritu ziren eta horietan beste ezbehar bat gertatu zen. Solomos Solomou gazteak Nazio Batuen kontrolpeko guneko muga zeharkatu zuen Turkiako bandera jaisteko asmoz eta horretan ari zela turkiar poliziak tiroz hil egin zuen. Solomou Tassos Isaaken lehengusua zen. Zipreko Errepublikako agintariek ikerketa bat jarri zuten abian eta azken hilketaren errudun Kenan Akin eta Erdan Emanet jo zituen. Manifestazioetan turkiar indarrek bi britainiar soldaduren aurka ere tiro egin zuten. 
150px|right|thumb|Rauf Denktaşen irudia.
1997ak beste krisi baten hasiera markatu zuen, Zipreko Errepublikak errusiar fabrikazioko S-300 misil antiaereoen sistema erosteko asmoa zuela iragarri zuenean. Dena den, krisia 1998ko abenduan amaitu zen eta Zipreko Gobernuak misil horiek entregatzea erabaki zuen.  

Egoerak okerrera egin zuen arren, 1997an Zipreko gatazkaren oinarrizko parametroak aldatu zirela ematen zuen. Hala, Europar Batasunak Zipreko Errepublikarekin bat egiteko hasi zituen negoziazioak akordio berri bat lortzeko katalizatzaile bihurtu ziren. 

Egitasmoa hainbat aldiz berrikusi ondoren, 2003an elkarrizketak kolapsatu ziren Rauf Denktaş plana herritarren botoaren mende jartzearen kontra agertu zenean. Denbora agortzen ari zen, uhartea EBean sartu baino lehenago eman baitzitzaion irtenbidea gatazkari. Recep Tayyip Erdoğan Turkiako lehen ministroaren eta Kofi Annanen arteko bilera ondoren, bateratze saiakerarekin aurrera jarraitzea erabaki zen. Annanen planaren V. proposamena iritsi zen azkenean. Turko-zipretarrek 1974 aurreko egoera berrezartzea ezinezkoa zela argudiatzen zuten, adostutako bi estatuko federazioarekin bateraezina zela. Annan Plana iritzi kontrajarriak gerturatzen saiatu bazen ere (esate baterako, Morfou eta Famagusta hiriak greko-zipretarrei bueltatzea proposatzen zen), bi komunitateetan amore emateko prest ez zeuden herritar ugari agertu ziren, Turkiatik iritsitako herritarrak nazioarteko zuzenbidearen aurka zeudela salatu zuten greziarrek, uhartearen banaketa etnikoa desitxuratzen zutela, eta Annan Planak ez zuela horien gaineko irtenbiderik proposatzen.

Uhartea bateratzeko itxaropena lausotu zen arren, erreferenduma inflexio-puntua izan zen Zipreko gatazkan. Ordezkarien artean adostasun handiak lortu ziren eta herritarrak muturreko jarrerak alde batera uzten hasi ziren. Hala, borroka nazionalista eta defentsa militarraren beharra apaldu zen; esate baterako, nahitaezko soldaduskaren aurkako intsumisioa nabarmen igo zen greko-zipretarren artean. 1960ko hamarkadako istiluetatik banatuta egon zen hiriburuak pasabidea zuen. Hurrengo urteetan uharte osoan zehar muga igarotzeko bide gehiago irekiko ziren; zortzigarrena eta bederatzigarrena (eta oraingoz azkenekoak) 2018ko azaroaren 12an ireki ziren Deryneian eta Lefka-Aplikin.
250px|right|thumb|Ledra kaleko pasabidea ireki zen eguna (Nikosia, 2008ko apirilaren 3a).
Egoera hobetzen ari zela zirudienean, Jristofiasen eta Talaten arteko harremana 2009aren atarian hoztu zen. Gatazka Zipreko Errepublika bere ekonomia-eremu esklusiboan gas esplorazioak egiten hasi zenean piztu zen. Turkia Itsas Zuzenbideari buruzko Nazio Batuen Konbentzioa sinatu ez zuen herrialdeetako bat izan zen eta esplorazioak egiten ari ziren itsas eremuak turkiarrenak zirela aldarrikatu zuen. Herrialde gehienak zipretarren alde azaldu baziren ere, Ipar Zipreko Turkiar Errepublikako presidenteak Turkiaren aldeko adierazpenak egin zituen eta, ondorioz, bi presidenteen arteko harremanak okerrera egin zuen.

2010eko urtarrilaren 31n Ban Ki-moon idazkari nagusia Ziprera joan zen ordezkarien arteko giroa zein zen neurtzera. Turko-zipretarren presidente berriak, Derviş Eroğluk uhartea bateratzeko elkarrizketak oztopatuko zituela ematen zuen, hala ere, bere iritzia aldatu eta estatu federal baten aldeko apostua egingo zuela adierazi zuen. Hurrengo urteetan hainbat bilera antolatuko ziren korapiloa askatzen laguntzeko. 2014ko otsailaren 11n, azkenean, Zipreko Errepublikako Nikos Anastasiadis presidenteak eta Derviş Eroğluk adierazpen bateratua aurkeztu zuten. Bertan etorkizunean abiapuntutzat hartzeko asmo oneko zazpi puntu adostu zituzten, besteak beste, Europar Batasunaren, Greziaren eta Turkiaren babesa izan zutenak.

Greko-zipretarren Andreas Mavroyiannis eta turko-zipretarren Kudret Özersay ordezkarien arteko bilerak 2014ko otsailaren 14an hasi ziren. Konponbidea ekarriko zuten elkarrizketek, baina, porrot egin zuten hiru urte luzeren ostean, 2017an Turkiako presidente Recep Tayyip Erdoğanek turkiar tropak Zipretik ez zituela aterako iragarri zuenean. Nikos Anastasiadisekin eta Mustafa Akıncırekin elkartu ondoren, Greziako, Turkiako eta Erresuma Batuko ordezkariekin ere bildu zen. Alde guztiak akordiotik urrun zeudela egiaztatu zuen. 

2020ko otsailean turko-zipretarren presidenteak *The Guardian* egunkarian Turkian hautsak harrotu zituen adierazpenak egin zituen. Mustafa Akıncıren ustez, Zipre bateratzeko ahaleginak indartu behar ziren, hori egin ezean, Errusiak Krimearekin egin zuen moduan Turkiak gutxinaka Ipar Zipreko Turkiar Errepublika irentsiko zuelako. Gertaera hori, gainera, turko-zipretarrentzat txarra izango zela adierazi zuen. Turkiako presidenteordeak Fuat Oktayk hitz horiek gaitzetsi zituen. Azkenean, 2020ko Ipar Zipreko presidente-hauteskundeetan Akıncık presidentetza galdu zuen bi estatuen irtenbidearen aldeko Ersin Tatarren aurka.

Horrenbestez, uhartea bateratzeko hiru saiakera egin dira 2004tik eta denek porrot egin dute. Azken saiakera 2021ean jarri zuen berriro abian António Guterresek.
[300px|right|thumb|[Feridun Sinirlioğlu eta Andreas Mavroyiannis ordezkarien arteko bilera Ankaran (2014).]]

## Gatazka konpontzeko proposamenak 
Zipreko komunitateen arteko liskarrak konpontzeko eta gatazkari irtenbide politikoa emateko saiakera ugari egin dira. Horien artean nabarmenenak Nazio Batuen Erakundearen eskutik iritsi dira.

Lehenengo ahaleginak 1963-64ko liskarren ondoren iritsi ziren. Nazio Batuen Segurtasun Kontseiluak bakegintzarako bitartekari bat izendatzeko eskatu zion U Thanti eta idazkari nagusiak, alde guztiekin kontsultatu ondoren, Sakari Tuomioja diplomazialaria aukeratu zuen. Tuomiojak nazioarteko arazoa zela adierazi eta zentzuzko irtenbidea *Enosis*a gauzatzea zela iritzi zuen. Hala ere, finlandiarrak ez zuen Ziprek Greziarekin bat egitearen aldeko adierazpenik egin, desegokia iruditu zitzaiolako NBEko ofiziala izanda kide baten desagerpenaren aldeko aldarrikapena egitea. Diplomazialariaren bat-bateko heriotzaren ondotik, Galo Plaza ekuadortarrak, Zipreko idazkari nagusiaren ordezkari berezia zen Carlos Bernadesek eta AEBek ere beste saiakera batzuk egin zituzten. Dena den, garai hartako egoera politikoak ez zuen lagundu akordioa erdiesten.

1974ko turkiar inbasioaren ondoren, Nazio Batuen Erakundea indar handiagoz saiatu da greko-zipretarren eta turko-zipretarren artean bakea lortzen eta uhartea bateratzen. Hala, erakundeko idazkari nagusi guztiek, Kurt Waldheim austriarrarekin hasi eta António Guterres arte, euren proposamena aurkeztu dute konponbidea lortzeko, baina denek porrot egin dute. Helburua lortzeko gertuen izan zen proposamena Annan Plana izan zen. 

Hain zuzen, 2001eko azaroaren 8an, Rauf Denktaş eta Glafkos Kliridis presidenteen arteko elkarrizketak geldialditik irteteko ahaleginean, Segurtasun Kontseiluak Kofi Annan idazkari nagusiari eskatu zion bi aldeei konponketa-eredu bat aurkezteko. 2002ko azaroaren 11n, Annanek NBEko bake planaren jatorrizko bertsioa aurkeztu zuen; proposamen hori izango zen etorkizuneko negoziazioen oinarri. Azkenean, adostasun handiena lortu zuen Annan Planaren V. proposamena iritsi zen:

* Zipreko Errepublika Zipreko Errepublika Batua bihurtuko zen eta bi estatu kidek osatutako federazio malgua izango zen. Iparraldeko turko-zipretar estatuak uhartearen %28,5 hartuko zuen; hegoaldeko greko-zipretarrak, aldiz, gainontzeko %71,5. 
[right|thumb|300px|Ledra kaleko pasabidea [Nikosian (2012).]]
* Alde bakoitzak bere parlamentua izango zuen, baina maila federalean bi egongo ziren: Senatua (greziarrek eta turkiarrek 24na ordezkari izango zituzten) eta Ordezkarien Etxea (48 ordezkariak proportzioan aukeratuko ziren, herritarren banaketaren arabera; hala ere, bakoitzak gutxienez 12 ordezkari izango zituen).
* Botere betearazleko presidentea greko-zipretarren eta turko-zipretarren artean txandakatuko zen, baina komunitate bakoitzak legedi osoari betoa jartzeko eskubidea izango zuen.

Akordioak gertu zirudien arren, ez zen auzi korapilatsuenen gaineko erabakirik adostea lortu: greko-zipretar errefuxiatuen eskubideak, turkiar militarren presentzia, turkiar kolonoen legitimazioa... Beraz, planarekin aurrera jarraitu ahal izateko erabakia herritarren esku uztea erabaki zuten. 2004ko apirilaren 24an erreferenduma izan zen uhartean; turko-zipretarrek plana babestu zuten bitartean (%64,91k planaren alde egin zuen), greko-zipretarrek ezezko biribila eman zioten (%75,83k kontra egin zuen).

Uhartea bateratzeko beste hiru saiakera egin dira 2004tik eta denek porrot egin dute. Azken saiakera 2021ean jarri zuen abian António Guterresek. Gatazkan zeresana daukaten aldeekin bildu ostean, Guterres itxaropentsu agertu zen irtenbidea lortzeko. Hala ere, bi aldeen helburuak urrun dirudite: Europar Batasunak, Greziak eta Ziprek bi eremu eta bi erakunde dituen federazioa (herrialde bakarra) defendatzen dute; Turkiak eta Ipar Ziprek, aldiz, ez dute uste aterki federal baten pean bi komunitateak sartzeko modurik dagoenik eta haien proposamena bi estatu egitekoa da.

## Erreferentziak 
## Bibliografia 
### Euskaraz 

* Ayestaran, Mikel; Ane Irazabal et al. (2017). "Ekialde Hurbila, muinak eta ertzak". *Elkar*. 

### Ingelesez 

## Ikus, gainera 
## Kanpo estekak 
*  Britannica - Cyprus
*  European Union - Cyprus