Kadmio

**Kadmioa** elementu kimiko bat da, **Cd** ikurra eta 48 zenbaki atomikoa dituena. Trantsizio-metal arraro samarra da, biguna eta urdin-zurixka. Bateriatan eta koloregaietan erabiltzen da, esaterako produktu plastikoetan. Minbizia eragiten du.

Airearen bidez isuri den lekutik distantzia handiak egin ditzake, hainbat organismotan pilatuz (soinberak eta oskoldunak batez ere).

## Ezaugarri nagusiak 
thumb|ezkerrera|Kadmioa|205x205px
Kadmioa metal xaflakor eta moldagarria da. Zinkaren antzeko zenbait ezaugarri dauzka, baina azken honek ez bezala, konposatu konplexuak osatzen ditu. Kadmioaren oxidazio-egoera arruntena +2 da, nahiz eta, zenbaitetan, +1 egoeran dagoen kadmioaren adibideak aurki daitezkeen.

## Historia
[thumb|upright|left|[Friedrich Stromeyer]]
Kadmioa (latinez *cadmia*, grezieraz καδμεία *kalamina* kadmioa daraman mineralen nahasketa bat, zeinak Κάδμος Kadmo, Tebasen sortzailea, Greziako pertsonaia mitologikoaren izena daraman), Friedrich Stromeyer-ek,  Alemaniako farmazietan, 1817an saldu zituen zinkezko konposatu kutsatuetan aurkitu zen. Karl Samuel Leberecht Hermannek, aldi berean, zink oxidoaren koloregabetzea ikertu, eta zikinkeria bat aurkitu zuen, lehenik, hidrogeno sulfuroa zuen prezipitazio horiagatik, artsenikoa zela susmatzen zena. Gainera, Stromeyerrek jakin zuen hornitzaile batek zink karbonatoa saltzen zuela zink oxidoaren ordez. Stromeyerrek elementu berria aurkitu zuen zink karbonatoaren (kalamina) ezpurutasun gisa, eta, 100 urtez, Alemania izan zen metalaren ekoizle garrantzitsu bakarra. Metalari latinezko kalamina izena jarri zioten zink mineral horretan aurkitu zelako. Stromeyer ohartu zen kalamina lagin lizun batzuk kolorez aldatzen zirela kalamina bero baina purua ez zenean. Emaitza horiek aztertzen tematu zen, eta, azkenean, kadmio metala isolatu zuen sulfuroa erre eta murriztuz. Pigmentu gisa kadmio horiaren potentziala 1840ko hamarkadan ezagutu zen, baina kadmio faltak aplikazio hori mugatu zuen.

Kadmioa eta bere konposatuak toxikoak izan arren zenbait forma eta kontzentraziotan, 1907ko Codex Farmazeutiko Britainiarrak dio kadmio iodoa sendagai gisa erabili zela artikulazio handituak, guruin eskrofulagarriak eta ospelak tratatzeko.

1907an, Nazioarteko Astronomia Elkarteak nazioarteko angstroma definitu zuen kadmio gorriko (1 uhin-luzera = 6438,46963) lerro espektral baten terminoetan. Hori 1927an onartu zen Pisu eta Neurriei buruzko VII. Biltzar Orokorrean. 1960an, metroaren eta angstrom-en definizioak aldatu ziren kriptona erabiltzeko.

Kadmioaren ekoizpena eskala industrialean 1930eko eta 1940ko hamarkadetan hasi ondoren, kadmioaren aplikazio nagusia burdina eta altzairua estaltzea izan zen, korrosioa saihesteko; Estatu Batuetan, kadmioa 1944an, % 62 eta, 1956an, % 59 plantxatzeko erabili zen. 1956an, Estatu Batuetako kadmioaren % 24 sulfuroen eta kadmioko selenidoen pigmentu gorri, laranja eta horietan bigarren aplikazio baterako erabili zen.

## Erabilera nutritiboa 
Ingestioa zuzenean eman daiteke likido bidez, soldaduretan kadmioa duten hoditerien bidez edo hondakinak ibaietara botatzen dituzten enpresen erruzko ur kutsatuaren bidez. Ez-zuzenezko era ohikoena elikagaien bidezkoa da, mineral hau lurrean aurkitzen denez, animali eta barazkietara igaro daiteke ur kutsatuarekin gertatzen den bezala eta hauetatik gizakietara.  Kadmioa odol-zirkulaziora igarotzen da urdail edo hestean elikagai eta ur kutsatua xurgatu ondoren, aldiz, birikek xurgatuz, arnastua izan denean. Kadmioaren xurgapena hestean bi fasetan ematen da. Lehenengoan, mukosa zelulek hesteko lumenean dagoen kadmioa barneratzen dute. Bigarrenean, kadmioaren zati batek enterozitoen alboko mintz basoa zeharkatzen du odol zirkulaziora igarotzeko.
Egoera normaletan, hau da, kadmio kontzentrazioa baxua denean, zati handiena heste mukosan geratzen da atxikita, gehien bat metalotioneinari lotuta eta ondoren, paretaren ezkatatzearekin ezabatua izaten da. 

## Iturriak 
Erretzaileak ez diren biztanlerian, elikagaiak dira kadmio iturri nagusienak. Hain zuzen, kadmio kontzentrazio altuenak alga, arrain, krustazeo, txokolate eta erabilera dietetikoko janari berezietan aurkitu dira.

Haurrentzako iturri nagusia amaren esnea da, kadmio kontzentrazio altua duten emakumeek esne bidez transmititzen baitute.

Hala ere, nahiz eta digestio aparatuan xurgapena baxua izan (%3-5), nahiko erraz metatzen da gibel eta giltzurrunetan, 10-30 urte iraun dezakeena. Horregatik, animalien erraietan (odolkiak…) ere nahiko kontzentrazio altuan aurki dezakegu kadmioa. Era berean, itsaskietan (bereziki osorik jaten direnak) era esanguratsuetan agertzen da.

Landare jatorriko elikagaiei dagokionez, kadmio kontzentrazio altuenak alga, kakao, perretxiko basatietan eta hazi oleaginosoetan daude. Halaber, zerealak ere kadmio ekarpen nagusiak dira. Izan ere, kadmioan bereziki aberatsak ez diren arren, dietako parte garrantzitsu bat dira. Honen ondorioz, aipaturiko landare jatorriko elikagai hauen ingestio altua duten pertsonek eta begetarianoek, astean, batezbesteko 5,4 ɥg kadmioko kontsumoa izan ohi dute; gomendaturiko dosiaren bikoitza suposa dezakeena. Era berean, bibalbioak (muskuilu, txirla…) eta perretxiko basatiak maiz kontsumitzen duten pertsonek ere ingestio nahiko altua izatera hel daitezke, 4,6 ɥg ingurukoa.

Ondorengo taulan, elikagai desberdinen kadmio kontzentrazioak agertzen dira: 

Bestalde, elikagaiak ez diren kadmio iturrien artean tabakoa eta hautsa aurki ditzakegu. Era natural batean, kadmioa ingurumena erreken (harrien deskonposizioaren ondorioz) bidez nahiz atmosferara baso-sute, sumendi eta erregai-fosilen  eta hiri-hondakinen bitartez askatzen da. Gainera, maila industrialean, zink, fosfato mineralak eta simaurren sorketa industriak dira kadmioaren jatorri nagusiak. 

Bukatzeko, esan beharra dago burdin erreserba gutxi duten gaixoengan kadmioaren eragina bereziki gogorra izan daitekeela.

## Erreferentziak 
## Kanpo-estekak