Durangoko heresia

thumb|Santa Maria elizaren egurrezko arkuteria. Durangoko heresak arkupe honen aurrean erre zituzten.
**Durangoko heresia** XV. mendean (1442-1445) Durangon zabaldu zen erlijio-disidentzia mugimendu bat izan zen. Bultzatzaile nagusia Fray Alonso de Mella izan zen, eta Durangaldeko herri guneetan arrakasta handia izan zuen. Aipatzekoak dira ere Fray Guillermo de Alvisia eta Fray Ángel Tovar.

## Testuingurua 
XIII. menderako, Eliza Katolikoa lehen mailako potentzia zen Europan: erlijio arloan ez eze, ekonomiaren eta politikaren arlo guztietan infiltratua zegoen. Halere, eliza buruek agertzen zuten jokabidea -publiko zein pribatua- ez zetorren bat Ebanjelioaren mezuekin, eta horrek bere baitan disidentzia mugimendu asko eragin zituen. Elizak mugimendu horietako batzuk bereganatu zituen -frantziskotarrak, esate baterako-, eta besteei gogor eraso zien.

Erdi Aroaren garai honetan jende xehearen bizitza mingotsa zen: etengabeko borroka eta lan gogorraren erdian, gosea eta izurritea noiznahi jasaten zuten. Erlijiozko heresiek eta politikazko disidentzia edo iraultzaletasun mugimenduek egoera honi erantzun bezala ulertu izan dira: heriotza osteko zeruaren zain egon beharrean, bizitzaren baldintzak hobetzeko ahalegina. Autore batzuen arabera, Durangoko heresen doktrinak estoikoen *apatheia* kontzeptuarekin eta sufismoarekin lotura nabarmenak ditu.

## Ideologia 
*Fraticelli* frantziskotarren heresiarekin antzekotasunak bazituen ere, hauen aldean oinarri teologiko sakonagoak zituen. Ernesto García Fernándezen iritzian, "*badaude parekotasun batzuk "Izpiritu Askearen Anaiekin" (sexualitateari buruzkoak batez ere), dotrina Joakindarrekin (Espiritu Santuaren Aroaren iristeaz), eta halaber, Wiclifdar eta Hustar XIV. mende amaieran eta XV. mende hasieran azaldutako ideiekin (elizaren aberastasuna, doktore eta teologoek egiten duten liburu santuen interpretazioa, Aita Santuaren kontrako iritziak, eta abar)*". Zentzu horretan, Durangoko heresak, lehen aipatutakoekin batera, Lutherrek XVI. mendean bultzatuko zuen Erreforma protestantearen aintzindaritzat hartzen dira.

Pobretasunaren balio ebanjelikoa aldarrikatzen zuten, bistan denez, aberatsek eta hierarkek ongi ikusten ez zutena. Bestalde, barruko erlijiositatea bultzatzen zuten, elizaren ageriko sakramentuei balioa kenduz (gurutzea gurtzea, eukaristiako eraldakuntza, ezkontza ukatzen zuten, eta seguraski bataioa ere bai). Halere, autore batzuen esanetan, heresia honen oinarria eta ezaugarri bereziena Bibliaren interpretazio askea zen (eliza katolikoaren ikuspegi dogmatikoaren aldean). Joakim Fiorekoaren historiaren teoriaren eta Amaury de Béne-ren jarrera anarkista-mistikoaren eragina nabarmena izan zuten (biak ala biak Izpiritu Askearen doktrinaren oinarriak ere). Hauen arabera, errebelazioaren historian hiru aro bereiz zitezkeen, lehena Aitaren aroa (Itun Zaharrari dagokiona), bigarrena Semearena (Itun Berriari dagokiona) eta hirugarrena, heltzear zegoena, Izpirituarena: bertan burutuko zen Jainkoaren obra, eta bere ezaugarriak maitasuna, alaitasuna, poza, zoriona, atsegina, askatasuna... izango ziren. Izpirituaren aro berri horretan Eliza gainditua izango zen eta ez zuen inolako baliorik izango, "*karitate soilaren erreinu monastikoa*" ezarriz. Bestalde, frai Alfonsoren ustez harreman sexualek esangura berezi bat zuten: bizitza dakarren eta askatzen gaituen maitasunezko atsegina elkarbanatzeak zentzu eukaristiko bat hartzen zuen, salbaziorako eta Jainkoarekin elkartzeko bidea irekiz. Honen kontura, Durangoko hereseak hippien "komuna erotiko" batekin parekatu izan dira.

Bere gutunean ageri denez, frai Alfonsok benetan sinesten zuen Jainkoak berari eta bere mugimendukideei agindu ziela ordenu berria predikatzea. Baina eztabaida teologikorako prest agertu zen arren, bere eskaintzak ez zuen harrera onik izan boteretsuen eta elizgizonen aldetik. Uste denez, frai Alfonsok berak, Durangaldeaz jabetzeko altxamendu armatu bat prestatzen ziharduen ihes egin behar izan zuenean. Joan II.a Gaztelakoak bidalitako inkisizioak erreprimitu zituen eta ehunetik gora heriotza zigorra ezarri ondoren hamahiru erre zituen elizaren aurrean Kurutziagan (gero Kurutziagako gurutzea egingo zuten), eta beste hirurogeita hamar Santo Domingo de la Calzadan eta Valladoliden. Mella bera eta bere lagun frai Guillen tarteko, ihes egitea lortu zuten.
## Erreferentziak 
## Bibliografia gehiago 
* Berrojalbiz Etxebarria, Ander (2016)  *Los herejes del Amboto: Luteranos en el año 1500.* Iruñea: Pamiela.   

## Ikus, gainera 
* Sorgin-ehiza Euskal Herrian

## Kanpo estekak