Grigori Semionov

**Grigori Mikhailiovitx Semionov**, edo **Semenov** (), Transbaikalen eta haratago mugimendu zuriaren buruzagi errusiarra izan zen, 1917ko abendutik 1920ko azarora arte, teniente jenerala eta Baikalgo kosakoen ataman (1919). Ekialde Urruneko Armadako komandanteburu izan zen Errusiako Gerra Zibilean. Izu Zuriaren pertsonaia garrantzitsua ere izan zen. AEBetako armadako inteligentziak kalkulatu zuen urtebetean 30.000 pertsona exekutatu zituela.

## Biografia 
### Lehen urteak eta karrera 
Semionov Siberiako ekialdeko Transbaikal eskualdean jaio zen. Bere aita, Mikhail Petrovitx Semionov, errusiarra zen; bere ama buriatarra. Semionovek mongolieraz eta buriateraz ondo hitz egiten zuen. 1908an Errusiako Armada Inperialean sartu zen eta 1911n Orenburgeko Eskola Militarrean graduatu zen. Lehenik *khorunzhiy* (korneta edo teniente) gisa izendatu zuten, eta *yesaul* (kosako kapitain) mailara iritsi zen, Lehen Mundu Gerran alemaniarren eta austro-hungariarren aurkako borroketan nabarmendu zen, eta San Jorgeren Gurutzea irabazi zuen ausardiagatik.

Piotr Wrangelek idatzi zuen:

Bere etnia zela eta, bere kide ofizialen artean kanpotar samarra zenez, bere kideek baztertutako beste ofizial bat ezagutu zuen, Ungern-Sternberg baroia, zeinaren izaera exzentrikoa eta etiketa eta dekoro arauekiko arduragabekeriak beste batzuk uxatzen zituen. Berak eta Ungernek asiriar kristau erregimentu bat antolatzen saiatu ziren Errusiak otomandarren aurkako borrokan laguntzeko. 1917ko uztailean, Semionovek Kaukaso utzi zuen eta Baikal eskualdeko Behin-behineko Gobernuaren komisario izendatu zuten, eta Buriat boluntarioen erregimentu bat errekrutatzeaz arduratu zen.

### Errusiar Gerra Zibila Transbaikalan 
1917ko azaroaren Urriko Iraultzaren ondoren, Semionovek Sobietar Batasunaren aurkako matxinada handi bat piztu zuen, baina hilabete batzuetako borrokaren ondoren garaitua izan zen, eta Txinako ipar-ekialdeko Harbin hirira ihes egin zuen. Ondoren, Barne Mongoliako Manzhoulira joan zen, non Txinako Ekialdeko Trenbidea Txita Trenbidearekin bat egiten zuen, trenbide lotura zaintzen zuen boltxebikeen garnizioa kanporatu zuen, eta armada bat errekrutatu zuen, batez ere buriat eta txinatar errekruten artean. 1918ko urtarrilean, Transbaikal inbaditu zuen, baina otsailerako, boltxebikeen partisanoek Manzhoulira erretiratzera behartu zuten, eta han R.B.Dennyk, Pekinen Britainiar Agregatu Militarrak, bisitatu zuen, eta honek "oso inpresio ona sortu zuen hari buruz". Haren gomendioz, Londresko Kanpo Arazoetarako Ministerioak Semionovi hilean 10.000 libera ordaintzea onartu zuen, inolako baldintzarik gabe. Frantziako gobernuak ere laguntza ekonomikoa ematea erabaki zuen, eta japoniarrek Kuroki Txikajotxi kapitain inteligentzia ofizial bat jarri zuten Semionoven egoitzan. Britainiar diru-laguntzak amaitu ziren, eta ordurako "japoniarren eragina hain zen handia, ezen Semionov, helburu praktikoetarako, txotxongilo bat zen".

1918ko apirilean, Semionovek beste eraso bat egin zuen Siberiara, Txekoslovakiako Legioaren laguntzarekin. 1918ko abuzturako, Transbaikal eskualdean bere posizioak sendotzea lortu zuen, eta han behin-behineko gobernu bat ezarri zuen. Irailaren 6an, bere gizonek Txita hartu zuten, eta 348 herritar hil zituzten. Txita bere hiriburu bihurtu zuen. Semionovek "Mongoliar Estatu Handia" aldarrikatu zuen 1918an eta Oirat mongoliar lurrak, Xinjiang, Transbaikal, Barne Mongolia, Kanpo Mongolia, Tannu Uriankhai, Kobdo, Hulunbuir eta Tibet zatiak mongoliar estatu bakar batean batzeko asmoa zuen. Bere kontrolpean zegoen eskualdea, Ekialdeko Okraina ere deitua, Baikal aintziraren ondoko Verkhne-Udinsketik Shilka ibaira eta Stretensk herrira, Manzhoulira eta ipar-ekialdera Amur trenbidearen ondoan distantzia batera hedatzen zen. 1919 hasieran, Semionovek Transbaikaleko Kosakoen Armadako ataman izendatu zuen bere burua.

Transbaikal gaineko agintean, Semionov "trenak geldiaraziz eta ordainketak behartuz diru-sarrerak lortzen zituen bidelapur xume gisa deskribatu izan da, kargaren izaera edozein zela ere eta noren onurarako bidaltzen zen". *Siongo Zaharren Protokolo*en kopiak banatu zizkien lotu zitzaizkien japoniar tropei.

Japoniarren babesarekin, ez zuen beste inolako autoritaterik onartzen. Siberiako Omsken egoitza zuen Alexander Koltxak almirantea Armada Zuriek Agintari Goren izendatu zutenean, Semionovek uko egin zion men egiteari. Behin elkartu ziren, Manzhoulin, 1918ko maiatzean, Semionovek Koltxak iraindu zuen tren geltokian ez agurtzeagatik. Koltakek Transbaikalera armada bat bidaltzea pentsatu zuen Semionov kentzeko, baina ideia bertan behera utzi behar izan zuen, Semionov japoniarren babespean baitzegoen, 72.000 soldadu baitzituzten Siberian. 1919ko urrian, Koltxakek Semionov Transbaikal eskualdeko komandante nagusi gisa onartu zuen.

1919ko abenduan, Semionovek destakamentu bat bidali zuen Irkutskera, Baikal aintziraren mendebaldean oraindik nominalki Kolchak-en agindupean zegoen azken hiria izan zena, mentxebikeen eta sozialista iraultzaileen koalizio batek kontrola hartu zuen arte. Destakamentua Irkutskera iritsi zen, baina ez zuen ezer egin 30 gizon eta emakume gazte bat bahitzeaz gain. Bahituak Baikal lakuan izotz-hausle batean hartu zituzten, eta han, urtarrilaren 5ean, egurrezko mailu batekin hil zituzten, banan-banan, eta itsasora bota zituzten - denak borrokatu eta bizirik ur izoztuetara bota zuten gizon bat izan ezik.

Koltxakek 1920ko urtarrilaren 4an dimisioa eman zuenean, Ekialde Urrunean zituen indar militarrak Semionovi eman zizkion. Hala ere, Semionovek ez zuen Siberiako tropak kontrolpean edukitzeko gai izan: lapurtu, erre, hil eta bortxatu egin zituzten, harroputzak baino ez izatearen ospea garatuz. 1920ko uztailean, Japoniako Espedizio Gorputzak erretiratze mugatu bat hasi zuen Gongota Akordioaren arabera, 1920ko uztailaren 15ean Ekialde Urruneko Errepublikarekin sinatu zena eta Semionoven aldeko babesa ahuldu zuena. Transbaikaleko partisanoek, internazionalistek eta Genrich Eicheren agindupean zegoen 5. Sobietar Armadak Txita berreskuratzeko operazio bat abiarazi zuten. 1920ko urrian, Armada Gorriaren eta gerrillarien unitateek Semionoven armada Baikal eskualdetik kanporatu zuten. Mantxuriara ihes egin zuen hegazkinez. 1921eko maiatzaren amaieran, Semyonov Japoniara joan zen, eta han laguntza batzuk jaso zituen. Primorjera itzuli zen Sobietarren aurka borrokatzen jarraitzeko asmoz, baina azkenean Errusiako lurralde guztia uztera behartu zuten 1921eko irailerako.

### Erbestean 
Azkenean, Txinara itzuli zen, eta han Japoniako gobernuak hilero 1000 yeneko pentsioa eman zion. Tianjinen, Japoniako inteligentzia zerbitzuekin harremanak egin zituen eta erbesteratutako errusiar eta kosako komunitateak mobilizatu zituen, Sobietarren boterea kentzeko planak egiteko. Txinako enperadore kargugabetuak, Puyi-k, ere kontratatu zuen, boterera itzuli nahi baitzuen.

Txinan erbesteratuta zegoen bitartean, japoniarrek babesten zuten oraindik. Bere eragina hain handia zen, ezen Errusiako Alderdi Faxistako Anastasi Vonsiatskik Mantxukuora, Mantxuriako Japoniako txotxongilo estatua, bisitatu nahi zuenean, Semionoven laguntza behar izan zuen bisa lortzeko. Vonsiatskik, ordea, Semionov Errusiako Mussolini izateko ametsaren mehatxutzat jo zuen, eta tirokatu egin behar zutela adierazi zuen, eta haserre horrek Errusiako Alderdi Faxista bitan zatitzea eragin zuen. Konstantin Rodzaevskik, Vonsiatski ordezkatu zuenak Txinako Errusiako Faxisten buruzagi gisa, Semionovekin lankidetzan aritu zen japoniarrak baretzeko.

1934an, japoniarrek Mantxurian Errusiar Emigranteen Bulegoa (BREM; *Бюро по делам российских эмигрантов в Маньчжурской империи*) sortu zuten, nominalki Errusiako Alderdi Faxista berriaren kontrolpean zeudenak eta Mantxukuon bizitzeko, lan egiteko eta bidaiatzeko beharrezkoak ziren identifikazio-paperak ematen zituztenak. Kislitsin jeneral zuria baino askoz ere gustukoagoa japoniarren artean, Semionov-ek ordezkatu zuen BREMeko presidente gisa 1943tik 1945era.

### Atxiloketa eta exekuzioa 
Semionov Sobietar paraxutistek harrapatu zuten Dalianen 1945eko irailean, Mantxuriako Sobietar inbasioan, Armada Gorriak Mantxukuo konkistatu zuenean. Moskura eraman zuten, eta beste zazpi lagunekin epaitu zuten, Rodzaevski barne, SESBko Auzitegi Goreneko Elkargo Militarraren aurrean. Espioitza, sabotajea, terrorismoa eta borroka armatua leporatu zituen, eta urkatuz hiltzera kondenatu zuten. Semionov 1946ko abuztuaren 29an exekutatu zuten.

## Kargu militarrak 
## Kanpo estekak