Aljerko espedizioa (1541)

**Aljerko espedizioa**, espainiar historiografian **Aljerko Jardunaldia** () deitua, 1541ean Karlos I.a espainiar erregeak Hayreddin Bizargorria almirante otomandarrari Aljer kentzeko egindako operazio militarra izan zen, espainiar porrotean amaitu zena. Planifikazio eskasak eta klima txarrak espedizioaren porrota ekarri zuten.

## Aurrekariak 
Karlos I.a Espainiako erregeak 1535ean Bizargorria almirante otomandarraren aurkako Tunisko konkistan lortutako arrakasta gorabehera, almiranteak Mediterraneoko kristau-kostaldeak mehatxatzen zituen Aljerretik.

Otomandarrek moriskoekin zituzten harremanak zirela eta, Espainiarentzako arriskua bikoitza zenez, Karlos I.ak Aljer konkistatzea erabaki zuen. Paulo III.a aita santua erdialdeko Europan turkiarrei eraso egitea garrantzitsuagoa zela esaten saiatu zen, Budapest hartu berria baitzuten. Bestalde, Andrea Doria almirante genovarra eta Alfonso de Ávalos Vastoko markesa ere saiatu ziren plana uxatzen, 1541eko uda amaitzen ari zela eta ekaitzen garaia hurbiltzen ari zela iritzita. Hala ere, Karlos I.ak espedizioari ekin zion.

## Operazioa 
Urriaren 21ean espainiar flota Aljeriako kostaldean zegoen. Maótik Aljerrerako bidaian, ekaitzak jo zuen, eta ontzidia ia hondoratu egin zen. Azkenean, Aljeriako kostaldera iritsi ziren, baina eguraldi txarrak lehorreratzea atzeratu zuen, eta itsasgizon trebeenek erregeari operazioa bertan behera utz zezala aholkatu zioten, zeren, klima kontrakoa izateaz gain, Hasan Agha hiriko gobernadoreak ondo babesturik baitzuen kostaldea. Hurrengo egunean hiria hartzea espero zuten.

Urriaren 24an eta 25ean ekaitza gogortu eta, denbora gutxian, 150 itsasontzi hondoratu ziren janariz, munizioz eta zaldiz beteta. Aljeriarrek denboraleak hondartutako itsasontzietako tripulazioak hil zituzten. Itsasontzi asko, artilleria bezalako elementu astunak uretara botaz salbatu ziren. Doriak bizirik atera zirenak bildu eta Matefu lurmuturraren babesean eraman zituen.

Egoera eta janaririk eza ikusirik, lehorrean kontseilu bat egin zuten, eta jeneralek setioa altxatzea eta Doriaren itsasontzietarantz joatea erabaki zuten, lehorreratzeko. Karlos I.ak onartu egin zuen erabakia. Ia janaririk gabe eta espainiarrekin erretagoardia babesten hasi ziren. Matefu lurmuturrera iritsitakoan, Hernán Cortések proposatu zion enperadoreari ontziratzeko eta tropak uzteko, Aljer berriro konkistatzen saiatzeko. Baina Karlosek ez zuen onartu.

Lehorreratzeko, zaldiak uretara bota zituzten gizonei leku egiteko. Lehorreratzea amaitu bezain laster, klimak okerrera egin zuen berriro, eta, beraz, presaka amaitu zen, eta itsasoratu egin ziren. Itsasontzi batzuek itsaslabarren kontra jo zuten, beste batzuek Aljerrera jo zuten, bizia errespetatuko zietela aginduz amore emanez.

Flota sakabanatu egin zen, batzuk Oranera, besteak Italia, Sardinia edo Espainiara. Karlos I.a zihoan Doriaren galerak Bejaian lehorreratu ziren, eta hogei egun eman zituzten han. Azaroaren 23ra arte ez zuen ekaitza baretu, eta Eivissara eta Cartagenara joan ziren; abenduaren hasieran iritsi ziren hara.

Siziliako Tertzio Zaharra mairu-zalditeriaz osaturiko armada batek setiaturiko Tunisa joan behar izan zuen laguntzera. Tertzioak hiria salbatzea lortu zuen Álvaro de Sande landako maisuaren lan onari esker.

## Erreferentziak 
## Bibliografia 
* 
* Garnier, Edith ''L'Alliance Impie'' Editions du Felin, 2008, Paris 
* 
* 
* 
* 

## Kanpo estekak