Estoniako musika

thumb|Hiiumaako haize-banda, 1931n|300x300px
Estoniarren kantua (est. *lau*) eta dantza lehen aldiz Saxo Grammaticusen *Gesta Danorum* lanean aipatu ziren, 1179. urtean. Iturri horren arabera, estoniar gudariak gauez kantuan aritzen ziren gudu handi baten bezperan.

Estoniako herri-musikaren tradizioa, oro har, bi garaitan banatu ohi da. Alde batetik, zaharrenak bertso-neurri tradizionaleko *regilaul* kantuak dira, baltiko-finiar herri guztien tradizioan ezagunak. Kantu horiek zabal hedatuak egon ziren estoniarren artean XVIII. mendera arte; ondoren, erritmo markatuagoko herri-kantuek ordezkatu zituzten pixkanaka.

Bestalde, musikari profesional estoniarrak XIX. mendearen amaieran hasi ziren nabarmentzen, Estoniako nazio-pizkundearen garaian. Gaur egun, nazioartean ezagunenak diren estoniar konpositoreen artean Arvo Pärt eta Veljo Tormis daude.

## Musika Herrikoia 
thumb|Setu herriaren kultur jaialdia Radajan (2016) |300x300px__archivedtalk__
Estoniako *regilaul* kantuak zabal bildu eta aztertu dira, bereziki emakumeek abesten zituztenak. Hainbat formatan ager daitezke, besteak beste, lan-kantu gisa, balada moduan edo izaera epikoko kondaira gisa. *Regivärss* delakoaren lehen ikerketa zientifikoak Friedrich Reinhold Kreutzwaldek egin zituen 1860ko hamarkadan; bildutako materiala baliatu zuen Estoniako nazio-epika den *Kalevipoeg* osatzeko. Hala ere, XX. menderako *regilaul* tradizioa ia desagertua zen Estoniako lurralde gehienean; tradizio bizia Setumaan eta Kihnun baino ez zen mantentzen. Regilaul kantuek egitura metriko berezia dute, lau oineko trokeoan oinarritua, eta baliabide poetiko nagusiak aliterazioa eta paralelismoa dira; melodia-sistema diatonikoa izan ohi da eta tonu-barrutia mugatua.
thumb|Torupilla (gaita estoniarra)|ezkerrera|366x366px
Bestalde, artzainek erabiltzen zituzten tresnetatik eratorritako haize-tresna tradizionalak oso hedatuak izan ziren iraganean, hala nola *karjapasun* eta *vilepill* izenekoak, baina gaur egun gutxi erabiltzen dira. Estoniako tresneria tradizionala nagusiki zurezko haize-tresnek, hari-tresnek eta hari-perkusiokoek osatzen dute, eta jatorrian seinale-funtzioa zuten askok, geroago melodia interpretaziorako egokituz. Beste tresna batzuk, hala nola biolina, *kannela* (*zither* familiakoa; euskaraz, zitera), kontzertina eta akordeoia, polka edo bestelako dantza-musikaren interpretazioan erabiltzen dira; biolina XVIII. mendetik aurrera hedatu zen eta pixkanaka beste tresna zaharrago batzuk ordezkatu zituen.

*Kannela* Estoniako herri-tresna bereizgarria da, baltiko-finiar zitaren ahaidea. Hasieran bost edo zazpi hariko tresna zen, baina XIX. mendetik aurrera harien kopurua handitzen joan zen, gaur egun 20 eta 50 artekoa izan daitekeelarik. Instrumentuaren interpretazio-teknikek akorde bidezko joaldiak eta melodia-lerro paraleloak uztartzen dituzte. Gaur egun, paradoxikoki, Ameriketako estoniarren artean du presentzia handiena, nahiz eta Estonian ere badituen interprete nabarmenak, hala nola Igor Tõnurist eta Tuule Kann.

Estoniako herri-kantuen adibide ezagunetako bat da *Heeringas* edo “sardinaren kanta”. Narrazio tradizional baten arabera, antzina sardinek hankak zituzten eta lehorrean bizi ziren; istorioak azalpen mitikoa ematen dio itsasoko uraren gazitasunari. Kantu honen hainbat bertsio gordetzen dira, eta XX. mendean ere ezaguna izan da, besteak beste animazio-lanetan agertu delako.

thumb|Sei hariko kannela|300x300px

XX. mendearen bigarren erdian, Sobietar agintariek tokian tokiko herri-kultura sustatu zuten, eta horren ondorioz talde etnografiko ugari sortu ziren. 1964an Värskako *Leiko* abesbatza eratu zen, eta 1969an *Leigarid* taldearen sorrerarekin batera, estoniar zirkulu-dantza (*tants*) formak hedatu ziren. Aldi berean, Herbert Tampereren *Eesti rahvalaule viisidega* bilduma argitaratu zen, eta 1967an lehen disko luzea kaleratu zen, *Eesti rahvalaule ja pillilugusid*. 1980ko hamarkadako jaialdi musikalek —Baltica kasu— adierazpen-askatasunaren aldeko mugimenduak indartu zituzten, eta horrek ekarpen zuzena izan zuen “Singing Revolution” deritzon prozesuan eta 1991ko independentziaren berreskurapenean.

## Estoniako opera 
thumb|Jakob Hurt doktorearen estoniera-alemanezko kantu herrikoien bilduma, 1886an Tartun argitaratua|ezkerrera|308x308px

Estonian dokumentatutako lehen opera-emanaldi ezaguna 1680an egin zen, Tallinnen. Emanaldia Johann Valentin Mederen *singspiel* (laulu-joko) *Kindlameelne Argenia* (*Die beständige Argenia*) izan zen. Garai hartan, musika jarduera nagusiki elizarekin eta hiri-gimnasioekin lotuta zegoen, eta kantoreek zein organistek paper garrantzitsua zuten musika bizitzan.

XVIII. mendean, Europako hainbat herrialdetako —batez ere Alemaniako— talde ibiltariek operak eta laulu-jokoak eskaini zituzten Tallinn hirian, Errusiarako bidean. 1776 eta 1782 artean, Carl Christian Agthek zuzendutako Hundemberg taldea bertan izan zen egoiliar. Madame Tillyren konpainiak, besteak beste, Wolfgang Amadeus Mozarten *Võluflööt* (*Die Zauberflöte*, c. 1795) eta *Don Giovanni* (1797) taularatu zituen. Jarduera horrek Estonia Alemaniako kultur eremuarekin lotu zuen luzaroan.

1784an, Revaler Liebhaber-Theater antzerki amateurra sortu zen Tallinn hirian; batez ere August von Kotzebueren lanak eman zituen, estonieraz eta bertako aktoreekin. Ondoren, arrakasta handia izan zuen Carl Maria von Weberen *Nõidkütt* (*Der Freischütz*) operak. XIX. mendearen bigarren erdian, nazio-pizkundearekin batera, tokiko musika-antzerkiaren lehen oinarriak ezarri ziren.

Lehen saiakerak August Wieraren Tartu zaharreko Vanemuine antzerki amateurrarekin lotzen dira; bertan, von Weberren musikarekin *Preciosa* (1883) eman zen. Aldi berean, kantu- eta antzerki-elkarteek garrantzi handia hartu zuten, eta horiek izan ziren ondorengo antzoki profesionalen oinarria.thumb|Estoniako herri-dantza, *tantsupidu*, 2004|300x300px1865ean halako elkarteak sortu ziren Tallinn hirian (Estonia elkartea) eta Tartu hirian (Vanemuine elkartea). Elkarte horiek, koro, orkestra eta antzerki-taldeak uztartuz, Estoniako musika-bizitzaren egitura instituzionala eratu zuten, eta hortik sortu ziren ondorengo antzoki profesionalak.
Vanemuine antzoki profesionala 1906ko abuztuaren 12an ireki zen, Jaan Tõnissonen ekimenez eta estoniar herritarren laguntza ekonomikoarekin. Estonia konpainiak urte bereko irailaren 16an hasi zuen jarduera profesionala. Garai horretan sortu zen lehen belaunaldi profesionala, eta konpositore askok San Petersburgoko kontserbatorioan jaso zuten prestakuntza.

1912an, Estonian Albert Lortzingen *Salakütt* (*Der Wildschütz*) eta, Italiako lehen opera gisa Estonian, Ruggero Leoncavalloren *Pajatsid* (*I pagliacci*) taularatu ziren. 1913an irekitako Estonia antzoki berriak baldintza egokiak sortu zituen produkzio egonkorretarako, eta 1918tik aurrera Estoniako opera nazionalaren garapena sendotu zen.

Lehen estoniar opera, *Sabina* (1905), Artur Lembak konposatu zuen. Ondoren, lehen opera nazional arrakastatsua Evald Aaven *Vikerlased* (1928) izan zen. Belaunaldi bereko konpositoreen artean daude Heino Eller, Mart Saar edo Rudolf Tobias, zeinek Estoniako musika profesionalaren oinarriak ezarri baitzituzten.

1940ko eta 1944ko okupazioen ondorioz, Estoniako musika-egitura eten egin zen, eta hainbat musikari erbesteratu ziren. Hala ere, Sobietar garaian filarmoniak eta estatuko erakundeek musika-jarduera zentralizatu zuten, eta opera ekoizpena mantendu zen, nahiz eta ideologia ofizialaren baldintzak bete behar izan.thumb|Estoniako Orkestra Sinfoniko Nazionala (ERSO), Stockholm, 2008|300x300pxBigarren Mundu Gerraren ondoren, opera nazionalen konposizioak gorakada izan zuen, eta Estonia antzokia erreferentzia nagusi bihurtu zen. Aldi berean, musika-sorkuntzak joera desberdinak hartu zituen: batetik, estilo nazionalak; bestetik, abangoardiako teknikak, hala nola serialismoa edo neoklasizismoa.

XX. mendearen amaieratik aurrera, estoniar konpositoreek nazioarteko ospea lortu dute, bereziki Arvo Pärtek, zein gaur egun munduan gehien interpretatzen den konpositore bizietako bat den. Aldi berean, opera ekoizpena dibertsifikatu egin da, eta nazioarteko lankidetzak areagotu dira.

### XX. mendeko musika klasikoa 
XX. mendearen erdialdean, estoniar musikari askok nazioarteko ospea lortu zuten. Nabarmenena Georg Ots baritonoa izan zen, Sobietar Batasun osoan ezaguna. Aldi berean, konpositore belaunaldi garrantzitsu bat garatu zen, besteak beste Miina Härma, Rudolf Tobias, Heino Eller, Artur Kapp, Artur Lemba, Mart Saar, Eduard Tubin eta Veljo Tormis barne.

## Estoniako opereta 
Estonian opereta lehen aldiz 1885ean eman zen, August Wieraren antzerki amateurrean. Bertan, Robert Planquetteren ''Corneville'i kanpaiak* opereta 65 aldiz taularatu zen. Talde berak, halaber, Rihard Genéeren *Fatinitza* eta Johann Straussen *Ijito baroia* (*Der Zigeunerbaron*) eskaini zituen. Ondoren, Jacques Offenbachen *Bizar Urdina* (*Barbe-bleue*) eta Alfons von Czibulkaren *Ilumäe piimatüdruk* (*Vom Donaustrand*) gehitu ziren errepertoriora; azken hori 46 aldiz eman zen. Jarduera horrek Alemaniako eta Erdialdeko Europako eragin kulturala islatzen du Estoniako antzerki musikalaren hastapenetan.
ezkerrera|thumb|351x351px|IV. kantu-jaialdi orokorraren desfilea, Tartun, Treffner gymnasiumaren aurrean, 1891ko ekainaren 15–17an
1873an, Estonia elkartearen antzerki amateurrean lehen laulu-jokoa aurkeztu zen. 1893tik aurrera, Tallinngo antzerki amateurrek, Wilhelm Thalen gidaritzapean, alemaniar *singspiel* motako herri-lanak maizago taularatzen hasi ziren. Garai horretan, musika-jarduera nagusiki elkarte kulturalen inguruan antolatzen zen, eta horiek izan ziren ondorengo antzoki profesionalen oinarri.

1906an sortutako Estonia konpainia profesionalak bere lehen opereta gisa Hervéren *Mam’zelle Nitouche* (1907) hartu zuen, eta arrakasta handia izan zuen Leo Fallen *Lõbus talupoeg* (*Der fidele Bauer*) lanak; guztira 140 aldiz eman zen. 1911n, Adalbert Wirkhausen *Jaaniöö* aurkeztu zen, lehen estoniar opereta original gisa. Garai horretan sortu zen antzerki profesionalaren egitura, eta horrek operetaren garapena ahalbidetu zuen.

1918ra arte opereta ez zen erregularra izan antzokietan. Independentziaren ondoren, ordea, generoaren hedapena nabarmena izan zen, eta Estonia antzokia bihurtu zen erreferentzia nagusi. Kantu-elkarteek eta jaialdiek sortutako kultura musikal sendoak lagundu zuen generoaren zabalkundean.

1930eko hamarkadan, Vanemuine antzokiak ere opereten ekoizpen oparoa izan zuen, urte batzuetan hainbat estreinaldi eskainiz. Aldi berean, musika-bizitza profesionala sendotu zen, eta antzokiak kultura nazionalaren garapenaren erdigune bihurtu ziren.

Euskal Herriko antzeko prozesuen modura, estoniar konpositoreek pixkanaka hasi ziren opereta propioak sortzen. Lehen lanen artean daude Juhan Simmen *Kosjasõit* (1915) eta *Kooparüütel* (1915). Ondoren, Eduard Ojaren *Rätsep Õhk* (1943) agertu zen. Opereta nazionalaren garapena Europako ereduen egokitzapenarekin lotuta egon zen, bereziki Vienako tradizioarekin.

1930eko hamarkadan, opereta nazionalaren egile nagusietakoa Priit Ardna izan zen. Bere lanek arrakasta handia izan zuten eta publiko zabalarengana iritsi ziren. Aldi berean, Adalbert Wirkhaus eta Heldur Boris Vatsel bezalako egileek generoaren sendotzea lagundu zuten.

Bigarren Mundu Gerrak eten egin zuen garapen hori. Sobietar garaian, operetaren presentzia murriztu egin zen, nahiz eta kultura instituzionalizatuak —bereziki filarmoniak— musika-jarduera antolatzen jarraitu zuen. Generoaren bilakaeran eragina izan zuten kontrol ideologikoek eta errepertorio-politikek.

1980ko hamarkadatik aurrera, operetaren presentzia apalagoa izan da, neurri batean musika-genero berrien —musikalaren eta pop musikaren— gorakadaren ondorioz. Hala ere, obra klasikoak berriz taularatzen jarraitu zen.

Sobietar garaian, estoniar konpositoreek hainbat opereta sortu zituzten, eta antzoki nagusiek —bereziki Estonia eta Vanemuine— errepertorio nazionala mantentzen lagundu zuten. Aldi berean, musika-bizitza zentralizatua izan zen, eta kontzertu eta emanaldi ugari antolatu ziren estatuaren bidez.

1920 eta 1930eko hamarkadetan, beste hainbat antzokik ere operetak programatu zituzten, hala nola Ugala, Endla edo Võru Kannel. Guztira, 1885etik 2023ra bitartean, 219 opereta eta laulu-joko desberdin taularatu dira Estoniako antzokietan; gehienak Vienako eta Frantziako opereta-eskolakoak izan dira. Datu horrek generoaren nazioarteko izaera erakusten du.

Azkenik, Estonian opereta-lanen zuzendarien artean nabarmendu dira Paul Mägi, Sulev Nõmmik eta Neeme Kuningas. XXI. mendean, operetak presentzia txikiagoa izan arren, kultura musikalaren parte izaten jarraitzen du, jaialdi eta ekoizpen puntualen bidez.

## Gaur egun 
Estonian urtero hainbat musika-jaialdi antolatzen dira, eta horien artean ezagunenetako bat Eesti Laul da.

Herri-tradizioek eragin handia izan dute konpositore garaikideen lanetan. Besteak beste, Veljo Tormisek *regilaul* tradizioa musika garaikidera ekarri zuen, eta ildo horretan kokatzen dira, neurri batean, René Eespere, Ester Mägi, Arvo Pärt, Jaan Rääts, Urmas Sisask eta Erkki-Sven Tüür konpositoreak. Zuzendarien artean, nazioarteko ibilbide nabarmena egin du Neeme Järvik; haren semeak, Paavo Järvi eta Kristjan Järvi, eta alaba Maarika Järvi (flautista) ere musikari profesionalak dira.

Musika popularraren alorrean, Estoniako talde eta bakarlari askok nazioarteko oihartzuna lortu dute. Ewert and The Two Dragons taldeak European Border Breakers Award saria irabazi zuen 2012an. Halaber, Vanilla Ninja taldea ere ezaguna izan zen Europan. Beste artista batzuk dira Kerli, Vaiko Eplik & Eliit, Iiris, NOËP, Miljardid eta Trad.Attack!.

Bestalde, folkaren eta rockaren arteko fusioak ere presentzia handia du. Metsatöll taldeak *regilaul'' tradizioa eta tresna tradizionalak heavy metalarekin uztartzen ditu; ildo berekoa da Raud-ants taldea.

Artista garaikideen artean, besteak beste, Jüri Pootsmann, Tanel Padar eta Ott Lepland nabarmendu dira.

Sandra Nurmsalu (Urban Symphony).jpg|Sandra Nurmsalu, Urban Symphony
Markus Teeäär - Rakuuna Rock 2014.jpg|Metsatöll
Composer Arvo Pärt (5326739069).jpg|Arvo Pärt
Ewert and the Two Dragons in Austin, TX 2013 49.jpg|Ewert and the Two Dragons
Kerli, Kanrocksas Music Festival, 2011 (tone).jpg|Kerli

## Oharrak
## Erreferentziak
## Bibliografia 
### Iturri akademikoak 
* 

* 

* 

* 

* 

### Web eta iturri instituzionalak 
* 

* 

*