Maria Antònia Simó i Andreu

**Maria Antònia Simó i Andreu** (Bartzelona, 1915eko maiatzaren 22a - 2007ko abuztuaren 3a) kataluniar mendizalea izan zen. Katalunian aeronautikaren sorreraren lekuko izan zen eta herrialdeko lehen emakumezko eskalatzaileetako bat izan zen, Kataluniako eta Europako zati bateko gailurrik altuenak igo zituena. Bere senar Agustí Jolisekin batera, liburuak, artikuluak eta eskalada eta mendi-ibilien gidak argitaratu zituzten. Andreu Ninen alaba biologikoa zen.

## Biografia 
Maria Antònia Simó eta bere anaia Carles Ismael Simó Blanch-en (1881-1941) eta Maria Andreu i Baiget-en (1881-1943) seme-alaba gisa agertzen dira, baina Andreu Nin politikari eta itzultzaileak Maria Andreurekin izan zituen seme-alaba naturalak ziren. 1928tik 1933ko udara arte, Simó eta bere anai-arrebak, Carles eta Maria Eugènia, Sabadellen bizi izan ziren, non amak eskola bat zuen Corominas kalean. Valentziako hiriburuan, bera eta bere anaia Carles maiz bisitatzen zuten Ca n'Oriac aerodromoa —Ferran Llàcer eta Josep Canudasek 1925ean ireki zutena—. Hemen hasi zen Carles aeronautikarekiko interesa. Bi anai-arrebek, Bartzelonara bizitzera itzuli zirenean, igandero bisitatzen zuten Prat de Llobregateko Canudas aerodromoa. 1934an, Maria Antònia Simók Pepa Colomer ezagutu zuen —Kataluniako lehen emakumezko pilotua eta Espainiako hirugarrena—, eta harekin maiz hegan egin zuen eta adiskidetasun estua izan zuen.

1936an, Bartzelonako Balmes Institutuan batxilergoa amaitu ondoren, erizaintzan graduatu zen eta Generalitatean lanean hasi zen. Geroago, Hortako Preventoris-en kolaboratzaile izendatu zuten.

Laster hasi zen mendizale gisa nabarmentzen garai hartako izen handien ondoan, hala nola Jordi Panyella Renom, Josep Maria Colomer, Josep Aspachs, Raimon Extrems, Agustí Faus, Jaume Reñé, Lluís Solér, Guillaume eta Ernest Mallafré i Planella.

1947an, Agustí Jolis i Felisartekin ezkondu zen. Biak Centre Excursionista de Catalunyako kideak ziren 1942tik. Bikoteak mendi-ibiliak egiteko grina zuen eta, denborarekin, Pirinioetako eta Alpeetako gailurrik altuenak igo zituzten. 1940ko hamarkadaren amaieran, Maria Antònia mendi-ibiliak emateko ikastaroak emateari eta eskalatzaileak prestatzeari ekin zion. Berrogeita hamaika urte zituela, Marokon iparraldeko Atlas mendiak igo zituen, eta hirurogeita hamar urte zituela, Annapurna azpitik Himalaian trekking egitera joan zen 1985ean. Helduaroan, hogeita hamar bat eski-mendiko rally antolatzen parte hartu zuen —kontrol taldeetako kide izan zen— eta mendiko lasterketetan, non batzuetan ohorezko kontrol postu bat bete behar izan zuen, Aneto gailurrean zegoena.

Agustí senarrarekin batera, 15 mendi liburu baino gehiago argitaratu zituzten Pirinioetako gailurrei, Montserrat, Pedraforca, Cerdanya... eta alpinismoari buruzko artikuluak. La Vanguardia argitaletxeak argitaratu eta bere testuarekin mapak biltzen zituen mendi liburuxka bat agertu zen. Bere izenburuetako batzuk hauek dira: *Alt Berguedà i Cardener* (1950), *La conquista de la montaña* (1954), *Cerdanya i Pocets-Maladeta* (1957), *Pallars-Aran* (1961), *Pedraforca* (1969), *Bergwelt Spaniens* (1973) —alemanez argitaratua—, Cerdana d'Estatsya (1957) eta ''Pico d'Estatsya ('' 1961) (1993). 

1941ean, Pedraforcan, Maria Antònia Simó eta Raimon Estremsek Maria Antònia–Estrems bidea ireki zuten Cabirol Superior tontorreraino.

## Sariak eta aitortzak 
* Merezimenduaren Domina (1945)
* GAMEren zilarrezko plaka
* Kataluniako Kirol Historiako Forjarien Domina (1987)
* Bartzelonako Ohorezko Domina (2001), Agustí Jolisekin batera

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak 
* «M. Antònia Simó Andreu». Diccionari Biogràfic de Dones.  Barcelona:  Associació Institut Joan Lluís Vives Web (CC-BY-SA via OTRS).