Zibilizazioaren sorleku

**Zibilizazioaren sorleku** edo **sehaska** deitzen zaio zibilizazio bat beste zibilizazioetatik modu independentean garatu zen leku edo kulturari. Zibilizazio bat da edozein gizarte konplexu, ezaugarri hauek dituena: Estatuaren garapena, estratifikazio soziala, urbanizazioa eta komunikazio-sistema sinbolikoak, hizkuntza  mintzatuetatik harago (hau da, idazketa-sistemak eta arte grafikoak).

Ikerlariek, oro har, zibilizazioaren sei sorleku aipatu ohi dituzte: Mesopotamia, Antzinako Egipto, Antzinako India eta Antzinako Txina Afro-Eurasiako zaharrenak direla uste da, Peruko kostaldeko Caral-Supe zibilizazioa eta Mexikoko zibilizazio olmeka Amerikako zaharrenak direla uste den bitartean. Zibilizazioaren sehaska guztiak nekazaritzaren menpe zeuden bere mantenurako (Caral-Supe izan ezik, agian hasieran itsas baliabideen menpe egon zena). Denak nekazariek gobernu zentralizatua mantentzeko nekazal soberakina sortzearen menpe zeuden, buruzagi politikoak, lider erlijiosoak eta lehen zibilizazioen hiriguneetako obra publikoak.

## Zibilizazioen sorrera 
[thumb|[Antzinako Egipto zibilizazioaren sorlekuetako bat da. Irudian, Gizako nekropolia.]]
Kultura sedentarioa ekarri zuen prozesu baten lehen zantzuak K.a. 12000. urtean Sortaldean ikus daitezke, natufiar kultura sedentario bihurtu zenean. Kultura horrek eboluzionatu egin zuen K.a. 10000. urtean nekazal gizarte bihurtu arte. Uraren garrantziak elikagaien hornikuntza ugaria eta egonkorra bermatzeko, ehizan, arrantzan eta baliabideen bilketan (zerealak barne) baldintza onak zeudelako, hasierako ekonomia zabala ekarri zuen, eta horrek espektro iraunkorrak sortu zituen.

Milaka biztanle zituzten lehen hiri-kokalekuak Neolitoan sortu ziren, Asia mendebaldean hasi zena K.a. 10.000. urtean. Dozenaka mila biztanle hartu zituzten lehen hiriak Uruk, Ur, Kish eta Eridu izan ziren Mesopotamian, ondoren Susa Elamen eta Menfis Egipton, guztiak K.a. XXXI. mendean.

Garai historikoak bereizi egiten dira historiaurreko garaietatik «iraganeko erregistroak gordetzen hasten direnean, etorkizuneko belaunaldien mesedetan», dela idatziz, dela ahoz. Zibilizazioaren sorrera eta idazmenaren garapena batera gertatu zirela uste bada, Ekialde Hurbileko Kalkolitoa eta Harappako (Indus ibaiaren harana, Asiako hegoaldea, K.a. 3300. urtearen inguruan) protoidazketaren garapena dira lehen adibideak. Ondoren, Txinako protoidazketa etorri zen, orakuluetako hezurren idazkera bihurtu arte eboluzionatu zuena, eta berriro ere, K.a. 900etik aurrera, gutxi gorabehera, mesoamerikar idazkera sistemak agertu ziren.

Dokumentu idatzirik ez dagoenez, lehen zibilizazioen sorreraren alderdi gehienak ebaluazio arkeologikoetan jasotzen dira, eta ebaluazio horiek erakunde formalen eta kultura materialaren garapena dokumentatzen dute. Bizimodu «zibilizatua», azken batean, ia esklusiboki nekazaritzatik datozen baldintzei lotua dago. Gordon Childek zibilizazioaren garapena ondoz ondoko bi iraultzaren emaitza gisa definitu zuen: Asia mendebaldeko Iraultza Neolitikoa, komunitate sedentarioen garapena ekarri zuena, eta hiri-iraultza, Asia mendebaldean ere lehen aldiz sortu zena eta kokaleku trinkoetarako, talde okupazional espezializatuetarako, klase sozialetarako, soberakinen esplotaziorako, eraikin publiko monumentaletarako eta idazketarako joerak bultzatu zituena.

Hala ere, baldintza horietako gutxi dira ukaezinak erregistroen arabera: ez da egiaztatu Egiptoko Antzinako Inperioan (Mesopotamian ez bezala) dentsitate handiko hiriak zeudenik, eta hiriek biztanleria sakabanatua zuten maien eremuan; inkek ez zuten idazkerarik, nahiz eta Quipu erregistroak izan zitzaketen, eta horiek ere literatur erabilerak izan zitzaketen; eta, sarritan, arkitektura monumentala landa-asentamenduaren edozein zantzuren aurretik egon zen. Adibidez, gaur egungo Louisianan, ikertzaileek zehaztu dute nagusiki nomadak ziren kulturak belaunaldiz belaunaldi antolatu zirela K. a. 3400. urtean jada urtaroko kokalekuetan lur-tontorrak eraikitzeko. Aurreko gertaera eta baldintzen segida baten ordez, zibilizazioaren sorrera, era berean, nekazaritza hasiberriarekin hasi eta Ekialdeko Brontze Aroan amaitu zen prozesu azeleratu bezala hipotetizatu zitekeen.

## Sorleku bat edo sorleku anitz 
Ikerlariek antzina uste zuten zibilizazioa Ilgora Emankorrean sortu zela eta handik hedatu zela haren eraginez. Orain uste dute zibilizazioak modu independentean sortu zirela bi hemisferioetako hainbat lekutan. Garapen soziokulturalak hainbat denbora-esparrutan gertatu zirela ikusi dute. Komunitate «sedentario» eta «nomadek» elkarreragin nabarmena izaten jarraitu zuten; ez zeuden kultura-talde oso desberdinen artean hertsiki banatuta. Zibilizazioaren sehaskaren kontzeptuak, biztanleak hiriak eraikitzera, idazketa sistemak sortzera, zeramika fabrikatzeko eta metalak erabiltzeko teknikekin esperimentatzera, animaliak etxekotzera eta klase sistemak barne hartzen zituzten egitura sozial konplexuak garatzera iritsi ziren lekua hartzen du ardatz.

Gaur egun, ikerlariek, oro har, zibilizazioa modu independentean sortu zen sei eremu identifikatzen dituzte: Ilgora Emankorra, Mesopotamia eta Sortaldea barne hartzen dituena; Nilo ibaiaren harana, Afrikako ipar-ekialdean; lautada indogangetikoa; Txinako iparraldeko lautada; Andeetako kostaldea; eta Mesoamerikako Golkoko kostaldea.

## Zibilizazioaren sorlekuak 
### Ilgora Emankorra 
thumb|Ilgora Emankorra K.a. 7500 inguruan. Gorriz, nekaritza-guneak.
Ilgora Emankorra Mendebaldeko Asian kurba baten itxura duen lur-eremu goratu bat da, gaur egungo Egipto, Palestina, Israel, Libano, Siria, Jordania, Turkia eta Irakeko eskualdeak hartzen dituena, eta Irango Zagros mendietaraino hedatzen dena. Nekazaritza-jarduerak sortu ziren munduko lehen eskualdeetako bat izan zen, eta horrek nekazaritza-komunitate sedentarioen etorrera markatu zuen.

K.a. 10.200. urtearen inguruan, Ilgora Emankorrean, erabat garatutako kultura neolitikoak sortu ziren, A zeramika-aurreko Neolitoa (PPNA) eta B zeramika-aurreko Neolitoa (K.a. 7600etik 6000ra) faseekin. Kultura horiek ekialderantz, Hegoaldeko Asian, eta mendebalderantz, Europan eta Afrikako iparraldean hedatu ziren. PPNA kokaleku aipagarrienen artean Jeriko dago, Jordan bailaran, munduko hiririk zaharrena dela uste dena, K.a. 9600. urtean hasten dena eta K.a. 6800. urtean gotorlekua zuena.

Gaur egungo teoria eta aurkikuntzek Ilgora Emankorra zibilizazioaren lehen sehaska eta antzinakoena bezala identifikatzen dute. Eremu honetako aztarnategien adibide dira Göbekli Tepeko (K.a. 9500-8000) eta Çatalhöyükeko (K.a. 7500-5700) aztarnategi neolitiko goiztiarrak.

#### Mesopotamia 
[thumb|[Mesopotamiako hiri nagusiak eta garaiko geografia Obeid kulturaren garaia.]]
Mesopotamian (egungo Irak eta Turkiako hego-ekialdeko, Siriako ipar-ekialdeko eta Irango ipar-mendebaldeko mugako eskualdeak hartzen dituen eskualdea), Tigris eta Eufrates ibaien elkarguneak lurzoru aberats eta emankorra sortu zuen, baita ureztatzeko ur-hornidura ere. Neolitoko kulturak K.a. 8000tik aurrera sortu ziren eskualdean. Ibai horien inguruan sortu ziren zibilizazioak ezagutzen diren lehen nekazaritza-gizarte ez-nomadak dira. Horregatik, Ilgora Emankorraren eskualdea, eta Mesopotamia bereziki, zibilizazioaren sorlekua bezala ezagutzen da askotan. Obeid aldia (K.a. 6500etik 3800era, gutxi gorabehera) lautada alubialean ezagutzen den garairik zaharrena da, nahiz eta litekeena den lehenago alubioien azpian ezkutatutako garaiak egotea. Obeid garaian hasi zen urbanizaziorako mugimendua. Nekazaritza eta abeltzaintza asko praktikatzen zen komunitate sedentarioetan, bereziki Mesopotamiako iparraldean (geroago Asiria), eta hegoaldean ureztaketa bidezko nekazaritza hidrauliko intentsiboa praktikatzen hasi zen.

K. a. 6000 inguruan, Egipto osoan zehar Neolitoko kokalekuak agertzen hasi ziren. Datu morfologiko, genetiko eta arkeologikoetan oinarritutako azterketek Ekialde Hurbileko Ilgora Emankorretik etorritako migratzaileei egotzi dizkiete kokaleku horiek. Egiptoko eta Afrikako iparraldera iritsi ziren migratzaile horiek Egiptoko eta Afrika iparraldeko Iraultza Neolitikoan, eta nekazaritza eskualdera eraman zuten. Tell el-'Oueili garai horretan populatutako sumertar aztarnategirik zaharrena da, K.a. 5400 ingurukoa, eta Ur hiria ere garai honen amaierakoa da. Hegoaldean, Ubaid aldiak K.a. 6500 eta 3800 bitartean iraun zuen.

Sumertar zibilizazioa ondorengo Uruk garaian finkatu zen (K.a. 4000tik 3100era). Garai horri sumertaren Uruk hiritik datorkio izena, eta Mesopotamiako bizitza urbanoaren sorrera ikusi zuen, eta ondorengo fasean, idazkera kuneiformearen agerpen graduala. Eskualdeko protoidazketa K. a. 3800 ingurukoa da, eta lehen testuak K. a. 3300ekoak dira. Aldi horretan, zeramika margotua modaz pasa zen, eta kobrea, zigilu zilindrikoekin batera, ezagun egiten hasi zen. Uruk-en garaian sumertar hiriak teokratikoak ziren seguru asko, eta errege-apaiz batek (*ensi*) zuzentzen zituen, agureen kontseilu batek lagundurik, bai gizonak eta bai emakumeak barne. Oso litekeena da ondorengo panteoi sumeriarrak egitura politiko hura hartzea inspiraziotzat.

Uruken merkataritza-sareak Mesopotamiako beste leku batzuetara eta Ipar Kaukasoraino hedatzen hasi ziren, eta gobernu-antolakuntzaren eta gizarte-estratifikazioaren zantzu sendoak sortzen hasi ziren, eta horrek Sumerko Dinastia-aldi Goiztiarra ekarri zuen (K.a. 2900 inguruan). Dinastiaren aldi goiztiarra hasi ondoren, hiri-estatuen kontrola aldatu egin zen, eta «*En*» apaiz (figura maskulinoa jainkosa bati eskainitako tenplua zenean, edo figura femeninoa jainko maskulino bat buru zuenean) bat buru zuen zaharren kontseilu batek zuzendutako erakunde erlijiosoetatik , *Lugal* (Lu = gizona, Gal = handia) sekularrago batera pasatu zen. Lugalen artean, Enmerkar, Lugalbanda eta Gilgamex bezalako pertsonaia patriarkalak zeuden, ustez erregistro historikoak hasi baino lehentxeago erreinatu zutenak, K.a. 2700 inguruan, idazkera silabikoa lehen piktogrametatik garatzen hasi zenean. Sumertar kulturaren erdigunea Mesopotamiako hegoaldean mantendu zen, nahiz eta gobernariak laster hasi ziren inguruko eremuetara hedatzen. Inguruko talde semitikoek, Mesopotamiako sumeriarren ondoan bizi ziren semita akadiarrak (asiriarrak, babiloniarrak) barne, sumertar kulturaren zati handi bat berezkotzat hartu zuten. Lehenengo ziguratak dinastia-aldi goiztiarraren amaieran sortu ziren, nahiz eta plataforma garaien formako aitzindari arkitektonikoak Ubaid garaikoak izan. Sumertar Errege Zerrenda Kristo aurreko bigarren milurtekoaren hasierakoa da. Garai dinastiko goiztiarreko hainbat sumertar hiritako errege-dinastien segida da. Dinastia bakoitza gailurrera iristen da eta eskualdea menperatzen du, soilik hurrengoak ordezkatua izateko. Dokumentua ondorengo errege mesopotamikoek erabili zuten beren gobernua legitimatzeko. Zerrendako informazioaren zati bat beste testu batzuekin egiazta daitekeen arren (dokumentu ekonomikoekin, adibidez), litekeena da informazio horren zati handi bat fikzio hutsa izatea; beraz, dokumentu historiko gisa erabilera mugatua du.

Eannatumek, Lagasheko errege sumertarrak, historiako lehen inperio egiaztagarria ezarri zuen K. a. 2500. urtean. Alboko Elam, egungo Iranen, urbanizazio goiztiarraren parte ere izan zen kalkolito garaian. Elameko estatuak Ekialde Hurbileko indar politiko nagusien artean zeuden. K. a. 3200 inguruan agertzen diren Elameko erregistro idatziak ere sumertar historiarekiko paraleloa da, non arinki lehenagokoak diren erregistroak aurkitu diren. K. a. hirugarren milurtekoan, sumertarren eta akadiarren arteko sinbiosi kultural oso intimoa garatu zen. Akaderak, K. a. hirugarren milurtekotik bigarren milurtekora bitartean, sumertarra ordezkatu zuen hizkuntza mintzatu gisa. Akadtar inperioa, hizkera semitikokoa, K. a. 2350 inguruan sortu zen, Sargon Handiaren agindupean. Akadtar inperioa bere maila gorenera iritsi zen K. a. XXIV. eta XXII. mendeen artean. Sargon eta bere ondorengoen garaian, akadiera nagusitu zen konkistatutako auzo estatuetan, Elam eta Gutiumen kasu. Akadtar Inperioa erori eta gutiak boteretik kendu ondoren, Mesopotamiako sumertarren nagusitasuna berretsi zen, labur bada ere, Urko Hirugarren Dinastiaren pean. Mesopotamiako sumertar hegemoniaren behin betiko kolapsoaren ondoren, K. a. 2004 inguruan, Mesopotamiako herri erdi-akadtarrek, azkenean, akaderaz mintzatzen ziren bi nazio handitan bat egin zuen: Asiria, iparraldean (bertako lehen erregeak K. a. XXV. mendekoak dira), eta, mende batzuk geroago, Babilonia, hegoaldean. Biek (Asiriak bereziki) inperio boteretsuak osatu zituzten K. a. XX. eta VI. mendeen artean. Sumertarrak, azkenean, populazio semitiko asirio-babilonikoan integratu ziren.

### Ipar-ekialdeko Afrika 
Eskualdea Afrikako iparraldearen eta ekialdearen artean dago, eta Afrikako Adarra hartzen du (Djibuti, Eritrea, Etiopia eta Somalia), baita Sudan, Hego Sudan, Libia eta Egipto ere. Giza okupazioaren historia luzea du eskualdeak, lehen hominidoetatik hasi eta gizaki modernoetaraino doazen aurkikuntza fosilekin, eta munduan kultura eta hizkuntza aniztasun handienetakoa duen eskualdea da, zibilizazio ugariren sorlekua izan baita eta hainbat kontinente, Indiako Ozeanoa eta Mediterraneoa lotzen dituen merkataritza ibilbide garrantzitsuan baitago.

Hainbat datu linguistiko, antropologiko, arkeologiko eta genetikok antzinako Egiptoren eta Afrikako ipar-ekialdeko populazioen arteko antzekotasunak identifikatu dituzte. Proba genetikoek Afrikako Adarra identifikatu dute Y kromosomaren leinuko «M35/215» markatzaile genetikoaren jatorri gisa, eskualde horretatik Egiptoraino eta Sortalderaino iparralderantz joan zen populazioaren osagai garrantzitsu batena. Banaketa genetiko hori afro-asiar hizkuntza-familiaren hedapenarekin batera gertatu zen, Afrikako Adarretik Egiptorako pertsona-mugimenduarekin batera, eta duela 17.000 urte Egipton zegoen populazioari beste osagai demografiko bat gehitu zion.

Ikertzaile gehienek hegoaldeko Egipto aurredinastikoaren jatorria eta etnizitatea nagusiki Afrikako ipar-ekialdean zegoen komunitate fundazional gisa kokatu dituzte, Sudan, Afrika tropikala eta Sahara barne hartzen zituena, aldi berean, aldi faraonikoaren ezaugarri bihurtu zen populazioaren aldakortasuna aitortzen zutelarik. Egipto faraonikoak mailaketa fisikoa zuen eskualde-populazioen artean, Goi Egiptoko biztanleek kidetasun biologiko gehiago baitzeuzkaten Sudango eta Afrika hegoaldeko populazioekin, eta Behe Egiptokoek lotura genetiko estuagoak zituzten Sortaldeko eta Mediterraneoko populazioekin.

Somalilandia, Somalia, Djibuti, Eritreako Itsaso Gorriko kostaldea eta Sudan hartzen dituen eremua antzinako egiptoarrek ezagutzen zuten Punt (edo «Ta Netjeru», «jainkoen lurraldea» esan nahi duena) lurraldeko kokaleku probableena dela uste da. Bertako lehen aipamena K.a. XXV. mendekoa da. XVIII. dinastiako Hatshepsut erreginak Puntera bidalitako antzinako Egiptoko espedizio bat Deir el-Bahari tenpluko erliebeetan erregistratuta dago, Parahu errege Punteko eta Ati erreginaren erregealdian. Christiane Noblecourten arabera, Egipto eta Punt arteko hizkuntza komunak erraztu zituen espedizio horiek.

#### Antzinako Egipto 
thumb|Antzinako Egiptoko mapa.
A zeramika-aurreko Neolitoa (K.a. 10200) eta B zeramika-aurreko Neolitoa (K.a. 7600 - 6000) faseetako kultura neolitiko garatuak Ilgora Emankorrean agertu ziren, eta handik ekialderantz eta mendebalderantz hedatu ziren. Aldi berean, lehen igitaiak erabiltzen zituen zerealen ehotze kultura batek Nilon zehar harrizko tresnak erabiltzen zituzten ehiztari, arrantzale eta biltzaileen kultura ordezkatu zuen. Proba geologikoek eta ordenagailuz egindako klima-modelizazioaren azterketek iradokitzen dute, halaber, K.a. 8000. urtearen inguruko klima-aldaketa naturalek Afrikako iparraldeko lur pastoral zabalak lehortzen hasi zirela, eta, azkenean, Sahara sortu zela. Etengabeko lehortzearen ondorioz, egiptoarren lehen arbasoek modu iraunkorragoan ezarri behar izan zuten Niloren inguruan, eta bizimodu sedentarioagoa hartu. Egiptoko kultura neolitikorik antzinakoena eta garatuena Fayum A kultura da, K. a. 5500 inguruan hasi zena.

K.a. 5500. urtearen inguruan, Nilo ibarrean bizi ziren tribu txikiak Sudaneraino (hegoaldean) hedatzen ziren kultura elkarlotu bihurtu ziren, nekazaritzaren eta abeltzaintzaren kontrol irmoa erakusten zutenak, eta zeramikagatik eta objektu pertsonalengatik identifikatzen zirenak, hala nola orraziak, eskumuturrekoak eta zintzilikarioak egiteko aleak. Egipto Garaiko iparraldeko lehen kultura horietako handiena Badari izan zen, ziur aski mendebaldeko basamortuan sortu zena; kalitate handiko zeramika, harrizko tresnak eta kobrearen erabileragatik zen ezaguna. Afrikan ezagutzen diren etxekotutako behi zaharrenak Fayumekoak dira eta K.a. 4400 ingurukoak dira. Badari kulturaren ondoren Naqada kultura etorri zen, hobekuntza teknologiko batzuk ekarri zituena. Lehenengo Naqada aldian Amratian egiptoarrek Etiopiatik inportatzen zuten obsidiana, xafletatik eta beste objektu batzuetatik abiatuz forma emateko erabiltzen zutena. K. a. 3300 inguruan, Egiptoko lehen dinastia baino lehen, Egipto bi erresumatan banatu zen, Egipto Garaia hegoaldean eta Egipto Beherea iparraldean.

Egiptoko zibilizazioa Naqada kulturaren bigarren fasean hasi zen, Gerzeh periodoa deiturikoan, K.a. 3500 inguruan, eta Egipto Garaia eta Behe Egipto bateratzearekin batera finkatu zen K.a. 3150 inguruan. Nekazaritzak elikagai gehienak ekoizten zituen; elikagai-hornidurak gehitzearekin batera, biztanleriak bizimodu sedentarioagoa hartu zuen, eta kokaleku handienak 5000 biztanle inguruko hiri bihurtu ziren. Garai horretan hasi ziren hirietako biztanleak buztinezko adreiluak erabiltzen hiriak eraikitzeko, eta arkua eta hormen erabilera dekoraziorako hedatu zen. Kobrea, harriaren ordez, gero eta gehiago erabiltzen zen tresnak eta armak egiteko. Gerzeh-ko zeramikaren ikurrek ere egiptoar hieroglifo hasiberrien antza dute. Halaber, Ekialde Hurbilarekin, batez ere Kanaanekin eta Bibloseko kostaldearekin, harremanetan jarri zirenaren froga goiztiarrak daude garai honetan. Kultura-aurrerapen horiekin batera, Nilo garaiko edo Goi Egiptoko gizarte eta hiriak bateratzeko prozesua gertatu zen. Goi Egiptoko erregealdian, Narmer erregeak bere etsaiak garaitu zituen deltan eta Goi eta Behe Egiptoko erresumak batu zituen bere domeinu bakarraren pean.

Egiptoko aro dinastiko goiztiarra Egipto Garaia eta Egipto Beherea batu eta berehala etorri zen. Oro har, Lehen eta Bigarren Dinastiak barne hartzen dituela uste da, eta Naqada III  aldi arkeologikotik Antzinako Inperioaren hasierara arte, K. a. 2686 inguruan, hartzen du. Lehen Dinastiarekin, hiriburua Thinisetik Menfisera aldatu zen, errege-jainko batek gobernatutako Egipto bateratu batekin. Antzinako zibilizazio egiptoarraren ezaugarri bereizgarriak, hala nola artea, arkitektura eta erlijioaren alderdi asko, hasierako dinastia garaian eratu ziren. Faraoiek garatutako monarkiaren instituzio sendoak antzinako zibilizazio egiptoarraren biziraupen eta hazkunderako funtsezkoak ziren lurraren, eskulanaren eta baliabideen gaineko estatu-kontrola legitimatzeko balio izan zuen.

Geroagoko Antzinako Inperioan, aurrerapen handiak egin ziren arkitekturan, artean eta teknologian, nekazaritza-produktibitatea handitzeak eta, ondorioz, biztanleria hazteak bultzatuta, eta hori ondo garatutako administrazio zentralari esker izan zen posible. Antzinako Egiptoko balentriarik handienetako batzuk, Gizako piramideak eta Esfinge Handia kasu, Antzinako Inperioan eraiki ziren. Bisirraren gidaritzapean, Estatuko funtzionarioek zergak biltzen zituzten, laboreen errendimendua hobetzeko irrigazio proiektuak koordinatzen zituzten, nekazariak eraikuntza-proiektuetan lan egiteko erreklutatzen zituzten eta bakea eta ordena mantentzeko sistema judiziala ezartzen zuten. Administrazio zentral baten garrantzi gero eta handiagoarekin batera, eskriba eta funtzionario kultu mota berri bat sortu zen, faraoiak bere zerbitzuengatik ordainketa bezala jabetzak ematen zizkienak. Faraoiek ere lurrak ematen zizkieten beren hileta-elizkizunei eta tokiko tenpluei, erakunde horiek faraoia hil ondoren gurtzeko behar ziren baliabideak izan zitzaten bermatzeko. Ikerlariek uste dute praktika hauetako bost mendeek faraoiaren botere ekonomikoa poliki-poliki higatu zutela, eta ekonomiak jada ezin ziola administrazio zentralizatu handi bati eutsi. Faraoiaren boterea gutxitzen zihoan heinean, erregioetako gobernadoreak, nomarkak deituak, faraoiaren nagusitasunari desafio egiten hasi ziren. Suposatzen da horrek, K.a. 2200 eta 2150 urteen arteko lehorte larriekin batera, herrialdea Lehen Tarteko Aroa bezala ezagutzen den 140 urteko gosete eta gatazka aldian sartzea eragin zuela.

### Antzinako India 
[thumb|[Indus haraneko zibilizazioaren hasiera fasea, K.a. 3300 eta 2600 artean.]]
Asiako hegoaldeko aztarnategi neolitiko zaharrena Mehrgarh da, Kacchiko lautadan kokatua, gaur egungo Pakistanen, K.a. 7000. urtekoa.

Mehrgarheko zeramikarik gabeko Neolitoa, gaur egungo Pakistanen, K.a. 7000tik 5500era luzatu zen, Mehrgarheko Neolito zeramikoa K.a. 3300era arte luzatu zen bitartean, Brontze Aro goiztiarrarekin bat eginez. Mehrgarh Indiako azpikontinentean nekazaritza eta abeltzaintza aztarnak dituen aztarnategi zaharrenetakoa da. Litekeena da Mehrgarh ardatz zuen kultura Indo haranera migratu izana, egungo Pakistanen, eta Indo haraneko zibilizazio bihurtu izana. Eskualdeko gotorlekurik zaharrena Rehman Dherin dago, K.a. 4000. urtean datatua, Zhob ibaiaren haranetik gertu, gaur egungo Pakistanen. Orain arte aurkitutako beste hiri gotortu batzuk Amrin (K.a. 3600-3300), Kot-Dijin Sindhen eta Kalibangan (K.a. 3000) Hakra ibaian daude.

Indo haraneko zibilizazioa K.a. 3300. urtearen inguruan hasi zen, Harappako fase goiztiarra (K.a. 3300etik 2600era) bezala ezagutzen denarekin, nahiz eta hasieran oraindik herrixketan oinarritutako kultura izan, batez ere arkeologoentzat zeramika utzi zuena. Indusko idazkeraren lehen adibideak garai honetakoak dira, baita aginte zentralizatua eta bizi-kalitate gero eta hiritarragoa irudikatzen zuten gotorlekuen agerpena ere. Merkataritza-sareek kultura hori lotzen zuten beste eskualde-kultura batzuekin, eta lehengaien urrutiko iturriekin, hala nola lapislazulia eta kontuak fabrikatzeko beste material batzuk. K. a. 2600 aldera, baserritarrek labore ugari etxekotu zituzten, hala nola ilarrak, sesamo-haziak, datilak eta kotoia, baita animaliak ere, horien artean ur-bufaloa.

thumb|Indus haraneko zibilizazioa, K.a. 2600 eta 1900 inguruan.
K. a. 2600 eta 1900 bitarteko garaiak Harappako zibilizazioaren fase heldua markatzen du, garai horretan Harappako lehen komunitateak hiri gune handi bihurtu zirelarik, tartean Harappa, Dholavira, Mohenjo-daro, Lothal, Rupar eta Rakhigarhi. eta 1000 herri eta herrixka baino gehiago, sarritan tamaina txiki samarrekoak. Harappako biztanle helduek metalurgiako teknika berriak garatu zituzten eta kobrea, brontzea, beruna eta eztainua ekoiztu zituzten, ingeniaritza maila aurreratuak erakusteaz gain. Harappa, Mohenjo-daro eta berriki induskatutako Rakhigarhiren ikus daitekeenez, hiri-plan honek munduko lehen hiri-saneamendu sistema ezagunak barne hartzen zituen: ikus Indus haraneko zibilizazioaren ingeniaritza hidraulikoa. Hiriaren barruan, banakako etxebizitzek edo etxebizitza-taldeek putzuetatik ateratzen zuten ura. Bainurako gorde bide zuten gela batetik, hondakin-urak kale nagusiak inguratzen zituzten hustubide estalietara zihoazen. Etxeak barruko patioetara eta kalexka txikiagoetara baino ez ziren zabaltzen. Eskualdeko herrixka batzuetan etxebizitzak eraikitzeak Harappako biztanleen etxebizitzak eraikitzearen antza du zenbait alderditan. Harappako biztanleen arkitektura aurreratuaren isla dira ontziola ikusgarriak, aletegiak, biltegiak, adreiluzko plataformak eta babes-harresiak. Oso litekeena da Indusko hirietako harresi handiek Harappako biztanleak uholdeetatik babestea eta balizko gatazka militarretatik aldentzea. Aldi berean, prezisio handiko neurriak ezarri zituzten, sistema hamartarrarekin eta 5:2:1 ratioko pisu-sistema batekin.

K.a. 1800. urtearen inguruan, pixkanakako gainbeheraren zantzuak agertzen hasi ziren eta, K.a. 1700. urtearen inguruan, hiri gehienak bertan behera utzi zituzten. Indus haraneko zibilizazioaren gainbeherarako proposatu diren arrazoietako batzuk, ibaiaren ibilbideko aldaketak eta klima-aldaketa daude, Ekialde Hurbileko zonaldeetan ere ikusi dena. 2016an, ikerlari askok uste dute lehorteak Egipto eta Mesopotamiarekiko merkataritzaren gainbehera ekarri zuela, eta horrek Indusko zibilizazioaren kolapsoa ekarri zuela. Ghaggar-Hakra sistema euritik elikatzen zen eta ur hornidura montzoien menpe zegoen. Indus haraneko klima nabarmen hotzagoa eta lehorragoa bihurtu zen K.a. 1800. urtetik aurrera, gutxi gorabehera, eta horrek zerikusia du garai hartan montzoia oro har ahultzearekin. Indiako montzoia urritu egin zen, eta idortasuna handitu, Ghaggar-Hakra Himalaiako mendi-adarretarantz atzeratuz. Horrek uholde erratikoak eta ez hain zabalak eragin zituen, eta ureztatze-nekazaritza ez zen hain jasangarria izan. Idorkuntzak ur hornidura zibilizazioaren desagerpena eta bere biztanleria ekialderantz sakabanatzeko adina murriztu zuen. Montzoiak hegoalderantz mugitzen jarraitzen zuten heinean, uholdeak maiztasun gutxiko bihurtu ziren nekazaritza jarduerak jasangarriak izateko. Bertakoek komunitate txikiagoetara emigratu zuten orduan. Hala ere, hiri zaharrekiko merkataritzak ez zuen aurrera egin. Komunitate txiki horietan sortutako soberakin txikiak ez zuen merkataritzaren garapena ahalbidetu, eta hiriak desagertu ziren. Migrazio arioaren teoriaren arabera, indoariar herriek Indus ibaiaren haranera emigratu zuten aldi horretan, eta Indiako garai vedikoari hasiera eman zioten. Indus haraneko zibilizazioa ez zen bat-batean desagertu eta zibilizazioko elementu askok Indiako ondorengo azpikontinentean eta kultura vedikoetan jarraitu zuten.

### Antzinako Txina 
Arkeologian, geologian eta antropologian oinarrituta, ikertzaile modernoek ez dute txinatar zibilizazioaren jatorria edo Txinako historia linealtzat hartzen, baizik eta besteen garapenean eragina izan zuten kultura eta talde etniko ezberdinen arteko elkarrekintzen historia gisa. Txinako zibilizazioa garatu zuten eskualde kultural espezifikoak Ibai Horiko zibilizazioa, Yangziko zibilizazioa eta Liao zibilizazioa izan ziren. Txinan, artatxikiaren nekazaritzaren lehen frogak K.a. 7000 ingurukoak dira; arrozaren laborantzaren lehen frogak, berriz, Chengtoushanen aurkitu ziren, Yangzi ibaitik gertu, eta K. a. 6500ekoak dira. Chengtoushan ere Txinako lehen hiri harresiduna izan zitekeen. Iraultza neolitikoaren hasieran, Ibai Horiaren harana Peiligang kulturaren erdigune gisa finkatzen hasi zen, eta K. a. 7000 eta 5000 urteen artean loratu zen, nekazaritza, eraikuntza, buztingintza eta hildakoen ehorzketa ebidentziekin. Nekazaritzaren bidez, biztanleria handitu egin zen, uztak gordetzeko eta birbanatzeko ahalmena handitu egin zen, eta artisauak eta administratzaile espezializatuak mantentzeko ahalmena handitu egin zen. Kultura horren aztarnategi nabarmenena Jiahu da. Aditu batzuek iradoki dute Jiahu sinboloak (K.a. 6600) Txinako protoidazketa formarik zaharrena direla. Hala ere, litekeena da ez direla idazkera gisa ulertu behar, baizik eta zeinuak erabiltzeko denboraldi luze baten ezaugarri gisa, azkenean idazkera osoko sistema batera eraman zuena. Peiligang kultura berdinzalea zela uste dute arkeologoek, antolaketa politiko eskasekoa.

Denborarekin, Yangshao kultura bihurtu zen (K.a. 5000-3000), eta bere harrizko tresnak leunduak eta oso espezializatuak ziren. Baliteke zetarrak hazteko modu primitibo bat ere ezagutzea. Yangshao kulturako elikagai nagusia artatxikia zen, eta zenbait aztarnategitan artatxiki iletsua erabiltzen zen, eta beste batzuetan artatxiki arrunta, nahiz eta arroz hondarrak ere aurkitu diren. Yangshao nekazaritzaren izaera zehatza, eskala txikiko erre-eta-moztu laborantza edo nekazaritza intentsiboaren ote zen, eztabaidagai da gaur egun. Behin lurra agortuta, euren gauzak jaso, lur berrietara joan eta herrixka berriak eraikitzen zituzten. Hala ere, Yangshao erdi-mailako kokalekuek, Jiangzhik adibidez, lur garaiak dituzten eraikinak dituzte, zerealen soberakinak gordetzeko erabiliak izan zitezkeenak. Irina egiteko ehotzeko harriak ere aurkitu zituzten.

Txinako zibilizazio garaikideak Erlitou periodoaren bigarren fasean du jatorria (K.a. 1900-1500), eta Erlitou Ekialdeko Asiako estatu mailako lehen gizartea izan zela uste da. Eztabaida handia dago Erlitouko aztarnategiek Xia dinastiarekin, izaera erdi-mitikoarekin zerikusirik ote duten. Xia dinastia (K.a. 2070-1600) Txinako antzinako erregistro historikoetan deskribatutako lehen dinastia da, *Banbuko Analak* bezalako iturrietan, milurteko bat baino gehiago geroago lehen aldiz argitaratuak, Mendebaldeko Zhou garaian. Txinako historiografian Xia elementu garrantzitsua bada ere, gaur egun arte ez dago dinastiaren existentzia berresten duen froga idatzi garaikiderik. Brontzearen metalurgiaren eta urbanizazioaren gorakadaren lekuko izan zen Erlitou, eta azkar hazten ari zen eskualde-zentroa izan zen, gizarte-estratifikazioaren frogak ematen dituzten jauregi konplexuekin.

Txinako dinastia tradizionalik zaharrena Shang dinastia da (K.a. 1600-1046). Shang dinastiako aztarnategiek Txinako idazkera multzorik zaharrena eman dute: orakulu-hezurretako idazkera, batez ere hezurretan inskribatutako adibinazio testuz osatua. Inskripzio horiek gai askori buruzko funtsezko ikuspegia eskaintzen dute, politika, ekonomia eta praktika erlijiosoetatik hasi eta txinatar zibilizazioaren garai goiztiar honetako arte eta medikuntzaraino. Historialari batzuen arabera, Erlitou Shang dinastiaren hasierako fasetzat hartu beharko litzateke. Estatu Batuetako Arte Galeria Nazionalak Txinako Brontze Aroa K. a. 2000 eta 771 urteen arteko garaia bezala definitzen du; Erlitouren kulturarekin hasi eta mendebaldeko Zhou-en domeinuaren desintegrazioarekin bat-batean amaitzen den garaia. Sanxingduiren kultura Txinako Brontze Aroko beste gizarte bat da, Shang dinastiaren garaikidea, nahiz eta Shang-en ez bezalako brontze ekoizpen metodo bat garatu zuen.

### Antzinako Peru 
[thumb|Peruko [Caralgo zibilizazioaren mapa.]]
Andeetako eskualdeko nekazaritzaren lehen probak K. a. 9000. urtekoak dira gutxi gorabehera, Ekuadorren, Las Vegasko kulturaren aztarnategietan. Litekeena da kalabaza landatutako lehenengo landarea izatea. Hego Amerikan, kanalen bidezko ureztatze-probarik zaharrenak K.a. 4700 eta 2500 bitartekoak dira, Zaña haranean, Peruko iparraldean. Andeetako eta Ipar eta Hego Amerikako lehen hiri-kokalekuak K.a. 3500ekoak dira, Huaricangan, Fortaleza inguruan, eta Sechín Bajon, Sechín ibaitik gertu. Bi aztarnategiak Perun daude.

Caral-Supe edo Norte Chico zibilizazioa K.a. 3200. urtearen inguruan sortu zela uste da, garai horretan nabarmentzen baitira eskala handiko giza kokalekuak eta hainbat aztarnategitako eraikuntza komunitarioak. mendearen hasieran, Ruth Shady arkeologo perutarrak ezarri zuen Caral-Supe zela Amerikako zibilizaziorik zaharrena. Zibilizazioa Ozeano Barearen kostaldetik gertu loratu zen, hiru ibai txikiren haranetan: Fortaleza, Pativilca eta Supe. Ibai-haran horietako bakoitzak aztarnategi-multzo handiak ditu. Hegoalderago, Huaura ibaian zehar, hainbat aztarnategi daude. Kokaleku aipagarrienen artean Caral, zeramika aurreko aztarnategi handi eta konplexuena, eta Aspero hiriak daude. Norte Chico, arkitektura itzeleko aztarnategi handien dentsitateagatik bereizten da. Haas-en arabera, hain eremu txikian dagoen aztarnategien dentsitatea berdingabea da mundu mailan, sortzen ari den zibilizazio batentzat. K.a. hirugarren milurtekoan, baliteke Norte Chico munduko zonalde populatuena izatea (Txinako iparraldea izan ezik). Supe, Pativilca, Fortaleza eta Huaura ibaietako haran bakoitzak hainbat aztarnategi ditu.

Norte Chico ezohiko zibilizazioa da, ez baitzuen zeramikarik eta, antza denez, ez baitzuen ia arterik. Hala ere, zibilizazio horrek lorpen arkitektoniko ikaragarriak zituen, besteak beste plataforma formako lur-tontor handiak eta hondoratutako plaza zirkularrak, baita ehungintza industria aurreratu bat ere. Lurrezko muinoek, eta harrizko biltegi handiek, gizarte estratifikatu baten eta kotoia bezalako baliabideak banatzeko beharrezkoa den autoritate zentralizatu baten frogak ematen dituzte. Hala ere, ez dago gerren eta defentsarako egituren frogarik aldi horretan. Hasieran, teorizatu zen, beste zibilizazio goiztiar batzuetan ez bezala, Norte Chico oinarrizko zereala beharrean itsasoko elikagai-iturrietan oinarrituta garatu zela. Hipotesi horrek, «Andeetako Zibilizazioaren Itsas Fundazioa»k, eztabaida sutsuak izaten jarraitzen du; hala ere, ikertzaile gehienak bat datoz orain nekazaritza zibilizazioaren garapenean funtsezko papera izan zuela esatean, eta, aldi berean, itsas proteinekiko mendekotasun osagarri handia aitortzen dute. Norte Chico aztarnategietan aurkitutako soka-matazak quipu gisa identifikatu dituzte, idazkera aurreko erregistro-gailu mota bat. Uste da quipu-ek zenbakizko informazioa kodetzen zutela, baina batzuek beste datu-mota batzuk kodetzeko erabiltzen zirela uste izan dute, eta, agian, baita literatura- edo musika-aplikazioak kodetzeko ere. Hala ere, Norte Chicoko kulturek eta Andeetako ondorengo kulturek quipu-ak zehazki nola erabiltzen dituzten asko eztabaidatu da. Quipuaren presentziak eta erlijio ikurren antzekotasunak Norte Chicoko eta ondorengo Andeetako kulturen arteko lotura iradokitzen dute.

### Mesoamerika 
thumb|Olmeken eremu nagusia.
Uste denez, artoa Mexikoko hegoaldean etxekotu zen lehen aldiz, K.a. 7000. urtearen inguruan. Coxcatlango haitzuloek, Tehuacan haranean, K.a. 5000. eta 3400. urteen artean dauden aztarnategietan egiten den nekazaritza-jardueraren frogak ematen dituzte. Era berean, Guatemalako Sipacaten artoaren polena aurkitu da, orain dela 5.500 urtekoa. K.a. 1900ean Mokaya herriak kakaoa etxekotu zuen. Uste da, halaber, mokayak izan zirela Mesoamerikako lehenengo kulturetako bat gizarte hierarkiko bat garatzen. Olmeken zibilizazio bihurtuko zenak Tabascoko lehen nekazaritza-kulturetan izan zituen erroak, K.a. 5100 eta 4600 artean sortu baitziren.

Olmeka zibilizazioaren sorrera K.a. 1600 eta 1500 urteen artean kokatu izan da. Lehen ezaugarri olmekak San Lorenzo Tenochtitlan hirian agertu ziren, K.a. 1400. urte aldera erabat sendotuz. Zibilizazio horren goraldia tokiko ekologiak bultzatu zuen, ondo ureztatutako lurzoru alubialek eta Coatzacoalcos ibaiaren arroak eskaintzen zuen garraio-sareak ezaugarritu zutena. Ingurune horrek biztanleriaren kontzentrazio trinkoa bultzatu zuen, eta horrek, aldi berean, elite klasearen sorrera ekarri zuen, eta, horren ondorioz, olmeken kultura definitzen duten luxuzko tresna sinboliko eta sofistikatuak ekoizteko eskaria. Luxuzko tramankulu horietako asko jade, obsidiana eta magnetita bezalako materialekin egiten ziren, urruneko tokietatik zetozenak eta lehen elite olmekek Mesoamerikako merkataritza sare zabal batera sarbidea zutela iradokitzen dutenak. Gaur egun agian ezagunagoa den olmeka kulturaren alderdia bere artea da, bereziki buru kolosal olmekak. San Lorenzo nekazaritza eremu handi baten erdian zegoen. San Lorenzo, neurri handi batean, zeremonia-leku bat izan zela dirudi, harresirik gabeko hiri bat, nekazaritza-populazio handi eta ertain baten erdian kokatua. Zeremonia-zentroan eta inguruko eraikinetan 5.500 pertsona egon zitezkeen, eta eremu osoan 13.000 biztanle egon zitezkeen. Uste denez, San Lorenzok Coatzacoalcos arroaren zati handi bat edo osoa kontrolatzen bazuen ere, ekialdean (La Ventak bere goren maila lortuko zuen eremua, adibidez) eta ipar-mendebaldean (Tuxtla mendiak, kasu) kokatutako eremuek entitate politiko independenteak zituzten. San Lorenzo ia abandonatuta geratu zen K.a. 900. urtearen inguruan, La Ventak bere goren unea iristearekin batera gutxi gorabehera. K. a. 950 inguruan, San Lorenzoren monumentu askoren suntsipen masiboa gertatu zen, barne-altxamendu bat edo, probabilitate gutxiagorekin bada ere, inbasio bat adieraz lezakeena. Hala ere, teoria berrienak dio ingurumen-aldaketek eragin zutela olmeken desplazamendua, eta ibai garrantzitsu batzuk aldatu egin zirela.

La Venta eskualdeko gune olmekaren hiriburu kulturala bihurtu zen, K.a. 400. urtean desagertu zen arte, eta arkitektura-lorpen monumentalen eszenatokia izan zen, La Ventako Piramide Handia kasu. Bertan zegoen boterea, arkitekturaren tamaina handiak eta aurkitutako tramankuluen balio handiak adierazten duten bezala. La Venta, agian, hiri olmekorik handiena da eta sistema hierarkiko oso konplexu baten bidez hedatu zen, errege bat agintean eta eliteak bere azpitik zituelarik. Apaizek bizitzaren eta heriotzaren gaineko boterea eta eragina zuten eta, ziurrenik, baita eragin politiko handia ere. Estatus altuko objektuak botere iturri esanguratsua ziren La Venta komunitatean: botere politikoa, botere ekonomikoa eta botere ideologikoa. Eliteak boterearen eskubideak indartzeko eta mantentzeko erabilitako tresnak ziren». Kalkuluen arabera, La Ventak gutxienez 18.000 pertsonaren laguntza beharko luke bere okupazio nagusian.

Olmeka kulturaren gainbeheraren kausa zehatza zalantzazkoa da. K.a. 400. eta 350. urteen artean, olmeka lurraldearen bihotzaren ekialdeko erdialdeko populazioa asko murriztu zen. Batzuetan olmekak aipatzen dira Mesoamerikako kultura ama bezala, lehen zibilizazio mesoamerikarra izan zirelako eta ondorengo zibilizazioetarako oinarri asko ezarri zituztelako. Hala ere, Erdialdeko Amerikako kulturetan olmeken influentzia eta arrazoiak eztabaidagai izan dira hamarkada askotan. Olmekek sartutako praktiken artean daude odoluste errituala eta pilota joko mesoamerikarra, gerora Mesoamerikako gizarteen ezaugarri bereizgarriak, hala nola maiena eta aztekena. Idazkera sistema mesoamerikarra guztiz geroago garatuko bazen ere, zeramika olmeka goiztiarrak kodize gisa interpreta daitezkeen irudikapenak erakusten ditu.

## Mendebaldeko zibilizazioaren sorlekua 
[thumb|[Antzinako Greziaren ikurretako bat Akropolia da, Atenasen.]]

Adostasun akademikoa dago Grezia klasikoa Mendebaldeko kultura modernoaren, demokraziaren, artearen, antzerkiaren, filosofiaren eta zientziaren oinarriak ezarri zituen funtsezko kultura izan zela esatean. Hori dela eta, mendebaldeko zibilizazioaren sorlekua deitzen zaio.

Greziarekin batera, Erroma mendebaldeko zibilizazioaren sorleku gisa deskribatu izan da batzuetan, politikan, errepublikanismoan, zuzenbidean, arkitekturan, gerran eta mendebaldeko kristautasunean izan zuen paperagatik.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak