Bizantziar literatura

**Bizantziar literatura** Erdi Aroko grekoan Ekialdeko Erromatar Inperioan, K.o. 330 eta 1453 urteen artean, idatzitako lanen multzoa da. Erromaren herentzia politikoan oinarrituta, Greziaren eta Kristautasunaren jaraunspenek eta Ekialde Hurbileko testuinguru kulturalak eragin zioten. Bost aldi handi bereiz daitezke: antzinako tradizioarena (IV.-VII. mendearen hasiera), ez egote erlatiboko aldi batek jarraitu zuena (VII – VIII); IX. eta X. mendeetan izandako berrikuntzari “Errenazimentu aurreko” aldiak (XI-XII. mendea) jarraitu zion eta azken aldia (XII. eta XV. mendeak).

Zenbait sailkapen proposatu ziren hura osatzen zuten literatura-generoetarako. Hemen, erretorika, historia, hagiografia, kontakizun apokrifoak, eleberria, entziklopedistak eta saiakeragileak jasoko dira, baita poesia ere. Antzinako greziar kulturaren «azpiproduktu»tzat hartua luzaroan, bizantziar literatura gaur egun bere horretan aztertua dago, eta, bere alderdi guztietan, bizantziar zibilizazioaren eta haren inguruko herrien originaltasuna hobeto ulertzeko.

## Testuinguru historikoa 
*The Oxford Dictionary of  Byzantium*en arabera,  “literatura” kontzeptua ez zen existitzen Bizantzion, gehien hurbiltzen zena “*logoi*” kontzeptua zen, izaera juridikoa, historikoa, erretorikoa, nobelakoa, hagiografikoa eta abar duten “estilodun testu” guztiak barne. Beraz, sailkapen zehatza egitea zaila gerta daiteke, bai denborari (garai historiko handiak) bai generoari dagokienez. Gainera, liburuak arraroak eta garestiak ziren garai batean, literatura hori deklamatua izateko egiten zen irakurtzeko baino gehiago. Liburu baten «argitalpena», maiz, zenbait literatura-zirkulutan irakurketa publikoa egitean zetzan; horregatik da erretorikaren edo diskurtso ederrak egitearen artearen eta harekin lotutako beste generoen garrantzia. Gainera, erretorikak ezartzen zituen arau zorrotzek, bai funtsean bai forman, ez zuten gaur egun prosaren eta poesiaren arteko bereizketak baino garbiago egiten.

## Bizantziar gizartea 
Mendebaldean garai berean zeuden ohituren kontra, heziketa oso hedatuta zegoen Bizantzion, eta egoera apaleko jendeak heziketa ona eman ziezaiekeen bere seme-alabei, administrazioan edo armadan ondo ordaindutako karrera baten giltzarri. Hori izan zen, adibidez, Mikel Psellosen kasua (1018-1081en ondoren), funtzionario apal baten semea, ikasketetan pertsonaia boteretsuak ezagutu zituena eta, Filadelfian epaile izan ondoren, “filosofoen kontsul” eta filosofia-irakasle izendatu zutena Konstantinoplako unibertsitate berrituan. Historialaria, filosofoa, saiogilea eta gutun ikaragarri baten egilea, Konstantino IX.etik (1042-1055) Mikel VII.a Dukasera (1071-1078) igaro ziren gobernu guztien parte ere izan zen.

Hala ere, literato guztiek ez zuten izan Psellosen aukera bera, eta haietako gehienek ezin zuten bizirik iraun babesleen eta mezenasen laguntzarik gabe; asko dira gizarteko goi-klaseetan, batez ere familia inperialean eta haren ingurunean. Beraz, ulertzen da zer garrantzi duten jendaurrean deklamatzeko erabiltzen diren generoek, goi-mailako pertsonaien eta mezenasen apologia eginez, hala nola epitafioak (έπιτάφος λόγος) edo hileta-otoitzak eta epitalamio (έπιθαλάμιος λόγος) edo ezkontza-gorazarreak.

### Kanpo-eraginak 
#### Grezia 
Bizantziar literatura honela definitu zen: “Bizantziora eramandako Alexandriako literatura”. **Greziako eragina**, beraz, ez zen Atikako zibilizazioarena izan, baizik eta zibilizazio helenistikoarena, Alexandriakoa, Atenasera eta Jerusalemera begira, bi korronteez osatua, bata intelektuala eta akademikoa (Luziano, Akiles Tazio, Heliodoro) eta bestea erromantikoa eta herrikoia (Teokrito, Kalimako, Kinto Esmirnakoa). Hala ere, korronte intelektuala izan zen garrantzitsuena, Dionisio Halikarnasokoa bezalako erretorikoen mugimendu batek indartua, hizlari klasikoetara itzultzearen alde baitzegoen. Emaitza literatura bat izan zen, mamia formen alde sakrifikatzen zuena, autore zaharren artean zegoen hizkuntza ederra bilatzen zuena eta era sinplean adierazteko gai ez zen pentsamendua. Horregatik zuen izaera didaktikoa, hain zuzen ere, aipamen klasikoak eta biblikoak ulertzeko eta estilo-figurak, sarritan hermetikoak, baloratzeko gai zen irakurle-multzo txiki batengana zuzenduta zegoen.

#### Erroma 
Kultura grekoak eraginda, **Erromatar Inperiotik jasotako herentzia**k ere markatu zuen bizantziar zibilizazioa. Bere legeak erromatarrak ziren; bere gobernua, armada, burokrazia, hizkuntza eta bizitza publiko eta pribatua bezala, baita grekoak latina Heraklioren garaian (575-641) administrazioaren hizkuntza gisa ordeztu ondoren ere.  Alexandria Erromak orekatutako zentro intelektuala da, gobernuaren erdigunea. Bizantziarrak historian sartzen dira  Inperio erromatar bezala; bai grekoz, bai latinez, bizantziarrek beren inperioa *Βασιλεία τῶν Ῥωμαίων* (Erromatarren inperioa) gisa hartuko dute aurrerantzean ere, eta Konstantinopla, hiriburua, "Erroma Berria".

#### Kristautasuna 
Hirugarren eragina **kristautasuna**rena izan zen. Alexandrian jaio zen greko-ekialdeko kristautasuna. Hiri horretan egin zen Bibliaren bertsio grekoa, *Septuaginta* izenekoa, K.a. 272. urtearen inguruan; bertan, berriz, filosofia grekoaren eta erlijio juduaren fusioa gertatu zen, eta Plotinoren eta Porfirioren neoplatonismoa sortu zen. Kristautasunera bihurtu ondoren, Alexandria ez zen soilik Origenes eta Arrioren hiria izan, baita  Greziako Elizako Gurasoena ere, haien atzean literatura ugari utzi baitzuten. Antzinako Egiptotik etorri zen bizantziar monakismoa sortu behar zuen banakako aszetismoaren kontzeptua. Kristautasuna estatu-erlijio izaeko izango duen progresio geldoaren amaieran, erromatar enperadore jainkotuaren irudia Jainkoaren ordezkaria den enperadore bihurtuko da, hortik sortuko da zesaropapismoa. Eragin kristaua goi-klaseetara bideratutako literaturan islatuko da aldi berean, Elizako Gurasoen idazkien bidez, bai eta herri-literaturan ere, non santuen bizitzari eta haien mirariei buruzko kontakizunak ugari diren, hala nola Konstantino Handiaren eta haren ama Helenaren inguruan sortuko diren legendak.

#### Ekialdea 
Azken eragina **Ekialdekoa** da, bereziki Asia Txikikoa. Erromako armadako jenerala (*imperator*), «Augusto» izenburu anbiguopean bere omnipotentzia zainduz, konnotazio politiko gehiago baitzuen erlijiosoa baino, enperadorea pixkanaka ekialdeko monarka bihurtuko da eta *autokrator* izena hartuko du. Politikan baino gehiago, Asia Txikiak eragina izango du erlijioan. Egipto ptolemaikoa eta Siria seleuzida Greziako ekialdeko Elizaren sorlekuak izango dira, eta Antiokiak paper garrantzitsua izango du erlijio-literaturaren garapenean, Juan Krisostomo eta haren jarraitzaileen zuzendaritzapean.

### Hizkuntza: koinea 
Alexandro Handiaren etnia anitzeko armadak elkar ulertzeko beharrak erraztu egin zuen antzinako dialekto joniarra, doriarra, eolikoa eta atikoa bateragarri egin zituen ***koiné*** (κοινή διάλεκτος edo "hizkera arrunta") izeneko hizkuntza komuna hedatzea. Hizkuntza hori, gramatikalki finkatua, eskoletan irakatsia, administrazioaren eta merkataritzaren hizkuntza bihurtu zen Alexandroren oinordekoen inperioan. Hizkuntza hori hartu zuen literaturak ere, eta, eskualdearen arabera, ahozko hizkuntza laster osatuko zuten dialektoak garatzen ziren bitartean. Epe luzera, literatura-hizkuntza letratuek bakarrik ulertuko dute, beraiek ere beste hizkuntza bat erabiltzen baitzuten eguneroko elkarrizketan. 

## Bizantziar literaturaren aldiak 
Bizantziar literaturaren bilakaera bost aldi handitan banatzen da normalean.

### Kristautasunak antzinako tradizioak eraldatzen ditu (III. mendetik VI. mendera) 
Konstantinopla fundatu zenean, literatura greko tradizionalak ezagutu zituen zenbait genero, drama edo poesia lirikoa esaterako, aspalditik desagertuak ziren; orduan, Elizako Guraso grekoen eraginpean, kristau-pentsamenduaren eta pentsamendu helenistikoaren arteko sintesia egiten saiatzen zen **literatura kristaua** sortu zen. Eguneroko bizitzan erabiltzen den hizkuntzatik oso urrun dagoen hizkuntza batean adierazten da; hezkuntza grekoaren sistemaren herentzia da, non erretorika zen ikasketetako gai nagusia. Justiniano enperadoreak (483-565) paganoen aurka hartutako neurriak (azken unibertsitate paganoa zen Atenasko Platonen Akademiaren itxiera, Anatolian jainko paganoak gurtzeko debekua), juduen jazarpena, heresien aurkako borroka (monofisismoa, Hiru Kapituluen eztabaida), paganismoaren amaiera ekarri zuten aldi berean, literatura-ekoizpena nabarmen moteltzea eta Konstantino Handiak munduaren zati horretan sartutako jurisprudentziaren irakaskuntza ahultzea ekarri zuten.

Beraz, kristau literatura-sorkuntza biziko aldia da, grekoz, baina baita latinez ere (Amiano Martzelino, Klaudiano) eta sirieraz ere (Romano Meloda). Garai hartako idazle handien helburu nagusia, hala nola Juan Krisostomo, pseudo-Dionisio Areopagita edo Prokopio Zesareakoarena, munduaren eta gizakiaren ikuspegi berri bat proposatzea da, iraganetik jasotako literatura-formak erabiliz. Hagiografia honela garatzen da, mirarien kontakizunak testuinguru berri batean jartzen dira, bai basamortuan (Basamortuko Gurasoen apotegmak), bai hiri-ingurune tradizionalean, baina haren balioak baztertuz (Simeon Emesiskoa).

### Prosa 
#### Erretorika 
Esandakoaren arabera, bizantziar literatura gehiago egiten zen ozenki deklamatzeko irakurtzeko baino. Horregatik da garrantzitsua erretorika, «metodoaren kodetzea, hizlari handietan behatutako prozedurak, entzuleak hunkitzeko eta konbentzitzeko, haien sentimenduetara eta haien iritzira zuzenduz». Filosofiarekin batera, kargu publiko batean ariko den gazte ororen hezkuntzaren osagai nagusietako bat da.

Gehien imitaturiko ereduek, Demostenes eta Elio Aristides, luzaroan iraun zuten . Estilo-generoei eta argumentu-kategoriei buruzko Hermogenes Tarsokoa ren diskurtso-bildumak edo Menandrori esleitutakoen gisako tratatuak, imitatu beharreko arauak ziren (*mimesis*), bai estiloari bai edukiari dagokienez. Antzinako hizlari pagano ezagunenetako batek kodetuta, Libanio Antiokiakoak (314-391), arau horiek aldatu egin zituen V. mendean, Gazan  kristau erretorika eskola bat sortu zenean. Prokopiok, bere sortzaileak, mitologia paganotik ateratako adibideak Eskritura Santuetatik ateratako adibideekin ordezkatu zituen.

Estilo hanpatuko eta esaldi luze erreduntandedun hitzaldi  luze horietan  bost kategoria handi bereiz daitezke: **panegiriko inperiala** (*enkomion* / έγκώμιον), enperadoreen aintzarako hitzaldi estereotipatua; **hileta-otoitza** (*epitaphios logos* / έπιτάφιος λόγος), era berean, estereotipatua, hildako enperadore, patriarka edo dignatarioaren bizitzaren laburpen bat baino gehiago, beren bertuteen eta balentrien katalogoa; subiranoen betebeharrak taxutzen dituzten **tratatu parenetikoa**k; **deskribapena**k (ἔκφρασις), irakasleek beren ikasleei proposatutako askotariko gaiei buruzko estilo-ariketak; **arte epistolarra**, eredu zorrotzen mende, eskerrak emateko, eskaerak egiteko, ediktu inperial edo krisobuloak barne.

**Zenbait autore**

Bere garrantziagatik, erretorika beste genero guztietan agertzen da, historiografian, hagiografian, poesian edo epistolografian. Egile handi guztiak izan ziren hizlaria, bakoitza bere mailan. 

##### Fozio 
**Fozio** (Φώτιος / *Phοtios* ; IX. mendea). Konstantinoplako patriarka, eruditu eta historialaria. Hiriburuko familia noble batean jaioa, Foziok oso gaztetarik kultura zabal bat bereganatu zuen. Berehala irakasle bihurtu zen, bere ikasle eta lagunentzako antzinako eskuizkribuetan oinarritutako irakurketa-saioak antolatzen zituen eta bere *Lexikoa* idatzi zuen. 850 inguruan *prôtoasèkrètis* izendatu zuten, hau da, kantzelaritza inperialaren buru. Laikoa izan arren, Bardasek Konstantinoplako patriarka izendatu zuen. Aurrenekoz kargugabetua, 880ko sinodoak bere funtzioetan berretsi zuen. Basilio I enperadorearen laguna, bere oinordeko Leon I.ak berriro kargugabetu zuen eta erbestean hil zen.

* *Liburutegia* (*Βιβλιοθήκη*) edo *Myriobiblion* (*Μυριοβίβλιον*), askotariko generoetako literatura-testuei buruzko 280 erregistroko bilduma;
* *Lexikoa*: aurreko zenbait lexikoren konpilazioa, erromatarren garaiko zaharrenak (Harpocration, Diogeniano de Heraclea, Ιlius Dionysius…);
* *Amphilochia*: ikasle gogokoenetako batek, Anfiloko Zizikakoa apezpikuak, egindako 324 galderaren erantzunak. Bibliako exegesiari, teologiari buruzkoak dira galderak, eta gutxiago filosofiari eta gramatikari buruzkoak.
* 83 hitzaldi eta homilia.
* Teologia latindarraren aurkako bi tratatu dogmatiko.
* Gutunak: 299 ezagun (bi armenieraz bakarrik kontserbatuak), batez ere bi patriarkatuetakoak eta tarteko aldikoak, horietako batzuk benetako tratatuak.
[thumb|[Mikel Psellos (ezkerrean) bere ikasle zen Mikel VII.a Dukas bizantziar enperadorearekin]]

##### Mikel Psellos 
**Mikel Psellos** (Μιχαήλ Ψελλός ; XI. mendea). Intelektuala eta idazlea. Familia apal batekoa, amak hezkuntza bikaina eman zion. Hala ere, hezkuntza eten egin behar izan zuen Anatolian funtzionario gisa lan egiteko. Epaitegi zibileko idazkari, epaile izatera heldu zen Filadelfian. Auzitegi inperial bateko idazkari gisa gortera deitu zuen, azkar igo zituen mailak eta, Konstantino IX.aren garaian, inperioaren pertsonaia nagusietako bat bihurtu zen. Gorteko filosofoa, *hypatos ton philosophon* edo filosofoen kontsula  titulua jaso zuen. Erudizio sinestezinekoduna, bere ezagutzak filosofia, erretorika, geometria, teologia, medikuntza, historia eta abar hartzen zituen.

* *Kronografia*, Bizantzioko mende bateko historia, 976-1077; Psellos historialaria da. Lanak hamabi agintaldi inperial hartzen ditu, Basilio II.aren garaitik Mikel VII.aren erorrera arte. Bizantziar historiografiako garrantzitsuenetako bat da.
* *Mikel Zerulariori gorazarre*
* *Chrysopoeiari buruzko epistola*, alkimiari, meteorologiari eta demonologiari buruzko opuskuluak eta laburpenak

##### Nizeforo Gregoras 
Nizeforo Gregoras (Νικηφόρος Γρηγορᾶς ; XIII. mendearen amaiera-XIV. mendea). Historialari, filosofo, zientifiko eta humanista bizantziarra. Gaztetatik umezurtz, Gregoras osaba Joanek hazi zuen, Heraklea Pontikako metropolita. Berehala, Gregorasek Teodoro Metokita ezagutu zuen, eta Androniko II enperadoreari aurkeztu zion. 1341-1347ko gerra zibilean Joan Kantakuzenoren aldekoa izan zen, eta hesikasmoaren etsaien buru izan zen. Kondenatua eta anatematizatua, Korako San Salbatore  monasterioan sartu zuten. Kantakuzeno erori ondoren askatu zuten, eta etxeko atxiloketan amaitu zuen bizitza. Asko idatzi zuen, eta Palamasen aldekoen erasoen erdian egon zen etengabe.

* *Rhomanike Historia*. 37 bolumen, 1204tik 1359ra bitartekoak.
* Santuen bizitzak: *Mikel Sintzelo, San Demetriori gorazarrea, Kodrato Antiokiakoaren martirioa, Joan Herakleakoaren bizitza* (bere osaba).
* Gaztetako erretorika-ariketak (Προγυμνάσματα), hainbat generokoak: *deklamazioa* (Plateako diputatuen diskurtsoa Lazedemoniarren eta Tebastarren aurrean), *elogioa* (Almendroaren gorespena), *ezeztatzea* (gizakiarengan umiltasunik ez dagoela diotenen ezeztapena).
* Elkarrizketa filosofikoak, *Filomates* eta *Florentios* bezalakoak.
* Astronomia: 1330eko uztailaren 16ko eguzki-eklipsearen kalkulua, Teon Alexandriakoaren taularen arabera.
* Korrespondentzia: 161 gutun, batzuk garaikideei zuzendutakoak (Teodoro Metokita, Androniko II, Joan Kantakuzeno…).

##### Georgios Gemistos Plethon 
thumb|Gemisto Plethon bere garaiko pentsalaririk originaletakoa izan zen.
Gemistos Plethon (Γεμιστός Πλήθων ; XIV. et XV. mendeak) : Filosofo neoplatonikoa. Konstantinoplako eskola platonikoan ikasi ondoren, kristauek, juduek eta musulmanek erakusten zuten Hadrianopolisera joan zen. Konstantinoplan irakastera itzuli zenean, Platoni buruzko bere ikastaroak eskandalu egin ziren, eta Mistrara erbesteratu zuten, Moreako despotatuaren garaian guneintelektual garrantzitsu bihurtuta. Han, bizantziarren eta antzinateko greziarren arteko filiazio kontzeptua garatu zuen, eta erreforma politiko, ekonomiko, sozial eta militarren plan zabal bat idatzi zuen, Platonen testuetan oinarritua. Florentziako kontzilioko ordezkaritza bizantziarreko kidea (1437-1439), Platonen pentsamendua Mendebaldeko Europan berpiztu zuen hainbat hitzaldi eman zituen. Mistrara itzuli zenean, senaturako izendatu zuten eta hiriko magistratu bihurtu zen. Azken urteetan irakatsi zuen, idatzi zuen eta  Genadio II.aren, Konstantinoplako patriarka eta Aristotelesen defendatzailearen, aurkako borroka jarraitu zuen.

* *Teodoro (II. Paleologoa) despotari hitzaldia*  eta *Emanueli (II.a) hitzaldia*, 1415 eta 1418koa, zeinetan erreforma politiko, ekonomiko eta sozialen plana egiten duen.
* *De Differentiis* edo *Zertan Aristoteles bereizten den Platonengandik*, Aristoteles eta Platonen jainkotasunaren kontzeptuaren azterketa.
* *Legeen tratatua*, Plethonen sineste esoterikoen bilduma.
* *Platonen eta Zoroastroren doktrinen laburpena*.
* *Zoroastroren dizipuluen orakulu magikoak eta orakulu horiei buruzko iruzkina*.
* *Prolegomena Artis Rhetoricae*.
* *Kleopari hileta-otoitza; Helenari hilete-otoitza*. 
* *Patuari buruzkoa*.
* *Bertuteen gainean.*

##### Genadio II.a 
Genadio II.a  (Γεώργιος Κουρτέσιος Σχολάριος ; XV. mendea): Konstantinoplako teologoa eta patriarka. Genadiok, lehenik, logika eta fisika erakutsi zituen Konstantinoplan, senatari eta *krites katholikos* (Gorte Goreneko epailea arlo zibilean eta eliz arloan, paleologoen garaian) izendatu aurretik . Florentziako kontzilioan parte hartu zuen eta batasun jarrera defendatu zuen. Itzultzean, ordea, batasunaren aurkari krudel bihurtu zen, eta batasunaren aurkako mugimenduaren burutza hartu zuen. Ondorioz, kargutik kendu eta monasterio batean sartu behar izan zuen. Konstantinopla erori zenean turkoek harrapatu zuten, eta hiru aldiz patriarka gisa aritu zen, agintari berriekin ezartzeko lursail bat bilatzen saiatuz. Latinez egiten zuelako eta Mendebaldean gertatzen zenaren miresle handia zenez,  Santo Tomas Akinokoa itzuli eta komentatu zuen. Plethonen aurka ere defendatu zuen Aristoteles.

Idazle emankorra izan zen,100-120 lan, baina testuen zati handi bat eskuz idatzirik egon zen eta inoiz ez zen argitaratu.

* Florentziako kontzilioan emandako hitzaldi eta gutunak.
* Espiritu Santuaren prozesioari buruzko obra polemikoak eta *Filioque*a Kredoan sartzeari ukoa.
* Hainbat sermoi eta hitzaldi: *Marko Eugenikoren panegirikoa*.
* Tratatu filosofikoak: *Aristotelesen alde*.
* Fedearen defentsa: *Ekthesis tes pisteos ton orthodoxon christianon*, *Homologia tou Gennadiou* izenaz ezagunagoa, Mehemet IIari zuzendua; *Kristoren jainkotasunari buruzko bi turkiarrekin elkarrizketa*; *Kristau eta judu baten arteko elkarrizketa*; *Kristori buruzko profeziak*; *Gure Jainkoari buruz*, *Bat Hirutan, ateoen eta politeisten aurka*.

#### Historia 
Bizantziarrak nabarmendu ziren bi generotan: historian eta kronikan. Joan Malalasekin hasi (V.-VI. mendeak) eta Frantsesera heldu artev(1401-1478), mende bakoitzean historialari, kronista edo biografo bat ekoitzi du. Prokopiok, Agatiasek, Pedro Patrizioak, Menandro Babesleak eta Teofilakto Simokatesek bakoitzak bere aurrekoaren historia hartu eta jarraitu zuen. Inperioaren aro beltzari dagokion aldi huts baten ondoren, kronistek historialariak ordeztu zituztenean, IX. mendean, Jose Genesiorekin batera, generoaren berpizkundea izan zen. Simon Metafrastesek eta  Leon Diakonoak jarraitu zuten, eta gero XI. mendean iritsi ziren Mikel Psellos, Mikel Ataliates eta Joan Eszilitzes. XII. mendea Ana Komneno, Joan Zinnamo eta Nizetas Koniatesena izan zen. Haren ondorengoak Jurgi Akropolita eta Jurgi Pakimeres izan ziren, XIII. mendean, Nizeforo Gregoras eta Joan Kantakuzeno enperadorea XIV. mendean. Azkenik, Jurgi Frantsesak, Laoniko Kalkokondilasek eta Kritobulo Inbroskoak inperioaren amaierako testigantza eman zuten.

Bizantziar historialariak Tuzidides, Xenofonte eta Polibio bezalako antzinako ereduei lotuta egon ziren, zeinetatik hizkuntza eta konposizio prozedurak erreikatu nahi izan baitzituzten. Batzuek eredu bakar bat imitatzea aukeratu bazuten ere (Nizeforo Brienio jenerala izan zen Xenofonteren imitatzaile, bere hiztegi militarraren zehaztasunagatik, Nizeforo Gregoras filosofoak Platon hartu zuen eredu gisa ), gehienek autore batzuk aukeratu zituzten, eta hortik "mosaiko estilokoa" sortu zen, bizantziar tipikoa. Kontatzen duten historia enperadoreena eta parte hartu zuten gerrena da batez ere. Antzinateko historialariek bezala, enperadorearen ezaugarri fisikoak deskribatzen dituzte lehenik, haren izaeraren azterketa psikologikoa egin eta haren balentriak kontatu aurretik.

Historialarien lanak ez ziren Inperioko hirietako jendeak irakurtzeko eta ulertzeko. Horrek ez du esan nahi gizarte-klase altuek, bizantziar hezkuntzaren onuradunek, ezin zutela ulertu zer esaten zitzaien, baizik eta nazionalismo bizantziarreko ordezkariak, Nizeako belaunaldikoak, beren literatura-lanak ahozko hizkuntzatik gero eta gehiago urruntzen zirela. Agian, errealitate mingotsaren aurkako erremedioa zen, eta iragan klasiko atsegin eta segurura itzultzea nostalgia baino zerbait  gehiago zen, errealitatea ilusio batean babestea bezalakoa.

Helenismoarentzat, agian, bi hizkuntzen arteko zisma baino zoritxar handiagorik ez zen izan: hizkuntza kultu arkaikoa eta ulertezina eta ahozko hizkuntza, eta Komnenoen berpizkundearen ondoren egoera kaltegarria eta zentzugabea izan zen. Elite aristokratikoaren lanak herri grekotik urrundu ziren, eta zirkulu urrunetan geratu ziren. Larriena da egoerak arkaismo gehiago ekarri zuela, herriko hizkuntzarekin dibortzioa azken bi milurtekoetako helenismoaren unerik dramatikoenean. 

Hala ere, bi modutan aldentzen dira elkarrengandik. Lehenik eta behin, idazten dutenak ez dira beti idazle profesionalak, askotan hezkuntza bikaina duten ekintza-gizonak besterik ez dira, egiazkoak eta zintzoak izateko kezka dutenak. Beste batzuk, Prokopio, Evagrio edo Mikel Ataliates bezala, juristak dira, estatu gizonak Joan Zinamo, Jurgi Pakimeres, Laoniko Kalkokonondilas, jeneral eta diplomatikoak Nizeforo Brienio, Jurgi Akropolita, Jurgi Frantsesa, eta baita koroatutako buruak ere,  Konstantino Porfirogeneta, Ana Komneno eta Joan VI.a Kantakuzeno bezala. Bigarrenak bi genero berri sortzen dituzten idazle kristautak dira, *Elizaren historia* eta *Kronika unibertsala*. Historia unibertsaleko generoa, kronika unibertsalaren helburua hebrearren historia historia unibertsal bihurtzea da, eta beste nazioen historiarekiko sinkronismoa ezartzen saiatzen da.

Kronistek, berriz, alde handia dute historialariekin. Hauek ez bezala, kronistek askoz ere publiko zabalagoarentzat idazten dute. Oro har, aldatzen duten aurreko hondoan oinarrituta, kronikek ikuspuntu kristauaren arabera interpretatzen duten gauza zoragarrian jartzen dute indarra. Haren deskribapenek leku gutxi uzten diote ñabardurari, eta haren hiztegia jendearengandik askoz hurbilago dago. Ziur aski ekialdekoa jatorriz, IX. mendean iritsi ziren kronikak, garai hartan historialari tradizional gutxi baitzeuden, eta ia erabat desagertu ziren XII. mendean. Hiru ordezkari nagusiak Joan Malalas, Teofanes Aitorlea eta Joan Zonaras izan ziren. Lehen mendeetan, santuen bizitza horien azentua hiri-zibilizazioaren berezko balioak arbuiatzean dago; santua, oro har, basamortura erretiratzen da, Jainkoaren borondatearen mende bizi baita.

Generoak bere ospe handiena lortu zuen VI.-VII. mendeetan. Publiko zabalari zuzenduta, testuek herri-hizkuntza erabiltzen dute eta leku zabala ematen dieta gauza miresgarriei. Hagiografo zahar eta garrantzitsuena  Zirilo Eszitopolisekoa da, 525. urtearen inguruan jaiotako kronista. Haren zazpi biografien gertaeren eta daten fidagarritasuna da aipatzekoa. Leontios Neapoliskoa Zipreko artzapezpikua izan zen VII. mendean, eta bi santuren bizitzak idatzi zituen; Joan Limosnariarena bere hizkera benetan herrikoiagatik nabarmentzen da eta Ziro Alexandriakoaren encomium*a .
* *Joan Eleemon lagunaren biografia*.
* *23 poema*, hainbat gairi buruzkoak, hala nola Jerusalemen egoitzari buruzkoak.
* *Sermoiak Kaltzedoniako kontzilioaren alde eta monotelismoaren aurka idatziak*.
* Zenbait liturgia-testu, *Epifaniaren egunean ura bedeinkatzea* barne.

##### Inazio Diakonoa 
Inazio Diakonoa. Monje eta idazlea. 770 inguru jaio zen. Tarese patriarkaren ikasle eta kolaboratzailea, Inacio diakonoa ordenatu eta *skeuophylax* egin zen. Bere baztertzearen ondoren, ikonoklasten alde egin zuen eta Nizeako metropolita egin zen. Ondoren, damutu egin zen jarrera horretaz, eta Olinpo mendira joan zen monje. Bere lanak, erretorika jaso samarrekoa, antzinate klasikokoei ematen die atxikimendua, batez ere Sofokles eta Euripidesi.

**Idazlana:**

* Taresoren eta Nizeforo I.a patriarkaren bizitzak.
* Hileta odak, gutunak.
* Poema ugari, hala nola Adami buruzko bertsoak (Adam, Eva eta sugearen arteko elkarrizketa); Lazarori eta gizon aberatsari buruzko poemak.

##### Simon Metafrestes 
Simon Metafrestes (Συμεὼν ὁ Μεταφραστής). Idazlea eta funtzionarioa. Konstantinoplan jaioa Leon VI.aren agintaldian (886-912). Familia aristokratiko handi bateko kidea, Konstantino VII.a Porfirogenetaren azpian zegoen goi-funtzionario bihurtu zen eta haren hiru oinordekoentzat ere lan egin zuen. Erroman II.aren kantzelaritza inperialeko burua, hau hil zenean inperioa gobernatu zuen erregeordetza-kontseiluko kide izan zen Simon. Nizeforo Fokasen ediktu batzuk idatzi zituen, eta *magistros* izendatu zuten Joan I.a Tzimiskesen agindupean, logoteta izendadu aurretik, kanpo harremanetarako ministroaren modukoa. Faboreak galduta, monasterio batera joan zen, eta han idatzi zituen bere erlijio lan nagusiak. 987 urtearen inguruan hil zen.

**Idazlanak:**

* *Menologio metafrastikoa*. Menologioa egutegi liturgikoaren ordenan kokatutako santuen bizitza-bilduma da. Konstantino VII.ak, "kultura ofizial" bat sortzeko irrikaz, enpresa entziklopediko - historiko, juridiko, gramatikal eta abar handiak jarri zituen martxan. Simoni eskatu zion menologioa idazteko, santuen bizitzak irakurtzen ez ziren garai batean, bere estiloa eraikuntzarena baino burla zen gehiago. Simonek siriako santuen edo santu koptoen bizitzen artean aukeratzen du, menologioan agertzeko aukera gehien zutenak, eta gero “metaphrasa” bihurtu zituen, hau da, datu historikoak errespetatuz, hizkuntza eraberritu egiten du, hitz gordin edo zaharkituegiak alde batera utzita, eta idazlanari dimentsio literarioa ematen dio (hau da, erretorikoa). Testu horiei bere eskuko beste idazki batzuk gehitu zizkien.
* Kronika, gutun batzuk, Konstantino VII.aren heriotzari buruzko poema bat eta liturgia ortodoxoan beti erabiltzen diren zenbait idatzi erlijioso, himno eta otoitz utzi zituen.

##### Eustakio Tesalonikakoa 
Eustakio Tesalonikakoa (Εὐστάθιος Θεσσαλονίκης). Gotzaina eta jakintsua. 1115 inguruan jaio zen, Konstantinoplan hezi zuten eta idazkari lanetan aritu zen Santa Sofiako katedralaren diakono bihurtu baino lehen, 1156 inguruan. Gramatika, erretorika eta filosofia irakatsi zituen Eskola patriarkalean, eta 1174/1175 ikasturtean patriarkatuaren *sazelario nagusi* eta *erretorikoen maisu* izendatu zuten. Emanuel I.a enperadoreak Mirako gotzain eta Tesalonikako metropolita izendatu zuen, 1195/1196. urtean hil zen arte. Tesalonikaren erorketaren lekuko izan zen 1185ean, Gilermo II.a Siziliakoaren eskutik. Bere garaiko gizonik jakintsuena zen. Haren idazkiek abstrakzio tradizionala utzi eta gertaera historikoak xehetasun bizien bidez aurkezten dituzte, ironia eta sarkasmoa nagusi diren tokian.

**Idazlana:**

* *Filoteos Opsikiongoaren bizitza*. Garai hartako iritzi orokorraren kontra, dio bizitza sekularraren idealak ermitauenak baino nobleagoak izan daitezkeela.
* Poema homeriko guztiei eta Dionisio Penegetaren lanari buruzko iruzkinak, baita Pindarori sarrera ere.
* Historia: *Tesalonikaren hartualdiaren kontakizuna*.
* Hitzaldiak, sermoiak eta 73 gutun zenbakituak.

##### Joan Tzetzes 
Joan Tzetzes (Ιωάννης Τζέτζης). Poeta eta gramatikaria. 1110 inguruan jaioa, nahiko gutxi bizi izan zen Konstantinoplan idazle gisa. Bere liburutegia saldu behar izan zuen bizirauteko, eta bere oroimenean konfiantza izan zuen, bere obran 400 autore zahar baino gehiago aipatzen baititu. Prodromo lankidea bezala, bigarren aldiko poeta "herrikoien" parte da. Lan hagiografiko bakarra zor zaio.

**Idazlana**

*Chiliades* izeneko historia-liburua. 12.674 bertso biltzen dituen bilduma da, zenbait gertaera literario, historiko eta teologiko gogorarazten dituena. Batez ere, autorearen erudizio zabala aipa daiteke, eta eguneroko bizitzako hainbat eszena modu errealista eta umoretsuan deskribatzen ditu.

107 gutun hainbat pertsonaiarentzat, askotan irudizkoak.

Homerori buruzko iruzkin ugari (Iliada eta Odiseari buruzko alegoriak, Exegesia, Antehomerika, Homerica eta Posthomerica).

*Santa Luziaren bizitza*. Normandiarren, hungariarren eta errusiarren koalizio baten aurkako gerrak direla dirudi.

##### Gregorio II.a Ziprekoa 
Gregorio II.a Ziprekoa (Γρηγόριος ὁ Κύπριος). Konstantinoplako patriarka. Zipren jaio zen, 1283an, familia noble batean, baina klase ertainekoa. Zipreko eskola latindar batean trebatzen saiatu ondoren, gurutzatuen eskuetan, Nizearantz abiatu zen, eta Jurgi Akropolitasekin ikasi zuen. Errekonkistaren ondoren, Konstantinoplara joan zen. 1283an patriarka bihurtuta, uko egin zion F*ilioque* klausula onartzeari eta mendebaldeko eta ekialdeko Elizak elkartzeari. 1289an dimisioa eman behar izan zuen. Gregoriok zeregin garrantzitsua izan zuen XII. mendeko berrikuntzan, eta bere autobiografiak (genero berria garairako) garai hartako kultura- eta eskola-giroaren ideia ona ematen digu.

**Idazlana**

* Teologia: *Tomos pisteos* (Fedearen liburua); latinezko  *Filioque*ren gainean ezeztatzea.
* Autobiografia: *Diegesis merike*; bere karta-bildumaren hitzaurrea izateko idatzia.
* Hagiografia: Santuen hainbat bizitza.
* Elogioak, hitzaldiak, gutun-trukaketa.

#### Apokrifoak 
Gauza miresgarriekiko gustuak, kroniketan eta hagiografietan ere aipatua, *apokrifo* izendatutako lanak (άπόκρυφα, lit. « [liburu] ezkutuak edo baztertuak) egitera eraman zuen, batez ere, Eliza kristauaren lehen mendeetan; bai formagatik bai edukiagatik, Itun Zaharreko edo Berriko liburuen antzekoak dira, baina Elizek ez dituzte Jainkoak inspiratutzat hartzen. Eskrituretan jasotako gertaeren xehetasunak garatu edo irudika ditzakete; batzuk Eliza primitiboan ugaritu ziren doktrina heretikoetako bat edo bestea justifikatzeko idatzi ziren.

Gehienetan sirieraz eta arabieraz idatziak, grekora itzuli ziren eta herri-literaturaren parte dira. Itun Berrirako bereiz daitezke ebanjelio apokrifoak (Joanen Protoebanjelioa, Tomasen Ebanjelioa, Jose arotzaren historia) eta apostoluen bizitzarekin zerikusia duten ekintza apokrifoak (Pseudo-Klementina Petri, Paulo, Ander eta Joan apostoluen bidaiak aipatzen dituena; Tadeo apostoluaren historia).

Hala, Santiagoren Protoebanjelioa, hasieran Mariaren Natibitatea, Santiagoren Errebelazioa edo Santiagoren Ebanjelioa izenburua zuena, II. mendearen bigarren erdian idatzi zen; Ama Birjinaren gaztaroa, Joserekin ezkon-hitza eta Jesusen jaiotza aztertzen ditu. Haren helburua zen, ezbairik gabe, Mariak Jesus Pantera izeneko soldadu erromatar batekin izandako harreman baten ondorioz sortu izanaren teoria ezeztatzea. Grekozko 140 eskuizkribu inguru daude gaur egun, eta haien ospearen lekuko dira.

Hala ere, idatzi apokrifoak ezagunagoak izan ziren eslaviar literaturan eta Kaukasoko eta Ekialdeko literaturan bizantziar literaturan baino, Elizaren hierarkiak gogor epaitu baitzituen, hitzen azentoan oinarritua, bokalen luzeran oinarritu ordez, aurretik egiten zen bezala. Bertso bakoitzak zesura bat du zortzigarren silabaren ondoren, eta derrigorrezko azentua hamalaugarren silaban. Horrelako bertsoak lehen aldiz agertu ziren VI. mendea baino lehen, eta *kontakien* arrastoak aurkitzen dira. Gaur egun oraindik Greziako folkloreko hainbat abestitan dago.

**Zenbait autore**

##### Panopoliseko Nono 
Panopoliseko Nono (Νόννος ὁ Πανοπολίτης ), poeta grekoa, Egipton V. mendean jaioa. Oso gutxi dakigu bere bizitzaz, besteak beste, kristautasunera bihurtutako autore paganoa ote zen edo paganismoak limurtu zuen autore kristaua.

**Idazlana:**

* *Dionisiakoak*. Dionisorekin zerikusia duten kondairei buruzko bilduma epikoa, 24 abestiko bi taldetan. Erretorikaren legeen arabera hexametro klasikoetan idatzita, Dionisoren panegiriko honek Homerori omenaldia egin nahi dio.
* *Metabole meta Ioannou*.  Ebanjelioaren parafrasia, San Joanen arabera, hexametro daktilikotan idatzia.

##### Jurgi Pisidiakoa 
Jurgi Pisidiakoa (Γεώργιος Πισίδης), poeta grekoa, VII. mendearen lehen erdian bizi izan zena. Pisidia jaioterria utzi ondoren, Konstantinoplako Elizaren diakonoa izan zen, eta Santa Sofia Basilikako sakristaua (*skeuophulax*) eta artxibozaina (*chartophulax*) ere bai. Heraklio enperadorearen garaikidea da, eta haren balentriak eta kristau-fedea ditu ardatz.

**Bere obra:**

* Zortzi idazlan bertsotan, bost mila bertso-lerro inguru, eta prosazko testu bat gorde da. Munduaren sorkuntzari buruzko poema hamabi silabako bertso ianbikoetan dago idatzita. Gehienetan, hiru oin-pare izaten ditu, bakoitza laburra eta luzea, X. mendean oso ezaguna, bertso politikoak, haritz baten gaineko *ekphrasis* batean, non ama batek seme-alabengatik duen maitasunaren garrantzia azpimarratzen duen, Ama Birjinaren ohorezko himnoak eta otoitzak eta Gregorio Nazianzokoari eta San Pantaleoni buruzko hitzaldiak. *Paradeisos* ere egozten zaio, epigrama monastikoen bilduma.

##### Joan Mauropo eta Teodoro Prodromo 
Joan Mauropo eta Teodoro Prodromo (ikus gorago).

##### Manuel Files 
Manuel Files, Androniko II.aren eta Androniko III.aren gorteko poeta. Familia inperialarekin lotua, Androniko II.aren alaba Mariaren ezkontza tartariarrekin negoziatzeko Urrezko Hordako khanarenganako enbaxadan hartu zuen parte 1293an. Idazle emankorra, poema ugari idatzi zituen bertso ianbikoetan eta bertso politikoetan.

Epopeiaren gaia Zilizia eta Kapadoziako mugetan, IX. eta X. mendeetan, muga-zaindarien (a*kritai*) eta sarrazenoen artean egiten ziren borrokak ziren; hauei gehitu behar zitzaizkien apelateak, bi aurkarien kontura bizi ziren gaizkile-taldeak.

Hiru zatitan banatutako zortzi kantu dira, tonuak eta izaerak bereizten dituenak. Lehen zatiak lehen hiru kantuak biltzen ditu, eta *Diyenis Akritas*en gurasoen ezkontza kontatzen du; Diyenisen aitak, Siriako emirrak, Kapadozia hartzerakoan,  Andronik Dukas estratega bizantziarren alaba bahitu eta berarekin ezkondu zen. Bigarren zatia, hurrengo hiru kantua, Diyenisen balentriei buruzkoa da. Diyenisek azkenean Eudoxia konkistatu zuen, nahiz eta aitaginarreba izango zenak erresistentzia handia jarri (IV. kantua). V. eta VI. kantuek hainbat pasarte dituzte, besteak beste, Diyenisen maitasun-istorioak arabiar gazte batekin, Diyenisek Eudoxia bahitu nahi duten apelateen kontra borrokatzen du, eta  bien bitartean bere maitea aurkitu du.... Hirugarren zatian (VII. eta VIII. kantuak), Eufrates ibaiaren ertzean, jauregian zoriontsu bizi den bikotea ikusiko dugu. Diyenisen balentria bakarrak ehizako balentriak dira, eta heriotza tragikoa, ehizaldi horietako batetik itzultzean bainu izoztu bat hartu ondoren.

#### *Moreako kronika* 
Bada beste epopeia bat, *Moreako kronika* edo *Moreako konkistaren liburua* (Χρονικόν τοΰ Μορεός). Bizantziar Inperioko eremu geografikoan kokatzen bada ere,  Peloponesoaren konkistaren eta Moreako printzerriaren sorreraren kontakizuna da, XIV. mendean poeta franko batek idatzitakoa; idazle honek, gurutzatuen ondorengoen helenizazio progresiboaz konturatzean, haien arbasoen gertakari handiak ekarri nahi dizkie gogora. Grekoa hizkuntza besterik ez du, historiatik eta epopeiatik badu eta, Moreako printzearen gorteko ohitura feudalen deskribapenek, berriz, zaldun-poema baten itxura ematen diote.

#### *Troiako gerra* 
XV. mendeko poema anonimo bat ere aipa daiteke, *Troiako gerra* (Διήγησις γεναμένη έν Τροία), Benoît de Saint-Maureren *Troiaren eleberria*ren ia hitzez hitzeko itzulpena. Bizantziar *Iliada* baten antzekoa, errimarik gabeko 1.166 bertso-lerro politikotan idatzitako poema honek,  XIV. mendean idatzia seguru asko, hiru zati ditu. Gerra aurretik gertatutakoak kontatzen dituen lehen zatia Pariseko haurtzaroarena da; bigarrena, gerran bertan gertatutakoarena eta, hirugarrena, gerraren eta Akilesen doluaren ondorengo gertaerena da.

### Antzerki erlijiosoa 
Antzerkia, antzina entretenitzeko modu gisa hartzen zen bezala, ez zen horrela Bizantzion, non paganismoari lotutako moraltasun ezaren sinonimo baitzen. Hala ere, antzezlan batzuk idatzi ziren, deklamazio luzeak aitzaki bezala erabiliz, batez ere teologoen arteko polemiketarako ikonoklasiaren garaian. Bakarra iritsi zaigu: *Kristo sufrikarioan* (Χριστός πάσχων), seguru asko X. edo XI. mendean idatzia. Kristoren nekaldiaren kontakizun elkarrizketatua galilearren bi koru-erdirekin, antzezkizuna 2460 bertsoz osatuta dago, eta horietatik herena Euripides, Eskilo eta Likofroni hartutakoak. Paper nagusia Ama Birjinarena da, gurutzeko bidean mina adierazten.

Hala ere, «antzerki jakintsua» zen, eta ia ez zuen herria ukitzen; izan ere, Mendebaldean bazen «antzerki erlijioso eta herrikoia», «misteriozko antzelanen»en antzekoa zena. Haiek bezala, homilietatik eratorria da, eta markoa liturgia da, non solaskideek predikatzaileari erreplika ematen baitiote, betiere kantu, tropo eta himno herrikoi erritmatuekin batera. Festa batzuk, hala nola Elias profetarena, aukera ziren hainbat elizatan jolas eszenikoak berreskuratzeko; egun oso bat iraun zezaketen, hala nola *Hiru gazte labean*, X. mendean aipatua eta Santa Sofian XV. mendean oraindik ere antzezten zena.

## Oharra 
Aipatutako idazleen biografia eta idazlanetarako  *'Alexander Kazhdan (dir.), *Oxford Dictionary of Byzantium*, New York et Oxford, Oxford University Press, 1991, 1re éd., 3 tom. ( et 0-19-504652-8, LCCN 90023208)'*.

## Kanpo loturak 
* (en) Karl Dieterich, "*Byzantine Literature*" in **The Catholic Encyclopedia**, vol. 3, New York, Robert Appleton Company, 1908.
* (en) Peter A. Mackridge, *"Greek literature"* in **Encyclopædia Britannica**, 2013.
* (fr) *"La littérature byzantine"* in **Imago Mundi**
* (fr) *"Byzance, la littérature"'' in  **Encyclopédie Universalis**.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak