Guillermina Rojas Orgis

**Guillermina Rojas Orgis** (La Orotava, 1848ko ekainaren 25a — ?) maistra, anarkista, feminista eta kazetari kanariarra  izan zen. Benito Perez Galdos idazleak bere nortasunaren berri eman zuen, Atal Nazionaletako *Amadeo I* liburuan pertsonaia gisa.

## Biografia 
Guillermina Dolores Orgis jostunaren eta Pedro Rojas zapatariaren hiru seme-alabetako bigarrena izan zen. Bost urte besterik ez zituela, bere familia Cadizera bizitzera joan  eta 1866an, Guillermina Cadizko Maistren Eskola Normalean ikasten hasi zen. 1868an Goi Mailako Instrukzioko Maistra titulua lortu zuen, eta bi urte inguru eman zituen maistra lanetan Cadizko eskola publiko batean. Irakaskuntza utzi zuen, bere garaiko irakaskuntza-planekin bateraezintasun ideologikoa zuelako eta familiaren ohiko lanbidea zen joskintzari heldu zion. Beste emakume batzuekin batera, *Mariana Pineda* Emakumeen Elkarte Errepublikanoaren aurrekari izango zen emakumeen eskola jarri zuen martxan, profil libertario argia zuena, eta Guillermina izendatu zuten presidente. Pertsonaia historiko gisa izan zuen proiekzioa kopla herrikoi batek jaso zuen, eta honela zioen: "Guillermina, Guillermina, ez joan Komitera, horiek gizonen kontuak dira, ez dira emakumeen kontuak".

Gizarte-borrokarako grina horrek Madrilera eraman zuen 1871ko urriaren 22an, eta han, langile-mugimenduaren jatorriarekin bat egin zuen. Mugimendu hori Espainiako Internazionalaren baitan txertatuta zegoen, eta erakunde hartan Madrilgo Federazioko Tokiko Kontseiluko idazkari kargua bete zuen. Emakumeen Eskolaren eta Elkartearen sustatzaile posible gisa ere agertu zen.

Dirudienez, hasieratik bertatik, prentsa anarkistan parte hartu izanak kazetaritza kontserbadorearen eta liberalaren kritikekin eta oposizioarekin talka egin zuen. Hala ondorioztatu da "*La Familia*" izenburupean 1871n *Emantzipazioan* argitaratu zuen artikuluak sortutako eskandalutik.

Kronikek jaso zuten parte hartu zuela Internazionalak 1871ko urriaren 22an, Madrilgo Rossini Antzokian antolatu zuen mitinean, Sagastaren gobernuak Gorteetan langile-erakundea legez kanpo uzteko egindako saiakeraren ondoren. Bilera hura irain-garbitze ekintza gisa aurkeztu zen Internazionalaren ohorearen defentsan, Jove eta Hevia eta Candau diputatuek kongresuan egindako irainei aurre egiteko, eta publikoki gonbidatu zituzten Internazionalaren desohoretuz adierazitako ideiak bertan errepikatzera, izendatutako batzordeak erantzun zitzan. Irainduen azalpenaren zatirik handiena Guillerminak hartu zuen. [5] Internazionalaren legezkotasunaren aldeko bilera politiko historikoan parte hartu zuten beste pertsona ospetsu batzuk izan ziren José Mesa, Francisco Mora, Pablo Iglesias eta Anselmo Lorenzo.

1874tik aurrera, haren inguruko berriak nahasiak dira. Erbestera joan izanaz espekulatu da, bere alderdikideen artean ohikoa zena, baina Cadiz hiriko erreferentzia administratibo batzuetan agertzen da, eta horregatik pentsa daiteke bertan bizi izan zituela bere azken urteak. Nahasgarria da *Rebelión* egunkari anarkistan «Guillermina» izenarekin sinatzen zuen norbaiten kolaborazioa eta ezin da baieztatu Guillermina Rojas zenik. Ez dakigu, beraz, noiz hil zen.

## Oharrak 
## Erreferentziak 
## Bibliografia 
* 
*  Ramos Palomo, María Dolores (2012). Andaluzas en la historia. Reflexiones sobre política, trabajo y acción colectiva. Centro de Estudios Andaluces. p. 42. ISBN 9788494063510. 
*  Tuñón de Lara, Manuel (1977) [​1972​]. El movimiento obrero en la historia de España. I.1832-1899 (2ª edición). Barcelona: Laia. p. 182. . 
*   Bolufer Peruga (dir.), Mónica (2008). Mujeres y modernización: estrategias culturales y prácticas sociales (siglos XVIII-XX). Madrid: Instituto de la Mujer. pp. 242-244. ISBN 978-84-7799-951-5. 

## Ikus, gainera 
* Espainiako Eskualdeko AIT Federazioa

## Kanpo estekak 
* Gloria Espigadoren hitzaldia: "La generación perdida: Guillermina Rojas y las mujeres del primer anarquismo español", 2005eko maiatzean Madrilgo Ateneoan egindako Mujeres, libres y libertarias Kongresuan.