Austronesiar

**Austronesiar** herriak, batzuetan **austronesiar hizkuntzako herriak** deituak, Taiwango, Asiako hego-ekialdeko itsasoko, Mikronesiako, Ginea Berriko kostako, Melanesiako, Polinesiako eta Madagaskarreko herrien multzo handi bat dira, austronesiar hizkuntzak hitz egiten dituztenak. Gutxiengo etniko indigenak ere badaude Vietnamen, Kanbodian, Myanmarren, Thailandian, Hainanen, Komoretan eta Torres itsasarteko uharteetan. Austronesiera hitz egiten duten herriek nagusiki populatzen dituzten nazio eta lurraldeak, batzuetan, Austronesia izenez ezagutzen dira kolektiboki.

Gaur egungo adostasun zientifikoaren arabera, historiaurreko itsas migrazio batetik sortu ziren, austronesiar hedapenetik, Han aurreko Taiwandik, Kristoren aurreko 3000 eta 1500 urteen inguruan. Austronesiarrak iparralderago zeuden Filipinetara iritsi ziren, zehazki Batanes uharteetara, K. a. 2200 inguruan. Austronesiarrak izan ziren nabigazio ozeanikoaren teknologiak asmatu zituzten lehenak (bereziki, katamaranak, balantzinadun ontziak, heldulekuak zituzten ontziak eta karramarro-pintzazko bela), eta horri esker, azkar sakabanatu ziren Indo-Pazifikoko uharteetan. K.a. 2000tik aurrera Paleolitoko Negrito eta Australo-Melanesiar Papua herriek asimilatu zituzten. Pazko uhartera iritsi ziren ekialdean, Madagaskarrera mendebaldean eta Zeelanda Berrira hegoaldean. Mutur urrunenean, Ameriketara ere irits zitezkeen.

Hizkuntzaz gain, austronesiar herriek ezaugarri kultural asko partekatzen dituzte, hala nola tradizioak eta teknologiak, hala nola tatuajea, palafitoak, jade-taila, nekazaritza hezeguneetan eta labar-artearen hainbat motibo. Migrazioekin eraman zituzten landare eta animalia etxekotuak ere partekatzen dituzte, hala nola arroza, bananak, kokoak, ogiaren fruitua, *Dioscorea* ñamea, taroa, *Broussonetia papyrifera*, oiloak, txerriak eta txakurrak.

## Ikerketaren historia 
Madagaskar, Polinesia eta Asiako hego-ekialdearen arteko hizkuntza-loturak, bereziki malgatxeen, malaysiarren eta polinesiarren zenbakien arteko antzekotasun nabarmenak, garai kolonialaren hasieran autore europarrek onartu zituzten. Harreman horiei buruzko lehen argitalpen formala 1708an egin zuen Adriaan Reland orientalista holandarrak, eta Madagaskarretik mendebaldeko Polinesiaraino "hizkuntza komun" bat proposatu zuen, nahiz eta Cornelis de Houtman esploratzaile holandarrak Madagaskarren eta Malaysiako artxipelagoaren arteko lotura linguistikoak ikusi zituen mende bat lehenago, 1603an. Johann Reinholias Forster naturalista alemaniarrak bere bigarren bidaian ere parekatu zituen. *Observations Made during a Voyage around the World* (1778) liburuan, polinesiarren azken jatorria Filipinetako behe lurraldeetako eskualdeak izan zitezkeela adierazi zuen, eta uharteetara distantzia luzeko bidaia baten bidez iristea proposatu zuen. Hala ere, Johann Reinholden lan honek eta *A Voyage Round the World* (1777) idazleen munduaren inguruko bidaia batean egindako oharrek une erabakigarri bat markatzen dute arrazismo modernoaren hastapenetan. "*Arraza* hitza giza barietatearen sinonimo gisa erabiliz, polinesiar kulturaren aniztasuna interpretatzen dute europar ideal zurirantz berez igotzen den hierarkia lineal baten terminoetan".

[thumb|left|[Johann Friedrich Blumenbachen "bost arrazak" irudikatzen dituzten garezurrak *De Generis Humani Varietate Nativa*-n (1795). "O-taheitae" bezala etiketatutako tahitiar garezurrak berak "malaysiar arraza" deitzen zuena irudikatzen zuen.]]

Ondoren, Lorenzo Hervás filologo espainiarrak bere ''Idea dell'universo* liburuaren zati handi bat (1778-1787) Malaysiako penintsula, Maldivak, Madagaskar, Sunda uharteak, Molukak, Filipinak eta Ozeano Bareko uharteak ekialderantz, Pazko uharteraino, lotzen zituen familia linguistiko bat ezartzeari eskaini zion. Beste autore askok sailkapen hori berretsi zuten (maldiveraren inklusio okerra izan ezik), eta hizkuntza-familia "malaysiar-polinesiar" izenez ezagutu zen, Franz Bopp hizkuntzalari alemaniarrak 1841ean lehen aldiz sortua (). Europako beste esploratzaile batzuek ere, hala nola William Marsden orientalistak eta Johann Reinhold Forster naturalistak, Asiako hego-ekialdearen, Madagaskarren eta Ozeano Bareko uharteen arteko loturak aipatu zituzten.

Johann Friedrich Blumenbachek bosgarren kategoria bezala gehitu zituen austronesiarrak *De Generis Humani Varietate Nativa*-ren bigarren edizioan (1781). Hasieran geografiaren arabera taldekatu zituen eta horrela deitu zien austronesiarrei "hegoaldeko munduko jendea". Hirugarren edizioan, 1795ean argitaratua, austronesiarrei "malaysiar arraza" edo "arraza marroia" deitu zien, James Cooken lehen bidaian parte hartu zuen Joseph Banksekin izandako korrespondentziaren ondoren. Blumenbachek "malaysiera" hitza erabili zuen austronesiar gehienek "malaysierazko hizkuntza" (hau da, austronesiar hizkuntzak) hitz egiten zutela uste zuelako, nahiz eta, oharkabean, bere arraza-kategoria malaysiar herriarekin nahastu zuen. Blumenbachek identifikatu zituen beste barietateak "kaukasoarrak" (zuriak), "mongoliarrak" (horiak), "etiopiarrak" (beltzak) eta "amerikarrak" (gorriak) izan ziren. Blumenbachen definizioa, neurri handi batean, Austronesiar herrien banaketa modernoaren berdina da, Asiako hego-ekialdeko uharteak ez ezik, Madagaskarko herriak eta Ozeano Bareko uharteak ere barne hartzen dituena. Blumenbachen lana gero arrazakeria zientifikoan erabili bazen ere, Blumenbach monogenista zen eta ez zuen uste giza "barietateak" berez elkarren artean txikiagoak zirenik.

James Cowles Prichard naturalista britainiarrak jatorrian jarraitu zion Blumenbachi, papuarrak eta natibo australiarrak austronesiarren enbor beraren ondorengo gisa tratatzean. Baina *Researches into the Physical History of Man'' (1836-1847) liburuaren hirugarren edizioan, bere lana arrazistagoa bihurtu zen poligenismoaren eraginez. Austronesiako herriak bi taldetan sailkatu zituen: "Malaysiar-polinesiarrak" (austronesiar herrien baliokideak) eta "Kelænonesians" (australiar-melanesiarren baliokideak). Era berean, alfourousetan ("haraforak" edo "alfoërak", australiarrak) eta "pelagiar edo ozeaniar beltzetan" (melanesiarrak eta mendebaldeko polinesiarrak) banatzen ditu. Hala eta guztiz ere, aitortzen du "malaysiar-polinesiarrek" eta pelagiar beltzek "ezaugarri komun nabarmenak" zituztela, batez ere hizkuntzari eta kraneometriari dagokienez.

1899an, Wilhelm Schmidt hizkuntzalari eta etnologo austriarrak "austronesiko" terminoa sortu zuen hizkuntza-familia izendatzeko. Schmidtek Codringtonen motibazio berberak zituen. "Malayo-polinesiera" terminoa proposatu zuen, azken izen horretan Melanesia eta Mikronesiako hizkuntzak modu inplizituan baztertzearen aurka zegoelako. Hizkuntza familiarentzat onartutako izena bihurtu zen, hizkuntza ozeanikoak eta malaysiar-polinesiarrak azpitaldeentzako izen gisa mantenduz.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak