Errusiar Inperioko Trenbideetako Ministerioa

**Errusiar Inperioko Komunikazio Ministerioa** () geroago **Errusiar Inperioko Trenbideetako Ministerioa** izendatua, Errusiar Inperioko gobernu zentraleko agentzia bat izan zen, ur-, lur- eta tren-garraioaren alorrean politika bateratua ezartzea bermatu zuena eta garraio-komunikazioen arloko zuzendaritza orokorra ere egin zuen.

## Sorkuntzaren historia 
Ministerioa eratzeko data 1865eko ekainaren 16a dela uste da, baina gobernuaren komunikazioen arloan jarduera sistematikoa 1649an hasi zen, Alexei Mikhailovitx tsarrak Itsasontzien Babesari buruzko Kodea eman zuenean.

Petri I.aren agindupean, estatuko hiriburua San Petersburgora eraman zuten. Merkataritza Kolegio bat sortu zen lurreko bideak zaintzeko. Hiriburuaren transferentziak hiriburu berrirako komunikazio bide berriak eraiki beharra ekarri zuen: lehenik eta behin, 1709an, Vyshnevolotskaya ibaiaren ur-sistema martxan jarri zen, eta bigarrenik, 1712an, San Petersburgo ↔ Mosku bidea eraikitzea hasi zen, eta horretarako bide itxaropentsu baten Bulegoa ezarri zen, 1742an Merkataritza Kolegiotik lur-bideen jarraipena egiteko eginkizunak transferitu zitzaizkion, eta 1746an amaitu ondoren, 1748an Errepideen Batzordearen izena jaso zuen. Estatuan, 1755ean Estatuko Errepideen Eraikuntza Bulegoa osatu zuena.

1798an, Paulo I.a enperadoreak N.P. Rumyantsev buru zuen Uraren Komunikazio Departamentua eratzeko proiektua onartu zuen. Rumyantsev-en menpe, departamenduaren "prestakuntza saila" zabaldu zen. Nikolai Petrovitxek komunikazio bideak azkar eraikitzeko beharrezkoak diren ingeniari zibilen eskasia handia zela konturatu zen. Ingalaterran eta Frantzian espezialista talde bat prestatzeko gomendioak eman zituen, bestalde, zientzialariak eta ingeniariak gonbidatu zituen Errusiara autobide, zubi, saihesbide-ubideak, harrizko zimenduak eta bestelako egitura teknikoak diseinatzeko eta eraikitzeko. Errusiako lehen garraio liburutegia sortu zuen departamentuan, baita ereduzko bulego bat ere, ingeniaritza egituren eta mekanismoen kopiekin. Rumyantsev-en departamenduak arrakastaz funtzionatu zuen eta 1809an bere eskumenak zabaldu zituen eta Uraren eta Lurraren Komunikazioen Departamentua izendatu zuten. Rumyantsev-ek eraikitako oinarrian, 1809an bertan, Trenbide Ingeniarien Kidegoa sortu zen eta, horren barruan, Komunikazioen Gorputzaren Institutu militarra sortu zen.

1820tik 1832ra departamenduari "Komunikazio Zuzendaritza Nagusia" deitu zitzaion eta 1833tik 1842ra "Komunikazio eta Eraikin Publikoen Zuzendaritza Nagusia".

1839ko azaroaren 12n, Komunikazio Kudeatzaile Nagusiaren kamarada (laguntzailea) kargua ezarri zen, eta A.P. Devyatnin teniente jenerala izendatu zuten. 1840az geroztik, izapideen bolumena handitu zela eta, Komunikazio eta Eraikin Publikoen Zuzendaritza Nagusiko bi sail sortu ziren - 1. Saila (errepideak eta ur-komunikazioak eraikitzeko) A. I. Rokasovsky ingeniari nagusiak zuzentzen zuen; 2. Saila (ontzigintza eta eraikin publikoak) - Vladimirov Estatu kontseilaria. 1842an, abuztuaren 17ko dekretu bidez, Burdinbideen Departamentua sortu zen departamenduan, eta K. I. Fisher izendatu zuten zuzendari.

Departamenduak San Petersburgo-Mosku trenbidearen eraikuntza zuzendu zuen (1842-1851). 1862an, San Petersburgo-Varsovia trenbidea eta Mosku-Nizhny Novgorod trenbidea amaitu ziren mendeko hirurogeiko hamarkadarako, industriaren garapen azkarrak garraio sistema fidagarri bat eratzea eskatzen zuen. 1865eko ekainaren 27ean, Alexandro II.a enperadoreak Errusiako Trenbideen Ministerioa ezartzeko Dekretua eman zuen. Eraikin publikoen kudeaketa Barne Ministerioaren esku geratu zen, eta telegrafoa Posta Sail Nagusiaren esku. Burdinbideen Departamentua mantendu zen ministerioan, eta Trenbide Pribatuen Ikuskatzaile Nagusiaren Bulegoa sortu zen. Pavel Petrovitx Melnikov Burdinbideetako lehen ministro izendatu zuten.

## Errusiar Inperioko Trenbideetako Ministerioa 
Melnikov-en gidaritzapean, Errusiako trenbide sarearen garapenerako programa itxaropentsu bat garatu zuen ministerioak. Hegoaldeko errepide bat eraikitzea proposatu zen - Moskutik Sebastopolera; Ekialdeko Oreletik Saratov-era; Mendebaldekoa Oreletik Smolenskera, Vitebskera Dinaburgera (Daugavpils); - Ekaterinoslav-etik Rostoveraino. Sarearen luzera osoa 4816,7 km-koa izango zen. Plan horien arabera, 1871rako, 8125,3 km eraiki ziren. Eraikuntzaren arrakasta Eraikuntza Administrazioko Ministerioaren sorrerak (1867) erraztu zuen. Ministerioaren egitura ere osatu zen: Burdinbideen Departamentua eta haren mendeko Ikuskapen Batzorde Teknikoa (1870), Estatuko Burdinbideen Departamentua (1880tik) eta Burdinbideen Ikuskaritza (1892tik). 1899az geroztik, "Burdinbidearen Astea" aldizkari espezializatua argitaratzen hasi zen San Petersburgon.

1900. urterako, Errusiako trenbide sarea 44,9 mila km-koa zen; Transiberiar Trenbidearen zati garrantzitsu bat eraiki zen, eta beste hainbat linea jarri ziren martxan.

1913an, sarearen luzera operatiboa 58,5 mila km-koa zen; 132,4 milioi tona zama eta 184,8 milioi bidaiari garraiatu ziren.

Urriko Iraultzaren ostean, gobernu berri bat eratzean, ESESFko Trenbideetako Herri Komisariatu (NKPS) sortu zen.
thumb|Shuya ibaiaren gaineko zubia, Karelia

## Komunikazio barrutiak 
* San Petersburgo

* Vytegorski

* Mosku

* Kazansky

* Kaukasiarra

* Kovensky

* Kiev

* Varshavsky

* Tomsk

## Ministroak 
### Ur Komunikazio sailburua 
### Ur eta Lurreko Komunikazioen kudeatzailea 
### Komunikazio Zuzendari Nagusia 
### Komunikazio eta Eraikin Publikoen Zuzendari Nagusia 
### Trenbideetako ministroa 
## Kanpo estekak