Errealitate

[thumb|250px|[Flammarion irarlana]]
**Errealitatea** (latineko *res*-tik, 'gauza') sistema baten barruan dagoen edo erreala den guztiaren batura edo agregatua da, irudimenezkoa soilik denaren, ez dagoenaren edo ez-errealaren kontra. Gauzen estatus ontologikoa izendatzeko ere erabiltzen da terminoa, haien existentzia adierazteko. Termino fisikoetan, sistema ezagun eta ezezagun baten osotasuna da errealitatea.

Errealitatearen, existentziaren edo izatearen izaerari buruzko galdera filosofikoak ontologiatzat hartzen dira, metafisikaren adar garrantzitsutzat mendebaldeko tradizio filosofikoan. Auzi ontologikoak filosofiaren zenbait adarretan ere planteatzen dira, hala nola zientziaren, erlijioaren edo matematikaren filosofian zen logika filosofikoan. Adibidez, objektu fisikoak soilik errealak badira (fisikalismoa), errealitatea funtsean materiagabea bada (idealismoa), teoria zientifikoek planteatutako erakunde hipotetiko behaezinak badaude, "Jainko" bat badago, zenbakiak eta beste objektu abstraktu batzuk badaude eta mundu posibleak badaude. Epistemologiak probabilitate gisa ezagutu edo ondoriozta daitekeenaz eta, beraz, mundu modernoan arrazoia, ebidentzia enpirikoak eta zientzia errealitatea zehaztu edo ikertzeko iturri eta metodo gisa nabarmentzen diren moduez dihardu.

## Arazoa 
* **Errealitatea bere osotasunean**: Ba al dago bere esentzia, bere osagai gisa, indibidualki existitzen den guztiaren existentzia posible eta erreal egitea duen errealitaterik? Edo kontzeptu abstraktu bat besterik ez da bere errealitatea kontzeptuala besterik ez den multzo baten modukoa?

## Mundu-ikuskerak 
Lagunarteko erabilera komun baten ondorioz, errealitateak "pertzepzioak, sinesmenak eta errealitatearekiko jarrerak" esan nahi du, hala nola "Nire errealitatea ez da zure errealitatea". Askotan, elkarrizketa bateko zatiak ados daudela edo egon beharko luketela adierazten duen lagunarteko hizketaldi gisa baino ez da erabiltzen, erreala denaren oso bestelako ikuskerak ez direlako eztabaidatzen. Adibidez, lagunen arteko erlijio-eztabaida batean, batek esan lezake (umorea egiten saiatuz): "Ez zaude ados, baina nire errealitatean, mundu guztia zerura doa".

Errealitatea defini daiteke mundu-ikuskerak edo horien zatiak (kontzeptu-esparruak) lotzeko moduan: errealitatea gauza guztien, egituren (errealak eta kontzeptualak), gertaeren (iraganekoak eta orainekoak) eta fenomenoen, behagarriak izan ala ez, osotasuna da. Munduaren ikuspegi bat (giza esperientzian oinarritua, banakakoa edo partekatua) azken batean deskribatu edo kartografiatu nahi duena da.

Mundu-ikuskera edo *Weltanschauung* gizabanakoaren edo gizartearen oinarrizko orientabide kognitiboa da, eta gizabanakoaren edo gizartearen ezagutza, kultura eta ikuspuntua biltzen ditu. Mundu-ikuskerak filosofia naturala, funtsezko postulatuak, existentzialak eta normatiboak; edo gaiak, balioak, emozioak eta etika izan ditzake.

Fisikaren, filosofiaren, soziologiaren, kritika literarioaren eta beste arlo batzuen ideia batzuek errealitatearen teoria desberdinak eratzen dituzte. Teoria horietako bat da, besterik gabe eta hitzez hitz, ez dagoela errealitaterik gutako bakoitzak errealitateari buruz dituen pertzepzio edo sinesmenetatik haratago. Jarrera horiek herri-baieztapenean laburbiltzen dira: "hautematea errealitatea da", "bizitza errealitatea nola hautematen duzun da" edo "errealitatea lor dezakezuna da" (Robert Anton Wilson), eta antirrealismoa adierazten dute, hau da, errealitate objektiborik ez dagoela, esplizituki onartzen dela edo ez.

Zientziaren eta filosofiaren kontzeptu asko kulturalki eta sozialki definitzen dira. Ideia hori Thomas Kuhnek garatu zuen *Iraultza zientifikoen egitura* liburuan (1962). *Errealitatearen gizarte-eraikuntza*, Peter L. Bergerek eta Thomas Luckmannek idatzitako ezagutzaren soziologiari buruzko liburua, 1966an argitaratu zen. Bertan azaltzen zen nola lortzen eta erabiltzen den ezagutza errealitatea ulertzeko. Errealitate guztietatik, eguneroko bizitzaren errealitatea da garrantzitsuena, gure kontzientziak eguneroko bizitzaren esperientziari adi egotea eskatzen baitigu.

## Harremana duten kontzeptuak 
### *A priori* eta *a posteriori* 
*A priori* ("lehenagotik") eta *a posteriori* ("beranduago") latinezko esamoldeak dira, filosofian erabiltzen direnak ezagutza, justifikazioa edo argudioak esperientziarekiko duten harremana zein den bereizteko. *A priori* ezagutza inongo esperientziarekiko independentea da. Adibidez, matematika, tautologiak edo arrazoi purutik egindako dedukzioak. Sommerreren definizioaren arabera, sofan etzanda jada erreala dela dakizun hori da *a priori*. Honen adibide bat izango litzateke esatea: "euskarazko Wikipediak  artikulu baditu, 400.000 artikulu baino gehiago ditu". *A posteriori* ezagutza ebidentzia enpirikoan sustraitzen da. Honen adibide gehienak zientziaren eta ezagutza pertsonalaren eremuak izan ohi dira. A posteriori ezagutzak ikerketa eta behaketa eskatzen du. Adibidez, " da eta euskarazko Wikipediak  artikulu ditu" esaldiak behaketa eskatzen du.

### Potentzia eta egintza 
Filosofian, potentzia eta egintza Aristotelesek proposatu zituen bi kontzeptu elkarlotuak dira, mugimendua, kausalitatea, etika eta fisiologia aztertzeko, bere *Fisika*, *Metafisika*, *Nikomakoren etika* eta *De Anima* lanetan. 

Potentziaren kontzeptua, testuinguru honetan, gauza batek izan dezakeela esan daitekeen edozein "aukera" da. Aristotelesek ez zituen kontuan hartzen aukera guztiak, eta baldintza egokiak gertatzen direnean beren kabuz erreal bihurtzen direnen garrantzia nabarmentzen zuen, ezerk ez baditu geldiarazten.

Egintza, potentzialtasunarekin alderatuta, aukera bat gauzatzeak edo betetzeak dakarren mugimendua, aldaketa edo jarduera da, aukera bat zentzurik osatuenean gauzatzen denean.

### Sinismena 
Sinismen edo uste bat jarrera subjektibo bat da, proposamen bat benetakoa dela edo gauzen egoera bat kasua dela dioena. Jarrera subjektiboa egoera mental bat da, zerbaiti buruzko jarrera, argudio edo iritzi bat duena. Epistemologian, filosofoek "sinesmen" hitza erabiltzen dute munduaren gaineko jarrerez hitz egiteko, benetakoak edo faltsuak izan daitezkeenak. Zerbait sinestea egiazkotzat hartzea da; adibidez, elurra zuria dela sinestea "elurra zuria da" proposamenaren egia onartzearekin konpara daiteke. Hala ere, uste bat izateak ez du introspekzio aktiborik behar. Adibidez, gutxi dira eguzkia bihar aterako den edo ez arretaz planteatzen dutenak; hala izango dela onartzen dute, besterik gabe. Gainera, sinesmenek ez dute zertan burutsuak izan (adibidez, "elurra zuria da" aktiboki pentsatzen duen pertsona bat), baizik eta jarrerakoak izan daitezke (adibidez, elurraren koloreaz galdetzen bazaio, "elurra zuria da" esaten duen pertsona bat).

Filosofo garaikideak hainbat modutan saiatu dira sinesteak deskribatzen: mundua nolakoa izan litekeen irudikatzeko modu gisa (Jerry Fodor), zenbait gauza egiazkoak balira bezala jokatu beharreko xedapen gisa (Roderick Chisholm), norbaiten ekintzei zentzua emateko interpretazio-eskema gisa (Daniel Dennett eta Donald Davidson) edo funtzio jakin bat betetzen duten estatu mental gisa (Hilary Putnam). Badira, halaber, gure sineste kontzeptua sakon aztertzen saiatu direnak, hala nola sinestearen baztertzaileak, esaten baitute ez dagoela inolako fenomenorik gure sineste kontzeptu psikologiko herrikoiarekin bat datorrenik mundu naturalean (Paul Churchland), eta epistemologo formalak, sinesmen bikoitzaren kontzeptua ("edo sinetsi edo ez sinetsi") ordezkatu nahi dutenak, sinesgarritasun kontzeptu permisiboagoaren eta "sinesgarritasun osoaren" ordez.

Sinesmenak eztabaida filosofiko garrantzitsuen xede dira. Hona hemen adibide aipagarri batzuk: "Zein da gure sinesmenak berrikusteko modu arrazionala froga mota desberdinak aurkezten zaizkigunean?", "Gure sinesmenen edukia guztiz zehaztuta al dago gure adimen-estatuek, edo gertaera garrantzitsuak gure sinesmenekin erlazionatuta daude (adibidez, *Uste dut eskuan baso bat ur dudala*, ura H2O delako gertaera ez-mentala uste horren edukiaren parte da? ", "Noraino dira gure sinismenak pintzel finekoak edo brotxa lodikoak?", eta "Sineste bat hizkuntzan adierazteko modukoa izan behar du, ala hizkuntzaz kanpoko sinesmenak daude? " .  Errealismo filosofikoa deritzo, esaterako, objektuaren eta subjektuaren arteko bereizketa ontologikoari buruzko teoria filosofikoen multzoari, errealitatearen berezko existentzia, subjektuaren gogamenaz haraindi objektuak benetan existitzen direla, baieztatzen dutenak.  

Tesi hauek baieztapen xalo eta akritiko soilak izan daitezke, zentzumenen ageriko ebidentzian baizik oinarritzen ez badira. Errealismo filosofikoak, ordea, arrazoibidez eusten dio pentsamendutik eta esperientziatik independentea den mundu erreal baten existentziari, baina ez dio mundua den bezala hautematen dugunik. Beraz, baieztapen ontologiko bat da, ezagutzaren edo epistemologiaren teoria jakin bat barne hartzen duena (existitzen den kanpoko mundua ezagutu daiteke), baita pertzepzioari buruzko teoria bat ere (gauzak ez dira zertan hautematen diren bezalakoak).

Metafisikan, berriz, objektuek behatzen duen subjektuarekiko existentzia independentea dutela adierazten du. Zentzu horretan, anti-errealismoaren, eszeptizismoaren, idealismo forma batzuen (idealismo subjektiboa, idealismo transzendentala, solipsismoa) eta, neurri batean, konstruktibismoaren aurkakoa da. Bere forma muturrekoan, errealismo inozoa deritzonekoan, zentzumenek hautematen dituzten gauzak diruditena direla pentsatzen da. Bertsio konplexuagoetan, batzuetan errealismo metodikoa deitzen zaienetan, aldiz, objektuaren eta behatzailearen arteko erlazioaren azalpena ematen da ilusioak, haluzinazioak eta pertzepzioaren beste akats batzuk gertatzeko aukera aintzat hartuz.

Errealismoak epistemologiaren eta metafisikaren baitako hainbat jarrera barnebiltzen ditu, beraz;  zeinak aplika dakizkiekeen mundu fisikoari, iraganari nahiz etorkizunari, edota niari. Gainera, eta nahiz eta modu ez hain zuzenean izan, kontzeptu unibertsalekin, egia matematikoekin, egia moralekin eta norberaren pentsamenduarekin ere erabili daitezke. Hala ere, errealismoak errealitatearen tratamendu metafisikoak erabat baztertzen dituzten hainbat jarrera izan ditzake . 

Errealismoa defendatzen duten filosofoek esan ohi dute egia irudikapen kognitiboen eta errealitatearen arteko elkarrekikotasunean datzala . Errealistek uste dute sinesten dugun guztia errealitaterako hurbilketa bat besterik ez dela, baina ulermenaren zehaztasuna eta osotasuna hobetu egin daitezkeela.  

Testuinguru batzuetan, errealismoa idealismoari kontrajartzen zaio. Gaur egun, oro har, anti-errealismoari kontrajartzen zaio, adibidez zientziaren filosofian.

Errealismo terminoa beren artean oso ezberdinak diren korronte filosofikoei aplikatzeko arrazoia bere izaera da. Materiala izan daiteke, baina baita zerbait metafisikoa ere. Errealismoa objektu eta fenomeno filosofiko askori aplika dakieke, hala nola entitate matematiko bati, ideia bati, teoria zientifiko bati, beste buru batzuei, iraganari, etorkizunari, kategoria moralei, mundu fisikoari eta pentsamenduari.

### Antierrealismoa 
Antirrealismoaz ere hitz egin daiteke objektu berekiko. Antirrealismoa da errealismoaren kontrako ikuspuntuak izendatzeko termino askoren azkena. Lehena, agian, idealismoa izan zen, horrela deitua, errealitatea buruan zegoela edo gure ideien ondorio zela esaten zelako. Idealismo berkeleyanoa George Berkeley enpirista irlandarrak proposaturiko iritzia da, pertzepzioaren objektuak berez adimeneko ideiak direla. Ikuspuntu horren arabera, errealitatea "eraikuntza mentala" dela esan daiteke, baina hori ez da guztiz zehatza, Berkeleyren arabera, pertzepzio-ideiak Jainkoak sortzen eta koordinatzen baititu. XX. mendean, Berkeley-ren antzeko iritziek fenomenalismo izena hartu zuten. Fenomenalismoa ez dator bat Berkeleyren idealismoarekin; izan ere, Berkeleyk uste zuen buruak, arimak, ez direla ideia hutsak, ez ideiez osatuak; fenomenalismoaren aldaerak, Russellek aldeztutakoa esaterako, urrunago joan ohi ziren, adimena bera pertzepzio, oroitzapen eta arimaz osaturiko bilduma bat baino ez dela esatera. Azkenik, antirrealismoa moda-termino bihurtu zen, objektu baten existentzia adimenaren edo kultura-artefaktuen mende dagoela dioen edozein ikuspuntu izendatzeko. Kanpo-mundu deritzona berez gizarte- edo kultura-artefaktu hutsa dela dioen iritzia, gizarte-eraikuntza deritzona, antirrealismoaren aldaera bat da. Erlatibismo kulturala zera da: morala bezalako gizarte-gaiak ez direla erabatekoak, kultura-artefaktu batzuk baizik.

### Izatea 
Izatearen natura metafisikaren gai iraunkorra da. Adibidez, Parmenidesek erakutsi zuen errealitatea Izate bakar eta  aldaezina zela; Heraklitok, berriz, idatzi zuen gauza guztiak mugitzen direla. XX. mendean Heideggerek uste zuen aurreko filosofoek bistatik galdu zutela Izatea (qua Izatea) delakoaren auzia, izakien (dauden gauzen) arazoen alde; beraz, beharrezkoa zen planteamendu parmeniarrera itzultzea. Katalogo ontologikoa errealitatearen funtsezko osagaiak zerrendatzeko ahalegina da. Existentzia predikatua den ala ez Aro Modernotik ari da eztabaidatzen, batez ere Jainkoaren existentziaren aldeko argudio ontologikoari dagokionez. Existentzia, zerbait *badela*, esentziarekin kontrajarri da, zerbait *zer den*. Esentziarik gabeko existentzia hutsa dirudienez, Hegel bezalako filosofoek ezerezarekin lotu zuten. Nihilismoa izatearen ikuspegi guztiz negatiboa da, absolutua guztiz positiboa.

### Hautematea 
Errealismo zuzen edo "xaloaren" auzia, zeharkako errealismo edo "irudikapenarekiko" kontrajarrita, hautematearen eta adimenaren filosofian sortzen da, esperientzia kontzientearen izaerari buruzko eztabaidaren ondorioz; gure inguruan ikusten dugun mundua mundu erreala ote den edo, besterik gabe, gure burmuinean neurona-prozesuek sortutako mundu horren barne-pertzepzioaren kopia bat ote den. Errealismo xaloa errealismo zuzen gisa ezagutzen da, zeharkako errealismo edo errealismo adierazgarriari aurre egiteko garatzen denean, dualismo epistemologiko ere deitzen zaio; jarrera filosofiko horren arabera, gure esperientzia kontzientea ez da mundu errealekoa bera, barne-irudikapen bat baizik, munduaren errealitate birtualeko miniaturazko erreplika bat.

Timothy Learyk *Errealitatearen Tunel* kontzeptu arrakastatsua sortu zuen, errealismo adierazgarri moduko bati dagokiona. Teoriak dio ezen, sineste eta esperientzietatik abiatuta eratutako buru-iragazkien multzo subkontziente batekin, gizabanako bakoitzak mundu bera desberdin interpretatzen duela, eta, horregatik, "egia begiratzen duen begian dago". Haren ideiek eragina izan zuten Robert Anton Wilsonen lanean.

## Errealitatearen mugak 
[start=0|thumbtime=136|thumb|[Immanuel Kant|Kant ulertzeko gakoak]]
Errealitatea mugagabea ez da, baina muga horiek ezartzea, irrealitatetik bereiztea alegia, ez da erraza. Descartesek errealitateari mugak jartzen lehenengoetakoa izan zen. Izan ere, zentzumenak fidagarriak ez direnez, egia fidagarri bakarra *cogito ergo sum* delakotik abiatuta atzeman daiteke. Beraz, adimena da errealitatearen abiapuntua eta gainerako guztia handik eratorritako pentsamenduak dira, kanpoan baliokiderik izan behar ez dutenak.

Kantek, bere aldetik, *fenomenoa* (zentzumenek atzemandakoa) eta *numena* (dagoena zentzumenez aparte) bereizten zituen. Benetako errealitatea atzeman dezakegunaz haratago joan daiteke, baina ezin da jakin, hain zuzen ere berez helezina delako. Ikertzen ahal den errealitate bakarra fenomenoena da, baina aldez aurreko adimen kategoriek (espazioa, denbora edo unitatea, esaterako) mugatua. Gainerakoa, metafisikaren alorra da.

Mekanika kuantikoa garapenaren barruan, Werner Heisenbergek ziurgabetasunaren printzipioa enuntziatu zuen 1927an. Printzipio horrek dioenez, muga bat dago aldi berean partikula baten posizioa eta higidura-kantitatea zehazteko. Hau da, behatzaileak eragina dauka behatuaren gainean. Ziurgabetasunaren printzipioak baldintzatu zituen ezagutzeko ahalmenaren teoriak XX. mendearen bigarren erdian, hala nola dekonstrukzioa.
## Erreferentziak 
## Ikus, gainera 
* Errealitate areagotu

## Kanpo estekak