Evgenije Popović

**Evgenije "Đena" Popović** (; 1842ko urtarrilaren 6a - 1931ko apirilaren 4a) estatu-politikari, kazetari, diplomatiko, idazle eta editore montenegroarra izan zen.

## Biografia 
Evgenije "Đena" Popović 1842an jaio zen bere aitaren itsasontzian, Risan, Austria-Hungariako Monarkia Dualako Dalmazia Erresumako hiri bat. Bere aita Drago eta aitona den Krsto Risan jaio ziren. Popović familia Kuči leinutik jaisten da. Nikolas Montenegroko printzearen eskolako lagun bezala amaitu zuen eskola Triesten. Geroago Zuzenbideko ikasketak amaitu zituen Italian, filosofiako doktoretza lortu zuen, eta Italian betiko ezarri zuen bere bizitza. Italian abokatua zen, hala ere, kazetaritzan eta baita denboraldi baterako *Diritto* egunkariko erredakzioan ere. Itsaso Adriatikoari buruzko lanak eta hainbat artikulu ere idatzi zituen, tokiko eta nazioarteko prentsak argitaratuak.

Popović italiar abertzale eta Risorgimento-ko kidea izan zen, Giuseppe Garibaldiren destakamenduetan parte hartuz Italiako batasunaren aurkako borrokan. Popović Montenegro-Otomandar gerran ere parte hartu zuen 1876-1878 bitartean, non bi aldiz zauritu zuten. Hainbat soldadurekin batera, Popović-ek Montenegro-Otomandar gerraren gertaeren berri eman zion nazioarteko prentsari.

Popović Erroman kontsula montenegroarra izan zen 1897tik 1900 arte, Erroman jeneral montenegroarra bihurtu zenean. Popović-ek Montenegro antikuarioen bilduma aberatsa bisitatu zuen. 1917 arte kontsula izan zen.

Milo Matanović-ek presidente kargua utzi ondoren, Nikolas erregeak Evgenije Montenegroko Erresumako erbesteko lehen ministro izendatu zuen, baita Barne Arazoetako ministro ere, ohitura montenegroarra tradizionala zen aldi berean, 1917ko ekainaren 11n. Gobernuak laguntza gehien galdu duenez nazioarteko eszenan Andrija Radović hil ondoren, Popović aktiboki aritu zen lanean Nikolas erregearen prestigioa berreskuratzeko. Saiatu zen kontsul montenegroarra Estatu Batuetako Nikolasen politikaren aurrean konbentzitzen, baina dagoeneko leialtasuna adierazi dio Radović-eko Batasunerako Komiteari.

Indar armatu serbiarrek Montenegro askatu ondoren Balkanetako Frontea zeharkatu ondoren, Popović 1918ko azaroaren 16an saiatu zen Nikolas eta Gobernua Montenegrora itzultzea lortzen Britainia Handiko Gortean, baina saiakera honek ezezkoa besterik ez du jaso. Nikolas itzuli ahal izateko Frantziaren babesa ere lortu ez bazuen ere, baieztatu du Frantziak erbestean dauden agintari montenegroar legalak errespetatuko dituela eta bertako administrazio militarrak erregearen izenean jardungo duela. Frantziak Montenegroko barne-arazoetarako neutrala izango dela ere esan zuen, erregearen aginpidea errespetatuta, baina herri montenegroarrak erabaki behar duen desio eta borondate askearen kontra jarri gabe. Popović-en gobernuak eta Nikolas erregeak onartu egin dituzte, aurrerantzean Podgoricako Batzarraren oinarri izango zirenak.

1918tik aurrera ez zen Neuillyn egon, beraz, Barne Arazoetako ministroaren postua Pero Šoć doktoreak dauka. Gerra Handiaren amaierarekin, Popović botere aliatuen epaitegietan sartu da eta montenegroar egoitza bat lortu du Parisko Bake Konferentziarako. Podgoricako Batzarrak Serbiarekin batu egin eta Petrović-Njegoš dinastia desegin ondoren, Popović kanporatu egin zen eta bere erabakiak ezerezean utzi zituen. Popović kexu zen Potentzia Handiei erabakia legez kanpokoa zela esanez, baina ez zuen erantzunik jaso. Popović lanak zapuztuta, Nikola-sek Jovan S. Plamenac ordezkatu zuen, Eguberri Egunaren antolatzailea, zenbait egun lehenago gertatu eta Popović kondenatua izan zena.

## Ohoreak 
Britainiar Inperioko Ordena

## Kargu politikoak 
## Kanpo estekak