Alejandro de Castro Casal

**Alejandro de Castro Casal** politikari, senatari eta abokatu espainiarra izan zen.

## Biografia 
### Lehen urteak 
Juan de Diego de Castro fragata-kapitain eta La Coruñako Tabako Fabrikako zuzendariaren eta María del Carmen Casalen semea. 1822an Cadizeko zaindarien ikastetxean sartu zen, baina ez zuen karrera militarra jarraitu. Jurisprudentzia-ikasketak amaitu ondoren, funtzionario gisa sartu zen Ogasun Ministerioan. Talaverako errenta geldien administrazioko bigarren mailako ofiziala, Errenta Geldien Zuzendaritzako ofiziala (1835), Bonantzako aduanako kontrolatzailea (1836) eta Cuencako errenten administratzailea (1839) izan ziren hurrenez hurren. 1843an atxilotu zuten Espartero eraisteko konspirazio batean parte hartzeagatik.

### Politikagintzan hasiera 
Politikoki, alderdi moderatuko kide nabarmena izan zen, baina San Luiseko kondearen fakzio politikoaren aurkakoa.

1848an Valentziako buruzagi politiko izendatu zuten, eta matxinada bat eragoztea lortu zuen. 1850eko abenduaren 22an, Caldas de Reyes barrutian diputatu hautatu zuten lehen aldiz, Roman Mugarteguiren ordez. Kongresuak baliogabetzat jo zuen Mugartegiren hautaketa, prentsan eta ministerioetan kanpaina bat egin ondoren, Castrok berak bultzatuta. 1851ko martxoaren 19an, Bravo Murillo Kabineteko presidente zela, Madrilgo buruzagi politiko izendatu zuten, diputatu aktari uko egin gabe. Urte bereko maiatzaren 10ean, Caldas de Reyesek parlamentari berria hautatu zuen. Kongresuko bitarteko presidenteordea da eta laugarren lehendakariordea jabetzan.

1852an gertakari bat izan zuen Pavía jeneralarekin, eta Emilio Tajueco Gallardok "*El libro de los diputados o fisonomía del Congreso de 1851*" lanean egin zion erretratuan jasota geratu zen. Paviak, Novalicheseko markesak, Castrorekin, Madrilgo buruzagi politikoarekin, konpromezua hartu zuen, gobernadoreak jeneralaren eskariz altxatutako gordailu bati buruz auzitegiek ezartzen zituzten zenbatekoak ordaintzeko. Gero ez zuen hori egin nahi izan, eta Castrok idatzi luze bat argitaratu behar izan zuen jeneralaren azpijokoak eta amarruak salatzeko, hitzemandakoa "zaldun hitzagatik" ez ordaintzeko. Tajuecok Castro "sehaska ospetsuko eta talentu garbiko gazte" gisa erretratatzen du; Probidentziari oso jenio bizia zor dio, eta naturari su handia zainetan dabilen odolean. Beraz, erraz haserretzen da, haserretu, itsutu [...] ".

Roncaliko Gobernuko presidentetzak Frantziara ihes eginarazten dio. Madrilera itzuli zenean, Francisco de Lersundi y Ormaechea buru zituen kabineteak Errenta Geldien zuzendari izendatu zuen. 1853ko otsailaren 4an berriro diputatu hautatu zuten. Oposizioak "gobernuak saritutako diputatuen zerrendan" sartu du.

1854ko urriaren 4an Pontevedrako barrutian diputatu hautatu zuten. 1854-1956 legegintzaldiko eztabaidetan oso parte-hartze aktiboa izan zuen trenbideei, aurrekontuei eta Konstituzioari buruzko gaietan. Claudio Moyano diputatuak aurreko kabinetearen kudeaketari egindako kritika politikoei ere erantzun behar die.

1857an, biurteko aurrerakoiaren ondoren, Pontevedrako diputatu hautatu zuten berriro, eta enbaxadore izendatu zuten Sardiniako Erresuman. 1858ko urriaren 31n Caldas de Reyeseko diputatua da berriro.

1858 eta 1863 arteko legegintzaldietan, O 'Donnell buru zuen kabinete batekin, Kongresuko atal baten buru izan zen eta eduki ekonomiko eta politikoko eztabaida askotan parte hartu zuen.

Caldas de Reyesek 1863ko urriaren 11n berrautatu zuen. 1863ko abenduaren 7ko bilkuran, Cándido Nocedal diputatuarekin izandako hitzezko liskar batean, "alderdi moderatu liberal kontserbadorearen benetako doktrinen" ordezkari deklaratu zen (DSC, 26. zk., 1863ko abenduaren 7koa, 350. or.).

Abenduaren 21eko saioan "kristau zahar" izendatu zuten neokatolikoen aurrean. 1864ko urtarrilaren 17an Itsasoz Haraindiko ministro izendatu zuten Lorenzo Arrazola buru zuen kabinetean. Bere agintaldia oso laburra izan zen, kabinete hau Alejandro Mon buru zuen beste batek ordezkatu baitzuen martxoaren 1ean, jada Castro kide ez zuena. 1864ko azaroaren 22an Caldas de Reyeseko diputatua da berriro. 1864ko abenduaren 23an Kongresuko bitarteko presidente hautatu zuten eta 1865eko urtarrilaren 5ean presidente. Bere hitzaldian honela definitzen du bere burua: "*bizitza parlamentarioa, apala, baina luzea, alderdi moderatuaren dogma politikoa diren printzipio kontserbadore eta liberalen defentsan*" (DSC, 10. zk., 1865eko urtarrilaren 5ekoa, 153. or.). Narváezek 1865eko otsailaren 20an izendatuko du Ogasun ministro, baina ekainaren 21ean utziko du kargua, O 'Donnell Gobernuan berriro sartu ondoren. 1866ko uztailaren 10ean Narvaezen kabinete batean sartu zen, oraingoan Itsasoz Haraindiko ministro gisa, eta 1867ko ekainaren 9an Estatu ministro izendatu zuten, Eusebio Calonge ordezkatuz eta hil bereko 27an Lorenzo Arrazolak ordezkatuz. 1867ko martxoaren 29an biziarteko senatari izendatu zuten.

Ondoren, Vatikanoko enbaxada okupatu zuen, eta bertan utzi zuen kargua, berak hala eskatuta. Castro bere garraztasunagatik zen ezaguna, eta kuriako pertsonaien erretratuak ez ziren beti ondo hartu Madrilen.

1868ko iraultzaren ondoren, diskrezioz lan egin zuen monarkia berrezartzearen alde. Lortu ondoren, berehala sartu zen Canovasen alderdi liberal kontserbadorean. Estatu ministroa da bere lehen kabinetean eta Jovellarren kabinetean, 1874ko abenduaren 31tik 1875eko irailaren 12ra. 1876ko urtarrilaren 20an hautatu zuten azken aldiz diputatu — oraingoan Coruñako Santiago barrutian —, otsailaren 2an Pontevedrako senatari hautatu zutelako eta goi ganbera aukeratu zuelako. 1877ko apirilaren 10ean biziarteko senatari izendatu zuten 1876ko Konstituzioaren 22. artikuluaren lehenengo atalaren babesean.

Lehenago enbaxadore izan zen Erroman eta Lisboan. Bizitzako azken urteetan gaixorik egon zen eta ezin izan zuen etxetik irten, Tébar eta Olmedoren "Zaharberritzearen bigarren gorteak" lanaren arabera. Zarautzen hil zen 1881eko uztailaren 6an.

Alejandro de Castro bi aldiz ezkondu zen: Sevillan, 1838an, Guadalupe Fernández de la Somerarekin, eta Madrilen, 1855ean, Caralimpia Arizcun Flórezekin, Iturbietako laugarren markesaren alabarekin. Karlos III .a eta Isabel Katolikoaren, Ohorezko Legioaren, San Gregorio Handiaren pontifiziaren eta Prusiako Arrano Gorriaren gurutze handien jabe zen.

## Kanpo estekak