Eduard Krieger-Voinovski

**Eduard Bronislavovitx Krieger-Voinovski (Voinovski-Krieger)** () errusiar politikari, ingeniaria, Errusiar Inperioko azken Trenbideetako Ministroa (1916-1917); Gaurko Estatu Kontseilaria izan zen (1911-04-10).

## Biografia 
1864ko martxoaren 18an jaio zen Maikopen. Familia noble batekoa zen, luteranoa. Bere aita, Bronislav Onufrievich Krieger-Voinovsky Medikuntza doktorea (1835-1894), Terek eskualdeko mediku ikuskatzaile nagusia zen. Ama, Fanny Albertovna Galdshmidt. Anaia, Genrikh, arreba, Isabella (Fedorovarekin ezkondua).

Vladikavkazeko Errege Eskolan (1881), San Petersburgoko Teknologia Praktikoko Institutuan ingeniari-teknologo titulua lortu zuen (1886), eta Trenbide Ingeniarien Institutuan ingeniari zibil titulua lortu zuen (1889).

Borkin hondatutako Tren Inperialaren Zaharberritzearen Gainbegiratze Ikuskaritzan hasi zuen bere ibilbidea. 1890etik aurrera Trenbideetako Ministerioko Tren Inperialen Ikuskaritzan aritu zen, eta 1891tik aurrera bagoien ikuskatzaile gisa. Ondoren Baltiko Batuen eta Pskov-Riga Trenbideen Trakzio Zerbitzuko Depositu Nagusiko Burua (1893-1898), trenbide horietako Trafiko Zerbitzuko Burua (1898-1899) izan zen. 1899an Hego-mendebaldeko Trenbideen Trafikoko Buru Laguntzaile izendatu zuten, eta 1900ean Trakzio eta Material Mugikor Zerbitzuko Buru bihurtu zen bertan. 1906-1909 urteetan Trenbide Ministerioko Trenbide Administrazioko Operazio Saileko Zuzendaria zen. Ingeniari karguak zituen bitartean, Errusiako aldizkari teknikoetan kolaboratu zuen.

1909tik aurrera Vladikavkaz Trenbideko Zuzendaria zen; eta 1911tik aurrera gaurko estatu kontseilari mailan. Trenbidearen kudeaketan zehar, garraioa eta errentagarritasun gordina ia bikoiztu egin ziren, eta bere garrantzi ekonomiko nazionala handitu zen. 967 kilometro inguruko linea berri eraiki ziren, lokomotora eta bagoi mota berriak garatu ziren, eta horiek kantitate esanguratsuetan erosi ziren. Rostov-on-Don-en ale-biltegiak zituen ibaiko portu bat eraiki zen, Novorossiysken tripulazio-gune handi bat eraiki zen, eta bagoi nagusietarako tailer berriak eraiki ziren Vladikavkaz-en. Lotura-geltoki guztiak eta bidaiarientzako eraikin batzuk berreraiki eta handitu ziren, eta zubi berri batzuk eraiki ziren, Don ibaiaren gainean barne. Ospitale berri batzuk (Rostov-on-Don-eko ospitale handi bat barne), eskolak eta sanatorioak eraiki ziren langile eta langileentzat. Trenbide-administrazioak estazio berriak garatzen hasi zen Teberdan eta Nalchiken. Zentral hidroelektrikoetarako eta linearen zati baten elektrifikaziorako proiektuak egin ziren, eta petrolio-eremuak eta ikatz-meategiak eskuratu ziren. Trenbide-Administraziorako eraikin berri bat eraiki zen Rostov-on-Don-en. Lehen Mundu Gerran, 1915eko azaroan, Ministerioko Trenbide Administrazioko buru izendatu zuten eta paper garrantzitsua izan zuen gerran zehar trenbide garraioa antolatzen.

1916ko apirilaren 15etik aurrera  Trenbideetako ministroordea izan zen, N. L. Shchukin ordezkatuz eta 1916ko abenduaren 28tik aurrera  Trenbideetako Ministerioko zuzendaria.

Garaikideek adierazi zuten Kriger-Voinovsky Errusiako trenbideak kudeatzeko trenbideetako funtzionario profesionalen artean trebatuenetako bat zela. Lehen aldiz, departamentu hau kudeatzeko etapa guztietan prestakuntza ona jaso zuen espezialista bat Trenbideetako ministro bihurtu zen. Gainera, inperioko hiriburuko giro tentsiotsuan, zaila zen gobernuko beste kide lasaiago, orekatuago eta diplomatikoki zuzenago batekin topo egitea. Krieger-Voinovskiren beste ezaugarri arraro bat zen bere menpekoei eskakizun garrantzitsuak argi formulatu eta helarazteko gai zela, eta hizlari onenetakotzat hartzen zela. Askori ere harrituta geratu ziren mugimendu politiko desberdinetako ordezkariekin hizkuntza komun bat aurki zezakeelako.

Krieger-Voinovskiren lehen ekintzek bere osotasuna erakutsi zuten - askok ez bezala, ez zituen bere aurrekoak gutxietsi. Urtarrilaren 2an, bere lankide hurbilenekin izandako elkarrizketa batean, A. F. Trepovek marraztutako bideari jarraitzeko asmoa zuela azpimarratu zuen. Aldi berean, ministroak esan zuen bere helburua trenbide saila politikatik kanpo mantentzea zela, ministerioaren jardueren funtsarekin, estatuan zuen posizioarekin eta bizitza ekonomikoan zuen rol eta lekuarekin bat etorriko zena. Nikolaev-ek izendatutako askok ez bezala, prentsaurrekoak antolatu eta egunkariei elkarrizketak eman zizkieten ministro kargurako izendapen egunean, prentsako ordezkariak saileko egoera zehatz-mehatz ezagutu ondoren bakarrik bildu zituen. Hiriburuko egunkarietako korrespontsalekin izandako elkarrizketa batean, adierazi zuen ez zuela sailaren erreforma seriorik egiteko asmorik gerra-baldintzetan. Zentzu honetan, komunikazio saileko erakunde zentralen eta tokikoen berrantolaketa-proiektuak Estatuko Dumatik erretiratuko zituen, kudeaketaren eta batez ere alderdi ekonomikoaren deszentralizazio nabarmena helburu zutela. Ministro berriak eskubide eta erantzukizunak komunikazio barrutien alde birbanatzearen alde egin zuen.

Krieger-Voinovskyk trenbide sarearen ahultasuna eta bere ekipamendu teknikoaren gabeziak onartu zituen, gerra garaian lanaren emaitzetan eragina izan baitzuten, nahiz eta garraio ibilgailu guztien ia % 50 defentsa beharretarako erabili. Sarearen garapenari dagokionez, ministroaren arabera, errepide berriak eraikitzeko planetan sartutako 1/3 trenbide pribatu eta 2/3 estatuko proportzioa optimoa da etorkizunean. Krieger-Voinovskyk trenbide sailean egindako neurri esanguratsuenen artean, Trenbide Ministerioaren eta Komandante Nagusiaren Egoitza Nagusiaren arteko lotura gehiago sakontzeko erabakia aitortu behar da. 1917ko urtarrilaren 21ean, Nikolas II.ak "Operazio militarren antzokiko komunikazio bideen kudeaketari buruzko Erregelamendua" onartu zuen, tropei jakinarazi zitzaiena. "Erregelamendu" berriaren arabera, Egoitza Nagusiko Komunikazio Militarren Zuzendaritza Nagusiaren ordez, Operazio Militarren Antzokiko Komunikazio Militarren Zuzendaritza sortu zen, Estatu Nagusiko Buruaren menpe. Egoitza nagusian, Komunikazio Zuzendaritza sortu zen, operazio militarren esparruan Komunikazio ministroordearen menpe, eta fronteen egoitzetan — Fronteen Komunikazio Sailak. Horrez gain, fronteen komunikazio militarren buruen pean, "Araudiaren" arabera, Garraioari buruzko Konferentzia Bereziak sortu behar ziren Fronteetan, zama militarra entregatzeko planak egiteko.

Krieger-Voinovskik bi hilabetez izan zuen Trenbideetako ministro kargua. Hasi zen iraultza burges-demokratikoak ez zuen gai izan aukera justu bat egiteko beren lana ezagutzen zuten adituen eta politikoki konprometitutako funtzionarioen artean. Garraioa gero eta gehiago bihurtzen ari zen politikaren bahitu.

Otsaileko Iraultzan, 1917ko martxoaren 13an, Estatuko Dumako kide A. A. Bublikovek atxilotu zuen bere bulegoan, eta martxoaren 15an askatu zuten. 1917ko maiatzetik aurrera Vladikavkaz Trenbideko batzordeko kide eta presidentea (San Petersburgon bizi zen, batzordea kokatuta zegoen tokian) zen. Otsaileko Iraultzaren bezperan Petrograden ogi eskasia probokazio politikotzat hartu zuen, argudiatuz trenbideen bidalketek hiriburuari hileko irina ematen ziotela, eguneroko behar baino gutxiagoko kantitatea emanez.

1918ko ekainean, Rostov-era joan zen, eta gero Novorosiisk-era (trenbide administrazioarekin batera). 1920ko martxoan, atzerrira joan zen. Ondoren, laburki itzuli zen Krimeara, non P. N. Wrangel jeneralak antolatutako Errusiako hegoaldeko suspertze ekonomikorako neurriak eztabaidatzeko Ekonomia Konferentzia Bereziko kide izan zen. 1920ko urrian, Errusiako hegoaldeko gobernuko Trenbide Zuzendaritzako burua zen, A. V. Krivoxein buru zuela. Azkenean, Errusia utzi zuen Wrangelen armadarekin batera.

Belgraden bizi izan zen, non Jugoslaviako Ingeniarien Batasuna eta "Tekhnika" industria elkartea zuzendu zituen. Gero, Alemaniara joan zen bizitzera. 1927tik Frantzian bizi izan zen, A. F. Trepovek sortutako "Kotrib" Errusiako eraikuntza elkartearen buru izanik. Lehendakariordea izan zen, eta 1931tik aurrera, Atzerrian dauden Errusiako Ingeniarien Federazioko presidentea. Errusiako Elkarte Zentralaren kontseiluko presidentea ere izan zen. Emigratuen prentsan argitaratu zuen.

Berlinen hil zen 1933ko urtarrilaren 3an. Tegel hilerrian lurperatu zuten.

1999an, Moskun argitaratu zen bere memoria liburua: "Ingeniari baten oharrak. Iraultzari buruzko oroitzapenak, inpresioak, gogoetak".

## Familia 
Alexandra Nikolaevna Yarmonkina, lehen gremioko Groznyko merkatariaren alaba, ezkondu zen eta bi seme zeukaten Sergei (1895-12-25, 1968-10-21, Montreal, Kanada) eta Dmitri.

## Kargu politikoa 
## Kanpo estekak