Fernando de Alencastre

**Fernando de Alencastre Noroña y Silva** aristokrata eta estatu espainiarreko gizona izan zen, Linares-eko III dukea izenekoa, eta Espainia Berriko 35. erregeordea izateagatik nabarmendu zen.

## Biografia 
### Filiazioa eta lehen urteak 
Fernando de Alencastre Noroña y Silva 1662ko apirilaren 15ean jaio zen Madrilen (Espainia); Agustin de Alencastre Sande y Padilla, Abrantesko II. Dukea eta Puerto-Seguroko II. Markesaren eta Juana de Noroña y Silvaren (Linaresko II. Dukea) semea izan zen.

Done Jakue Ordenako zaldun izendatua, bertan komendadore nagusi kargua lortu zuen Portugalen, eta handik zetorren bere familia. Amaren aldeko osaba zuen José Antonio de Noroñaren heriotzagatik, Linaresko dukerria heredatu zuen 1703an. Gainera, Goubeako markes eta Portoalegreko konde tituluak ematen zaizkio, baita erregearen ganberako aitoren seme eta bere armadetako jeneral lanak ere.

Leonor de Silvaren alarguna zen, bere ahaide izandakoa, eta haurtzaroan hil ziren bi seme izan zituen. Ez zen berriro ezkondu, erregeorde ezkongabeetako bat baitzen.

Toskanako gobernadore, Napoliko erregeorde, Sardinia eta Peruko karguekin oker aipatua izan zen, baina ez zegoen benetan jasota lurralde horietako agintarien zerrendetan.

### Espainia Berriko erregeordea 
Espainia Berriko erregeorde bezala gobernatu zuen 1711-1716 urteetan. Espainia Berrira iristean, fenomeno natural handiak bizi izan ziren, hala nola elurte bat eta dardara bat 1711ko abuztuaren 16an, eta, ondorioz, eraikin batzuk erori egin ziren, baita hirietako biztanle batzuen heriotza ere. Erregeordea, bere diruarekin, berak gobernatzen zuen hiriari eta pertsonei laguntzera etorri zen.

Koroa ingelesarekin harreman onak izateko esklabo beltzen salerosketaren eskubidea eman zion Espainia Berriari, eta sarrera horrek, legezkotasunaren mugetatik kanpo, aberastasun handiak utzi zizkien ingelesei, kontrabandoko salgaiak ere sartzen baitzituzten lurralde horretan.

Espainia Berrira iritsi eta gutxira, Manuel de Sumayaren musikadun *La Parténope* opera sortu eta antzeztea agindu zuen, 1711ko maiatzaren 1ean Mexiko Hiriko Erregeorde Jauregian estreinatua. Ipar Amerikan estreinatutako lehen opera da, eta amerikar bati zor zaion kontinenteko lehena.

Praktikara eraman zituen denbora militarreko ekintzen artean, behar bezala armatutako lau itsasontzi arin eraikitzea hartzen da kontuan, Armada de Barlovento indartzeko, baita Kantabriako 600 fusil erostea ere, auzotarren milizien artean banatu zituenak. Espainiako Koroaren aurrean Espainia Berriaren eta Peruren arteko merkataritza erregularra ezartzea eskatu zuen. Kontu handiz zaindu zuen Laguna de Términos, ingelesek egur mehea lapurtzen jarraitzen zutelako, batez ere tindaketa-makila.

Lan-arloan, aurreko erregeordeen administrazioetan eztabaida luzeak izan ziren, peoiak lan egiten zuen eta bizi zituen baldintzei buruz. Hala, Linaresko duke erregeordeak, 1713an, ikusle gehienek jakinarazi ziotenaren aurka agertu zen, alegia, landetako langileen eta peoien zorrak, ematen zitzaizkien aurrerakinak zirela eta, benetan ordainezinak zirela, eta horrek betiko edo betiko morrontzara kondenatu zituela, baita hurrengo seme-alaba eta belaunaldietara ere. Gainera, patroiek (modu modernoan deitzeagatik) langilearen emaztea eta seme-alabak atxilotzera bultzatzen zituen autoritate bat ematen zioten beren buruari, baldintza horietan zerbitzatzen jarraitzeari uko egiten ziona, eta horrekin, azkenean, amore eman eta lanean jarraitzen zuen, askatzeko itxaropenik gabe. Hori dela eta, egoera horrek jarrai zezan eragozten saiatu zen.

Ale, arto eta babarrun ugari zegoen arren, izurriteek hilobi komunetan lurperatu beharreko jende asko hiltzen zuten. Gaixo asko kalean abandonatuta zeuden. Lehen liburutegi publikoa sortu zuen, baita Espainia Berriko animalien eta landareen lehen museoa ere. Bi espedizio egin ziren Texasera, non misioak ezarri ziren eta kolonia bat sortu zen Nuevo Leonen, San Felipe de Linares deitua, gaur egun Linares.

Kalifornian eta Mexiko Berrian, herri berriak sortu zituen. Real de Asientos y Mapimíko mineralak ustiatu zituen, kanabera-pattarraren fabrikazioa debekatu zuen eta kleroa behar bezala jokatzera behartu zuen, kritikei edo gaizki-ulertuei lekurik utzi gabe.

Erregeordetzaren agintea 1716an entregatu zuen bere osasun egoeragatik, eta Mexiko Hirian hil zen 1717ko ekainaren 3an, orduan Karmengo Komentua zen Donostiako Elizan hilobiratu zutelarik.

## Kanpo estekak