Euskal Herria erromatarren garaian

**Euskal Herria erromatarren garaian** hiru probintziatan banatuta egon zen urte gehienetan. Egungo Gipuzkoa, Araba eta Bizkaiaren parte handiena, *Conventus Cluniensis*-aren barruan egon ziren eta Pirinioez hegoalderako egungo Nafarroa *Conventus Cesaraugustanoan*. Bi *conventus* horiek Tarraconensis probintziaren barruan zeuden. Egungo Ipar Euskal Herria, Akitania probintzian sartu zuten. Hasierako "Akitania" izan zen lurraldea, Garona ibairaino iristen zen gutxi gora behera, baina Akitania probintzia sortu zenean, Loira ibaian jarri zen muga, eta beraz, etnikoki galiarrak eta akitaniarrak zirenak nahastu ziren administratiboki. II. mende amaieratik aurrera, bertako biztanleek hala eskatuta, Akitaniatik berezitu ziren Novenpopulanian probintzia sortuz

Dioklezainoren lurralde administrazioaren aldaketen ostean, Euskal Herri kontinentala *Hispania* diozesian geratu zen eta Euskal Herri kontinentala *Dioecesis Viennensis* diozesian*, Zazpi probintziak (Septem Provinciae)* ere izendatua. Konstantinoren garaian, hainbat diozesi batzen zituzten prefekturak sortu zirenean, aurreko biak, Galietako prefekturaren barruan geratu ziren.

Hainbat hiri sortu zituzten erromatarrek, gehien bat aurretik zeuden herrixkak birsortuz, edo herrietako biztanlean toki berri batera lekualdatuz,  *Pompaelo* (Iruñea), *Lapurdum* (Baiona), *Veleia* (Iruña-Veleia) eta *Oiasso* (Irun).

## Euskal tribuak 
start=0|thumbtime=183|thumb|Erromatarrak euskal lurretara nola heldu ziren azaltzen duen bideoa.
thumb|Antzinako herrien banaketa mapa.
Antzinako Erroma gaur egungo Euskal Herrira iritsi zenean, hainbat ziren eremu horretan bizi ziren herriak: baskoiak gutxi gorabehera gaur egungo Nafarroan eta Gipuzkoa ekialdean bizi ziren; barduliarrak Gipuzkoako eremuan, Deba ibaiaren ekialdean; karistiarrak Deba ibaitik Nerbioi ibairaino; gaur egungo Bizkaiko mendebaldean autrigoiak bizi ziren; Araba eta Nafarroako hegoaldean, eta Ebro ibaiaren hegoaldean beroiak bizi ziren; azkenik, akitaniarrak Ipar Euskal Herrian eta iparralderago bizi ziren. Saku berean sar daitezkeen arren, akitaniarren hartean hainbat populu zeuden. auskiak, tarbeliak (egungo Lapurdi, Behe Nafarroan zeudenak), suburateak (egunog Ziberuan), konbeneak, eta beste. Tentagarria izan badaiteke ere, bereizketa horrek ez du zerikusirik euskalkiekin, askoz geroago sortu baitziren.

Ikerketa egiteko garaian, bereizi behar dira hizkuntzak eta hiztunak, baita hiztunen jatorri historikoa eta gaur egungo hiztunena ere. Egile batzuen arabera, leinu horiek guztiak euskaldunak ziren, toponimiak eta onomastikak adierazten duten bezala. Beste ikerketa batzuen arabera, egoera korapilotsuagoa zen: beroiak zeltak ziren, baina ez zeltiberiarrak. Ikerketa batzuen arabera, autrigoiak ere zeltak zirela uste da, haien hiri batzuen *-briga* amaiera dela eta. Barduliarrak zer ziren eztabaidan dago: kantauriar, zelta, zeltiberiar edo baskoien ahaide ziren ez dago argi, baina euren toponimoen izenak indoeuroparrak ziren, eta Julio Caro Barojaren arabera izena bera ez zen euskalduna. Azken hiru leinu hauek batzen ziren lekuari *Trifinium* izena jarri zioten, gaur egungo Trebiñu. Bertan gutxi dira euskal jatorriko toponimoak. Hau da, herri horien aurretik eremu horretan euskararekin harremana zuen hizkuntza bat hitz egiten zuten biztanleak izatea aukera bat da.

Baskoien eta akitaniarren izenetan badago euskarazko oinarria, baina ez guztietan: *ager vasconum* eskualdean, Tafallatik behera, oso urriak dira euskarazko toponimo zaharrak. Akitaniarrekin harremana zuen beste *euskal* tribu bat iakatarrak ziren, euren hiriburua Jakan zegoen eta Osca (Huesca) eta Ilerda (Lleida) hirietaraino iritsi ziren garai ezberdinetan.

Bestalde, ez dakigu Antzinako Erromako historialariek giza talde horiek guztiak zehaztasunez deskribatu ote zituzten eta euren hirien izenak eta zuten erlazioa ondo aztertu. Garai erromatar berantiarrean autrigoien lurraldea agertzen da deskribatua, barduliarrak behin, eta karistiarrak inoiz ez gehiago. Horien guztien ordez, *baskoiak* agertzen dira deskribapenetan, baita Erromatar Inperioaren gainbeheraren ostean ere.

### Euskal identitatearen eztabaida 
Ez dakigu ziurtasunez bertan bizi ziren leinu guztiek aitzineuskara hitz egiten ote zuten. Egile batzuen arabera, leinu horiek guztiak euskaldunak ziren, toponimiak eta onomastikak adierazten duten bezala. Beste ikerketa batzuen arabera, egoera korapilotsuagoa zen: beroiak zeltak ziren, baina ez zeltiberiarrak. Karistiarren hiri nagusiak Iruña-Veleia, Suessatio eta Tullica ziren; azken honen eta beste 55 toponimoren etimologia indoeuroparra da, baina ez zelta. Hainbat ibairen izenek ere etimologia bera dute edo baskoien. Azken hiru leinu hauek batzen ziren lekuari *Trifinium* izena jarri zioten, gaur egungo Trebiñu. Bertan gutxi dira euskal jatorriko toponimoak. Hau da, herri horien aurretik eremu horretan euskararekin harremana zuen hizkuntza bat hitz egiten zuten biztanleak izatea aukera bat da., baina ez guztietan: *ager vasconum* eskualdean, Tafallatik behera, oso urriak dira euskarazko toponimo zaharrak.

## Erromatarren konkista eta kolonizazioa 
Erromak lurraldeok beretu zitueneko prozesua Hispaniaren (Iberiar penintsula) eta Galiaren (egungo Frantzia baino gehixeago) konkista zabalaren barne ulertu behar dago.
 
### Ebroko erdialdeko harana 
Erromako gudarosteek, Bigarren Gerra Punikoa zela eta, K.a. 218. urtean Empúriesen lehorreratu ondoren, aski goiz menderatu zituzten Behe Ebrotik Zaragozarainoko herriak. Izan ere, ez zuten erresistentzia handirik aurkitu, eta Ebroren sakonunea izan zen Hispaniako operazio militarren gune nagusia.

Haraneko herrien zatiketa aprobetxatuz, K.a. 178. urte inguruan burutu zuen Erromak erdialdeko haraneko konkista, Tiberio Sempronio Grakoren bidez. Ezkerreko ertzean zehar gehiago aurreratu ziren K.a. 218tik K.a. 195era, bertako erliebea hain malkarra ez zelako, eta bertakoen eta erromatarren arteko harremanak areagotuz eta sakonduz joan ziren. Erromatarrek *Ilurcis* izena zuen bertako hiriaren lekuan Alfaro hiria (*Gracchuris*) eraikitzerakoan, konkista aldia itxi egin zen, eta Ebroko haranean bi komunitate desberdin elkarrekin bizitzeko lehen saioa abiatu zen. Grakoren ekintzaren ondorioz, bezeriak moldatzen hasi ziren, ondoko aldian haran horretan oso garrantzitsuak izango zirenak.

[thumb|180px|[Ponpeio|Pompeio.]]
*Ilurcis* izeneko hiri hura, erromatarrak iritsi aurretik iberiarra zena, Grakoren ekintzaren ondoren baskoitzat hartzea arrazoizkoa dela ematen du. Izan ere, hori zen estrategiaren ikuspegitik egokiena, zeltiberiarrak erabat konkistatu ez zituztenez, komunikabide lotunea kontrolpean edukitzeko eta zeltiberiarren aurkako gotorleku gisakoa izan zedin. Hala, Sertorioren gerran, hiri horrek Pompeioren alde jokatu zuen, Sertorioren aldeko *Calagurris* zeltiberiarraren aurka.

Oso goizetik ekin zion Erromak Ebroko haranaren ustiakuntza sistematikoari, hiru era hauetara: gari kopuru handiak bidaltzen zituzten Erromara, jeneralek zilarra bideratzen zuten kopuru handitan Erromara, *argentum oscense* izen adierazkorra ematen ziotela, eta gero eta gehiago biltzen zituzten bertan soldatapeko gudariak.

Etorkin italikoak edukiz beti kolonietan, lurraldeen oinarri ekonomikoak aldatzen lagundu zuen Erromak. Ebroko *Graccurris*, Guadalquivirreko *Italica*, hegoaldeko kostaldeko *Carteia* hiriez gainera, estatus juridiko berezirik gabeko beste zenbait herrigune ere baziren. Haietan guztietan bilduz zihoazen etorkinek harreman estuak zituzten herri autoktonoen gizarte maila nagusiekin, gerora tokiko oligarkiak izango zirenak osatuz.

### Lehen konkistak Euskal Herrian 
Ebroko erdialdeko haranean gertaturiko bigarren borrokaldi garrantzitsua Sertorioren gerra izan zen. Erromako *nobilitas* banatua zegoen bi alderdien (*optimates* eta *populares*) arteko guda zibilek, bi aldeetako erromatar asko erakarri zituzten Hispaniara, eta hispaniarrak Italiar penintsulako egoerarekin harremanetan sartzen hasi ziren. Bereziki adierazgarria da *Ascolumeko* gertakaria: Ponpeio Estrabonek, Zesarren etsaia izango zen Ponpeio Handiaren aitak, erromatar hiritartasuna eman zien hogeita hamar zaldun iberiarri K.a. 89. urtean. Jatorriz Ebroko erdialdeko haranekoak ziren, eta *Turma Salluitana* izenekoan zeuden gudari. Harrezkero, K.a. II. mendeko bezeria zaharrek bide ematen diete Pompeioren aldeko bezeria berriei.

Ebroko haranean, gudu zibil horien funtsezko aldia Sertorioren eta Ponpeioren arteko aurkakotasunari dagokio. Orduan deitu zieten erromatarrek lehen aldiz bertakoei beste erromatarren aurka joateko, ez beste talde autoktonoen aurka. Sertoriok lotura estuak zituen haraneko herriekin, bertan egona baitzen Erromatik erbesteratu zutenean. Goi mailetako erromatarren eta bertakoen haurrei irekitako eskola famatu bat sortu zuen Huescan. Ponpeiok, berriz, bere aitak hiritartasuna emana zien zaldun haien sorlekuetan bildu zituen aliatuak, eta baskoiekin aliatu zen. Baskoiak burujabeak ziren ordu arte, baketsuak eta Erromaren aurka jazarri ez zirenak. Ponpeiok *Pompaelo* hiria sortu zuen (K.a. 75. urtean), Sertorioren mendeko eremutik kanpo eta kokagune pribilegiatua zuena, behar izanez gero, Ponpeioren gudarosteak Akitaniatik hornitu ahal izateko. Hiri hura lehendik zegoen beste baten ondoan eraiki zen, eta bere jeneralaren izena hartu zuen, Hispanian ohi zen bezala. Ponpeiok (*optimate*) irabazi zuen, baina iberiar sakonuneko jendeak Sertoriori zion fideltasunak azkeneraino iraun zuen, ez bakarrik *Oscan* (Huesca), baina baita zeltiberiarrena zen eta erraustu zuten *Calagurrisen* (Calahorra) eta *Tutelan* (Tutera) ere, garaituak izan arte luzaro setiatu behar izan baitzituzten.

Ekintza horiek gauzatzen ziren aldi berean, italiar kolonoak kokatu bide ziren haraneko hirietan. Gertakari hau, beti ere, egiaztatzen zaila da, ez baitago erreferentzia zuzenik, salbu eta *Graccuris* eta *Pompaelo*ri dagokienez. Alabaina, zeharkako datu batek gertaera hori ondorioztatzeko bidea ematen du: *Ilerdako* (Lleida) guduan (Zesarren eta Ponpeioren artean), K.a. 49. urtean, eskualdeko 6.000 kolono beren familia eta bezeroekin etorri ziren Zesarrekin bat egiteko (Zesar, *De Bello civile* I., 60).

[thumb|ezkerrera|180px|[Julio Zesar.]]
Ponpeio eta bere semeen eta Zesarren arteko etsaitasuna bi taldeon bezeroengan eragin zuen. Hura izan zen gerra zibilaren azken atala. Zesar irten zen garaile. Armetan zeuden gudari eta gudari zahar ugariri bizilekua eman eta haien artean lurrak banatu beharrak fundazio sail bat ekarri zuen, Ebroko behe haranean. Zesarrek erromatar hiritartasun eskubidea eman zion *Celsari* (Velilla de Ebro), eta kolonia mailara igo zen K.a. 42. urtean. *Dertosak* (Tortosa) ere kolonia estatutu hori beretu zuen, zehaztu gabeko datan. Azkeneko fundazioa, eta garrantzitsuena,  (Zaragoza) izan zen K.a. 24-K.a. 23. urtean, Octavio Augustok egina, Kantabriako frontean esku hartu zuten legioekin. Hori ere antzinako hiri baten gainean (*Salduie*) eraiki zuten.

Iturrien datuengatik ezin dugu jakin noiz arte izan ziren independenteak baskoien eta kantauriarren (barduliar, karistiar eta autrigoien) arteko lurraldeak. Azken horiek, autrigoiak gutxienez, erromatarren mendean bide zeuden Kantabriar Gerrak hasi zirenean (K.a. 27. urtea), zeren eta Floro historialariak (II., 33, 47) gerra horiek abiatzeko ematen dituen arrazoietako bat zera da, kantauriarrek maiz bakzeo, turmodigo eta baita autrigoien lurraldeetan ere egiten zituzten erasoak.

Eskualde honetako herriek jasandako beste porrot bat ikusi nahi izan da Zesarren pasarte batean (*De Bello Gallico* III., 23). Bertan kontatzen denez, Zesarren erasoa jasaten zuten akitaniarrek ordezkariak bidali zituzten Hispania Citerior probintziara laguntza eske. Zesarren bigarrena zen Publio Lizinio Krasok garaitu zituen, eta *"erromatarren aurka bildu ziren 50.000 akitaniar eta kantauriarretatik, laurden batek bakarrik salbatu zuen bizia"*.

### Akitania 
Barkoxeko altxorra edo altxortxoa, XIX. mendean, Barkoxen aurkitutako txanponen multzoa da. Ebro arroko txanponen multzo garrantzitsuenetakoa da, eta gertu ditu protohistoriako hainbat gazteluzar. Uste da, agian, bertako gerlari batek Ebro aldeko gerretan, baskoien lurraldeetan parte hartuko zuela.

Galiaren konkista Hispaniarena baino azkarragoa eta gorabehera gutxiagokoa izan zen. K.a. 125. urtean (Hispaniako bi probintziak sortu eta hirurogeita hamar urte geroago) Narbonensis probintzia sortu zuten erromatarrek hegoaldeko muturreko lurraldean. Bigarren konkista unea Julio Zesarren jarduerarekin lotua dago. K.a. 49. urtearen amaieran, Zesarrek Galian oraino burujabe zen lurraldea (*Gallia Comata*) beretzea erabaki zuen, bere kontakizunaren arabera (De Bello Gallico I.,1) hiru zati zituena: *Aquitania*, *Gallia Celtica* eta *Belgica*.

Baina ez zuen Erromak konkistatu Galia, Zesarrek berak baizik. 43 urte zituela, Zesar *populares* taldeko buruzagietakoa zen, eta kontsulatu gogoangarri bat amaitu berria bazuen ere, karrera militarra aski iluna zuen, batez ere bere arerio nagusiak (Pompeiok) egina zuen ibilbide ospetsuarekin alderaturik. Hala, beraz, aginpide militarraren premia zuen iritzi publikoaren aurrean sendo agertu, finantza baliabide autonomoak lortu eta bere konfiantzazko indar armatua eratzeko. Galiaren konkista, hartara, Erromako barne politikako arazo bilakatu zen.

Julio Zesarrek Publio Lizinio Kraso jeneralaren ardurapean utzi zuen Akitaniaren konkista. P. Lizinio Krasok sotiateak garaitu zituen lehenengo, akitaniarren artean boteretsuak omen zirenak, bere buruzagi Adiatuanoren gidaritzapean borrokatu zirenak. Ondoren, beste herri akitaniar batzuk errenditu ziren. Aktianoek euren artean eta Pirinotaz besteldeko herriekin aliantza bat josi zuten erromatarrei aurka egiteko.

K.a. 56. urtean, Labieno, Zesarren ondokoak, menderatu berria zuen Atlantiko aldeko Galia (Akitania barne). K.a. 50. urtean, Galiako azken erresistentzia guneak garaitu zituen Zesarrek eta, harrapakin ondasunez aberasturik, omen handiaren jabe zela, Erromako aginpidea konkistatzeari ekin zion. Zesarrek, konkistari begira, K.a. 46 eta K.a. 45ean bildu zuen gudaroste handiarekin, helburu hirukoitza erdietsi nahi zuen: gudari zaharrak kokatzea, herrialdea okupatzea eta erromatartze prozesuari ekitea.

[thumb|180px|[Marko Agripa|Agripa.]]
Horrek Zesarren pertsonari atxikia zegoen bezeria handia bildurik jarraitzea bideratu zuen. K.a. 118. urtean, lehengo Narbonako kolonia (*Colonia Narbo Martius*) fundatua zen, eta beste zenbait kolonia berri sortu zituzten hegoaldean, Béziers (*Baeterrae*), Fréjus (*Forum Julii*), eta Arlesen (*Arelate*). Beste zenbait gudari Orange (*Arausio*) eta Valencen (*Valentia Julia*) kokatu ziren, hots, gero Augustok kolonia mailara igo zituen guneetan. Hiriak handitu eta lur sailak birmoldatu egin zituzten.

K.a. 39. urtean, Agripak, Augustoren suhia eta ondokoa zenak, *Gallia Comatako* gobernari zelarik, azpiegitura administratibo eta materialaz hornitu zuen Galia, Lyondik (*Lugdunum*) lau norabidetara zabaltzen zen bide sistema barne: Mediterraneo aldera, hegoaldetik; *Mediolanum Santonum* (Saintes) aldera eta Galia Akitaniara, mendebaldetik; Mantxako kanalera, Amiensen zehar, ipar-mendebaldetik, eta Rhin aldera, ipar-ekialdetik.

Baina baziren oraindik erresistentzia gune batzuk. K.a. 39. urtetik aurrera, Agripak hego-mendebaldean akitaniarren aurka eta ipar-ekialdean iparraldeko belgikar leinuen aurka borrokatu behar izan zuen, bide sare hartako ardatz nagusietako bi defendatzearren. Hamar urte geroago, baziren oraindik matxinadak, baina M. Valerio Mesala Akitania probintziako prokontsularen kanpainek azkena eman zioten akitaniar herrien erresistentziari.  

Zesarrek azaldu zuen (*De bello gallico,* K.a. 52-51) Garona ibaiaz hegoaldera akitaniarrak bizi zirela, eta iparraldera, berriz, galiarrak ("beren buruari zeltak dioten horiek"). Zesarrek probintzia espezifiko bat sortu zuen Garonaz hegoaldera: Akitania. Aldiz, Augustoren garaiko Inperioaren antolakuntza berriak Loira ibaiaren ertzeraino eraman zituen Akitaniaren mugak, akitaniarrak eta galiarrak probintzia berean sartuz. Bi herri desberdin hauen arteko gatazkek etenik ezagutzen ez zutenez, Erromako aginpideak hirutan banatzea onartu zuen IV. mendearen hasieran:

* Aquitania Prima (*Avaricum*: Bourges).
* Aquitania Segunda (*Burdigala*: Bordele).
* Aquitania Tertia edo Novempopulania (*Lugdunum Convenarum*: Saint-Bertrand-de-Commingues. *Ausci*: Auch, gero), jatorrizko lurraldea hartzen zuena, alegia.

Erromatarren indar militarra arras gutxitu zen garai horretan, kohorte bakarra zegoen Aquitania Tertiako lurralde osoan, *Lapurdum* hirian (Baiona), hain zuzen. 406. urtetik aurrera, Hispaniako bidean zihoazela, Novenpopulaniatik igaro ziren suebiar, alano eta bandaloen inbasioen ondotik, bisigodoak azaldu ziren Inperioaren ordenaren zaintzaile, Akitaniako Tolosa eta Bordele hartuz. 419. urtean Tolosan egokitu eta erreinu godo berria sortu zuten. Novenpopulania hasieran erreinu honetatik kanpora geratu bazen ere, 461. urtean konkistatu zuten.

### Gipuzkoa, Bizkaia, Arabaren eta Nafarroa Garaiaren iparraldea 
Ez dakigu ziur noiz konkistatu zituzten penintsula barruan dauden lurralde horiek erromatarrek, ez baita erromatar testuetan aipatzen, baina uste da, Kantabriar gerren (K.a. 29 – K.a. 19)  aurretik izango zela, ez baitzituzten hasiko gerra horiek beren bizkarra babestuta izan gabe. Bestalde, badakigu Ka. 30-27 urteen artean, Akitania hegoaldean azken matxinada zapaldu zuela erromatar prokontsulak. Arkeologiak, hainbat gerra kanpamenduen santsuak aurkitu ditu, Ateabalsa Aurizperrin, Karakate mendian, Ilunzarren, Delikako Santa Agedan, Lahozen, Leaburuko Euletxara mendian eta Andagosteko guduaren aztarnak, besteak beste, eta horrek eramaten ditu adituak pentsatzera, lurralde horiek ere gerren bidez gehitu zitzaizkiela Erromatar Inperiora. Dena den, ezer gutxi dakigu gai horri buruz. Badakigu, adibidez, geroago, lurraldea baketuta zegoenean, Oiasson soldaduak egon zirela, bai eta Iiruña Veleian eta Foruan ere.

Kantauri aldeko Euskal Herrian ez badira eraikuntza eta aztarna handiak edo ikusgarriak aurkitu. Oiasso eta Forua dira aztarnategi handienak eskualde horretan, eta bestetik, aztarna txikiagoak, ekoizpen egiturak ematen duten aztarnategiak (Elexazar, Amurrion; Aloria, Amurrion ere bai) eta beste aztarna edo oraindik sakonki induskatu ez diren zenbait aztarnategitan. Bizkaian, besteak beste, Lekeition, Bermeon, Oiolako meategia, eta abar. Gipukoan, Zarurtzen, Donostaiko badian, Arrasateko "San Balerioren" idazkuna, Aretxabaeltako Hiruaxpe III kobazuloan erromatar berantiarreko okupazioetarako, Ataungo Usategiko haitzuloko denarioak, herri bereko Jentibaratzeko urrrezko eraztuna, Azkoitian, eta abar.

Ikerlari batzuentzat, Erromatarrek ez zuten izan Gipuzkoako lurralderako interes berezirik, Bizkaira, eta oro har, Euskal Herri menditsu eta hezera zabal daitekeen ikuspuntua akaso; ohikoa egin zuten: mea baliabideak ustiatu, armada soldaduz hornitu, tasak kobratu, eta komunikazio bideak lurrez nahiz itsasoz ziurtatu. Baina, hala ere, erromatarrek lurralde hori menpean hartu izanak funtsezko aldaketak ekarri zituen hainbat jenderen ohituretan, bereziki hiriko bizimodua nagusitu zen tokietan. Ezbairik gabe, hiriak izan ziren erromatar ereduak transmititzeko eragile nagusiak, haietan biltzen baitziren menperatzaileek ezarritako sare administratiboari zutik eusten zioten eginkizunak.

## *Civitates* erromatarrak 
Oro har, hemen aztertzen ari garen eremuari ezin dakioke *civitas* kontzeptua aplikatu erromatarren etorreraren aurretik. Izan ere, uneren batean gehienbat zeltiberiarra izan zen Ebroko erdialdeko harana salbuespena da: Ptolomeok baskoitzat ematen dituen *civitates* batzuetan (*Alaun*, *Ba(r)scunes* (Iruñea?), *Caiscata*, *Calagoricos*, *Iaca* eta *Segia*) dirua egiteko etxeak zeuden, eta arkeologia aztarnategietan (La Hoya, Nafarroako Cortes eta beste gune zeltiberiar batzuetan) hirigintza hondakin garbiak azaldu dira. Horrek hiri garapenaz mintzatzea ahalbidetzen du, baina, oro har, Erromaren garaikoak dira politika eta hirigintzaren garapena.

*Civitas* hori (gune politiko-administratiboa, ez derrigorrez *hiritartua*, eta haren administraziopeko eskualdea) Erromako antolamendu politiko-administratiboaren oinarrizko elementua zen. Konkistatutako lurralde guztiak, are urrutienekoak edo *atzeratuenak* ere, modu horretara antolatu zituzten.

Baina *civitas-en* ezarrera ez zen berdina izan toki guztietan, ezta euskal lurraldean ere. Lehendik existitzen ziren biziguneetan, edo haien ondoan hiriak sortzea, konkistarekin batera gertatu zen prozesua da: *Graccurris*, K.a. II. mendean; *Pompaelo*, K.a. 70 inguruan eta, zenbait urte geroago *Calagurris* baskoi berria, zeltiberiarra zen *Calagurris* suntsituaren gainean eraikia. Prozesu hori, alabaina, behin lurralde guztiak kontrolatu ondoren egin eta konplitu zen, K. o. I. mendean eta Goi Inperioan, lurraldeen artean ageriko desberdintasunak baziren ere.

### Pirinioetatik hurbileko Akitania aldea 
[thumb|ezkerrera|250px|*Lugdunum Convenarumeko* ([Saint-Bertrand-de-Comminges|Saint-Bertrand de Comminges) erromatar termen aztarnak.]]
Goian ikusi dugunez, antzinako autoreen arabera Akitaniako herriak ez ziren hedadura handikoak eta, hortaz, ez zuten *civitas* bat baino gehiago izaten. Zesarrek herriak aipatzen ditu, ez hiriak, Pliniok bezala, inolako estatus juridikoren aipamenik egin gabe, nahiz eta Augustok, Estrabonen berrien arabera, zuzenbide latinoa eman zien Akitaniako zenbait herriri. Horien artean, autore horrek zehazten duenez, *ausci* eta *convenae* deiturikoak ziren. *Convenae* horiek hiri bakarra zuten, koloniari dagokion estatutuaren jabe zena, *Lugdunum Convenarum* (Ptolomeok adierazi zuen eran). K.a. 22. urtea arte hiri hori hegoaldeko probintziaren (Narbonensis) barne zegoen eta, antza denez, Augustok emana zion hiritartasun eskubidea, berak sortutako Akitania probintzia berrian kokatu aurretik. Geroago, kolonia estatutua jaso zuen. Augustok emandako hiritartasuna ez zen orokorra, Neronek Itsasaldeko Alpeetan edo Vespasianok Hispanian egin zuen bezala, baizik eta herri jakin batzuei egindako emaitza (Estrabon).

Augustoren eta haren ondokoen garaietan fenomeno bikoitza gertatu zen: bertakoen independentziaren sinboloa ziren *oppida* haiek arian-arian alde batera utzi zituzten, harremanei eta trukei irekitako guneetan bizitzeko. Horrek hirien sorrera ekarri zuen, Hispanian gertatu zenaren antzera. Ptolomeok antzinako hiru hiriren berri ematen digu: *tarbelli-en* *Aqua Augusta* (Akize), estatutu juridiko ezezagunekoa, 34. bideko mansio zena; *Augusta* (Auch seguruenik), *ausci-en* hiria, zuzenbide latinoa Augustorengandik jaso zuena, eta *Lugdunum colonia* (Saint-Bertrand de Comminges), *convenae-i* zegokiena, Augustorengandik zuzenbide latinoa jaso zuena, eta kolonia estatutua geroago (Ptolomeok K. o. II. mendean aipatua).

Bideetako *mansio* zenbait ere (bidarientzako hiriak, seguruenik), *tarbelli-enak* ziren, hala nola *Immus Pyrenaeus* (Donazaharre), *Iluro* (Oloroe), *Beneharnum*, agian Plinioren *benarni* zirenak eta 400. urte inguruko Notitia Galliarumeko *civitas Benarnesium*, geroago jatorrizko izena (*Lascurris*, Leskarre) berreskuratu zuena, eta Zesarren zein Plinioren arabera *bigerri-en* hiria zen *Turba* (Tarbe), baita *Lapurdum* (Baiona) ere.
 
### Kantauri Mendiez iparraldeko kostaldea 
[thumb|250px|[Forua, erromatar herrixkaren hondakinak.]]
Erromatarrek aztarna txikiagoa utzi dute Kantauriar aldeko lurralde menditsuetan eta Pirinioetan. 

Itsasertzean kokatzen diren antzinako hirien artean, Pliniok eta Ptolomeok aipatutako Flaviobrigaz, gero Castro Urdialesekin identifikatu den hiriaz, goi estatutu juridikoa zuela besterik ez dakigu, koloniari zegokiona, eta Vespasianok eman zuela. Kostaldeko eremuaren zati handi baten gunea izango zen seguruenik. Bizkaian, oro har, aztarna oso gutxi agertu dira. Ibaizabaleko itsasadarrean erromatar txanpon batzuk agertu ziren, baina teoria gailenak dio itsasontziek Galiarako bidean Euskal Herriko kostaldea ekaitzetatik babesteko erabiltzen zutela. Foruan, Gernika ondoan, erromatar herrixka azaleratu dituzte indusketek.

Gainerakoak, agian, *civitates peregrinae* horietakoak ziren, baina ezin da haien artean zergaz libre zirenak (*liberae*) eta zergapekoak (*stipendiariae*) bereizi. Haietakoak dira: *Olarso* (baskoiak), *Menosca*, *Morogi* eta *Vesperies* (barduliarrak) mendebaldean, denak Pliniok aipatuak. K. o. II. mendean. Ptolomeok, ordea, *Oeasso* eta *Menosca* bakarrik hartzen ditu hiritzat (*póleis* grezieraz).

*Olarso*/*Oeasso*, oinarri arkeologikoak, baita berme linguistikoren bat ere, lagun ditugula orain, Irun dela esan daiteke aski ziur. Pliniok kostaldeko barduliarren *oppida* direlakoen artean kokatzen duen *Menosca*, Ptolomeorentzat barduliarrek itsasertzean duten bakarra da. Getariako San Salbador elizaren azpian sigillata eta erromatarren hilobiak aurkitu izana, eta Lapurdiko Getariarekin agertzen duen homofonia, beronetan gazitegiak eta erromatar inskripzioak agertu direlarik, argibide seguruak gerta daitezke identifikatu ahal izateko. Gainera, Getaria izena, latinezko *cetaria* ("ketaria" ahoskatua) hitzetik datorrela uste da; *cetaria* bat, arraiak prozesatzeko ekoizpen unitate bat zen.

*Morogi* eta *Vesperies* ez ditu aipatzen Ptolomeok. Ez dira azaltzen ahaztu dituelako, edo K. o. I. eta II. mendeen artean gertaturiko lurralde berrantolaketaren ondorioz? Harrigarria dirudi erromatarrek hain kostalde eremu zabaleko itsas merkataritza, Castro Urdialesetik Donostiarainokoa, hiru gune politiko-administratibo soiletan biltzea, hots, Flaviobriga kolonia eta Menosca eta *Oeasso civitates* direlakoetan, azken horiek elkarren hurbil eta Castro Urdialesetik urrun zirela. Azken urteotan Gernikako itsasadarrean (Forua eta inguruan) egindako lan arkeologikoek, agian, *Vesperies civitas* hori alde horretako gune erromatarrekin identifikatzeko aukera eman lezakete.

Gipuzkoako Oriako ibarrean, Irigaingo asentamendu txikia aurkitu da, baina oraingoz ez dago argi zer motakoa zen. Material solteen hainbat aurkikuntza egin izan dira, gertuko herrietara lotuta seguruenik, hala nola, Tolosako Intxaurmuintegi I haitzuloan agertu ziren Behe Inperioko Konstantzio II.a enperadorearen txanponak. 

### Saltus vasconum 
[thumb|[Zalduako aztarnategia, Iturissa hiriko aztarnak izan daitekeenaren hondarrak]]
Baskoien lurraldeko iparraldean eta mendialdean *civitas* horren ezarpena txikiagoa zen, eta 34. bidearekin zerikusia zuen soilki. Iruñea-Leire-Irunberri lerrotik iparraldera aurkitzen zen *mansio* bakarra Iturissa zen, bide horretako *mansio* bat, *Pompaeloren* eta *Summo Pyreneoren* (Ibañeta gaina) artean. Egun egiten ari diren indusketek seguruenik Aurizberrirekin idenfikatzeko bide ematen dute, baskoien lurraldean diren erromatar hirietan iparraldekoena eta *Pompaelo* baino lehenagokoa izango ez dena. Bestela, Urkuluko dorrea garai honetako adibidea da Pirinioetan, Orbaizeta aldean.

### Hegoaldeko eremua 
[thumb|[Elexazar Amurrion dagoen ekoizpen unitate bat izan zen.]]
Zalantzarik gabe, *civitasen* ezarpen handieneko eremua da, oinarrizko bi adarren inguruan antolatua: 34. bidea, Arabako Lautadan, Nafarroako sartaldean eta Ebroko erdialdeko haranean zehar zihoana, eta Italiako bidea, *Mediolano-tik* (Milan) *Legio-rakoa* (Leon), baskoien lurraldeko hegoaldeari zegokiona.

Bertan bi eremu bereiz daitezke: Arabako lurraldea, Nafarroako erdialdea eta Cinco Villas, non segurtasunez ezin ematen ahal diogun *civitates* horietako ezeini udal estatutua, eta Ebroko erdialdeko harana, non hiri kopuru esanguratsua biltzen zen. Haietako hiruk, gainera, udal maila zutela erromatar inperioaren aurreneko garaietatik.

#### Arabako lurraldea, Nafarroako erdialdea eta Aragoiko Cinco Villas 
[thumb|Marcus Iunius Paternusen hil-estela, [Gastiain|Gastiaingo Sebastain Deunaren elizan aurkitua]]
Lehen azpieremuan, agian goi mailako estatutu juridikoa izango zuten *civitates* hiriak hauek dira: Veleia (Iruña Okako erromatar *oppiduma*), Andelos (Muruzabal Andion), *Pompaelo* (Pamplona, Iruñea) eta *Tarrega* (Los Bañales, Uncastillo).

Agian aukerarik garbiena *Pompaelori* dagokio, K.a. II.-K.a. I. mendean jadanik garrantzitsua baitzen, eta eremu horretan zilarrezko dirua egiten zuten etxeak (*Ba[r]scunes*, *Bengoda* eta *Bentiam*) aurkitzen ziren. Haien hondakin arkeologikoek, idazkunek eta Maria Angeles Mezkiritzek proposaturiko zenturiazioak flaviotarren (K.o. I. mendearen amaiera - II. mendea) ondoko goi estatutu juridikoaren bideragarritasuna erakusten dute.

Andelosko hiria *stipendiaria* zen, hots, zergapekoa, Plinioren arabera. Muruzabal Andioneko erromatar aztarnategiarekin identifikatu da. Bertan Trajano edo Hadrianoren garaiko urtegi eder baten hondakinak aurkitu dira. Halaber, idazkun batzuk ere agertu dira, haien artean nabarmentzekoa den brontzezko taula bat, bi edilek (kale, eraikuntza publiko, merkatu eta ikuskariak zaintzeko ardura zuten magistratuek) Apolo jainkoari egiten dioten eskaintzarekin, *Augusteo* deitzen diotela, enperadorearen gurtzarekin zerikusia duena beraz. Halako magistratuak bertan izanik, zuzenbide latinoko udalerria zela pentsatu dute zenbait autorek, Vespasianok K. o. 73-74an Hispania guztira zuzenbide latinoa zabaldu ondokoa.

Veleia (Iruña-Trespondeko *oppiduma*), Pliniok, Ptolomeok, Antoninoren Ibilbideak eta Ravenatek aipatzen dute. Garrantzi estrategiko eta aberastasun arkeologiko ohargarriaren jabe bada ere, nabarmentzekoa da *oppidumetik* at aurkitzen den antzokia, eta aurkitzekoa dena seguruenik asko bada ere, halako eran non *civitates* batzuen hiriburu gunea dela pentsa dezakegun, ez dago inolako daturik *civitas* honentzat estatutu juridiko pribilegiozkoa iradokitzen duenik.

[thumb|ezkerrera|250px|*Los Bañales* ([Uncastillo): erromatar akueduktuaren zutabeak.]]
Badakigu, Plinioren bidez, *Tarrega* hiria *foederata* zela, hau da, hitzarmena zuela Erromarekin eta ez ziola zerga ordaindu behar, nahiz ez dakigun horretarako arrazoia zein zen. Ibilbideetarainoko tartea eta aberastasun arkeologikoak (tenplua, termak eta foroa, eta Atilioen Mausoleoa) direla eta, Los Bañalesko (Uncastillo, Sadaba ondoan, Zaragozako probintzia) monumentu aldearekin identifikatu da.

Baina multzo horretan batez ere *civitates peregrinae* (*liberae* edo *stipendiariae*) zeuden, erromatarren aginpidea gauzatzen zen oinarrizko administrazio zelulak. Horrek ez dakar berarekin, derrigorrez, salbuespenak badira ere, hirien garapena, garapen hori ez baita ezinbestekoa funtzio politiko-administratiboak betetzeko.

Autrigoi, karistiar eta barduliarren eremuko hegoaldean (Araban), maila horretako *civitates* hauek aurkitzen dira: Deobriga (Ebroko igarobidean, 34. bidean, Larrate edo Artze); *Tullica*, Ptolomeok jaso zuena eta gaurko Tuyorekin identifikatu dena, egungo eta antzinako toponimoen homofonia oinarri bakarra direla identifikazio horretarako; *Gebala*, Ptolomeok aipatua eta Gebararekin identifikatua, bi toponimoen homofoniagatik eta bertan erromatarren aurrekoa ere baden aztarnategia dagoelako; *Gabalaeca*, Ptolomeok aipaturiko antzinako hiriaren izenaren eta egungo Galarreta toponimoaren homofonia dela eta, identifikatu egin dira hartarako zehaztasun arkeologikorik ez bada ere; *Tullonium*, polis Ptolomeorentzat eta 34. bideko mansioa, Arabako Dulantzi herrian kokatua, arkeologiari, epigrafiari eta toponimoen homofoniari (Tullonium-Dulantzi) dagozkien arrazoiengatik; *Alba*, *civitas* Plinio eta Ptolomeorentzat eta 34. bideko *mansio*-a, lehen baskoi eremukoa, Albeirumendi aldean kokatu da bertan aurkitu epigrafe multzoagatik eta arkeologiazko ondorioengatik (termak, *terra sigillata hispanica* asko, etab.), Durruman; *Segontia Paramica* (Ptolomeo II., 6, 65) Arabako sortaldean, kokalekurako Kontrasta eta Okariz artean duda egiten dela, *Segontius* antroponimoa duten idazkunen multzo handirekin; *Tritium Tuboricum*, egungo Mutrikurekin identifikatua, toponimo bien antzagatik, Ptolomeok ematen duen barnealdeko finkalekua gorabehera eta erromatar garaiko hondakin arkeologikorik ez badu ere; *Tabuca*, Ptolomeok berak barnealdean kokatua, eta Tobera edo Tolosarekin identifikatu dena.

Seguruenik, estatutu berekoak izango ziren *Vxama Barca* (Gaubeako Osma, bertakoen eta erromatarren kokaleku bikoitza zuena), eta *Suessatium* (Kutzemendiko herri gotortua, Olarizun, eta Otazibarrako erromatar aztarnategia, Arkaian, Araba). Bi *civitas* horietako pertsonei dagozkien idazkunak badira ere, historialariren batek pentsatu du kontuan hartzeko elementua dela, ezaugarri horiez hornituriko hiri bati udalerriaren estatutua emateko Goi Inperioaren garaian (nahiz eta gehienak iritzi horretakoak ez diren).

Baskoien eremuko  direlakoen artean, bi talde bereiz daitezke: Pliniorentzat zergapekoak direnak batetik eta bestetik Ptolomeok bakarrik jaso dituenak eta, horregatik, zailak direnak kokapena eta estatutu juridikoa ezagutzeko. Lehenengoen artean, lehen aipaturiko Andelos eta Pompaelo horiez gainera, hauek daude: Plinioren *aracellitani* direlakoak, antza denez, Hidazioren Kronikako *bagaudae aracellitani* berak, *Aracielgoak* (Corella); *Iaca*, egungo Jaca, Ptolomeok ere aipatua eta Ravenako Anonimoan *mansio* gisa azaltzen dena (K. o. I. eta III. mende bitarteko erromatar aztarna asko dauzka), eta *Iluberri*, Irunberrirekin identifikatua.

#### Ebroko erdialdeko harana 
Bigarrenen artean hauek daude: *Bituris*, Bidaurretarekin identifikatua, Iruñeko hego-mendebalera; *Curnonium* (Hoya de Coranaba, Urantziatik hurbil, Barranco de Cornaba, Vianan, edo Erdi Aroko Cornoino, Mendaviako iparraldean); *Ergavica*, kokapen zailenekoa agian, *Erguti* Ravenako Anonimoko mansioarekin erlazionatu da, eta *Nemanturissa*, Jaca inguruko lekunetan kokatua.

Ebrotik hurbilagoko baskoien eremuan, biztanleriaz ongi horniturik, estatutu juridiko gorena duten guneak aurkitzen dira:
* *Graccurrisek* (Alfaro), zuzenbide latino zaharrekoa zelarik Plinioren obran, *municip. Gracurris* hitzez hornituriko dirua egin zuen, baina Tiberiorekin bakarrik, seguru aski berak udal izendatuko zuelarik.
* *Cascantum* (Cascante). K.a. II. mendearen erdian diru indigena egin zuen. Pliniok zuzenbide latino zaharrekotzat hartzen ditu bertako biztanleak. Tiberioren garaikoak diren eta *municip. Cascantum* hitzak daramatzan as eta *semis* txanpon sailek berresten dute udal estatutu hori. Goiz eta sakonki erromatartu zen Tutera aldeko Erriberako administrazio eta merkataritza trukerako gunea zen.
* *Calagurris* (Calahorra). Arkeologia hondakinek (akueduktua, gurtza ofizialeko tenplua, etab.), idatzizko iturrien datuek eta idazkunek hiriaren garrantziaz ohartarazten digute. Zesarrek onartu zuen bertako bezeria eta Octaviok bertakoek osaturiko gudari zaintzaileen talde bat izan zuen eta udal mailako hiritartasuna eman zion. Augusto eta Tiberioren garaiko txanponengatik bertako 28 *duunvir* eta 4 edil ezagutzen ditugu.

Ibaitik hurbilen aurkitzen diren gainerako hiriak hauek dira:
* *Muskaria*, Ptolomeok bakarrik aipatua eta hiru kokalekurekin identifikatu dena: *Mosquera* izeneko eraikuntzarik gabeko gunea, Tuteraren eta Fontellasen artean, *Graccurrisetik* aski mendebaldera dagoen eremu bat eta Ejea de los Caballerosetik ipar-mendebaldeko beste bat, hiri horren eta Santacararen artean.
* *Cara*, zergapeko *populus* bat Pliniorentzat eta mansio bat Ravenako Anonimoan. Jatorria adierazten duen bertako idazki bat ezagutzen dugu, *Vxama Barca* eta *Suessatium-en* ikusi dugun bezala. Bertako barrutian dauden miliario batzuek eta beste zenbait hondakinek egungo Santacararekin identifikarazi dute.
* *Segia* (Ejea de los Caballeros), K.a. I. mendetik ezaguna, *Turma Salluitanako* zaldunen artean Ponpeio Estrabon jeneralarengandik hiritartasuna hartu zuten 9 gudari bertakoak zirelako. Dirua egin zuen K.a. II. mendetik I. mendearen erdia arte. Pliniok eta Ptolomeok aipatzen dute eta Ravenako Anonimoan agertzen da.
* *Alabona* (Alagón), Ptolomeok eta Antoninoren Ibilbideak aipatua, K.a. 87. urteko dokumentu epigrafiko baten bidez ezaguna da. Antza denez, K.a. I. mendearen hasieran nolabaiteko garrantzia izan zuen, baina gero, arian-arian, beherantz joan zen, *Caesaraugusta* Ebroko erdialdeko *hiriburu* bihurtzen zen bitartean.

## Parte-hartzea erromatar armadan 
Sakontzeko, irakurri: «Euskaldunak erromatar armadan»

Badirudi lehen kontaktuen ondorioz, euskal gizonek mertzenario gisa parte hartu zutela erromatarren gerletan. Horren ondorio dira, besteak beste, penintsulako hiri batzuek egin zituzten txanponak. Geroago, konkista ondoren, euskaldunak erromatar armadan sartu ziren, legioetan hiritarrak zirenak, edo tropa laguntzaileetan (*Auxilia*), erromatar hiritartasunik ez bazuten.

## Komunikazioak 
Erromatarren galtzadek helburu ekonomikoa eta militarra zuten. Alde batetik, militarren joan-etorria errazten zuten eta *pax romana* ziurtatzen zuten. Bestetik, ustiapen ekonomikoaren azpiegiturako elementu garrantzitsua ziren. 

Garai hartako euskal lurraldeak zeharkatzen zituen bide garrantzitsuena, Ab Asturica Burdigalam galtzada zen, Asturiscatik (Astorgatik) Burdigalara (Bordelera) joaten zena. Briviesca eta Deobrigatik (Miranda Ebro), bide horrek Pirinioak gurutzatzen zituen Ibañetatik barrena, Bordelera iristeko Aquae Tarbelicaetik (Akizetik) igaro ondoren. Lotune nagusi hauek ziren: Tullonium (Dulantzi), Arakil eta Iruñea. Baziren bigarren mailako bideak, Iruñetik ateratzen zirenak iparraldera, Oiassora (Oiartzunera) eta hegoaldera, Caesaraugusta-rantz (Zaragozarantz). Bigarren mailako beste bideek hiri ezberdinak eta Kantauriko kostaldeko portuak konektatzen zituztela uzte da. Iparraldetik, *Ab Asturica Burdigalam* galtzada *Via Aquitania*-rekin (Akitania zeharkatuz Burdigala eta Narbo lotzen zituena) konektatzen zuen eta horrela Narbona eta Mediterranoarekin komunikazioa lortzen zen. Hegoalderago, Aquae Tarbelicaetik (Akizetik), beste galtzada batek Tolosaraino eramaten zuen bidaiaria, han, *Via Aquitania-*rekin lotzeko. Lapurdumetik (Baiona) Burdigalaraino bide bat eraiki zen kostaldearekiko paraleloa, baina hegoaldetik, Baioanatik, Foruaraino identifikatu den bide garrantzitsu bakarra, barrualdeko hiriekin konektatzeko, Oiasso eta Iruñea lotzen zituen eta gorago aipatu den bigarren mailako galtzada da.

Itsasbazterreko nabigatzeko lerro bat lehenetsi zen, ziur aski, Atlantikoko kostaldearen mendebalde osoa lotzen zuen kabotajearen trazadurari jarraitzen ziona. Itsasoko bide horretan, Bidasoaren bokalean zegoen Oiasso punturik aipagarrienetakoa izango zen.

## Bagaudak 
Bagaudak II. mendetik V. mendera jauntxo handien eta Erromatar inperioaren aurka altxatu ziren Galia eta Hispaniako probintzia erromatarretako nekazari-taldeak zien. Bagauden matxinada nagusia V. mendearen lehen partean izan zen, Euskal Herriko lurraldeetan.

Latifundisten gehiegikerien eta agintari erromatarrek ezarritako zergak ordaintzearen aurka asaldatu ziren nekazariak, baina ez zuten arrakastarik izan eta altxamendu bakoitzean zapaldu egin zituzten. Baskoien lurraldeetan gertatu ziren bereziki bagauden altxamenduak: Pirinioen bi aldeetako Euskal Herrian urte askotan iraun zuen matxinadak, 269. urtean hasi eta 285ean Diokleziano enperadoreak amaiera eman zion arte. Bagauden matxinada nagusia V. mendearen lehen partean izan zen, Euskal Herriko lurraldeetan (iparraldean nahiz hegoaldean). Erromatar inperioa gainbehera zetorren aipatu mendean eta bisigodoen presioa gogortuz; aldi berean egonezin soziala areagotu egin zen; euskaldunak beren askatasunaren alde borrokatu ziren. Asterio jeneral erromatarraren aurka 441ean borrokatu ondoren, 443an Merobaudesen tropa erromatarren aurka galdu zuten bagaudek *Aracaeli*n (gaur egungo Uharte Arakil). Ondoko urteetan militar erromatar (Basilio jenerala) nahiz bisigodoekin (Teodoriko II.aren tropekin) borrokan jarraitu behar izan zuten, 456 arte.

## Erromatar aztarnak euskaran 
Hiztegian, latinetik etorritako hitz asko geratu dira, batzuetan erromatar garaian dute jatorria eta beste batzuetan Erdi Aroan, elizar katolikoaren eraginez; beti ez da erreza bi garaiak bereiztea:

## Kronologia 
* K.a. 220/K.a. 203 inguruan.: Euskaldun eiteko munduaren eta erromatarren arteko lehen harremanak, agian Hanibalek Italiar penintsulan burutu zituen guda ekintzak zirela bide.
* K.a. 202/K.a. 170: Erromak Ebro aldea konkistatu zuen. Katon Maiorrek *iacetani* herria menderatu zuen (K.a. 194). Manlius Acidinusek zeltiberiarrak garaitzen ditu *Calagurris* (Calahorra) ondoan (K.a. 188/K.a. 187). Tiberius Sempronius Gracchusek menderatu zituen azkenean eta, garaipen ezaupidetzat, *Graccurris* (Alfaro) sortu zuen (K.a. 178).
* K.a. 151 i.: Claudius Marcellusen egintza baketzailea Zeltiberian. Lucullus, haren ondorengoak *Vaccaei eta kantauriarrak eta Hispaniako beste jende ezezagunak* garaitu zituen.
* K.a. 118 i.: Arverni herriaren nagusitasuna hautsirik, Domitius Ahenobarbusek *Couserans* eta Comminges aldeko *Volcae Tectosages* herria menderatu zuen. *Lectorates* direlakoak Erromarekin elkartu ziren.
* K.a. 81/K.a. 72: Eskualde hau Sertorioren gerran nahasten da. *Pompaelo* (Iruñea) sortzen da (K.a. 75/K.a. 74 i.). Akitaniarrek Preconinus eta Lucius Manliusen senatu tropei erasotu zieten, eskualde hau zeharkatzen ari zirelarik. *Calagurris* errenditu zen ([K.a. 72). *Lugdunum Convenarum* (Saint-Bertrand-de-Comminges) sortzen da (K.a. 72 i.).
* K.a. 56/K.a. 55: Publius Licinius Crassusek Akitania konkistatu zuen.
* K.a. 49 i.: Eskualdea Zesarren eta Pompeioren arteko borrokan nahasi zen.
* K.a. 39/K.a. 38: Marko Agripa Akitania aldean sartu zen.
* K.a. 38/K.a. 15 i.: Kantabriar Gerrak, tartean, Andagosteko gudua.
* K.a. 30 i.: M. Valerio Mesalla Corvinok berriro esku hartu behar izan zuen Akitania aldean. Herri parea sortu zuten Pirinioetako mendate biren oinetan: *Imus Pyrenaeus* (Donazaharre) Ibañeta aldean eta *Beneharnum* (Leskarre) Somport aldean. Kantabriako gerrekin erlazionaturik agian.
* K.a. 28-27 M. Valerius Messalla Corvinusi, Akitaniako prokontsulari, *triunphum* baten ohorea ematen diote Akitaniarren matxinada zapaltzeagatik.
* K.a. 27: Augustok administrazioa berritik antolatu zuen: antzinako Akitania etnografikoa Loiratik Pirinioetaraino hartzen duen Akitania berri handiaren barne geratu zen, akitaniarrak eta galiarrak nahastuz. Iberiako alderdia, Tarraconensis probintziaren barnean.
* K.a. 14: Augusto hiltzean, *Calagurris* zuzenbide erromatarraren mende zegoen. *Lugdunum Convenarum* (Saint-Bertrand-de-Comminges) eta *Augusta Auscorum* (Auch), Akitania aldean, eta *Cascantum* (Cascante) eta *Graccurris* (Alfaro), Iberiar penintsulan, zuzenbide latinoaren mende.
* I. mendea/180 i.: Jarduera handieneko aldia mea ustialekuei dagokienez: Arditurri, Banka, Lantz, e.a. Zeramikagintzaren aldi gorena Errioxan eta Nafarroan.
* 35/100 i.: Kintiliano, erretoriko ospetsua, *Calagurrisen* jaioa.
* 69/74: *Colonia Flaviobrigaren* (Castro Urdiales) sorrera.
* 74: Vespasianok zuzenbide latinoa eman zien hispaniarrei.
* 74/119: *Pompaelok* zuzenbide latinoa beretu zuen.
* 100/130: *Lugdunum Convenarum*ek kolonia titulua beretu zuen.
* 212: Karakalak erromatar hiritartasuna eman zien inperioko mendeko pertsona libre guztiei.
* II. mende/III. mende i.: Novempopulania izeneko probintzia sortu zuten, antzinako Akitania etnografikoan oinarriturik.
* 222/234 i.: Elusak (egungo Eauze) kolonia titulua lortu zuen.
* 275 i.: Alamanen inbasioa?
* 280/IV. mende i.: Hiri eta gune estrategikoak harresiz hornitu ziren. Antzinateko hiriaren krisiaren aztarnak.
* III. mende/IV. mende i.: Nekazaritzaren aldi bikaina. Nekazaritzaz eta autarkian bizitzeko joera.
* 303/305 (?): Zeledonio eta Emeterio martirien heriotza *Calagurrisen*.
* 309/390: Ausonio, *Burdigalan* (Bordele) sorturiko olerkaria, landestar jatorrikoa.
* 314: Arlesko sinodoa, Elusako (Eauze) elizak parte hartu zuen bertan.
* IV. mende/V. mende: Kristau elizaren gero eta ezarpen handiagoa Ebro aldean eta Novempopulaniako ordokian.
* IV. mendearen amaieran: Eskualdeko antolaketa estrategikoa sendoturik. Gudari taldeak *Lapurdumen* (Baiona) eta *Veleian* (Iruña-Oka).
* 348/405 i.: Aurelius Prudentius, *Calagurriseko* olerkaria.
* 407/409: Sueboak, Alanoak eta Vandaloak, denbora batez Novempopulanian zehar ibili ondoren, Hispanian sartu ziren (409ko urria).
* 411: Barbaroak Inperioaren federatu gisa finkatu ziren Hispaniako zenbait probintziatan. Tarraconensis probintziak inperioaren administrazioaren mende jarraitu zuen.
* 415: Bazasen (Novempopulania) esklaboak eta gizon gazte libreak nobleziako oligarkiaren aurka altxatu ziren, oppidum hura godo eta alanoak setiatzen ari zirelarik.
* 418: Godoak Akitania II.ean eta Novempopulaniako mugetako *civitates-etan* finkatu ziren, federatu inperial gisa.
* 436 i.: Godoen nagusitasuna Novempopulania osora hedatu zen.
* 441/443: Bagauden ekintzak Ebroko erdi eta goi ibarretan.
* 449: Rekiario errege sueboak lapurretak egin zituen Euskal Herrian Tolosarako bidean eta itzultzerakoan, bagaudekin bat eginik, ebasketari ekin zion Zaragoza aldean eta Lleida haiekin batera hartu zuen.
* 454: Fredericus federatu inperialak Tarraconensiseko bagauden aurka jo zuen.
* 455/465 i.: Silvano Calahorrako apezpikuaren auzia.
* 472: Euriko errege godoak Tarraconensis bere mende hartu zuen, Iruñetik eta Zaragozatik sartuz.
* 476: Mendebaldeko Inperioaren amaiera.
* 506: Agdeko sinodoa, Novempopulaniako hamabi elizen partaidetzarekin.
* 507: Vouilléko gudua eta Tolosako erresumaren amaiera.

## Erreferentziak 
## Oharrak 
## Bibliografia osagarria 
* Alonso-Olazabal, Ainhoa *et alii* (2018-12-11) "Archaeometry of Roman Aquitania-Tarraconensis coarse ware pottery from the northern Iberian Peninsula and southern Aquitania. Antiquity", 92. liburuxka, Issue 366. DOI: https://doi.org/10.15184/aqy.2018.250.
* Andreu Pintado, Javier (2009) *Los vascones de las fuentes antiguasen torno a una etnia de la antigüedad peninsular*. .
* Aranzadi Zientzia elkartea (2017, koord) *Erromatar garaiko galtzarak Aintzin Aroan. Jardunaldiak 2013*. 2013- VIII-19/21 Auritz-Burguete (Nafarroa). ISBN: 9788494556050.
* Barandiaran, Ignacio (1973):  *Guipuzkoa en la Edad Antigua, Protohistoria y Romanización*. Documento bilduma, 3, Gipuzkoako Aurrezki Kutxa Probintziala, 102 or.
* Brèthes, Jean-Pierre (2012) "Et l’Aquitaine devint romaine". *Langues et cultures régionales de France : Béarn et Gascogne (I) 29-45 or. DOI:*https://doi.org/10.4000/ml.285
* Esteban, Milagros. 1990. *El País Vasco Atlántico en época romana*. Donostia. Deustuko Unibertsitatea. Cuadernos Universitarios. Departamento de Historia, 6. 403-425. or.
* 
* Lanz Betelu, Jokin (2020 *Los vascones y sus vecinos (siglos II a. C.-VIII d. C.)* Historia seriea, 140. zk. Nafarroako Gobernua.
* Larrañaga Elorza, Koldo (1988) E*uskal Herria Antzinatean. Materiale eta Agiriak*. Euskal Herriaren historiarako materiale eta agiriak bilduma ; 2. Donostia : Kriselu ; Bergara: UNED. ISBN: 8477281041
* Magallón Botaya, Mª de los Angeles (1997) «La red viaria romana en el País Vasco» *Isturitz*. 8, 207-231.
* 
* 
* 
** (2011) *Mendebaldeko Pirinioetako erromatartzea: arkeologiak eskainitako azken ekarpenak Miguel de Aranburu Gipuzkoako Historialarien Elkartea. [hitzaldi grabatua]*
* Ortiz de Urbina, Carlos; Martinez Montecelo, Angel;  Lopez Arberas, Beatriz (2023). Iruña Veleia - Gida arkeologikoa.  Arabako Foru Aldundia., Kultura eta Kirol siala; Museo eta Arkeologia zerbitzua. ISBN:9788412698589
* Perex Agorreta, María Jesús (1986) Los Vascones (El poblamiento en época romana) Nafarroako Gobernua. ISBN: 8423506827
* "Presencia militar romana en el Pirineo vascon". *Megalitos Pirenaicos. Arqueología y megalitismo en el Pirineo Occidental*
* 
* 
*  
* Torregaray Pagola, Elena(2008) "Vascones en la Antigüedad: entre la historia y el mito". In: XXVII Uda ikastaroak Euskal Herriko Unibertsitatea Irun, 2008ko uztailak 23 eta 24*.*  *Boletín Arkeolan*, 15.
*  Urkiza, Julen; Uribarren, Patxi.  (2022). «Lekukotasun arkeologikoak Araban. Erromatarren presentzia» *Karmel* 2022-1-(317) Urtarrila-Martxoa:  39-74. ISSN 1132-2357..
* Urteaga, Mertxe (2008) "Saltus, ¿Concepto geográfico, administrativo o económico?". in: XXVII Uda ikastaroak Euskal Herriko Unibertsitatea Irun, 2008ko uztailak 23 eta 24*. Boletín Arkeolan*, 15.
* Urteaga, Mertxe eta Otero Muerza, Xabi: *Erromatar garaia* Bertan, 17.
* Zaldua, Luis Mari (2022) *Euskal Herriko Antzinaroko jainko eta jainkosen izenak*  Euskaltzaindia. ISBN: 9788412546392 
** (2020) Gipuzkoa Antzinaroan: *Hizkuntzak eta eremu linguistikoak onomastikaren argitan*. Izenak seriea, 10. ISBN: 9788412188967    

## Ikus, gainera 
* Euskal Herriko ekonomia erromatar garaian
* Antzinako Erroma
* Herri barbaroen inbasioak Euskal Herrian
* Antzinaro Berantiarra Euskal Herrian
* Euskal Herriko hizkuntzak Antzinaroan

## Kanpo estekak 
* Erromatarrak Euskal Herrian Puntubi gunean.
* Iruña-Veleia Arabako Foru Aldundiaren gune ofiziala azternategiari buruz.
* Erromanizazioa Euskal Herrian. Amarauna.
* Larrañaga Elorza, Koldo “Erromatarren kolonizazio aroa”, *Euskal Herria antzinatean. Materiale eta agiriak. eurkadi.eus*