Haketia

**Haketia** edo judeo-gaztelania marokoarra (*Djudeo Spañol*) Marokoko megoraxim judu komunitate gazteleradunak hitz egin duen hizkuntza bat da, 1492an juduak Espainiatik kanporatzearen ondorioz Marokon kokatu ziren judu sefardien hizkuntza. Komunitate haietarik gehienak Mediterraneoko ekialdera joan zirelarik, han ladino hizkuntzari jarraipena emanez, talde honena ekialdeko ladino gisa ere definitu izan da.

21. mendean *haketia* hizkuntza komunitario gisa ez dago bizirik, baina berreskuratze kultural eta etnografikoaren kontestuan hitz egin dezaketen pertsona ikasiak badira.

Bestalde, historikoki Marokoko juduek beste mintzaira batzuek ere izan dituzte, judeo-marokoera kasu, arabieran oinarritua.

## Ezaugarriak eta historia 
Haketiaren ezaugarrietako bat arabiar hizkuntzak mintzaira horretan izan duen eragina da. XVI. mendeko gaztelerazko hiztegiari, judu-espainolaren oinarria osatzen duenari, haketiaren kasuan hebreera biblikotik ez ezik bertako hizkuntzatik hartutako termino asko gehitzen zaizkio, hots, arabiera, Afrika iparraldean hitz egiten den bezala.

Haketiaren eremua Marokoko iparraldeko kostaldean kokatzen zen, Tetuanen, eta Tanger, Larache, Arcila, Alcazarquivir, Chefchaouen hirietan ere ezarpen handia izan zuen, Meknes mendebaldean, Rabaten ere bai, eta Ceuta eta Melillako Afrika iparraldeko Espainiako hiri kolonialetan ere bai.

1860ko hamarkadaren ondoren, Iberiar penintsulako gaztelaniak *haketian* gero eta eragin handiagoa lortu zuen "ber-gazteleratze" (Haim Vidal Séphiha) edo "hispanizazio" (Yaakov Bentolila) prozesu batean, Tetuango espainiar militarrek konkistatu ondoren Maroko Iberiar penintsularekin harreman estuan (eta menpekotasun ia kolonialean) hasi zen , eta horrek bultzatu zuten bilakaera hori. Joera hori sendotu zen 1912an Marokon Espainiako protektoratu koloniala ezarri zuenean. Fonetikari dagokionez, gaztelaniaratze horren ondorioz, berariaz espainiarrak ziren soinuak ezarrio ziren haketian , hala nola (j) espainiarra.

XIX. mendearen erdialdeko juduen migrazio-mugimenduen ondorioz, *haketia* Aljerian hedatu zen, batez ere Oran eskualdean (non *Tetuani* edo tetuanera esaten zitzaion) eta Latinoamerikan.

*Haketiak*, jatorriz, hebrear alfabetoa erabili zuen, latindar alfabetoko formetara aldaketak izan zirelarik,  gaztelania eta frantsesa erabiltzen da hasi zirelako Protekturatuko Aliantza Israeldar Unibertsaleko (AIU) eskoletan. Hizkuntzaren gainbehera eta asimilazioa ekarri zuen horrek, era berean.
erdian|thumb|430x430px|Haketiaz emakumezko batek (Jamila Buzaglo) 1832an idatzitako gutuna.
1956az geroztik, Marokoren independentziarekin, *haketia* hizkuntzako judu gehienek Israelera, Espainiara, Venezuelara eta Kanadara emigratu zuten.

Haim Vidal Séphiha hizkuntzalariaren ustez, *haketia* bezalako dialekto bat pixkanaka eraldatzeak eta bertan behera uzteak azalpen bat aurkituko luke hiztunek beren dialektoaz egiten duten irudian. 20. mendearen hasieran gaztelerak izan zuen konnotazio kultural oso aldekoarekin batera, elite juduek frantziar eragina ere sentitu zuten, bereziki Aliantza Israeldar Unibertsalaren lanaren bidez.

## Geroratzeko ahaleginak 
*Haketia* ez da 21. mendean bizirik dagoen hizkuntzatzat hartzen. Zenbait hiztunek eta ikertzailek deitoratu dute mundu sefardiari eskainitako argitalpenetan judu-espainiar normalizatu baten mesedetan *haketia* alde batera utzi izana. Hala ere, haketiaren berreskuratze edo geroratze ahaleginak egindira. Adibidez Doris Benmami, Mor Karbasi edo Kol Oud Tof Trio musikarien eskutik.

José Benoliel (lad) eta Alegría Bendayan de Bendelac (en) filologoek 1977an eta 1995ean hurrenez hurren gaztelania-haketia hiztegiak argitaratu zituen zituzten. Caracasko  (Venezuela) Sefardi Ikasketen Zentroak haketiaren inguruko zabalpen ekimenak bultzatu ditu. Interneteko gune sefardietan haketia kultura geroratzeko ahaleginak ere nabari dira.

Ángel Vázquez Molina idazle espainol tangertarraren *La vida perra de Juanita Narboni* eleberrian (1976), pertsonaia nagusia funtsean *haketian* mintzatzen da.

## Erreferentziak 
## Kanpo estekak