Antzerki epiko

[thumb|eskuinera|[Bertolt Brecht, antzerki epikoaren teorialari esanguratsuena, 1954ean.]]
**Antzerki epikoa** () XX. mendearen lehen erdialdean Alemanian sortutako antzerki-mugimendua da. Bertolt Brecht antzerkigile alemanaren lanei eta teoriei loturik da bereziki ezagun, baina haren aurrekariak eta ondorengoak ere kontuan hartu beharrekoak dira hartaz aritzean; aipagarrienak Max Reinhardt and Erwin Piscator. Antzerki epikoak berezkoa du izaera politikoa, Lehenengo Mundu Gerra osteko egoera politikoari zuzenki erantzuteko sortu baitzen, hain zuzen, eta izaera politiko hari zor dizkio antzerkigintzari buruz eginiko teoriak eta hari eginiko ekarpenak.

Antzerki epikoak denboraren, lekuaren eta ekintzaren unitate aristotelikoekin apurtu zuen, baita antzerki errealistaren konbentzioekin ere. Antzerki epikoaren helburu nagusienetako bat istorioa modu sinple batean kontatzea da eta, hala, publikoari oholtzan ikusitako gertakariek izan ditzaketen ondorioen gainean pentsaraztea. Horretarako, langile-klasearentzat ulergarriak eta identifikagarriak ziren antzezlanak bilatzen zituzten.

Mugimenduaren izaera “epikoa” urrun dago heroikoaren baliokide izatetik –hain zuzen ere, Brechten antzerkian ukatu egiten da heroi klasikoaren figura–; “epiko” hitzak genero-bereizketa aristoteldarrari egiten dio erreferentzia: Brecht eta enparauek antzerki epikoa (edo narratiboa) bilatzen zuten –denbora jakin bati ez datxekiona–, dramatikoa beharrean. Kontzeptuak sortzen zuen anbiguetatea zela-eta, Brechtek *antzerki dialektikoa* ere deitu izan zion azken urteetan, baina ez zen epikoa izena bezain ezaguna egin.

Brechtek bere antzerkigintza teorizatzerakoan, honela azaltzen zituen bere nahiak:

## Historia 
[177x240px|thumb|eskuinera|[Erwin Piscator antzerkigilearen lana Brechten aurrekarietako bat izan zen.]]
Lehenengo Mundu Gerraren amaierak etsipen-giroa sortu zuen Alemanian. Gerra galdua zuen, eta horrek eragindako egoera psikologikoak espazio berri bat zabaldu zuen, non sortu baitzen espresionismoa. Espresionistek espazio estetiko berri bat sortu zuten eta gerraosteko Alemanian sentimendu patriotikoa indartzen lagundu zuten. Garai bertsuan ikusi zuen argia Feuchtwangerren *Thomas Wendt*ek, zeinak poeta lider iraultzaile gisara irudikatzen baitu eta bat-bateko eragina izan baitzuen Brechtengan. Garai hartan, ordea, antzezlanetarako publikoa langile-mugimendutik zetorren eta hark ere arestian aipaturikoak besteko eragina izan zuen antzerki epikoan. Langile-mugimenduak urteetan antolatu izan zituen hezkuntza-programen barruan, *commedia dell’arte* modu bat egon ohi zen. Langileak, lerro gutxiko gidoi laburrekin, autobus-geltokietako eta okindegietako lerroetan edo jende-multzoen inguruan jarri ohi ziren eta arazo sozial jakinei aurre egiteko beharra aldarrikatzen zuten. Lan labur formalago batzuk ere antzeztu ohi ziren langileen bilera ohikoetan. Langile-antzerkia sortu zen mugimendu hartatik guztitik, zeinak Brechten antzerkigintzaren aurrekari zuzena zen Erwin Piscator baitzuen buru.

Lehenengo Mundu Gerran mediku aritu izanak, eta garai hartan ikusitako gertakariek eragin nabarmena izan zuten Brecht gaztearengan. Orduan sortu zitzaion patriotismo itsuari eta sistema kapitalistari zion gorrotoa, eta langile-mugimendura eta marxismora hurbildu zen. Brechtek zutabetzat hartu zituen materialismo dialektikoa eta klaseen arteko egiturazko borroka, zeina gaindituko baitu langileriak eta handik garaile atera. Marxismotik ikasi zuen, halaber, gizakia bere patua aktiboki aldatzeko gai dela, eta alde horretatik dago antzerki epikoa naturalismoaren, errealismoaren eta baita Absurdoaren Antzerkiarengandik urrun. Marxismoak dio kausa, ondorio eta harreman historiko guztiak prozesu dinamikoak direla eta, hortaz, alda daitezkeela. Brechtek ideia hau ere bereganatu zuen:

Brechtek dialektika marxista erabili zuen testuan egitura eta forma bateratu eta integratu bat sortzeko. Hain zuzen ere, Brechtek ez zuen edukiaren eta formaren edo egituraren arteko bereizketarik egiten, batak bestea determinatzen zuela uste baitzuen; horregatik, Brechten izaera politikoa haren lanen forman eta egituran datza, batez ere. Halaber, dialektika marxistan oin hartuta, ezein ilusio-modu baztertu nahi izan zuen Brechtek, zeina antzerki aristoteldarrean ikusten baitzuen. Ilusioa eragingo zuen antzerkiaren kontrara, Brechtek izaera didaktikoa eman nahi izan zien bere lanei. Brechtek berak azaldu zuen bere *Organum labur bat antzerkiarentzat* lanean: “Alienazioa bilatzen duen antzezpenak bere gaiaz jabetzea ahalbidetzen digu, baina, era berean, ezohikoa balitz bezala erakusten digu”. Eta horrek helburu argia du, “sozialki kondizionatutako fenomenoak beren izaera familiarretik askatzea, zeinak esku-hartzea galarazten baitigu”.

Historizazioaren teknika alienazio-teknika gisa erabiltzen da antzerki epikoan. Historizazioak, iragana eta oraina alderatzearen bitartez, gertakarien izaera historikoa eta, ondorioz, aldagarria erakutsi nahi du; esan nahi baita, antzeztutako gertakari bakoitza egoera historiko jakin baten erantzun zehatz gisa erakutsi nahi da antzerki epikoan. ==

* Brecht, B. *Bertolt Brechten teatro hautatua* (Hiria, 2009) (itzul.: Mario Onaindia).
* Brecht, B. *Kaukasiar kreazko borobila* (Artezblai, 2006) (itzul.: Itxaro Borda).
* Brecht, B. *Galileoren bizitza* (Egan, 2004) (itzul.: Miren Billelabeitia).

## Erreferentziak 
## Iturriak 
* Benjamin, W. (1966). *Understanding Brecht*. (ed. 1998). Londres, New York: Verso. 
* Brecht, B. (1949). *A Short Organum for the Theatre*. https://web.archive.org/web/20171215105054/http://www.tenstakonsthall.se/uploads/139-Brecht_A_Short_Organum_for_the_Theatre.pdf
* Brecht, B. (2004). *Escritos sobre teatro*. Bartzelona: Alba Editorial. 
* Gordon, R. (2017). Brecht, interruptions and epic theatre. Londres: The British Library. https://web.archive.org/web/20220809111642/http://www.bl.uk/20th-century-literature/articles/brecht-interruptions-and-epic-theatre
* Levy-Daniel, H. (2003). Theoría del teatro épico: elementos para pensar una poética. Nota I. *Los Rabdomantes*, 3 (3). 61-75 or. ISSN 1666-0854 https://es.wikibooks.org/wiki/Teatro_e_Interpretaci%C3%B3n/Teatro_%C3%89pico
* Lewis, A. (1971). The Epic Theatre – Bertolt Brecht. In *The Contemporary Theatre. The Significant Playwrights of Our Time*. (218-242 or.). New York: Crown Publishers.
* Willet, J. (1959). *The Theatre of Bertolt Brecht*. London: University Paperbacks.

## Kanpo estekak